Hikaye videolari . Bilim Kurgu Videolari . Çizgi Filmler . Komik Videolar . Kamera Sakalari . Türk Destanlari . Dünya Destanlari . Peygamber Mucizeleri . Kerametler . Icatlar . Kuran Mucizeleri . Evliyalar . Mucitler . Yazarlar . Sporcular . Siyasetciler . Sairler . Peygamberler . Osmanli Padisahlari . İŞADAMI . Tarihi Efsaneler . Iftiralar . Kehanetler . Yalanlar . Iddialar . Uydurmalar . Dini Efsaneler . Sinema Efsaneleri . Karma Efsaneler . Karma Masallar . Cizgi Filmler . Keloglan Masallari . Avrupa Masallari . Hayvan Masalları . Asya Masallari . İran Masalları . Karma Fikralar . Nasreddin Hoca . Temel Fikralari . Asker Fıkraları . Adamın biri fıkraları . Kısa fıkra ve Espriler . Öğrenci Öğretmen Fıkraları . Çocuk Baba Fıkraları . Dini Hikayeler . Komik Hikayeler . Bilim Kurgu Hikayeleri . Sevgi Hikayeleri . Tarihi Hikayeler . Ilginc Hikayeler . Basari Öyküleri . Korku Hikayeleri . Dostluk Hikayeleri . ibretli Hikayeler . Kahramanlik Hikayeleri . Nükteler . Hazir Cevaplar . Ask Hikayeleri . Türkü Hikayeleri . Anasayfa . Tüm Konular . Hikayeler . Fikralar . Masallar . Efsaneler . Biyografiler . Destanlar . Nasihatlar . Videolar ]]> http://sonuclar.wordpress.com/?p=12 Mon, 23 Jun 2008 11:11:00 +0000 begci http://sonuclar.wordpress.com/?p=12 Hikaye videolari . Bilim Kurgu Videolari . Çizgi Filmler . Komik Videolar . Kamera Sakalari . Türk Destanlari . Dünya Destanlari . Peygamber Mucizeleri . Kerametler . Icatlar . Kuran Mucizeleri . Evliyalar . Mucitler . Yazarlar . Sporcular . Siyasetciler . Sairler . Peygamberler . Osmanli Padisahlari . İŞADAMI . Tarihi Efsaneler . Iftiralar . Kehanetler . Yalanlar . Iddialar . Uydurmalar . Dini Efsaneler . Sinema Efsaneleri . Karma Efsaneler . Karma Masallar . Cizgi Filmler . Keloglan Masallari . Avrupa Masallari . Hayvan Masalları . Asya Masallari . İran Masalları . Karma Fikralar . Nasreddin Hoca . Temel Fikralari . Asker Fıkraları . Adamın biri fıkraları . Kısa fıkra ve Espriler . Öğrenci Öğretmen Fıkraları . Çocuk Baba Fıkraları . Dini Hikayeler . Komik Hikayeler . Bilim Kurgu Hikayeleri . Sevgi Hikayeleri . Tarihi Hikayeler . Ilginc Hikayeler . Basari Öyküleri . Korku Hikayeleri . Dostluk Hikayeleri . ibretli Hikayeler . Kahramanlik Hikayeleri . Nükteler . Hazir Cevaplar . Ask Hikayeleri . Türkü Hikayeleri . Anasayfa . Tüm Konular . Hikayeler . Fikralar . Masallar . Efsaneler . Biyografiler . Destanlar . Nasihatlar . Videolar

Orijinalini görmek için tıklayınız : Dini Download

• Herkes kıtlıkla, açlıkla karşı karşıya olmaktan inler dururken sen neye güvenerek böyle oynayabiliyorsun?

Köle cevap verdi:

• Herkesten bana ne.. benim için bir tehlike söz konusu değil. Benim efendimin 7-8 tane köyü var. her ihtiyacımız o köylerden sağlanıyor.

Bu açıklama Şakik’i adeta bir şamar gibi sarstı. çünkü kendisi de kıtlıktan dolayı endişe içindeydi. ama köle onu uyandırdı. ve kendi kendine şöytle dedi:

- Ey Şakik kendine gel.. Şu köle nihayet bir insan olan efendisine bunca güveniyor kendisini emniyet içinde hissediyor. sen ki bütün canlıların rızkını garanti eden Allah’a inanıyor, tevekkül ediyorsun.. Bu nice tevekküldür ki rızık endişesi içindesin..

Çocuğum hasta idi. babası Ebu Talha bir yere gitmişti. Oğlum öldü. Babası geldiğinde yemek getirdim. Daha çok süslenmiştim. Sevinçli görünüyordum. Dedim ki:

-Komşumuza bir emanet verdim. geri istediğimde temelli vermişim gibi istemeyerek iade etti. Üstelik de ağladı.

Ebu Talha hayretler içinde dedi ki:

• Emanet verilen şey geri istenince iade etmek hiç zor gelir mi?

Hemen cevap verdim:

-Senin oğlun Allah’ın bize emanetiydi bugün geri isteyip aldı.

Ebu Talha:

-Hepimiz O’na döneceğiz dedi.

Sabah olunca Ebu Talha bunu Rasulullaha’a söyledi O da buyurdu ki:

“Dünkü geceniz mübarek olsun. büyük bir gece geçirdiniz. cennete girdiğimde Ebu Talha’nın Hanımı Rümeysa’yı orada gördüm.” 

- Ya Musa! Filan şehirde, filan çarşıda ve şu şemail ve isimde bir kasap vardır. O kimsedir, diye ilham eyler.

Hz. Musa Aleyhisselâm hemen hareket eder ve o kasabı bulur. Dükkânının karşı tarafında, bir miktar seyrederek ahvaline vâkıf olmak üzere oturur. Görür ki gayet gaddar ve zalim bir kimsedir. Sattığını hep eksik tartmaktadır. Hz. Musa'nın hatırına, bu kimse bana nasıl arkadaş olabilir, her halde o başka bir kimse olması lâzımdır, diye gelir. Tam o esnada Hz. Cebrail gelerek, o kimsenin olduğunu haber verir.

Hz. Musa Aleyhisselâm akşama kadar dükkânın önünde oturur ve akşam olunca, kasap bir miktar et alarak elindeki zembiline koyar ve evine gitmek üzere iken, Hz. Musa: «Ya kasap, beni misafir kabul eder misin? diye sorar. Kasap da «Buyurun, sizin gibi muhabbetli misafiri asla görmedim. Bu gece hizmetinizle şerefleneyim.» der ve beraberce giderler. Hemen Hz. Musa Aleyhisselâmm önüne yemekler ko-yar ve «Ey mübarek zat isterseniz siz yeyin. Şayet beraber yiyelim derseniz, bir miktar beklemeniz lâzım gelecek. Zira benim çok mühim bir işim vardır, müsâdenizle onu yerine getireyim.» der. Ve getirmiş olduğu eti iyice pişirip, evin köşesinde asılı bir zembıM aşağıya indirir. İçinden son derece küçük ve zayıf bir kadın çıkarır. O'nun ağzına yavaş yavaş eti verir. Karnını doyurduktan sonra altını da temizler ve tekrar yerine asarak Hz. Musa Aleyhisselâmın yanına gelir. Özür dileyerek birlikte yemek yemeye başlarlar.

Kadına yemek yedirirken kadının dudakları bir kaç defa hareket etmiş ve konuşur gibi olmuş. Bu hali Hz. Musa Aleyhisselâm farketmiş olduğu için o kimseye:

- Ey kişi, bu senin annen midir?

-Evet, annemdir. Çok ihtiyar ve mecalsizdir. Her gün böylece dükkândan geldiğim zaman hizmet ederim.

- Yemek yedirirken dudakları kıpırdadı. Sözü anlaşılır mı?

- Evet anlaşılır. Her ne zaman, karnını doyurup hizmetini yaptığımda «Ya Rabbî, bu oğlumu cennette Musa'ya arkadaş eyle.» diye dua eder.

- Ey kimse! Sana müjdeler olsun kî, annenin duası dergah-ı izzette kabul oldu. Musa benim, der ve ilham-ı ilâhî ile oraya geldiğini söyler.

O kimse de çok sevinir ve bütün günahlarına tevbe ve istiğfar ederek ibadet ile meşgul olmaya başlar.

Böylece annesine yapmış olduğu hizmet sebebi ile, salihler zümresine dahil olur. 

Yunus (as) artık dayanamıyordu, sonunda onlara beddua etti ve bir köşeye çekildi. Allah Teala Yunus’a (as) vahyederek kırk gün daha tebliğe devam etmesini istedi. 

Yunus (as) tekrar insanları davete başladı. Otuz yedinci günün akşamı olduğunda insanlarda hiçbir değişiklik olmadığını gördü. Otuz üç senede alınamayan sonucun, üç günde alınması da beklenemezdi. Bütün ümidi kesildi ve oradan ayrılçektiler ve kmaya karar verdi. Ayrılmadan önce, Ninova halkının üzerine pek yakında bir azap geleceğini de haber verdi. Azap gelmeden önce yüzlerinin renginin değişeceğini ve ardından azap geleceğini bildirdi. 

Kırkıncı günün sabahına halk, yüz renklerinin değiştiğini görünce endişelenmeye başladılar. Ne ladar aradılarsa da Yunus’u (as) bulamadılar. İyice şaşırmışlar ve ciddi olarak korkmuşlardı. Hele ertesi gün siyah bulutların şehrin tepelerine doğru geldiğini görünce bunun apaçık bir azap habercisi olduğunda şüpheleri kalmadı. Kalplerini pişmanlık ateşi yakmaya başladı. Hep bir ağızdan, hep bir gönülden, pişmanlıklarını dile getiren sözlerle, yaş dolu gözlerle ağlaya ağlaya yalvarıyorlardı. 

Bir müddet sonra bulut, yavaş yavaş çekildi. Allah tevbelerini kabul etti. Artık bir daha günah işlemeyeceklerine tamamen karar vermişlerdi. 

Yunus (as), Allah’tan gelecek olan emri beklemeden ayrılmıştı. Binmiş olduğu gemi, denize açıldıktan sonra beklenmedik bir fırtına çıktı. Yapılan görüşmeler sonucunda gemide bir suçlu bulunduğuna ve bu yüzden fırtınanın çıktığına karar verdiler. Suçlunun kendiliğinden ortaya çıkmaması üzerine kura çektiler ve kura Yunus’a (as) çıktı. Yunus (as), gece karanlığında denize atıldı. Büyük bir balık onu yuttu. Balığın karnında şöyle tesbih ediyordu: “Senden başka ilah yoktur. Seni tesbih ederim. Gerçekten ben zalimlerden oldum.” Balık bir müddet sonra Yunus’u (as) karaya ıkarıp bıraktı.

Balığın karnından gücünü kuvvetini yitirmiş, zayıf bir şekilde çıkan Yunus (as) iyileşip kendine geldikten sonra kavminin yanına gitti. Artık Ninova halkı, Allah’ın peygamberini hasretle kucakladı ve ömrünün sonuna kadar Allah’ın razı olacağı bir hayat sürdüler.   

• Ben onun boynunu eski haline getirmeseydim bugün yüzünü benden çeviremezdi..

Doktor bu hakaret karşısında şehzadeye bir tohum gönderir. Güzel ve şifalı olduğunu söyler. şehzade tohumu yakıp dumanını içine çekince öyle bir hapşırır ki başı yine eski haline döner. tekrar o doktoru ararlar hatasından özür dilemek için ancak hiçbir yerde bulamazlar..  

Allah’a şükürden yüz çevirmeyelim. Zamanında yapalım ki şükrümüzü yarın mahşer günü boynumuz bükük kalmasın.. 

“Pazara git” dedi bilge, “Bir tavuk al ve onu kestir. Eve dönerken tüylerini yol boyunca yere at.”

     Nasihatın garipliğine şaşırsa da, denileni yaptı kadın. Ertesi gün bilge bu defa şu tavsiyede bulundu;

“Şimdi git ve dün attığın bütün o tüyleri topla ve bana getir.”

Kadın aynı yolu izledi, ama umutsuzluk ve korku içinde gördü ki, rüzgar bütün tüyleri uçurup götürmüştü. Saatler süren arayışın sonunda elinde sadece birkaç tüyle dönebildi.

     “Görüyorsun” dedi yaşlı bilge, “Onları yere atmak mümkün, ama geri toplamak imkansız. Dedikodu da öyle. Dedikodu yapmak ne kadar kolaysa, dedikoduyla işlediğin hatayı telafi etmen de o kadar zordur...” 
 

“Başım dertte” dedi. “Karşı komşular bir aylığına tatile gidiyorlar ve iki azman köpeği evde kilitleyecekler. Güya bir kadın her gün gelip onlara yiyecek verecek. Eğer unutmazsa tabii. Bu ara köpekler yalnız kalacak, gündüz havlayacak gece de uluyacaklar. Ben uyuyamayacağım, sinirlerim bozulacak. Ve bir gece artık dayanamayıp ikisini de vuracağım. Komşularım geri döndüklerinde ise , bu sefer onlar kızıp beni vuracaklar...”

Avukat sinirli dostunun omzunu okşayarak;

“Sana bir hikaye anlatayım” dedi. “Eğer daha önce duymuşsan sözümü kesme, çünkü tekrar dinlemen senin için faydalı olacak.” Avukatın anlattığı öykü şöyleydi;

“Bir adam gece yarısı şehrin dışında arabasıyla gidiyordu. Birden lastiği patladı. Lastiği değiştirmek için bir kriko lazımdı, ama krikosu yoktu. Kendi kendine;

“Bir kriko lazım!” dedi.

Uzakta bir ışık gördü ve şöyle düşündü;

Talihim varmiş çiftçi uyumamış. Kapıyı çalar, başıma geleni anlatır, “Bana ödünç bir kriko vermek lütfunda bulunur musunuz?” derim. O da “Hay hay arkadaş! Al, işini gör, fakat işin bitince geri getir!” der.

Adam eve doğru yürümeye başladı. Fakat biraz ilerlemişti ki ışık söndü. Bu işe canı sıkılan adam kendi kendine şöyle düşündü;

Şimdi adam yattı. Rahatsız ettiğim için kızacak ve belki de alet için bir miktar para isteyecek. Ben de: “Pekala, bu insanlığa yakışmaz; ama size çeyrek dolar veririm” diyeceğim. O da “”Hem gece yarısı beni yataktan kaldıracak, hem de çeyrek dolar vereceksin ha? Ya bir dolar verirsin ya da gider, başka yerde ararsın krikoyu” diyecek.

Bu sırada adam kendi kendine iyice öfkelenmişti. Bahçe kapısına geldi ve mırıldandı;

“Bir dolar ha? Pekala, sana bir dolar vereceğim; ama bir tek kuruş daha vermem. Ah, şu kaza olmasaydı, krriko da lazım olmayactı. Zararı yok, şimdi istediğin parayı vereceğim. Yalnız bunun düpedüz bir dolandırıcılık olduğunu unutma!”

Bu düşüncelerle evin kapısına varmıştı. Kapıyı hızlı hızlı ve şiddetle vurdu. Çiftçi kapının üzerindeki pencereden başını uzatarak aşağı seslendi;

“Kim o? Ne istiyorsun?”

Adam durdu ve kapıya bir yumruk daha indirdikten sonra bağırdı.

“Senin de, krikonun da canı cehenneme! Malın sende kalsın!” 

Biraz önce sinirden ne yapacağını bilemeyen adam, avukatın anlattığı hikaye karşısında katıla katıla gülmekteydi.

Gülmesi geçince;

“Anladım dostum” dedi. “Benim yaptığımın da bundan hiçbir farkı yok!”

“Kesinlikle” diye cevap verdi avukat. “Meseleleri sakin bir şekilde halletmek varken, kendi kendilerine olmadık şeyler düşünüp belki de hiç olmayacak türlü türlü olumsuzlukları birbiri ardına takarak bana akıl danışmaya gelenlerin sayısını bilsen, hayret edersin.”

Ve ekledi;

“Çoğu insan, kör bir hiddet yüzünden, yanından kolayca geçebileceği engellere çarpıp kalıyor.” 

                                                                                             J.P. McEvory 

-Bizi bu kayadan Salih amellerimizi şefaatçi yaparak edeceğimiz dualar kurtarır dediler..

Bunun üzerine yolculardan birisi anlatmaya başladı..

Benim annem babam çok yaşlıydı. onları çok kollar, akşam olunca da onlardan önce ne ailemden ne de hayvanlarımdan hiçbirine yemek yedirip içirmezdim.. bir gün ağaç arama işi beni uzaklara attı. Eve döndüğümde ikisi de uyumuşlardı. Onlar için süt sağdım. Hala uyumakta idiler. Onlardan önce aileme ve hayvanlarıma yiyecek vermeyi uygun bulmadım. onları da uyandırmaya kıyamadım. geciktiğim için çocuklar ayaklarımın arasında kıvranıyorlardı. ben ise süt kapları elimde onların uyanmalarını bekliyordum. derken şafak söktü..

Adam bu olayı anlattıktan sonra dua için ellerini göğe kaldırdı:

Allahım.. Bunu senin rızan için yaptım.. yolumuzu kapayan şu taştan bizi kurtar..

Bu duanın akabinde taş bir miktar açıldı. ama bu dışarı çıkmaları için yeterli değildi.

bunun üzerine ikinci genç anlatmaya başladı:

- Ey Allahım benim bir amcamın kızı vardı. onu herkesten çok seviyor ve kendisiyle evlenmeyi arzu ediyordum. Ancak kız bana yüz vermiyordu. Fakat bir gün kıtlığa uğradılar. Yardım için bana başvurunca benimle evlenmesi karşılığında kendisine yardım edeceğimi söyledim. Çok ihtiyaç içinde olduğu için bana teslim olmaya karar verdi. ancak tam bu esnada Allahtan kork dedi ve ben de hem kendisine yardım ettim hem de onu bıraktım..

Bu dua akabinde mağaranın kapısındaki taş biraz daha kımıldadı ancak yine de yeterli değildi.. ardından üçüncü genç anlatmaya başladı..

Ey Allahım ben işçiler çalıştırıyordum. Ücretlerini de derhal veriyordum. Ancak bir tanesi bir gün ücretini almadan gitti. ben de onun yerine ücretini işlemeye devam ettim. öyle ki çok kar etti. Derken uzun yıllar sonra işçim çıkageldi ve ücretini istedi. ben de şu gördüğün sığır davar ve develer senindir dedim.

Ey Allahım bunları senin rızan için yaptımsa bize şu halde yardım et..

Adamın bu duasının hemen akabinde kaya tamamen açıldı. çıkıp yollarına devam ettiler.. 
 

…

“Bugün de söylemezsen ayıp edersin” dedim. “Tamam” dedi ve başladı…

“ Bizim hocamızın uzun zamandır süren bir araştırması var. Gizli olduğu için duymamışsındır.”

“Niçin gizli?” diye sordum.

“ Emniyet ile birlikte yapıyor çalışmayı da ondan” dedi, merakımı iyice tahrik etmek ister gibi…

“ Hocamızın uzun zamandır bir düşüncesi vardı. Zaman zaman anlatırdı bize: “İnsan hafızasına her şey kaydediliyor, o kasetin düğmesine basacak bir ilaç yapabilsek, o istemese de, o güne kadar başından geçen her şeyi kendi ağzından dinleyebiliriz. Tabii, böyle şeylere tıp hukukla birlikte karar verebilir. İnsan , yaptıklarını anlatırken o günleri tekrar yaşayacaktır. Eğer o andaki ruh halini de bir ekran aracılığı ile seyredebilirsek, hangi şeyleri nasıl bir ruh hali ile yaptığını apaçık görmüş oluruz”. Biz, biraz da bilim kurgu tarzında bulduğumuz bu düşüncelerin, hocanın aklına yeni yeni geldiğini sanmıştık. Meğer, hoca çalışmasını bu merhaleye getirdikten sonra bize açmaya başlamış. Farmakoloji hocasıyla aylardır kafa kafaya çalışması da bu ilacı elde edebilmek içinmiş… Geçtiğimiz günlerde birkaç deneme yaptılar. Netice oldukça başarılı idi. En son deneyde beni de içeriye aldılar. Duyduklarıma, gördüklerime inanamadım, aklım durdu. Bugünkü denemeyi seyretmeye senin için de müsaade aldım hocadan… Haydi, geç kalmayalım”.

Aman Allahım, şaka mı yapıyordu…

“Bak” dedim yürüken, “psikiyatriyle uğraşanlarda az buçuk bazı ayrılıklar vardır, sakın bu da öyle bir şey olmasın.”

Gülümsedi ve sadece “sabret” dedi.

Bu iş için hazırlanmış özel bölmeye girdiğimizde, bizim hoca da oradaydı. Göz göze geldik.

“İkinci gelişi” dedi arkadaşım, bizim profesör için.

İçerde, arkadaşımın hocası olan psikiyatri kürsüsü başkanı, fakülteden birkaç profesör, başhemşire ve üniformalı insanlar vardı.

“Başlayalım isterseniz” dedi hoca kendinden emin bir halde… Üniformalılardan olumlu işaret gelince, deney başladı.

Deney, suçluluğundan şüphe edilen biri üzerinde yapılıyordu. Zanlı, bizim bulunduğumuz yerle camdan bir duvarın ayırdığı özel bölmeye, bir polis tarafından getirildi. O bölmedeki en küçük bir çıtırtıyı bile duyabileceğimiz bir şekilde mikrofonlar ve vericiler ayarlanmıştı. Yukarıda, zanlının ulaşmayacağın mesafede dev bir ekran vardı. Hoca , başhemşire ile birlikte zanlının bulunduğu bölmeye geçti. “İğneyi yapın” dedi. Zanlının kolundan damar içine yapılan enjeksiyonun bitmesini bekledi. O esnada da zanlıdaki değişiklikleri takip ediyordu. Daha sonra kendisi, ekranlı cihazdan gelen bir kısım kabloları, adamın kolunda, kafasında daha önceden belirlenmiş yerlere bağladı.

Her şey hazırdı artık… Profesör, hemşire ve polis odadan çıktı.

Profesör, bizim yanımızda, uzaktan kumanda ile ekranlı cihazı çalıştırdı. Ekranda, bir anlam veremediğim karışık görüntüler belirdi. Adam, şok olmuş gibi şaşkın bakıyordu bizlere…

Profesör, “Çocukluğundan itibaren başından geçen, utandığın, sıkıldığın, pişman olduğun hadiseleri anlat bize” dedi.

Gözleri iri iri açıldı adamın… Dehşete kapıldı, anlatmak istemiyordu. Fakat, ilaç belleğindeki o düğmeye dokunmuştu bir kere… Bir kısım duyguları “anlatma!” diye çırpınsa da, konuşacaktı. Buna mecburdu.

Ekranda bir çocuk göründü evvela…Ve adam konuşmaya başladı. Fakir, cahil bir ailenin çocuğuydu. Daha o günlerden başladığı hırsızlıkların, uygunsuz hallerini anlattı bir bir… Renkten renge giriyor, terliyor ama yine de devam ediyordu. Bizim ekrandan gördüğümüz seyrettiğimiz görüntüler çok farklı idi. Biz, adamın ruh halini seyrettiğimiz için, inanılmaz görüntülere şahit oluyorduk.

İşlediği suçların ve davranışlarının mahiyetine göre, bazen vahşi bir kurt, bir çakal görünüyordu ekranda… Ağzından kanlar damlıyor, suratındaki dişler kocamanlaşıyor, elleri, tırnakları uzuyordu. Bazen , yaptığı sefih ve tiksindirici bir şeyi anlatırken , iğrenç bir manzara oluşuyor, içi dışına çevriliyor, sireti suretine aksediyordu. Önce çıldırmış bir yaratık görünüyor, sonra adam sakinleşince vicdan azabı duyuyor, o esnada kendini en habis, en aşağılık bir varlık gibi hissediyor, gözleri dışarı fırlıyor, bağırsakları etrafa saçılıyor, bir pelte bir irin yığını haline geliyor, midemizi bulandırıyordu.

Adama acımaya başlamıştım, ama profesörün acımaya niyeti yoktu. O vazifesini yapmanın ciddiyetiyle hareket ediyor, adamın bütün hayatını deşeliyordu. Ne sorulursa en ince ayrıntısına kadar anlatıyordu zavallı adam. İstemiyor, ama anlatıyordu. Adeta kendisi kendisinin şahidi olmuştu. Adamın, kapalı kapılar arkasında, kimsenin görmediği yerlerde, kuytularda, karanlıklarda yaptığı her şeyi hem kulağımızla duyuyor, hem gözlerimizle görüyorduk… Bitmişti adam… İçinden geçenleri bile söylüyordu mazisini anlatırken. Çocukluğunda utançla duyduğu ilk hislerine, kaçamaklarına kadar…

Ve sonunda beklenen şeye gelmişti. Polislerin aradığı, yaşlı bir kadını öldüren, kollarını kesip bileziklerini alan o muydu? Adam, anlatmaya başladığında polisiye bir film seyrediyor gibi olmuştuk.

Cehaletini , terbiye edilmeyip hep tahrik edildiğini, vahşiliğe alıştığını söylüyordu.

Kadının evine girerken, süklüm püklüm bir hayvan vardı ekranda…Öldürürken, yırtıcı, vahşi bir yaratık… Kollarının keserken de , kan emen bir vampir…

Gördüklerime inanamıyordum. İçim titriyordu.

Adamın hafıza defterinin açılması… Kayıtların bizzat kendi ağzından okunması… Müthiş bir şeydi bu! Artık sorgulamanın sonuna gelinmişti. İlacın tesiri geçiyor, adam yavaş yavaş kendine geliyordu. Ben ise hala şaşkın ve gördüklerimin tesiriyle sarhoş gibiydim. “ İyi ki” diyordum içimden, “İyi ki herhangi bir iftiraya maruz kalmadım… Ya aynı şeye ben maruz kalsaydım… Ya hayat defterim dökülüp saçılsaydı ortaya… Ya insanlar benim gizli hallerime de vakıf olsalardı. Çıldırır, delirir, yerin dibine girebilirdim… Hayır, kendi defterimi kendim okumak istemezdim.” O anda, “keşke” dedim, “bu güne kadar daha dikkatli yaşasaydım. Profesör filan korkutmasaydı gözümü, utanacağım bir şey olmasaydı defterimde!.. Olabilir miydi?

Ben tam böyle düşünürken, profesör yanıma geldi. Topluluğa “ister misiniz, aynı deneyi, içimizden bir arkadaşımızın üzerinde tekrarlayalım?” dedi. Kısa bir tereddüt ve duraklamadan sonra, çekinerek de olsa, “Olabilir” sesleri yükseldi topluluktan. Olabilir miydi? Bilemeyeceğim ama, bunu söylerken ne diye bana bakıyordu ve ne için yanıma kadar gelmişti? Ben dehşet içindeyken bir de “Hı, ne dersin evladım?” demesin mi?

“Hayır!” diye bağırdım var gücümle. “Hayır!”.

Bir an terleyen alnımda, serin, tanıdık bir el hissettim. “Sakin ol oğlum, rüya görüyorsun” diyordu annem.

“Ooooh!” dedim, “çok şükür rüyaymış”

Akşam, böyle şeyleri düşünerek dalmıştım uykuya… Demek düşündüklerim düşüme girmişti…

Ama bir gün hafızalarımızda kaydedilenlerin kendimize okutulacağı o gün gelirse… Nice olurdu halimiz…

“Keşke” dedim kendi kendime, “şu defteri baştan yazmak mümkün olsaydı”. 

Tatile çıkma zamanı gelenler tek kişilik üstü dayanıklı camla kaplanmış yataklara binmek için havalimanlarına giderlermiş. Bu yolculuğa çıkarken sevenleri uğurlamaya gelirlermiş.. Kişi yolculuğa elini kolunu sallaya sallaya, hiçbir yükü valizi olmadan çıkarmış.. Özel hazırlanmış bembeyaz giysisini giyip yatağa uzanınca cam kapak kapanır ve bu tüp şeklindeki yatak uzaya fırlatılırmış. Aynı anda bir çok yolcu yola çıkarmış. Bunlar kendilerini bekleyen görevlilerin yanlarına gelirlermiş. Görevliler bazı sorular sorarlarmış. Bu soruların bazıları şunlarmış:

Telefon etmek için rehber olan kitabı biliyor musun?

Telefon etmek için şifreyi kim öğretti?

Telefon edeceğin kişiyi biliyor musun?

Cevaplara göre bir süre misafir olacakları odalar hazırlanırmış onlar için..

Cevapları iyi ise, çok lüks manzaralı; cevapları iyi değilse daha dar karanlık olan odalar verilirmiş. bir gün kocaman bir boru ötmüş. Bütün insanların dünyadaki işleri bitmiş aynı şekilde tatile çıkmışlar. Aradan zaman geçmiş. Kocaman boru bir daha ötmüş. Bütün insanlar odalarından çıkıp Jüpitere gelmiş beklemeye başlamış. bir süre sonra insanlar hayatları boyunca telefonda konuştukları yaratıcıyla yüzyüze konuşma fırsatı bulmuşlar. cd’leri kiminin sağından kiminin solundan ortaya çıkmış. puanları toplanmış hassas terazide tartılmış ve hangi gezegene tatile gidecekleri belirlenmiş. Jüpiter gezegeniyle mars ve Venüs arasında köprüler varmış. insanlar bu köprülerden geçip tatile başlarlarmış. Mars gezegeninin bir tarafı sıcak, kumsalları olan, güneşlenecek bir yermiş. diğer tarafı karlarla buzlarla bunlardan yapılmış evlerle kaplıymış. tek sorun güneşli yerde su bulmak karlı tarafta da ısınmak imkansızmış.. Burayı sevenler gidebilsinler diye puanlarını az tutarlarmış. Venüs gezegeni ise, çeşit çeşit ağaçları meyveleri şelaleleri olan altın gümüş duvarları olan yakuttan pırlantadan köşk ve villaların olduğu hizmetçilerin her istediğini yerine getirdiği bir yermiş. puanı fazla olan oraya gidermiş. İnsanlar sırayla köprülerden geçip yerlerine gitmişler ve ebedi tatillerine başlamışlar. ayrıca rütbesi mevkisi yüksek yaratıcının sevdiği ve üst makamlarda bulunan kimseler varmış. bunları çok seven halini hatırını soran kişiler torpille Mars’tan Venüs’e gelebilir veya Venüs’te daha güzel bir otelin daha güzel bir odasına yerleşebilirlermiş.   

Hikayede geçen remizlerin açıklamaları:

• Uzay - Ahiret
• Şifreyi girip telefon etmek: namaz
• CD – Amel defteri
• Puanlar – Sevap
• Mars – CEhennem
• VEnüs – Cennet
• Jüpiter – Kabir
• Boru – Sur
• Köprüler – SIrat
• Tüp şeklindeki yatak – Tabut
• Havalimanı – Mezarlık
• Uğurlama – Cenaze namazı
• Uzaya Fırlatılma – Gömülme
• Görevliler – Münker nekir melekleri
• Telefon rehberi – Kuran
• Şifreyi Öğreten- Peygamber
• Telefon edilecek kişi – Allah
• Herkesin tatile çıkması – Kıyamet
• Yaratıcıyla konuşma fırsatı – Ruyet
• Rütbesi yüksek kişiler – Peygamberler evliyalar
• Torpil – Şefaat
• Daha güzel odaya çıkmak – Cennetteki makamın yükselmesi

Komutan onları toplar. Eğitim yaptırır. Sonra da bir düdük çalar, istirahat ederler. Askerler bir tarafa çekilerek 10 dakikalık istirahat edeler. Komutan bir düdük daha çalar. Bütün askerler önceki gibi görevlerinin başına geçerler.

Şimdi yeniden asker toplayıp eğitime almak mı zor, yoksa eğitimden sonra istirahata çekilmiş olan askerleri bir düdük sesiyle aynı yerde toplamak mı zordur?

Tabii ki ikincisi daha kolay ve basittir.

İşte öldükten sonra bizim diriltilmemiz de böyle.. Yüce Allah bizi yoktan var etti. Bedenimiz yüz trilyona yakın hücreden oluşuyor. Her hücremizi bir askere benzetirsek bu kadar çok

sayıda hücre askerini Rabbimiz sıfırdan yaratıyor. bedenimizi meydana getiriyor.

sayılı günlerimiz bitip de öldükten sonra bütün hücrelerimiz dağılıyor. her biri bir tarafa dağılıyor. Allah bizi tekrar dirilteceği zaman bu konuda görevli olan İsrafil isimli meleğe emir veriyor. Melek sur adıyla bilinen boruyu üflüyor ve hücrelerimiz yeniden bir araya geliyor. 

Ülkesindeki bütün gençleri huzuruna çağırdı  ve onlara şöyle seslendi;

• Artık tahttan çekilmemin ve yerime yeni bir hükümdar seçmemin vakti geldi. Hükümdar olarak içinizden birisini seçeceğim.

Gençler bu sözlari şaşkınlıkla dinliyorlardı. Hükümdar devam etti;

-Bugün herbirinize bir tohum vereceğim. Tek bir tohum. Ama bu çok özel bir tohum. Hepinizin evlerinize dönüp o tohumu ekmenizi, sulamanızı ve bir yıl sonra tohumdan çıkan bitkiyle geri gelmenizi istiyorum. O zaman bana getireceğiniz bitkiler hakkında hüküm verip benden sonra tahta geçecek hükümdarı seçeceğim.

     Saraya çağırılanların arasında Ling isimli bir genç vardı ve herkes gibi ona da bir tohum verildi. Ling eve dönüp başından geçenleri heyecanla annesine anlattı. Annesi ona bir saksı ve biraz da toprak verdi. Ling, tohumu itinayla ekti, onu güneş görebileceği bir pencere kenarına koydu. Hergün saksıya su vererek bitkinin tohumunun açıp açmadığını kontrol etti.

     Üç hafta kadar sonra, Ling’in mahallesindeki gençlerden bazıları tohumlarının nasıl açtığını, bitkilerinin nasıl büyümeye başladığını anlatmaya başladı. Ling bu sözleri duyduktan sonra her defasında eve gidip kendi tohumunu kontrol ediyordu. Gelgelelim, saksının içinde büyüyen hiçbir şey görünmüyordu. Haftalar birbirini kovaladı ama değişen hiçbir şey olmadı.

     Bu arada, Ling’in arkadaşları ballandıra ballandıra saksılarındaki çiçeklerden bahsediyordu hep. Ling’in ağzını ise bıçak açmıyordu, çünkü hakkında konuşabileceği bir çiçeği yoktu. Elinde toprak dolu bir saksı vardı o kadar. Ve artık başarısız olduğuna inanmaya başlamıştı.

     Aradan altı ay geçti. Ling’in saksısında çiçekten eser yoktu hala. Tohumunu çürüttüğüne kanaat getirmişti Ling. Başka herkesin kocaman çiçekleri, ya da ağaç fidanları olmuştu, ama onun koca bir saksısı, o kadar!

     Nihayet bir yıl tamamlandı ve ülkenin gençleri yetiştirdikleri bitkileri karar vermesi için hükümdarın huzuruna getirdiler. Ling, annesine boş bir saksıyı hükümdara götüremeyeceğini söylediyse de, annesi saksıyı götürmesini ve dürüst davranmasını öğütledi. Ling’in sıkıntıdan karnı bile ağrıdı, ama annesinin haklı olduğunu bildiğinden sözünü tuttu. Böylece, o da boş saksıyı sara götürdü.

     Saraya ulaştığında diğer gençlerin getirdiği çeşit çeşit bitkiler karşısında hayrete düştü. Hepsi de güzel renklerde, güzel biçimlerdeydi ve nefis kokular yayıyorlardı. Birbirlerine çiçeklerini nasıl böyle güzel yetiştirdiklerini ciddi ciddi anlatan diğer gençler, Ling’in elindeki boş saksıyı görünce kahkahalarla güldüler. Birkaçı da onun durumuna üzüldü ve omzuna dokunup “Boş ver, elinden geleni yapmuşsın!” dediler.

     Hükümdar gençlerin yanına geldi ve bitkileri inceledi. Bu sırada, Ling arkalara kaçıp gizlenmeye çalışıyordu. “Ne kadar da büyük ağaçlar ve çiçekler yetiştirmişsiniz öyle!” dedi hükümdar. “Bugün içinizden birisi yeni hükümdar olarak tayin edilecek.”

     Birden, imparator elinde boş saksıyı tutan Ling’i gördü. Hemen, muhafızlarına onu yanına getirmelerini emretti. Ling korkudan titremeye başladı. “Hükümdar başaramadığımı gördü, herhalde beni öldürtecek!” diye düşünüyordu.

İmparator yanına getirilen Ling’in ismini sordu, o da  cevapladı. Diğer gençlerin hepsi gülmeye  ve kendi aralarında Lind ile alay etmeye başladılar. Hükümdar bir el hareketiyle hepsini susturdu. Ling’i yanına aldı, sonra da kalabalığa ilan etti: “Yeni imparatorunuzu selamlayın! Adı Ling!” Ling kulaklarına inanamadı. Tohumundan tek bir filiz bile çıkmamışken nasıl imparator olabilirdi ki?

     Hükümdar konuşmasına devam etti: “Bir yıl önce herbirinize bir tohum verdim, onu ekip sulamanızı istedim ve bir yıl sonra da bana getirmenizi istedim. Ama sizlere verdiğim tohumların hepsi kaynatılmıştı ve dolayısıyla da filiz açmaları mümkün değildi. Ling hariç hepiniz bana çeşit çeşit ağaçlar, bitkiler ve çiçekler getirdiniz. Tohumunuzun büyümediğini görünce, siz verdiğim tohumun yerine başka bir tohum ektiniz. İçinizden sadece Ling, kendisine verdiğim tohumun olduğu saksıyı bana getirme cesaretini ve dürüstlüğünü gösterebildi. Bu yüzden yeni imparatorunuz o olacak...”  

• ey ahali şu sarayın sahibi olan sultanımız sarayı ve eserlerini göstermekle size kendini tanıtmak istiyor. size verdiği ziyafet ve ikramlarla sizi sevdiğini hepimize gösteriyor. siz de ona sevgi ve saygı duyunuz. size dağıttığı hediyelerle cömertliğini ve merhametini gösteriyor.  siz de teşekkür ona hürmet ediniz. hem şu gördüğünüz bütün eserlerin üstünde onun işaretini ve mührünü görüyorsunuz siz de onu tek güç ve bütün bunların sahibi olduğunu biliniz.

padişahın sözcüsü bu ve buna sözlerle sarayı ve sultanı misafirlere tanıtır. saraya gelen insanlar iki gruba ayrılırlar

1.grup: kendini tanımış aklı başında kalbi yerinde olduklarından saraya geldiğinde elçiyi dinler. onun söylediklerini kabul ederler. saraydaki törenin kurallarına uyarak edepli ve terbiyeli bir şekilde ziyafetten yararlanırlar. padişaha teşekkürlerini ve saygılarını sunarlar onların bu saygılı hareketleri sultanın çok hoşuna gider. bundan dolayı onları başka bir sarayına davet eder, hediyelerle ve ikramlarla ödüllendirir. sonsuza kadar bu yeni sarayda misafir edileceklerini bildirir.

2. grup ise: saraya geldiğinde yiyecek ve içeceklerden başka hiçbir şeyle ilgilenmez. elçinin anlattıklarına kulaklarını tıkarlar. ziyafet sofralarını karıştırırlar. ilaç olarak bulundurulan ve içilmeyecek şeyleri içerler. sarhoş olup bağırırlar. diğer misafirleri rahatsız ederler. yapılan ikramlara teşekkür etmek yerine onları küçümserler. padişaha karşı saygısızlıkta bulunurlar. saray sahibinin görevli askerleri de onları tutup cezaevine atarlar.

sorular:

• hikayedeki saray neyi temsil eder? dünyayı
• sarayın yıldızlarla donanmış tavanı? gökyüzü
• çiçeklerle süslenmiş taban? yeryüzü
• padişah? Allah.cc
• elçi ?  Peygamber
• sarayın her bölmesine dağılmış elçinin yardımcıları? Allah.cc dostları
• elçinin heryerdeki görevlileri? melekler
• sarayın muhafızları ve görevlileri? hafaza melekleri
• saraydaki sofralar? dünya nimetleri
• saraydaki işlemeler? dünya zevkler güzellikler
• misafilerden birinci grup? müminler
• misafirlerden ikinci grup? kafirler
• davet edilen ikinci saray? cennet
• cezaevi? cehennem
• sarayın sahibi neden bir elçi göndermiş?

öğrenciler yukarıdaki sorulara kendi akıllarınca cevap verdikten sonra yaş seviyelerine bakılır. aşağıdaki açıklamalar ona göre yapılır.

• o zengin padişah neden bir saray yaptırmak istemiş? kendini tanıttırmak ve göstermek için.
• sarayı odalara ve bölmelere ayırmasındaki muradı nedir? hakikate giden birden fazla yol vardır.
• her bölmede elçinin farklı yardımcılarının olması ne demektir? Allah.cc dostlarının hakikate giden yolları.
• birinci grubun özellikleri ve nitelikleri nelerdir ve bunlar neye işaret eder? kendini tanımış olmak=kendini bilen Rabbini bilir. insaniyetinin ve kulluğunun farkındadır. aklı başında olmak= etrafının farkındadır, şuurludur. yaptığı şeyleri niçin ve kimin için yaptığının farkındadır. kalbi yerinde olmak= masivayı terk etmek boş işlerle uğraşmamak yalnız Allah.cc’ı düşünmek
• birinci grup bütün bu özelliklerden sonra padişahın ilk önce hangi lütfuna ermiştir.

elçiyi duyabilmek ve ona muhatap olabilmek bir lütuftur. biz bunu günde 5 defa namazla yapıyoruz öyleyse namaza dururken bu 3 özellik bulunmalı.

• birinci grup saraydaki elçinin sözlerini tasdik ettiğini nasıl belli etmiş. saygı ve edep= namaz.
• elçinin görevleri nelerdir? (peygamberlerin görevlerinden bahsedilir.)
• elçi kimlere seslenmiş?
• bu hikayede elçinin vasıflarından hangileri vardır?
• elçi misafirleri neye davet etmiş?
• misafirler kendi başlarına o güzellikleri göremez miydi? neden elçiye ihtiyaç duyulmuş?
• birinci grup ile ikinci grup arasındaki fark nedir?

Salih Peygamberin kavminin adı Semud’ dur. onlara zenginlik, güç, kuvvet verilmişti. yüksek gösterişli evleri içinde yaşıyorlardı. bu kadar nimet içinde yaşamalarına rağmen Allaha şükrü unutmuşlardı. Zenginliklerini kendiliklerinden bilip kibirleniyorlardı. Halbuki sahip olunan nimetlerin hepsini Allah verir değil mi? Karşılığında da O’ na şükredilmesini bekliyor. O’na teşekkür edilmediği zaman da nimetlerini geri alır.

İşte Semud kavmi, Allah’ ı unutmuş, putlara tapmaya başlamışlardı. :Alalh da onlara Peygamber olarak Salih (as) ‘ı gönderdi. Salih AS. da o kavimdendi. ama yaşayış olarak hiç onlara benzemiyordu. doğru dürüst akıllıydı. peygamberlik görevi verildiği zaman insanlara anlatmaya başladı.

• Ey insanlar putlara tapmayın. onlar kendi ellerinizle yaptığınız güçsüz varlıklardan başka bi şey değildir diyordu.

Fakat dinleyen kim.. Salih as ‘a

-Sen büyülenmişsin diyorlardı. Onunla alay ederek

- Eğer doğru söylüyorsan senin Allahın kayadan dişi bir deve çıkarsın. Hem de kırmızı tüylü olsun. Yazın soğuk kışın sıcak süt versin. Hem de bu deve doğurmak üzere olsun diyerek bir sürü istekte bulunmuşlardı.

O dönemde insanlar için en önemli olan şeylerden biri kırmızı tüylü develerdi. Bunları Salih as’ın yapamayacağını düşünüyorlardı.

Salih as namaz kıldı. Allah’a dua etti. az sonra oradaki kaya sesler çıkarmaya başladı. Ve tam istedikleri özeliklere sahip bir deve çıkıverdi.

• Ya Rabbi eğer bir kimsenin elinde dünya sultanlarından bir mektup bulunuyorsa hiç kimse ona saldıramaz zarar veremez, belalardan emin olur.

Mushafı kaldırdı ve duasına şöyle devam etti.

• Ya Rabbi bu senin kitabındır bunu bize sen verdin. Ellerinde senin kitabın bulunan kullarını suda boğmazsın.

Derhal dalgalar döndü deniz süt liman oldu ve gemi sağsalim limana ulaştı. 

   -Elinde ne varsa getir önüme koy, seni öldüreceğim! Dedi. Ebu Ma’lek:

   -İşte malım, al senin olsun; beni bırak dedi. Hırsız:

   -Ben malı değil, seni öldürmek istiyorum, dedi. Ebu Ma’lek:

   -Biraz müsaade et de dört rekat namaz kılayım, dedi. Hırsız:

   -İstediğin kadar kıl, dedi.

Ebu Ma’lek, abdest aldı, sonra namaz kıldı; namazdan sonra ellerini açtı ve:

-Ey Yüce dost, ey Yüce Arşın sahibi her istediğini yapan Allahım! Kimsenin aksine bir şey yapamadığı izzet ve kudretinin hürmetine, kimsenin zulüm v ehaksızlık görmediği saltanatının hürmetine, Arşını dolduran nurunun hürmetine şu hırsızın kötülüğünden beni korumanı istiyorum. Ey kendisinden yardım istenen Rabbim, bana yardım et.” Diye dua etti, bu duasını üç defa tekrarladı. O esnada bir atlı belirdi. Elinde demirden bir mızrak vardı, mızrağı atının iki kulağı arasına koymuş bir şekilde süratle hırsıza doğru yöneldi. Hırsız atlıyı görünce ona döndü, atlı elindeki mızrağı ile hırsıza bir vurdu, hırsız öldü. Atlı Ebu Ma’lek’e dönerek:

   -Kalk, dedi. Ebu Ma’lek.

   -Anam babam sana feda olsun, sen kimsin, bu gün Allah seninle bana yardım etti? diye sordu. Atlı:

   -Ben dördüncü kat gökte bulunan bir meleğim. Sen ilk dua ettiğin zaman göğün kapılarının gıcırdayıp ses verdiğini işittim. İkinci kez dua yapınca gökte bulunan meleklerin feryadını işittim. Sonra üçüncü kez dua edince, bana: “Bu, sıkıntı içindeki bir kulun duasıdır.” dendi. Ben Yüce Allah’tan dua edence yardım ve hırsızı öldürmek için izin istedim. İzin verildi ve sana yardıma geldim.” dedi.

 
O gece yine sıkıntıyla yola çıkıp bir kenara oturmuştu. Yıldızlarla dolu gökyüzü, dolunayın da tesiriyle ortalığı aydınlatıyordu. Düşüncelere dalmıştı. Uzaktan uzağa köyün tek tek yanan ışıkları görünüyordu. Arada bir köpek havlamaları duyuluyordu. Tam o sırada birisi seslendi:  
 
- Hey evlât, gel bana yardım et.  

Ali, sesin geldiği yöne irkilerek döndü. Oldukça yaşlı, saçı-sakalı bembeyaz bir ihtiyar adam orada duruyordu. Sırtındaki çuvalı ağır ağır yere bırakıp yorgun sesiyle tekrar seslendi.  
 
- Evlâdım! Şu çuvalı tepedeki kulübeye çıkarmam gerek. Ama gücüm kalmadı. Uzun yoldan da geliyorum. Hadi bir yardım et de çıkaralım.

 
Ali, aylardır düşünüp durduğu iyilik için bir fırsat olabilir mi diye bir an düşündü. Ama hemen bu düşüncesinden vazgeçti. Nihayetinde karşısındaki tek bir kişiydi. Oysa onun iyilikleri kırkar canlıya olmalıydı.

Ali yine de:

• Peki olur, dedi yaşlı adama. Sana yardım edeceğim.

Çuvalı sırtına aldı. Ve tepeye çıkmaya başladılar. Yaşlı adam sordu:

• Orada oturmuş, öylece ne düşünüyordun evlâdım?
• Ah, ah! Bir bilseniz, dedi ve hikâyesini anlattı.

Yaşlı adam gülümsedi:

• Senin için çok mu önemli altınlar?
• Elbette, dedi Ali. Çocukluğumdan beri bu hikâyedeki altınlara ulaşma hayaliyle büyüdüm. Ama işte bir türlü yapmam gereken kırkıncı iyiliği bulamıyorum.
• Biraz değişik bir hikâye, dedi yaşlı adam. Dedenin doğru söylediğinden emin misin? Nihayetinde bu sadece bir hikâyedir belki.

Ali'nin yüzü ciddileşti.

• Dedem dediyse doğrudur. O hiç yalan söylemezdi. Mutlaka altın sandığı var. Ve ona ulaşmanın yolu da bu.

Yaşlı adam yine gülümsedi:

• Peki öyleyse. Yarın akşama kadar benimle kalırsan sana bu kırkıncı iyilik için yardım ederim.

Ali, sevinçle kabul etti. Kısa süren bir yolculuktan sonra tepedeki kulübeye varmıştılar. Ali, çuvalı yaşlı adama teslim eti. Adam da kapıyı açtı. Ona yatacak yer ve biraz da yiyecek verdi.

• Yarın, dedi, erken kalkacağız. Biraz uyusan iyi olur.

Ali söyleneni yaptı. Ertesi sabah erkenden kalktılar. Yaşlı adam çuvalı genç Ali'nin sırtına verdi, birlikte aşağıdaki köye indiler. Ev ev dolaşmaya başladılar. Sabahın bu saatinde ortalıkta kimse yoktu. Her evin kapısnın önüne geldiklerinde yaşlı adam çuvaldan bir paket çıkarıp bırakıyordu. Böylece tam kırk kapı dolaştılar. Son kapıya da bir paket bırakınca yaşlı adam Ali'ye dönerek:

 
- İşte istediğin oldu, dedi.

 
Ali merakla:

- O paketlerde ne vardı?, diye sordu.

- Her pakette kitap vardı. Ama her eve orada oturan kişinin ihtiyaç duyduğu kitapları bıraktık. Meselâ kalbi katılaşan bir adamın evinin önüne merhametle ilgili, cimri bir kadınınkine cömertlikle ilgili, sakatlığı yüzünden hayata küsen bir çocuğunkine aslında ne çok şeye sahip olduğuyla ilgili kitaplar koyduk. Böylece tam kırk kişiye iyilik yapmış olduk. Artık altın sandığına ulaşabilirsin. İşte sana dün gece kaldığımız kulübenin anahtarı. O kulübede masanın altını kaz. Sandık orada gömülü, senindir.  
 
Ali kulaklarına inanamıyordu. Sevinçle:  

• Nihayet hayalime kavuşuyorum, dedi. Anahtarı aldığı gibi kulübeye koştu. Bir kazma bulup denilen yeri kazdı. Gerçekten de altın dolu sandık oradaydı. Sevinçle sandığı çıkarıp altınları bir çuvala doldurdu. Altınlarla aşağı inince; yaşlı adamın onu beklediğini gördü.
• Artık altınlara kavuştun, dedi yaşlı adam. Şimdi onlarla ne yapacaksın.
• Ne mi yapacağım, canım ne isterse onu alacağım. Arabalar, evler, güzel giysiler, daha neler neler. Krallar gibi yaşayıp mutlu olacağım.
• Demek böyle mutlu olacağını düşünüyorsun. Peki öyleyse sana yardım etmeme karşılık bir isteğimi yapar mısın?
• Elbette, dedi Ali.
• Tam bir yıl sonra burada buluşalım.

Ali, kabul etti. Gerçekten de Ali altınlarına kavuşunca önce çok güzel ve büyük bir ev aldı, sonra arabalar. Tatillere çıktı, dünyayı dolaştı. Güzel kıyafetler aldı. Ama tüm bunlar olurken, ilk günlerin heyecanı geçtikçe, Ali bir şey fark etmeye başlamıştı. Aklına gelen her şeyi alıyordu ama mutlu olamıyordu. Bir türlü yüzü gülmüyor, aksine etrafındaki bu şatafat onu sıkıyordu. Bir yıl böylece çabucak geçti.

• Ali, mutsuz bir şekilde, yaşlı adamla buluşacağı yere geldi. Yaşlı adam biraz daha bükülmüş beliyle onu bekliyordu.
• Ne oldu evlât, mutlu olabildin mi? diye sordu.

Ali:

• Hayır, dedi. Canımın her istediğini aldım. Böyle mutlu olacağımı düşünmüştüm. Ama şimdi anlıyorum ki yanılmışım.

Yaşlı adam gülümseyerek Ali'nin sırtını sıvazladı:

- Evlâdım, dedi. Geçen yıla kadar ki hayatını hatırla. Hani hep iyilik yapıyordun. Her iyilik yaptığında, her ağlayan yüzün gülmesine, her ihtiyaç sahibinin ihtiyacının giderilmesine vesile olduğunda kalbinde beliren duygu sence neydi?  

-Evet, dedi Ali. Hatırlıyorum. Ben hazineme ulaşmak için her iyilik yaptıktan sonra mutlu olduğumu hissederdim. Canlılara yardım ettikçe onların yüzlerindeki gülümseme bana da geçerdi. Yüzüm ışıldardı.  

- İşte, dedi yaşlı adam, dedenin ulaşmanı istediği hazine bunu anlamandı. Ancak iyilik yaparak mutlu olabilir, çevrene faydan dokundukça yaşarsın. Kulübede bulduğun altınlar ise sadece benim yerini bildiğim altınlardı. Dedenle bir ilgisi yoktu. Bana hikâyeni anlatınca senin mutluluğun sırrını anlaman için böyle davrandım.  

Ali şaşkınlıkla dinlemişti tüm bu sözleri. Demek dedesi onun için böyle bir hikâye anlatıp durmuştu.  
 
Yaşlı adam:

 
- Şimdi ne düşünüyorsun?, diye sordu.

 
Ali gülümseyerek cevap verdi:  

- Size çok teşekkür ederim, dedi. Bana gerçek hazinenin iyilik yaparak mutlu olmak olduğunu öğrettiniz. Tüm hayatım boyunca bunu unutmayacağım. Ve artık bunun için uğraşacağım. 
 
 
 

AYŞEGÜL AYGÜN 

Efendimiz bu âyet-i kerimeyi okuyunca ashabdan Ebu Talha ayağa kalkıyor: "Ya Resulallah, bu âyet-i kerimenin verdiği mesaja ben hemen şimdi uyuyorum. Benim malımın içerisinde en çok sevdiğim şey, Medine hurmalıklarının yanındaki, içinde 600 tane hurma ağacı bulunan bahçemdir. Madem ki, imanda kemale eren insanlar mallarının en iyisini verirmiş, ben de şu andan itibaren o bahçemi size bağışlıyorum. Medine fukaralarının ihtiyacını karşılasın o bahçem. Ben şimdi gidiyorum. Bahçemin içindeki eşyalarımı toplayıp çıkacağım" der ve hemen mescidden dışarı çıkar.

Ebu Talha bahçeye gider, ama bahçenin duvarına varınca orada duraklar, içeri atlayamaz. Çünkü, bahçe artık başkasınındır. Resulullah'a (a.s.m.) vakfetmiştir. Duvarın dışında beklerken, içeriden hanımı görür.

"Yâ Ebâ Talha, gelsen ya, niye dışarıda bekliyorsun?"der. ,

Ebu Talha dışarıdan cevap verir:

"Ben içeri giremem, sen eşyaları topla da dışarı çık."