LA INFORMÁTICA

La utilización de los medios informáticos en el ámbito educativo es desde hace décadas tema central de debate en política educativa, entre los docentes y los especialistas sobre el tema. El abaratamiento de los equipos informáticos, el fácil manejo del software, el continuo uso doméstico de la informática, hace que la Informática sea de uso frecuente en todos los sectores. Por lo tanto lo es tambíen en el sistema educativo.

La informática en el aula se puede ver desde dos puntos distintos: como fin o como medio.

- Como fin: el objetivo es ofrecer al alumno una adecuada cualificación para la utilización de las nuevas tecnologías, adquiriendo poco a poco los conocimientos y formación necesaria útiles para su futuro. La creación del área de informática y el uso frecuente de ésta en otras asignaturas hará que el alumno se integre en la alfabetización informática dentro del curriculum.

- Como medio: se trataría de utilizarla como instrumento didáctico para sacar el mayor provecho de ella y convertirlo en una herrmamienta de aprendizaje, tanto para el docente como para el discente. El ordenador ayudaria, a unos y a otros en las tareas administrativas, en las de enseñanza, adquisición de conocimientos y aprender DEL ordenador y CON el ordenador.

Los programas con soporte informático se clasifica en :

Þ Herramientas de usurario con intención generalizada.

Þ Interactivos de aprendizaje y refuerzo del desarrollo de la creatividad

Þ Juegos de programas y entretenimiento, que potencian habilidades y destrezas

Todos se crean bajo distintos paradigmas de tipo instructivo, cognitivo y constructivo.

CLASIFICACIÓN DE LOS MATERIALES EDUCATIVOS INFORMÁTICOS

Ø Software específico y material audiovisual: centrado en material y nivel educativo concreto. Ej: “cuaderno de Pipo” (software cerrado), “Educared” (software educativo)

Ø Herramientas creativas: creación de productos artísticos multimedia dirigidas a los niños, se orientan más hacia el proceso. Permiten el trabajo colaborativo, utilizando animaciones, vídeo, fotografías, etc. Ejemplos:

- Kid Pix: fomenta la creatividad y que está adaptada a los niños de todas las edades, incluso de preescolar. Permite dibujar, insertar fotos, ver películas, insertar música, grabar voces, para finalmente realizar presentación del trabajo realizado.

- Scratch: entorno para enseñar conceptos básicos de programación a los niños.

Ø Herramientas de autor, permiten la:

- Adaptación de las actividades a la materia y nivel. Ejemplos:

§ Clic y JClic (aplicación informática con proyectos donde se ubican paquetes de actividades)

§ Hot Potatoes (ejercicios interactivos basados en páginas web),

§ Squeck (aplicación multiplataforma diseñada únicamente para la enseñanza/aprendizaje)

§ Malted (diseñado para el aprendizaje de lenguas)

§ Hyperestudio (destinada a los alumnos a partir de los 7 años, además de profesorado, donde se crean proyectos interactivos. Se encuentra en desarrollo)

§ Neobook (destinado a profesores para crear su propio software educativo)

MULTIMEDIA, HIPERMEDIA E HIPERTEXTO

Con los avances tecnológicos en el ámbito audiovisual e informático, surgieron nuevos medios en los que se unen las capacidades comunicativas audiovisuales y digitales, dando lugar a los multimedias interactivos (combinación de sonidos, fotografias, vídeos, textos, etc). Cuanto más sentidos estén en contacto con el proceso de aprendizaje, más sencilla será la asimilación y retención de los conocimientos. El uso del término multimedia en computación está referido al uso del software (sistemas y programas multimedias) y el hardware (ordenadores multimedias). Existen otros términos parecidos y que crean confusión, estando relacionados unos con otros:

· Hipermedia: es la fusión entre el concepto hipertexto y multimedia. Están en soporte informático que permitan “organizar la información textual, visual y sonora a través de vínculos que crean asociaciones entre información relacionada dentro del sistema” (Caridad, M. y Moscoso, P. (1991): Los sistemas de hipertexto e hipermedios, Madrid, Pirámide).

· Hipertexto: podría considerase como un subtipo de materiales hipermedia, donde los datos del mismo son textuales. Pero los avances tecnológicos hacen que se permitan incorporar otros medios (sonidos, imágenes fijas e incluso de movimiento)

Por lo tanto podríamos decir, que el hipertexto es un subtipo de programas hipermedia y multimedia, así como hipermedia lo es frente a los programas multimedia.

Como vemos en esta exposición, nos encontramos con una gran cantidad de herramientas para crear, manejar, colaborar, aprender, enseñar y disfrutar a través de la red y tecnologías, que potencian el aprendizaje significativo, tanto a los profesores, como a los alumnos.

]]> http://nomadismocelular.wordpress.com/?p=119 Thu, 15 May 2008 17:05:44 +0000 nomadismocelular http://nomadismocelular.wordpress.com/?p=119 O post Terremoto ao vivo e/ou a sociedade do espetáculo gerou uma análise bastante interessante.
Vem do pesquisador e professor universitário Vicente Gosciola, autor do livro “Roteiro para as novas mídias: do cinema às mídias interativas.” ( Senac, 2008 )
Reproduzo na íntegra e tomei a liberdade de lhe pedir que autorizasse a divulgação de seu-mail, que segue no pé biográfico.

“Acho que o texto de Maria Rita Kehl, assim como o
comentário do Eugênio Bucci, em que pese o louvável esforço
em atender às questões da individualidade dos estudos da
comunicação, carece de atualização se quiser se dirigir ao
campo dos meios comunicação que estão surgindo agora. Sua
argumentação ainda está muito presa à idéia de que a única
estruturação de sentido possível depende da interpretação do

inconsciente ou dos elementos significantes de um evento ou
manifestação. Acho que a web 3 tem, certamente, o fluxo
continuo do inconsciente, como tudo na vida, mas ela tem
outra fonte de sentido e que é preponderante na sua
estruturação: a materialidade da comunicação, sua
objetividade (que, também como tudo na vida, não exclui a
sua subjetividade). Veja a força objetiva do fato terremoto
e o esforço objetivo de comunicação dos estudantes chineses.

Por que só haveria neste episódio a subjetividade e a

indústria cultural? A falida indústria cultural é também um

conceito falido, que Kehl chama predecessora da Sociedade do
Espetáculo e lhe reputa toda a responsabilidade por tudo que

se impôs até agora ao dia-a-dia das pessoas em termos de

comunicação, informação e entretenimento. Estou plenamente
de acordo, mas desde a web 2 muita água nova está passando

ao largo do lago de água estagnada dos meios de comunicação

fomentadores da sociedade de controle. É por esse mesmo
sentido que Debord proclamava, mais profeticamente do que
pretendia como ativista situacionista, que havia um modo de
dar voz a qualquer cidadão. Aqui sim, do Situacionismo à web

3, acho que temos um caminho a ser considerado e estudado
como novidade. Concordo plenamente com você Mari-Jô: o
Presente está gritando muito alto as palavras de emancipação
e autonomia para o cidadão comum em termos de comunicação,

exatamente daquilo que as grandes corporações de comunicação
morrem de medo. Sendo assim, acho que temos que buscar novos

instrumentos de análise para compreender tamanho movimento

de emancipação cultural e comunicacional. Como de hábito,
vai aparecer ainda muita gente psicanalisando o movimento
twitter, ou coisa que o valha, como se bastasse, para dar
conta de toda a realidade em questão, colocar o sujeito em

um laboratório higienizado ou em um divã distante anos luz
de discussões sobre a sociabilidade. Nada contra a

investigação sobre a individualidade, mas isso não é
suficiente e nem predominante para compreender o que
acontece nesse início de século XXI, os efeitos do encontro
de movimentos sociais e da cultura da convergência.
Portanto, para ampliarmos o alcance de nossa visão sobre o
contemporâneo e o urgente, eu gostaria de convidar os

colegas da prática e da teoria da Comunicação a trabalharmos
com instrumentos próprios e novos da nossa área.

”

Vicente Gosciola
Professor permanente do Programa de Pós-Graduação em
Comunicação Da Universidade Anhembi Morumbi. Doutor em
Comunicação pela PUC-SP. Autor do livro "Roteiro para as
novas mídias: do cinema às mídias interativas" ( 2a. ed.,
Senac, 2008 ). Publica, pesquisa e presta consultoria nas
seguintes áreas: novas mídias, novas tecnologias, cinema,
vídeo, televisão, comunicação, narrativa não-linear,
narrativa interativa, roteiro, interatividade, TV
interativa, hipermídia, tecnologia e estilo
cinematográficos, cinema brasileiro, edição não-linear
digital, novas tecnologias e sociabilidades, cultura
colaborativa, cultura da convergência, web TV, game, A.R.G.
E-mail: vgosciol@uol.com.br

TEMAS 6 Y 7.- Informática y multimedia educativo. Diseño y desarrollo de materiales.

El ordenador en el aula.

El uso e introducción del medio informático en el mundo educativo, está siendo, desde hace décadas, materia central de múltiples foros de discusión y encuentros, tanto de responsables del establecimiento de políticas educativas, como de investigadores, profesores y diseñadores relacionados con el tema.

Esta, cada vez mayor, presencia en todos los sectores ha venido sin duda favorecida por la popularización y abaratamiento de los ordenadores y equipos personales, la creciente facilidad de utilización de software, la tendencia a la homogeneización de mercado, sin olvidarnos de lo cotidiano que se está haciendo la presencia de los ordenadores en las tareas domésticas, de intercambio de información, o económicas.

En líneas generales, si nos acercamos a la manera en que las instituciones oficiales y no oficiales contemplan la incorporación de la informática en el aula, podemos observar que la “informática” es considerada en algunas ocasiones y niveles como fin u objeto de estudio y en otras como medio o instrumento didáctico, que puede ser útil tanto para el profesor como para el alumno. Desde esta perspectiva podemos considerar tres opciones a la hora de integrar la alfabetización informática en el currículum.

Si consideramos la informática como Fin:

µ     Crear una nueva área en el currículum, la informática.

µ     Introducir los contenidos curriculares relativos a la informática en áreas próximas, como matemáticas o tecnología.

µ     Como contenido procedimental presente en todas y cada una de las áreas o disciplinas.

Si se considera la informática como Medio:

µ     Para el profesor, las nuevas tecnologías (ordenador) constituyen un instrumento:

o       Le ayudan en sus tareas de enseñanza.

o       Le ayudan en sus tareas administrativas.

µ     Para el alumno, la informática en sus comienzos debe ser una herramienta para el aprendizaje; siendo el objetivo no solo aprender informática, si no también adquirir conocimientos de otras materias.

La tecnología multimedia.

¿Qué entendemos por multimedia? Ü Por multimedia se entendía el conjunto o suma de medios simultáneamente utilizados con un objetivo de formación. Actualmente abarca tanto su acepción referida a hardware como al software.

Junto al término multimedia encontramos términos, en muchas ocasiones confusos o al menos con escasa precisión conceptual como:

Hipermedia Ü materiales con soporte informático, que se caracterizan por permitir enlazar de forma interactiva las diversas informaciones que contienen, también se caracteriza porque dicha información puede ser presentada a través de diferentes códigos simbólicos.

Hipertexto Ü puede considerarse como un subtipo de materiales hipermedia, puesto que el término parece implicar que los datos dentro del mismo son sólo textuales. Sin embargo, la mayoría de los programas actuales, gracias a los últimos desarrollos y avances tecnológicos, incluyen la posibilidad de trabajar con gráficos e incorporar otros medios técnicos adicionales (desde la posibilidad de acoplar sonidos, imágenes de escaners, hasta imágenes en movimiento…).

Multimedia Ü de forma genérica se entienden como la utilización de múltiples medios para la presentación de la información, si bien no necesitan del medio informático para existir ya lo hacían antes, cuando por ejemplo, en la educación a distancia nos encontrábamos con los denominados paquetes multimedia que constaban de un libro, una guía y una serie de cintas de audio y video; si bien, en relación al tema que nos ocupa, nos referimos a los multimedia como software informático, tanto como medio para presentar información como para combinarlos creando un nuevo medio con características propias.

Cualidades de lo multimedia.

µ     Interactividad Ü facilita la comunicación recíproca.

µ     Ramificación

µ     Transparencia.

µ     Navegación

Clasificación de programas con soporte informático

1.  Herramientas de usuario de propósito general Ü Objetivo principal: facilitar tareas de recogida, de presentación y gestión de datos, procesadores de texto, bases de datos, mapas conceptuales…

2.      Interactivos de aprendizaje y potenciadotes del desarrollo de la creatividad

2.1.   Aprendizaje de contenidos/Apoyo de procesos E-A/Aprendizaje de idiomas/Consulta Ü Objetivo: Facilitan al usuario la construcción o realización de aprendizajes a través de entornos interactivos y motivantes.

2.2.   Desarrollo de la creatividad/Programas de diseño/ Creación de películas/Animación Ü Objetivo: Exigen la elaboración final de un producto a partir de una combinación de elementos

3.      Juegos y programas de entretenimiento Ü Objetivo principal: divertir con actividades que potencian habilidades y estrategias e incluso, aprendizajes de contenidos.

Los programas se crean desde determinados paradigmas de aprendizaje (constructivos, cognitivos, instructivos), sin embargo, en algunos casos, también podemos adaptar su uso a otro paradigma.

Tipos de materiales educativos “informáticos”

v     Software específico y material audiovisual

Ø      Suele estar centrado en una materia y un nivel educativo concreto.

v     Herramientas de autor.

Ø      Permite la adaptación de las actividades educativas a la materia y nivel.

v     Herramientas creativas

Ø      Orientadas a la creación de productos artísticos multimedia. Permiten centrarse en el proceso.

v     Software “cerrado” comercial o freeware.

Ø      Están clasificados por materia o nivel educativo.

Ø      No permiten modificaciones.

Ø      En formato CD o en Internet.

Ø      Es conveniente realizar una evaluación sobre su calidad antes de utilizarla en el aula.

v     Software educativo.

Herramientas de autor.

¿Qué son? Ü Son aplicaciones orientadas a la creación de materiales educativos, que integran todos los componentes de un material didáctico multimedia sin necesidad de programar.

§         Permiten adaptar la información, su presentación y secuenciación, a las necesidades del alumno.

§         Permiten relacionar la información y sus fuentes.

§         Permiten incluir cuestionarios y pruebas que evalúen los conocimientos alcanzados.

§         Permiten activar animaciones y videos explicativos, incorporar sonidos y un largo etcétera de recursos multimedia.

Creación de material educativo

Freeware.

µ     Hotpotatoes.

µ     Clic y JClic

µ     Squeak

µ     Malted

Comercial

µ     Hyperstudio

µ     Neobook

Criterios de selección para las herramientas de autor.

ü      Facilidad de uso versus libertad creativa.

ü      Programación automática.

ü      Interoperabilidad y Standard.

ü      Adaptación a distintos estilos de aprendizaje.

ü      Ficheros multimedia.

ü      Extensibilidad.

JClic

      Esta formado por un conjunto de aplicaciones informáticas que sirven para realizar diversos tipos de actividades educativas: rompecabezas, asociaciones,…

      Las actividades no se suelen presentar solas, sino empaquetadas en proyectos.

Hot Potatoes.

      Es un conjunto de 6 herramientas de autor; que te permiten elaborar ejercicios interactivos basados en páginas Web de 6 tipos básicos:

o       JBC Ü crea ejercicios de elección múltiple.

o       JCloze Ü genera ejercicios de rellenar huecos

o       JCross Ü crea crucigramas

o       JMatch Ü crea ejercicios de emparejamiento u ordenación.

o       JMix Ü crea ejercicios de reconstrucción de frases o párrafos a partir de palabras desordenadas.

Squeak

      Es una aplicación multiplataforma, diseñada para la enseñanza y el aprendizaje.

      Lo que ofrece es un entorno de trabajo en el que el profesor puede no solo presentar contenidos de su materia, sino también diseñar y desarrollar actividades y ejercicios prácticos de tipología muy diversa, simulaciones, juegos de asociación y actividades de evaluación.

Hyperstudio

Aun está en creación.

Exelearning

      Crea paquetes de actividades en formato web. Traducido al español.

Neobook

Es comercial.

Malted

      Especialmente diseñado para el aprendizaje de lenguas

      Editado por el MEC

Herramientas creativas.

v     Diseñados para que sean los niños los autores.

v     Permiten el trabajo por proyectos interdisciplinares y colaborativos.

v     Kid Pix

v     Scratch

Endereços da apresentação no Google Docs

http://docs.google.com/TeamPresent?docid=dfvb2j3t_3gz994qcn&skipauth=true

http://docs.google.com/Presentation?id=dfvb2j3t_3gz994qcn

La escritura es un sistema de representación gráfica de una lengua, por medio de signos grabados o dibujados sobre un soporte. Es un método de intercomunicación humana que se realiza por medio de signos visuales que constituyen un sistema. La escritura ha evolucionado a través del tiempo. Fundamentalmente ha sido de dos maneras:

En cuanto a los hipermedios, primero debemos definir el concepto de "medios" (media en inglés) y después el de "hipertexto". Pues bien, "media" es la más básica tecnología de comunicación y almacenamiento de información, incluye a los lenguajes humanos como la música, la pintura y el cine. Hipertexto es un término usado para indicar las conexiones entre los documentos de naturaleza textual e hipermedios se refiere a la conexión entre los documentos de diversos tipos de medios [Dale, 1997]. El texto, los gráficos, el audio y el video pueden ahora estar en vivo de forma unificada, respondiendo a las nuevas necesidades que tenemos con las diferentes formas de expresar la información [Nelson, 1987].

REFERENCIAS:

• Oralidad. Wikipedia. La enciclopedia libre. Fecha de consulta: 2-12-2007 http://es.wikipedia.org/wiki/Oralidad
• Escritura. Wikipedia. La enciclopedia libre. Fecha de consulta: 2-12-2007 http://es.wikipedia.org/wiki/Escritura_%28ling%C3%BC%C3%ADstica%29
• Hipermedia. Wikipedia. La enciclopedia libre. Fecha de consulta: 3-12-2007 http://es.wikipedia.org/wiki/Hipermedios
• Obras de Ong y Havelock. Revista de estudios literarios de la Universidad Complutense de Madrid. Autora:Ana Calvo Revilla. Fecha de redacción:1999. Fecha de consulta: 5-12-2007 http://www.ucm.es/info/especulo/numero13/zumthor.html

Artículo del foro

Para descargar entre a la página de Slideshare: El Hipertexto

Tytułem wstępu.

Seria Happy Tree Friends w tej chwili obejmuje ok. 50 odcinków rysowanych i animowanych przez Rhode’a Montijo i Kenna Navarro, zamieszczonych na stronie www.happytreefriends.com (nie wszystkie są aktualnie dostępne – zawartość strony ulega zmianom). Od paru miesięcy odcinki Happy Tree Friends można nabyć także na DVD.
Rosnącą stale popularność serii zapewnia oryginalny, zaskakujący pomysł – a tylko takie przyciągną na dłużej uwagę internetowej społeczności. Happy Tree Friends w zamierzeniu miał być rozrywką dla młodych ludzi, których kontakty z przekazami medialnymi charakteryzuje przelotność i tymczasowość. Twórcy postawili na połączenie środków realizacji typowych dla bajek i treści rodem z amerykańskich filmów sensacyjnych, czy horrorów klasy B – gdzie krew leje się często, a trup ściele gęsto.

Baśnie 1024 bajtów

Mamy współcześnie przynajmniej dwa poziomy odbioru medialnego przekazu. Oba wyrastają z tradycji kultury wizualnej – z ery telewizji, jednak jeden wciąż jest silnie zanurzony tylko w niej, drugi wychodzi poza nią. Trudno mi dokładnie prześledzić sposób, w jaki estetyczne i moralne przyzwolenie na to, co dzieje się przed nami na ekranie (telewizora lub komputera) zaczęło się tak silnie różnicować pomiędzy nimi.

Odbiór przedstawień komputerowych wydaje się charakterystyczny głównie dla młodszej części społeczeństwa, nie tylko wychowanej na telewizji, ale właściwie nie znającej alternatywy dla niej. Rosnąca wciąż popularność gier komputerowych, popularność, która rozkłada się raczej nierównomiernie pomiędzy różnymi typami tych gier, zdaje się kształtować pewne emocjonalne i estetyczne oczekiwania odbiorców. Aczkolwiek sporo projektów koncernów produkujących gry komputerowych odnosi się do gier edukacyjnych, to jednak przeważającą ich liczbę stanowią klasyczne strzelanki, gry wojenne, strategiczne, symulacje, cRPG i gry zręcznościowe.

Jakkolwiek nie chcąc powielać opinii stereotypowych, jednomyślnie uznających gry za zło wcielone i najkrótszą drogę do odczłowieczenia, nie mogę nie dostrzec, że w znacznej części tych gier cechą dla nich charakterystyczną jest szeroko pojmowana przemoc. Niezależnie czy znajduje ona swoje usprawiedliwienie w walce o słuszną sprawę, wolność, bezpieczeństwo, czy sprawiedliwość, czy stanowi pewną eskalację nieusprawiedliwionej przemocy użytkownik przyzwyczaja się do świadomości, że najskuteczniejsza metodą działania jest siła.
Bynajmniej nie chodzi tu o sprzyjanie stanowisku, że następnym krokiem takowego użytkownika jest wprowadzenie fabuły gry w życie (choć i takie sytuacje miały miejsce – żeby wspomnieć tylko film „Elephant” opowiadający prawdziwe wydarzenia, kiedy dwóch uczniów urządziło sobie „polowanie na ludzi” we własnej szkole, przenosząc tym samym zachowania z ich ulubionej gry komputerowej na rzeczywistość) – należy raczej zwrócić uwagę na ewolucję oczekiwań estetycznych i moralnych w stosunku do świata przedstawionego.

O ile telewizja i film mają tendencję do upowszechniania świadomości, że śmierć na ekranie nie wydarza się naprawdę, o tyle komputer idzie o krok dalej i sugeruje, że nawet bohater nie jest prawdziwy. Już w znacznym stopniu daje się zauważyć, że zachowania i sceny, które nie znajdują aprobaty wśród „zatwardziałych” widzów telewizyjnych, nie wzruszają widzów komputerowych.

Nie ma już granic obsceny i absurdu. W świecie, który kreujesz, nie ma żadnych zasad, poza zasadami samego tego świata. Nie ma etyki, bo nie musi jej być.

A kreując, zyskujesz chwilami status boga (jak w grze „Black&White”) – cóż za hołd złożony ludzkiej próżności. Poczucie władzy zajmuje miejsce odpowiedzialności, wobec mylnie postrzeganej zdolności do kreowania światów i bytów.

Skrajnymi przykładami na swoisty permisywizm użytkownika Internetu są strony www.rotten.com i www.ogrish.com - pod hasłem „uncover reality” („odkrywając rzeczywistość”) mamy tu do czynienia z bezrefleksyjnym nurzaniem się w brutalności, okrucieństwie i całkowicie ludzkim cierpieniu. Stosunkowo „najłagodniejszymi” zamieszczanymi na portalach filmikami są te o treści pornograficznej i będące zapisami wypadków. Inną całkowicie kategorią są te przedstawiające zapisy egzekucji.

Przy czym najbardziej istotny jest tutaj cel zamieszczania tych relacji z rzeczywistych wydarzeń. Celem nie jest bowiem sprzeciw. Wprost przeciwnie, celem jest rozrywka.

Materiały zawierające często sceny nieuzasadnionej, niewyobrażalnej brutalności bawią i stają się popularne. A popularność zawsze jest rzeczą pożądaną. I mam wrażenie, że widz często zaczyna pragnąć stać się autorem.
Portale w stylu rotten, czy ogrish są przykładami skrajnymi choć nie jedynymi. Sieć jest ich pełna – ot choćby bardzo popularne i zróżnicowane gry we flashu, których fabuła jest banalnie prosta, operuje trzema czy czterema kombinacjami ruchów i z reguły zmierza do wymyślnego skrzywdzenia czegoś/kogoś.

Chcecie bajki? Oto bajka.
I. Wersja dla niecierpliwych
Zbuduj ze zdań całość.
1 -> „ze” -> 2 -> 3 -> „Nie” -> 4 -> 5 -> wstaw „?”. Lub niekoniecznie.
II. Wersja kompletna?
W związku z sytuacją, jaką wykreował postmodernizm, nie da się poprzeć krytyki dziełka medialnego, jakim jest seria Happy Tree Friends żadną wartością uniwersalną. Każda wartość uniwersalna jest obecnie dyskusyjna. Bezdyskusyjna wydaje się jedynie subiektywność odbioru, ogromna moc odbiorcy – do nadawania znaczeń.

Jedyną możliwą namiastką obiektywizmu staje się powielona intersubiektywność. Lecz jeśli nią się kierować w tym przypadku, krytyka stanie się bezzasadna, z braku pożywki. W zwielokrotnionej subiektywności widzów „Happy Tree Friends” program ten funkcjonuje bowiem jako rozrywka, której nie trzeba poddawać głębszej analizie.

Czy rzeczywiście to wystarczy?
„Happy Tree Friends” jest bez wątpienia formą postmodernistyczną. Nie da się upchnąć jej w schemat żadnego gatunku, opiera się trochę na pastiszu, na makabresce – na postmodernistycznej hipertekstualności, w której jest miejsce na wymieszanie bajki z krwawym horrorystycznym spektaklem. (1)

Wydaje się, że głównym zamierzeniem realizatorów programu jest zaskakiwać. Zaskakiwać bardziej niż naprawdę wstrząsać – bo zabieg ten nie ma skłaniać widza do zastanawiania się, wręcz przeciwnie. Filmiki te mają być – i rzeczywiście dla wielu są – hedonistyczną rozrywką, skrytym zezwoleniem na przyjemność czerpaną z obserwacji cierpienia. (2)

Krwawe widowiska były w ludzkiej kulturze zawsze obecne. Dość arogancko mówimy o sobie, że jesteśmy cywilizowani, tymczasem tkwi w nas więcej z naszej pierwotności, niż myślimy. Niż chcielibyśmy myśleć.
Forma „Happy…” jest starannie przemyślana. Jest filmem animowanym – a więc czymś głośno krzyczącym o swojej absolutnej nieprawdziwości. Twórcy zdają się mówić (a oglądający ochoczo im przyklaskiwać) – „To nie dzieje się naprawdę. To tylko rysunek. Nikt naprawdę nie cierpi. Nie musisz czuć wyrzutów sumienia, że bawi cię to, na co patrzysz” (3). Uczucie to wzmacnia fakt, że każdy kolejny odcinek przynosi nam spotkanie z tymi samymi bohaterami – całymi i zdrowymi mimo poprzednich drastycznych doświadczeń.

Nie sądzę, że w społeczeństwie zaakceptowano by podobne show, w którym brałyby udział prawdziwe zwierzęta (nawet gdyby wypadki, które im się zdarzają były jedynie mistyfikacją) – choć pewność tę w niepokojący sposób łamią ostatnie osiągnięcia kinematografii („Nieodwracalne”), czy reality show („Wyspa Robinsona”), czy sztuki .

Zastanawiając się nad celowością wdrażania nas w obojętność, (4) wydaje mi się, że warto pomyśleć o konsekwencjach umacniania w nas uczucia, że patrzenie na cierpienie jako takie nie jest czymś złym. O rodzeniu się popularności tego typu widowisk. O tym, czy programy te są odpowiedzią na pewną realnie istniejącą w nas potrzebę, czy raczej mają tę potrzebę kreować. Bo choć rzeczywiście widz ma moc nadawania znaczeń – to ma także możliwość akceptowania znaczeń nadanych odgórnie ( zwłaszcza, gdy jest przeświadczony o braku zagrożenia płynącego z tej strony). A często jest to nie dość, że wygodne, to jeszcze przyjemne. Biorąc pod uwagę entuzjastyczne reakcje młodych ludzi na serię „Happy Tree Friends” mam wrażenie, że ta druga sytuacja ma tutaj miejsce.

Rozpatrując całość, jaką stanowi ten program, trzeba wyodrębnić jego podstawowe dwa komponenty – jego pluszowych bohaterów i krzywdy, które ich spotykają. Warto by było przy okazji zastanowić się nad zabawką i jej symboliką w naszym życiu.

Zabawka jest czymś, co towarzyszy dziecku, stanowi najwcześniejszego jego kompana zabawy i powiernika tajemnic. Alvin Tofler w swojej książce „Szok przyszłości” pisze o jednorazowości rzeczy – o tym, że współcześnie przedmioty, którymi otaczamy się na co dzień są łatwo wymienialne, co wiąże się z tym – że nie są dla nas cenne i że nie przywiązujemy się do nich mocniej. Pisze o tym dość emocjonalnie – jednoznacznie piętnując to zjawisko, co oznaczałoby, ze w jego świadomości nasze relacje z zabawkami nie są tak do końca bez znaczenia – choćby w tym względzie, że mogą być potem przekładalne na nasze relacje z innymi ludźmi.
Zabawka w moim dzieciństwie to nie był przedmiot. To była istota. Nieomal żywa. Z całą pewnością czująca ( i nie chodzi mi o rzeczywistą zdolność do odczuwania bólu, tylko zdolność tę uobecniającą się w mojej świadomości). To był aktywny współuczestnik mojej codzienności.

Nic nie mogę poradzić na narastające we mnie przekonanie – że gdy patrzymy na śmierć zabawek, patrzymy, pozwalamy na śmierć naszego dzieciństwa (5). Dziecięcej wrażliwości. Tej, która jest obecnie taka nieopłacalna, wręcz wstydliwa. Dajemy dostęp i przyzwolenie dla ludzkiej arogancji, która mówi, że jedynie cierpienie żywego, realnego człowieka jest cierpieniem godnym zastanowienia. Pozwalamy krzywdzić naszą duchowość, która nadaje życie elementom nieożywionym, symbolom nawet – rodząc tym samym w nas szacunek dla tego, co nie należy do świata ludzi. Symbolom…

Delikatność. Łagodność. Niewinność. Bezbronność. Powoływanie się na obecność tych wartości w dzisiejszym świecie niesie w sobie ryzyko wyśmiania. W naszej przedziwnej współczesności, tak silnie akcentującej ten jakże cenny indywidualizm, śmieszne stają się cechy, z których rodzi się indywidualizm sam w sobie, ale rodzi się też coś ważniejszego – szacunek dla niego. W kulturze konsumpcji, tymczasowości i agresji – w kulturze rynkowej gry - nie należy przyznawać się do niczego, co świadczy o słabości, co może być użyte przeciwko nam. Lepiej jest tę słabość zabić – zabić publicznie w umasowionym show, które wzbudza powszechna aprobatę i śmiech. Nawet, gdy w środku ten śmiech ginie w pustce.

Ale pole znaczeniowe zabawki jest szersze.
Powyższy obraz – i skojarzenia – związane z zabawką są charakterystyczne dla dziecka – i to też pytanie czy właściwszym sformułowaniem nie byłoby były charakterystyczne – dla którego niedostępna jest inna, nie tak „czysta” symbolika samego terminu „zabawka”. Kończyć w tym miejscu analizę treści, którą nosi w sobie ten termin to kończyć zbyt pospiesznie. Chcemy to przyznać przed samymi sobą, czy nie – zabawka ma w naszym świecie znaczenie, o którym mówi się znacznie mniej. Właśnie może przez ten źle pojęty i jakże deklaratywny respekt dla wartości. Inne – i może bliższe nam – znaczenie pojęcia „zabawka” jest tematem tabu. Bo w świecie dorosłych zabawka będzie się prędzej kojarzyć z zależnością, która charakteryzuje stosunki między podmiotami relacji. Z tymczasowością, która tę relację definiuje. Ze zwracaniem jedynie uwagi na jej hedonistyczny aspekt – z poczuciem nie przyjmowania odpowiedzialności za tę relację. Stosunek taki podlega z jednej strony szerokiej krytyce, a z drugiej – szerokiemu kultywowaniu.

„Podmioty relacji”, czy może „przedmioty relacji’ – trudno jednoznacznie rozsądzić. Jednak to wystarczy, by zauważyć, że pojęcie zabawki ma w świecie dorosłych o wiele dalej idące konotacje, o wiele szerszy zakres. Termin ten mówi o dominacji – o stosunkach opartych na zasadzie silniejszy-słabszy, decydujący-zależny. Często nie wyrastamy tak do końca z zabawek – wyrastając z emocjonalnego z nimi związku – i szukamy ich w dorosłym życiu.

Połączenie symboliki dziecięcej związanej z terminem „zabawka” – a narzucającej się wręcz namolnie i wypływającej z „pluszowych” postaci bohaterów filmiku i niejednoznaczności, którą ma on w kulturze dorosłych – czyni z „Happy Tree Friends” rozrywkę o nieco bogatszym i bardziej mrocznym polu znaczeniowym.

Bo jest jakiś element sadyzmu w tym, że czerpiemy przyjemność z cierpienia tego, co od nas słabsze i krańcowo zależne (6). Z cierpienia tego, co delikatne, łagodne, niewinne i bezbronne.
Zwłaszcza, gdy możemy czerpać tę przyjemność bezkarnie (7).
Zarazem można powiedzieć, że jest to bardzo… ludzkie.
I sadyzm w tej postaci też wpisywałby się w teorię Ericha Fromma – byłby mechanizmem obronnym – uzależnieniem się od innych ( bo osobowość sadystyczna jest zależna od przedmiotu swego sadyzmu), by uniknąć alienacji, poczucia zagubienia i odpowiedzialności za własny byt.

Fascynacja jaką budzi w nas ta seria ( o ile ją budzi) mogłaby powiedzieć nam trochę o nas samych. Zakładając oczywiście, że chcielibyśmy poddać to głębszej refleksji.
Niezależnie od tego, czy przychylamy się do teorii, które mówią o tym, że natura ludzka jest z gruntu zła, czy do tych, że jest z gruntu dobra, problem granicy akceptacji na cierpienie pozostaje wiążący.

W gruncie rzeczy stanowi pytanie o niepopularną dziś moralność. Bo w kulturze fast food-fast car - fast sex często spotykamy się z obalaniem wartości, rzadziej – z ich obroną.
Z tej płaszczyzny trudno jest mi mówić o sukcesie programu Happy Tree Friends. Seria niewątpliwie bawi – bawi bardzo wielu, wielu też drażni. Dowolność i różnorodność, na które niesie ze sobą demokracja, będąc zarazem furtką dla wszelkich niepopularnych poglądów i możliwością krytyki ich, stanowi jednocześnie o popularności tego show i o niechęci, które wzbudza. Trzeba jednak zauważyć, że demokracja stanowi to oficjalne oblicze społeczeństwa, a ogólnie panujący światopogląd – oceniający światopogląd – to mniej oficjalne, ale nie mniej prawdziwe. Popularność programu Happy Tree Friends (zwłaszcza w Polsce) jest efektem niszowego odbioru – ograniczonego do tych, którzy dysponują komputerem. Przeważnie są to ludzie młodzi – a ludzie młodzi w stopniu większym niż ktokolwiek inny – negują wartości, zwłaszcza gdy nie znajdują ich potwierdzenia w rzeczywistości.
III. Z powyższej rozsypanki wyrazowej stwórz swoją własną prawdę...

Opera Umysłu.

Jeżeli rzeczywistość skoczka stała się immanentną cechą rzeczywistości wirtualnej, rzeczywistości tej powinniśmy szukać we wszelkich płaszczyznach naszej egzystencji. Paradoksalnie – nie tylko w sferze działalności komputerowej, ale także na granicy światów – tam gdzie fenomen VR przeniknął teoretycznie spójną granicę namacalnej codzienności.

Wojciech Siwak, odwołując się do słów Erika Davis’a pisze : „Przestrzeń akustyczna jest zdolna do symultaniczności, superimpozycji (przenikania) i nielinearności, ale przede wszystkim, rezonuje. Rezonans może być postrzegany jako forma przyczynowości, ale przyczynowość ta jest zupełnie inna niż kojarzona z przestrzenią wizualną, ponieważ rezonans pozwala rzeczom odpowiadać na inne w sposób nielinearny. (...) Podczas gdy przestrzeń wizualna podkreśla linearność, przestrzeń akustyczna podkreśla symultaniczność - możliwość dziania się wielu zdarzeń w tej samej strefie czasoprzestrzeni. Według tego schematu podmiot-osoba, może organizować lub organizuje przestrzeń poprzez dokonywanie syntezy zestawu różnych zdarzeń, punktów, obrazów i źródeł informacji w organiczną całość. Nie jest to do końca prawdziwe w ścisłym znaczeniu, niemniej nasze myśli i percepcja mogą zmierzać poprzez tę symultaniczność: odczuwamy wiele rzeczy równocześnie i łączymy je w koherentną lub fragmentaryczną całość. (...) Rozwój mediów elektronicznych obudził bardziej akustyczne wrażliwości w sposobach naszego doświadczania świata.”

Podaje także przykład Brain Opery , projektu zrealizowanego w 1996 roku przez MIT MediaLab, pod wodzą kompozytora Toda Machovera. Była to inscenizacja autobiografii jego przyjaciela Phillipa K. Dicka, zakładająca możliwość modyfikacji ego autora, na którą znaczący wpływ miały poglądy myśliciela związanego z MIT, Marvina Minsky’ego. Wpływ na całokształt mieli także słuchacze, odwiedzający laboratoria MIT, ale również uczestniczący w eksperymencie za pośrednictwem Internetu. Stawali się oni operatorami urządzeń interaktywnych (hiperinstrumentów), a efekty ich pracy z interfejsami były przesyłane do bazy danych, „przestrzeni interaktywności”. Eksperyment dawał niespotykaną dotychczas możliwość tworzenia i uczestniczenia w trójwymiarowych dziełach stanowiących połączenie obrazu i dźwięku. Biletem wstępu był Internet, za pośrednictwem którego każdy mógł zostać uczestnikiem poprzez: obserwację, współtworzenie i uczestnictwo.

Przykładem z dziedziny muzyki współczesnej jest zespół Gorrilaz – przy czym nie sama ich muzyka jest w tym względzie interesująca, lecz raczej... muzycy. A tych w zasadzie nie ma. Muzyka, wchodząca w intymną relację z obrazem tworzy teledysk – teledysk będący muzyczną i wizualną (polisensoryczną?) opowieścią o świecie. Ola Szaczkus w artykule „Miasto Masa Maszyna” stwierdza, że teledysk powstał jako ilustracja dla piosenki, ale jak to często bywa ze sferą wizualną, szybko stał się nową jakością – odrębną wobec jakości piosenki, i wobec norm charakterystycznych dla filmu. Ma swój własny język, którego elementem może być tekst piosenki, choć tak wcale być nie musi. Często historia, która opowiada toczy się osobnym torem, przecząc niekiedy słowom. Przełomowa dla teledysku okazała się grafika komputerowa i jej coraz szersze zastosowanie w mediach. Dzięki niej może powstać wizja świata lub ludzi (czy innych bohaterów), którzy nabierają swojej własnej autonomii.

Głos, który widzisz.

Przyzwyczajenie użytkowników komputerowych do swoich graficznych odpowiedników (takich jak awatary), które są czymś pomiędzy pośrednikiem, reprezentantem i ambasadorem nas samych, sprawia że niekoniecznie potrzebujemy widzieć samego człowieka, by uwierzyć w ludzkie autorstwo. Z tego fenomenu skorzystali członkowie zespołu Gorrilaz. Na wszystkich ich teledyskach zamiast nich samych pojawiają się ich graficzne reprezentacje, na wszystkich takie same. Widz wierzy, że są to ich względnie wiarygodne wizerunki i awatary te traktuje nieomal jak same gwiazdy. Zjawisko to pokonało nawet barierę ekranu – i objawiło się w „naszej” rzeczywistości. Podczas koncertu grupy, zarejestrowanego przez MTV na scenę wkroczyli.... graficzni członkowie zespołu (wyświetleni na scenie). Wiara w to, że za nimi są realni ludzie zaczyna być ulotna, co więcej, przestaje być potrzebna. Hipertekst opuszcza ramy jednej dziedziny sztuki. Pojawia się meta-hipertekst.

A skoro wiara w obecność podmiotu poza jego wirtualną emanacją przestaje być potrzebna, czy potrzebny jest on sam? Choć pomysł zespołu Gorillaz jest niewątpliwie oryginalny, nie byli oni prekursorscy.

W 1994 roku powstaje w Japonii film anime zatytułowany „Macross Plus” w reżyserii Shoji Kawamori i Shinichiro Watanabe. Pojawia się tam bohaterka, w zasadzie... nie do końca będąca bohaterką. Nomen omen, także gwiazda muzyki. Nazywa się ona Sharon Apple (czyżby ukłon w pewną stronę?...) i wszystko byłoby w porządku, gdyby tylko... istniała naprawdę. Jednak jest tylko projekcją, tak doskonałą, że miliony jej fanów nawet nie podejrzewają mistyfikacji. Jest bowiem piękna, utalentowana, kobieca... i może jedyne co budzi podejrzenie, to fakt, że zdaje się być doskonalsza niż sama doskonałość.

Istnienie i wiarygodność podobnych bytów dowodzi pewnej skłonności do ingerowania w rzeczywistość – figury będące reprezentantami Gorillaz i fantomowa Sharon Apple są bowiem czymś więcej niż tylko pięknym oszustwem. Są także marionetkami. Każdy ich krok może być wyreżyserowany. Stają się aktorami odgrywającymi role prawdziwych wykonawców, więc w pewien sposób aktorami grającymi samych siebie.
Ich kondycja jest hipertekstualna, są bowiem swoistym rodzajem linku, w który można kliknąć, aby wejść w niekoniecznie linearnie prowadzony fragment konstrukcji. Jest hipertekstualna ponieważ przeskakują one swobodnie między konwencjami różnych gatunków – muzyki, teatru, dramatu, komedii i groteski – z których najważniejszym jest samo życie.

Jest hipertekstualna, ponieważ stanowią jednocześnie zjawisko i komentarz do niego.

A będąc już przy ingerencji - czyż nie marzyliśmy kiedyś wszyscy by móc ingerować w ukochany film? By ulubiony bohater nie popełnił jakiegoś błędu, by historia potoczyła się alternatywną ścieżką?

Hiperfilm.
...ale to nie był film.

Arkadiusz Grzegorzak pisze o zjawisku hiperfilmu - które polega na wprowadzaniu w gry elementów filmowych („Privateer 2”, „Harvester”, „Wing Commander”, „Prophecy” i in.), w których uczestniczą zawodowi aktorzy. Stwierdza jednocześnie, że pomysł nie sprawdził się dotychczas, głównie ze względu na odmienne oczekiwania użytkowników w stosunku do gier.- zdecydowanie wolą oni przewagę części grywalnych nad aktorskimi. Określenie gry mianem interaktywnej, w sytuacji w której pula alternatywnych możliwości wyczerpywała się szybko i nudziła, było raczej określeniem pejoratywnym aniżeli jej zaletą. Inaczej być może rzecz przedstawia się w filmie.

Popularyzacja nowych technologii, takich jak nowoczesne systemy projekcji filmów wymiarowych (kino Imax), ruchome kina Showscan Entertrainment (http://www.boxoff.com) - zsynchronizowane z akcją filmu siedzenia poruszają się w trakcie jego trwania, razem z widzami, czy produkcja w stylu „Mr Payback” (http://us.imdb.com/Reviews/33/3313), podczas której widz korzystając z joystica miał możliwość ingerowania w fabułę wyświetlanego filmu, wybierając jedną z trzech możliwych dróg podnoszą szansę na pełną realizację filmu interaktywnego.

Nie da się jednak zaprzeczyć, że sama idea filmu interaktywnego wyrasta z hipertekstu – swobodnej podróży w obszarze określonej konstrukcji.

Kolejne przykłady z życia sztuki i mediów (sfer zazębiających się nieustannie) dowodzą jak bardzo jesteśmy chaotycznymi podróżnikami w światach przedstawionych. Hipertekst, który udostępnia indywidualny wybór może być pewną pułapką – przynajmniej w chwili obecnej, kiedy podążając własną ścieżką, przemieszczamy się tak naprawdę w przestrzeni wyborów założonych przez autora.

Wydaje się, że wzrastające upowszechnienie metody (bo hipertekst jest i metodą i zjawiskiem, i środkiem i celem) jest jednocześnie jego uproszczeniem. Nie musi być to oczywiście zjawiskiem jednoznacznie negatywnym – zwłaszcza, gdy z hipertekstu korzysta się tylko, by przekazać jakąś prawdę bądź opinię o świecie. Problem pojawia się w chwili, gdy hipertekst staje się sztuką dla sztuki, nie zyskując jednocześnie na złożoności, w moralnej i etycznej próżni.

Rzeczywistość wirtualna, której cechą jest hipertekstualność i do której każdy hipertekst odsyła, jest strukturą, którą budują właśnie hiperteksty i zjawiska ku którym prowadzą.

I będąc w tej rzeczywistości skoczkiem – skacząc od odnośnika ku odnośnikowi, żebyśmy nie zabłądzili w chaosie pustych odsyłaczy.

A Aspen Movie Map era um revolucionário sistema hipermédia desenvolvido no MIT por uma equipe com Andrew Lippman em 1978 com financiamento do ARPA. Permitia ao usuário de ter uma visita virtual através da cidade de Aspen, Colorado.

A gyroscopic estabilizadora com quatro 16mm stop-frame film câmeras foi montado em cima de um carro com um codificador que accionou o câmeras cada 10 pés, que capturaram como o carro fez o seu caminho através da cidade. Filmagens tiveram lugar diariamente entre 10 horas e 2 horas para minimizar discrepâncias de iluminação. O carro foi cuidadosamente conduzido para baixo o centro de todas as ruas em Aspen, para permitir cortes correspondência registada.

O filme foi montado em uma coleção de cenas descontínuo e transferido para laserdisc, o vídeo analógico. O utilizador era capaz de escolher um caminho arbitrário através da cidade, a única restrição foi a necessidade de permanecer no centro da rua.

A interacão foi controlada através de um menu gerados dinamicamente, sobreposto por cima da imagem vídeo: velocidade e ângulo de visualização foram modificados pela selecção do ícone adequado através de um touch-screen interface. Outra característica foi a capacidade de tocar em qualquer edifìcio no actual campo de visual e saltar para uma fachada do edifício.

A navegação era um mapa que foi sobreposto acima do horizonte na parte superior do quadro, o mapa tanto serviu para indicar a posição atual do usuário na cidade e permitir ao usuário ir para um bidimensional mapa da cidade, o que permitiu a um meio alternativo de movimento através da cidade.

Aspen foi filmado no outono e inverno. O utilizador foi capaz de mudar temporadas in loco sobre a procura, enquanto movendo para baixo na rua ou olhando para uma fachada.

Valentina Dell'Acqua #50204

Yearbook 2006

"Museums have long been on the forefront of creating interactive narratives for the Web. Arguably all museums have a mandate bring their collections and history to life and to educate the public. In its brief history the Web has evolved into a much broader and more complex medium. Advances in technology in both design and delivery are allowing museums to tell more complex and sophisticated stories. These advances bring more talent in to the fold and more tools to use. It is now possible to tell stories that are incredibly rich, immersive and increasingly interactive". Museums and the Web 2007

Stephen Meadows define narrativa interactiva como “a time-based representation of character and action in which a reader can affect, choose, or change the plot” . Entre prácticas diferenciadas de narrativas interactivas encontram-se o hipertexto, os jogos electrónicos, a ficção literária interactiva e as narrativas de contrução social em espaços de multi-utilizadores. Cada umas destas aproximações estabelece de forma distinta as relações entre interacção e narrativa.

1. Libro textuales: compuesto únicamente por texto, páginas organizadas en forma lineal.

2. Libro parlante (Audiobook): incluye sonidos grabados, pueden ser narraciones de páginas de información.

3. Libro de dibujos estáticos: Contiene sólo imágenes.

4. Libro de dibujos animados: Contiene animaciones y videos en movimiento.

5. Libro multimedia: Combina texto, imagen, animación, video y sonido.

6. Libro polimedia: utilizan diferentes medios para transportar sus informaciones. Por ejemplo: papel, CD-ROM, discos ópticos, redes, entre otros.

7. Libros hipermedia: son libros multimedia, pero con hipertextos, es decir con una estructura no lineal.

8. Libros inteligentes: incorporan técnicas de inteligencia artificial (sistemas expertos o redes neuronales) para proporcionar al lector servicios avanzados, como la capacidad de adaptarse dinámicamente al interaccionar con él.

9. Libros telemáticos: Requiere el uso de facilidades de las telecomunicaciones para proveer características especiales como la participación del mismo en teleconferencias, el envío de correos electrónicos, y acceso remoto a recursos como a las bibliotecas digitales.

10. Libros ciberespaciales: ofrecen facilidades de realidad virtual.

Como se puede observar no sólo existen los "textuales", así que sería bueno empezar a trabajar en proyectos editoriales que vayan más allá de la simple digitalización de impresos. Considero que es un campo con mucho por descubrir y experimentar. Así que invito a colegas del sector editorial a empezar a pensar, en cómo utilizar el medio "libro electrónico" y la tecnología, a favor de nuevas formas de escritura y de lectura. Probablemente este sea un camino para aumentar la pasión por la lectura en niños y jóvenes que nacieron en la era digital.

Me gustaría recibir opiniones y compartir con los lectores de este blog sus pensamientos. Esperaré ansiosa por ellos.

*********

Díaz , P.; Catenazzi N. y Aedo I. (1996), De la multimedia a la hipermedia. México, Alfaomega.

Malagón M. y Frías Y. (1997), El libro electrónico: el caso de tecnologías de información y las comunicaciones aplicadas a la educación, [en línea], disponible en: http://www.monografias.com/trabajos31/libro-multimedial/libro-multimedial.shtml, recuperado: 27 de agosto de 2006.

A resposta, de uma forma geral, é: contexto.

Tanto para criar um post, como para inserir um link, ou decidir as tags que uso, o que me guia é o contexto. Ou contextos.

As ligações entre meu contexto pessoal, o contexto geral da blogosfera, o contexto do mundo (offline e online), tudo influencia nos assuntos que vou abordar, no como abordo o assunto ou mesmo se vou "wordpressar" ou não naquele dia. E muitas vezes, gosto de oferecer diversos contextos para uma mesma informação.

Quanto mais contextos estão ligados, mais provável de eu escrever sobre ele - pois se tornam hipercontextos. A ferramenta hipertexto só é bem aproveitada quando gera essa teia de idéias, hiperlinkadas em hipercontextos. E se um blog ou site me ajuda a explicar, contextualizar um assunto ou expressão, ou oferecer novos contextos para as idéias que apresento, muito provavelmente ele será "linkado" - se ele cair como uma luva em uma palavra, ilustrar e dar um novo sentido ao que escrevo ou oferecer novos caminhos de pensamento, mais provável ainda. E quanto mais idéias e possibilidades, mais contextos; e quanto mais contextos, mais tags.

Uma quadrilha de tags, como bem disse o Gattune!