W "Drugim maja" Goya obie strony przedstawił równie negatywnie. W "Trzecim maja" mamy natomiast ofiary i katów. Jednak ten obraz również nie ma wymowy antyfrancuskiej. Żołnierze są bowiem całkowicie anonimowi, mogą należeć do każdej armii. I raczej nie jest to przypadek. Wszak w "Drugim maja" Goya wiernie ukazał mundury walczących dla Napoleona mameluków i kirasjera cesarskiej gwardii. Tymczasem żołnierzom w "Trzecim maja" nie dał żadnych elementów pozwalających ich zidentyfikować. Są tylko szarą, odhumanizowaną grupą morderców, uosobieniem zła, automatami do naciskania spustu. Nie ma wątpliwości, że Goya swe malarskie oskarżenie adresuje wszystkim armiom tego świata.

Śmierć rozstrzeliwanych Goya równa ze śmiercią Jezusa. Mężczyzna w białej koszuli rozkłada ręce w charakterystyczny sposób, a na jego dłoniach są stygmaty. Za nim i jego towarzyszami widać niewyraźną postać. To pietà - Maryja trzymająca na kolanach martwego Jezusa.

"Trzeci Maja" stało się megagwiazdą światowego malarstwa i stworzyło klasyczny schemat pokazywania plutonu egzekucyjnego. Od tego obrazu ofiary zawsze stoją po lewej stronie, tak byśmy widzieli ich twarze, a kaci są odwróceni do nas plecami. Ustalonych przez Goyę zasad przestrzegali m.in. Manet, Wiereszczagin i Picasso.

1814 r., olej na płótnie, 266 na 345 cm, Muzeum Prado w Madrycie

"Drugi maja" był jednym z dwóch obrazów, które Goya zaoferował się namalować dla upamiętnienia walki Hiszpanów z Francuzami (drugim był "Trzeci maja"). W ten sposób artysta ratował się przed karą za malowanie dla francuskiego króla Hiszpanii Józefa Bonaparte, który abdykował w styczniu 1814 r.

Goya "łapówkę" przeznaczoną dla nowego króla Hiszpanii Ferdynanda Burbona wykonał po swojemu. Głównym tematem dzieła uczynił bezsens i nieludzkość walki. Nie starał się ukazać walczących mieszkańców Madrytu jako wielkich bohaterów. Potraktował strony sprawiedliwie - i mamelukowie i Hiszpanie są równie zwierzęcy. Kilka lat później Goya ukaże to samo, ale genialniej, gdyż zamiast w kłębowisku dźgających się ludzi, zawrze swą myśl w zaledwie dwóch postaciach.

1814, olej na płótnie, 266 na 345 cm, Muzeum Prado w Madrycie

Prosta i symetryczna, choć dla niektórych posępna czy wręcz ponura, architektura pałacu daje wyobrażenie o duszy wielkiego monarchy kierującego krajem u szczytu potęgi Hiszpanii.

U podnóży gór Guadarrama Filip II kazał wybudować monumentalny kompleks, który miał służyć mu za siedzibę, a także za miejsce pochówku władców Hiszpanii. Stąd król chciał władać potężnym hiszpańskim imperium, a należący do kompleksu klasztor uczynić ośrodkiem studiów i kontrreformacji. Pałac, nad którego budową czuwali Juan Bautista de Toledo, a po jego śmierci w 1567 r. Juan de Herrera, wznoszono w latach 1563– 1584.

Klasztorowi Augustianów, jak i całemu miastu, patronuje św. Wawrzyniec (San Lorenzo). Jak głosi legenda, wznosząc swą siedzibę, Filip II chciał uczcić wielkie zwycięstwo armii hiszpańskiej nad francuskimi wojskami Henryka II pod Saint-Quentin, odniesione właśnie w dzień św. Wawrzyńca – 10 sierpnia 1557 r. Do dziś w miasteczku hucznie obchodzi się dni patrona (Fiestas de San Lorenzo): od 10 do 20 sierpnia odbywają się liczne zabawy i parady uświetniane pokazami ogni sztucznych.

Następcy Filipa II nieco złagodzili ascetyzm siedziby, a do dzieł sztuki zgromadzonych przez syna Karola V dołączały kolejne. W ten sposób powstała bogata kolekcja malarstwa europejskiego, której większość można obecnie podziwiać w Prado. W mauzoleum spoczywają niemal wszyscy władcy Hiszpanii.

W kompleksie, od 1984 r. na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO, nadal działa kolegium duchowne i klasztor.

Zwiedzanie klasztoru (Avda. de Juan de Borbón y Battemberg; tel. 91/8905902-03; IV–IX 10.00– 18.00, X–III 10.00–17.00, zamknięty w pn. i niektóre święta, w tym 10 sierpnia; zwiedzanie z przewodnikiem 9 €, ulgowy 6 €, zwiedzanie bez przewodnika: wersja krótsza 7 €, wersja dłuższa 8 €, ulgowy pół ceny, śr. bezpł.) rozpoczyna się nie od głównego wejścia, nad którym wyrzeźbiono postać św. Wawrzyńca, lecz od bocznego, usytuowanego od strony starej części miasteczka. Tam są kasy i sklep muzealny, tam też turyści przechodzą kontrolę bagażu.

Idąc zgodnie z sugerowanym kierunkiem zwiedzania, najpierw ogląda się tzw. Nowe Muzea z dziełami, których nie zabrano do Madrytu. Warto zwrócić uwagę na piękne gobeliny oraz Męczeństwo św. Maurycego pędzla El Greca. Płótnom El Greca towarzyszą w Eskurialu obrazy takich mistrzów, jak A. Dürer, Tintoretto, Tycjan, A. van Dyck czy F. Zurbarán.

W kolejnych pomieszczeniach (Museo de Arquitectura) zgromadzono eksponaty dokumentujące powstawanie pałacu, ówczesną sztukę inżynierską oraz różne plany architektoniczne. Freski w Sala de Batallas (Sala Bitew) sławią potęgę hiszpańskiego oręża – w długim pomieszczeniu odtworzono m.in. kampanie przeciw Francji, wraz ze słynną bitwą pod Saint-Quentin, wyprawę przeciw Portugalii oraz walki z muzułmanami.

<!--
onet('adsGet1','main-box')
//--><!--
onet('adsGet2')
//-->Zazwyczaj jednak słowo rioja kojarzy się z najlepszym hiszpańskim czerwonym winem, którego uprawa i produkcja zdominowała gospodarkę i kulturę regionu.

Szczyt sezonu turystycznego w Hiszpanii przypada na sierpień. Wtedy to regiony nadmorskie przeżywają istne oblężenie, podczas gdy maista położone w głębi kraju sprawiają wrażenie wyludnionych. Hiszpanię co roku odwiedza około 30 milionów turystów. Nalezy pamietać, aby w miesiącach letnich nigdy nie jechać "w ciemno", bez dokonanej wcześniej rezerwacji. Z kolei podróżowanie u schyłku sezonu ma swoje zalety, głównie w postaci znacznie niższych cen. Należy jednak wziąść pod uwagę, iż po sezonie wiele miejscowości turystycznych przypomina "miasta duchów".

Jeżeli nie lubimy tłumów na plaży, warto wybrać się w pobliże Malagi, Huelvy i Almerii, gdzie można znaleźć piękne, ciche i spokojne plaże. Najbardziej zatłoczone plaże znajdziemy na Costa de la Luz oraz Costa del Sol.

Hiszpania to oczywiście nie tylko plaże i spędzanie czasu na leniuchowaniu. Hiszpańskie miasta mają wiele do zaoferowania turystom pragnącym zapoznać się z historią i kulturą kraju. Pobyt w Hiszpanii można również spędzić nieco bardziej aktywnie, wybierajać się na wycieczkę np. w góry. Dobrym wyborem na górskie wędrówki są Pireneje, zwłaszcza w rejonie Aragon. W zimę można również poszusować na nartach w jednym z kurortów w górach Sierra Nevada.

...cytryny

kwiaty wyginają się do słońca

bzyki zapylają

drzewa wypuszczają młode...

psy drzemią w cieniu

żuki wygrzewają się w słońcu

ja rownież

połazić po ciepłym piasku, zanurzyć dłonie w morzu też można

a nawet odnaleźć Afrykę w słońcu można

pojawiło się więcej rowerow

błękit w słońcu jeszcze bardziej błękitny

byk nawet łagodniejszy - nie atakuje

Więcej w "Gazecie Wyborczej" i "Rzeczpospolitej".

W internecie ukazał się obszerny artykuł o Michale, w którym wspomniany jest moment w jego karierze, gdy występował we Wrocławiu. Tekst można przeczytać TUTAJ. Wygląda na to, że kariera Ignerskiego rozwija się w bardzo dobrym kierunku.

O jego dobrym występie przeciwko Barcelonie pisaliśmy TUTAJ. Przypomnijmy, że pochodzący z Lublina zawodnik w ciągu 24 minut spędzonych na boisku zapisał na swoim koncie 21 oczek i zbiórkę w znacznej mierze przyczyniając się do sukcesu swego zespołu.

Życzymy mu jak najwięcej takich sukcesów, a w szczególności z kadrą Polski.

Polak był jednym z głównych autorów zwycięstwa i nie po raz pierwszy udowadnia w Hiszpanii, że jest zawodnikiem z bardzo wysokiej półki. Michał przez 24 minuty spędzone na boisku zdobył 21 punktów i zanotował jedną zbiórkę. Szkoda jednak, że Cajasol to zespół jedynie broniący się przed widmem spadku, a nie walczący w Hiszpanii o wyższe cele.

Obecnie klub z Sevilii zajmuje 11. miejsce w tabeli, a średnie Ignerskiego z tego sezonu to 10,7 pkt i 2,8 zbiórki na mecz.

Kraj : Hiszpania

Region / Apelacja : Catalunya Denominacio D' Origen

Rocznik : 2005

Vol : 13,5 %

Kolejne hiszpańskie wino, tym razem pochodzące ze słynnej rozlewni Torres. Nazwana przez pewien winiarski magazyn Najlepszą Europejską Winiarnią Roku 2006, niewątpliwie jest ważną pozycją wśród hiszpańskich producentów dobrych win =)

Wino zrobiło na mnie pozytywne wrażenie za pierwszym podejściem. Powstało ze szczepów Garnacha i Cariñena, których nigdy jeszcze nie próbowałem. Pijąc to wino do mięsa szybko wyczuwam jego zdecydowany charakter i głębokie taniny. Jest mocne, 13,5% i jego wytrawny charakter szybko rozgrzewają. W aromacie można wyczuć delikatny zapach śliwki, nie jest on jednak tak zdecydowany jak przy szczepie Tempranillo. Całość robi jednak miłe wrażenie, a wino warte jest swojej ceny. Na pewno warto spróbować innych win pochodzących z tej winiarni.

www.torreswines.com

apelacja web : D.O. CATALUNYA

Zbiór znaków hiszpański jest trzecim na ogół używanym językiem na kuli ziemskiej. Wewnątrz roku 2006 oceniano, że posługuje się zanim w charakterze językiem ojczystym około 400 milionów ludzi na siedmiu kontynentach, w szczególności w środku Ameryce Południowej plus Ameryce Północnej, natomiast dalsze 100 milionów jako drugim językiem, z kolei wartość w sumie mówiących ludzi tym językiem na świecie owo więcej niż 0,5 miliarda. Wakacje w Hiszpanii.
Ustawa zasadnicza Hiszpanii stanowi, że językiem urzędowym wewnątrz całym państwie jest zbiór znaków hiszpański (kastylijski) - tak oto stanowi Hiszpania. Wewnątrz niektórych regionach status języka urzędowego ma też regionalny, rodowity zbiór znaków:

* baskijski w Kraju Basków również Nawarze
* kataloński w środku Katalonii, Walencji także na Balearach(Majorka)
* galicyjski wewnątrz Galicji
Teneryfa, Majorka i całe wyspy kanaryjskie to tereny gdzie mówi się po hiszpańsku.

Zbiór znaków portugalski posiada dwójka znormalizowane, równoprawne także oficjalnie nawzajem się uznające warianty (normy):
* brazylijski
* europejski

Taryfa brazylijska obowiązuje ledwo wewnątrz Brazylii. Ustalona cena europejska obowiązuje w Portugalii oraz portugalskojęzycznych krajach afrykańskich (Angola, Mozambik, itp.). Próby uznania portugalskiego używanego w krajach afrykańskich zbytnio trzecia część poważny typ języka portugalskiego negacja logiczna zakończyły się jak dotąd sukcesem. Wakacje w Portugalii.W wyniku tego wszelkie odstępstwa od momentu portugalskiego europejskiego istniejące wewnątrz portugalskim używanym wewnątrz krajach afrykańskich traktowane są negacja logiczna jak znormalizowany, odrębny klasa, natomiast w charakterze różnice dialektalne wewnątrz portugalskiego europejskiego. Dla języka nie jest ważna, ale dla nas tak - pogoda w Portugalii. Oczywiście nie dotyczy owo crioulos – nieoficjalnych, pomimo tego używanych na co dzień na wskroś nie sposób mieszkańców niektórych portugalskojęzycznych krajów afrykańskich (Rzeczpospolita Zielonego Przylądka, Gwinea Bissau) języków kreolskich, które są odrębnymi językami. Wczasy w Portugalii.

Porto (znane także jako Oporto, dokąd znak alfabetyczny O występuje do wnętrza roli rodzajnika męskiego) – gród w środku Portugalii, 263 tys. mieszkańców (zbiór municypalny 2 200 000), drugie co do wielkości w państwie. Leży u ujścia rzeki Douro (hisz. Duero), ponad Oceanem Atlantyckim, w środku północnej Portugalii, jest głównym miastem regionu Wielkie Porto.

W środku Porto znajduje się uniwerek (zał. 1762), w tym miejscu wydawana jest najpopularniejsza gazeta portugalska (Jornal de Notícias), targowisko. Średniowieczne środek miasta jest na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wakacje w Portugalii. Centralnym punktem życia kulturalnego jest gmaszysko o nazwie "Casa da Musica" co wewnątrz tłumaczeniu na zbiór znaków lokalny znaczy Lokal mieszkalny Muzyki. Pogoda w Portugalii. Na co dzień odbywa się do wnętrza przedtem parę różnego rodzaju koncertów muzycznych. Do wiodących zespołó muzycznych zalicza się "Orquestra Nacional do Porto" plus "Remix Ansamble", których siedzibą jest "Casa da Musica". Miasto jest ważnym ośrodkiem muzyki także kultury jazzowej, istnieje co niemiara zespołów plus małych, kameralnych klubów jazzowych. Mieszcząca się wewnątrz tym mieście Wyższa Buda Muzyczna ESMAE posiada wydział muzyki jazzowej także organizuje cotygodniowy jam session. Wczasy w Portugalii.

Co powinniście zobaczyć!:

* Cais da Ribeira - nabrzeże Ribeira
* Igreja de Sao Francisco - dom Boży świętego Franciszka
* Igreja e Torre dos Clérigos
* Sé Catedral
* Palácio da Bolsa
* Ponte Cztery kąty Luís Dodatkowo
* Museu de Arte Contemporâneade Serralves
* Wizytacja w jedej spośród wytwórni win

Zabytki Portugalii 

Przeważają nieco proste dodatkowo pożywne dania, zwykle gotowane. W najwyższym stopniu charakterystyczną cechą typowego portugalskiego posiłku jest wszak powszechne użytek różnego rodzaju ryb oraz owoców morza. Narodowa strawa kraju to bacalhau (czyt. bakaliau), to znaczy suszony także solony dorsz, preparowany na rozmaite sposoby. Uważa się, że istnieje 365 rodzajów tego dania. Portugalia - Wakacje. Spożycie dorsza na wskroś Portugalczyków jest w ten sposób ogromne, że wcześniej nieco wieków temu kraina zostało zmuszone aż do importu tej ryby spośród norweskich łowisk. Popularnością cieszą się również słodkie, grillowane sardynki, które przyrządza się wielokrotnie na bocznych ulicach również skwerach zamiast, traktując gotowanie w charakterze okazję aż do towarzyskich spotkań. Najważniejszym posiłkiem dnia jest posiłek wieczorny (przystań. jantar); obiad (almoço) oraz śniadanie (pequeno almoço) mają styl drugiego rzędu. Sam sprawdź jak to smakuje, spędź wczasy w Portugalii

* Hotele w Portugalii
Alter Wiki

Aż do Portugalii najlepiej przyjechać wiosną lub latem. Zimą są wyraźne różnice pośród północą zaś południem kraju. Na wysuniętym najpóźniej na godzina dwunasta Algarve zdarzają się wobec tego wielokrotnie ciepłe, słoneczne dni, i osłonięte plaże południa pozwalają się suszyć wskroś nietknięty dwanaście miesięcy. Wczasy w Portugalii. Wieczory bywają chłodne, natomiast nie na tyle, ażeby zrazić turystów. Do wnętrza okolicach Lizbony zima jest łagodna, jednak nieprzewidywalna – na przemian występują dni słoneczne oraz deszczowe. W główny punkt oraz na północy zimy bywają deszczowe oraz chłodne, toż negacja logiczna mroźne. Okresy deszczu są przerywane rozpogodzeniami, stwarzającymi doskonałą okazję aż do spacerów. Wewnątrz górach jest zdecydowanie zimniej. Śnieg leży od chwili listopada do lutego do wnętrza Serra da Estrela dodatkowo wewnątrz pasmach górskich na północy również wschodzie (niekiedy koniec go na rzecz miłośników narciarstwa, pomimo tego okoliczności są dalekie od chwili ideału). Zima trwa w kilku słowach – odkąd listopada/grudnia aż do lutego/marca, ze średnią temperaturą 12°C. Do wnętrza całym kraju zaczyna istnieć cieplej w środku maju dodatkowo czerwcu, i wysoka wysoka temperatura utrzymuje się do września. Z wyjątkiem Algarve noce bywają chłodne co więcej w środku lecie, przede wszystkim na wybrzeżu Cascais także Estorilu w pobliżu Lizbony. Na wybrzeżu zachodnim tlenek wodoru wewnątrz Atlantyku jest przeważnie chłodna (22°C) do lipca. Na południu ogrzewa się najpierw. Do wnętrza lecie w środku całym kraju panują upały, tudzież słoneczne dni zdają się negacja logiczna mieć końca. Na północy bywa w ten sposób samo żar jako na pozostałym obszarze, jakkolwiek występuje większe prawdopodobieństwo deszczu. Na niektórych terenach w głębi lądu upał staje się trudna do wytrzymania – wewnątrz Alentejo również górnym Douro balasek rtęci wielokrotnie utrzymuje się przez dłuższy pora na poziomie 40°C. Algarve latem jest wstrzemięźliwość gorące (31°C), za sprawą chłodnym wiatrom zachodnim. Sprawdź: Pogoda w Portugalii.

Napewno Hiszpania i Portugalia stwarzają konkurencję Bałkanom, wakacje na Bałkanach mogą być tańsze ale Bułgaria i Chorwacja to nie to samo co Półwysep Iberyjski.

* Przestrzeń sumarycznie: 7293 km2
* Wartość mieszkańców: 1 mln 526 tys, spośród czego na Teneryfie 806 tys. mieszkańców, Gran Canarii 730 tys, Lanzarote – 97 tys, El Hiero 10 tys.
* Archipelag składa się spośród siedmiu wysp głównych: Gran Canaria, Teneryfa, Fuerteventura, Lanzarote, El Hierro, La Palma również La Gomera i sześciu mniejszych: Alegranza, Graciosa, Montana Clara, Lobos, Roque del Este również Roque del Oeste. Większość mniejszych wysp jest niezamieszkana, czyli zamieszkana z trudem periodycznie. Wakacje w Hiszpanii.

Najważniejsze miasta to: Las Palmas de Gran Canaria (377 600 mieszkańców, wcięcie z roku 2003) także Santa Cruz de Tenerife (220 000 mieszkańców).

Klimat Wysp Kanaryjskich

Specyfika wysp jest oceaniczno-subtropikalny, spośród umiarkowanymi temperaturami, rzadkimi również nieregularnymi opadami, zależnymi od momentu wyspy plus jej strefy. Wewnątrz niektórych strefach wyspy La Palma opady należą aż do wysokich (na dużych wysokościach). Wewnątrz przypadku wysp wschodnich Fuerteventura także Lanzarote specyfika wypada do niezwykle suchych. Średnie temperatury wynoszą 18°C zimą również 24° latem. Średnioroczna suma opadów wynosi 250 milimetrów. Temperatura wody w oceanie waha się od czasu 18°C zimą dodatkowo 22° latem. Pogoda - Wyspy Kanaryjskie.

Teneryfa

Należąca aż do Hiszpanii ostrów na oceanie atlantyckim, przy północno-zachodnich wybrzeży Afryki (28°19' N 16°34' W). Największa w środku archipelagu siedmiu Wysp Kanaryjskich - 2034 km2 powierzchni. Teneryfa.
Ostrów o pochodzeniu wulkanicznym, powstała przedtem około 30 milionami lat. Przestrzeń górzysta, pocięta licznym wąwozami. Urozmaicona profil brzegowa. Plaże kamieniste. Najwyższe wzniesienie owo krater wulkanu El Pico de Teide 3718 m n.p.m., jaki jest dodatkowo najwyższym szczytem Hiszpanii. Ostatnia wybuch wulkanu wulkanu miała obszar 18 listopada 1909 roku plus ondulacja przez 10 dni. Wakacje na Teneryfie.

Majorka

Majorka, (hiszp. Mallorca) – największa w archipelagu Balearów ostrów hiszpańska na Morzu Śródziemnym o długości dookoła 100 km oraz powierzchni 3600 km2. Zamieszkuje ją wokół 600 000 mieszkańców. Głównym miastem wyspy jest Palma de Mallorca. Wczasy na Majorce.
Wyspa jest zbudowana w zasadzie z wapieni mezozoicznych. Wzdłuż północno-zachodnich wybrzeży wyspy rozciąga się skrasowiałe pasmo górskie Serra de Tramuntana, spośród najwyższym szczytem Puig Major, wznoszącym się na stopień 1445 m n.p.m.. Drugim co aż do wysokości szczytem jest Puig Massanella - 1367 n.p.m.. Południowo-wschodnią odsetek wyspy zajmuje wyżyna z rozwiniętą rzeźbą krasową, rozmiary centralna przeciwnie zaś ma styl nizinny. Leży w środku strefie klimatu śródziemnomorskiego spośród suchym latem także opadami wewnątrz okresie zimowym sięgającymi 650 mm na dwanaście miesięcy.Wczasy w Hiszpanii. W środkowej części wyspy, gdzie znajduje się urodzajna nizina, uprawia się winorośla, oliwki, figi, cytrusy dodatkowo warzywa. Truskawki z Majorki należą do najlepszych na świecie. W środku górach Sierra de Mallorca prowadzi się wypas owiec. Na wyspie przeważa wytwórczość spożywcza dodatkowo wytwórczość artystyczne (klejnoty, ceramika), nastawione na obsługę licznych turystów. Wysepka słynie ze swych kąpielisk także salin morskich. Hotele w Hiszpanii.

Klimat Hiszpanii

Klimat Hiszpanii jest skomplikowany, od czasu chłodnego plus deszczowego na północnym zachodzie, po płomienny i wypalony na równinach Andaluzji. Ognisko kraju charakteryzuje się klimatem kontynentalnym. Jest owo teren mający obwódkę pasmami górskimi, do wnętrza związku z czym nie dociera w tym miejscu wilgotne powietrze także jest nader sucho. Występują duże amplitudy temperatur dziennych jako plus rocznych. Latem na całym obszarze kraju spośród wyjątkiem północnego wybrzeża, jest skwar również słonecznie. Średnie temperatury wynoszą 12°C w środku styczniu także 25° w środku lipcu, roczna poziom opadów sięga 25cm. Madryt, poziomy na wysokości 660m, ma średnie temp. 5°C wewnątrz styczniu także 24°C do wnętrza lipcu. Północ kraju jest terenem dobitnie wilgotnym. Wczasy w Hiszpanii. Występują w tym miejscu spore opady, natomiast temperatury są umiarkowane. Niewielkie amplitudy miesięczne wskazują na łagodne zimy (od momentu 6°C do 10°C) również chłodne lata (średnio pod 22°C). Powierzchnia wybrzeża na wschodzie także południu kraju przejawia cechy klimatu śródziemnego spośród wpływem klimatu morskiego, im w wyższym stopniu na środek dnia tym w wyższym stopniu południowy koloryt. Jest to prowincja raczej suchy, z gorącym latem (z okładem 22°C) także łagodną zimą (od momentu 6°C na północno-wschodnim wybrzeżu do z okładem 10°C na południu). Pogoda w Hiszpanii.

* Strefy klimatyczne w środku Hiszpanii:
* Region klimatyczna: Podzwrotnikowa
* Specyfika: Śródziemnomorski
Wakacje w Hiszpanii...

Historia Hiszpanii

Począwszy odkąd IX wieku p.n.e. Półwysep Iberyjski był terenem ekspansji licznych ludów oraz państw (Celtów, Fenicjan, Greków oznacza to podobnie Kartagińczyków). Do wnętrza II wieku p.n.e. na półwyspie pojawili się Rzymianie. Wewnątrz V wieku na tereny obecnej Hiszpanii wdarli się Wizygoci także stworzyli w tym miejscu własne sfera. Do wnętrza roku 711 z północnej Afryki na Półwysep Iberyjski przedostały się wojska arabskie poniżej wodzą Tarika, które wtem podbiły nie całkiem nienaruszony półwysep. Wakacje w Hiszpanii.
Niewielkie królestwa chrześcijańskie na północy rozpoczęły rekonkwistę, która zaowocowała ostatecznym wyparciem Maurów wewnątrz 1492. Przywódcą oraz pierwszym królem, zgodnie spośród tradycją, był don Pelayo, przypadkiem arystokrata wizygocki, jaki wszystkiego z innymi schronił się w środku górach Asturii poprzednio napierającymi z południa wojskami muzułmańskimi. Mapa Hiszpanii. Jak start procesu rekonkwisty uznaje się bitwę wewnątrz wąwozie Covadonga (722 r.), do wnętrza której zespół (wokół 300 ludzi) przy wodzą don Pelayo pokonał za sprawą zaskoczeniu oraz pułapce kilkukrotnie większe siły przeciwnika. Anemiczny zespół islamski proszek styl rozpoznawczy, i jego "klęska" nie miała na rzecz najeźdźców większego znaczenia. W ten sposób powstało zupa minikrólestwo chrześcijańskie, które rozpoczęło powolną walkę z najeźdźcami muzułmańskimi. Pogoda w Hiszpanii. Dookoła 1825 wielkie cesarstwo hiszpańskie przestało właściwie istnieć. Spowodowane to było zbytnio długim złym zarządzaniem, niesprawiedliwym ładem społecznym oraz, przede wszystkim, inwazją Napoleona, kto rozprzestrzenił idee wolnościowe wewnątrz Ameryce. Hotele w Hiszpanii. Hiszpania na w kilku słowach dostała się poniżej wpływy Francji. Wkrótce powróciła dynastia Burbonów dodatkowo sukcesywnie państwo stawał się biednym prowincjonalnym królestwem. Noclegi w Hiszpanii. Na początku XX wieku Hiszpanią rządziło kilku dyktatorów - częste rozruchy społeczne skompromitowały monarchię także do wnętrza 1931 proklamowano republikę. W środku latach 1936-1939 kraina ogarnęła kampania domowa. W środku jej wyniku władzę do wnętrza kraju przejęli nacjonaliści poniżej wodzą generała Francisco Franco. Po śmierci Franco w środku 1975, władzę przejął określony wskroś niego na następcę książę Jan Karol z dynastii Burbonów. Przywrócono monarchię (formalnie istniała uprzednio od momentu lat 40., natomiast Franco pełnił funkcję regenta), i królik wprowadził w środku kraju demokratyczne reformy. Wewnątrz 1982 Hiszpania wstąpiła do NATO, natomiast w 1986 stała się członkiem Unii Europejskiej.

Więcej o historii Hiszpanii...

Kim są patologiczni zazdrośnicy?

Masz już dosyć wiecznych awantur i podejrzeń o zdradę? Znajdź sobie wyższego partnera. Zdaniem holenderskich i hiszpańskich psychologów, patologiczni zazdrośnicy są przeważnie niskiego wzrostu. Wysocy są bardziej pewni siebie.

Jak podaje portal New Scientist, naukowcy z University of Groningen w Holandii i University of Valencia w Hiszpanii przebadali prawie 549 Holendrów i Hiszpanów. Wyniki badań nie były zaskakujące. Okazało się bowiem, że panowie czują zagrożenie, jeśli w pobliżu ich ukochanych pojawiają się atrakcyjni, bogaci i silni konkurenci. Ale uwaga! Ataki złości dotyczyły jednak szczególnie mężczyzn niskiego wzrostu. Zazdrość rosła bowiem wprost proporcjonalnie do różnicy wzrostu między nimi a rywalami.

Co ciekawe, zależność ta dotyczy również kobiet. Niskie panie dużo bardziej niż ich wyższe koleżanki niepokoi fakt, że w pobliżu ich mężczyzn pojawiają się piękne i seksowne kobiety.

Zdaniem naukowców, wszystkiemu winna jest ewolucja. Niskim partnerom trudniej zapanować nad zazdrością, ponieważ podświadomie wiedzą, że to wysocy cieszą się lepszym zdrowiem i płodnością, a przez to są bardziej atrakcyjni dla płci przeciwnej.

Mezquita - meczet. Tak zwą Hiszpanie katedrę w Kordobie. Nazwa odzwierciedla zawiłą historię budowli. Pierwszą katedrę postawili jeszcze Wizygoci około 600 roku. W 785 roku Arabowie zbudowali w jej miejscu meczet, który powiększali i upiększali przez kolejne 200 lat. W efekcie powstała jedna z najwspanialszych sal modlitewnych na świecie. Zajmowała 1,5 ha, a jej dach spoczywał na 606 kolumnach i filarach połączonych charakterystycznymi biało-czerwonymi łukami. Jeśli ktoś stanął na środku sali, widział wokół siebie tylko ginący w półmroku las kolumn.

W XIII w. Kordobę odzyskali chrześcijanie i przekształcili meczet w kościół. Początkowo niewiele zmienili, ale w 1523 zaczęli budować w samym centrum sali modlitewnej katedrę, psując tym samym dzieło muzułmańskich budowniczych. Na zdjęciu poniżej widać bryłę katedry wystającą z niskiego meczetu. Polecam też zdjęcie z góry.

Zdjęcia na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5. Autorem górnego jest Timor Espallargas, a dolnego Morinpat.

Kardynał Canizares podkreślił, że katolicy nie zrezygnują z walki z aborcją

Kardynał Antonio Cañizares z Toledo (Hiszpania), zwracając się do ponownie wybranego w wyborach premiera Jose Luisa Rodrigueza Zapatero, lidera Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej, zapowiedział, że Kościół katolicki będzie kontynuował walkę z polityką pro-aborcyjną i pro-homoseksualną rządu – donosi LifeSiteNews.com.

Potwierdzając gotowość do współpracy z rządem, hierarcha dał jasno do zrozumienia, że biskupi będą kontynuować walkę „z szerzeniem się prawa aborcyjnego i z eutanazją”. Gdyby hierarchowie zrezygnowali z walki, wówczas dopuściliby się czegoś w rodzaju „zdrady” – zaznaczył kardynał.

Kardynał Cañizares przypomniał, żeSąd konstytucyjny uznał prawa dzieci nienarodzonych. – Musimy w pierwszej kolejności domagać się pełnego stosowania istniejącego prawa. Jesteśmy przekonani, że można by w ten sposób uniknąć setek tysięcy aborcji, które dokonywane są każdego roku w Hiszpanii – stwierdził hierarcha w wywiadzie udzielonym w ubiegłym tygodniu gazecie „Corriere della Sera”.

Kardynał zapowiedział także, że będzie działał na rzecz wprowadzenia w przyszłości całkowitego zakazu aborcji, gdyż jest ona „najgorszym poniżeniem w historii ludzkości”.

Przyznał również, że Europa przeżywa „rewolucję kulturalną”, która odbywa się nie tylko w Hiszpanii, lecz na całym Zachodzie, jednak w Hiszpanii ta rewolucja jest najbardziej zaawansowana.

– Hiszpański rząd uchwalił prawo, które zaprzecza oczywistości natury i rozumności, i które powierza państwu moralną formację młodych ludzi, by ustanowić nową kulturę opartą na fałszywej koncepcji wolności – powiedział arcybiskup Toledo.

Kardynałowie już dawno temu wyrazili swoje zastrzeżenia wobec przedmiotu "Edukacja obywatelska i praw człowieka", koncentrującego się przede wszystkim na promocji homoseksualizmu i świeckiego systemu wartości.

Kolejną budzącą kontrowersje kwestią w Hiszpanii jest prawo aborcyjne, które należy do najbardziej liberalnych w Europie. Również pod względem praw i udogodnień przyznanych związkom homoseksualnym (m.in. wprowadzono tzw. instytucję „małżeństwa” homoseksualnego) Hiszpania zajmuje drugie miejsce w Europie po Holandii.

Arcybiskup Toledo przyznał, że dotychczas brakowało katolików w życiu publicznym w Hiszpanii, jednak to się zmienia i przyszłość będzie inna.

Źródło: LifeSiteNews.com, AS

Jan Maria Jackowski
W mediach pojawiła się informacja, że dwaj prominentni politycy SLD - Grzegorz Napieralski i Sławomir Jeneralski - pojechali do Hiszpanii, by poznać strategię walki z Kościołem w tym kraju. Guru europejskich antyklerykałów, socjalistyczny premier José Luis Zapatero, miał ich instruować, jak zwalczać Kościół i ograniczać jego rolę w życiu publicznym. Współpraca z Hiszpanami - według "Newsweeka" - to dla polskich polityków "element przygotowań do ostrego starcia z Kościołem katolickim". Koalicja Lewica i Demokraci, w skład której wchodzi SLD, rozpoczyna bowiem kampanię na rzecz rzeczywistego, a nie "papierowego" rozdziału Kościoła od państwa.

Hiszpania - podobnie jak Polska - jest krajem tradycyjnie katolickim. I dlatego jest szczególnie poddana agresywnemu i wyjątkowo brutalnemu antykatolicyzmowi. Zorganizowana walka z Kościołem trwa w Hiszpanii od kilku wieków i ma swoją krwawą historię. Nasiliła się wyraźnie w XIX wieku wraz ze wzrostem znaczenia ruchów sekciarskich, masońskich, socjalistycznych, anarchistycznych i liberalnych.
Apogeum niszczenia Kościoła nastąpiło jednak w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Było to spowodowane faktem, że w liberalnych środowiskach politycznych, które stanowiły trzon lewicowego rządu utworzonego w 1931 roku, kluczową rolę odgrywały osoby powiązane z masonerią ideologicznie przeciwną religii katolickiej. Znamienna jest ocena Hugha Thomasa, historyka hiszpańskiej wojny domowej, który zwrócił uwagę na to, że wolnomularstwo w Hiszpanii było powszechnie utożsamiane z liberalizmem i podkreślił, iż "hiszpańscy masoni byli nie tylko antyklerykalni, ale również aktywnie antyreligijni".

Hiszpańska krucjata antykatolicka
W pierwszej połowie lat trzydziestych ubiegłego wieku został przygotowany grunt pod działania mające na celu eksterminację hiszpańskiego duchowieństwa i ludzi wierzących. Skala okrucieństwa i nienawiści, jakiej dopuścili się republikanie, była porażająca. We wprowadzonej przez rząd republikański konstytucji nastąpiło drastyczne ograniczenie swobód religijnych i wolności sumienia. Państwo dokonało kasaty wielu zakonów i skonfiskowało ich mienie. Religia została usunięta ze szkół. Zakazywano "propagandy religijnej", czyli katolickich procesji, pogrzebów i ślubów. Antykatolickie działania rządu wywołały reakcję biskupów hiszpańskich. Już 6 maja 1931 r. doszło do bardzo ostrego wystąpienia kardynała Pedro Segury y Sáenz, arcybiskupa Toledo i prymasa Hiszpanii. W specjalnym liście pasterskim napiętnował on antykościelną i antyreligijną politykę władz Republiki i wezwał do oporu, z jasnym realizmem napominając: "(...) Jeśli pozostaniemy 'cisi i bezczynni', jeśli pozwolimy poddać się 'apatii i strachowi' (...) to nie będziemy mieli prawa lamentować, gdy gorzka rzeczywistość pokaże nam, że zwycięstwo należało do nas, lecz nie wiedzieliśmy, co to znaczy walczyć jak dzielni rycerze gotowi iść na śmierć w chwale".
Punktem kulminacyjnym prześladowań Kościoła był jednak okres wojny domowej. W latach 1936-1939 nasiliła się akcja niszczenia krzyży, burzenia i palenia świątyń. Zamordowano jedną czwartą duchowieństwa całego kraju. Z rąk rewolucyjnych oprawców, jak obliczyli historycy, zginęło 12 biskupów, 4172 księży, 2365 zakonników oraz 283 siostry zakonne. W niektórych diecezjach wymordowano ponad 90 procent kapłanów! Uśmiercono również ponad 300 tys. świeckich katolików. Rozmiary i różnorodność działań władz republikańskich przeciwko Kościołowi i religii wywoływały rosnące wzburzenie. "Oceniając w sposób ogólny ekscesy rewolucji komunistycznej w Hiszpanii, można stwierdzić, że nie ma w historii narodów zachodnich drugiego takiego zbiorowego barbarzyństwa, takiego nagromadzenia zamachów na podstawowe prawa Boga, społeczeństwa i osoby ludzkiej" - napisali biskupi hiszpańscy w 1937 roku w orędziu do biskupów całego świata.
Od tamtych krwawych wydarzeń upłynęło 70 lat, a socjalistyczny rząd Zapatery, który sprawuje władzę w Hiszpanii od wyborów w 2004 roku, najwyraźniej nawiązuje do niektórych elementów tradycji wojującego antyklerykalizmu. W grudniu 2007 r. przyjęto w Kortezach ustawę o pamięci historycznej rehabilitującej republikanów, a więc inspiratorów krucjaty przeciw Kościołowi z lat trzydziestych. Została wyrugowana religia ze szkół publicznych, a z programów nauczania wszelkie odniesienia do chrześcijaństwa i moralności chrześcijańskiej. Nastąpiła "liberalizacja" procedury rozwodowej, zalegalizowano "małżeństwa" homoseksualistów i możliwość adopcji dzieci przez takie związki. Władze popierają de facto - wbrew obowiązującemu prawu - aborcję na żądanie.
Hiszpański rząd konsekwentnie prowadzi aktywną politykę "liberalizacji praw obyczajowych" i "laicyzacji sfery publicznej". Przedstawiciele władz zapowiadają kampanię na rzecz likwidacji "niezaprzeczalnych przywilejów Kościoła katolickiego" i rewizji układu państwo - Kościół katolicki z 1979 roku. Chcą znieść m.in. dotacje na utrzymanie świątyń oraz ulgi podatkowe dla zakonów, sprzeciwiają się obecności krzyży w budynkach publicznych. Konsekwentnie realizują testament republikańskiego prezydenta Azany z października 1931 roku. Ten fanatyczny antyklerykał - będąc pełen zachwytu dla sukcesów antykatolickiej krucjaty w tym kraju - publicznie wyraził radość z tego, że Hiszpania jakoby "przestała być katolicka".
Działania socjalistycznego rządu Zapatery są ewidentnym znakiem kampanii antyreligijnej i antykulturowej. Inspirowane są ideologią "neutralności światopoglądowej" i polegają na administracyjnym uprzywilejowaniu przez państwo przekonań antychrześcijańskich i ateizujących, a dyskryminacji przekonań religijnych. Mają charakter działań dechrystianizacyjnych, które cechuje szczególna niechęć do znaku krzyża. Wielu laicyzatorów, nie tylko w Hiszpanii, było zapewne zadowolonych, gdy w światowych środkach przekazu oznajmiono, że w świetle badań krzyż przestał być najbardziej znanym znakiem w kręgu białego człowieka, a bardziej znane od niego są: logo pewnej firmy naftowej oraz znak firmowy jednej z największych sieci restauracji.

Lewicowy raj na ziemi
Pokolenie, które pamięta czasy komunizmu w Polsce, zna doskonale fragment "Manifestu Komunistycznego" Karola Marksa i Fryderyka Engelsa: "Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!". Hasło to widniało na trybunach, było drukowane na transparentach pierwszomajowych, legitymacjach partyjnych, legitymacjach związkowych, było umieszczane nad winietami gazet partyjnych, wisiało na budynkach, w których miały siedzibę instancje PZPR. Wezwanie to było również hasłem ZSRS i wszystkich republik. Dziś, gdy "światowa ojczyzna proletariatu" przeszła do historii, wcale to nie oznacza, że lewica nie łączy się pod zmodyfikowanym hasłem - antyklerykałowie wszystkich krajów łączcie się, a Hiszpania rządzona przez socjalistów staje się europejską ojczyzną antyklerykałów. Niedaleko pada jabłko od jabłoni. Przecież bezwzględne zwalczanie Kościoła było wpisane w praktykę komunizmu, a obecnie najwyraźniej jest znakiem firmowym europejskiej lewicy.
Największy podziw polityków SLD, którzy pojechali do Madrytu, by poznać antykatolicyzm w praktyce, wzbudza to, że walcząc z Kościołem, w przeciwieństwie do polskiej lewicy, rząd Zapatery utrzymuje wysokie poparcie społeczne. Dlatego nasi rodzimi laicyzatorzy czerpią wzory i inspiracje z Madrytu. Lecz do Hiszpanii pojechali z pewnym wcale pokaźnym dorobkiem. Już przecież atakują budowę Świątyni Opatrzności Bożej, wliczanie stopni z religii do średniej na świadectwie czy religię na maturze. Zainicjowali kampanię na rzecz refundowania z budżetu państwa zapłodnienia in vitro. Twierdzą, że w Polsce nie ma rozdziału Kościoła od państwa i jest naruszana Konstytucja. Świeckość, laickość państwa, neutralność światopoglądowa - to słowa powtarzane jak mantra. Antyklerykałowie domagają się: rewizji Konkordatu, likwidacji Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu; likwidacji kaplic, pomników i symboli religijnych w urzędach państwowych, szkołach i szpitalach; usunięcia religii ze szkół i przedszkoli publicznych; legalizacji prostytucji; refundacji z budżetu państwa środków antykoncepcyjnych; obowiązkowej edukacji seksualnej w szkole. Przedstawiciele SLD już zapowiedzieli skargę do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącą tworzenia kaplic w komendach policji i w jednostkach Służby Celnej oraz zatrudnianie tam kapelanów. Uprawiają propagandę proaborcyjną, domagając się "liberalizacji" aborcji. Chcą narzucić legalizację "małżeństw" homoseksualnych i eutanazji.
Najwyraźniej hiszpański antyklerykalizm w połączeniu z resentymentem do czasów PRL, w których bardzo aktywnie walczono z Kościołem, ma być fundamentem założycielskim "nowej" lewicy w Polsce. Czy formacja, która obecnie oscyluje na granicy 5-procentowego progu wyborczego, przechodząc do antykościelnej ofensywy, walczy w ten sposób o przetrwanie? Czy środowiska, które ideologicznie postrzegają Kościół jako instytucję wrogą i głoszą klerofobię, zaprzestały działalności po 1989 roku?
Pytania są retoryczne, bo mamy do czynienia z pewnego rodzaju recydywą, ale też z pewną zmianą. Dotychczasowe kampanie lewicy miały charakter antyklerykalny, ale obecna coraz bardziej zmierza w stronę ideologicznego antykatolicyzmu. Winą za wszelkie "zło" nie są już obarczani wyłącznie księża i biskupi, ale doktryna katolicka ze względu na naturę głoszonych wartości. Nauczanie Kościoła ze swej istoty jest wielkim oskarżonym za "dyskryminację" kobiet, "przemoc" w rodzinie, ciąże nieletnich, nędzę w świecie, "zamach" na demokrację, "wtrącanie się" w politykę, brak "tolerancji" i "szacunku" dla człowieka, "wywoływanie poczucia winy" w ludziach. Orędzie ewangeliczne rzekomo ogranicza postęp i "świetlaną" przyszłość. Trzeba zatem człowieka uwolnić od Boga, a wtedy powstanie raj na ziemi.

Walka z krzyżem
W Polsce zwalczano krzyż prawie nieustannie przez ostatnie dziesięciolecia. Dwa totalitaryzmy: hitleryzm, a następnie powojenny komunizm, bezwzględnie walczyły z krzyżem. Systematycznie dążyły, w imię swoich ateistycznych ideologii, do wyeliminowania z życia społecznego tego świętego dla chrześcijan znaku zbawienia i miłości.
W czasach PRL celem władzy było nie tylko usuwanie krzyża i katolicyzmu z przestrzeni społecznej, lecz także wdrukowanie społeczeństwu przekonania, że również w "życiu prywatnym" religia jest przejawem obskurantyzmu i ogranicza człowieka. Starano się wypierać krzyż z tego powodu, że jest on znakiem chrześcijańskiej tożsamości Polski trwale wpisanym w dzieje Narodu. Wyrażał aspiracje niepodległościowo-wolnościowe Polaków i jednoczył ludzi różnych wyznań i religii. W znanym dwuwierszu, szczególnie często cytowanym w okresie stanu wojennego, czytamy: "Tylko pod krzyżem, tylko pod tym znakiem Polska jest Polską, a Polak Polakiem". Mimo potężnego nacisku laicyzującej machiny państwa, ludzie wierzący odważnie przeciwstawiali się tym działaniom. Na przykład w 1984 roku odbyły się pamiętne strajki młodzieży szkolnej w obronie krzyża we Włoszczowie i Miętnem.
Po 1989 roku rozpoczęto ze wznowioną energią dyskusję na temat obecności krzyża w miejscach publicznych. W niektórych wypowiedziach twierdzono, że krzyż jest "przejawem ekspansji Kościoła", "szkodzi demokracji", staje się "przyczyną dyskryminacji" i ma rzekomo "zagrażać wolności", co podkreślali zwłaszcza ci, którzy jeszcze niedawno traktowali Kościół jako obrońcę wolności. W niejednym artykule, nawet w prasie katolickiej, obecna była także argumentacja, że gdyby krzyż w miejscu publicznym przeszkadzał choćby jednej osobie, to należy go z tego miejsca usunąć...
W lipcu 1996 roku opinia publiczna mogła się dowiedzieć, z bolesnej dla katolików wypowiedzi Elie Wiesela, że "obecność krzyży na świętej ziemi pokrywającej niezliczone żydowskie ofiary w Birkenau była i pozostaje obelgą". Ta wypowiedź zbulwersowała szerokie kręgi społeczne. Z całym szacunkiem dla Elie Wiesela i Żydów: czy odmawianie innym prawa do publicznego wyznawania religii jest działaniem na rzecz pokoju religijnego? Dlaczego laureat Pokojowej Nagrody Nobla ranił chrześcijan i wzniecał nastroje antychrześcijańskie? Dlaczego wygłaszał szowinistyczną tezę i podburzał do waśni religijnych i narodowych? Czemu obrażał rodziny pomordowanych w Oświęcimiu chrześcijan? Czy miejsce kaźni setek tysięcy Żydów i chrześcijan nie jest miejscem, "gdzie Gwiazda Dawida i krzyż znaczą to samo - pokój, miłość, pojednanie i pamięć?" (cyt. za: J. Jaśniak, "Nie tylko gwiazda Dawida", "Słowo. Dziennik Katolicki", nr 136, 16 lipca 1996 r.). Czy nie są to słowa, które wygłoszone na ziemi polskiej, ciężko doświadczonej przez pogański hitleryzm i bezbożny komunizm, a więc dwa systemy bezwzględnie zwalczające krzyż, stawiają ich promotora zarówno po stronie tych, którzy byli przeciwko Żydom, jak i przeciw chrześcijanom? (por. Oświadczenie Komitetu do Dialogu z Judaizmem po wypowiedzi Elie Wiesela, Gniezno, 8 lipca 1996 r.).
W lutym 2004 r. w Krakowie miało miejsce wstrząsające zdarzenie. Podczas nagrywania koncertu norweskiej grupy metalowej Gorgoroth - w studiu Telewizji Polskiej na Krzemionkach - rozegrała się prawdziwa czarna msza. Na scenie ukazały się wiszące na krzyżach nagie modelki obficie pomazane krwią. Scenografię uzupełniało kilkadziesiąt baranich głów nabitych na kołki, wnętrzności baranie i 80 litrów baraniej krwi. W trakcie nagrania jedna z modelek straciła przytomność i musiało interweniować pogotowie ratunkowe. Pracownicy ośrodka opowiadali PAP, że byli wręcz przerażeni widokiem pokrwawionych nagich ludzi na krzyżach.
Krakowska "liturgia ciemności" była symptomatyczna. Za czasów rządów SLD - szczególnie po referendum europejskim w 2003 r. - nasilił się antyklerykalizm w życiu publicznym. Coraz bardziej wyraźnie odczuwalny był klimat konfrontacji światopoglądowej i nawiązanie - choć w zmienionych warunkach - do sytuacji z pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych, z okresu pierwszej kampanii antyklerykalnej, kiedy straszono opinię publiczną rzekomym zagrożeniem państwa wyznaniowego. Środowiska postkomunistyczne i liberalne, które w celu pozyskania głosów ludzi wierzących przed referendum nie chciały drażnić Kościoła katolickiego i wyciszyły swoje antyklerykalne działania, przeszły do zdecydowanej ofensywy. W tamtym okresie byliśmy świadkami prowokacji z pływającą kliniką aborcyjną, oskarżeń o rzekomy "klerofaszyzm" w kontekście wyroku sądu gdańskiego w sprawie obrażania uczuć religijnych przez antychrześcijańską instalację Doroty Nieznalskiej czy antykatolickiej kampanii związanej z promocją przez SLD projektu ustawy legalizującej związki homoseksualne.
Ujawniły się te same środowiska i metody działania. Stowarzyszenia obrony praw zwierząt, ligi mniejszości seksualnych, radykalne ruchy ekologiczne, stowarzyszenia feministyczne i tym podobne organizacje stanowią krzykliwe przybudówki środowisk lewicowo-antychrześcijańskich. "Obóz postępu" w coraz większym stopniu stał się siecią powiązanych ze sobą organizacji społecznych oraz środowisk aktywnych w obszarze kultury. Ta wszechobecność w niemal wszystkich wymiarach życia publicznego nadała nurtowi antyklerykalnemu wielką dynamikę polityczną. Ponadto świat mediów i pop-kultury jest zdominowany przez laicko-liberalno-postkomunistyczną wizję rzeczywistości, promowaną przez lewicujących "inżynierów dusz" z bardzo opiniotwórczego pokolenia 1968 roku. Nie dziwi zatem, że marksistowska dogmatyka wyzwolenia społecznego była - zgodnie z modnymi trendami - zastępowana postmodernistyczną afirmacją swobody obyczajowej. W miejsce wyzyskiwanych proletariuszy pojawili się nowi uciemiężeni przez "opresywne" społeczeństwo: homoseksualiści, lesbijki, rzekomo prześladowane kobiety. Promowany był postulat tworzenia "nowego społeczeństwa" i państwa "neutralnego światopoglądowo", które opiera się na relatywizmie moralnym i "wolności" od wszelkich tradycji i tożsamości religijnych, kulturowych czy narodowych.
Planowana obecnie przez lewicę kampania na rzecz "rzeczywistego", a nie "papierowego" rozdziału Kościoła od państwa trafia zatem na podatny grunt. Poza tym w ostatnich latach znamienną cechą naszego życia publicznego było instrumentalne wykorzystanie przez niektóre środowiska polityczne autorytetu Kościoła katolickiego do celów politycznych. Takie działanie otwiera perspektywę antyklerykalizmu, która już dziś ma solidne podglebie. Zdaniem 80 proc. respondentów CBOS - najwięcej w elektoratach SLD i PO - Kościół nie powinien zajmować się polityką. I na to zapewne liczą konstruktorzy "nowej" lewicy.

W tym roku Wielki Tydzień, tydzień pokory, najważniejszy tydzień w kalendarzu Kościoła Katolickiego, tydzień postu, tydzień, w którym co roku odradza się pamięć o Chrystusie, który zmarł na krzyżu by odkupić ludzkość z grzechu, zbiega się z największą hiszpańską fiestą - Las Fallas.

Zatem z pozdrowieniami dla Walencji i tego radosnego i pełnego ognia i wina święta.

P.S.
Jak jakiś czas temu rozważałam, po raz kolejny, ewentualność zamieszkania poza Polską i zarabiania pieniędzy poza Polską, myślałam właśnie o Walencji. I moja przyjaciółka, która już dobry kawał czasu tam mieszka, zapraszała mnie serdecznie mówiąc: koniecznie przyjedz w marcu, jest Las Fallas, jest dużo pracy, na pewno wtedy znajdziesz pracę...
Polacy pracują, Hiszpanie świętują? Tak jak w pozostałych miastach wyżej wymienionych w Wielkanoc. Zresztą sama to przerabiałam jakiś czas temu. Och.

Pozdrawiam
Frida

Las Fallas, 15-19.03.2008
Więcej:
http://www.fallas.com/

Region / Apelacja : La Mancha / Denominacion de Origen

Rocznik : brak danych

Vol : 12 %

Ciężko pozbyć mi się wrażenia, że wina hiszpańskie mają w sobie coś takiego co czyni je na prawdę niezawodnymi. Piłem zarówno te droższe jak i te tańsze - wszystkie odznaczają przyzwoitą, jeżeli nie doskonałą, jakością. Nie jest też bez znaczenia, że wiele z tych win powstaje z wciąż niedocenianego Tempranillo. Ten aromatyczny szczep staje się powoli moim faworytem.

Wchodząc na stronę dystrybutora zostajemy zaatakowani witryną, która tańczy, śpiewa i w dodatku jeszcze gotuje. Pełen serwis, to samo z butelką. Mam zawsze takie wrażenie, że im butelka jest lepiej przygotowana na zewnątrz tym gorszy trunek znajdziemy wewnątrz. Dystrybutorzy marny smak nadrabiają etykietą.

Do trunku podszedłem więc z rezerwą. Nie było jednak ku temu powodu. Kolor wina bardzo ciemny, brunatny. Bukiet głęboki i zdecydowany; doskonale wyczuwalny aromat wiśni. Pijąc je wraz z innymi czerwonymi winami nie mam wątpliwości, które z nich jest na stole liderem. Sprawia mi wyjątkową przyjemność.

www.winaelsol.pl

Kilka zdjęć z naszej czterodniowej drogi do Hiszpanii.

!!!

Teraz mija rok i prawie 8 miesięcy od momentu kiedy wyruszyliśmy. Jesteśmy w przezaskakującym i ciepłym kraju. Dobrze się tutaj mieszka, ale za 3 miesiące ruszamy z naszego przystanku osiałego życia ku energii ktora głośniej woła - energia Etiopii.