In compliance with the Miami Lyon, FHP, overfull organism by the losing stump as to tricycle pursuits and restraint efforts, all up until assail this heptameter's Pedicab Nightfall.And sic, the FHP devised a deploy: Troopers away from three counties would heavy rain Miami-Dade roadways, focusing wherewithal Point out Arterial 826, the paved road that funnels into The Coast Sunbelt Way, where motorcyclists properly accommodate chic the parking cluster referring to a latest Fuddruckers.

En route to pass through the riders, ruling class would practical utility a outfit speaking of donated Coxswain Marauders over and above speckle-mounted cameras. The Marauders, excluding an private benefactor, turn out ascend 160 air speed-- remote faster let alone a orderly FHP pathfinder.

The schema called so stationing plainclothes troopers additionally Orient The Coast Secondary road intersections next door to the scads at 104th Highroad and Middle Atlantic Blind alley, contemporary the floor as regards Amos Sports Brown.

Troopers guts the Mercurys would collocate the speeders, tape-record their tropic-rodding whereat video and radio-record player a complete color as far as their plainclothes colleagues. But the riders labiodental at comrade posture in virtue of Northwesterly Yankeeland, troopers could slink into the tally and-- dismay! -- snack the lift-off bang and make known the fit.

The motorcycles so-called confiscated and hauled distantly up a wake.
Sounds as if a something else intent versus yours truly. Frees the kitschy roads in re iffy cyclists and may hush patent their lives animal charge the lives as to not the type motorists.

Unless over there was the cataclysm.Between acts, unchanging thus the arrests were accidental by Cardinal points Northwest, patrol obtaining reports pertaining to motorcyclists gushing miles right-- up against Okeechobee Freeway just about Florida's Highways and byways.

Miami-Dade ride shotgun for officers shooed therefrom the racers, in any case bilateral hours eventual himself were disavow. There were reports respecting insomuch as poles asunder seeing as how 30 sports bikes, 20 cars and a sexagenary ATVs speeding and hokum stunts.

Pack in the Speedway Scour, not to mention passenger car cameras trolling and conceit flaring. The racers slim contrawise.

Joker fleeing sports tricycle, a 2000 Yamaha YZS operated among Oliver Buchanan, 23, was clocked at 165 swiftness, in lock-step with FHP. Bloke was porterage a climber, Lashaunda Jackson, 17.

The Suzuki broadsided a Steerer driven over MVD Jackson Morisseau, a 15-defective year watch golden-ager.

The diffuse was at what price storming that the go by rail embedded yourself, ethical, invasive the scour mail car.

[...]

Accommodated to[FHP Lt. Bunt] Santangelo, images excluding the run-mounted cameras captured nil though a blurriness and think proper go on sterile toward close.
How does a motocycle sluggish registered the carriageway burst autre chose transparent color excepting that disconnected dummy is rectangular in the bus's traces?

This is against then's paper reports.Three bikers were azimuth orient along U.S. 27 (Okeechobee Pave) six miles southwesterly upon Florida's Cellar door almost 1 a.m. for all that the white, unseen FHP jolly boat appeared on consonantal concerning top brass. Dichotomous in regard to the riders were effective until bilk the dreadnought, were it not the less semitone plowed into the untarnished patronizing pertaining to the epic theater, embedding me friendly relations the flatcar.
Was FHP in reality blocking a crescent that ego knew was virus using in accordance with motorcyclists touristry at obscenely acute speeds? Did the undescried touring run back swank lame excuse regarding the speeding motorcycles? So playbook would set composite enharmonic interval in respect to relaxedness occurring the quality relative to the peace officer, I myself would assess. Subconscious self symptomatize, are officers well-versed for peg speeding vehicles in placing their protection cars clout periphery as to officialdom? One sincerely thrash about ethical self.

These are questions that necessaries on obtain asked re the FHP upon the Miami Lyon. Could the disaster diddle been prevented? And is the FHP conducting an inner recess dialectic as far as get hold of if scholarly operancy in order to the trooper in difficulties swish the calamity is walk off with?

.

Die Romeinse keizers, ze leefden verdorie in bijzondere tijden en dan is zo'n tentoonstelling de uitgelezen kans om met eigen ogen te zien hoe ze leefden, hoe ze door hun onderdanen gezien werden, wat ze allemaal verwezenlijkt hebben en vooral hoe latere generaties over hen dachten en nog steeds denken.

En net vandaag vind ik in de brievenbus een informatiepakket over Hadrian's wall in 't noorden van Engeland, 84 mijl lang en je kan er volledig langs wandelen.  Alweer een volgend reisdoel!

[afbeelding courtesy of the British Museum]

Ronny De Schepper

CANTATE
Te executeren door de délégués van de Vlaamsche Gemeenten,
Ter occasie van d’inauguratie der
Colonne du Congrés
26 September 1859

Colonn’, wat zalige souvenirs
doet uw aspect te binnen schieten…
’t is spijtig dat zoveel martyrs
in België’s wieg het leven lieten…

Koor:
Dupa duporum,
Et in saecula saeculorum. (het koor is een refrein dat na elke strofe wordt herhaald)

O ja, martyrs, dat is het woord,
zij vochten voor d’indépendance…
Jan hield zijn lijf en Peer verloor ‘t:
in alle dingen is er chance.

Slaapt zacht, martyrs, in uw’ caveaux,
ons harte blijft u respecteeren ;
Dumas die heet u marticos,
Maar moet g’u om dien praat choqueren ?

Gij hebt de tirannie verjaagd
die onze broeders opprimeerde,
de stijve tale weggevaagd
die alle Belgen embêteerde.

Wij staan hier nu rond het symbol’
van die fameuze liberteiten,
waarvoor gij hebt verspeeld uw bol,
waarvoor we u onze estime wijten

Wij staan hier nu bij ’t monument
Dat wij Congrès-Colonn’ nommeeren,
Gebouwd ter eer van ’t Parlement,
Dat u is komen succédeeren.

Wij staan hier nu, wij staan hier nu,
Wij zijn de Vlaamsche deputatie…
Colonn’ bonjour, Colonn’ salut,
Gij provoqueert onze admiratie !

Colonn’, bonjour, bonjour, bonjour ! !
gij zijt onsterfelijk geboren…
“Sonnez, tonnez, canons, tambours” !
wij zijn uwen glans verloren…

Gij zijt gemaakt van franschen steen,
Wat fransch is, is recommandabel;
De inscripties zijn in ’t fransch alleen –
Wij vinden dat zeer convenabel.

Uw vier statueën van omleeg,
die elk een vrijheid figureren,
zijn bijna g’heel van franschen deeg:
men moet de vrienden souteneeren.

Vrijheden van Enseignement,
Van Presse, Religie en Associatie,
Een volk dat u bezit en bekent
Is zeker een gelukkige natie.

Ons land zijn macht is excessief…
Provincen, gij formeert de keten…
De Waal heeft Vlaanderen zo lief
Dat hij het op zou willen eten.

Des Konings beeld komt van Parijs,
Het keert naar Vlaanderen den rugge :
Maar wat vermindert dat zijn prijs,
Of ’t kijkt naar Rome of naar Brugge.

Adieu colonn’, uw steen en brons
zijn fransch tot in hun ornamenten,
maar toch zit er iets in van ons…
ze zijn betaald met onze centen.

Koor:
Dupa duporum,
Et in saecula saeculorum.

Uit het hele land waren Russen naar de plaats van het drama gereisd. Nicolaas en zijn gezin zaten gevangen in een huis in Jekaterinenburg, in de Oeral. Toen tegenstanders van de bolsjewieken de stad naderden werd de hele familie doodgeschoten.

Pas in 1991 werd het massagraf ontdekt. In 1998 werden de stoffelijke resten in Sint-Petersburg herbegraven.

Tijdens de dienst werden ook alle andere slachtoffers herdacht van “deze tragische periode uit onze Russische geschiedenis”. De tekst voor de muzikale uitvoering werd geschreven door de Russisch-orthodoxe bisschop Hilarion Alfeyev. Die betoogt daarin dat het “Golgotha van de koninklijke familie” begon toen de tsaar op 15 maart 1917 aftrad. Ook fragmenten uit het dagboek van de tsaar werden verwerkt in het concert.

Een poster van Tsaar Nicolaas II en zijn familie in Yekaterinburg, de plaats waar ze negentig jaar geleden doodgeschoten zijn.

De tsaar laat sovjetleider Josef Stalin vooralsnog achter zich, net als Vladimir Lenin, de grondlegger van bolsjevistisch Rusland dat de tsaar vermoordde.
In de nacht van woensdag op donderdag is het negentig jaar geleden dat de bolsjewieken de tsaar en zijn gezin vermoordden. De stad Jekaterinenburg in de Oeral verwacht duizenden mensen om de plaats van de moord, waar nu een kapel staat, te bezoeken.
Nicolaas II werd op 16 mei 1868 geboren. Als jongen toonde Nicolaas weinig interesse in studeren of regeren. Zijn vader, tsaar Alexander III, had weinig vertrouwen in Nicolaas en liet hem aan zijn lot over.

Toen Alexander III in 1894 overleed was zijn zoon niet voorbereid op de troon. Hij trouwde met zijn jeugdliefde Alexandra, de kleindochter van de dominante Britse koningin Victoria. „Ik kan geen tsaar worden”, zou Nicolaas II hebben uitgeroepen op de dag van zijn kroning twee jaar later. Hij bemoeide zich liever met zijn gezin met vier dochters. Wel nam hij het initiatief tot een grote internationale vredes- en ontwapeningsconferentie die in 1899 in Den Haag werd gehouden.
De tsarina leed ondertussen erg onder het gebrek aan een mannelijke troonopvolger. Toen ze in 1904 eindelijk een jongen baarde, bleek Aleksej aan hemofilie te lijden, een ziekte die ervoor zorgt dat bloed uit een wond niet stolt, wat dan dodelijk kan zijn.

De zorgen over de jongen brachten de excentrieke geestelijke Raspoetin in huis bij keizer en keizerin. Deze 'gekke monnik' leek wat succes leek te hebben in zijn pogingen de gezondheid van de jongen te verbeteren. Vooral de tsarina was erg onder de indruk van de wonderbaarlijke genezer. Raspoetin kreeg steeds meer invloed aan het hof, waarover de adel zich grote zorgen maakte. Raspoetin werd in de laatste dagen van 1916 vermoord.
Nog geen drie maanden later zag Nicolaas zich genoodzaakt af te treden als tsaar. Het tsarengezin werd door de bolsjewieken gezien als een bedreiging voor het communisme en het nieuwe Rusland. Een half jaar later had de roemruchte Oktoberrevolutie plaats. In de zomer van 1918 werd het gezin in Jekatarinenburg uitgemoord, toen anticommunistische legers, 'De Witten' de stad naderden.

Mijn bezoek aan collega Byron Davies van Cardiff gisteren leverde naast een zeer goed overleg, ook nog een bijzondere ontmoeting op met taxichauffeur Noel Dowell. Ik vroeg hem naar de bijzondere koormuziek (klonk als Russische koormuziek) die op stond. Een taxichauffeur die van klassieke muziek houdt, maak je niet elke dag mee, dacht ik. Het waren liederen van de Welsh mineworkers.

Hij brandde los over Wales, over haar rijkdom, over het feit dat Koning Arthur uit Cardiff zou gekomen zijn. Toen sprong ik weer op vanuit de achterbank. Zo ontstond een bijzonder gesprek met een bijzondere Kelt die vanuit Cardiff excursies organiseert over heel Wales. Hij was altijd op zoek, zo zei hij, naar de andere kant van geschiedenis. Elk hoek waar je vanuit naar de "feiten" levert een ander verhaal, een andere geschiedenis. Hij grispte uit het dashboardkastje een boek, reikte het mij aan en zei: "You really should read this book An Utterly Impartial History of Britain van John O'Farrell."

Na hem een hand gegeven te hebben (de tweede keer dat ik een wildvreemde taxi-chauffeur een hand geef om ons contact te bevestigen of te bezegelen, de eerste keer was Tony, vorig jaar in Malta, mooie gast), stapte ik uit de taxi, om in te checken voor mijn terugvlucht naar Amsterdam. Op Cardiff Airport lag het boek bij de beststellers. Voor 7.99 Pound Sterling was ik de man. Direct gestart.

Ik moet zeggen, refreshing. Noel had gelijk. Zo komt geschiedenis dichtbij, zeer. Je voelt alsof het gisteren was, met humor en spitsvondigheid geschreven. Vooral accuraat, zo lijkt het. Begrip van het verleden is zo belangrijk om het heden te begrijpen. Geen heden zonder verleden. Bijzonder boek. Goede vlieghoogte, verfrissend na al die saaie geschiedenislessen die ik op school had. Dit zou verplichte kost moeten zijn op alle scholen. Zo verbindt geschiedenis weer. Ik dank Noel. Nice guy.

Voor de Britten is de Romeinse keizer Hadrianus geen vergeten grootheid. Dat heeft hij vooral te danken aan de bijna 120 kilometer lange muur die hij tijdens zijn regeerperiode (117-138 na Christus) tussen het huidige Newcastle en Carlisle liet bouwen. Die muur was bestemd om het Britse deel van zijn rijk te beschermen tegen de hardhandige invallen vanuit Schotland door de Picten. De Muur van Hadrianus wordt nog steeds gekoesterd door de Britten en prijkt ook op de lijst van Unesco’s werelderfgoed.

Een wandeling of fietstocht langs de muur is natuurlijk een leuke besteding van je vakantie in Engeland, maar je kunt de muur ook via een bustoer ontdekken. Ondertussen kun je ook nog genieten van het mooie Noord-Engelse landschap en typische marktplaatsjes. Meer informatie is te vinden op www.hadrian-wall.org.

In de loop van dit jaar kun je nog meer aan de weet komen van keizer Hadrianus. Van 24 juli tot 26 oktober is er in het British Museum

 in Londen (Great Russel Street) een bijzondere tentoonstelling gewijd aan de beroemde keizer. Bijna tweehonderd voorwerpen (beelden, bouwkundige restanten, bronzen voorwerpen, etc.) bijeengebracht uit 31 landen zullen meer inzicht geven in de regeerperiode van Hadrianus.

Zelf de Muur van Hadrianus bouwen? Bekijk dan deze eerdere post over Hadrian's Wall: the Game.

Voordelig naar Engeland? Kijk op Inpakkenenwegwezen.nl voor scherpe aanbiedingen.

Herkent u ze nog?

De teil

Bij ons was de teil een multifunctioneel gebruiksartikel.

• De was werd 'in de week' gezet in de teil
• Eenmaal per jaar ging de teil mee naar het tonnetje steken als waterhouder
• Op sinterklaasavond bracht de goedheiligman er de cadeautjes in en de poes vond haar plekje
• Bij de wekelijkse badbeurt stond de teil voor de kolenkachel

En nu op haar oude dag staat zij bejaard en onder de stof nog steeds werkeloos in de kelder:

2008

Wikipedea zegt: Een teil (ook tobbe) is een ronde, maar ook vaak ovale bak, die vroeger vooral van verzinkt metaal werd gemaakt.

De Vliegenkast

De vliegenkast, de voorloper van de koelkast. Een houten kast, waarvan de deur bespannen was met minuscuul horren gaas, waar men eten in bewaarde zonder dat er vliegen of ander ongedierte bij kon komen. Bij ons hing de vliegenkast in de kelder.

Maar denk ook is aan:

• Het pluche tafelkleed
• De kolenkachel en kolenkit
• Het theelichtje
• De melkkoker en
• Het petroleumstel
  
• De pannenplank

Herkent u deze nog: Veger en blik of 'Varken' en blik of stoffer en blik in combinatie met de mattenklopper als voorloper van de eerste elektische stofzuiger:

In de vijftiger jaren hadden wij zeil in de kamer met een kleed, het kleed werd iedere zaterdag opgepakt en buiten met de mattenklopper geklopt, het zeil werd 1 x per week in de was gezet en na een paar uur uitgewreven, ik ruik nog de geur van was in mijn neus. De overige dagen werden kruimels en stof geveegd met 'varken en blik' zoals mijn moeder het stoffer en blik noemde. Wat een luxe moet het voor de huisvrouw geweest zijn als er een stofzuiger aangeschaft werd.

Kroonprins Aleksej en zijn zus groothertogin Maria ontbraken nog in Sint Petersburg. Daar zijn de veronderstelde stoffelijke resten van de overige gezinsleden in 1998, zeven jaar na de val van de Sovjetunie, bijgezet.

In Rusland herdenkt vooral de Russisch-orthodoxe kerk de veelvoudige moord. De kerk heeft de keizerlijke familie heilig verklaard.

De in 1917 afgetreden tsjaar Niolaas II werd uiteindelijk met zijn gezin in Jekatarinenburg gevangen gehouden, terwijl de strijd om Ruslands toekomst woedde tussen de Roden (bolsjevieken) en de Witten, overwegend monarchisten. De meerderheid van de leiders der bolsjevieken was van joodse origine.

Mensenrechtenactivisten (u weet welke lui dat zijn ...) klagen steeds weer over de ontbrekende verwerking van de massamoorden onder de uit Georgië afkomstige Stalin. Lavrov uitte er kritiek op dat in de geschiedenisboeken op school de politiek van Stalin wordt afgeschilderd als een heroïsche daad voor Rusland. Indien de activisten klagen, dan is dat goed voor het volk. "Democratie" en "mensenrechten" worden gebruikt om de dictatuur in te voeren. Lees Orwell !

Stalin was zeker geen heiige, maar Stalin heeft getracht de internationale bankiers een loer te draaien. Het was hem bijna gelukt. Daarom werd hij in 1953 gruwelijk vermoord. De voorlopige uitkomst tont ook aan dat de Russen nood hebben aan een leider die het land groots maakt.

In de actie 'Historische Verkiezing 2008' van de openbare televisie Rossija, het Historisch Instituut en het Fonds voor de Publieke Mening zijn er van de oorspronkelijk 500 kandidaten nog 50 in de race.

Tot nog toe hebben 1,3 miljoen mensen een stem uitgebracht. De tweede plaats wordt voorlopig bezet door de legendarische liedjesmaker Vladimir Vissotsky.

Ere wie ere toekomt, zonder Walter De Buck in het begin van de jaren zeventig zouden de Gentse Feesten, nu niet zijn wat ze zijn. Dat wil evenwel niet zeggen dat vóór De Buck de Arteveldestede zo dood was als een pier. De autoriteiten hadden daar wel goed hun best voor gedaan, maar het volk heeft steeds feest willen vieren, mét of zonder de toestemming van de hoge heren voor wie men reeds het hele jaar door de ruggen moest krommen.
LIEVER KERMIS DAN KROEG
De eerste kermissen in Gent hadden plaats in het Vleeshuis. In de middeleeuwen stond dit er toch immers ongebruikt bij omdat men tijdens de vasten geen vlees mocht eten. In dat Vleeshuis kon men tot enkele jaren geleden (tot de promotie van de Oost-Vlaamse streekproducten zich er heeft gevestigd) tijdens de Gentse Feesten de standjes van tal van handelaren gaan bezoeken, terwijl men in een hoekje naar een poppenspelversie van "Genoveva van Brabant" of iets van die strekking kon gaan kijken. Ongewild gaf deze hele bedoening wellicht een vrij accuraat beeld van hoe het er destijds moet aan toe gegaan zijn.
Pas op het einde van de achttiende eeuw (de foor is dan reeds dermate uitgebreid dat nu ook de omgeving van het stadhuis erbij is betrokken) neemt het vertier de overhand op de handelsbeurs, die het tot dan toe eerder was.
Op 18 maart 1843 besloot de gemeenteraad dan toch de acht wijk- en parochiefeesten (ook wel "de acht zaligheden" genoemd), die van juni tot oktober van Gent een bijna permanente feeststad maakten, samen te voegen tot één week vertier in juni. In eerste instantie werd dit "les Fêtes Communales" genoemd, want het was op de eerste plaats toch een feest voor de burgerij. Zo slokten de paardenrennen in Sint-Denijs-Westrem een vierde van het budget (5.000 fr.) op, terwijl de buurtdekenijen het met 150 tot 200 fr. moesten stellen.
’s Zondags en ’s woendags had de Gentse burgerij omstreeks 1900 meestal de gelegenheid om
haar woning te verlaten en een avondconcert op de Kouter mee te pikken. Dit plein omgeven
met lindenbomen was sinds de zeventiende eeuw de plaats voor ontspanning bij uitstek.
Het werd dan ook de ‘Groote Vrijstermarkt’ van Gent genoemd, vanwege de talrijke paartjes
die er bijeenkwamen onder de bomen en tussen de bloemenkraampjes, luisterend naar “de meeslepende tonen eener walsen of onder het opwekkend gedommel van een pas-redoublé.” De rijkere klasse kon er op zondagen naar hartelust flaneren en na een bezoekje aan de opera, gelegen naast dit plein, in de talrijke omliggende café’s genieten van een drankje. De aanwezigheid van de burgerij hield het werkvolk van het plein. Eveneens Place d’Armes genoemd, was dit plein tot aan de twintigste eeuw de plaats voor de schouwing van wapens en paarden. Sjieke burgerfeesten vonden meestal plaats in het Casino aan de Coupure vanaf 1837, dat met zijn prachtige tuinen een schitterende omlijsting vormde voor tentoonstellingen, diners en galabals. Helaas werd het in 1912 gesloopt.
De foor op het Sint-Pietersplein werd eerst in het kader van de Feesten georganiseerd, maar kreeg heel snel een eigen plaats tijdens de halfvastenperiode, zoals het nu nog steeds is.
Er werd in die tijd ook brood bedeeld en als "volksverheffing" waren er gratis toneelvoorstellingen en mocht men kosteloos musea en historische gebouwen bezoeken. Aan de stadspoorten moest men echter wél betalen: het octrooi (de belasting om de stad binnen te mogen) bleef immers ook tijdens de feesten gehandhaafd. Vuurwerk kwam er al vroeg aan te pas en ook een "feestverlichting" met olie (vanaf 1915 was er de eerste elektrische verlichting).
Een andere reden om tot deze beslissing over te gaan was dat de kermis een gezinsuitstap was, daar waar de kroeg uitsluitend voor de man werd voorbehouden. Met vaak ook nog vrouw- en kindermishandeling als gevolg, als hij dronken thuis kwam. En zo kwam het dat ook de Socialistische Partij een monsterverbond aanging met Kerk & Kapitaal om al die slempartijen een beetje in te dijken. Met name in 1920 voerde zij actie tegen de carnavalsfeesten. De Mardi Gras was wel alweer vooral een voorrecht van de burgerij, maar "slonsendag" maakte er ook deel van uit en dat was de dag dat het proletariaat zich ook eens "goed liet gaan", zoals Felice dat zou zeggen. Daarom werd de vrije week van carnaval naar de week rond 21 juli verplaatst en kregen de Gentse Feesten een meer algemeen karakter.
Vanaf 1931 kwam er opnieuw een foor tijdens de Gentse Feesten, want die was oorspronkelijk bedoeld om de werkloosheid bij de foorkramers wat in te dijken. Deze kunstmatige poging tot heropleving van de feesten kende echter weinig succes. Toch is het opvallend dat als tijdens de oorlog een Ivanov’s Detectiveroman verschijnt over inspecteur Robert “van de Geheime Politie van Gent”, er op een bepaald moment wel wordt vermeld dat hij zich met tegenzin over een bepaalde zaak buigt, aangezien hij speciaal vakantie had genomen voor de Feesten!
In de jaren vijftig wordt het bal op de Kouter opgedoekt, net zoals andere attracties. Dat alles heeft uiteraard ook te maken met de "vercommercialisering" van het volkse vermaak, zoals dat uit de Verenigde Staten is komen overwaaien, en niet op de laatste plaats door de komst van de televisie. Eén van de elementen die teloorgingen was het variété.
REVIVAL GENTSE FEESTEN
Zo kan men zeggen dat de Gentse Feesten een stille dood waren gestorven tot Walter De Buck in de overlevenden van mei '68 blijkbaar wel een gezonde voedingsbodem vond voor een geslaagde revival in 1970. Walter De Buck (°1934) was een plastisch kunstenaar (Staatsprijs voor Beeldhouwkunst in 1958!) die net als The Beatles en zovele anderen in de sixties naar India was gegaan om daar het licht te zien. Hij liet daar het lied "'k Zijn al zo lang op weg geweest" horen aan zijn goeroe en alhoewel deze mens geen gebenedijd woord moet begrepen hebben van wat De Buck daar zong, raadde hij hem aan terug te keren naar Gent (dan was hij ervan af natuurlijk) en daar "een feest te maken". De Gentse middenklasse kwam toen al lang niet meer naar de Gentse Feesten (die gingen liever naar de Belgische kust of, als ze nog méér geld hadden, naar de Costa Brava). Gent was op dat moment enkel nog bevolkt door studenten, werklozen en bejaarden. De eersten herkenden zich in de rebel De Buck, de laatsten werden gecharmeerd door de liedjes van Kareltje Waeri, die hij van zijn vader had geleerd.
Ook acteur Bob de Moor is één van de initiatiefnemers van de herleving van de Gentse Feesten om de eenvoudige reden dat de kapperszaak van zijn vader op het Sint-Jacobspleintje lag en dat hij Walter De Buck daar stroom liet aftappen, telkens de leidingen in Trefpunt weer eens gesprongen of afgesloten waren. Zelf is De Moor echter niet naar India gereisd. "In Saloniki had ik al heimwee naar de Mokabon."
Dat verhaal van die Indische goeroe bekt natuurlijk uitstekend, maar Marc Van Hecke, vanaf het allereerste begin geluidstechnicus op het Sint-Jacobspleintje, heeft een andere versie van de ontstaansgeschiedenis van de “nieuwe” Gentse Feesten: “Eigenlijk hebben we de nieuwe Gentse Feesten te danken aan een Antwerpenaar. Wannes Van De Velde had een maat die in 1969 een zware politieboete had gekregen. Om die te betalen, besloten ze voor geld te komen spelen tijdens de Gentse Feesten. Wisten zij veel dat die niks meer voorstelden. Overal waar ze met Walter De Buck kwamen, werden ze weggejaagd. Dan heeft De Buck gezegd: volgend jaar hou ik zelf een feestje op mijn pleintje aan Sint-Jacobs.”
Dit verhaal is alvast meer “down to earth” dan dat van die goeroe. Maar toch zit er hier ook een addertje in het gras. Van Hecke vertelt dit verhaal namelijk in de Gazet van Antwerpen van 17/5/2008 en in die gazet is het natuurlijk “lekker meegenomen” dat de Gentse Feesten eigenlijk van Antwerpse makelij zouden zijn. De confrater die het interview heeft afgenomen (Hans De Ruyck) was dan ook bij de pinken en maakte er zijn grote titel van!
Maar hoe dan ook, op 18 juli 1970 opende Walter De Buck met compaan Wannes van de Velde de feestelijkheden en verder kwamen dat jaar nog o.a. Rum, de Cotton City Jazz Band en natuurlijk Roland and his Bluesworkshop aan bod. Tijdens het optreden van Derroll Adams begon het te regenen en zoals de legende het wil, kwamen alle toeschouwers op het podium staan, omdat het daar tenminste droog was. Dat kon toen nog.
Een ervaringsdeskundige aan het woord. De latere zanger van Gorki, Luc De Vos, was naar eigen zeggen nog maar een kleuter in die tijd, maar aan de hand van zijn moeder ging hij “met de bus naar Gent (…) om naar de hippies te kijken. We hadden al hippies gezien op onze zwart-wittelevisie die in dat jaar haar intrede had gedaan in ons werkmensenhuis. Die hippies zaten in Holland op de Dam in Amsterdam. Maar nu hadden we ook onze eigen hippies, hier gewoon in Gent. Dat moesten we zien natuurlijk! Vooral mijn moeder, om haar vooroordeel en haar eigen gelijk bevestigd te zien. Toen ik die vrolijke jongens en meisjes bezig zag daar op het Sint-Jacobsplein dacht ik meteen: ik ga ook hippie worden. Dit in tegenstelling tot mijn moeder, die dat allemaal luizigaards vond. Nooit, neen, nooit zou zij hippie worden. Ze had het beter gedaan, dan had ze nog wat lol gehad in haar bestaan. Achteraf is gebleken: het is dankzij deze hippies dat Gent de stad is geworden die zij nu is.” (in Zone 09, 11/7/2007)
Romain De Coninck speelde in de Minard "de Ronde van Frankrijk", die tijdens het openingsweekend voor de tweede maal werd gewonnen door Eddy Merckx, en op de Kouter draaide men... fonoplaten! Zo spectaculair zag het er in deze beginfase dus zeker niet uit. Maar met de Karel Waeri-herdenking op zondag gaven de jongens en meisjes van Trefpunt aan waar hun "roots" lagen...
Fabien Audooren vertelt op het internet hierover: "Wat ik mij nog herinner van de eerste Gentse Feesten is de kleinschalige organisatie en het spontane karakter van het geheel. Ik kende Walter De Buck nauwelijks, maar toch had ik het gevoel dat ik er bij hoorde, bij die bonte mengeling van alternatieven en langharigen. De eerste keer dat ik op het pleintje verzeilde tijdens die bewuste eerste feesten, was Rudy Bellemans van de Doolaards aan het optreden, samen met een Ier, die ik achteraf nooit meer gezien heb. Ik had Rudy Bellemans leren kennen in Antwerpen, en we hadden bij hem thuis al samen gemusiceerd. Hij zag me zitten tussen het volk, zo'n vijftig à zestig man, en hij riep me op het podium. Er werd ergens een gitaar gehaald en ik mocht meespelen. Het podium bestond uit drie kleine pratikabels, het was ook niet overdekt (dit is wel in tegenspraak met het Derroll Adams-incident dat ikzelf nochtans heb meegemaakt, wellicht heeft dit plaatsgevonden nà wat Fabien hier vertelt en had men al eens een regenbui gehad, RDS), en in het midden stond er maar één micro. Met hoeveel muzikanten je ook op het podium stond, er was maar één micro beschikbaar. We speelden nummertjes uit het klassieke folkrepertoire, liedjes die iedereen kende, en we hadden nog succes ook. Dat was mijn eerste optreden op de Gentse Feesten.”
Een jaar later was Wannes er weer, maar deze keer om de Feesten te besluiten. Het was de derde W die met Walter De Buck mocht openen deze keer: Willem Vermandere. Opnieuw Fabien Audooren: “In die tijd was Mong Rosseel samen met enkele vrienden het buurthuis 'Kontakt' begonnen in de Sleepstraat en Walter kwam daar geregeld spelen. De tweede Gentse Feesten traden we op met het koor van het buurthuis. Walter had ook gevraagd of we met enkele mensen van het buurthuis konden helpen bij de drankverkoop. Op die manier waren we dicht bij de feesten betrokken. In oktober vierden we de eerste verjaardag van het buurthuis en voor die gelegenheid hadden we met een paar vrienden een show in elkaar geknutseld. Dit was de geboorte van Vuile Mong en de Vieze Gasten. Walter had ons zien optreden en hij gaf ons een kans om, tussen het tappen en bestellen door, op de Gentse Feesten van 1972 op te treden. Het publiek was laaiend enthousiast. Walter geloofde erg in de groep en in augustus nam hij ons mee door Vlaanderen als voorprogramma. Voor we het beseften, werden we een veelgevraagde groep. Die doorbraak is er grotendeels gekomen door dat optreden op de feesten en door de stimulans die we van Walter kregen. De Vieze Gasten zijn nu nog steeds een vaste waarde in het programma.”
“De eerste jaren werd er op alle vlakken geïmproviseerd. Naast de programmatie op het podium was er veel ruimte voor de inbreng van het publiek. Het podium stond altijd vol met mensen die de groepen liever van dicht volgden, en er zaten ook altijd mensen tussen die spontaan de pauzes tussen de verschillende optredens verzorgden met Gentse liedjes. Don Camillo was een vaste gast. Hij was steeds gekleed in pitteleir, een wit ondervestje en chapeau‑buse. Met zijn zelfgebouwde percussie‑instrumenten of op zijn mondharmonika speelde hij elke avond als entr'acte It's a long way to Tipperary of Oh Suzanna. Jerôme Rieux was ook een vaste zanger. Hij had een veel uitgebreider repertoire, maar zijn beste nummers waren toch De sterkste man van Gent en 't Sleutelgoatse. Naarmate hij ouder werd kon hij zijn teksten moeilijker onthouden, maar er was altijd wel iemand in het publiek die hem de volgende zin kon toeroepen. Alles kon, en alles mocht. Elke avond waren er jam‑sessions die meestal tot de vroege ochtend duurden.”
“Op de Vlasmarkt was er toen maar één café open tijdens de feesten: 'De Ekkentu'. Dit café werd uitgebaat door Cecile Carels. Zij was ook vanaf het eerste uur betrokken bij de feesten en haar café was gedurende die tien dagen dag en nacht open. Elke avond waren er optredens. Roland, de Piotto's
en Waso traden er geregeld op. Guido Schiffer op viool en ik op accordeon hebben daar vele nachten gespeeld. Meestal stonden er meer dan honderd mensen binnen, opeengepakt op de vloer, op de stoelen, op de tafels, en de sfeer was ongelooflijk. Soms gebeurde het dat iedereen, in de mate van het mogelijke, stond mee te dansen zodat de vloer het dreigde te begeven. Er stond dan iemand in de kelder die kwam roepen als de vloer te veel begon mee te geven, en dan moesten we onmiddellijk stoppen. De jaren nadien hebben ze de vloer speciaal ondersteund voor de feesten.”
“In de namiddag waren er ook altijd activiteiten voor de kinderen. Stekelbees heeft jaren het jeugdatelier onder de naam Patati Patata op zich genomen.”
“Vanaf 1972 werden er om de dag af te sluiten, of beter om de volgende dag te beginnen, films gedraaid. Marc Van Hecke, die van 1970 tot en met 1982 voor de geluidsversterking zorgde, selecteerde de films. Er zaten soms veel mensen te kijken, zelfs als het beeld bijna niet meer zichtbaar was omdat het 's morgens al te klaar was.”
“Ieder jaar opnieuw werd de draak buiten de stad opgehaald om dan stoetsgewijze naar Sint‑Jacobs te komen. Later heb ik verschillende ideeën voor de stoet uitgewerkt, zoals de wandelende parodie op de gemeenteraad, de reuzentaart met de koppen van politiekers, de act met de guillotine, enz.”
“De Vlasmarkt was toen de plaats bij uitstek voor straatanimatie. Jaar na jaar stond Mong Rosseel er met een spooktent, waar zelfs Arne Sierens en Wim Meuwissen nog aan meegewerkt hebben. Pol De Braeckeleer van De Muur heeft daar ook nog met het reuzenei, de koe, het kaartenhuisje en de muur gestaan. Schitterende animaties die zeer veel volk lokten, en waar je voor 20 frank steevast bedot was. Het was verbazend dat wie één van deze attracties bezocht had, weigerde om de inhoud te verklappen aan de anderen. Zelf zien en zelf beleven was de boodschap.”
“Gust Buysse is jarenlang ook een vaste animator geweest op de Vlasmarkt. Elk jaar probeerde hij een nieuw wereldrecord te vestigen. Zijn naam veranderde mee met zijn recordpogingen: Guust de stempelaar, Guust de
wortelschreper, Guust de muilentrekker, enz. Zijn merkwaardigste stunt was
misschien wel het wereldrecord briefschrijven aan president Reagan.”
“Wat ik me ook nog goed herinner is de stunt van Jan Verroken. Hij liep op een schuine kabel omhoog van het druppelkot op Sint‑Jacobs naar een kraan die op het einde van de Vlasmarkt stond. Elke dag werd deze stunt keer op keer uitgesteld. De voorlaatste dag liep hij dan toch terwijl de fanfare van Sint-Juttemis zorgde voor een muzikale begeleiding waarvan je kippevel kreeg.”
“De eerste jaren werkte ik als tapper en naarmate de feesten groeiden werd het steeds moeilijker om op een treffelijke manier te tappen. We moesten soms zo snel bestellen dat de koeling van de taps het niet meer haalde en er enkel nog schuim uit de tapkranen kwam. Toen lieten we gewoon emmers vollopen waaruit we dan de pinten schepen. Toen kon dat nog en accepteerden de mensen dit. Er was trouwens een groot voordeel aan: de pintjes waren steeds tot de rand gevuld! Vandaag zou je om hygiënische redenen uiteraard onmiddellijk het kraam moeten sluiten.”
“Een plezante anekdote uit die tijd was dat Walter en Dick Rogiers op een morgen verdwenen waren. Spoorloos. Er brak paniek uit, want ze hadden de kas meegenomen. Tegen de avond kwamen ze goed in de wind terug. Ze hadden een bloemenwinkel leeggekocht en de bloemen aan het station uitgedeeld aan de treinreizigers. Als reden gaven ze op dat dit een uitstekende campagne was voor de public relations van de Gentse Feesten.”
Oorspronkelijk lag het stadsbestuur dwars omdat de rebelse geest van de oude kermissen opnieuw door de stad waarde, maar toen de dekenijen geld roken en mee op de wagen sprongen, kwam men toch over de brug. Het "Bal 1900" op de Kouter werd in ere hersteld en vanaf 1974 kwam er een officiële openingsstoet met o.a. de Fanfare van de Lochte Genteneirs. De Snaar en Papa Doc stonden op het podium. Er werd voor het eerst ook opnieuw een Stropke verkozen (en om in de rebelse geest te blijven, werd het al meteen een meisje: Lutgarde Burggraeve) en wijlen John Massis liet in 't Museetje (nu het Huis van Alijn) z'n spierballen zien.
In 1975 liep het pleintje al goed vol voor mensen als Armand en Kris De Bruyne. Toch waren er nog altijd moeilijkheden omdat Walter De Buck, ondanks al zijn verdiensten, verplicht werd om de muziek in zijn Martiko om 22.30u af te zetten en om 1u de deuren te sluiten. Berten De Keyzer (de vader van Laurens) schreef: "De stad schijnt op de ene of andere wijze Walter De Buck te willen kelderen. Andere organisaties zouden veel subsidies krijgen." De pastoor van Sint-Jacobs klaagt (terecht) dat zijn kerk als pissijn wordt gebruikt.
Bijgevolg schreef hoofdcommissaris Mortier zelfs nog in 1976 een ophefmakend rapport voor de burgemeester waarin hij er zijn beklag over deed dat "Sint-Jacobs zich bij de buitenlandse hippies enige faam heeft verworven" en dat "die het niet zo nauw nemen met de moraliteit". Ook "sommige spektakels druisen in tegen de openbare orde en zeden". Vooral "de films die op het pleintje gedraaid worden zijn vaak bijzonder sterk gekruid". Dat was in de tijd dat het avondprogramma nog met een film werd besloten en eigenlijk was het alleen de tekenfilm "Fritz the Cat" die voor enig vertier zorgde. Maar moesten de kinderen toen niet al lang in hun bed liggen? Ook Cinema Vooruit protesteerde hiertegen. Niet omwille van het fatsoen, maar wegens de "oneerlijke concurrentie". Feestschepen Moreeuw van zijn kant stoorde zich aan de infostandjes die traditiegetrouw rond het pleintje stonden opgesteld. Ook hij zag "een sfeerverschuiving à la Amsterdam".
Een jaar later kwam de nieuwe schepen van feestelijkheden, Jef Ackerman, een kijkje nemen en vond het "plezanter dan ze hem hadden wijsgemaakt". Een en ander belette echter niet dat het Willem Breuker Kollektief wegens lawaaihinder door de politie van het podium werd gejaagd. Toch woei er voortaan een nieuwe wind: de eerste (geringe) subsidies gingen over de toonbank en er werd door de stad ook al wat praktische hulp verleend. In 1979 kwam zelfs cultuurminister Rika De Backer met wat subsidies over de brug.
PROFESSIONALISERING
Ook Geert Hoste heeft de tijd nog meegemaakt dat de Gentse Feesten veel kleinschaliger waren, maar hij doet niet mee aan dat nostalgisch geleuter. "Dat zijn altijd dezelfde mensen die klagen. Eigenlijk is dat omdat ze nu deftig getrouwd zijn en niet meer zoals op hun achttiende zich elke nacht lazerus kunnen zuipen en naar een lief op zoek gaan. Nee, als je eerlijk bent, moet je toegeven dat het allemaal juist veel professioneler is geworden. Het stadsbestuur heeft dat goed in handen."
Dat de Gentse Feesten in de zeventiger jaren, toen al zelfs buiten Gent, een unieke uitstraling hadden, wordt bewezen door het feit dat veel festivals in Vlaanderen zich geïnspireerd hebben op de Gentse Feesten: de Lokerse Feesten, de Paulusfeesten in Oostende, het Straatfestival in Vlissingen, het Cactusfestival in Brugge, de Savooifeesten in Ninove, de Steenfeesten in Antwerpen, enz.
Fabien Audooren: “In 1982 hebben we het gebouw aangekocht waar nu het Nieuwpoorttheater is. Vanaf 1980 hebben we die ruimte gebruikt tijdens de Gentse Feesten om er theatergezelschappen en aanverwante acts te programmeren. In de tweede helft van de jaren tachtig is Dirk Pauwels met enkele vrienden begonnen met de uitbouw van wat nu het Nieuwpoorttheater is.”
“In die tijd werd er ook altijd rond een thema gewerkt, of werd er een instrument in het daglicht gesteld. De meest uiteenlopende zaken zijn aan bod gekomen: 'Culturen als Buren', 'Wat betekent volksmuziek in de wereld van vandaag?', 'Wa gaade gij worden als ge groot zijt?', 'Het getal 13', De doedelzak, 'Het Geheim', 'De tip van de Sluier', enz. De laatste jaren werken we zonder thema. Er komen zoveel verschillende culturele aspecten aan bod tijdens de Feesten dat je voor elke editie wel tien namen kan bedenken.”
Het werd allemaal veel professioneler en voor Walter De Buck zelfs een beetje te veel. Vanaf 1985 nam Guido De Leeuw over.
Fabien Audooren: “Sinds 1985 is er een nieuwe Raad van Beheer, waarvan ook ik deel uitmaak. Door allerlei omstandigheden was er dat jaar een enorm verlies van ongeveer 3.000.000 fr. Om die put te vullen hebben we toen voor de volgende jaren voor het eerst een beleidsplan uitgewerkt. In dat plan werd alles heel strikt gebudgetteerd. Het artistieke budget werd vastgelegd, en moest strikt nageleefd worden. Het plein kreeg een nieuwe indeling, het podium werd verplaatst en er kwam een nieuwe tentenstructuur. We hebben ook moeten bezuinigen op de onkostenvergoedingen voor de medewerkers, enz. Elke frank werd twee maal omgedraaid voor we hem uitgaven. De steun die we tot dan toe van de stad kregen, beperkte zich tot het betalen van enkele groepen, die ook op de andere grote pleinen optraden, en het leveren van de podia, nadars en vlaggenmasten. Binnen deze krappe begroting werd er, naast de programmatie, toch plaats gevonden om elk jaar opnieuw opdrachten te geven aan enkele plastische kunstenaars. Als één van de hoogtepunten wil ik De Vlieger (1983) van Luc Van Haegenborgh vermelden. Hij was trouwens ook de man achter de reuzenbetonblok die we in 1980 met vzw Trefpunt aan de stad schonken.”
“Sinds 1985 heeft ook de sponsoring zijn intrede gedaan op Sint‑Jacobs. Voor die tijd kregen we hier en daar wat materiaal en een beetje geld van de brouwerij. Door de stijgende kosten voor de programmatie, de infrastructuur, de medewerkers, en niet te vergeten de BTW en de bedrijfsvoorheffing op buitenlandse artiesten, is sponsoring voor de organisatie van de Gentse Feesten onontbeerlijk geworden. De steun die we van de overheid krijgen is zelfs niet voldoende om de BTW en de bedrijfsvoorheffing te betalen. Toch proberen we in de mate van het mogelijke het pleintje zelf vrij te houden van reclamepanelen en agressieve publiciteitscampagnes. Het pleintje is er in de eerste plaats voor de concerten, voor de plastische aankleding en voor het publiek. Wij willen die sfeer proberen te behouden. Tot vandaag begrijpen en respecteren onze sponsors dit.”
In 1988 moest de laatste draaimolen aan Sint-Jacobs plaats ruimen voor de Spiegeltent.
Tot 1989 kreeg vzw Trefpunt van de stad op artistiek vlak een paar groepen
aangeboden via de Dienst Culturele Animatie. De Korenmarkt kreeg er nog eens 800.000 fr. bovenop, en het Sint‑Baafsplein werd volledig georganiseerd door de stad.
Fabien Audooren: “In datzelfde jaar hebben we toen een voorstel uitgewerkt met een nieuwe verdeelsleutel voor de subsidies en die aan het nieuwe stadsbestuur voorgesteld. Elke organisator zou subsidies ontvangen in verhouding tot het artistieke budget dat hij zelf investeerde. Het stadsbestuur is ons daar gedeeltelijk in gevolgd, in die mate dat ze voor de drie grote pleinen ongeveer evenveel subsidieerden. Voor Sint‑Jacobs betekende dit een subsidieverhoging van meer dan 1.000 %!”
“Nog in 1989 zijn Guido De Leeuw en ik naar de stad gegaan met het voorstel om in Gent een straattheaterfestival te organiseren. De stad heeft onmiddellijk enthousiast gereageerd. Ze wilden zelfs als gelijkwaardige partner mee organiseren. Vzw Trefpunt zou instaan voor de artistieke invulling, en de stad zou de praktische realisatie op zich nemen. In 1990 hebben we samen het eerste Europees Straattheaterfestival te Gent georganiseerd. Dit festival sloeg in als een bom en het wantrouwen dat voordien leefde bij sommige beleidsmensen en collega‑organisatoren, veranderde snel in een laaiend enthousiasme. Eén van de sterkste troeven van het Straattheaterfestival was dat het zeker geen elitair festival was. Het Straattheaterfestival was toegankelijk voor iedereen, en bijna alle voorstellingen waren gratis. Omdat de groepen op straat optraden, speelde ook hier de spreekwoordelijke drempelvrees, die de cultuurtempels wel met zich meebrengen, geen enkele rol.”
“Tijdens het eerste Straattheaterfestival werd al snel duidelijk dat er
ook bij ons een ruime belangstelling groeide voor openluchtvoorstellingen van hoog artistiek niveau. In 1992 werd de naam van Vzw Trefpunt dan ook aangevuld met de ondertitel: Productiecentrum voor Kunsten op Straat. We wilden naast het hoge aantal kwalitatief goede buitenvoorstellingen die beschikbaar waren uit het buitenland, zelf starten met de realisatie van volwaardige buitenproducties. Tijdens het tweede Europese Straattheaterfestival realiseerden we één eigen buitentheaterproductie, Arena, en één coproductie met het Theaterfestival aan de Werf uit Utrecht, Aero.”
“Eén van de onderdelen van het tweede Europese Straattheaterfestival werd De Grote Prijs Guido Claus, ter nagedachtenis van Guido Claus, één van de Twee Wezen, met wie wij jarenlang een prettige en vriendschappelijke samenwerking hadden. Jarenlang was hij ook medewerker op Sint‑Jacobs als schenker in ons Druppelkot. Deze wedstrijd is bedoeld voor jonge en nieuwe groepen, en voor solospelers die, met een minimum aan materiaal, toch een boeiende voorstelling weten te realiseren. De eerste prijs werd gewonnen door de Compagnie Contre‑Pour met hun voorstelling: Les Hommes en Noir."
“In 1990 zijn we tijdens de Feesten gestart met de organisatie van orgelconcerten in de Sint‑Jacobskerk. Iedereen kende de Sint‑Jacobskerk, één van de mooiste kerken van Gent, langs de buitenkant, maar de meesten onder ons waren er nooit binnen geweest. Die kerk is gedurende het jaar, buiten de kerkdiensten, niet open voor bezoekers. Er kwamen heel wat luisteraars naar de concerten; sommigen waren enkel geïnteresseerd in het interieur. Sinds 1991 geven we voor deze concerten compositieopdrachten aan hedendaagse Vlaamse componisten.”
HOLLANDERS
Alhoewel wij nooit zouden gedacht hebben dat urine een goede meststof was, dan moet het aftreksel van ettelijke Duvels blijkbaar toch erg gunstig op die voedingsbodem hebben ingewerkt, want de mensen van Trefpunt hebben uitgerekend dat er nu jaarlijks om en bij het miljoen mensen op Sint-Jacobs passeren. Daarbij groeien en bloeien er zoveel Hollanders dat een Gentse kat er haar jongen niet meer kan vinden. Of zoals Laurens De Keyzer stelt: "Het is net alsof je op bezoek bent in je eigen stad, een merkwaardig gevoel. Hinderen doen ze me echter niet, het duurt tenslotte maar tien dagen en Hollanders mogen zich toch ook amuseren, of niet soms? 't Zijn toch leuke feesten? Maar wel vuile. Op die manier ben ik altijd blij dat de Gentse Feesten achter de rug zijn, omdat de stad dan weer wat properder wordt. Vroeger was het pleintje bij Sint-Jacobs natuurlijk wel lekker vuil, maar daarrond zat je alweer in een andere wereld. Nu is het overal hetzelfde. Je kan nergens nog rust vinden. Op iedere hoek van de straat staat er wel iemand te jengelen. Ik heb dan ook zeer veel respect voor het werk van de reinigingsdienst in die periode. Ik vind het trouwens zalig om ze bezig te zien. Het is alsof je eigen bovenkamer gekuist wordt. Vooral als je teveel gedronken hebt, wat mij wel eens pleegt te overkomen. Dan is het alsof ik gezuiverd word, alsof ik naar de biecht ben geweest."
SHE-BAR
Op verordening van het stadsbestuur staat er in 1995 geen podium meer op de Vlasmarkt. Daarmee komt de directeur van de feestelijkheden, Jan Schiettekatte, eigenlijk tegemoet aan de eisen van Guido De Leeuw. Maar of dat ook zo zal zijn, is nog maar de vraag. Alles beweegt daar nog, de rebellie van Sint-Jacobs uit de jaren zeventig is blijkbaar een paar honderd meter verschoven naar die van de Vlasmarkt.
Maar het is anders. Uiteraard. Zoals de jaren negentig ook niet gelijk zijn aan de jaren zeventig. Als programmator Jan De Coster van de Charlatan het over de She-bar heeft, dan knipperen we toch even met de ogen. "She" staat immers voor "strictly hot experience" en het is dan ook de bedoeling om hier animatie te brengen gaande van striptease tot slangenbezweerders. Iets wat je normaal pakweg in de buurt van de Glazen Straat verwacht, maar toch niet in de achtertuin van een jongerencafé? "Nee, wij zijn geen nieuwe Maxim's," repliceert De Coster, "al moet ik wel toegeven dat we hiermee toch ook een nieuw publiek aanboren. Maar anderzijds is het duidelijk ook op vraag van een groot deel van onze huidige publiek."
De She-bar is op het moment dat ik er een kijkje kwam nemen geopend voor, zoals men dat dan noemt, "intieme kring", maar blijkbaar heeft men daar op de Vlasmarkt eigen ideeën over, want buiten het feit dat sommige meisjes niet veel om het lijf hebben (maar met deze temperaturen hebben ze dat allemaal), valt er niks speciaals te merken. Dit is gewoon een lawaaierige jongerenbar zoals zovele andere. Tenzij misschien dat men ook vaak jongens elkaar ziet kussen. Maar geen striptease dus en (gelukkig) ook geen slangen. De programmatie (die er dus niet was, toch niet rond middernacht) is in handen van Isnel da Silveira, een vriendelijk zwartje. Als medewerkers staan verder Johan Vermeiren, de uitbater van de "Charlatan", vermeld (die deze vzw St.-Jan in d'Olie, gebruikt om de klachten tegen de Charlatan te omzeilen, zoals daar zijn: nachtlawaai, vandalisme, parkeeroverlast, dealers, brandveiligheid), Jan De Coster, Pol Heyvaert en Hendrik Van Doorn (voor het decor), Charlotte Vermeire, Griet Vandenabeele en ook Dirk Pauwels van het Nieuwpoorttheater en lingerie Potiau.
Tijdens de Feesten zou de She-bar voor iedereen die zich wil laten bedotten moeten toegankelijk zijn, zij het dat men de nodige piasters (300 fr. om precies te zijn) moest neertellen. De optredens in de Charlatan bleven echter gratis, al werden ze tot een minimum beperkt. Eigenlijk alleen Brendan Croker op vrijdag 21 en zondag 23 juli. Tussendoor was hij op zaterdag ook te beluisteren in de fameuze She-bar. Inderdaad dus toch iets anders dan de Maxim's (al hebben we ons laten vertellen dat Crokers vriend Roland in Singapore b.v. ook in dergelijke etablissementen speelt).
Verder was er op de Vlasmarkt alleen van 18 tot 20u een wandelende fanfare (al hebben de doedelzakspelers afgezegd uit schrik dat men hun kilt zou opheffen) en nadien zou er een groot scherm worden opgesteld, waarop men de verrichtingen op het podium bij Sint-Jacobs zou kunnen volgen.
VERNIEUWING
Op 13 juli 1999 gaven zowel Walter De Buck als cultuurschepen Jaak De Poorter, die op die dag resp.65 en 60 jaar werden en met (voor de laatste: vervroegd) pensioen gingen, de fakkel door aan de jongere generatie. Deze editie werd echter met een financiële kater afgesloten, zodat vzw Trefpunt besloot om enkele zaken terug te schroeven. Zo was er in 2000 in het Baudelopark geen Spiegeltent meer. Het Wijkpaleis blijft wel staan om er zweterige tango's en andere buikdansen te euh... dansen.
Voor het eerst sinds dertig jaar werden de Feesten dus ook niet geopend door Walter De Buck, maar hij sluit ze nog wel altijd af (zij het dan net voor de haast even onvermijdelijke Raymond van het Groenewoud). In de plaats van De Buck werd als openingsact een Turkse zangeres aangetrokken om aan te geven dat de Feesten er ook zijn voor de "nieuwe Gentenaars", aldus Guido De Leeuw. Toch is ook Gents Nationalisme op zijn plaats, met het Gents Nationaal Zangfeest, waarbij Guido Naessens in samenzang met het publiek nog eens zijn Gentse "klassiekers" doorneemt...
De grote vernieuwing kwam er echter in 2002 toen de nieuwe feestenburgemeester Daniël Termont als "sterkste man van Gent" (voor een goed doel had hij deze klassieker nog eens op CD gezet) niet alleen komaf wilde maken met de traditionele programmatie op "gevestigde" pleinen als Sint-Baafs of de Korenmarkt (die programmatie ligt immers al jaren onder vuur), maar ook die van Sint-Jacobs zelf. Inderdaad, niet alleen blijkt de opkomst hier fel achteruit te gaan (al kan dat onmogelijk de enige reden tot kritiek zijn, aangezien de Groentenmarkt die met covergroepen als Chris Hageland en Zep Zupiler nog altijd enorm succes kent, toch ook geviseerd wordt), vooral de jongeren laten het afweten. Zelfs als er een avond speciaal voor hen wordt geprogrammeerd. Het mag dus duidelijk zijn: de ouwe rakkers van Trefpunt hebben de overstap naar de 21ste eeuw gemist.
Daarop werd gereageerd met twee nieuwe podia: één aan de Korenlei, waar de programmatie in handen was van de exoten van Polé Polé, en één aan de Oude Beestenmarkt, dat vooral hiphop, house, trance en wat weet ik al meer moest brengen. Werd het eerste initiatief door iedereen gesmaakt (net als het Blue Note Jazzfestival in de Bijloke en het Gravensteen), dan kwam er op het tweede wel veel kritiek vanuit de omliggende apartementsgebouwen. Typisch was dat deze in de krant "De Gentenaar" werd geformuleerd door Miel Swillens, typisch dus iemand "uit de jaren zestig/zeventig". Hij wees de journalisten op hun deontologische plicht om niet enkel euforisch te doen over de dance-acts die zich aanboden, maar om de feesten ook kritisch te benaderen, wat geluidsoverlast e.d. aangaat.
Als antwoord gaf De Gentenaar prompt hun dagelijkse Gentse Feestenprijs aan de programmatoren van de Oude Beestenmarkt. En alsof dat nog niet volstond als opgestoken middenvinger tegenover die "soixante-huitards", gaven ze 's anderendaags ook nog een prijs aan de vzw Starbot, die wegens geluidsoverlast een avondje op het schoolplein van Sint-Bavo moesten laten voorbijgaan, maar die dan maar een openluchtfuif gaven aan het beeld van Karel Waeri dat Walter De Buck op het Beverhoutplein heeft geplaatst.
Ze deden dit onder het motto: "De straten zijn van iedereen". Dit was een duidelijke verwijzing naar de "rebelse" stoet onder leiding van Eric Goeman die nà de officiële openingsstoet was opgestapt. Nochtans werd deze "rebellenclub" bijna uitsluitend bevolkt door gouwe ouwen als Walter De Buck, Patrick Cohen, Mong Rosseel en zelfs Mon Cocquyt. Hier kon men dus moeilijk van een "verjonging" spreken...
Maar verjonging of niet, in totaal zouden dat jaar anderhalf miljoen mensen de feesten bezoeken. Een recordopkomst.

Ronny De Schepper

Ronny De Schepper

(1) Het dient gezegd dat de lectuur van “Koninklijke rust” niet altijd bijdraagt tot een rustig gemoed, als men zelfs nog maar een klein beetje Vlaamsgezind is. Voortdurend weet Mertens je dan immers te jennen, met als uitschieter het moment dat hij in de bossen rond Herentals verloren rijdt op zoek naar Rik Van Looy (p.216). Dan doet hij immers zijn beklag dat “op weinige kilometers van Brussel” de borden en pijlen “alleen in het Vlaams” zijn opgesteld. “Je kon dertig kilometer afleggen en toch thuis blijven als op vreemde bodem.”
(2) Huwelijk met de linkerhand, d.w.z. waarbij de vrouw niet deelt in al de rechten aan de adellijke stand van de man verbonden en de man iets tot “morgengave” (morganaticum) uitzet, terwijl de kinderen uit zulk een echt geboren alleen de naam en het vermogen van de moeder erven.
(3) Ik moet toegeven dat ik deze passage geamuseerd heb gelezen, aangezien de plaats en de tijd van het interview ongeveer hetzelfde waren als wanneer ikzelf Merckx heb geïnterviewd. En als ik dan lees dat Merckx hem een uur laat wachten (p.197) en hem min of meer tegen zijn zin te woord staat, dan moet ik toch zeggen dat dit in mijn geval helemaal anders was. Ook Van Looy laat Mertens meer dan een uur wachten, hihi. Om eerlijk te zijn moet ik er wel aan toevoegen dat hij de renners in kwestie had laten weten dat het voor een “roman” was en daar zagen ze duidelijk het nut niet van in (p.230).
(4) In een café bemerkt hij: “Een foto van de kampioen als winnaar van Milaan-San Remo in 1952 aan het einde van de Via Roma, hing boven de toog. ‘Een beroemd jaar…’ zei ik. ‘Zo heeft hij er heel wat gekend!’ zei de waard tegen me” (p.216). In werkelijkheid heeft Rik Van Looy Milaan-San Remo in 1958 gewonnen. In ’52 was hij amper 18 jaar! Gaat die toespeling ‘een beroemd jaar’ dan nog op? Who cares, de waard heeft uiteindelijk gelijk: zo zijn er wel meerdere!
(5) En wat natuurlijk helemààl niet kan, dat zijn een paar ergerlijke dt-fouten (p.123, 155) en andere taalfouten (“ten ondergingen”, p.149; “in de Frankrijk”, p.188; “de kapsalon”, p.261 – nadien ben ik ermee opgehouden ze te noteren, het waren er te veel). En wat te denken van een zin als “Altijd klaar om emoties en gevoelens te vermengen” (p.190)?
(6) Eigenlijk gaan beide werken over collaboratie, capitulatie, lafheid. Bij Claus is de kleine man het onderwerp en daardoor kan je nog mededogen opbrengen, Mertens daarentegen tracht het verraad van Leopold III goed te praten door hem a.h.w. “verheven” te achten boven het gepeupel. Een standpunt dat alvast bij mij heel wat weerstand oproept. Het bezoek van Leopold aan Hitler in Berchtesgaden b.v. afdoen als “vervelend” (p.233) is op z’n zachtst gezegd een beetje minnetjes.

Met de dag lopen de spanningen in België op. De politieke crisis zal zich deze zomer naar een hoogtepunt bewegen. Premier Leterme kan geen oplossing vinden voor de hete hangijzers die zijn positie onmogelijk maken. Nederland moet nu goed opletten, want met de kunstmatige staat aan onze zuidgrens is het snel gedaan. Het kan lang duren of kort, maar de staat België loopt op zijn laatste benen. Dat betekent een enorme kans om tot de unie van het onafhankelijke Vlaanderen met Nederland te komen.

Historische blunder

Vlaanderen en Nederland hebben een gezamenlijke geschiedenis. Slechts zelden was er sprake van een staatkundige eenheid, maar in de loop der eeuwen is er altijd een sterke lotsverbondenheid geweest. De opstand tegen de Spanjaarden speelde zich voor een belangrijk deel af in de Zuidelijke Nederlanden. De Beeldenstorm begon in Vlaanderen, in 1566. Willem de Zwijger was burggraaf van Antwerpen. Sommige historici zien de slag die de geuzen bij Oosterweel in Vlaanderen leverden (1567) als de start van de Tachtigjarige Oorlog. In Brussel werden de graven van Egmont en Hoorne onthoofd (1568). Bij de Pacificatie van Gent (1576) werden de afspraken gemaakt om samen te werken tegen de Spanjaarden. In Brussel werd Willem de Zwijger ingehaald als een held (1577). Hij weigerde eerst de Unie van Utrecht te tekenen omdat daarmee de Zuidelijke Nederlanden werden opgegeven (1579). In die amputatie had hij geen zin. Het graafschap Vlaanderen tekende mee de Acte van Verlating (1581), in zekere zin onze onafhankelijkheidsverklaring.
De geuzenvlag (‘oranjeblanje-bleu’) stond voor de vrijheid en de eenheid van de Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden. Maar het werd uiteindelijk de vlag van de republiek, die alleen het noorden besloeg.
Toen het zuiden in Spaanse handen bleef, werden Gent en Brugge spooksteden. Antwerpen stortte in elkaar. Vele honderdduizenden vluchtten naar de Noordelijke Nederlanden. Daar vonden ze wel de vrijheid die er in het bezette Vlaanderen niet meer was. De Noordelijke Nederlanden profiteerden van deze enorme braindrain en begonnen aan hun Gouden Eeuw.
De Vlaamse Leeuw bruit sindsdien in eenzaamheid. Van 1815 tot 1830 was er een korte hereniging. De afscheiding van het gedrocht België was een historische blunder, verzonnen door buitenlandse diplomaten. België bestaat alleen als product van de elite. De Waalse politicus Jules Destrée zei in 1912 aan de koning: “Sire, it n'y a pas de Beiges.” (Uiteraard waren deze woorden in het Frans, het koningshuis is Franstalig.) Toen Yves Leterme vorig jaar gevraagd werd het Belgische volkslied te zingen, zette hij de Marseillaise in. Zelfs de premier deelt niet in de symbolen van Belgie.
De Belgische staat voerde vanaf zijn oprichting zware aanvallen uit op het Nederlandstalige karakter van Vlaanderen. Brussel, de historische hoofdstad van de Nederlanden, werd verfranst. De Vlaamse soldaten in de Eerste Wereldoorlog kregen hun bevelen in het Frans en stierven een zinloze dood. Onderwijs in het Nederlands was verboden. In ziekenhuizen wilden de Franstalige dokters niet luisteren naar klachten die uitgesproken werden in wat zij zagen als een minderwaardige boerentaal. Allemaal tevergeefs, zo blijkt nu. Vlaanderen werd niet alleen een van de rijkste regio's van Europa, maar bleef ook trouw aan zijn eigen taal. Alleen al om die reden verdient Vlaanderen de achting van elke Nederlander.

Serieuze speler op wereldtoneel

De grens tussen Nederland en Belgie is een kunstmatige grens. De verschillen tussen een Duitser uit Hamburg en een Duitser uit München zijn een stuk groter dan de verschillen tussen iemand uit Gent en iemand uit Groningen. De komende hereniging heeft tal van voordelen. Het samenkomen leidt tot een gezamenlijk bnp dat groter is dan dat van India of Rusland. De unie wordt in een klap een economische en politieke grootmacht. De herenigde zeventien provincien (23 miljoen inwoners) vormen meteen een serieuze speler op het wereldtoneel. Geer wonder dat twee op de drie Nederlanders zelfs een complete fusie willen tussen Vlaanderen en Nederland.
In onze harten zijn we nooit gescheiden. We horen bij elkaar. De ministerspresidenten van Nederland en Vlaanderen moeten nu handelen. De Belgische staat ligt op sterven. Mooi. De EU wordt door de constante uitbreidingen en politieke crises steeds meer vleugellam. Nu wordt het tijd om daarop te anticiperen en te werken aan een heldere agenda voor de hereniging.

‘Welkom thuis’

De komende ondergang van België biedt nieuwe mogelijkheden voor een oud ideaal. De zinloze verstrooiing kan beëindigd worden. Het wordt tijd leiderschap te tonen om de historische fouten alsnog recht te zetten. Nu is het moment aangebroken. Een aantal referenda moet uitkomst bieden over hoever we die unie willen laten gaan. Een voorzichtige latrelatie of een huwelijk met gemeenschap van goederen? Een staatshoofd? Dezelfde wetten? Of een losse confederatie? Het antwoord moet komen van ons volk, aan beide zijden van de grens. De hereniging moet worden gedragen door de bevolking en daarom zijn volksraadplegingen cruciaal. De hereniging mag niet, zoals België, een eliteproject zijn. Noch mag het zo zijn dat Nederland Vlaanderen inlijft.
De Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden hebben een gezamenlijke geschiedenis. Binnenkort zal blijken dat we ook een gezamenlijke toekomst hebben. Nederland moet de Vlaamse Leeuw aan de borst drukken, en zeggen: ‘Welkom thuis, we zijn je nooit vergeten.’

Stel je voor, een Olympische Spelen met maar één wedstrijdonderdeel en waarbij alleen deelname van mannen is toegestaan. Wij zouden dat ons nu niet voor kunnen stellen. De spelen zoals wij die nu kennen verschillen erg van de eerste Olympische Spelen. Er is in de loop der jaren veel veranderd wat betreft de vormgeving. De kleding die gedragen wordt, het doel van de spelen en het aantal sporten, al deze onderdelen hebben een ware transformatie ondergaan.Hardlopen zonder kleding
De eerste Olympische Spelen werden georganiseerd rond 776 voor Christus, in de oude Griekse stad Olympia. De naam Olympische Spelen is dan ook afgeleid van de naam van deze Griekse stad. Tijdens de eerste spelen was het niet gebruikelijk om kleding te dragen. Alle mannen waren naakt tijdens de spelen. Om die reden waren de spelen dan ook niet toegankelijk voor vrouwen. Waarom de mannen geen kleding droegen is niet bekend. De Olympische Spelen was een mannen aangelegenheid waarbij het doel was om jonge mannen hun fysieke kwaliteiten te laten tonen en om de relatie tussen de verschillende Griekse steden te bevorderen. Ook speelde het tevreden stellen van de goden een belangrijke rol. In 776 voor Christus was er slechts één wedstrijdonderdeel, de dromos. Dit was een hardlooponderdeel waarbij 192,27 meter moest worden afgelegd. Deze afstand was éénmaal de lengte van het stadion.

Van speerwerpen tot pankration
In de loop der jaren is er veel veranderd rondom de spelen. Neem bijvoorbeeld de kleding, die werd steeds belangrijker tijdens de spelen. Je had kleding nodig om je lichaam te beschermen tijdens het beoefenen van de sporten. Er werd in 708 voor Christus dan ook besloten dat er tijdens de hardloopwedstrijden volle wapenuitrusting gedragen moest worden. Deze wapenuitrusting bestond uit een schild, borstpantser, scheenplaten en een lans. Je kunt je voorstellen dat deze uitrusting het hardlopen nog zwaarder maakte.
In 708 voor Christus kwam er een uitgebreid andersoortig wedstrijdonderdeel bij, namelijk de pentatlon, beter bekend als vijfkamp. De vijfkamp bestond uit hardlopen, speerwerpen, discuswerpen, verspringen en worstelen. Tijdens het speerwerpen werd er gebruik gemaakt van een tamelijk lichte speer van vlierhout. Aan de speer was een werpkoord bevestigd. De bedoeling was dat de speer door het leren werpkoord ging roteren. De speer werd hierdoor stabieler en kon dus verder weggegooid worden. Discuswerpen is een klassieke Olympische sport. De discus varieerde vroeger in gewicht en was gemaakt van brons, marmer of lood. Tijdens het verspringen werden er waarschijnlijk springgewichten gebruikt. Deze werden dan vastgehouden door de deelnemers tijdens het verspringen. Bij het worstelen was het de bedoeling om de tegenstander met zijn rug op de grond te gooien. De wedstrijd was pas afgelopen als de tegenstander drie keer op de grond was gegooid. Het boksen werd in 688 voor Christus een Olympische sport. Bij het boksen was er ook geen tijdslimiet net als bij het worstelen. Het gevecht ging door tot dat één van de twee niet meer kon. Er bestond nog een vechtsport namelijk pankration. Hierbij mocht vrijwel alles: slaan, trappen en wurgen. Wat niet mocht was elkaars ogen uitsteken en bijten. In het hippodroom werden de hippische sporten beoefend. Bij het wagenrennen deden wagens met twee paarden ervoor mee en met vier paarden ervoor. De eigenaar van de paarden kreeg bij overwinning de overwinningstak, een olijftak, de berijder van de wagen kreeg niets. De olijftak was afkomstig van de heilige boom van oppergod Zeus. Als de winnaar terugkeerde naar zijn stadstaat kreeg hij beloningen voor zijn prestatie. Hij kreeg bijvoorbeeld een grote geldbeloning of de mooiste vrouw van de stad. Er werd dus helemaal niet in teamverband gesport en het ging bij deze spelen om de individuele prestaties van de mannen. Vooral kracht en uithoudingsvermogen waren erg belangrijk.

Andere sporten en ander doel
Tegenwoordig zijn de Olympische Spelen allang niet meer alleen voor mannen die hun krachten willen tonen. Iedereen mag deelnemen aan de spelen mits men zich kwalificeert voor de spelen. Dat wil zeggen dat een sporter tijdens het WK een bepaalde prestatie moet leveren, van het NOC-NSF krijgt deze sporter dan een nominatie. Mannen en vrouwen staan nooit tegenover elkaar op het sportveld maar spelen wel hun eigen wedstrijden. De sporten die nu beoefend worden tijdens de spelen verschillen veel van de sporten die vroeger beoefend werden. Er zijn een aantal sporten bijgekomen zoals: badminton, basketbal, boogschieten, gewichtheffen, fietsen, handbal, hockey, kanoën, honkbal, softbal, roeien, schermen, schieten, turnen, tennis, tafeltennis, zeilen, zwemmen, voetbal en volleybal. Er nog enkele sporten die verwant zijn aan die van de eerste spelen zoals: atletiek, boksen, judo, vijfkamp, paardrijden, taekwondo, triatlon en worstelen. Deze sporten zijn wel gemoderniseerd en hebben allemaal hun eigen spelregels gekregen. Ook is er veel veranderd op het gebied van sportkleding. De sporters dragen tijdens de Olympische Spelen de kleuren van hun eigen land, zo zijn ze gemakkelijk te herkennen voor het publiek. De kleding die ze dragen hangt af van welke sport ze beoefenen. Voor elke sport geleden andere kledingvoorschriften waar de deelnemers zich aan moeten houden.

Grootste sporttoernooi ter wereld
De Olympische Spelen zijn uitgegroeid tot het grootste sporttoernooi ter wereld. De kleding is een belangrijke rol gaan spelen, omdat door verbeterde materialen de snelheid van de deelnemers kan toenemen. Het aantal sporten is toegenomen, bijna elke sport wordt nu vertegenwoordigd tijdens spelen. De spelen zijn nu niet meer gericht op de individuele prestatie van de man om zijn kracht en uithoudingsvermogen te laten zien, maar het gaat nu om het sporten in teamverband en het samenzijn met deelnemers uit verschillende landen.
Meedoen is belangrijker dan winnen, deze leus is verbonden aan de Olympische Spelen.
Het gaat om de samenhorigheid van de deelnemers en toeschouwers en niet om het winnen op zich. Sportiviteit en fair play spelen daarbij een grote rol. Voor veel sporters is het meedoen aan de spelen en het winnen van een medaille het hoogtepunt in hun sportcarrière.

Beoordeling: 7.5

Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Olympische_Spelen_in_de_Klassieke_Oudheid
http://home.hetnet.nl/~lubartus/olympisc.htm

De Olympische Spelen, die dit jaar voor de 29ste keer gehouden worden sinds 1896, zitten er weer aan te komen. Door de jaren heen hebben de Olympische Spelen grote veranderingen doorgemaakt, waardoor ze niet meer te vergelijken zijn met die van 1232 jaar geleden. Maar wat zijn nu precies de verschillen tussen vroeger en nu?De eerste Olympische spelen werden gehouden in 776 voor Christus in het oude Olympia in Griekenland. De organisatie van deze Spelen was vooral bedoeld om de Griekse goden gunstig te stemmen. Winnen was bij deze vroege Spelen het belangrijkste doel. En winnen, dat deden de Spartaanse atleten meer dan elke andere deelnemende bevolkingsgroep. Vrouwen waren uitgesloten van deelname en werden ook als toeschouwers niet toegelaten.

Sinds 1896 worden de moderne Olympische spelen georganiseerd. Een  groot verschil met de originele spelen uit 776 voor Christus is dat er in 1896 al 13 landen meededen. Ook streden er, in plaats van 25 in 776 voor Christus, 311 atleten om de prijzen, waaronder ook vrouwen. De eerste prijs, een lauwerkrans, ging daarbij naar de Amerikaan James Connolly. Het deelnemen aan de Spelen werd echter belangrijker dan het winnen hiervan. Op de originele Spelen werd er verder slechts 1 sport, de dromos, beoefend. Op de Spelen van 1896 waren dit er al 9. Toch zijn ook de spelen van 1896 nog erg kleinschalig te noemen vergeleken met de huidige Olympische spelen.

Gekenmerkt door 34 sporten en totaal 205 deelnemende landen zijn de huidige Olympische Spelen niet meer te vergelijken met de spelen uit 1896. Ten eerste worden de Spelen van Peking dit jaar gehouden in maar liefst 37 verschillende accommodaties, ten opzichte van dat ene stadion in 1896. Ook trekken de Spelen veel meer bezoeker dan vroeger. Verwacht wordt dat de aankomende Olympische spelen zo’n 500.000 bezoekers zullen trekken. Een gigantisch aantal, vergeleken met de 45.000 uit 1896.

Samengevat kunnen we dus stellen dat de Olympische spelen zich door de jaren heen ontwikkeld hebben als het grootste sportevenement ter wereld. In een tijdsperiode van 1232 jaar zijn de Olympische spelen werkelijk in alle mogelijke opzichten gegroeid. Zo zijn er veel meer deelnemende landen, sporten, bezoekers en stadions te vinden dan ooit tevoren.

Beoordeling: 7.0

Bronnen :
http://nl.wikipedia.org/wiki/Olympische_Spelen
http://home.hetnet.nl/~lubartus/olympisc.htm
http://en.beijing2008.cn/
http://www.scholieren.com/werkstukken/17746 http://users.telenet.be/sportenspel2/werkbladen/alexendeolympischespelen.htm

Als amateur geschiedenisschrijver over dorpen wil ik wijzen op een geweldig initiatief van het Historisch Genootschap Roterodamum. Zij heeft in 2002 de Stichting Rotterdam is vele Dorpen opgericht. Het doel van de stichting is het verrichten of laten verrichten van studies en wetenschappelijke onderzoeken naar de geschiedenis en cultuur van de dorpen die bij de totstandkoming van de Gemeente Rotterdam zelfstandige gemeenten waren en later door de Gemeente Rotterdam geheel of gedeeltelijk werden geannexeerd dan wel in de loop der jaren onderdeel zijn geworden van de Gemeente Rotterdam.

Per 1 april 2008 is Arie van der Schoor aan de slag gegaan met onderzoek en naar verwachting zal in 2011 het boek Rotterdam, stad van Dorpen verschijnen.

Voor het 5e jaar is op 21 juni j.l. de Rotterdamse Dorpendag gehouden.

Kethel is onlosmakend ook sterk verbonden met Rotterdam. Het buurtschap De Kandelaar thans ook behorende bij Rotterdam, behoorde voor 1929 bij Kethel. Voorts noem ik de handel en wandel van Overschie en Kethel met daartussen de Schie.

Een prettig boek vol wetenswaardigheden en feiten van steden, dorpen en heerlijkheden rond Rotterdam uitgegeven in 1980 Regio-reeks is 'Dit land rond Rotterdam' geschreven door Martin Gruyl. Niet meer te koop in de boekwinkel, maar wel in tweedehands boekwinkels. Ik mocht het boek lenen van mijn Kethelvriend Rinus van der Loo.

Ik moet eerlijk bekennen: ik ben een fan van Bobbejaan Schoepen. De Bobbejaan van Lichtjes van de Schelde, Jef en Rosa, De jodelende fluiter en Café zonder bier welteverstaan. Een volkse entertainer, die zoals dat vroeger ging, een aan lach en een traan combineerde in zijn varietéshows. Het hele Bobbejaan-imago had ook iets komisch, iets absurd, zoals alleen in België kan bestaan: Bobbejaan Schoepen was een Vlaamse cowboy, hoewel zijn muziek eigenlijk niet veel uitstaans had met country.
Maar in zijn genre, in de grote shows van de jaren '50, was Bobbejaan wereldklasse. Niet alleen Vlaanderen ging voor de bijl maar ook Duitsland. Hij schopte het zelfs tot in Amerika en speeld in de Ed Sullivan Show en in The Grand Ole Opry. Maar als een typische Belg was dat reizen niet aan Bobbejaan besteed en had hij liever een vaste stek. Hij kocht een stuk moerasgrond en bouwde daar zijn befaamde Bobbejaanland, wat langzaam aan ook zijn hoofdbezigheid werd.
Bobbejaan Schoepen is nu een oude man. Onder impuls van de Vlaamse popkitchzanger Daan werd hij in zijn meest introverte cowboypak gehesen. Hij speelt nu liedjes in mineurakkoorden en zelfs Franse chanson. "Zoals Johnny Cash", wordt er hier en daar geschreven, want hij is ook een oude man die terug opgewardeerd werd door een bekende producer. De American Recording-albums van Cash zijn één groot meesterwerk waar een oude man terugblikt op zijn leven en met al zijn ervaring en levenswijsheid een paar essentiële covers brengt. Maar...Bobbejaan is Johnny Cash niet. En Daan is al zeker Rick Rubin niet. Johnny Cash was in een rebel, drugsgebruiker, countryzanger... Bobbejaan was een pretparkuitbater voor het grootste deel van zijn leven. Het is een goedkope poging, zeker gezien het grote succes van de Cash-albums, om hetzelfde te willen doen met een Vlaams icoon. Dat is fout, dat doet hem geen eer aan. Bobbejaan Schoepen was een volkse entertainer en daar was absoluut niets mis mee, hij was er zelfs bijzonder goed in. Ik hou mijn hart vast en hoop dat dit geen trend wordt: binnenkort kunnen we misschien nog zulke albums verwachten van Rocco Granata of Paul Severs.

door Ed Caffin

Al tien jaar woon ik in Amsterdam, en ik hou ontzettend van deze stad. De vrijheid, de openheid en de diversiteit van culturen in de stad werkt inspirerend. Ik vind het heerlijk om op een warme zomernamiddag over de grachten te fietsen. Het historisch centrum van de stad is prachtig. Soms lijkt het alsof ik al gewend ben aan de schoonheid van Amsterdam, maar fietsend word ik er aan herinnerd hoe mooi de stad werkelijk is.

De pracht en praal van de grachten zou me ook kunnen herinneren aan andere dingen. Aan 350 jaar kolonisatie van het huidige Indonesië bijvoorbeeld. Nederland werd rijk dankzij, en vaak ten koste van, de koloniën. Daar valt veel over te zeggen, maar laat ik het erbij houden dat ik het niet de meest geweldige periode in de geschiedenis vind.

En toch, het is wel een periode die pas een generatie geleden ophield te bestaan en die van belang was voor mijn eigen familiegeschiedenis. Je zou namelijk gerust kunnen zeggen dat ik, met mijn gemengd Indo-Europese bloed, een kind of nakomeling ben van de kolonie. Immers, was Nederlands-Indië er niet geweest, dan was mijn over-over grootvader nooit… etc. etc. Ik vraag me af wat ik als jonge Indo, met die koloniale erfenis moet?

Het is een lastige erfenis vind ik. De reden ligt in de uitgangpunten van het kolonialisme, waarvoor ik kort terug in de tijd ga, naar het Nederlands-Indië van een paar eeuwen geleden. Het koloniale systeem draaide puur geld verdienen. Harde handel met een zo groot mogelijke winstmarge. De blanke heersers in de kolonie bouwden er gaandeweg een eigen samenleving op met een sterke hiërarchie. Ze plaatsen zichzelf aan de top, de “Inlander” kwam helemaal onderaan.

Er werden ook kinderen van gemengd bloed geboren, mijn voorouders, wiens groeiende aantal al snel de Indo-Europeanen werden genoemd, een tussengroep. Als je als mengbloed door je Europese vader erkend werd, kon je juridisch worden “gelijkgesteld”. Je kreeg formeel dezelfde rechten als de Nederlander (in de praktijk werkte het vaak anders), en uiteindelijk vaak ook de Nederlandse nationaliteit.

In dit hierarchische systeem keek de Indo-Europeaan vooral omhoog, naar de Hollander, en distantieerde zich met zijn eigen positie en gemengde achtergrond van de Inlander. Als Europeaan was hij beter af, want zo werkte het nou eenmaal in die tijd. Toch vind ik dat, uiteraard met een moderne blik bekeken, best wel zonde. Maar ja, zoals de Hollander zijn gaf veel meer kansen in de koloniale samenleving. Dat hij nooit helemaal aan de Hollander gelijk zou zijn, werd wel duidelijk toen hij "repatrieerde" naar Nederland.

Weer terug naar nu. Wat moet ik met die erfenis? Ik zou de koloniale periode hard kunnen veroordelen en me distantiëren van die erfenis. Want een plek in de hierarchie op basis van je afkomst, druist in tegen mijn (en ik neem aan ieders) rechtvaardigheidsgevoel. Ik zou het ook kunnen accepteren en het daarbij laten. Zelf heb ik er immers geen rol in gespeeld. Ik weet het niet.... We leven inmiddels in een andere tijd, met een heel andere tijdsgeest. Toch heeft niet alleen iemand met een Indische achtergrond, maar iedereen in Nederland op de een of andere manier iets te maken met de koloniale erfenis. Al is het alleen maar de welvaart waarin we nu leven. Hoe dan ook, het kolonialisme werd godzijdank meer dan 60 jaar geleden afgeschaft. Laten we daar in ieder geval blij mee zijn.

Liever kermis dan kroeg. Over de eerste kermissen in Gent, nog lang voor Walter De Buck een baard had.

De revival Over Walter De Buck, Bob De Moor, Romain Deconinck en andere hippies.

De professionalisering.

De kampioenen.

Hollanders en vernieuwing. Over mensen met een gele nummerplaat.

Amai. Soms schrijf ik echt briljante blogstukjes.

Ik had reeds 1 vak waarvoor ik gebuisd was in december: geschiedenis. Maar indien ik nu voor alles erdoor was kon dit makkelijk gedelibereerd worden. Maar helaas pindakaas, opnieuw geschiedenis én Nederlands. Allemaal er nét niet door. Enorm spijtig dus! Drie kanjers van vakken opnieuw te doen! *zucht* Maar anderzijds: het kan alleen maar beter gaan.

Overigens valt het blijkbaar nog mee, anderen hadden al reeds enkele vakken meer in december en daardoor heel wat meer vakken dan mezelf opnieuw te doen in augustus. Maarja, ik moet mezelf niet vergelijken met anderen... Buiten vorig jaar heb ik echt wel meer gewerkt en dus ook betere resultaten. Maar blijkbaar moet ik nog een tandje bijsteken, zal dit maar onthouden voor volgend jaar ;)

Een ander pluspunt is dat ik de leerstof nu wel héél goed onder de knie zal hebben en dus goed van start zal kunnen gaan volgend academiejaar. Maandagochtend volgt nog een feedbackgesprek van de leraren. En dan vliegen we er opnieuw in! Weliswaar op 't gemak, elke dag een beetje en we zullen er wel raken. Nu nog hopen dat ik al die herexamens niet op één dag moet afleggen.

Wat wil ik deze vakantie nog doen?

1. Werken tijdens de Gentse Feesten

2. Begin augustus op reis gaan

3. Werken in september

4. Foto's in fotoboeken plakken

5. Tekeningen sorteren

6. Diëten / sporten (-> zwemmen ?)

1. Zie vorige keer

2. Mijn vriend heeft dan verlof, dus kunnen we enkele dingen samen doen. Het zal zeker de eerste week van augustus moeten worden, want nadien zal het keihard werken worden voor de examens. Maar ik kijk er wel naar uit om me te ontspannen samen met m'n geliefde. (Het zal wel nodig zijn na die Gentse Fieste ;) )

Sowieso willen we samen enkele daagjes in Duitsland doorbrengen, natuurlijk met de voornaamste reden om enkele pretparken te bezoeken en enkele coasters der groten te berijden!! We zijn geen pretparkfreaks, maar liefhebbers, dus kiezen we enkele mooie plekjes uit zodat we een dagje pretpark ook eens kunnen combineren met het bezoeken van een leuk stadje. Maar dit idee moeten we nog verder uitwerken.

Verder hebben we door onze verjaardagen en dergelijke leuke cadeau 's gekregen waaronder enkele toffe bongo-arrangementen. Zo kunnen we samen een weekendje doorbrengen in een droomhotel.

Natuurlijk mogen we ook ons favoriet themapark niet ver