giselle « WordPress.com Tag Feed

off to Luxembourg!!

havanabee — Thu, 10 Jul 2008 08:05:59 +0000

Leaving for the airport in 20 mins.. 4 shows of Giselle and we're back. Hope all goes well!! Wish me luck:)

water oh water

havanabee — Mon, 07 Jul 2008 21:25:58 +0000

Today was supposed to be the BIG DAY when the hot water flow is turned back on in our region after the 3 week pause, just like every year. (You'd think Russia would modernize these little issues in an attempt to become closer to Europe, but no, the no-water month arrives like clockwork every time, ahh) Anyway, for some reason it didn't turn back on, so, it was time for one more 'boil the water, put in a saucepan and pour over yourself' shower;) oh, the fun:) maybe tomorrow?

Today was my day off, most of which I spent at the bank while my parents were going through negotiations about exchanging our flat over here, it seems like I will be moving soon...I have no clue how that'll turn out, but for now I'll just convince myself that change is for the best.

Work is going well, the final preparations for the opening tour of this season are in action..ahhhh! We're off to Luxembourg with Giselle on Thursday. Rehearsals are quite intense at the moment..I am really excited and also nervous about this. Yesterday we had a full run-through with the 1st cast of soloists, and tomorrow we have another run through with the other cast. Then, the following day we'll go over parts that they're not happy with, and finally Thursday we fly to Europe, where I guess we will have another gadzillion runthroughs, and finally 4 shows. The stage is an open aired one, hmm.

For now though, I'm just sitting at home eating my Nutella out of the jar for lack of other things to eat..

Next Fashion Star?

fashionistaingotham — Mon, 30 Jun 2008 16:39:57 +0000

Think you’re the next Christian Siriano or Giselle? Prove it.

On July 15th and 16th, Jack + Bill will hold an open casting call at Sandbox Studios (250 Hudson Street in NYC) for young aspiring women’s apparel designers, jewelry designers, stylists and models.

Your prize? Free PR from one of the top public relations agencies in the world. Yes, you can win a 3-month contract with the Jack + Bill, part of global agency Porter Novelli, who will build buzz about your upcoming projects, make sure top editors and influencers in New York know your name and get you ready to garner media coverage for yourself and your brand.

See www.jackandbillpr.com to download an application and sign up to attend on July 15th and 16th.

Now that’s worth a little self-promotion.

So You Think You Can Katee Shean?

themiddlestchild — Thu, 26 Jun 2008 07:03:14 +0000

By: Dres F.C.

The samba hails from Brazil. What is the capital of Brazil? Please know this. I hope everyone knows this and I will not tell you the answer because you should most definitely know this.

Anyway, Brazil is the home to a little city I like to call Rio De Janeiro probably one of the sexiest cities in the world that claims women like Giselle, Adriana Lima, and Alessandra Ambrosio. So when Katee and Josh pulled the samba card I imagine they knew what they had to do. Good thing Mary gave them the propers needed with her hot tamale train. Seriously that woman must survive on a strict diet of vodka, gin, and annoyance.

So much to be said about that “dress” Katee was wearing but at least it looked good. If I’m Josh I’m sitting down the costume designer and explaining to her/him the nuances of polyester pants and a man with ass. Just saying, when he first put those on I’m pretty sure his first reaction was laughter and a good ol’ “Fuck no.”

Probably your first reaction to this week was "alright apparently Katee can put her leg really high." After that I hope it was I'ma vote for Katee, and after I do for the full 2hrs I'm just going to sit back with a jack n’ coke in one hand and type in the other while I read everything The Middlest Child has to offer by its 4 glorious authors.

We have received many emails as to a So You Think You Can Write. (Write…Write…) update. Last week was tortuous I had to write this article on the 4 proofs that man is inherently evil then at the last minute that conniving bastard William Shakespeare came over and stabbed the shit out of my MacBook with his quill. A fight to the end and I survived one more week with Shell Silverstein getting voted off.

Vote for Katee, read ALL of our shit, tell your friends, and as always welcome to the family.

Poor McDreamy....

Admin — Sat, 21 Jun 2008 08:59:10 +0000

I bet this isn't exactly what Patrick Dempsey was expecting when he agreed to have a doll made in his likeness. He came dressed in a tuxedo as a set with the 'Giselle Doll' from the 'Enchanted' movie, but my oldest daughter believes he looks better in this dress! What do you think?

True Love's Kiss - Enchanted

disneyprincessblog — Sat, 14 Jun 2008 06:25:46 +0000

From Disney's film 'Enchanted' featuring Princess Giselle.

A New Writer Joins Us!

bo3azez — Sat, 31 May 2008 19:16:58 +0000

A warm welcome to the latest addition to our already talented arsenal of writers.

She is from the great nation of Paraguay; and will be posting in both Spanish and English!

She has proven to me that she is insightful, thoughtful, talented, sociable, and an expressive soul.

She will NO DOUBT bring something special to this brilliant blog.

She is.. Miss Giselle Lesme.

Welcome to the blog, Gi!

-Peace out-

Top 10 hottest women #7 Giselle Bundchen

duckfbfan15 — Wed, 28 May 2008 00:24:12 +0000

The Seven Deadly Trends, Part 4: Hella Ella

youcantcallitit — Sat, 24 May 2008 12:16:41 +0000

Yes, you'll find a hella lot of Ellas leapfrogging and hopscotching with Bella, Hayden, and Peyton. Do kids even hopscotch anymore? Maybe they're texting. Anyway, as an alternative to Emma, Ella is one of the top "fresh-sounding" choices for new moms these days, as its sound is simple, lithe, and feminine. In fact, Ella is SO feminine, it actually means "her" in Spanish and is pronounced "A-ya." Her French counterpart is Elle ("her"/"she" as well), also very popular amongst the under 5 set. Ella and Elle's Italian cousin could be said to be Bella, which literally means "beautiful." You won't be finding any Ellas in Barcelona or Bellas in Bologna, but there are enough of them being born right here in the United States to go around.

How is that possible? You've checked the stats, and while Ella is on the rise at 21, it's still not top 10? Bella is all the way down at 159, and Elle and Belle don't even make an appearance on the top 1000 list. Please don't refuse to believe me when I tell you all "ell" names are running a muck. How many Isabellas do you know? Isabelles? Any of them go by Bella or Belle? I bet almost all of them. There's also Annabelle, which is on the rise at 196, and that's not even counting Annabel, Anabel, Anabelle, and Annabella. Stella is bringing up the rear at 244, which is not insignificant. Ella, Ellie and Elle may conveniently be derived from any name containing "el"-- Elizabeth, Eliza, Eleanor, Ellen, Elena, Ellery, Elliot, Ellison, Gabrielle, Gabriela, Danielle... which gives credence to my claim that it's better to name your daughters Elizabeth than Elle (bias aside, of course).

Among trends, Elle is the most appealling. Other than meaning "her", her only offense is to bombard the ear with oversaturation. If you're in love with Ella and Bella but would like something a bit more distinctive for you daughter, the choices below come highly recommended:

Adela, Adele

Amélie

Antonella

Aurelia

Belén

Belinda

Christabel

Cicely

Cybele

Eleni

Eliana, Eliane

Elke

Elodie

Eloise

Elspeth

Emmanuelle

Estella, Estelle

Fenella

Fiorella

Giselle

Hannelore

Mabel

Marcella

Marianela

Marielle

Marisela

Mirabel, Mirabella, Mirabelle

Raffaella, Raphaela

Rosabel

Zélie

Aaah, those are beautiful options, if I do say so myself!

La mejor pareja: Giselle Bundchen y Tom Brody

welcometojungle — Wed, 07 May 2008 21:48:59 +0000

Sin duda lo opuesto a la pareja de los beckham, los dos celosos de su intimidad y ella es considerada la modelo mejor pagada del mundo, aparte de que su físico y su simpatía lo dice todo.

Germany's Next Top Model geguckt...

hoellenkuehlschrank — Thu, 01 May 2008 20:15:00 +0000

Bis gerade eben war meine Freundin noch häusig (das heißt hier in der Bude!) und ich ließ mich dazu überreden, mir die Hühner von Germany's Next Topmodel anzusehen, und ich muss sagen: So blöd wie ich dachte, ist es garnicht. Solange das jetzt nicht zu einem wöchentlichen Ritual wird.

Dinge, die mir aufgefallen sind/die ich mir gemerkt habe:
- Giselle redet ausschließlich durch die Nase
- Raquel (oder auch Rackell!) ist ein außerordentlich ulkiger Name (die erste Assoziation, die ich hatte, war "Rudi Karel" als "Rudi Raquel")
- Heidi Klum ist mir wesentlich symphatischer, wenn sie nicht redet
- Bruce fehlt, da kann auch diese Aushilfstucke nichts reißen
- schon als diese komische Baywatch-Rentnerin da ankam, wusste ich, dass als nächstes mehrere Cuts kommen mussten, in denen die Nachwuchsmodels beteuern mussten, wie geehrt sie doch sind, mit so einem Star zusammenarbeiten zu dürfen
- Aborigines tanzen wie Ägypter (Anmerkung des Bloggers: Ich habe bei Google "Australische Ureinwohner eingegeben, um herauszufinden, wie man Aborigines schreib.. ich bin so ein Fuchs)

Viel mehr weiß ich jetzt nicht darüber zu schreiben. Jetzt wird noch eines der Models rausgeschmissen, die dann wieder von allen anderen umarmt und geknutscht wird, während diese sich eigentlich einen Ast abfreuen, dass eine Konkurrentin raus ist.

Achja, danach nicht verpassen: Eine neue Folge "Das Model und der Freak"

In diesem Sinne, schönen Abend noch

P.S.: Blitzmeldung! Zustände wie in Amerika: Der Ausdruck "Fickt euch!" wurde zensiert!

*UPDATE*

Okay, doch kein Model und Freak... sondern Pokernacht... so ein Mist!

Giselle la mal nommée

Benjamin — Sat, 26 Apr 2008 21:17:23 +0000

Que l'histoire se passe en Pologne, en République tchèque ou en Serbie, ce n'est pas le plus important. Le plus important, c'est d'imaginer une sorte de campagne onirique : des petits bosquets, des prairies vallonnées, une « odeur d'herbe fraîchement coupée » et du soleil là, partout. Tout au milieu, il y a Giselle, une jeune bergère aux cuisses blanches. Elle dévale les près en chantant. Elle est ravie. On le serait à moins. Giselle vit quand même dans un coin pas dégueu, fait la fière avec son bâton de bergère et file le parfait amour avec Loys, un chouette paysan, beau, sympa et intelligent.

Évidemment, un scénario pareil, tiré de l'imagination prépubère de Théophile Gautier, ne pouvait que tourner en jus de boudin. Contrairement à ce que son prénom semble indiquer (Giselle vient de l'ancien germanique Gisil qui signifie flèche), Giselle n'a pas vraiment inventé le fil à couper le beurre. Alors qu'elle n'attend qu'une chose : se faire mettre la bague au doigt, le jardinier lui révèle le pot aux roses : Loys n'est rien d'autre qu'Albrecht, le jeune noble du coin. "Le temps d'une saison", avait-il dû se dire, "ça pourrait être sympa de vivre parmi la populace."

Bref, la pauvre Giselle l'a dans l'os. Plus de mariage, plus d'amour, autant dire plus rien du tout. La bergère plonge dans une interminable hystérie et s'y laisse mourir à petit feu. L'échéance arrivée, elle est aussi vite enterrée.

Cela aurait pu se terminer là. L'histoire de Giselle serait devenu une des ces anecdotes un peu vaches que des commères avinées s'échangent autour du comptoir. Mais en Europe de l'est, l'âme des vierges n'est pas destinée au repos. Leur voyage est écourté et s'achève dès le premier sous-sol, au Royaume des wilis, les fantômes démoniaques des vierges trépassées.

C'est au beau milieu de tout ce petit monde qu'atterrit Giselle, forcément un peu décontenancée. A l'écoute de son récit, Myrrtha est prise de rage. La reine des wilis, la plus aigrie de toute l'équipe, prend sur elle de venger Giselle et attend la nuit pour frapper.

Ce soir là justement, Albrecht est de sortie. Il s'est rendu sur la tombe de Giselle et - pris de remords ? - est venu pleurer le sort de sa petite bergère. Myrrtha attend qu'il se penche sur la tombe de Giselle (un vulgaire tas de cailloux) pour jaillir soudainement et entraîner Albrecht dans un bal morbide et sans fin. Les heures passent et tout autour d'Albrecht dansent encore les wilis. Lui sent ses forces s'épuiser, son dernier souffle arriver. Giselle est alors prise de pitié. Elle bouscule Myrrtha, rejoint les gesticulations d'Albrecht et parvient à faire tenir son ancien amant jusqu'à l'aube. À l'annonce des premier rayons du soleil, Giselle essuie une larme et disparaît sans mots dire rejoindre avec ses comparses le séjour maudit de l'éternel célibat. Au milieu du cimetière, Albrecht, qui n'a pas tout saisi, se remet de ses émotions. Il revient au bourg, l'allure conquérante.

Il épouse quelques temps plus tard la fille du duc d'à coté, comme cela était convenu depuis des années.

Mistress Alexia - Gallery I

dexagon — Wed, 23 Apr 2008 22:51:03 +0000

Mistress Alexia - Gallery I

Her Son Bir Baslangic

dexagon — Wed, 23 Apr 2008 14:35:11 +0000

Kadere inanmak da olasilik dahilindeydi, ama o hep bu olasiligi gozardi etmisti.. Hayatini kendisinin belirleyecegini sanmisti, ne buyuk bir yanilgi. Korkularini gostermemeye calistikca, daha da guclu sekilde ortaya cikiyordu.. Kendisinden buyuk bir gucun varligi , siyrilip kurtulamayacagi sekilde onu kendisine cekiyordu..

Ipler baglanmis ve her saniye, onceden belirlenmis ona yaklastiriyordu onu belki de hayati boyunca.. Ama o bu ipleri sona yaklastikca farketmisti.. Olacagina ihtimal dahi vermiyordu boyle bir seyin.. Buna benzer hikayeler duymus ama bir turlu inanmak istememisti.. Oyle ya o her seferinde kendini tasmalamak isteyenlere karsi mucadele ediyordu ve kimse bunu basaramamisti.. Ama asil gozden kacirdigi boynuna baglanmak istenen seyden kurtulmaya calisirken ayagina baglanan ve hem de siki sikiya baglanan ipti..

Simdi kendi sonuna dogru gelirken , kurbanlarn hikayeleri anlatilirken zihninde canlanan korku dolu insan tiplemesinden eser yoktu kendisinde.. Bu kabullenmislik degilse neydi ? Gorebildigi alan yerin en fazla yarim metre kadar ustuydu , tum bu dusunceler icinde yerde suruklendigini vucudundaki yanma hissi hatirlatmisti ona..

Gecen her saniye, tas zeminde biraz daha aciyla kivranarak ilerlemesini sagliyordu.. Ve yolun sonunda onu bekleyen neydi ? Hayatina son verecek olan celladi mi, aslinda tum bu olan bitenin oyun oldugunu soyleyecek biri mi ya da en son tercih edecegi sey: ayaklarinin altinda olmaktan sonunda mutluluk ve huzur duymaya baslayabilecegi bir kadin.. Aslinda kendine bile itiraf edemedigi en buyuk zaafi miydi yoksa bu tercih edecegi en son sey..

Sonuna yaklastigini artik gorebiliyordu.. Gozunun ucunda yere kadar sarkan bir latex elbise belirdi.. Guclukle secebiliyordu los ortamda , ki hucreye sizan isik huzmesi cizmenin celik topugundan yansiyarak yardimci oldu.. Yardim herhalde bu durumda aklina gelebilecek en son seydi.. Sandalyede oturan her kimse sarsilmaz bir kararlilikla bekliyordu hamlesini yapacagi ani..

Ayagin yavas yavas kalktigini gordu.. Bir metronom gibi inip kalkan kamcinin sesini duyabiliyordu deri eldiven uzerindeki yankisiyla.. Artik hareket etmiyordu, iste olmasi gereken noktadaydi.. Ayagin tabani sanki milimetrelerle cizilmis bir yere iner gibi yanagina inmisti sertce.. Ayagin saga sola hareketleri ile eziliyordu yuzu.. Hepsi bu kadar mi diye dusundugu anda kamci indi sirtina..

Bu aci vermek icin yapilmis bir hareket degildi ama rolleri tam anlamiyla belirlemekteydi.. Mutlak hakimiyet ve mutlak bagimlilik.. Bir sigara tabakasi aildi ve icinden ozemle eldivenden cikmis el bir tane sigara aldi ve tabaka tekrar tek elle kapandi.. Icine dustugu kiskaci cagristiran daramatik bir sesti.. Sigara ozenle agizliga yerlestirildi masanin uzerinde duran kalin mumun atesinde yandi, duman ortaliga yayilmaya baslamisti..

O dumandan bir nefes cekebilmek icin basini kaldirmak istedi, ama imkansizdi.. Elleri iki yana ayrildi , zihninin yarattigi ve asla olmayan ip kisisel gercekliginde de yok olmustu.. Ama bu kez de bu durumdan kurtulmak istemiyordu.. Hayatini bu sekilde gecirebilirdi ya da bu da bir sonraki sonunu hazirlayan bir baslangicti..

Domme'lar, Kis ve İstanbul ...(Jason Bourne)

dexagon — Wed, 23 Apr 2008 12:27:15 +0000

BDSM denen, hayatlarımızı kendine, kendini tutkularımıza, günahlarımıza esir eden, tasmanın ucundan tutan elin sisli puslu olduğu bu merede en çok yakışan mevsim hangisidir düşündünüz mü hiç?

Bence kıştır.

Yaz aylarıyla hımbıllaşıp gevşeyen doğanın sarsıcı bir gerçeklikle silkinip asıl dirilişini yaşadığı mevsimdir kış.

Üstünlüklerine samimiyetle inandığımdan benim için her biri ayrı saygınlıkta ve domme, ama genlerinde yatandan bihaber olanların çoğunluğu oluşturduğu yalnız kadınları şevkatle sarmalayan tek mevsimdir aslında. İçtenmiş gibi gözüken, aklınıza gelebilecek tüm günahlara vize veriyormuşçasına cömert bir maskeyle dolaşan, fakat rutubetli İstanbul öğlenlerinde yalnızlığın kara humma gibi zihnimize sülük gibi yapışmasına sebep olan yaz aylarından daha merttir kış.

Denizden, sahile yaklaşan karayel, sedef kakmalı deri bir kırbaç gibi Caddebostan sahillerini kamçıladığında dalgakıranların itaatini izlediniz mi hiç hayranlıkla. Ya da bu ritüeli hüzünlü gözlerle izleyen, haylidir tenine yürekten bir erkeğin teni değmemiş olan orta yaşlı kadınların sahil yürüyüşlerine tanık oldunuz mu?

En domme, en sert, en güçlü olanının dahi dokunduğunuzda 4 yaşındaki bir kız çocuğunun masumiyetine dönüşmelerini sağlayan coğrafyaları vardır. Göremeyenlerin, bunu görememe sebepleri o kadınların bu zaafı sakladıklarından değildir. Bir kadının gözlerine nasıl bakılacağını bilmediğinizdendir. İstanbul' un erkekleri, gezegenin diğer kalanı gibidir.

Ama İstanbul'un kadınları, İstanbul gibidir.

En emin olduğunuz anda sizi dünyanın en şaşırtıcı sürpriziyle başbaşa bırakıp geleceğinizi yakabilir, ya da mutlulukla cilalayabilirler.

Mahur Erenköy sabahları nasıl ki akıl almaz bir huzurla, sahra ıssızlığını aynı anda üflüyorsa, kadınları da öyledir. En anaç anlarında bile merhametin uğramadığı insafsızlıklarını kınlarından çıkartıp kalbinize saplayıverirler. Ölmez, ama hayat boyu kanarsınız.

İstanbul' da, kadınları gibidir. Siz ne kadar bakmayı bilirseniz, o da o denli güzelliklerini gösterir size. Bu dünyanın içinde ayrı bir özerk gezegen gibidir. Kadınları bu yüzden özeldir.

Hangi kentten gelmiş olursa olsun, her kadını kendi kahkaha, gözyaşı, mutluluk, hüzün, ahlak ve ahlaksızlıklarıyla yoğurmayı başarır. Boğaz Köprüsünden geçerken camı aralayıp Anadolu Kavağına bakarken gözleri esen lodosla yalanan bir kadın artık nereliyse, "oralı" olamaz, İstanbul' ludur.

Tapılası, birbirinden farklı tad ve dokulara sahip binlerce ayak, parmak arası terliklerle vedalaşarak yüksek ökçeli kışlık ayakkabılara, çizmelere, yeni ikametlerine geçecekler. İnsanın yüzünü yakarcasına keskin esen fırtınaların ardından yağan yağmurlarla raksedecekler, yağmurun nemi çizmelere sızacak ve naylon çoraplardan izin kopartarak tabanlardaki terle flörte başlayacaklar.

Vapurla seyahat edenler, sabah gazetelerini okuyan kadınların topuklarından kurtulmuş parmak uçlarında sallanan ruganlarını izleyerek martılara simit atmayı ihmal edecekler.

Taksim Meydanında yüzlerce yüksek ökçenin ritmik sesleri birbirine karışacak, trafiğin gürültüsüyle birleşerek isimsiz Jazz şarkılarına dönüşecekler.

Kimi kadınlar uzun kışlık mantolarının kol kanat gerdiği bacaklarındaki tutkulu köle öpücüklerinin hazzıyla yürüyecek, kimileriyse itaatkar erkeklerin bakışlarını tahlil için cafelerde pusuya yatacak.

İstanbul' un dominantları da, İstanbul gibidir ...

Tam insafsızlıklarına, hoyratlıklarına, size yaşattıkları öksüzlüğe isyan noktasına geldiğinizi hissettiğiniz anda anne karnındaki huzurunuzu aratmayacak ufak bir dokunuşla teninizde karnavallar yaşatırlar.

Dengesizliklerinden mi?

Hayır...

Biz erkeklerin denge fukaralığından.

Hep yaşadığımız anın içine sıkıştığımız ve geçmişle geleceği ıskaladığımızdan. Doğamızda var bu.

İstanbul, içinde yaşayan kadınları kendine benzetir. O kadınlar da kendilerine ait erkekleri, köleleri...

İstanbullu olabilmenin yolu, kadınlarından geçer bu yüzden.

Ardarda açılan yüzbinlerce latex fermuarının hışırtısını andıran bir uğultuyla boşalacak yakında yağmurlar.

İstanbul "kadınlarını" sarmalayacak, kadınlar erkekleri İstanbullu yapacak ...

20 Soru - Chilek

dexagon — Wed, 23 Apr 2008 10:06:10 +0000

Marcel Proust, Bernard Pivot ve James Lipton’a tesekkurlerimle..

20 soru kosemin bugunku konugu etkileyici arkadasim Chilek..

Istegimi kirmadi ve blogum icin kendisi 20 soruyu cevapladi..

Tesekkurler Chilek..

1- en sevdiğiniz kelime?

ÇiLeK

2- nefret ettiğiniz kelime?

(Bir “kelime” olduğundan emin olmamakla birlikte) “ yoff ”

3- ne sizi heyecanlandırır?

Zeka parıltısı görmek

4- heyecanınızı ne öldürür?

Salaklık

5- en sevdiğiniz ses nedir?

Dalga sesi

6- nefret ettiğiniz ses nedir?

Karaktersiz Kadın Sesi ( Karaktersiz olan kadın Değil Ses / Sesin karakterinden bahsediyorum!!!!)

7- hangi mesleği yapmak istemezsiniz?

Polis olmak istemem ASLA !

8- hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz?

En önemlisine sahip olduğumu biliyorum, Görüyorum.

9- kendiniz olmasaydınız kim olurdunuz?

Olmazdım sanırım

10- nerede yaşamak isterdiniz?

Huzur bulduğum yerde

11- en önemli kusurunuz nedir?

Asla unutmamak, Hiçbirşeyi!

12- size en fazla keyif veren kötü huyunuz hangisi?

İstediğim kadar ve istediğim herşeyi yiyip ASLA kilo almayarak etrafımdakileri delirtmek :)

13- kahramanınız kim?

Don Kişot

14- en çok kullandığınız küfür?

Pussycat’e saygılarımla onun yüzünden alışarak “ a .q .”

15- şu anki ruh haliniz?

Şımarık

16- hayat felsefenizi hangi slogan özetler?

“ OLduğumda ÖLeceğim.”

17- mutluluk rüyanız nedir?

İşimde en iyisi olmak

18- sizce mutsuzluğun tanımı?

Mutlu olmama hali ;)

19- nasıl ölmek isterdiniz?

Öldüğümde bir önemi kalmayacak sanırım

20- öldüğünüzde cennete giderseniz Tanrı'nın kapıda size ne söylemesini istersiniz?

‘HOŞ’geldin.

20 Soru - Pussycat

dexagon — Tue, 22 Apr 2008 23:09:33 +0000

Marcel Proust, Bernard Pivot ve James Lipton'a tesekkurlerimle..

20 soru kosemin ilk konugu herkesin en azindan nickini bildigi Pussycat..

Yogun calismalar sonucu ulastim ve blogum icin kendisi 20 soruyu cevapladi..

Tesekkurler Pussycat..

1- en sevdiğiniz kelime?

Neden?

2- nefret ettiğiniz kellime?

Demagoji

3- ne sizi heyecanlandırır?

Sadizm =)

4- heyecanınızı ne öldürür?

Hevessizlik

5- en sevdiğiniz ses nedir?

Viyolonsel

6- nefret ettiğiniz ses nedir?

Törpü

7- hangi mesleği yapmak istemezsiniz?

Doktorluk

8- hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz?

Hayır diyebilmek (doğa üstü; uçabilmek… )

9- kendiniz olmasaydınız kim olurdunuz?

Kendim olmasaydım, var olmazdım…

10- nerede yaşamak isterdiniz?

New York (lakin İstanbul’un havasına, suyuna, taşına, toprağına… :) )

11- en önemli kusurunuz nedir?

Geç kalmak

12- size en fazla keyif veren kötü huyunuz hangisi?

Alkol, sigara

13- kahramanınız kim?

He-man (ironi?)

14- en çok kullandığınız küfür?

‘Yorumsuz…’

15- şu anki ruh haliniz?

Yorgun

16- hayat felsefenizi hangi slogan özetler?

2. kere düşünme

17- mutluluk rüyanız nedir?

Ne şekilde olduğu önemli değil sadece huzurlu olabilmek…

18- sizce mutsuzluğun tanımı?

Yalnız kalmak

19- nasıl ölmek isterdiniz?

Hızlı ve eğlenceli…

20- öldüğünüzde cennete giderseniz Tanrı'nın kapıda size ne söylemesini istersiniz?

“ Görüp görebileceğin bundan ibaret, fazla bir şey bekleme…”

(Bari önceden bilelim bu sefer…)

OWK Queen's Guard

dexagon — Tue, 22 Apr 2008 17:12:23 +0000

Kralice'nin Muhafizlari'nin gorevi OWK topraklari ustunde gecerli kanun, kararname ve direktiflerin uygulanmasini saglamaktir.. Bunun otesinde polis gucu, zindan koruma ekibi, gumrukler, guvenlik ve koruma gorevlerini yurutur ve kriminal olaylarda sorusturma birimi olarak gorev yapar..

Not: Daha fazla resim icin ismin ustune tiklayin.. Click on the names to see the full gallery..

Kralice'nin Muhafizlari'nin Yapisi

Headmistress of the Queen´s Guard

Lady Officers

Guardesses

Madame Danielle

Amsterdam'da Bir Garip Hikaye (Onur666)

dexagon — Tue, 22 Apr 2008 11:59:02 +0000

tamı tamına 3 ay olmuştu, Paris'ten Amsterdam'a, abimin yanına taşınalı...ve tam 1 ay olmuştu, abimin "sıkıldım Honoré... buralar senin artık" diyip gidişinin üzerinden...evet benimdi artık "buralar"...ha bu arada adım Jacop, abimin bana Honoré demesinin sebebini tam çözememekle beraber Paris'te sanat eğitimi almama bağlıyorum...ama seviyorum o ismi ne hikmetse daha az sıradan bir isim gibi geliyor kulağa...neyse uzatmayacağım...dedim ya benimdi artık "buralar", peki ya neydi artık benim olan "buralar"...aslen Maltalıyız, ailem babamın "yuppiliği" nedeniyle 70'lerde Amsterdam'a yerleşmiş...burada da abim Silvio ve ben gelmişiz dünyaya...babam ben Paris'teyken ölünce, annem Malta'ya geri döndü...neyse işte şimdi burdayım, ve abimin "buralar" derken kastettiği coffeshop'u işletiyorum...çevredeki diğer coffeshoplara göre ufacık bi dükkan bizimkisi adı Zion...burayı işletmek kolay gelirdi bana Silvio başındayken...zira sadece dumanlanmak için uğrardım...şimdi anlıyorum kazın ayağının asıl şeklini...

hareketsiz aylardaydık, şehirde hemen hemen hiç turist yoktu, bi kaç junkee dışında dükkanıma uğrayan yoktu...böyle oluca abimin dealer'ı Jay Jay'in el altından sağladığı müthiş Jamaica otunun tadını ben yalnız başıma çıkaracağım diye seviniyordum bir yandan da...işler gayet kesat olduğu için de sık sık kapıyı kilitleyip arkadaki atölyemde duman etkili resimler yapıyordum...asıl anlatmak istediğim de burda başlıyor zaten...bir gün ayaklarımı uzatmış babamın eski çubuğuna süper kalite Jamaica mahsulünden doldurmuş üflüyordum, ilk deneyişimdi bunu, hatta J.J "böylesini Grassoppers(amsterdamın en büyük ve popüler coffeshop'u) 'da bile bulamzsın" demişti...

bir kaç nefesten sonra J.J' e hak vermeye başlamıştım...eski pikapta abimin Edit Piaf plaklarından biri çalıyordu...kadını hayal etmeye çalışıyordum...çok net bir sesi vardı, acaba nasıldı saçları, siyah olmalıydı, düz ve kısa küt kesilmiş...ancak bir süre sonra - ki ne kadar o süre kestiremiyorum - ne kadar uğraşırsam uğraşayım gözümün önünde, sarışın 30lu yaşlarda, kendinden emin ifadeli bir kadın beliriyordu......ilk seferinde sadece şaşırmıştım, ancak önemsememiştim pek...fakat her seferinde adını hatırlayamadığım o eski fransızca şarkının tam da aynı yerinde karşımda belirip o kelimeleri fısıldıyordu bana...nedense her seferinde farklıydı...yüzü aynıydı saçı da hatta dudağının gülümserkenki sağa kıvrılışı da - ve buna bayılıyordum- ama kıyafetleri değişiyordu hep...ve ayakkabıları...neden dikkatimi çekmişti bilemiyorum her seferinde birbirinde farklı ayakkabılar oluyordu ayağında...sık sık parmaklarını gösteren ucu açık yüksek ökçeli ayakkabılar, bazen de dizine kadar yükselen siyah çizmeler...dikkatim aynı anda hem yüzündeki hafif buğulu ifadede hem de ayaklarında oluyordu...ve ben muhtemelen salak salak bakıyordum dumanlı zihinmin yaratısı bu kadına, gerçekte olsa komik bulurdu muhtemelen beni...

zaman geçiyordu...ve artık öğleden sonra 3-6 arasını bu esrarengiz ziyaretçiye ayırıyordum...Jamaica malının da sonu geliyordu...umrumda değildi bu, Esrarengiz kadının uzun süre kalmasını istiyordum yanımda artık...kafam netleşse de yüzünü ve ayaklarını hatta yanındaki beyaz kediyi bile en ince ayrıntısına kadar hatırlıordum....

günler günleri kovalarken, ben rengarenk ama hep aynı rüyalarla gündüzümü geceye karıştırmış bu esrarengiz ziyaretçiyi resmetmeye karar vermiştim..önce boşlukta bir dudak belirdi fırçamın ucundan, muzur bir kıvrımla bitiyordu gülümsemesi...kırmızısı hiç bilmediği bir kırmızıydı o dudağın, hiç duyulamış sesler fısıldamak için kimsenin daha önce görmediği bir dansla aralanırdı...sonra bir yay çizdi fırçam ve bir yüz belirdi ansızın, sonra içine çekildiğimi hissetiğim bir çift göz sıçradı fırçamın ucundan...bakmıyordum bile bunları yapmak için kozmik tuvalime, gözlerim kör ancak tüm benliğim gözlerimdi ve yerleri buluyordu fırçam açığa çıkartıyordu hem de nerdeyse ezbere...zarif bir vücut hafif yana kaykılmış, sanki az önce güzel bir felakete neden olmuş da onu izliyor gibi, bir kaç çizgizi hafif kalkık, resimdeki kadın öyle baktıkça ben utanıyordum, utandıkça daha da belirginleştiriyordum Onu...düzgün bir çift bacak zarif bilekler, bir çift kan kırmızı ayakkabı içinden her biri bana seslenen parmakalar...hiç görmediğim ama her ayrıntısını bildiğim ayaklar..."neden, nasıl oluyor bu, kimsin sen" dedkçe her ayrıntı patlıyordu zihnimde...ne kadar sürdü, birkaç saat mi,bir kaç günmü? bilemiyordum...ta ki bi akşam dizlerimin üzerinde uyanana kadar...tuvalin içinde ayakta dikilmiş bana bakıyordu...güç bela doğruldum...çok güçsüz hissediyordum, üstüm başım boya içindeydi, ağzım kupkuruydu...karnım sırtıma yapışmış bi vaziyette lavaboya yürüdüm...gözümü kapayınca tablodaki kadını götüyordum...

kafamı musluğun altına sokup bir süre toparlanmayı bekledim soğuk suyun etkisiyle...nasıl bir obsesyona dönüşmüştü duman sefam,nasıl bir oyun oynuyordu çarpık zihnime,neden öyle bir kadın yaratmıştı otun etkisiyle çarpılan zihnim ve neden etkileniyordum o kadından...sorulara cevap bulamama yaramasa da kendime biraz da olsa gelememi sağlamıştı soğuk su...aynadaki yansımam yemeden içmeden geçen o ayin vari zamanda ne hale geldiğimi hiç kıvırmadan direk çarpı vermişti suratıma...tam anlamıyla bitik görünüyordum...bişeyler yemem şarttı...ve de su...dudaklarım kurumuştu...içim kavruluordu...musluğu yeniden açıp ağzımı dayadım kana kana içiyordum...gözlerimi gayri ihtiyari kapamıştım; 'elinde kilden bir testi vardı sanki 1000yıl öncesine ait, tek ayağını dayamıştı dudağıma ve dizinden aşağı döküyordu suyu,teninin yanık şekerimsi aromasıyla karışan buz gibi su ferahlatıyordu benliğimi...' aniden irkilerek açtım gözlerimi, zihnim artık ayıkken oyunlar oynuyordu bana...görüntünün şokunyla bir miktar su genzime kaçmıştı...öksürüyordum deli gibi iki büklüm...

III

"TAK! TAK! TAK!" biri kapıyı vuruyordu...gözlerimi araladım buz gibi fayansta boylu boyuna uzanmıştım, yorgunluğa daha fazla dayanamamıştı bedenim..."TAK! TAK! TAK!" biri kapıyı vuruyordu...hala...sürünerek banyo eşiğinden aşırdım bedenimi...içeri vuran ışık gözümü alıyordu kapıdaki her kimse seçemiyordum...sağa sola tutuna tutuna kalktım dizlerim taşımamakta ayak diriyordu sahiplerini...bu küçük ama haklı ihanete kulak asmadım...yalpalayarak kapıya doğru ilerledim, doğrusu eskivlerim başarısızdı bi kaç sandalyeyi devirdim..."TAK!TAK!TAK!" kapıya vuruyordu biri ve ben biliyordum...

camın arkasında kise yoktu...ama yemin edebilirdim birinin az önce (ve belki baygınken de ) kapıyı vurduğunu...zihnim gene mi oyun oynuyordu...emin olmak için açtım kapıyı...kimse yoktu...sonra bileklerime yumuşak bir sürtünme hissettim...bir kedi...beyaz bir kedi...olayları bir birine bağlamakta zorlanıyordum..eğildim hemen atlayı verdi kucağıma...benbeyaz güzel uzun tüylü bir kediydi...tasması da vardı...sahipliydi...heralde yemek yada biraz hovardalık için dışarı çıktı ve öncesinde demlenmek için buraya uğradı...kötü bi espiri yeteneğim olduğunu miyawlamadan hatırlattı bana kedi..."oooh onu bulmuşsunuz!!!" sesin içinde sewinç ve tanıdıklık yüreğimi yerinde sıçratmıştı...o an hissettiklerimi anlatacak kelimem yok benim...hangi söz grubunu kullansam sıradanlaşıyor dile geldiğinde...

kulaklarımdaki yanma, göğsümdeki tam-tamlarla bir olup başımı dönürüp beni içeri doğru ittiler adeta...sarı saçlarının ardından halime biraz acıyan biraz da merak eden gözlerle bana bakarak içeri girdi o da...kedisi kucağımdaydı hala..."iyimisin? oturmak ister misin, doğrusu buna ihtiyacın var giibi görünüyor" dedi...sesi güzeldi...bu kelime yeterliydi...sesi güzeldi...gözünün önüne düşen saçı da güzeldi 'tıpkı yaptığım tablodaki gibi', dudakalrı belirgin di sağ tarafa doğru güzel bir yaya çiziyordu gülümserken 'tablodaki gibi'...ona kucağımdaki kediyi beceriksizce verdim ve bir iskemle çekip oturdum...kediyi kokladı yüzündeki gülümseme yayıldı..."sağol Rita iyiki sana rastlamış...yoksa napardı sokakta.sonra görüşürüz o halde." dedi...sanırım bu felce uğramış halime anlam verememiş ve biraz da sıkılmıştı...arkasını döndü...bişey yapmalıydım...yüksek ökçeli terliklerinin zemindeki titreşimlerinin de yardımıyla zar zor seslenebildim arkasından "sizi görüyorum!"...doğrusu mükemmel derecede manalı bir giriş cümlesi olmuştu tam hay salak diye kendimi paylıyordum ki döndü "pardon?nasıl yani?" dedi..."bilmiyorum" dedim -bilmiyordum- "nasıl açıklayabileceğimi,ama sizi her ayrıntınıza kadar gördüm tanıdım" dudakları her zamanki hafif alaycılığıyla karışık bir şaşkınlıkla aralandı bana doğru yürümeye başladı - diz kapakları çok güzeldi-..."bir sandalye çekti karşıma oturdu "anlayamadım" dedi, "nasıl görüyorsunuz beni ve tanıyorsunuz" dedi...terliğini biraz da sabırsızca sallıyordu ayağında, tırnakları gene kırmızıydı..."açıklayabilir miyim bilmiyorum, yani denerim ama sözle ne kadar becerebilirim emin değilim...ama arkada size göstermek isteyeceğim ve görmeniz gereken bir şey var" dedim daha cümlem bitmeden gene salakça bir cümle kurduğumu farketmiştim hemen ekledim " yalnış anlamayın ben ressamım yani burayı işletiyorum ama aslında ressamım adım Jacob" iskemleden kalkıp elimi uzatmaya çabalarken bitkinliğimin etkisiyle dizlerimin üzerine ve onun ayaklarının dibine düşütüm...telaşlandı doğrulmaya çabalamadım...ona bu şekilde yakın olmak hoşuma gitmişti dumanlı hülyalarımdaki gibi...beni kaldırmaya yeltendi ama "biraz böyle oturayım ve lütfen şu arkadaki odaya gidip bakın" dedim "merak etmeyin kıpırdayabileceğimi zannetmiyorum" diyerek gülümsedim...halimi hem komik buluyor hem de bu tuhaf tesadüften hoşlanıyordu...ışıldıyordu anlamlı gözleri " peki kıpırdama yerinden"dedi "ama bunu sana güvenmediğim için değil kendini daha fazla yormaman için istiyorum" dedi ve o meşhur gülüşüne bir de göz kırpması ekledi...yanımdan geçerken kokusunu yakalamak amacıyla derin bir nefes çektim...hafif bir vanilya ve çikolata kokusu doldu ciğerlerime...vakur yürüyordu...merakla,telaşla,korkuyla yürüse bile vakurdu...arkasından izledim onu...mermerden oyulmuştu sanki...pembe beyaz bir teni vardı...her hattı güzel kavislerden oluşuyordu...omuzu, beli, dirseği, kalçaları, baldırları, topukları...keyifliydi onu izlemek...tüm şaşkınlığımı bir yana atmıştım, deliriyor bile olsam umrumda değildi...acaba deliriyormuydum...hala bir uyuşturucu tribinde miydim?kapıdan içeri girdi...ben başımı öne eğdim...ne olacaktı merak ediyordum...

oracacıkta oturmuş olmakta olanları düşünüyordum, paristeki günlerimde de kimi zaman gerçeklikle kurguyu karıştırırdım, okuldayken iyi oluyordu bu durum, yaptığım çalışmaların içi bomboş da olsa sınırlarda dolaşan bir adam imajı normalde 5 para etmeyen işlerimi 'şeklim' dolayısıyla hep ilgi çekici yapmıştı...ama şimdi olan neydi, şu geçen 1 ay...ayık gezmeyen bir ressam olsam işin felsefesine uyacağından gene dert etmeyecektim, ama bir işletmeciydim de ne boktan bir hal almıştı durum...benden de tam bekleneceği gibi, dükkanın kasası tam takırdı...beceremiyordum bu işi...ama dert ettiğim bu da değildi...rahatsız olduğum ama bir yandan da olmaması için hiç bir şey yapmadığım şey gerçekten kurguyla gerçeği karıştırıyor olabileceğimdi...yani şimdi burda onun içerden gelmesini bekliyordum, ama hiç de emin değildim onun gerçekten var olduğuna...bu düşünce sanırım çimdikledi kaba etimi ve ayağa doğrulamadan emekleyerek arkaya yöneldim,gözlerim onun gerçekliğini kanıtlayacak izler arıyordu yerde...kapıya vardım, başımı içeri uzattım kedisini yere bırakmıştı...kuyruğu bileklerini okşuyordu...ellerini kavuşturmuş kendini seyrediyordu -gerçekten de tablodaki kadın kendisiydi-...kedi ayaklarına sürtünüyordu...ilkkez yaptığım tabloya ayık gözlerle bakıyordum tablonun merkezinde düşlerimin de merkezini oluşturan kadın tüm zarifliği ve ihtişamıyla duruyordu,muhtemelen ihtişam benim algıladığım bir şeydi o resimden zira kadın gerçekten zarifti...ama ihtişamlıydı da işte...yüzü rönesans madonnaları kadar güzeldi ama asla sizi suçlu ve kötü hissettiren o masumlukta bakmıyordu gözleri, aksine günahkarlığımı anlıyor ve onaylıyordu dudağındaki kıvrık gülümsemeyle ve dahasını da bekliyordu kalkık kaşı...çalışırkenki kafa dumanım tabloda da vardı, kadın dumanların içinde asılı duruyordu, ayak parmakları hafifçe aralıktı duman o aralıklardan geçiyordu...kedi odadaki gerçek kadının bacakalarını okşuyordu, duman da tablodaki kadının tüm bedenini....gözlerim daha tablonun aşağılarını izlemeye koyulmuştu, bir kaç ufak erkek bedeni cansız yatıyordu yerde, kadının gözlerindeki günah davetinin sonucuna katlanmışlardı, bir kaçı da sonlarını secde etmiş bekliyorlardı, biri vardı ki muhtemelen bendim o, diğerlerinden daha bir cesaretle başını kaldırmış kadına bakıyordu...ve kadın 'dahası' diye fısıldıyordu...

kedi miyavladı usulca, kadın eğildi kucakladı onu...sessizdi.. şaşkınlıktan mı, cüretimden duyduğu rahatsızlıktan mı emin değildim...yüzünü görmeden anlayamzdım ki...sonra döndü kapıda diz çökmüş halde beni gördü...gülümsüyor olması içimi rahatlatmıştı...tek kelime etmedi...kapıya yanaşıp üzerimden atladı...tezgahın arkasına masaların yanına geçti, bir iskemleye oturdu kediyi yeniden yere bıraktı...bıraktığı yerde kaldı o da bir açıklama bekliyordu heralde...ben gene iki büklüm onlara doğru yanaştım...açıkcası görüntü gerçekten komik olmalıydı, dükkanın içinde bir oraya bir buraya 4 ayak üzerinde dolanıp duruyordum...hala güçsüzdüm...güç bela doğrulup tam karşısında bir iskemleye yığdım bedenimi...bir sigara yaktı...kadın hakkında hiç bir bilgim yoktu, ama hani vardırya kimi insanlar, ufacık bir yer fıstığını bile keyşfle sanki bir ziyafet çekermiş gibi yerler,bu kadın öyle biriydi işte...öyle bir çektiki sigarasının ilk nefesini sigaraya acıdım ama o kadının ciğerleri olmayı istedim o an...ben tüm bu saçma düşüncelerle boğuşurken "adım Heliné" deyiverdi..."hiç bir anlam veremsem de, tablonu çok beğendim, gerçekten benim ordaki, yüzümüzün benzerliğinden ötede ama bu söylediğim...anlayabiliyor musun?" anlıyordum tabi beni de delimiyim ben diye kıvrandıran bu durumdu..."sizce delimiyim ben" dedim..."muhtemelen" dedi gülümseyerek, hem içtendi konuşurken hem de önemsizdim onun için...ne bekliyordum ki, böyle boktan bi tablo yüzünden boynuma sarılmasını mı? "şaka yapıyorum, açıkcası etkilendim, sorgulamaktan da vaz geçtim nasıl yaptınız neden diye" dedi..."ama hoşuma gitti, ben yazgıya inanırım...evim bu cadde üzerinde ve muhtemelen de gördünüz beni buralarda, ve burda sattığınız şeylerden de kullandığınızı düşünürsek..."dedi gülüyordu gene bunları söylerken..."belki" dedim..."peki şu size bir şey ifade ediyor mu : 'seni utandırmayı seviyorum' " diye sordum...iskemlesinde oturuyordu bacak bacak üzerine attı..."bunu gördüğüm düşlerde kulağıma fısıldıyordunuz" dedim...kalktı, heralde gidecekti...kapıya ilerledi,kedi oturuyordu hala...kapının sürgüsünü çekti...jaluzileri indirdi...tekrar bana doğru yürüdü...kulağıma eğildi "kaç yaşındasın jacop"dedi..."yir..yirmi sek..iz" diyebildim zar zor...ateş basmıştı kulaklarımı..."evet gerçekten de güzel utanıyorsun" dedi....

bir sorgu memuru gibi dolanıyordu etrafımda,ağır ağır...bir oyun başlamıştı sanki...içimden bu ne kötü bir zamanlama diye geçiriyordum...berbat görünüyordum, bitkindim, olan biten üzerinde hiç bir hakimiyetim yoktu.hakimiyet için çabaladıkça daha da zayıf düşüyordum...ve o sanırım zihnimi okuyordu...yada gene zihnim zırvalıyordu..."nasıl ve neden çizdin o tabloyu, ne neden oldu bunu yapmana merak ediyorum" diye fısıldadı kulağıma birden...nefesi ense kökümü kulağımı ve sol yanağımı baştan çıkarmaya yetmişti...kedi de benle beraber aynı hipnotizma etkisinde onu izliyordu...ben susyordum o miyawlamıyordu...

"bir duş almalısın..." diye seslendi, ayak seslerinden uzaklaştığı anlaşılıyordu...ne kadar rahattı...iskemlemde doğrulmayı başardım birkaç denememden sonra...eski model küvete su dolduruyordu...yüzümdeki şaşkınlıktan keyif aldığı aşikardı artık..."gir biraz dinlen su iyi gelir...ben de buraya bir iskemle çeker oturur hikayeni dinlerim senden" dedi...bin yıldır tanışıyorduk ve ben onun bir dediğini iki etmezmişim gibi "peki" diyebildim...dışarı çıktı,ben gömleğimden kurtulmaya çalışırken...su çok sıcaktı ama eklemlerimin varlığını hatırlattı bana..dayanmaya çalışarak girdim içine...O da kapıdaki yerini almıştı...bacak bacak üstüne atmış bana bakıyordu...gözlerine bakamıyordum çok sık ve uzunca...su o kadar iyi geldi ki bu teklifi yaptığı için kendimi teşekkür borçlu hissediyordum ona karşı..."adınızı...ha.hala öğrenemedim" dedim...gülümsedi " aslına bakarsan adım da vahiy edilmiştir sana diye düşünüyordum...adım Heliné...bilmen gerekenler tablodakinden fazlası değil adım dışında..."dedi ve "doğrusu çok etkilendim o resimden...kendimi resmetmeye kalksam bundan çok farklı olmazdı"diye devam etti...sivri burunlu yüksek ökçeli terliğini tutan baş parmağına takılıyordu gözüm...ordan ayak çukurundaki toz pembesi kavise,ordan ayak bileğine,half-halında biraz dolandıktan sonra güçlü bileklerine..daha yukarı çıkmadan yakalıyordum bakışlarımı...farkında mıydı?muhtemelen ...gerçi karşısında küvette çırılçıplaktım...daha kötü ne olabilirdi ki...

"rasta bir tip vardır buralara takılır..arkadaşım adı Jay Jay ve bu kafenin bazı ihtiyaçlarını karşılar...bir gün jamaika mahsulü olduğunu söylediği bir kaç torba ot aldım ondan burda satmak için...ancak pek kalabalık değil burası gördüğünüz gibi... ve neredeyse hepsini ben içtim ...ilk denememde gördüm sizi...edit paif çalıyordu, onu hayal etmeye çabalıyordum sanırım...çok net hatırlıyorum...onu görmeye çabaladıkça siz iyice belirdiniz karşımda..."dedim ve durakladım...ilk kez böylesine uzun bir cümle kurmuştum ona ve sanırım soluklanma vaktimdi..."eee devam et" dedi...mola istemiyordu anlaşılan..."sonraları ziyaretleriniz daha sık ve uzun olmaya başladı, sırf sizi görmek için dükkanı kapalı tutup içip durdum...her seferinde geldiniz...ve seni utandırmayı seviyorum dediniz...her defasında" ve işte gene utanmıştım...ayak değiştirdi bir sigara yaktı..."evet" dedi "tenin kızarmıyor ama sesin azalıyor ve bakışlarını nereye koyacağını şaşırıyorsun utanınca"dedi ufak bir kahkaha eşliğinde...sandalyesini içeri çekti biraz daha küvete yanaşmıştı...sudan daha sıcak olmuştu bedenim...tek ayağını küvetin kenarına koydu...bakamıyordum...sudaki baloncuklarla ilgileniyordum..ve eminim çok komik görünüyordum o an..."resimde yerde cansız yatan bedenlerin yanında hayatta kalmış ve 'bana' uzanan figür sensin değil mi?".......sessizlik...kalp atışlarım....damlayan musluk...dudağındaki kıvrık gülümseme...ayak parmakları...o soru....sessizlik..."evet benim o"...kıyamet kopmamıştı...aksine rahatlamıştım..."neden öyle çizdin kendini?neden kendini de yanımda dikilmiş elini belime dolamış çizmedin de öyle minacık çizdin?" tenimdeki ısı suyu fokurdatacak mı acaba diye merak ediyordum....köşeye sıkışmıştım...sorusunun cevabını ben de bilmiyordum...efsunlanmış gibiydim o resimi çizdiren şey her ne ise onun tarafından...gerçi karşımdaydı o resmi çizmeme sebep olan 'her ne ise'...ve hin hin bakıyordu bana...küvetin kenarına dayadığı ayağı zaten pek de sağlıklı düşünemeyen aklımı karıştırıyordu...fetişist değildim aslında...bu kadını görene kadar değildim...aslında sadece ayakları değildi beni etkileyip salağa çeviren...rahatlığı, gülümsemesi, sigaraya davranışı, oturuşu, sesi...ama başlangıç noktası nedense ayaklarıydı...kendimi onlara doğru atılıp dokunmamak için zzor tutuyordum...ben tutmuyordum aslında o tutuyordu..."seni dinliyorum hadisene" dedi gülümseyerek "takılma ayakalrıma rahat duramazlar pek"...oyun oynadığı barizdi...-toparlan be oğlum, en azından katıl oyununa sende- "bilmiyorum...emin değilim ama hülyalarımda sizi gördüğümden beri böyle hissediyorum...tüm kontrolümü elinize geçirmişsiniz gibi" doğrusu alkışlamam gerekirdi kendimi, ne yüzümdeki yanma hissine ne de göğsümde çalan davullara kulak asmadan dalmıştım Onun oyununa..."ve bundan da şikayetçi değilim...yani değildim...o sırada resmi çizerken.."diye düzelttim hemen iplerimi hemen vermeyi reddeder gibi ve sanki ipler onda değilmiş gibi...ben konuşup konuşmalarımı kafamda kendi kendime yorumlarken o birden ayağımı suya soktu, öyle bir irkildim ki küvetin içinde kayıp sulara gömüldüm...

VII

gülümsemesi kaybolmuştu, parmakları dizimin bir karış üzerindeydi hemen, gülümsemiyordu ama gözlerindeki ışıltı, bu oynadığı oyun her neyse, ondan çok hoşlandığını söylüyordu...elim istemsizce uzandı ve deydi ayak tabanına...ve çekmedim elimi,çekemiyordum ki...ne muntazam diziliydi parmakları...ben dokundukça oynatıyordu onları...tam avucuma almıştım ki çekiverdi ayaklarını sudan...abuk subuk bir yutkunma düğüm oldu gırtlağımda...utançla açlık birbirine girmişti...kaynar sular dökülüyordu kafamdan aşağı ama ben arzıca bundan keyif alıyordum,saçlarımı savura savura...dudaklarım aralık ona bakıyordum o ise sigarasıyla ilgileniyordu gene ben orda yokmuşum gibi..."sudan çık" dedi bir anda...işte gene o hipnoz etkisi...apar topar çıktım sudan...peşisıra takip ediyordum onu başka bir seçeneğim yokmuşcasına...tablonun olduğu odaya girdi, ve tam önünde dikildi...yaklaştım ürkek ürkek...kafamı ellerinin arasına aldı, yüzünü yüzüme yaklaştırdı "kalbinin avuçlarımda atması çok hoş...ama biraz da ayaklarımda atsın" dedi ve beni aşağı bastırdı...diz çökmüştüm önünde...tablodakinin aynısı olmuştu görüntümüz...ne yapacaktım nasıl yapacaktım emin değildim...yüzümü yaklaştırdım gayri ihtiyari ayaklarına...çıplak bıraktığı ayağını yüzüme bastırdı yavaşça, tam yanağıma...yüzüm alev alevdi,o bastırdıkça nabzımı hissedebiliyordum tabanında...nabzım belirginleştikçe o bastırıyordu...ayağını kulanarak başımı çevirdi,şimdi burnum ve dudaklarım tabanındaydı ve teninin aroması başımı döndürüyordu, bu dükkandaki hiç bir uyuşturucu bu hale getiremezdi insanı...kokusu sinirlerimi uyardıkça iştahlanıyordum..dudaklarımı araladım hafiften tadı daha da arttırdı sarhoşluk etkisini...o yüzümle oynadıkça ben kayboldum, ben kayboldukça o tabanlarıyla yeniden yarattı beni, ben her yeniden varoluşumda biraz daha cesaretlendim, cesaretlendikçe yeni bir mana kazandım tabanlarının altında, kelimelendiremiyordum ne ozaman ne de şimdi, ama anlıyordum, kader, yazgı, tesadüf, karma adı her ne haltsa...apaçık bulmuştu beni bir şekilde işte!..bu yazgının tohumları Jamaica'da bir tarlada atılmıştı, zenci bir çiftçi yetiştirmişti onu, tek motorlu ufak bir uçağı olan biri Amerikalıya satmıştı yazgımı, o da ülkesine getirmişti, ordan Bronx'a, California'ya Vegas'a gitmişti, bir ro-ronun içindeki arabalardan birine zulalamıştı bir Türk ve Avrupa'ya gelmişti yazgım o zulada, sonra yazgım abime bu dükkanı bana teslim ettirdi, sonra J.J kuzeninden bir telefon aldı ve yazgımı getirdi bana J.J ve işte şimdi o yazgının sonucunun yada yazgının ta kendisinin ayaklarının altında anlıyordum tüm anlamımı...iliklerime kadar mutluydum, ufalmak hiç bu kadar keyifli olmamıştı...

kemerini çıkardı zincir deri karışımı değişik bir kemerdi...saçımdan tutup kaldırdı başımı...kemeri boynuma geçirdi...sıktı...inledim huzurla...ışıldadı gözleri, ben yutkunurken, gülümsedi gene kıvırarak dudağını...ve "hoş geldin yeni hayatına oyuncağım" dedi...

Plastik Kablo ve Zavallı Bilekler (Onur666)

dexagon — Tue, 22 Apr 2008 11:39:40 +0000

Zihnimde mi yankılanıyordu bu ses yoksa 1 metre kadar üzerinde sallandığım taş zeminde mi, emin değilim...ama gittikçe yaklaşıyordu...
Eklem yerlerim bilmem kaçıncı saatten sonra yalvarıp bağırmayı bırakmıştı...şimdi sadece, ince ama keskin bir sızı kalmıştı plastik kabloların sardığı ve tüm ağırlığımı taşıyan -en zavallı yerim olan- bileklerimde...

TAK!TAK!TAK!
duyuyorum sigarasının dumanını üflüyor şimdi!...duruyor...bilmiyorum ne kadar yakın bana...bilmiyorum,lanet bantlardan göremiyorum,o görüyor mu beni...ve bilmiyorum ne kadar dayanır bileklerim...ama o biliyor...herşeyi bildiği gibi...ve görüyor ve bekliyor...ne kadar daha direnebilirim teslim olmamaya...teslim olmamak mı(?)...burda tavanda asılı olan kim be adam!neden direniyorsun mini minnacık olmamaya...ya da nasıl direnirsin hala...tek gerçek direnç bileklerinde şimdi...kan sızan,morarmış zavallı bileklerinde...

"yaptığın holywood,sibel can ve isveç diyetlerinden daha çok işe yaramış bak benim belirlediğim şeyleri yemen...ve tabii ki içmen..." aklımda dönüp duruyordu her kelimedeki dehşetengiz vurgusuyla bu son cümlesi,ben paslı,kırık eski aynada, gerçeğimden daha az zavallı olan yansımama bakarken...
morluklar,çizikler ve kabuk bağlamaya yüz tutmuş yaralarla kaplı derimin altında eski birikimlerimden eser kalmamıştı...ki açık açık görebiliyordum, hala şiddetle inip kalkan göğüs kafesimi sarmalayan kaburgalarımı...
tavanda geçen bir kaç geceden sonra yere inmiş olmama sevinemiyordum artık...zira soğuk taş zemin,temas etmeden daha sıcak görünüyordu bana...

3 gün...3kere ışık girdiğini gördüm, şu ufak pencere bozması gedikten...demek ki 3 gün olmuş, en azından bayılmadan 3 kere gördüm ordan güneşe ait olduğunu umud ettiğim ışığı...peki ne kadar bilinçsiz yattım...GÜNLERDİR BURADAYIM ALLAHIM!...buranın dışında bir yerlerde bir hayatım vardı..belki bir iki gün sorun olmazdı...ama en iyi ihtimalle bir haftadır burdayım...

bilmiyorum...emin değilim...gerçekten istemesem, kimin gücü yeterdi ki aslında buna...bu tutsaklığa...dillema tepelerinde dolanıp durmak bedenimdeki zonklamalardan daha rahatsız edici...
kaç gün oldu...bu neden bu kadar önemli...hep yeni bir hayat istememiş miydim?peki ya o mermerden oyulmuş surattaki gülümseme ne demişti sana:"yeni yaşamına hoş geldin..."

gerçekten inanmamıştım arabasının bagajına sığacağımı söylediğinde...sonuçta küçük bir arabaydı...ama fiyakalıydı...

sarsıntılardan önce rahat bile sayılırdım. aslında..bir süre asfalt yolda ilerledik...ama sadece bir süre...sonra sekmeler ve zıplamalarla çalkalanmış kola gibi hissetmeye başladım kendimi...ellerim boynum ve bacaklarım mühendis işi bir el becerisiyle bağlanmıştı...-küçükken- kurbanlık hayvan taşındığını çok görmüştüm böyle....bir cenin pozisyonundayım ve kordonum beni kıskıvrak yakalamış..ne ironik, oysa hiç birzaman iddia etmemiştim doğuştan bir köle olduğumu..."i was born to die!" ve kabinin içine sızan şarkıdan dilime takılan buydu...
araba durdu...müzik durdu...Tak!Tak!ayak sesleri...ve dev silüetinin ardında sonsuz bir ışıma...sonunda gelmiştim mezbahama...

plastik kablo ve zavallı bilekler: son/mutlakiyet

Konsatrasyon,adaptasyon...

O kadar çok gürültü geliyordu ki aralık kalmış pencereden...hava da bir ayaza yazmış gece...hele hele kaba etlerse açıkta kalan, böylesi rüyalar pek normal...ancak o sesler...dışarlıklı sesler...zerzevatçı,sucu ve tüpçü...ne olurdu tamamalyabilseydim rüyamı...ne olurdu bir 15 dakika geç başlasaydınız bu sabah mesaiye...
şimdi yattığım yerde düşünüyorum,'nedir elimde kalan ve nedir aslolan;
"yıldızlaaaar suuuuu ve badades soğaaaan!"