"Às vezes eu me perguntava se via as mesmas coisas que o resto do mundo. Talvez houvesse um problema no meu cérebro. Mas não importava a causa. Só o que importava era o efeito. E amanhã seria só o começo."

"Parecia que nuvens e senso de humor não se misturavam. Alguns meses disso e eu me esqueceria de como usar o sarcasmo."

Trechos do livro "Twilight" (Crepúsculo), de Stephenie Meyer.

É como fazer parte de um quebra-cabeça azul, sendo uma peça vermelha. É como tentar entender todas as formas, de todas as peças, mas me sentir frustrada por concluir que nenhuma se parece comigo. Ou como segurar o telefone, sem ter discado uma seqüência de números óbvios. É estar, decididamente, no caminho certo, mas continuar perdida.

Tourner la page de ces années à tenter de construire. Construire une maison solide. Et puis se rendre compte que les fondations étaient mouvantes. Du sable. Trop de dispersion, pas assez d'écoute, de partage. Trop loin de mes envies de folies, de déraison, de complicité.

Savoir maintenant que mon intérieur se nourrit de tellement. Des mots, des regards, des attentions, des dons qu'il faut accepter de recevoir, des envies qu'il faut accompagner, des désirs qu'il faut susciter. Sinon, tout meurt.

Alors vivre pleinement cette nouvelle vie. Plus de fade ni de tiède. L'ivresse d'un soir aux lumières d'une ville encore en mouvement.
Demain emménager.
Demain continuer de prendre ma vie en main, pour la mener vers mon Horizon.
Le bleu de la mer.

Prendre le temps des yeux perdus dans l'immense, sentir l'iode sur la peau, le soleil me brûler. Sentir sa présence. Sentir tout ce qui prend forme en Nous.

Etre libre de l'aimer, libre de m'aimer, libre de mes certitudes, libre de mes envies. Tellement d'entre elles encore amenuisées, réfreinées, inexplorées.

Déterminée. Liée.

Bientôt chez Moi. Une place pour lui. Pas la clé dans le pot de fleurs, comme pour les amis, mais le double, dans le fond de sa poche. Toujours.

Et un rêve. Une femme un peu ridée, portant les années aux commissures de ses lèvres comme autant de bonheurs qui l'ont fait sourire. A ses côtés un enfant, presque jeune homme au regard vif, celui de son père. Dans leurs mains, une poignée de feuillets, d'autres étalés au sol. Des pages entières noircies. Quelques photos. Elle raconte. Elle lui raconte. Peut-être pour la troisième fois déjà. Ils rient.
Et le regard d'un homme sur eux, dans l'ombre.

Las soarta sa hotarasca si constiinta mea si iti scriu.

Dupa un esec, te simti golit de orice sentiment de iubire, chiar de tine insuti, dar Dumnezeu are grija sa aline suferintele si sa redea lumina.

Tu esti lumina trimisa, iar eu ca un curcubeu am aparut pe cerul vietii tale si lumina ta benefica mi-a redat culoarea si puterea ...
Blandetea cu care m-ai primit mi-a umplut viata de culoare, si mi-a incalzit inima si sufletul.

Acum cand esti cu mine totul pare schimbat in jur ... oamenii, natura, par mai buni, mai calmi, mai puri in ciclul lor zilnic.

... Simteam ca acolo undeva, nu prea departe, exista cineva pentru care merita sa traiesti fiecare clipa, cineva care reprezinta tot ce este frumos, cineva predestinat.

...  mi-as dori sa avem o lume numai a noastra, o lume in care sa fim doar noi doi si fericirea noastra, sa ne trezim in zorii diminetii si sa ne intrebam azi ce vom face ... sa ne luam de mana si sa mergem, unde? ... nu stiu. Poate ar fi perfect ca lumea asta a noastra sa fie pe o insula ... ceva precum Laguna Albastra ... sau poate ... Caraibe ... vise ... vise ... dar atat cat te am langa mine am sa impart tot ce inseamna fericire alaturi de tine ... am sa gust tot ce e bun de la viata numai cu tine.

Vreau sa traiesc alaturi de tine clipe magice, clipe de vis, clipe in doi, pe care nu cred ca as putea sa le descriu in cuvinte ...

Tu esti acea parte din viata mea care lipsea ... acum ca te-am gasit, simt caldura ta care ma poarta undeva, sus, departe ... spre al noualea cer ...

Nu pastra numai pentru tine taina sufletului tau ... spune-mi-o in taina mie si numai mie ...  Acum incep sa ma pierd in cuvinte si in ceea ce se numeste dragoste pentru ca este mult mai mult decat atat ...

Ziua de ieri s-a dus pentru totdeauna, ziua de maine nu stim cum va fi, de aceea trebuie sa profitam de ziua de AZI.

you and me and the bottle of wine. and save tonight.

Même si parfois mes questions ont l'allure d'un caprice, même si parfois mes peurs ont l'habit d'une fantaisie déraisonnée, les partager quand même.
Pour être comprise parce que je sais qu'il peut entendre, pour être rassurée et un peu secouée. Parce qu'au fond je sais. Du creux de moi et en surface. Je sais tout l'amour, tout le désir, tous les inéluctables. Alors, se sentir aussi ridicule que soulagée.

Avec le temps, va, rien ne s'en va.
Tout est plus fort.
Encore.

Parce que le temps.
Notre temps.
C'est celui de notre confiance grandissante, de nos envies dévorantes, de notre amour plus fort, de nos demains rêvés, peints de violet et ourlés de regards complices, de nos corps avides, de nos surprises improbables.

Tant qu'il y aura des mots. Tant que les silences seront bavards.

Tant que mon corps criera, tant que mon âme se reconnaîtra.

agora eu só queria um bom livro e uma caneca recheada de bolo. ;]

]]> http://ucucing.wordpress.com/?p=47 Tue, 15 Jul 2008 03:56:31 +0000 ucucing http://ucucing.wordpress.com/?p=47 be.. maunya sama be aja yah..

kemarin khan udah janji be..

hari ini khan diusahainnya ya khan be..

mr. f.. plz..

Trecho da peça "Falta" , de Sarah Kane

"E eu quero brincar de esconde-esconde e dar minhas roupas pra você e dizer que eu gosto dos seus sapatos e me sentar naquele degrau enquanto você toma banho e massagear seu pescoço e beijar seus pés e ficar de mãos dadas com você e sair pra jantar. [...] Te contar sobre o programa que eu vi na noite passada e te levar ao oftalmologista e não rir das suas piadas e te querer de manhãzinha mas te deixar dormir mais um pouco e beijar suas costas e escorregar a mão na sua pele e te dizer o quanto eu amo seus cabelos, seus olhos, seus lábios, seu pescoço, seu peito. [...] E me preocupar quando você se atrasa e ficar surpreso quando você chega cedo e te dar girassóis [...] e me desculpar quando estou errado e ficar feliz quando você me perdoa por isso e olhar suas fotos e desejar que eu tivesse te conhecido desde sempre e ouvir sua voz no meu ouvido e sentir sua pele na minha pele e me assustar quando você está brava e seus olhos ficam vermelhos e seu cabelo cai pra um lado e dizer que você é linda e te abraçar quando você está ansiosa e te abraçar quando você sente dor e te querer toda vez que sinto seu cheiro e te invadir quando te toco [...] e ficar com frio quando você rouba meu cobertor e com calor quando você não o rouba e derreter quando você sorri e dissolver quando você dá risada e não entender porque você pensa que eu estou te rejeitando quando eu não estou te rejeitando e pensar como você pode pensar que eu poderia te rejeitar [...] e fazendo poemas e histórias e músicas pra você e pensando porque você não acredita em mim e tendo este sentimento tão profundo que eu não consigo achar palavras para expressá-lo [...] E te segurar na cama quando você precisa ir embora e chorar como um bebê quando você finalmente se levantar e for embora [...] e perguntar se você quer se casar comigo e você dizer não outra vez mas continuar perguntando porque apesar de você pensar que eu estou brincando eu quero mesmo ficar com você pra sempre e sempre quis desde a primeira vez que pedi isso. [...] E te contar o que há de pior em mim e tentar dar o melhor de mim porque você não merece nada menos que isso e responder suas perguntas mesmo quando eu preferia não te responder e te contar a verdade quando eu não queria te contar e tentar ser honesto porque eu sei que você prefere assim [...] E fazer amor com você às três da manhã e de algum jeito, qualquer jeito, qualquer um, conseguir exprimir um pouco desse esmagador, incoerente, indestrutível, expansivo, incondicional, contínuo, enriquecedor, nobre, absoluto, infindável amor que eu sinto por você."

J'y vais, je sais. J'y vais. Où ? Est-ce finalement important ?
Assurément décidée.

"Deux fois deux yeux noyés, Madame
dans ce rêve commun
Qu'on appelle aimer"

Encore je pleure, encore je rage, encore je crie.

"on rêve et on est seul, Madame"

Parce que tout change, mais pas assez vite.
Parce que rien n'est pareil et pourtant.

Mes demains. Des doutes. Mais des certitudes, celles d'être chérie, choyée, touchée.
Des peurs. Mais tant d'envies, celles de l'abandon.

"On baise trop Madame,
Quand on a dans les reins Madame,
Cet impérieux démon"

Philippe Léotard, Madame

(resumindo: um sujeito resolveu colocar a vida à venda no eBay, e isso incluía a casa, os carros, a moto, o jetski, o trabalho, os amigos... enfim, tudo que o prendia à vida que levava. a idéia era sair de casa (apenas com a roupa que estava vestindo, sua carteira e seu passaporte), ir para o aeroporto, perguntar para onde iria o próximo vôo, embarcar e ver para onde a vida o levaria a partir daí. no dia 29 de junho de 2008, ele realmente vendeu sua vida por 400 mil dólares e agora tem 100 metas para alcançar em 100 dias.)

www.alife4sale.com

tenho aquela estranha sensação de que tudo está se encaixando perfeitamente.

que o tempo passa na medida certa. que o sorriso aparece com mais freqüência, assim como os convites. que o amor é correspondido, assim como os olhares. que o trabalho é reconhecido, assim como meu rosto na multidão. que o caminho antes apagado, agora aparece iluminado de um jeito que nunca vi igual. que os sonhos começam a ganhar forma (e cores) e que o próximo passo é tão esperado quanto o último ponto em uma competição.

Ahora tengo que vivir como Pac man, solo que a la inversa, ya no debo comer palabras o pensamientos, ahora debo escupirlos.

Debo escupir cada punto del tablero.

Pacman defecando los punticos.

______///___

για τη διαδικασία της προσοχής προυποτίθεται μια ικανοποιητική παροχή οξυγόνου. αδύνατη η αναπνοή εκεί έξω τη σήμερον ημέρα. κυρίες και κύριοι τώρα τρέχουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε. ο κύριος στο μετρό με συμβουλεύει να μη κουνάω το πόδι μου νευρικά. Θέλω να του χώσω μπουνιά. επιμένει. επιλέγω να μη ακούσω μπλοκάροντας τον με κουφές σκέψεις.

σκέφτομαι να πάω στο σταθμό Λαρίσης και να πάω στο διάολο (μετά τον παλαιοφάρσαλο δυο στάσεις, or something).

αν ήμουν σαπουνόπερα θα πήγαινα στο Λονδίνο για "να σκεφτώ". δεν είμαι και καταλήγω σε κρεπερί της γειτονιάς. εικετεύω να μη μου βάλει πάλει δύο κιλά σοκολάτα. Πρέπει να με λυπήθηκε τόσο σπαρακτικά που το πα, αλλά φευ δε με υπάκουσε. Πάλι σκατά είναι το στομάχι μου. Τρέφομαι με σκατά. (ουαου είμαστε ότι τρώμε) Δε μπαίνουν τα σωστά αμινοξέα απ τη διατροφή, γι αυτό να δεις δε μπορώ να παράγω χαρά-ευτυχία-ευεξία-και-στα-δικά-σας.

Θα πάρω ΚΝΟΡ ΒΙ που είναι για το πούτσο η γεύση σου, και όταν τα πιεις παθαίνεις μια τρελή γνωστική ασυμφωνία λέγοντας "πίεσα τον εαυτό μου να πιει αυτό το ξέρασμα, δε μπορεί να μη κάνει καλό στον γαμημένο τον οργανισμό".με τέτοιες παραγωγικές σκέψεις περνάει η ώρα.

το ΙΚΕΑ σφαιρικό φωτιστικό κουνιέται που και που χωρίς ιδαίτερο λόγο κι εγώ βαριέμαι θανάσιμα χωρίς κανένα πανικό πια και με μια διάχυτη αίσθηση απογοήτευσης που μυρίζει ταϊλανδέζικη καβουρόψυχα.

όταν τα υλικά τους θέλουν να διασταλλούν λόγω της κραυγαλέας ζεύστης τα ίδια αρχίζουν και μπάζουν γίνονται κουτιά, πιέζουν με τους τοίχους τους έρημους ενοίκους. νιώθω το ταβάνι να κολλάει στους ώμους μου. Το χειμώνα αντίστοιχα γίνονται απέρατα, δυσκολεύεσαι να βρεις μια ζεστή απόμερη γωνία.

επίσης έχουν μια φοβερή δύναμη να αυξομειώνουν τη βαρύτητα. Κάτι μέρες το πάτωμα σε τραβάει με βία μέχρι να γίνεις χαλκομανία στο παρκέ. Άλλες φορές δε μπορείς να περπατήσεις καν γιατί έχεις ανυψωθεί και βρίσκεσαι να χαιρετάς αστέρια και ΙΚΕΑ μεγάλα στρογγυλά χάρτινα φωτιστικά.

κάτι μαγικά κουτιά ειδικά φτιαγμένα για δύσκολα στην ερμηνεία τρικ. Βάζεις λίγη ζέστη. λίγη άπνοια. έναν άνθρωπο. βγάζεις ένα περίεργο όνειρο, βίδες και σκόνη.

το υπέρτατο παιχνίδι που μπορεί να παίξει ένα σπίτι εντοπίζεται στην εναλλαγή της μέρας με τη νύχτα. εκεί μπορείς πλέον να πιστείς ότι υπάρχει κάτι ύποπτο καθώς ο χώρος όχι μόνο αλλάζει αλλά το κάνει και με έναν ενοχλητικά έντονο χώρο. Τραβάει σκιές όπου εμποδίζουν. επιμηκύνει τις γραμμές των επίπλων, αλλάζει μυρωδιά. κουνάει νευρικά τις πόρτες.

για το τέλος άφησα το πλέον εξηγήσιμο και συνηθισμένο. οι ομιλίες του σπιτιού. Τα στοιχιωμένα σπίτια που μουρμουράν απ τους σωλήνες τους, τα σαρκαστικά φουτουριστικά σπίτια που κοροϊδεύουν τις ρομαντικές σκέψεις των ιδιοκτητών τους και τους κάνουν να αισθάνονται εντελώς βλάκες, τα σπίτια που είναι σκατά και μοιρολογούν στα καταπονημένα αυτιά δυστυχών ενοίκων. τα σπίτια χωρίς μνήμη που ξερνούν σωμόν τσιτάτα του πάολο Κοέλο, τα σπίτια που σιγοτραγουδούν αμέσως μετά την λήξη ενός σύντομου αλλά περιεκτικού οργασμού.

seniai ką nors berašiau, bet jau kaupias kaupias ir manau greitu metu sprogs. Stipriai.
Nepasveikinau su vasara (nes pats turbūt jos nejaučiu). Bet visvien. Su vasara !

Je suis exténuée, mon corps le crie, mes amis (oui, toi et toi aussi, vous cachez pas, c'est bien de vous que je cause !) me répètent à tour de rôle que le sommeil est important, mais je suis incapable de me coucher avant minuit... A croire que je suis plus citrouille que carosse !

Je rêve de l'Amour. Je veux être libre de lui appartenir (elle n'est pas belle cette contradiction !), je le veux à moi, rien qu'à moi. Sauf que je le partage, tous les jours un peu plus. Tous les jours un peu mal (et dire que je n'ai jamais été jalouse ! )

Je suis en manque. En manque de calins, de sexe, de tout et j'envoie balader tous mes fucking friends... Je n'en veux qu'un et un seul. Parce qu'avec lui... Tout est différent, si fort, si doux.

Je suis pleine de larmes et j'écoute Tori amos, Brel, Emily Jane white, Ane brun, Gary Jules et je ne regarde que des films tristes, histoire de me remonter le moral !

Je déteste les chaines de tags et je réponds à celle-là !

Et puis je suis rebelle, alors j'enchaîne personne... A vous de voir !

Mais dans chaque projection future de Moi, ma vie est sans lui, sans l'homme avec lequel je vis en parrallèle.

J'aimerais y voir l'Amour, mais la boule de cristal est floue. Pourtant, je ne m'abandonne pas au sort. Je sais ma chance de tenir cet éphémère si fragile au creux de ma main que je le regarde, je le chéris, je le protège. Tous les jours, un autre jour.