wkurrrwiacie mnie!

okej, najpierw była wycieczka do Pażęc. haha, jak kilka dni przed wyjazdem z ciekawości wklepałam Pażęce do wyszukiwarki w wikipedii, i wyskoczyła mi "osada w województwie pomorskim", czy coś tego typu, a obok "liczba mieszkańców: 6", to umarłam prawie.

(najbardziej podoba mi się duet Pawła z punktem kopulacyjnym knura)

potem w szkole jakiś Dzień Wolności był. i z tego jedna migawka:

teraz baaal:

haha, czysta komedia. aa, i zakończenie roku. Chryste. są dwie rzeczy, za którymi na pewno nie będę tęsknić - lekcje polskiego, i czekanie przed pierwszą godziną na angielski (o ile można tu mówić o czekaniu, jeśli w 3/4 przypadków się spóźniało).

blah blah, nie chce mi się już. po zakończeniu oczywiście, bo jak inaczej, wywieźli mnie na działkę.

a właśnie, nie chciałby nikt kotka? - hahah, i w końcu Jurata.

nigdy więcej już tak tego nie zaniedbam, bo padnę następnym razem.

Boże,  jak mi ta piosenka do humoru pasuje.

(miałam taki zamiar napisać coś naprawdę sensownego, ale jakoś mi się odechciało, a że na wrzucie ani jutubie piosenki ni ma, no to sam tekst, czytajta zatem.)

Nikt nie wie czy to się naprawdę wydarzyło
Wieczorem rzadko chodzi się tędy
Może padał deszcz, czy raczej sucho było
Ku swemu końcu szłaś którędy?

Nikt nie widział więcej twojej twarzy
I reszta ciała takoż znikła
Po co tutaj stałaś? Na co tu czekałaś?
Pewnie już nikt nie rozwikła

przed momentem zakleiłam sobie plastrami z Kubusiem Puchatkiem i spółką sześć bąbli na palcach u stóp. pomimo komplikacji w postaci urwania sznureczka od torebki wypiłam herbatkę, a teraz siedzę sobie i walę łbem w blat, ujmując to metaforycznie. nikt się do mnie nie odzywa, dom jest pusty, zimne powietrze wpada przez okno, a ja siedzę w rozpiętej koszuli, śpiewam sobie co się tam nawinie, aktualnie George Dorn Screams, tak wieczorowo i melancholijnie, powiedzmy /Your eyes stare at me Eyes stare at me And can't you see I'm nothing less I'm nothing more than this/.

lubię czasem poudawać, że jestem zajebista.

(zdjęcia będą, jak mi wróci ochota i czas się znajdzie.)

siedzę sobie, śpiewam z Muchami /genialne są do tego/, i co jakiś czas parskam śmiechem w kubek z czwartą czy piątą herbatą z rzędu.

cieszę się cholernie, że po środzie będzie już luźniej, tak mi się przynajmniej wydaje. i w ogóle wiosna, nie? kurde.

przed nami tydzień jedzenia mrożonek na papierowych talerzykach, słuchania muzyki bardzo bardzo głośno, kładzenia się spać o nie-wiadomo-której i dłuuuugich rozmów telefonicznych. a potem jeden dzień na posprzątanie całego syfu.

niedziela 13 kwietnia 00:13

Potem przez jakąś minutę staliśmy tam we trójkę, przyglądając mu się jak żałobnicy. Minuta w pewnych okolicznościach może trwać bardzo krótko, ale może się też okropnie dłużyć. Pamiętam wiatr - jeszcze słaby, choć już zaczął nabierać sił. Kiedy wieje ze wschodu, a stoi się od strony lądu, to taki smutny dźwięk...
- Wiem - powiedziała cicho Stephanie. - Jakby wył.
Skinęli głowami. Nie wiedziała, że w zimie ten dźwięk staje się upiorny - i nie było powodu jej tego mówić.

"Colorado Kid"

dawno-dawno nie pisałam już nic sensownego, zakładając, że kiedyś coś takiego w ogóle napisałam. hehehe. okej, koniec z fałszywą skromnością - jestem zajebista, hahha!

dobra.  pisania nie będzie.

za to zdjęcia z dwudziestego marca, tak sądzę:

pozostała część dla widzów o mocnych nerwach, błeheh:

następne przy okazji, dziś nie chce mi się sklejać już.

co oni z łordpresem zrobili? połapać się nie idzie.

lata! lata mi trzeba. zima to wcale nie moja pora, jak mogłam tak w ogóle kiedykolwiek powiedzieć?! moja jest późna wiosna, wczesne i późne lato. tak najbardziej.

głupie to trochę. wystarczy, że słońce się pokaże, i od razu się człowiekowi lepiej robi, heheh. - chociaż w sumie, nie narzekam.

lubię to zdjęcie - nie wiem czemu. wygrzebałam je ostatnio na dysku, i jeśli wierzyć nazwie i tak dalej, to ustrzeliłam je 27 maja. jakoś tak... dawno temu się to wydaje ;<

a w ogóle to zapomniałam, żeby kurr-rna nie rzucać torbą.

a i chciałabym podziękować dzieffczynkom moim kochanym za sobotę, jesteście wielkie! kocham Was bardzo.

średnio jest, generalnie. czasem czuję się rewelacyjnie, czasem beznadziejnie, więc średnio - jest średnio.

a od kilku dni nie mogę na siebie patrzeć. nie-mo-gę. wyglądam przekoszmarnie, najchętniej chodziłabym w papierowej torbie na łbie, a w niektórze dni dorzuciłabym jeszcze worek po kartoflach na całą resztę. jak tak dalej pójdzie, to chyba przestanę wychodzić z domu.

no dopsz, nie chodzi o wygląd tylko oczywiście, ale już nie będę gadać. po co.

ale za to pochwalę się, że wybuchnęłam przed chwilą żarówkę, nawet. ha!

zdjęcie adekwatne do obecnego nastroju, myślę.

zasadniczo, to mogłabym w kółko pisać, jak to mi się nie chce, ale po co właściwie.

tak więc dziś, dziś po szkole przydreptała do mnie Natalina. wypiłyśmy herbatkę, i ruszyłyśmy na podbój świata. nawet nie wiedziałyśmy, w którą stronę, ale - czy to istotne? ojcu powiedziałam, że idziemy urżnąć się w krzaki, i żeby nie spodziewał się mnie przed rankiem. swoją drogą, już wiem, czemu jak wróciłam, od razu było "Chuchnij!".

zawędrowałyśmy w stronę Alfy, a potem do chałupiny Beaty. Natalia spieprzyła niespodziankę, wysyłając jej przez pomyłkę esemesa, hahah. ale to nic. u Bety następna herbata, i wspominanie - o staaaary! ale się uśmiałyśmy. strasznie śmieszna była ta 1. klasa gimnazjum, i ludzie wtedy. teraz też są, ale cii. stwierdziłam, że nie dość, że w 1. i 2. klasie wyglądałam już TOTALNIE koszmarnie, to jeszcze do tego głupia byłam jak Cię mogę, hahah. normalnie żal mi dupę ściskał, jak o tym myślałam.
szybko to zleciało.

poza wszystkim, mam taką uroczą kaszanę w głowie, łohoh. ale przynajmniej nastrój ostatnio jakiś taki stabilniejszy, a w ogóle to sama nie wiem. nic już nie mówię.

a tu, Proszę Państwa, starocie - z wakacji - wygrzebałam.

i nie wiem, co by tu gadać. ostatnio bardzo mi się nie chce - nic, kompletnie nic. teoretycznie to nic nowego, ale nie lubię tego. "bezczynność doprowadza mnie do szału, bo mam za dużo czasu do myślenia" - właśnie tak.
ostatnie dni wyglądają tak, że przychodzę do domu, rzucam torbę, ściągam buty kurtkę rękawiczki, wstawiam wodę na herbatę, i wyciągam czekoladę, skitraną na półce z książkami. hahah - w ten sposób od jakiegoś czasu chronię jeszcze przed innymi budyń bananowy - teoretycznie, to nie lubię budyniu. ale ten wygląda nieźle, przynajmniej na opakowaniu.

kot przysypia mi przy klawiaturze, i generalnie jest tak cicho i leniwie.
boli mnie kolano.

niewiele rzeczy jest gorszych, niż powroty do ciemnego domu.

zdjęcie stare.

Wujek, wsiadając do samochodu i włączając radio:

- Graj, piękny Cyganie!

/oj, żebyś wiedział

to było najbardziej spektakularne. myślałam, że od razu rzucę się na ulicę - akurat była tuż obok. skończyło się na powstrzymywaniu się od śmiechu - nawet się udało.

poza tym niewiele się dzieje.

a szczerze, to nie dzieje się prawie nic.

chyba jednak nie mam ochoty pisać - a raczej sama nie wiem o czym.

Edit:
to można potraktować w kategorii ciekawostki:

Po wpisaniu tych fraz wyszukiwarki pokazały Twojego bloga.

hmm..

ale powiem Wam -  uwielbiam, zaprawdę kocham mieć esemesy po groszu - nawet jeśli nie mam z kim gadać.

ochh, czemu tego nie zrobiłeś?
byłoby o wiele łatwiej...

zanurz palce w ciepłej wodzie
wejdź do szafy to poczujesz
i usłyszysz i zrozumiesz
czemu po sąsiedzku
co sobotę trwa w podomkach
miejski fitness

zatańczymy jak owady
w zakurzonej żarówce
najlepiej na obcasach
i po dużej wódce

wyjedziemy gdzieś zza miasto
odwrócimy się plecami
będziemy się poznawać
ustami i palcami

tylko nie jedź za daleko
zimny wtorek wieczór
trochę wieje śnieg topnieje
w rękawiczkach dzieciom

nauczymy się od nowa
chodzić spać
i wypowiadać słowa na m
proste słowa na m
nowe słowa na m
wszystkie słowa na m

...to się rozgadałam.

Szukałem duszy podobnej do mojej i nie mogłem znaleźć. Penetrowałem wszystkie zakątki ziemi, ale moja wytrwałość była daremna. Nie mogłem jednak żyć samotnie. Potrzebowałem kogoś, kogo by nie odstręczał mój charakter; potrzebowałem kogoś, kto miałby te same poglądy co ja.

 "Pieśni Maldorora"

i nigdy, nigdy w życiu nie chciałabym się utopić.

czemu się tam znaleźli, ludzie w gorących kotłowniach, pozamykani jak zwierzęta, biegający po ciasnych, klaustrofobicznych korytarzach, siedzący na łóżkach, przebierający nogami i rozchlapujący dookoła zimną, oceaniczną wodę, ciała w zwiewnych sukniach dryfujące po obszernych salach?

a ci ludzie, którzy chcieli umrzeć z godnością, siadają na fotelach w najlepszych garniturach i z kieliszkiem brandy, kładą się w łóżkach z żonami i dziećmi, nie uda im się, wszyscy i tak będą krzyczeć, kiedy nadejdzie ten moment, płakać i rzucać się na wykwintnej jedwabnej pościeli, wrzeszczeć i dygotać jak meduza dźgana patykiem na plaży o wschodzie słońca, i ochh, to takie smutne, wszyscy i tak zginą..

 kto z nich miał największe szczęście?

moja odpowiedź - ci, którzy przegrali bilety.