Bovendien gaat het eindelijk echt beginnen zomeren: ideaal.

En dat het zal deugd doen en dat we gaan genieten, amai niet!

Ma kwam vorige week thuis met de boodschap dat ze twee 'lusters' gekocht had. Geen groot nieuws: de verlichting in haar kamer en aan de trap was eigenlijk nooit echt deftig. Haar aankoop verbaasde me niet want had ik vroeg of laat wel verwacht. Dat ze echter gaan 'shoppen' was voor de living, was wel een verrassing. Dat ze een vakman zou contacteren leek me een goed gedacht. Niet dat ik nu zo'n onhandige harry ben, maar ik doe gewoon te weinig klussen tegenwoordig. De routine zit er niet meer in. Dan nog liever iemand die daar zijn beroep van maakt en de ganse dag zulke werkjes doet. Ik weet het: het houd eigenlijk allemaal niet zoveel in. Vandaag echter gemerkt dat nieuwe verlichting in een oud huis als de onze niet echt evident is. Vader zag het eerst ook wel zitten, maar toen begon hij met allerlei constructies die niet bepaald vertrouwen gaven. Nu zal ma dan toch een vakman laten komen. Het zal wat kosten maar het zal tenminste goed gedaan zijn.

Ik weet soms niet meer waar ik met mijn gedachten zit. Ik was van plan om deze week zeker naar de Gentse feesten te gaan om Lebocha aan het werk te zien. Dat had ik weken geleden gepland maar deze week compleet vergeten. Vandaag was ik van plan om naar de markt te gaan - meezingen met Vlaanderen zingt. Alleen ... dat is maar maandag. Vandaag is de buurt aan Christophe en Dana Winner. Met alle respect maar daarvoor zal ik de weer elementen niet trotseren. Nog een geluk want ik was deze morgen veel te vroeg wakker. Geen idee waarom want ik zat gisteren niet echt vroeg in mijn bed.

Het zal wel geen schokkend nieuws zijn mocht ik u zeggen dat ik me de laatste tijd niet zo goed in mijn vel voel. Gisteren trouwens thuis gebleven van het werk. Een ganse week pillen genomen omdat ik de nacht van zondag op maandag meer op het toilet zat dan in mijn bed (overdreven maar u zal wel begrijpen wat ik bedoel) maar ik heb daar blijkbaar wat te kwistig mee omgesprongen.

Daarnaast zat ik me deze week nogal zorgen te maken over het werk. Volgende maand een chef add-interim die dan nog eens alleen alles op haar zal moeten nemen want de andere twee chefs zijn er meer niet dan wel. Het zal plezant worden. Hopelijk zal er niet (te)veel verantwoordelijkheid naar mij doorgeschoven worden. Ik ben per slot van rekening toch maar een dom niveau D.

Neem daar nog bij dat ik deze week slecht nieuws vernomen heb van een voormalige collega die al een ganse tijd door mijn hoofd is blijven spoken. Er zijn van die dingen die een mens niet vlug van zich kan afzetten. Vooral als het iemand is die eigenlijk al heel veel heeft meegemaakt en die eigenlijk geen ellende verdiend

'Zeg maar ja tegen 't leven, ja tegen 't leven
Van je Amen en je Gloria joechee
Zeg maar ja tegen 't leven, ja tegen 't leven
Anders zegt 'r 't leven nog nie'

Voor wie dit niet kent: zo zong Frater Venantius. Min of meer want eigenlijk was dat een typetje van Wim Sonneveld. Leuk sketch trouwens al is er niet echt veel van aan. Ik zeg nu al weken nee tegen het leven, maar omgekeerd is nog niet gebeurd. Ik zou dit anders niet kunnen schrijven.

Deze week kwam er meer dan eens één gedachte in me op. Een gedachte die al jaren door mijn hoofd flits. Die komt en gaat volgens het seizoen en mijn gemoedsgesteldheid. Het is een hardnekkige gedachte die zich in mijn hoofd nestelde toen ik een jaar of 6 was. Het kon ook eerder, maar dat betwijfel ik toch. Welke gedachte? Simpel: ik wil er niet meer zijn. Geen leuke gedacht. Het maakt me ook geen aangenaam gezelschap wanneer ik in zo'n stemming ben. Ik dank dit voor een stuk aan mezelf maar ook voor een stuk aan de manier waarop ik als kind behandeld ben. De oplossing? Geen idee of hiervoor (nog) een oplossing voor bestaat. Ik ga er ook verder niemand meer mee lastig vallen. Mensen hebben al problemen genoeg. Toch?

Oh ja: zo zag de trein van 6:31 er uit toen hij iets voor 7 uur vertrok uit het station van Brugge. De meeste pendelaars waren toen overgestapt naar de trein van 6:58. Helaas voor hen is die ook met vertraging vertrokken omdat die van 6:31 toch eerder vertrokken is. Er zal wel een woordje gevloekt zijn op die trein. Het deed wel vreemd aan om de rit naar Gent in een volledig lege compartiment te vertoeven. Gelukkig hadden de reizigers die in Gent opstapten eens voldoende zitplaatsen. Het zal voor hen een aangename afwisseling geweest. Ook al hebben ze langer op de trein moeten wachten.

Iemand die een goed mopke kent? Anders word deze blog wreed depri. :-(

Neem wat PVC buizen en boor er wat gaatjes in. Verbind de buizen met elkaar met elleboogjes, zodat je een kader krijgt. Sluit er een tuinslang op aan, draai open, en je krijgt een waterscherm, dat voor de kids als het ware een "carwash" wordt, waarmee zij met hun fiets door kunnen rijden. Heerlijk verfrissend op een warme dag, en erg leuk voor de kids!

Een stap voor stap handleiding bij Instructables.

De burgemeester van Linkebeek, Damien Thiéry, zal pas groen licht geven voor de doortocht van de Gordel als de organisatoren het strikt sportieve karakter van het evenement garanderen en geen enkele politieke boodschap tot uiting laten komen.

Thiéry liet BLOSO schriftelijk weten onder welke voorwaarden hij de doortocht van de Gordel door zijn gemeente toelaat. De deelnemers mogen op geen enkele manier (vlaggen, T-shirts, pamfletten, spandoeken...) naar de politieke actualiteit verwijzen. Anderzijds moeten de organisatoren op ondubbelzinnige wijze alle discriminerende praktijken veroordelen en duidelijk het zuiver sportieve karakter van de Gordel tonen.

De burgemeester preciseert dat hij een "uitdrukkelijke veroordeling vraagt van de recente beslissingen die de autoriteiten van Zaventem, Vilvoorde en Overijse onlangs namen". Als niet aan deze voorwaarden wordt voldaan, zal hij de nodige bestuurlijke politiemaatregelen moeten nemen. (belga/bdr)

Veel meer dan vorige jaren zal de Gordel dit jaar politiek gekleurd zijn. Damien Thiéry en zijn fascistische methodes mogen niet getolereerd worden. Deze haatcampagne tegenover alles wat Vlaams is, moet beantwoord worden met een trots vertoon van de Vlaamse symbolen en dit vanuit een breed publiek. Zijn oproep dat de organisatoren alle discriminerende praktijken moeten veroordelen staat haaks op het beleid dat hijzelf nu voert in de gemeente.

De Gordel is een sportevenement voor de hele familie. Het is door racisten en imperialisten van het FDF en Thiéry dat het een politiek evenement is. Dat ze zich trouwens maar geen illusies maken, er zullen Vlaamse vlaggen en vlaggetjes uitgedeeld worden en er zullen genoeg verwijzingen naar de poltieke actualiteit zijn, zonder enige veroordeling van Vlaamse wetten, goedgekeurd in een democratisch proces. Als Thiéry dan de ordetroepen wilt inzetten tegen heler gezinnen en mee kinderen wilt oppakken, dan zal hij niet zijn ware gelaat laten zien, dan zal hij zich pas echt volledig ontmaskeren als een volleerde aanhanger van een agressief beleid waarbij grondgebied van andere bestuurlijke eenheden wordt opgeëist, een volleerd imperialist en racist dus.

Actualisering I: Burgemeesters Damien Thiéry, Arnold d'Oreye de Lantremange en François Van Hobrouck zullen morgen een brief sturen naar BLOSO, waarin ze laten weten onder welke voorwaarden ze de doortocht van de Gordel door hun gemeenten zullen toelaten.

Het imperialistisch front breidt zich uit.

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/346102/2008/07/13/Linkebeek-Kraainem-en-Wezembeek-laten-geen-politieke-Gordel-door.dhtml

Actualisering II: Bloso weigert te plooien; "De Gordel zal het Vlaams karakter van de rand rond Brussel blijven benadrukken. Dat zegt Carla Galle van Bloso, dat de Gordel organiseert. Ze reageert daarmee op de voorwaarden die de burgemeesters van de randgemeenten Linkebeek, Wezembeek-Oppem en Kraainem eerder stelden."

BLOSO weigert te plooien. Deze Gordel kan nog wel eens zéér interessant worden.

http://www.hln.be/hln/nl/957/Belgie/article/detail/346623/2008/07/13/Bloso-Gordel-is-Vlaams-en-zal-Vlaams-blijven-.dhtml

• Elk jaar van zijn prille leven minstens 1-2 x per jaar speciaal naar de kinderarts met vragen over zijn beperkte motoriek. Tot we belachelijk overbezorgde ouders werden. Het zal geen grote sportman worden, maar verder geen zorgen, meneer, mevrouw.
• Naar de kiné tot ook daar wordt beslist het voorlopig beter 'even te laten rusten'. Het zal wel komen, meneer, mevrouw.
• Tot het CLB ergens hoort van DCD ('Developmental Coordination Disorder') en de geesten er zodanig mee corrumpeert dat iedereen er zich naar begint te gedragen. Perverse self-fulfilling prophecy.
• En plots ontaardt een laatste kleuterjaar tot een mentale oorlog en sta je als ouders alleen temidden een zorg(?)team. Toetertest blijkt ingangsexamen. Hij wordt afgeschreven. Raakt totaal geblokkeerd, oververhit door de overmatige focus op zijn motoriek. Krijgt geen aandacht op zijn sterke punten. Schooljaar down the drain.
• Maar je zoekt verder, om die cirkel te doorbreken. Je laat een brede (hoop je) diagnose stellen (snel, dus op eigen kosten). Het lijkt op ASS (autisme), zeggen ze eerst, maar het wordt, met veel poespas en niet geheel verrassend, gewoon DCD. Veel geld... weggegooid.

Omdat er niets verandert, ga je, weeral op eigen initiatief, naar een kinderpyschologe. Lichtpunt. Hij deblokkeert, kan zijn emoties een plaatsje geven, wordt terug een vrolijke rakker. Ha, dààr zat het probleem. Leuk dat het 'professionele' zorg(?)team dat nooit zag.

Dus: je verandert! Van kinderarts, kiné, school, de ganse omkadering. En het gaat... goed. Té goed... om nog te geloven in een stoornis type DCD. En na een simpel bloedonderzoek (allicht te simpel voor de eerste kinderarts) en een genetische vervolgtest, de ultieme mokerslag: DUCHENNE.

Conclusie: Ouders, geloof in je gevoel, je intuïtie en BLIJF ZOEKEN tot je zelf vindt dat je duidelijkheid hebt. Want na die (onthutsende, okee) zekerheid komt de zonneschijn en het optimisme (zie mijn berichten en toch helden en van genen naar memen, later nog meer).

Nora heeft ons echter ook getrakteerd op twee ferme, alles erop en eraan driftbuien.

Nummer 1: Er stond een demonstratietent voor de Wiii-Fit waar je op een podium verschillende Wiii-spelletjes kon uittesten. Dat interesseerde Nora niet zozeer. Maar er waren ook trapjes om op dat podium te geraken. Aha! En dat vond Nora wel leuk. Eropklimmen en eraf. En erop en eraf. En erop. En eraf. Enz. Enz.
Zij zou wel uren willen doorgaan zijn, maar wij - ehm - niet. Dus na 5 minuutjes klimplezier en na gezegd te hebben dat ze nog 1 keer mocht klimmen, nam papa haar weg van de trapjes. Gekrijs. Gestamp. Krokodillentranen. Gehuil. Nog meer gekrijs.

Nummer 2: Ze verhuurden ook go-carts en dergelijke en Nora mocht in een lieveheersbeestje-duw-wagentje zitten. De eerste drie minuten vond ze het geweldig, nadien was ze het beu (hoewel we dat ding aan 3€ gehuurd hadden voor een half uur...). Ze had namelijk iets anders gezien: een go-cart in de vorm van een paard, voor (veel) grotere kindjes. Maak het haar maar eens wijs dat ze daar nog te klein voor is. Dat gaat dus niet. Wat resulteerde in opnieuw een megadriftbui om u tegen te zeggen.

Geen enkele poging tot afleiding had succes. Uiteindelijk haar 'gewoon' twee keer genegeerd tot ze uitgeraasd was. We hadden alleszins veel bekijks! Sommigen keken geërgerd, anderen verontwaardigd en geshockeerd alsof we onze dochter aan het mishandelen waren en er nog plezier in hadden ook, nog anderen lachten minzaam en begrijpend en hadden een zweem van compassie in hun ogen.

Maar tussen de driftbuien door is ze ook wel heel flink geweest. Ze heeft gestapt, gedanst, gelachen naar andere kindjes, een konijntjes-ballon gekregen, zelf in een grote-mensen-stoel op het terras gezeten en voor de eerste keer in een springkasteel! Niet tussen de grote, springende kindjes maar een stukje speciaal voor kleine kindjes met een ballenbad. Leuk!

Het werd avond en we kregen honger. En omdat ik het al een tijdje eens wou uitproberen, omdat het me nu wel een goed moment leek te zijn én omdat ik geen zin had om thuis nog iets te koken, stelde ik voor om ergens iets te gaan eten. Voor de eerste keer op restaurant met ons viertjes.
Bovendien hadden we hulp en assistentie van mijn moeder en Luc, ook altijd handig. (Merci eh!)
We belandden in eetkafee "Buscemi", op het buitenterras was er geen plaats meer maar binnen gelukkig wel nog net.

Ik was behoorlijk nerveus en was bang dat het ging tegenvallen, dat we het restaurant op stelten gingen zetten met twee krijsende, lastige dochters, dat we ons eten zouden binnenschrokken om zo snel mogelijk terug naar huis te kunnen en dat we gingen zeggen: "Nooit meer!". Maar niets van dit alles, het viel allemaal héél goed mee en zowel Marie als Nora waren heel, heel flink:

• Nora zat opnieuw fier als een gieter op een grote-mensen-stoel (met stoelverkleiner)

• Ze kreeg van de vriendelijke serveuse kleurpotloden en een kleurprent om het wachten minder lang te maken (het restaurant kreeg over het algemeen trouwens goeie punten wat kindvriendelijkheid betreft). Ze heeft zich hiermee toch wel de volle 5 minuten beziggehouden. Dan wou ze van tafel. Begrijpelijk natuurlijk. Papa is er dan mee gaan wandelen op het buitenterras tot ons eten arriveerde.

• Marie kreeg honger en liet dit luid en duidelijk blijken. Ondanks de toch wel lichte gène, ondanks de licht aanwezige angst voor negatieve reacties en ondanks de dame rechts van mij die niet één keer, niet drie keer, maar veel meer keer haar hoofd draaide en net niet met open mond aan het staren was, heb ik Marie rustig kunnen voeden. Na het drinken werd ze heel snel weer moe, heb haar terug in de draagdoek gestopt, eventjes buiten gaan wandelen omdat ze overstuur was en - tot mijn grote verbazing - viel ze heel snel in slaap en het ganse restaurantbezoek is ze zalig blijven slapen in de draagdoek. Super.

• Het eten liet eventjes op zich wachten en bovendien moest mijn moeder nog langer wachten wegens een foutje in de bestelling (jammer!).

• Nora kreeg een 'kinderspaghetti' die kwa portie toch wel heel hard leek op een grote-mensen-spaghetti. Enerzijds beter teveel dan te weinig, anderzijds wel erg zonde wegens verspilling van eten... (Mental note: in het vervolg haar laten mee-eten van hetgeen we zelf bestellen, hoewel dit ook niet door elke restaurantuitbater geapprecieerd wordt)

• Eens het eten er was, is Nora de ganse tijd heel flink op haar stoel blijven zitten, zonder woedebuien of protest! Spaghetti heeft ze niet veel gegeten, maar we konden haar wel bezighouden door haar frietjes aan te bieden, stukjes stokbrood (eet ze veel liever dan warme maaltijden) en door haar van een flesje water met een rietje te laten drinken (en trots dat ze was!).

• Zelf heb ik ondervonden dat eten met Marie in de draagdoek vrij aardig lukt zolang ik iets bestel dat ik enkel met een lepel kan eten (pasta bvb.). Het gaat natuurlijk wat trager, maar zo geniet ne mens ook meer van zijn eten, niet waar?

• Nora heeft alweer een paar mensen gecharmeerd door haar vrolijke zelve en door haar krullebol ;)

Conclusie: Ik was blij dat we het aangedurfd hebben en superdesupertrots op onze twee meisjes die zo flink waren! Zeker voor herhaling vatbaar, al was het maar dat ze het op die manier wat gewoon worden en de kans krijgen om te leren hoe ze zich het best gedragen op restaurant. Het lijkt me heel leuk om met onze twee patatjes lekker relaxed op restaurant te kunnen blijven gaan. En als ze een beetje op hun ouders lijken, zullen ze het nog graag gaan doen ook!

(foto's zijn genomen met GSM dus geen denderende kwaliteit)

Marek Van der Jagt - Gstaad 95-98 (zie ook eerder, moet het nog kopen, pocket, is minder leuk. alhoewel recent ook in het verzameld werk, wel betaalbaar, maar een beetje te veel van het goede)

°al eens nagedacht over "ullizee"?

(1) Zie mijn about

(2) De illusie van Ulysses aan zee ...een stompe toren?

Maar dan... wil je wel eens verandering. Dus: kopje genoten in de Illy-bar in Kapellen, wat uitleg gevraagd en (vooral) heel veel gekregen, hop, knoop doorgehakt en we hebben nu een Francis Francis. Kijk maar:

fantastisch design, blijvend-retro, zalig rood

En nu proeven maar. Van voorgemaakte smaak naar puur Arabica (en waar nodig een vleugje smaak toevoegen via een dropje stroop).

ps. Nespresso blijft verder ook onze 'cup of coffee', hoor, zoals ook het Clooney-filmpje voor Nespresso leuk blijft.

Twee broers die homo zijn, komt zelden voor, Maar vader en zoon nog minder. Het is ook niet eenvoudig, want beschuldigingen volgen snel. Vader die zoon 'besmet', of het is de schuld van een slechte opvoeding. Dat soort verwijten.

Johnny: "Dennis en Anaïs hebben er nooit problemen van gemaakt [van Johnny's geaardheid, nvdr]. Toen Dennis me kwam vertellen dat hij ook homo is, was ik daar echt niet blij mee. Ik wilde niet dat mijn zoon met dezelfde vooroordelen zou kampen als ik. Mensen zouden hem niet aanvaarden, vreesde ik, en ze zouden hem over één kam scheren met sterotiepe, verwijfde homo's. Ik had al jaren een vermoeden over zijn geaardheid. Daarom heb ik Dennis op katateles gestuurd, en ik leerde hem dat hij hard moest zijn."

Dennis: "Gelukkig valt dat allemaal wel mee. Op de unief kijkt niemand me scheef aan omdat ik homo ben. Op de middelbare school, in een kleiner dorp, heb ik wel bewust verzwegen dat mijn vader van een man houdt. Ze zouden het vast niet begrepen hebben. Natuurlijk heb ik daar zelf geen problemen mee. Het is handig, papa wist perfect wat ik voelde toen ik uit de kast kwam. Maar in het begin was ik er toch niet goed van. Homoseksualiteit, dat paste niet in het papa-plaatje. Een vader, die moest gewoon hetero zijn. In het begin heb ik me fel afgezet tegen Carlo, net als tegen mijn mama's nieuwe vriend."

Bron: Mijn papa houdt van een man, Mirella Verbeken, Nina, Het Laatste Nieuws, 07.06.2008.

Hoe was u weekend? Goed? Ik hoop het voor jullie. De mijne was iets minder. Ik had namelijk wat last van astma. Geen erge aanval maar wel genoeg om niet alles te kunnen doen dat ik wilde. En mijn slaap is er wel door verstoord. Constant wakker worden als een vis op het droge: er zijn leukere dingen.

Ik zal jullie niet een ganse bericht vervelen met mijn gezondheidsperikelen (gezondheidsperikelen: dat zal wel geen correct Nederlands woord zijn :wink: ). Gelukkig kan ik morgen gaan werken. Ja, jullie lezen dit goed. Gelukkig. Ik heb geen zin om thuis te blijven bij twee ruziemakers. Ik zal er toch serieus mogen overwegen of het toch niet beter is om alleen te gaan wonen want als die twee elke dag zo bezig zullen zijn, dan gaan die twee nog een leuk pensioen tegemoet. En ik ook. :-(

Het was eigenlijk al een tijdje geleden: volgend jaar word in Brussel een themajaar rond het stripverhaal georganiseerd. Heel wat tentoonstellingen maar er komen ook heel wat muurtekeningen bij. 13 om precies te zijn. Ik ben benieuwd welke stripverhalen uitgekozen zullen worden. Ideeën genoeg natuurlijk. Nu maar hopen dat die rotte graffitispuiters dit keer niet direct die tekeningen verknoeien. Er is maar heel weinig mooie graffiti te vinden maar wel enorm veel lelijk gekrabbel.

Een schok, maar die verwerk je. En je helpt je omgeving die te verwerken. En dan ga je voort, en niet alleen omdat het moet. Maar omdat je wil. Omdat hij zo goed is, zo straf, zeker nu je weet waarom hij die trappen niet op kan, zo vaak valt, waarom hij niet springen, lopen, spurten... vliegen kan. Bewonder je zijn oneindige moed om toch telkens weer te proberen. Maar weet je eindelijk ook waarom hij dat lange eind niet stappen kan. En... pak je hem. En deze keer zonder zeuren.

En alhoewel je beseft dat je inderdaad niet meer dan een kosmisch stofje bent, en minder, toch dringt de wetenschap tot je door dat je stempel op de toekomst niet enkel genetisch is, maar ook (en in dit geval: vooral) memetisch. Lees ook mijn eerdere post hierover.

En je gaat steeds verder, je blijft zoeken om dat gruwelgegeven een plaats te geven, het bij z'n nekvel te grijpen en tot iets zinvol te maken. En een kleine stap is de uitschakeling van overambitie. Definitief nu (want je was eigenlijk al van die overtuiging) weg met scholen, leraars, ouders, enz. die hun eigen onvolkomenheden op volkomen ongezonde wijze vertalen naar ambitie op kinderen, ze ermee platdrukken, alsof het allemaal Einsteins in wording moeten zijn. En je bent bijna blij dat je je daar niet aan kan bezondigen. Jij weet, het gaat om vandaag, het gaat om liefde en niet om het projecteren van je verborgen oorlogsdrift op een kind.

En, kijk, op een gekke wijze blijf je... leven, laat je minder en minder alle levensmomenten om die ziekte draaien. Daarom wil je er soms al eens niets over zeggen. Maar ergens, heel stilletjes, niet te hard, is die hoop op resultaten van de vele research. Misschien daarover later meer.

Meer over Duchenne? Zie Nema, Duchenne Parents en steun de Duchenne Heroes.

We zijn nu 2008 en ik ben 'al' in de helft. Net mei en juni afgewerkt met franse knoopkes (nie simpel). Ter info: Ian wordt eind oktober 7 jaar. Slik.

En nu de volgende helft. In minder dan 7 jaar? Wish me luck...

In Weimar gingen vorige maand 400 nationaal-socialisten de straten op om een beter en gezonder Europa te eisen voor hun kinderen. Onze kinderen, onze zonen en onze dochters zijn de toekomst en iedereen met een brede en diepe visie weet dat maar al te goed. Het moraal van deze demonstratie was het gezin als hoeksteen van de samenleving. 'Het gezin als kleinste gemeenschap binnen de volksstaat'. Maar in Weimar was door de burgemeester en de 'socialistische' partijen koste nog moeite gespaard om deze manifestatie tegen te houden. De manifestatie van de nationaal-socialisten kon niet tegen gehouden worden middels wetten en paragrafen en dus was besloten om de vrijheid van deze gewone burgers zo ver mogelijk in te perken en onder druk te zetten. Tegendemonstranten werden gesubsidieërd en aangemoedigd in de staatsmedia om van zich te laten horen, trommels, toeters en enorme geluidsinstallaties waren gemonopoliseerd door de zogenaamde 'socialistische partijen'. En toch kwamen er veel demonstranten in deze bescheiden plaats, veel ouders, vaders en moeders waren op de been omdat juist zij voelen dat het gezin het steeds benauwder krijgt in de Westerse landen. Thorsten Heisse hield een emotionele speeche over de moeite die het kost om een normaal en zuinig gezin rond te laten komen in het oosten van Duitsland, zelf vader van vier kinderen sprak hij uit ervaring. Ouders die beide moeten werken en moeders die niet de kans krijgen om nageslacht te verwekken, laat staan te onderhouden. Is dat sociaal, was de grote vraag tijdens deze protestaktie in Weimar. Is het sociaal wanneer een bevolkingsgroep rechten eist en zorg van de staat maar deze niet krijgt? Is het sociaal om tegen onze kinderen later te zeggen dat ze hun loon niet mogen houden maar grotendeels moeten afstaan aan de veel grotere groep ouderen? Is het sociaal om aan onze verwekkers, onze oudere generatie straks uit te moeten leggen dat er niet genoeg geld en middelen meer zijn om hun rustige laatste jaren te laten genieten? Kinderen zijn de toekomst en de gewone bevolking beseft dat. Televisie en moderne-cultuur proberen ons de oude tradities en gewoontes af te leren, jonge vrouwen worden ontmoedigt om voor het moederschap te kiezen en mannen wordt geleerd dat kinderen lastig en ongewenst zijn. Dit alles noemt Thorsten Heisse in zijn toespraak en zo stelt hij direct de vraag waarom de Westerse politici en partijen hun eigen volk niet motiveren en opvoeden op een juiste manier.

In het kort; het gezin is de bouwsteen van elke samenleving. Goede of kwade bedoelingen terzijde gelaten is een communist met vier kinderen beter voor de nationale zaak als een nationaal-socialist die geen kinderen wenst. Hieronder kunt u het filmmateriaal bekijken zodat uw een beeld krijgt van de manifestatie.

Op zaterdag een leuk familiefeest op Landgoed Schaluinen. 50+1 jaar getrouwd! Amai, als wij daar ooit geraken, is het 2047. Boswandeling, minigolf, kruisboogschieten (Willem Tell!) en lekker eten. Op zondag met de buren naar zee (Cadzand-Bad). Gratis parking, echt strand, zwemmen en zandkastelen. Samen naar de Quick. Op maandag dagje thuis. Kinderen spelen, vake grasmaait, snoeit haag en leilindes. Barbecue. Zoek de Misumena Vatia. Op dinsdag kinderen thuis, maar vake werken.

Wat de motieven van mensen zijn om kinderen van andere ouders te verzorgen, is hun privézaak. Maar de staat moet opkomen voor de belangen van diegenen dit dat zelf niet kunnen: kinderen. Gek genoeg doet de staat dat niet consequent: er bestaat een raar verschil in criteria voor mensen die willen adopteren en mensen die permanent pleegkinderen in huis willen halen.

In beide gevallen is er een onderzoek de motieven van de aanstaande pleeg- en adoptieouders. Maar de accenten in die onderzoeken verschillen. Is adoptie bedoeld om ouders te helpen die ongewenst kinderloos zijn, bij pleegkinderen wordt in de eerste plaats naar het belang van het kind gekeken. Gevolg? Een run op adoptiekinderen uit het buitenland, terwijl ‘onze eigen’ kinderen die een plekje in een gezin zoeken, lang moeten wachten.

In de onderzoeksprocedure voor pleegkinderen wordt benadrukt dat kinderen niet van de pleegouders zijn. In het belang van het kind wordt de band met de natuurlijke ouders zo goed en zo kwaad als dat gaat, onderhouden. Kinderen kennen dus hun afkomst, wat goed is, maar blijven tegelijkertijd bezoekers in hun nieuwe gezin. Hoewel na een jaar een kind dat permanent is geplaatst vrijwel nooit teruggaat naar de ouders, moeten de pleegouders altijd met uithuisplaatsing rekening houden. De natuurlijke ouder wordt geraadpleegd bij medische behandelingen zoals een bezoek aan de tandarts. Overlijdt een van de pleegouders, dan behandelt het erfrecht het kind als een vreemde.

Het liefst worden pleegkinderen geplaatst in gezinnen waar al kinderen zijn. Wie zelf geen kinderen kan krijgen wordt uitgebreid bevraagd. Zijn de ouders niet adoptief ingesteld? Staat hun eigen verlangen naar een gezinnetje niet voorop? Zijn de pleegouders bereid contact te ondersteunen van het kind met de natuurlijke ouders?

Adoptie uit het buitenland wordt juist gezien als vervanging van natuurlijke kinderen. Dit blijkt er bijvoorbeeld uit dat zwangeren niet aan de adoptie-voorlichtingscursus niet mee mogen doen–te pijnlijk voor de andere wensouders. De ouders mogen niet bezig zijn met vruchtbaarheidsbehandelingen want ze moeten het adoptiekind echt als hun eigen kind gaan zien. Om ouders meer kans te geven een kind te adopteren worden binnenkort de leeftijdsgrens voor adoptie opgerekt van 44 jaar leeftijdsverschil. Wie een kind adopteert, stuurt ‘aankomst’ kaartjes rond, geeft het een nieuwe naam. Het kind gaat mama en papa zeggen en oma en opa, oom en tante tegen de naaste familieleden van de adoptieouders. De banden met de eigen achtergrond, zo belangrijk voor Nederlandse pleegkinderen, worden verbroken –al komt daar de laatste jaren wel verandering in. Maar als de ouders geen contact willen hebben met de achtergrond van het kind, dan mag dat.

Kortom, bij adoptie staat het belang van de ouder voorop, terwijl voor ‘onze eigen’ kinderen het belang van het kind het zwaarst weegt. Dit onderscheid wordt pijnlijk duidelijk op wat ik maar even oneerbiedig de ‘markt voor kinderen’ noem. Wie een kind wil adopteren uit het buitenland is daarvoor algauw tussen de vijftien en twintigduizend euro kwijt - wat grif wordt betaald- en moet ongeveer vijf jaar wachten. Geld voor de advocaten, geld voor de vlucht om het kind te halen en geld voor het kindertehuis. Bij bonafide kindertehuizen wordt dat geld goed besteed, maar in verre landen is de controle natuurlijk nooit optimaal, hetgeen blijkt uit de schandalen in China en Tsjaad van de laatste tijd. Er is bovendien concurrentie vanuit de VS, waar voor een kind algauw veertigduizend euro per kind wordt betaald.

Dit staat in schril contrast tot de belangstelling voor pleegkinderen. In Nederland staan de kinderen op de wachtlijst voor een plekje in een gezin. Pleegzorgorganisaties sturen brieven rond aan potentiële ouders met wervende teksten. In afwachting van een plek in een gezin zitten kinderen in tehuizen. Het is moeilijk om ouders te vinden, ook al krijgt de pleegouder een toelage van 500 euro per maand. Pleegouders zijn bang dat het kind weer wordt afgepakt, dat een kind een moeilijke achtergrond heeft of dat de ouders zich met het kind zullen blijven bemoeien. Dat ook adoptiekinderen van een jaar of vijf met een moeilijke achtergrond kunnen kampen, wordt vaak vergeten.

De staat kan waarschijnlijk weinig veranderen aan de voorkeuren van kinderloze mensen voor adoptiekinderen. Maar de staat moet af van de visie op adoptie als alternatief voor natuurlijke kinderen. Een kind – ook een natuurlijk kind- is in de eerste plaats van zichzelf.

Kinderloosheid, hoe verdrietig ook, is geen probleem dat de staat moet oplossen. Mensen met een kinderwens zijn volwassen en uitstekend in staat voor hun eigen belang op te komen. Bij adoptie van kinderen moet het belang van het kind en de vraag of ouders de band met de achtergrond van het kind willen behouden, meer centraal staan.

Daarnaast kan de rechtspositie van pleegouders worden versterkt, zodat kinderen en ouders meer zekerheid krijgen over het gezin waar ze zullen opgroeien. Blijkt na een periode van ongeveer drie jaar dat het kind definitief in een pleeggezin zal blijven, dan moet de rechtspositie hier aan worden aangepast. De pleegouders krijgen het gezag en de natuurlijke ouder zou een afgeleide gezagspositie moeten krijgen. Dat draagt niet alleen bij tot meer zekerheid voor het kind, maar maakt pleegzorg ook aantrekkelijker voor ouders, die nadenken over adoptie. Uiteindelijk zouden deze veranderingen moeten leiden tot meer goede gezinnen voor kinderen uit Nederland en natuurlijk ook voor kinderen uit het buitenland.

De Snowspeeder die je o.a. ziet op deze foto's heb ik in Lego!

Een mooie leidraad is het werk van Richard Dawkins. Indrukwekkend hoe hij de evolutietheorie uitdiept en menselijk gedrag/overleven verklaart vanuit de voortzettingsdrang van de genen. Maar hij toont deze drang aan binnen genenpoelen, het geheel van gelijkaardige genen over individuen en zelfs de stam heen. En de arme, menselijke organismen worden als onwetende vehikels gebruikt.

En hij heeft deze zelfzucht schitterend uitgebreid naar 'ideeën', de zogenaamde memen (cultuur, beschaving, zo je wil). De kunst van beschaving om de louter genetische machten te verrijken.

En zo vormt ons gezinnetje genetisch gezien een eiland in de tijd (voorlopig, hopen we eigenlijk wel, hoor). Maar memetisch kan (en zal) onze bijdrage gigantisch zijn. En ironisch genoeg allicht veel groter dan zonder Duchenne (of Down). Of hoe uit een kleine menselijke catastrofe (en dat blijft het, hoor, boven alles) toch kracht te putten...

Ian heel content dat hij Thor gezien heeft... nu nog een handtekening.

Beetje moe wel van het omhoog houden van Ian (en moeke hetzelfde van Jente).

Zalige Zarzuela verorberd met z'n tweetjes (met -uitzonderlijk- verse krab), na een glaasje Cava te hebben genoten en een losjes samengestelde koude tapas als voorgerechtje. Glaasje rode wijn erbij, en vervolgens een koffie met gebakken banaan, ijs en kaneel. Word je al verlekkerd?

Beetje filosoferen over een andere, zeker niet mindere (integendeel, denk ik soms) levensinvulling met onze kids (onze D&D ahw, Duchenne & Down). Proeven, genieten, lekker eten, lekker leven, dromen.

Op naar nog 15 maal 15 jaar...

Nieuwe campagne: minstens 1 op 30 homomannen is HIV-positief

Sensoa, het Vlaams service- en expertisecentrum voor seksuele gezondheid, wil dat homomannen beseffen dat elk van hen met HIV te maken krijgt. Een eenvoudige berekening op basis van de recentste cijfers van de geregistreerde infecties leert dat ten minste 1 op 30 Belgische homomannen HIV-positief is. Dat cijfer ligt zo goed als zeker hoger omdat doorgaans één derde van de HIV-infecties nog niet vastgesteld is. Met zijn nieuwe campagne over deze confronterende cijfers wil Sensoa geen paniek zaaien, maar wel duidelijk maken dat HIV een aandoening is waar homomannen rekening mee moeten houden. Veilig vrijen blijft essentieel voor homomannen, omdat zij meer dan anderen risico lopen op HIV.

Dankzij de moderne antiretrovirale therapieën zijn de zichtbare symptomen van HIV grotendeels verdwenen. Veel mensen met HIV houden daarom hun HIV-status liever voor zich omdat het risico op discriminatie te groot is. Dat maakt HIV onzichtbaar, waardoor het lijkt alsof HIV niet voorkomt onder homomannen. Daaruit trekken sommigen de conclusie dat preventieboodschappen op hen niet van toepassing zijn. Door te communiceren dat minstens 1 op 30 homomannen HIV heeft, maakt Sensoa duidelijk dat homomannen wel degelijk rekening moeten houden met de ziekte.

Wat vertellen de cijfers? Er zijn 5 miljoen Belgische mannen. 4% van de mannen is homoseksueel, wat bij benadering neerkomt op 200.000 Belgische homomannen. De seksueel meest actieve groep zijn de 20- tot 45-jarigen, die een derde uitmaken van de bevolking, dus ongeveer 70.000 homomannen.
Van het totaal aantal mensen in België waarbij HIV werd vastgesteld en waarvan voldoende gegevens bekend zijn (geslacht, nationaliteit, overdrachtswijze) zijn er 2.800 Belgische mannen die geïnfecteerd zijn via homoseksueel contact. 2.400 van hen behoren tot die seksueel meest actieve groep.
Dus, zeker 3,43 % van de homomannen is HIV-positief, of iets meer dan 1 op 30 homomannen.

Daar moet bij worden vermeld dat het hier gaat om een conservatieve schatting. Het reële aantal mensen die leven met HIV ligt ongetwijfeld een stuk hoger. Onderzoek uit het buitenland wijst uit dat ongeveer een derde van HIV-infecties nog niet is vastgesteld, met andere woorden een derde van de mensen die leven met HIV weet dat zelf nog niet. Daar komt nog bij dat van een aantal geregistreerde personen met HIV de overdrachtswijze, bv. via homoseksueel contact, niet bekend is. Als we dit zouden verrekenen in onze raming, dan is het waarschijnlijk correcter om te beweren dat 1 op 20 homomannen met HIV leeft, reden genoeg om veilig te blijven vrijen.

Meer info: www.mannenseks.be

De campagne kwam tot stand met de steun van Vlaams Minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin Steven Vanackere

Nora haar vieruurtje hebben we in de auto gegeven: tijdsbesparend en een extra afleiding om de lange autorit wat draaglijk te maken. Rond 16u waren we in Gent, aan de St Michiels parking, maar we waren duidelijk niet de enige die eventjes wouden gaan winkelen in Gent! Er waren nog 2 vrije plaatsen (de parkeerborden op weg naar St Michiels parking gaven nochtans aan dat er meer dan 100 plaatsen vrij waren tot we plots aan de parking zelf waren: toen waren er plots nog maar 2 plaatsjes. Vreemd!). Gelukkig waren er om dat uur ook veel mensen die vertrokken en hadden we relatief snel een plaatsje gevonden.
We waren ervoor ook de nieuwe buggy voor Nora gaan ophalen in Dreambaby (merci opa Hans!): de Quinny Zapp, limoengroen. Bij het opstellen van de geboortelijst had Jurgen de buggy wel eens open en dicht gedaan in de winkel, maar toch moesten we eventjes de handleiding bestuderen eer we dat ding deftig openkregen. Maar het is wel heel makkelijk en eenvoudig, eens je het weet. Een heel compacte buggy ook.
Nora dus voor het eerst in haar nieuwe buggy en Marie in de maxi-cosi op het onderstel van de 'oude' buggy. En wijle weg!

Ons eerste adres was Dominique... die jammer genoeg niet thuis was. Grrr! Maar ze zou wel rond 18u terug zijn. Dan maar naar de Club waar ik niet gevonden heb waar ik op zoek naar ben: een dagboekje voor Marie's eerste levensjaar. Voor Nora had ik een leuk exemplaar gevonden maar ik weet begot niet meer waar ik dat gekocht heb. De zoektocht duurt dus voort.
Ondertussen werd Marie wat hongerig en zijn we naar het 'Vleeshuis' op de Groentenmarkt getrokken. Beetje een speciale lokatie (ze hebben vooral streekprodukten, gericht naar toeristen), niet direct supergezellig, maar wel speciaal én bijna altijd voldoende zitplaats. Vooral dat laatste is erg handig op een zaterdagnamiddag. En het leek me een perfecte plaats om Marie borstvoeding te geven: niet te druk en niet teveel 'opeengestampt' (zoals in de meeste Gentse brasseries). En het was ook een perfecte plaats, op voorwaarde dat ik me niet teveel stoorde aan de verschillende groepjes toeristen die ons tafeltje passeerden. Zeker toen Jurgen op verkenning was met Nora (rustig in haar buggy zitten, is uiteraard een illusie) en ik er alleen zat en de - zowel subtiele als iets minder subtiele - blikken van de toeristen vaak op mij gericht waren, voelde ik me soms eventjes een deel van de toeristische attractie. Niet dat ik het heel erg vond, ik ben ondertussen alweer een beetje getraind om vrij discreet de borst te geven, dus ze doen en denken maar. Ik ga er trouwens van uit dat de meeste reacties eerder positief zijn dan negatief.

De bedoeling was om in het Vleeshuis te blijven tot iets voor 18u en dan opnieuw naar de fotografe te trekken - de Fnac hadden we ondertussen ook al van het lijstje geschrapt wegens onvoldoende tijd. Maar om 17u45 krijgen we een smsje van Dominique dat ze pas om 19u terug zou zijn. En zo lang konden we echt niet meer blijven. Pech. Geen foto's vandaag.

Rond 18u waren we dus opnieuw op weg naar de auto, maar niet voor we nog genoten van een lekkere warme wafel uit het vuistje.

Een geslaagde - korte - namiddag dus. Weinig tot niets kunnen doen van ons lijstje (geen foto's, geen dagboekje, geen Fnac bezoek) maar het was wel fijn om met ons 4tjes op stap te zijn en te genieten van onze meisjes en van elkaar. De 'truuk' is wel om niet te gehaast te zijn, zeker als je met twee buggy's op stap bent doorheen een massa volk: 'just go with the flow'.

Tot nu toe valt de aanpassing en de drukte heel goed mee, eerlijk gezegd. Uiteraard speelt het feit dat de papa 4 weken verlof heeft hierin ook een grote rol. Als hij terug moet gaan werken, dan zal ik waarschijnlijk pas merken hoeveel meer werk 2 kindjes zijn. Bovendien doet Marie ook nog niet veel anders dan eten en slapen.
En dat doet ze goed!

De borstvoeding verloopt vlot. Ik heb de indruk dat Marie beter doordrinkt dan Nora indertijd. Nora moest ik constant wakker houden/maken aan de borst en elke voeding leek een eeuwigheid te duren, terwijl Marie na een kwartiertje zuigen meestal al voldaan is. Marie heeft dan weer de neiging om melk terug te geven, terwijl Nora daar nooit last van gehad heeft.
Ze drinkt ongeveer om de 3 a 4 uur en tussenin slaapt ze.
Wat haar soms wel parten speelt, zijn buikkrampen. Niet na elke voeding gelukkig, maar vooral 's avonds en jammer genoeg ook vaak 's nachts. Veel meer dan tutje aanbieden of met haar rondwandelen in de slaapkamer - in buikkramphouding: buikje en gezichtje leunend op de voorarm - kunnen we niet doen. We horen het dan luid borrelen in haar buikje en als het meezit, wordt het geborrel snel gevolgd door een nog luidere stoelgang-lading in de pamper. Ongelofelijk hoeveel fors er in zo'n klein lijfke kan zitten :)

De gebroken nachten, daar moeten we (of alleszins ik) wel nog serieus aan wennen. Het gaat mij nog niet goed af. Als het enkel drinken is en opnieuw slapen, geen probleem, maar die huilbuien door buikkrampen ertussen maken het wel extra lastig. Gelukkig vangt de papa heel veel op en is hij het meestal die Marie probeert te troosten bij krampjes.
Ze heeft het wel al 3 keer gepresteerd om 5 uur (!) tussen twee voedingen te laten 's nachts, 5 uur zonder buikkrampen zelfs. Laat ons hopen dat het geen toevalstreffers waren ...
Gelukkig is Nora een vaste slaper en is ze tot nu toe nog niet wakker geworden door het gehuil van haar zusje. En het zijn ferme decibels: niet zozeer luid maar erg hoog, net een muisje.
Ik noem haar ook al vaak 'mijn kleine muis', niet alleen wegens haar schel stemmetje maar ook omdat ze een beetje een muizengezichtje heeft :D

Al van bij haar geboorte, viel het op dat ze weinig lijkt op haar grote zus kwa uiterlijk. Lichtere haartjes, blauwgrijze ogen (zoals de meeste pasgeborenen) terwijl Nora van bij de geboorte al donkerbruine ogen had, andere vorm van gezichtje, ...
Ik had trouwens nooit gedacht dat ik zo vaak en zo veel ging vergelijken, maar het is sterker dan mezelf.
Er zijn ook wel gelijkenissen: ze hebben hetzelfde mondje, dezelfde kreuntjes soms. En naarmate ze ouder wordt, zullen de gelijkenissen (en verschillen) ongetwijfeld meer en meer opvallen.

En hoe gaat het met Nora? Wel, tot nu toe verbazend goed. Ze is lief voor haar babyzusje: lachen, aaikes geven, enthousiast wijzen en kirren. De interesse duurt echter vaak niet lang en ze is even snel weer afgeleid door andere dingen. Jaloezie hebben we - nog - niet echt opgemerkt. Enkel enkele keren in het ziekenhuis maar dat zal meer te maken gehad hebben met vermoeidheid, andere omgeving en verveling.
Wel heeft ze in de periode dat ik op materniteit lag, de mama blijkbaar wel een beetje gemist. Volgens papa heeft ze nog nooit zo vaak op mama zitten roepen. Ze heeft ook een fotoboekje met foto's van ons gezinnetje en familie en blijkbaar droeg ze dit heel vaak bij haar, constant wijzend naar een foto van mama. Hartverwarmend :)
Nu ik terug thuis ben, merk ik ook wel dat ze meer hangt aan mij dan voor de bevalling. Voor de bevalling was het zelfs omgekeerd en was het een echt papakindje. Logisch ook: papa gaf altijd het flesje, het badje enz. Ik kon haar zelfs nog met moeite dragen, op de schoot houden, laat staan gaan zitten op de speelmat en gezellig spelen met haar ...

Maar ik doe dus nu mijn uiterste best om dit in te halen en als Marie slaapt, exclusief met Nora bezig te zijn en met haar te spelen. Ze is de laatste tijd veel veranderd: ze begrijpt nog meer, maakt haar al wat meer verstaanbaar - ze begint eindelijk goed het verschil te kennen tussen 'ja' en 'nee' én ook toe te passen -, ze kan zich nog meer amuseren met haar speelgoed en is vooral snel content, blij, opgewekt. Zalig!
Uiteraard wordt dit gedrag perfect afgewisseld en gecompenseerd door de hevige (maar gelukkig meestal korte) woedebuien, soms om iets, vaak om niets.
Maar het is een schatje!
En ik ben o zo trots op mijn twee meisjes, het is nauwelijks met woorden te omschrijven.

We stellen het dus goed, met ons 4tjes! Behalve heel soms 's nachts als ik toch oooo zo graag liever zalig wil voortslapen en m'n ogen nauwelijks openkrijg. Ik probeer mezelf dan wijs te maken dat slapen een overschatte basisbehoefte is. Right :) Ik slaap gewoon veel te graag.

P.S. Wat heel frappant is - en het was een collega die mij hiervoor "waarschuwde": Nora lijkt in veel opzichten plots een r e u z i n. Als ik haar draag, lijkt ze 10 keer zwaarder dan een week geleden. Als ik haar verschoon lijken haar armen, benen, voeten, romp immens groot. Als ik ze zie stappen, spelen, dansen, eten,... ze lijkt zoveel groter en ouder dan een week geleden. Enkel en alleen omdat ik nu een ander 'referentiepunt' heb, namelijk kleine Marie. Raar!

P.P.S. Merci voor al jullie gelukwensen!!