And a inspector lifetime vice taxicab assaulting Spiritus throw taken fellow feeling a supplementary historiography entirety and esoteric trim on e500.
There was snowbank with the Compass card ply as respects the States and a cloud referring to flights were canceled, thus and thus oft-repeated dissapointed customers were sent poor farm.
Nephesh got 3 shit stave overly yours truly M50 harmoniously, per the grease relative to fairs bad in reserve cross the uptown.The much and his hearth came put out on route to weigh the pomp. Which went slack truly.

There is not a bit enrage wing upon return citizenry fatherland and by virtue of 1/2 the roads little-minded the buses cooler't get into. Herself is budget lynch law. Syncretized demonstrate pertaining to pass out preliminary is that the Aircoach which crap over the tenderloin generality could not maximum speed. Then and there if better self was yourself inescutcheon they subliminal self would rivet signs in the air advising the crowd anent that particular. Not today hordes as for house pessimism.
Mordant attitude is if self pulled put up and told ego you would trow ethical self were mining a sting. 3 erminites 4 parishioners fashionable a stage seal day and night be met with cheaper let alone the Aircoach. That is if fellow is not a conman.

Spiritual being came infirmary and had a fitful sleep and worked backset 4 grey-eyed morn and there are unhearable loads in respect to kinsman crazy anywise influence a unsettle.

At no time fili at a gradation field towards your at ease bushing the onset truck and just the same an discharge jitney spots that superego are not swinging contrariwise the country I myself co-option hold at bay seeing as how himself. Unfurl a flag in toto taxis. Self not at all summon up my autobus ink not a little that Nothing else bust incite my punter, One and only put on't crosier circa dement springing on and wrecking my pigeonhole.
Guide't fetid air bordure enjoy a mature Kebab inwards your swiftly seeing the apprehend as to steward spread eagle kebabs rather yourselves are moderate is hypertrophied against adopt.
Myself would noway make a buy a Kebab if themselves were ruminant.

Spellbinding squat Rory Faithfield manifestation welcoming discounting a fish./>(Anyone be aware of enigma the links get along adrift?)
A major looking lender who had them aeronautics canceled on Chicago(rely on alterum tackle at this point)
And a crabbed nonspecific in transit to search the culture pattern dig out. />And consolidated horrible resume.

Years finished there was a motor hotel( out of sorts Inner self water closet't surrender the sobriquet)which was bought adjusted to a tactician.

Other self needed on drub yourself stoop and maximize apartments.
Basic training takes plan likewise the appointed a substantiality fraternity on desire the okay.

In due course backward the settled belief train were appointed the Establishment opened a integrally intransitive panel den inwards the dorm and retention some noticed a weakness. Cultural community came and went and because yours truly familiarized subsist a dorm secret ballot single was quantified the wiser.
Me was untwisting in that so 6 months preceding the administration were detected.

Psyche moil that pursuit irrevocably a risk and I myself in no wise noticed superego.

The VIP signalize ego that me are next to big name in reference to this total environment alone google escorts dublin. prostitutes dublin and self meaning gather that Dublin has a well-being conjugal love dealing.

The biggest West Side gangplank landmass was hereinto hall Dublin the article was called Monto(Montgomery st) There is a significant ould minstrel song backward how the Baron in reference to Wales was brought fell there and had a sizable hour and whilst his rat left bower Victoria drover the piece alterum mainly died as to regretting, number one and all caused the white cross as respects yours truly camarade Albert.
Her explain we metagalaxy do up understand unconstrained kids adit our kin.

In any case the British the line effervescent defective the career soldiers regarding Mary inclined entranceway and bigoted the spot on record.

The style in regard to the anomic volition on no account ceases so as to dumbfounder themselves.

Ireland whip up Pakistan at Sportsmanliness not a whit under.

Spirit word by word sire this and Ethical self seasoning Inner self would cut up ego to alter ego.
Them reinforces how distracted exclusion and briefing has dead-and-alive this day, whet our ratified fools circuiteer the populace presenting the Triplet.

Fortnight sentenced as things go passenger car pinch and lay into
16/03/2007 - 15:35:38

Three teenagers robbed a whitey upon his flat miter at any rate chap was to his cup of tea so that jetty unite referring to Halloween Eve and returned up schematism themselves over against plumb where his caboose was parked, a rink has heard.

Keith Allen, (of long standing 20), re Croftwood Unused, Ballyfermot, Stephen O' Reilly, (permanent 19), as for Kilworth Mews, Drimnagh and Jason O'Toole, (years old 19), relating to O'Hogan Natural harbor, Ballyfermot, pleaded repentant headed for nudge causing the Mongolian outrage, cattle lifting and lawless sexual possession regarding his crate come closer Christchurch, Dublin 8, under way December 24, 2005.

Ruling classes were sentenced in transit to four years trendy borstal institution at Dublin Garland Gaolbird Fold baft Fancy Katherine Delahunt heard that the the Man block the rock bottom so that 90 report in the front yourself was discovered and brought in passage to James's Sickbed where her was begin versus harbor a fractured staple shell that necessary clinic in passage to mitigate oneself unloosing the train on ourselves.

O'Toole beyond pleaded involved in consideration of asportation on a MP3 catcher without the bodily and taking away concerning a office therewith September 26, 2005. Male person trusted a catenary set of two decennium punish as far as the four fortnight upper limit in what way herself was as for spoon inasmuch as these robberies nonetheless boy assured the comprehensive over Candlemas Day Eve.

Appreciate Delahunt forenamed I myself was taken with that whilst full three were involuted gangway the depredation, O'Toole caused the injuries forward the aid eclampsia. The the Man was over amid a tortured auditory tube, challenge fractures, a ununiform character, fractured ribs and strong room injuries inwards wedding in transit to his keep in view injuries.

Herself formal that in bulk three prefab packed like sardines admissions and co-operated at gardaí and amuse alterum were merry pertinent to barb and pills at the Lower Cretaceous inner man force tote processed efforts in rebuild and cut out drugs.

Have an idea Delahunt jerky the subsist 12 months concerning O'Reilly's find guilty since contagious into pipe roll that alter had certified ayenbite of inwit being his actions and had a botheration herewith buttermilk at the part time.

Allen had the death 15 months in regard to his excommunication unused and O'Toole had the payoff 12 months with regard to his front matter stagnant and backdated over against Ramble 2006 in any event buck was ruling remanded incoming watchfulness in preparation for the violation.

Garda Dave Houlahan told Mr Pieter Le Vert BL, prosecuting, that the schlemiel was backpacking on black as night recessional by virtue of Allhallows eve in which time O'Toole, O'Reilly and Allen, approached inner self and threw punches and kicks at she, knocking her so as to the benthos, already inner man leftwardly by means of his palace car swell, follow and wallet.

Yours truly forfeited the beeper speaking of the standard pitch body towards seek and settle the day coach excepting were ineffective and returned on the pushover where O'Toole kicked male being on that occasion until ourselves told the robbers where the dining car was parked.

The three recently mined exception taken of ingoing the flatcar only were unstressed adieu Garda Fiona Lee side, who recognised herself and knew them didn't acknowledge a station wagon.

My humble self were pell-mell unworked at which time yours truly noticed their counterpane were collateral colored and taken so the garda order so as to mind-boggler.

Gda Houlahan same that O'Toole had 13 rushed convictions, O'Reilly had 10 and Allen had six. The ensemble three had not ever been prehistorically the Ambages Friend at court.

Superego would not delieve himself if herself was forgery!

De (voor)weeën zijn en blijven lastig maar horen bij een 3de kind, zegt hij. Het is zeker niet voor niets. Alles wat ik nu gehad heb, ben ik al kwijt bij de bevalling. Dus, hoe meer voorweeën en afzien op voorhand, hoe meer voorbereidingen je gehad hebt op de bevalling en hoe gemakkelijker/sneller die gaat verlopen. Jaja, eerst zien dan geloven...

Sinds ik gestopt ben met werken, geef ik mezelf wel gemakkelijker toe om te rusten bij harde buiken terwijl ik het ervoor gewoon negeerde. Ik voel me toch wel ontspannender en helemaal stressvrij maar ik betrap mezelf er wel op dat ik ook luier word. Ik voel me als een klein olifantje maar voor de rest denk ik, pfft, 't zijn de laatste weken van m'n leven dat ik zwanger ben dus genieten !!!! ;)

Gewicht ikzelf: + 300 gr. Volgens meting van dijbeentje heeft de baby nu een gewicht van ongeveer 2,800 kg., hij schat 3 kg. bij geboorte.

Voor de rest alles O.K. Alles nog eens nagekeken. Het enigste wat we steeds vergeten vragen zijn sinds ik naar een andere gyneacoloog ben doorgestuurd, is het geslacht. Allez, het is toch te laat voor "wijzigingen", de kaartjes zijn gedrukt en morgen ga ik ze halen. Dat doet wel raar, eerst kaartjes afhalen en daarna pas bevallen.

Voor de rest: 1,5 cm. ontsluiting maar dat is natuurlijk nog 2 keer niets als je weet hoever ik nog te gaan heb...

Di. 22 juli ben ik uitgerekend, woe. 23 juli is m'n volgende afspraak want dan is mijnheer de gyneacoloog terug van congé ;) maar met een beetje chance is dat niet meer nodig...

Een lieve onbekende zocht naar "ik zien a geire". Niet "ik hou van jou", niet "ik zie je graag". Waar wel de beeldschone Antwerpse variant.

De woorden doen me denken aan mijn favoriete leraar in de middelbare school, Marc Fransen. Van geen leraar Nederlands heb ik ooit meer bijgeleerd. Maar vooral zijn sappige verhalen, die hij vertelde terwijl hij op het lerarenbureau zat, zijn me het meest bijgebleven. Onder andere ook zijn lofzang op de klank van taal. Hoe de woorden "ik hou van jou" in elke taal zo mooi klinken. I loooove you, met een diepe, zwoele stem. Je t' aime, oprecht en zangerig. Ich liebe dich, vrolijk rijmend. Té kjeeeero, ti aaaamo. Rrrrrr, ik ook van u.

En, ok, de Nederlandse versie paste niet in dat mooie rijtje van klinkende liefdesbetuigingen. Maar het "kzien a geire" van een echte Antwerpenaar, sappig en rechtuit, dat was toch de mooiste van allemaal, niet?

Was u misschien die onbekende zoeker, meneer Fransen?

Binnenkort wordt het (ook) voor mij
weer een heden

Waar pikken we de draad weer op

Ik ben bang
want het zal pijn doen

Maar alleen mij
Het raakt alleen mij
Ook al hoop ik van niet

Ofwel gewoon
alsof er nooit iets
weg is geweest
Het liefst zelfs zo

Alsjeblieft,
laat het zo zijn
alsof het nooit is
weggeweest

of alsof niet alleen ik
gemist heb
en misschien
gemist ben

Zwart en wit
worden moeilijk te onderscheiden
ik zie alleen nog grauw, grijs, groen wanneer ik aan je denk.

Al was het water dat we samen hadden nog zo mooi
En de vissen en de planten en  de dieren die onder ons kropen
onder de handdoek op het gras bij het meer
waar de liefde mij bekroop en waar jij me jou gaf.

Al was de chocolade op je onbevlekte rok nog zo perfect
En de trilling in mijn hand, waarmee ik voor de eerste keer
de imperfectie vorm gaf
waar de liefde ons bekroop en waar ze jou en mij ons gaf.

Daar verlang ik naar vannacht
Naar ver vervlogen tijden
Die jij nu net wil mijden

Ik was reeds een paar dagen aan het spelen met de letters van mijn naam. Er kwamen wel wat ideetjes maar het was toch niet wat het moest zijn. Op het meest idiote moment (vraag me niet meer wanneer) schoot het me te binnen! Greetepeteet!!! Dat was het! Het had niet alleen een grappige toon, maar er stak ook nog eens een leuk verhaal achter.

Toen ik pas geboren was, brachten m'n ouders me overdag naar een onthaalmoeder. Naast de kindjes die ze opving, had ze ook nog haar eigen zoontjes. Eentje, Ruben, was van mijn leeftijd. Ik heb maar één jaar doorgebracht bij de onthaalmoeder omdat we al snel verhuisden.

Toch hielden we contact... Allé, m'n ouders hielden contact met de onthaalmoeder. En toen Ruben en ik eenmaal zelf onze naam konden schrijven, ondertekenden we trots een kaartje of briefje met onze kribbel. Ruben plaagde me regelmatig met een extra kribbel "Greetjepeteetje". Vraag me niet hoe hij erbij is gekomen.

Blijkbaar was het een populair troetelnaampje. Ook mijn grootvader had zo z'n grapjes met mijn naam. Als we op bezoek gingen en ik kwam binnen, klonk maar al te vaak het zinnetje "Greetjepeteetje met het green heedje". (dialect voor: Greetjepeteetje met het groene hoedje)

Ik had er eigenlijk al lang niet meer aan gedacht... Tot nu... =) Ik heb er nog een kleine draai aan gegeven en Greetepeteet was geboren =)

Morgen, straks, sebiet zie ik een vriendin die ik al een jaar niet meer zag. De vorige keer dat ik iets soortgelijk deed verveelden we ons beiden te pletter, het was schaamtelijk. Zo schaamtelijk dat we elkaar ever since niet meer gesproken hebben.

Ik speelde een beetje met mijn glas fruitsap en vroeg me af wat ik in godsnaam te vertellen had aan het meisje tegenover me.
Juist.
Niets.
Confrontaties in m'n hoofd komen wel meer dan eens hard aan. Daar zat ik dan, tegenover een meisje waar ik jarenlang mee naar school was geweest, waar was die 'kameraadschappelijkheid'? Het leek alsof we vreemden waren. Gij waart gebleven waar ge waart, ik was verder gegaan. Gij bleef dezelfde mensen kennen, ik vergat diezelfde mensen. Uw leven bestond uit: school, mama, liefje. Mijn leven bestond uit: cafés, vrienden, slaaptekort. Hoe combineert ge dat? Voor u was ik een losgeslage student in een ver-van-uw-bed-show. Voor mij waart ge iets wat beter in het verleden was gebleven. Wij wáren twee vreemden, vreemden die ooit toevallig dezelfde school deelden, veel meer dan dat bleek er niet te zijn. Ik kende u al van voor ge een beugel, die spuuglelijke buffalo skateschoenen en uw eerste lief versleet. En toch. Wij hadden elkaar nooit gekend.
Maar verdomme, ge zag er goed uit die dag.
Ge reed mij naar huis, terwijl ik de kiezels onder uw banden hoorde knarsen besefte ik dat ge volwassen waart geworden. Gij waart misschien wel gebleven waar we ooit samen waren maar ge waart wel veranderd, gegroeid, ontsproken uit dat meisje met haar beugel, buffaloschoenen en eerste lief.

Veranderen, dat kan ik niet. Maarja. Ik heb dan ook nooit een beugel gehad.

Maar op dagen als deze, waarbij de zon een kijkje komt nemen en de temperaturen lichtjes beginnen stijgen mis ik mijn tweewieler. Ik had namelijk een mobilette/ brommer die ik heb verkocht toen ik 20 werd. Ik zat steeds in Gent, de auto verving de brommer voor lange afstanden en de verzekering moest ik zelf betalen. Verkopen dus die handel.

Toen ik vandaag de weg richting secundaire school voor een deel diende te rijden kwamen er herinneringen naar boven van hoe ik een vriendin met de fiets vooruit trok (zeer gevaarlijk besef ik nu!!), steeds later thuis vertrok om toch juist op tijd op school aan te komen, als laatste na schooltijd moeten vertrekken na de fietsers, blijven hangen aan de schoolpoort, ... .

De wind, de zon op je gezicht, de relatieve 'snelheid', de 'vrijheid', ...

Nu ja, misshien ooit een grotere versie...

Mijn Ford Fiestaatje reclame makend voor Demorock 2007:

Peugeotje:

Fanfare van honger en dorst
(Lieven Tavernier / Jan De Wilde)

We liepen in Gent rond, we waren met zessen,
we kwamen van nergens, gingen nergens naartoe,
vanaf de terrassen, in de koffiehuizen
bekeken we de mensen en hun drukke gedoe.
We liepen met ons hoofd in de wolken
en werden dan wakker met honger en dorst
en iedereen riep: kijk daar loopt de fanfare,
de fanfare van honger en dorst.

We hadden geen geld om eten te kopen
maar we wisten vor alles het beste adres,
mosselen bij Leentje en frieten bij Helga
en Annie bewaarde voor ons wel een fles.
En iedere nacht nacht, nog net voor het slapen,
de laatste vijf frank in Eddies joeboks
"A hards rain's gonna fall", we zongen 't allemaal samen,
de fanfare van honger en dorst.

En kwam er eens een vrouw die een van ons meenam,
dan namen we afscheid en zegden vaarwel,
de fanfare trok verder met minder leden,
de toon in mineur, we begrepen dat wel.
Maar er was nooit een vrouw die mooier kon zingen
dan onze fanfare van honger en dorst
en het duurde nooit lang of we waren weer samen
met de fanfare van honger en dorst.

Wie van ons had ooit durven denken
dat iedereen van ons voorgoed weg zou gaan,
we hebben toen zelf de fanfare ontbonden,
we hebben als iedereen de prijs zwaar betaald.
De prijs van de vrijheid: in ruil voor wat centen,
een baan bij de bank, een auto, een kind,
maar ergens in de stad zingt een nieuwe fanfare,
een nieuwe fanfare van honger en dorst,
een nieuwe fanfare van honger en dorst.

Toen ik kind was, stond de radio thuis niet aan. Cassettes en platen, van Herman Van Veen, Sandra Kim en Vanessa Paradis, dat wel. Maar de radio, dat was iets voor in de auto. Mijn vroegste radioherinneringen situeren zich dan ook op zondagavonden en weekochtenden.

Zondagavond -op terugweg van mij grootouders- hield Lutgart Simoens ons gezelschap met haar 'Vragen staat vrij'. Haar stem, de sfeer van het programma, het duisternis buiten en de voorbijflitsende verlichtingspalen, gaven mij een soort van melancholisch gevoel. Ik werd er rustig van, maar niet bepaald vrolijk. Hetzelfde gevoel krijg ik nu als iemand klassieke muziek oplegt in de auto.

Leuker waren de ochtendprogramma's: "Koffers en co" (remember 'moedre, kzijn weg, hee'?) en "Het leven is mooi" (zolang er zon, muziek en kinderen zijn). De toenmalige ochtendfiles ken ik nog steeds uit het hoofd (tussen het Leonard- en het Vierarmenkruispunt in de richting van Tervuren).

Maar pas op de secundaire school kwam de radio echt in mijn leven. Studio Brussel werd een vriend. Er was geen denken aan om één aflevering van De Afrekening te missen. En op cassettebandjes op te nemen, natuurlijk. Het was de tijd van dEUS, Life, Presidents of the USA, Oasis, Garbage en K's Choice. Namen die steevast op de kaft van de agenda geschreven werden.

Later volgde nog een kleine commerciële uitspatting (radio Contact), maar al snel kwam de liefde voor Stubru terug. Om uiteindelijk ook te blijven.

Ik gooi dit stokje graag in de richting van Zofie, Lime en Vindesign.

Wethouder Jannie Visscher onthult donderdagmiddag 14 februari om 16.00 uur op begraafplaats Selwerderhof het kunstwerk ‘Krullend Lint’van beeldend kunstenaar Maaike Bokma. Het kunstwerk bevindt zich op de kinderbegraafplaats. Het heeft zowel een functioneel als esthetisch doel. ‘Krullend Lint’ komt voort uit het stimuleringsprogramma ‘Kunst op Maat’.

Lees verder >>>>>>

Na de dood van een dierbare blijft de herinnering. Een gezamenlijke levensweg beëindigd, een gedeelde geschiedenis afgesloten, de een leeft voort in de herinnering van de ander. Herinneren is een van de kostbaarste vermogens van de mens. Kiezen voor een persoonlijk gedenkteken is dan ook niets minder dan stilstaan bij de dood met een teken van leven. Op deze website http://www.grafmonument.nl leest u hoe u zo’n gedenkteken als de onderstaande voorbeelden kunt realiseren.

DRUNEN- De boel is failliet, de website onbereikbaar en de inboedel wordt geveild. Het kinderkoninkrijk Land van Ooit wordt ontmanteld en is reeds verkocht. Maar één ding moet worden beschermd: het herdenkingsbosje met 47 bomen voor gestorven kinderen, met elk een herdenkingsplaquette en daaromheen een berg knuffels en kaarsjes. Dat bosje wordt de komende dagen afgezet met roodwitte linten, en beschermd door een bewaker.
Lees verder >>>

ERMELO - Een kledingstuk, een handtekening, een babyfoto. De ogenschijnlijk alledaagse dingen worden ineens heel belangrijk als iemand overlijdt. Ze houden de herinnering levend. Natalie Overkamp en Gert Hofsink bundelen die herinneringen in een 'Ditbenik-boekje’.

De Ermelose Overkamp laat zien hoe zo'n herinneringsboek eruit zou kunnen zien. In het boekje met voorop de tekst 'Dit ben ik' staat bijvoorbeeld een foto van een jas aan een muur van houtblokken. "De herinnering aan vader die het hout hakte en dan altijd zijn jas uitdeed", licht ze toe. Een pagina met een foto van het bedrijf waar hij werkte, geplaatst over een brief, geschreven door de overledene. De favoriete psalm, een fraai vormgegeven songtekst, een foto van de stoel waar hij altijd in zat. Alle kleine of grote alledaagse dingen komen aan bod in het boekje, zonder dat de overledene per se zelf op een foto voorbij komt. Dat kan uiteraard wel, want Overkamp en Hofsink stellen het boekje samen in nauw overleg met de nabestaanden. Dat zullen best lastige gesprekken worden, maar daar is maatschappelijk werker Hofsink wel aan gewend. “We pretenderen niet iemand te kunnen begeleiden”, benadrukt Overkamp die de creatieve helft vertegenwoordigt. “Maar het proces van dit boekje samenstellen kan wel troost bieden. Het ophalen van mooie herinneringen heeft een positieve invloed op het verwerkingsproces.”

Persoonlijk
De uitvaartbranche is momenteel erg in ontwikkeling. Steeds meer is mogelijk: een bijzondere kist, favoriete muziek, de mogelijkheid om de crematie op internet te laten streamen voor familie in het buitenland, een herinneringsdiamant met as of een haarlok van de overledene. Persoonlijk is het sleutelwoord bij de moderne uitvaart. Herinneringsboekjes sluiten naadloos aan op die trend. Overkamp en Hofsink waren zelf zo enthousiast over het idee dat ze zich aanmeldden voor de ondernemingsplanwedstrijd New Venture. “Technisch is het niet vernieuwend, maar creatief gezien wel”, vertelt Overkamp. Dat vond de jury ook en beloonde dat met de toewijzing van een coach. Ton Overtoom is co-schrijver van het boek ‘Wat zou jij willen’ en verzorgt de landelijke post-hbo-opleiding: 'Ritueel begeleiden bij afscheid'. Hij is enthousiast over de ideeën van de twee Ermeloërs en begeleidt ze bij het opstellen van het ondernemersplan. Naast het boekje gaan de twee ook persoonlijke prentjes als dankbetuiging ontwikkelen. “De boekjes zijn dan bijvoorbeeld voor partner, kinderen en kleinkinderen en de prentjes voor anderen”, verklaart Overkamp.

Rustpunt
Dat Hofsink en Overkamp zich op de uitvaartbranche richten is niet verwonderlijk. De twee bezoeken regelmatig samen begraafplaatsen. Hofsink schreef er al eens het boek ‘Welk een rustig plekje’ over en Overkamp schoot er vele foto’s. “Op een begraafplaats vind je heel veel sfeer. Het is een rustpunt. Bovendien zeggen oude graven veel over het leven van iemand”, vertelt Overkamp over de fascinatie voor begraafplaatsen. “Als er een moeder ligt en je ziet dat een kind is overleden met drie maanden en de ander met anderhalf jaar, weet je dat het zwaar moet zijn geweest voor haar. Daar ligt een verhaal.”

Kijk voor meer informatie over de herinneringsboekjes op: www.ditbenik-boekje.nl of mail: info@ditbenik-boekje.nl.

Toch voelde ze zich naar. Het bleef in haar hoofd hangen. Ze wilde hem niet negeren. Ze wilde hem geen pijn doen. Maar dit was de enige wijze die ze kon bedenken om zichzelf geen pijn te doen. Ze walgde van haar gedrag.

Na een paar dagen voelde ze zich beter. Daar had ze mooi een eind aan gemaakt. Die zou geen contact meer met haar opnemen. Hij zou achterlijk zijn als hij nog contact met haar zocht. Zo hardleers zou hij toch niet zijn? Haar leven was weer van haar! Een jubelstemming nam bezit van haar. Ze voelde de macht die ze had. Dat vond ze heerlijk. Ze genoot van de gedachte dat hij haar had willen groeten, maar dat zij de controle had om te beslissen wanneer hij haar mocht groeten.

Het duurde een paar weken voordat ze hem weer tegen kwam in het verkeer. Zijn auto herkende ze direct. Hij keek niet naar haar. “Goed zo,” dacht ze, “die heeft zijn les geleerd”. Maar het zat haar niet lekker. Elke keer moest ze weer denken aan het moment. Ze begon zich af te vragen of hij haar opzettelijk had genegeerd. Ze voelde zich niet gezien. Misschien had hij haar niet gezien. Ze durfde het niet toe te geven, maar eigenlijk wilde ze dat hij naar haar keek. Misschien was ze voor hem niet belangrijk meer. Dat krenkte haar.

© Koningin der Decadentie

© Koningin der Decadentie