Op de Open Brouwerijendag op 20 april reed biervriend Steven Lintermans zijn eigen kleine 'Toer De Geuze'.  Brouwerij Timmermans, dochteronderneming van John Martin, had zowaar een kleine verrassing in petto: Timmermans Geuze Fond.  Steven slaagde er in om enkele flessen weg te kapen.  Er is nog geen etiket.  Merkwaardig: de flessen zijn niet afgesloten met een kurk, maar dragen een simpele kroonkurk om aan de druk te weerstaan.

De geuze kleurt lichtblond en matig troebel in het glas.  Een spierwit schuim pakt vrij snel de biezen en deemstert weg tot een dun wandklevend laagje.  De eerste geur is wat muffig en kunnen we wat oneerbiedig als 'putluchtje' omschrijven.  Een wat fruitig aroma met vaag kruidige impressies draagt citrustoetsen die zich profileren als duidelijk citroen.  Steven Lintermans denkt in de geurherinnering aan Cantillon Grand Cru Bruocsella.  De smaak houdt het fruitige aan en een matige citroenzurigheid treedt steeds meer op het voorplan.  Een gedegen body heeft de afspraak jammerlijk gemist.  Naar de nasmaak evolueert het bier steeds zuurder en onze mondhoeken krullen zacht bij elkaar.  Het einde is droog.

We zijn blij dat brouwerij Timmermans weer aanknoopt met de traditie, maar deze Geuze Fond kan voor ons nog wat karakterbuilding gebruiken.   We degusteren verder met een De Cam Oude Kriek en dat vinden we persoonlijk toch van een ander kaliber.

Timmermans Geuze Fond is te proeven op het 17de Weekend der Spontane Gisting, een organisatie van Zythostak De Opstalse Bierpallieters, op zaterdag 24 en zondag 25 mei.  Dit festival is het absolute mekka voor de liefhebber van lambikbieren en haar afgeleiden. [meer info]

Foto's: Steven Lintermans.

Nog goed tien dagen en het Vilvordia BierProefFestival gaat van start !  Naast bieren die we als gevestigde waarden kunnen beschouwen en gloednieuwe bieren, presenteren we ook opmerkelijke bieren die sinds ons laatste bierfestival het levenslicht zagen.  Zo'n prachtig nieuw bier vond ik 't Smisje Catherine, The Great Imperial Stout.  Het mooie etiket is van de hand van Bill Coleman.

(bron etiket: http://abrokenheartandaglassofbeer.blogspot.com/)

Ik proefde het bier een eerste maal als proefbrouwsel in de tuin van professor Arnoldus Goedbier.  Een tweede versie proefde ik in brouwerij De Regenboog zelf, toen brouwer Johan Brandt van de nood een deugd maakte en tijdens de wegenwerken voor zijn deur een gelegenheidscafé installeerde op de oprit.  En nu proef ik het een derde maal om een tekstje voor de biergids van het festival te schrijven.

't Smisje Catherine pronkt als een statige dame met een donker amberbruin gewaad onder een beige wollige en standvastige kraag.  Het aroma is complex kruidig (kruidnagel, laurier, ...) met fruitige toetsen van blauwe pruim, presenteert amandel en bittere chocolade, heeft iets vineus.  De smaak is zoet, een beetje toffee en bitterig. In de nasmaak komen het kruidige, de pruim en het bittere spelenderwijs tot harmonie.

De meeste bieren van brouwerij De Regenboog, opgericht eind 1995, kregen de naam 't Smisje, een verwijzing naar de geschiedenis van het aanpalend gebouw: ooit een smidse.  De kinderen van de smid hadden een kruidenierswinkel die ze 't Smisje noemden.  De bushalte voor de brouwerij draagt nu nog steeds die naam.

Het kleine brouwerijtje in Assebroek moet binnenkort allicht wijken voor de nieuwe brouwerij die Johan Brandt installeerde in de gebouwen van de vroegere Amelberga-limonadefabriek in Mater.  Geniet nog even van de beelden van de picobrouwerij: velen claimden de kleinste brouwerij te zijn, brouwerij De Regenboog wás het allicht.  Er is weinig plaats om te brouwen, maar ook om degelijke foto's te nemen:

Wat waarschijnlijk niet zal veranderen is de arbeidsintensiviteit.  Johan Brandt benadrukt dat de brouwerij, hoewel wettelijk gezien een éénmanszaak, niet mogelijk zou zijn zonder de hulp van vrouw Christine en de twee zonen: de winkel openhouden, flessen sorteren en spoelen, kratten wassen, bier afvullen, etiketteren, bestellingen klaarzetten, leveren, administratieve beslommeringen, brouwen zelf uiteraard ... alle hulp is nodig.  In de beginjaren was Johan naast brouwer ook nog imker, vandaar dat het eerste bier een honingbier was, maar wegens gebrek aan tijd heeft hij de imkerij moeten staken.

Bij deze wensen we Johan een vol glas en het volledige gezin Brandt veel succes met de toekomstige brouwerij !!!

Lees ook volgende artikels:
Joepie, Hoera... wegenwerken in de straat van Brouwerij De Regenboog in Brugge / Assebroek. (Bierblog)
New: 't Smisje Catherine - The Great Imperial Stout (Belgian Beer Board)

Brasserie Du Bocq organiseerde dit weekend een groots feest naar aanleiding van haar 150ste verjaardag.  Purnode (Yvoir) werd overspoeld door meer dan 4500 bezoekers die de brouwerij kwamen bezichtigen en genoten van Gauloise, van een fruitbier of van het speciale feestbier: een 'Cuvée du 150ième anniversaire'.

De geschiedenis van brasserie Du Bocq begon toen landbouwer Martin Belot in 1858 besloot om 's winters bier te brouwen in zijn boerderij in Purnode.  Zo kon hij de arbeiders ook in de winter aan de slag houden.  De ontdekking van een zuivere bron in de nabijheid van de boerderij betekende een extra troef.  Gaandeweg werd het brouwen de hoofdactiviteit, hetgeen resulteerde in de stopzetting van de boerderij in 1960.

Het oudste bier uit het hedendaagse gamma bieren van Du Bocq is Gauloise Brune, een bier dat kort na Wereldoorlog I ontstond en meteen erg succesrijk was.  Met de overname van brouwerij Marbaix-La-Tour in 1967 kwamen Saison Regal en een kerstbier, thans Bocq Christmas genoemd, het gamma vervoegen.  In 1983 werd brasserie Du Bocq grondig gemoderniseerd en werd de export steeds belangrijker. Met de moderne infrastructuur en de nodige know-how werd gestart met 'brouwen voor derden'.  Brasserie Du Bocq, nog steeds een familiebedrijf, is ongetwijfeld één van de belangrijkste onafhankelijke brouwerijen in de Waalse regio.

Ter gelegenheid van de 150ste verjaardag werd tijdens het feestweekend exclusief een gelegenheidsbier gebrouwen: Bocq Cuvée Anniversaire 150 ans.  Het lichttroebele blonde bier, tijdens het weekend getapt van het vat en te koop aangeboden in 75 cl. flessen, meet 6,3 vol.%alc.  Het aroma doet meteen aan alle elementen van een witbier denken: appelsien, koriander en wat zurigheid van tarwe.  De smaak is eerder moutig, wat broodachtig zelfs en suikerig zoetig tot zoet.  Tarwe blijft aanwezig, maar de zijdezachte smaak is beduidend voller (en zoeter) dan van een klassiek witbier.  Twee werelden lijken stilaan verenigd als we in de nasmaak ook een aangenaam zachte bitterheid ontwaren.  Het etiket vermeldt onomwonden 'Bière Blonde et Blanche': zou dit een mengeling zijn van Triple Moine (= Deugniet) en Blanche de Namur?  Alleszins toch wel een smakelijk bier, maar met de allures van een gevaarlijke doordrinker.

Brasserie Du Bocq
Rue de la Brasserie 4
5530 Purnode
www.bocq.be
brasserie@bocq .be

Het feestbier van Du Bocq is te proeven op het Vilvordia BierProefFestival op 18 mei 2008.

Af en toe verrast de eigenzinnige brouwerij Cantillon ons met een 'specialleke'.  Dit keer liet men lambik rijpen op oude cognacvaten om alzo een zeer interessant en uiterst geraffineerd product te bekomen:

"In maart 2005 heeft de Brouwerij Cantillon tweedehandse vaten gekocht in de regio van Cognac.  Gedurende 15 jaar is het hout doordrongen van cognac.  Nadien heeft onze Lambic daar, tijdens 2 jaar, alle  smaken en aroma's uitgetrokken om er een unieke geuze van te maken.  De naam van het bier heeft als basis de geografische lokalisatie van de brouwerij".

Het bier presenteert zich troebel goudblond in het glas.  Met een wijde boog kan behoorlijk wat wit schuim bekomen worden, al verdwijnt dit snel.  Het aroma is zonder meer complex met een initiële fruitigheid, licht zoetige en vineuze connotaties, een lichte rokerigheid, iets wat me aan droog stro doet denken en houttoetsen.  De smaak is misschien wat zoeter dan wat we van een Cantillon gewoon zijn, maar een aangename zurigheid met heerlijke rinse trekken blijft zeker niet lang achterwege.  Het samenspel aan smaken blijft het gehemelte boeien, amuseren en bedwelmen.  Amper te geloven dat dit bier slechts een alcoholgehalte van 5 volume% heeft.

Deze ware ontdekking is te proeven op het Vilvordia BierProefFestival op 18 mei 2008.

Op het forum van het fantastische Belgian Beer Board van Filip Geerts, ontdekte ik hier eind oktober de 'nieuwe brouwerij van Jandrain-Jandrenouille'.  De coördinaten van deze nieuwe ontdekking werden naar bierhandel Willems doorgemaild en goed twee weken later stond het bier er in de rekken.

Het etiket, getooid met een majestueuze IV, valt meteen op.  De mastodont torent boven een hopveld uit, waar hopboeren werken tussen het groene goud.  In de achtergrond wacht de hopast op de oogst.  De tekening is van de hand van François Schuiten (°1956), een Brusselse striptekenaar, illustrator en grafisch ontwerper die als één van de grootste hedendaagse kunstenaars geldt.

Bij het openen van de 75-cl. fles, die ik een ietsje warmer schenk dan de aanbevolen 4-8°C, ontsnapt meteen een overweldigende fruitige geur met toetsen van rijpe banaan en wat peer.

Een maagdelijk en wollig wit schuim bedekt het glashelder fijnparelend blond bier van 6,5 vol%alc.  In het aroma vervaagt de banaan; de impressie van peer blijft verder doorheen de smaak slingeren.  Citrus (pompelmoes) en grassige hop komen de fruitige neus vervoegen en de hopbitterheid trekt al snel alle registers open.  Een lichtzoete, haast neutrale onderbouw kreunt onder de bittere overheerser.  De nasmaak is erg droog en de hopbitterheid krijgt een hars-achtig karakter dat hardnekkig in de achtermond blijft kleven.  Deze evolutie geeft enerzijds die typische knisperige nabitterheid die we in andere bieren van het saison-type terugvinden, maar doet anderzijds enigszins afbreuk aan een zekere verfijndheid en brengt het bier een licht uit evenwicht.

Brasserie de Jandrain-Jandrenouille
Rue de la Féculerie 34
1350 Jandrain-Jandrenouille (Orp-Jauche)
Tel. 0475 71 45 35
alexandre.dumontNOSPAM@skynet.be

Kwart voor 5: een onmenselijk vroeg uur.  23 Heikantse Bierliefhebbers trekken op bierjacht en arriveren twee treinen, een bus, twee vliegtuigen en nogmaals een bus later in Darlington, een stad in 'North East England'.  Het Greenbank Hotel zal er ons vier nachten opvangen; uiteraard niet vóór we een eerste cask ale in 'The Pennyweight' op het marktplein van Darlington hebben geproefd.  Black Sheep Best Bitter (3,8 ABV - Black Sheep Brewery) kan meteen bekoren met haar netjes uitgebalanceerd karakter met frisse bittertonen en een lichtjes citruszurige achtertoon.  Deuchars IPA (3,8 ABV - Caledonian Brewery) is frisbitter van de lever, maar net iets minder vol en stabiel.

Het Greenbank Hotel is behalve een familiehotel en -voor sommigen- een doolhof, ook een museum met een collectie van allerhande militaria en talloze prenten van Britse helden, waaronder 'opperheld' Admiraal Nelson.

Om 6 PM worden we in het 'Arts Centre' verwacht.  Tijd om nog een plaatselijke pub op te zoeken: Quaker House.  Een tiental (telkens wisselende) real ales worden hier gepompt.  Midnight Bell (4,8 ABV - Leeds Brewery) is een donkerbruin bier met licht gebrande en aangenaam zacht chocoladezoetige impressies en een bitterige finish.  Ook mijn volgende biertje is een voltreffer: het blonde Nick Stafford's Thoroughbread (5,0 ABV - Hambleton Ales) heeft citrus (pompelmoes) in het aroma.  Bitter en een wat wrange zurigheid dartelen op de tong om daarna erg droog te eindigen.  De gedachte (mits wat meer body) aan een rijpe Orval is niet zo heel ver weg !

In het Arts Centre worden we op het Rhythm 'n' Brews Festival verwelkomd door de 'Darlington branch of CAMRA' die hun '25 Years of Campaigning for Real Ale' vieren.  De Heikantse Bierliefhebbers promoten al 20 jaar de Belgische Biercultuur zodat er een dubbel jubileum kan gevierd worden.  Ieder van ons krijgt een speciaal  voor de gelegenheid ontworpen T-shirt van Darlington CAMRA om de verbroedering te bekrachtigen.  Na de nodige (?) fotoshoots wacht ons een volgende verrassing: Wear Valley Brewery brouwde een Fest Special met de naam 'Bierliefhebbers' (5,5 ABV).  Het werd een 'Belgian style wheat beer'.  Koriander en curaçao waren aanwezig, maar vooral de zurigheid viel op.  Het leek me bijna een witte lambik, minder zoet dan deze van Timmermans, minder kruidig dan deze van Mort Subite.

De maag heeft dringend nood aan wat vaster voedsel.  In het stadscentrum vinden we Tanner's Hall, een Wetherspoons pub, voor een degelijke en betaalbare maaltijd.  De gekozen maaltijd wordt vergezeld van een pint of Pedigree (4,5 ABV - Marston's) en - hoewel dit één van de meest verspreide ales in de U.K. is - blijkt deze moutige Pedigree echt mijn smaak niet.

Terug op het bierfestival begon onze zoektocht doorheen de aangeboden Real Ales.  Hop Blossom (5,0 ABV - B & T Brewery) klonk veelbelovend.  En inderdaad: het aroma had iets erg bloemigs, ook iets van tannines, maar de hopbitterheid bleef wat verlegen op de achtergrond kleven.  Barley Mow (3,8 ABV) van dezelfde brouwerij had een minder hoppig aroma, maar een wat meer bittere finish.

Contains the finest Belgian and British beers,
maturing naturally.
Keep upright to avoid spillage.

(tekst festival T-shirt)

De meeste bieren zijn naar onze normen laag in alcoholgehalte.  Enkele zware bieren trekken onze aandacht.  De imperial stout Riptide (8,0 ABV - Brewdog) is er zo eentje.  Het aroma is vrij kruidig, peperig, wrang, terwijl de smaak wat bedaard naar iets zacht en licht geroosterd.  De finish is bitter, wat 'knisperig' en het bijeengesprokkelde smakenpallet doet wat 'warrig' aan.  Temptation (10 ABV - Durham Brewery) kon mij zeer zeker niet verleiden met een erg medicinale smaak.

Minder last had ik met Struggling Monkey (4,5 ABV - Phoenix Brewery) en haar complex aroma van chocolade (wat we in verschillende bieren later op de reis zouden waarnemen) en citrus.  De sterke hoppigheid, in crescendo naar de nasmaak, mocht een ietsje meer ondersteund, maar een slechte afsluiter was dit zeer zeker niet.  Blues- en Rockabillyband 'The Revolutionaires' bliezen de laatste noten uit en de aftocht in.

Dag 2: York

Met een full English breakfast achter de kiezen, nemen we de trein naar York.  Daar wacht bierliefhebber en vriend Paul Briggs ons op die speciaal kwam overgevlogen vanuit België om ons doorheen 'zijn' Vikingstad te gidsen.  Paul loodst ons de 13de eeuwse York Walls binnen, over de river Ouse naar de imposante en schitterende Gothische kathedraal York Minster.  We vervolgen onze weg doorheen pittoreske steegjes met middeleeuwse huisjes en winkeltjes met de prachtigste geveltjes.  Via het Jorvik Viking Museum, dat we later op de dag bezoeken en waar we 1000 jaar teruggaan in de tijd, wandelen we naar Clifford's Tower, u misschien bekend uit de film Braveheart, en het York Castle Museum.

The Rook & Gaskill Inn zorgt voor verfrissing met een fraaie selectie van 12 cask ales.  Ik kies voor Harvest Pale (3,8 ABV - Castle Rock) met een zeer bleek kleurtje.  In het aroma vinden we grassige hop en wat hooi.  De smaak is wat dunnetjes, de nasmaak vrij droog.  Het is niet meteen mijn favoriet, maar volgens Paul zijn zulke bieren dé nieuwe trend en bedoeld als concurrentie voor de lagers (pilsbieren).  Paul nipt van Bishops Finger (5,4 ABV - Shepherd Neame), een aangenaam stabiel en romig amberbier met hoppige impressies, een zoetige toffeesmaak en een licht bitterige eindnoot.  Hoewel dit bier vrij bekend is, zou het redelijk zelden te verkrijgen zijn in deze streek.

Paul's vader komt ons vervoegen.  Sinds de dood van zijn vrouw is er een hele bierwereld voor hem opengegaan, zowel in de U.K. als in België.  Alleen de lambikbieren weet hij nog niet te appreciëren.  We keuvelen wat met een pint Top Dog (5,0 ABV - Burton Bridge Brewery) voor onze neus.  Deze stout combineert een karrevracht hop met zwarte chocolade.  De smaak is romig zoetig alvorens de bitterheid weer de bovenhand te laten genieten.  Enkele borden stew en chili con carne, vergezeld van lookbrood, worden ons toegeschoven.  We blussen met Phoenix IPA (4,6 ABV - Phoenix Brewery): bloemig hoppig en zeer bitter.  De nasmaak blijft erg lang hangen en is zo zeer droog dat het bijna agressief in de keel wordt.

Na een korte wandeling, een bezoek aan het Jorvik Museum, een wel héél dringend toiletbezoek en een goede maaltijd (een pikante pizza) in een Italiaans restaurant, hebben we afspraak in een beauty van een traditionele pub: Maltings.  Ik bewonder het warme interieur van oranje en bruintinten met een pint Guzzler (3,6 ABV - York Brewery) in de hand.  Het biertje is bloesemhoppig met een fijn moutig, licht bitterige smaak en nasmaak.

York Brewery, 'York's one and only', heeft behalve haar brouwerij ook een verbruiksruimte die enkel toegankelijk is voor clubleden van de brouwerij en voor brouwerijbezoekers zoals wij.  De rondleiding wordt aan elkaar gebabbeld door een praatgrage brouwer met een slome eentonige stem die moeilijk verstaanbaar is.  Na een rondje langs de ketels met zicht vanop het balkon, wordt het brouwproces, samen met heel wat neveninformatie, uitgelegd in een bijzaaltje van de brouwerij.  Ik heb vooral oog voor wat oude brouwmaterialen en een handvol prachtige bierkruiken.

In het proeflokaal waag ik me aan Centurion's Ghost Ale ( 5,4 ABV).  De aanzet is kruidig met hints van koriander en licht gebrand.  De smaak blijft wat kruidigheid behouden en krijgt het gezelschap van een romige zoetigheid. De nasmaak is bitter.  Yorkshire Terrier (4,2 ABV en lekkerder dan de hond) presenteert grassige hoppigheid en citrus (roze pompelmoes).  De middelmatig volle smaak is een lichtjes zoetig en bitter; een bitterheid die in de nasmaak nog een lichte zurigheid meekrijgt.

Dag 3: Shildon & Bishop Auckland

Vanuit Darlington trekken we naar Shildon voor een bezoek aan 'Locomotion', het National Railway Museum.  Na een film over de geschiedenis van de trein en na een bezoekje aan een paar oude spoorweggebouwtjes, worden we met een busje naar een moderne loods gereden (ongeveer twee voetbalvelden groot) met een prachtige collectie locomotieven en treinstellen, zowel voor peronen- als voor vrachtvervoer.  In gedachten dwalen we af naar vroeger tijden.

Onze volgende halte is Bishop Auckland.  Na het middagmaal in het centrum van het stadje trekken we naar The Grand Hotel.  Deze pub huisvest ook haar eigen micro-brouwerijtje: Wear Valley Brewery.  Eigenaar Simon Gillespie heeft goed nieuws: er wordt vandaag gebrouwen en het is bijna tijd om de hop toe te voegen.  HBL-coryfeeën Fons Minne en Paul Peeters krijgen de eer om de grote zak hop in de ketel te strooien en het groene goud met de roerstok doorheen het kokende wort te verdelen.  We mogen exclusief ook een kijkje nemen in de gistvaten waar het bier tot leven wordt gewekt.

Behalve het exclusieve bier 'Bierliefhebbers', zijn er nog zes andere cask ales van Wear Valley te degusteren.  Ik neem een erg goede start met Hamsterley Gold (5,0 ABV): een licht amber en helder bier.  Een zachtaardig aroma speelt met hop en chocolade. De smaak houdt bitter en zoet in evenwicht en vloeit hopbitter uit.  Tindale Tipple (4,0 ABV) experimenteert met uitsluitend Amerikaanse hoppen.  Het resultaat is zeer hoppig, zeer bloemig.  De neutraal zoetige smaak eindigt in ... hop.

Ondertussen krijgt voorzitter Fons Minne uit handen van Ian Jackson, meesterbrouwer van Wear Valley Brewery, en Simon Gillespie nog een presentje voor de Heikantse Bierliefhebbers: één kader met de tap clip van het 'Bierliefhebbers'-bier en één kader met een krantenartikel over het hoe en waarom van het bier.  Er werd beloofd om de kaders een mooi plaatsje te geven in een stamcafé van HBL.

We concentreren ons wederom op de huisbieren.  De jongste dochter des huizes komt aandraven met een biertje recht uit de lagertank: Amos Ale (4,2 ABV).  Ik proef, niet onbegrijpelijk, wat diacetyl, maar verder noteer ik ook hoppige (bloemig) en fruitige impressies.  De smaak heeft iets licht gebrand, wat zoetigheid en als afsluiter een aangename hopbitterheid.  Auckland Glory (3,8 ABV) kon mij wat minder boeien, maar de wat zurige smaak doet mij geloven dat dit bier niet meer zo heel vers meer is.  Hamsterley Dark Ale (4,2 ABV) lost wel de verwachtingen in met een complex aroma van lichte mout, wat melkchocolade, een druppel likeur en hop.  De smaak is licht gebrand en zoetig en vloeit zeer droogbitter uit.

Een aantal van ons blijft in de pub voor een avondlijk optreden met nachtelijke gevolgen.  Zelf trek ik met enkele anderen opnieuw naar Rhythm 'n' Brews in Darlington.  Daar zijn de bieren op een zevental na uitverkocht.  We proeven dat ook de kwaliteit van het bier erg sterk achteruitgegaan is en wat muf en zurig is geworden.

Dag 4: Rhythm 'n' Brews - Market Place

Het beer & blues festival verlaat het Arts Centre en slaat haar podia (het bierfestival zelf is afgelopen) op in enkele pubs en op het marktplein.  Na wat zondagshoppen en een kleine tevergeefse zoektocht in Waterstone's naar het boek 'Beer in the Middle Ages and the Renaissance', belanden we opnieuw in The Pennyweight voor een pint Black Sheep Bitter Ale.  We praten wat na over de voorbije dagen, ontmoeten enkele 'locals' en luisteren naar de optredens op het plein.  Chris Farlowe brengt samen The Norman Beaker Band een fraaie set.

Helaas tikken onze laatste uren in Darlington weg.  We gaan nog even langs in Quaker House om daarna samen met enkele Darlingtons te genieten van een Indisch menu in Star of Bengal.  Het echte afsluiten gebeurt in The Britannia: een authentieke pub met een paar heerlijke cask ales.

Brouwerij 'De Dochter van de Korenaar' is dan wel de nieuwste biersensatie in Baarle-Hertog, de Belgische enclavegemeente was voorheen géén maagdelijk biergebied: vele bierliefhebbers kennen allicht 't Brouwershuys.  De zaak vinden, is niet al te moeilijk vertelt de gevel ons: enerzijds 108 meter, anderzijds 217 meter verwijderd van de Nederlandse grens.

Deze zaak is in twee woorden niet te vatten.  Bij de (blije) intrede kom je meteen terecht in het bierwinkeltje met een degelijke en soms zelfs vrij ongewone keuze aan Belgische bieren.  Vroeger bleek de keuze veel ruimer met bieren uit de hele wereld.  Twee bieren vallen ons op: Boalse Kei en De Braafste Broeder (wat is er gebeurd met de Brave Broeder ?).

We zetten ons in het proeflokaal, verdeeld over twee ruimtes: ééntje naast de winkel en één in een 'aangebouwd schuurtje', zo lijkt het.  Behalve talrijke bieren, staan er ook streekgerechten op het menu.  Een 75 cl. fles Boalse Kei wordt netjes geschonken in Boals Dubbelop glazen.  Boalse Kei (8 vol%alc.) werd in opdracht gebrouwen bij brouwerij Caulier ('Goullier' volgens het etiket).  De kleur heeft iets van donkere chocolade, een chocolade die we, samen met peer, ook in het complex geparfumeerde aroma terugvinden.  De smaak is vol, zoet, alcoholisch en vloeit lang uit.  De gedachte aan Rochefort 8° is zéér dichtbij.

't Brouwershuys is ook een waar museum van smokkelattributen en prachtige biercuriosa.  Een fenomenale collectie geëmailleerde reclameborden, bierposters, oude bakken, bierflessen, ... sieren de gelagruimte, de volledige zolderruimte (tevens een derde proeflokaal) en het terras.  Patron Johan Spapen, die ook biersessies organiseert, is terecht fier op zijn verzameling.

Tijd voor die Braafste Broeder (deze keer uit de ketels van 'Gaullier').  Ik dacht het bier met gelijkaardig etiket als 'Brave Broeder' te kennen.  Het bier dat ons, als gevolg van een communicatiefoutje, in ondoorzichtige kelkjes wordt gepresenteerd, heeft echter een totaal nieuw recept en aldus een nieuwe naam.  Het alcoholgehalte is merkelijk hoger: 8 vol.%alc.  Het licht amberkleurige bier heeft iets van abrikoos in het aroma, is verder wat zoetig en eindigt licht bitter.  Zonder meer een degelijk bier dat weinig gebreken, maar evenmin verrassingen vertoont.  Het bier en een stevige schotel met drie soorten kaas en 3 soorten worst en een bolletje monnikenbrood met kruidenboter , bezorgt ons een mooie namiddag op een unieke locatie.

't Brouwershuys
Molenstraat 42
2387 Baarle-Hertog
Tel. 014 69 94 03
www.brouwershuys.be of www.beterbier.be

Dagelijks geopend van 10:00 tot 18:00 uur, gesloten op maandag.
Groepen op afspraak.

Marc Beirens toverde vorig jaar een Tuverbol te voorschijn, een mengeling van Loterbol Blond en 3 Fonteinen Lambik.  Een nieuw experimentje leidde nu tot Roodebol, waar krieken uit Geetbets het hogegistingsbier Loterbol Blond (16° plato) kwamen vervoegen.  Het etiket is toepasselijk een grote rode kriek die met een groen lintje, symbool voor het steeltje, om de flessenhals wordt gebonden.

Roodebol is een amberrood bier met een rijk en licht rozig schuim dat matig snel verdwijnt.  Een dun schuimlaagje drijft in eilandjes aan de oppervlakte.  Het bier meet 6,6 alcoholvolumeprocent.  In het aroma vinden we krieken, kriekenpitten en een kruidige hoppigheid terug.  De smaak is lichtjes zoetig.  De krieken zijn aanwezig maar laten het bier de Loterbol-identiteit bewaren.  Lichte alcoholimpressie. Een wat wrang mondgevoel komt opzetten en luidt een stevige hoppige bitterheid in die, samen met een zuinige kriekensmaak, lang blijft nadeemsteren.  Een pracht van een fruitbier !

Het bier is te proeven in het café van brouwerij Loterbol, zolang de zéér beperkte voorraad strekt.  De volgende openingsdag van dit cafeetje is gepland op zaterdag 6 oktober vanaf 16:00 uur.  Het bier is dit weekend ook te proeven op het bierweekend van de Lambikstoempers in CC De Meent in Alsemberg (Beersel).  Check hun website of mijn bieragenda voor meer details.

Met bijzondere dank aan Marc Beirens die het bier vervroegd wou vrijgeven.

Brouwerij Loterbol
M. Theysstraat 58a
3290 Diest

Klein Zwitserland

Krinkelende winkelende wegeltjes loodsen ons doorheen het golvende, rustgevende landschap.  'De stilte maakt de stadsmensen hier doof', las ik ooit in een artikel.  'Het is geen loze filosofie', mijmer ik.

Aan een meertje ligt eetcafé Klein Zwitserland, niet alleen de naam van de brasserie, maar ook van de vallei rondom.  De locatie is zonder meer romantisch.  Het interieur van de zaak is rustiek, gezellig en brengt vervlogen tijden weer tot leven.  De ontvangst is hartelijk.  Het is nog vroeg op de middag en we besluiten nog niet te eten, hoewel de enorme kom spaghetti -een specialiteit van het huis- die een andere klant krijgt toegeschoven ons doet watertanden.

"De stilte maakt de stadsmensen hier doof."

De IJzerkotmolen

Eén kilometer en tien bochten verderop bevindt zich de IJzerkotmolen, een watermolen op een bijpas van de Zwalm met een unieke geschiedenis (zie website van Geert Mareels).  De brasserie die het molengebouw herbergt, is kenbaar een favoriete pleisterplek voor fietsers.

We zetten ons aan de toog, maar worden snel verzocht een plaatsje op het terras te kiezen.  'Binnen dient nog wat te worden opgeruimd', maar we merken dat ook het terras best een poetsbeurt kan gebruiken.  De locatie is anders enig.  Er is Liefmans Kriek van het vat en ik hoop naïef dat het de zeldzame ongezoete versie is.  De waard knikt bevestigend, waarmee hij helaas bedoeld dat het niet om de Fruitesse gaat.  Het gewone kriekenbier op basis van Oud Bruin blijkt echter best wel eens te smaken.

Hof De Moriaan

Tijd voor een snelle hap.  Helaas is het adresje dat we in het achterhoofd hebben, zeer druk bezet vanwege de feestdag van 15 augustus.  We cirkelen wat rond in de streek en belanden zo toevallig in Hof De Moriaan.  Net wat we zoeken: een prachtige gerestaureerde hoeve in een oord van rust.  We zitten hier op de grens van Velzeke en Roborst, van Zottegem en Zwalm.

'Orval, minstens zes maanden gerijpt', prijkt op de kaart.  Zoiets werkt voor mij als een rode lap op een briesende stier.  Heerlijk dat er hier iets oudere Orval gepresenteerd wordt.  De toegevoegde Brettanomycesgisten verlenen pas hun medewerking na 6 maanden en geven aan het bier haar typische zurige droogbittere karakter.  Het is een hemelsbreed verschil met de vaak te jonge Orval die in de meeste kroegen wordt geschonken.  Voor de geïnteresseerden is er in de menukaart een volledige bladzijde aan het Orvalbier gewijd.  Vreemd, De Moriaan is blijkbaar niet opgenomen in de lijst van Orval ambassadeurs.

Terwijl de Orval ons perfect vanuit een kelder op de juiste temperatuur werd aangereikt, laat het eten erg lang op zich wachten.  Blijkbaar is er een probleem in de keuken.  Na bijna een uur komt onze pasta dan toch te voorschijn.  Het eten is lauw (en dan drukken we ons nog vriendelijk uit).  Laat ons hopen dat dit een éénmalig spijtig toeval was.

Professor Arnoldus Goedbier

In een doodlopende straat vinden we het hoevetje waar Jan Albert De Bruyne, beter bekend als professor Arnoldus Goedbier, zijn stekje heeft.  We zijn de eerste bezoekers vandaag.  In het tuintje van Jan staat een tent opgesteld.  Tegen een zacht prijsje proef je hier van pareltjes van brouwerij De Regenboog, of geniet je van Tripel Karmeliet, Pater Lieven of van het lievelingsbier van de professor: Orval.

Wij kiezen voor een proefbrouwsel, aldus de professor, van Brouwerij De Regenboog: 't Smisje Catherine 'The Great Imperial Stout', een klepper van maar liefst 10 vol%alc.  Het erg koud geschonken bier is kastanjebruin met een onregelmatig gebroken wit schuim.  De geur is wat kruidig, fruitig en hoppig.  De smaak zet caramelzoetig aan en is vrij alcoholisch.  De nasmaak is zelfzeker bitter.  De zoete en bittere componenten slagen er evenwel niet in een uitgebalanceerd geheel te vormen.  Ik heb zeker niet het gevoel hier aan een stouttype te nippen (al geef ik niet echt veel om al die stijlaanduidingen).  Toch is dit proefbrouwsel zeker veelbelovend.

Professor Arnoldus Goedbier
serveert u bierwetenschap met een knipoog !

Internationaal Streekbierenfestival Zwevegem

We verlaten de Zwalm en trekken een kleine dertig kilometer verder voor een blitsbezoekje aan het Internationaal Streekbierenfestival.  Het eigen Unicumbier in twee versies waarvan de kleur maar weinig verschilt, is nogal zoetig, neutraal.  Girardin Oude Geuze en Totentrekker maken onze smaakpapillen snel weer wakker.  Een aangename verrassing, vooral in de nasmaak, is de Ultimate IPA van het Praagse Pivovarský Dúm: een kanonskogel kwaliteitshop torpedeert ons gehemelte.  Verder is het nog een prettig weerzien met Sandrino van Brouwerij Leroy-Van Eecke en Frederik De Vrieze, oud-medestudent en brouwer van brouwerij Contreras.

Het Internationaal Streekbierenfestival is een erg druk bezocht bierfeest met een mooie bierlijst.  De tijd was helaas te kort om er een degelijk bezoek van te maken.

Het befaamde Koninklijk Poppentheater Toone, ontstaan in 1830, is pure Brusselse folklore !  Enkele jaren geleden mocht ik met de Putse Bierkliek een voorstelling bijwonen tijdens hun bierweekend in Brussel: onvergetelijk !  Bovendien kan je er in een prachtig kader genieten van een heerlijk glas bier.  Tijd voor een vleugje nostalgie ...

Het weer is niet opperbest en het knusse terrasje op de binnenkoer ligt er verlaten bij.  In het 'stamenei' is het gelukkig wél oppergezellig.  Het samenspel van baksteen, bepleisterde muren, zwartgeblakerde houten balken, oud cafémeubilair, gekunstelde schilderijen en de alom aanwezige marionetten geeft een heel apart karakter.  Op de achtergrond zweeft muziek van Johnny Hallyday en George Benson.  De buitenlandse gasten drinken voornamelijk Kwak (brouwerij Bosteels), hier blijkbaar zeer populair.  Ik kies voor een écht Brussels bier: Cantillon Geuze 100 % Lambik Bio.  Dit heerlijk verfrissend bier is zurig en droog met vineuze toetsen en lichte houtimpressies en gezegend met die typische smaakstempel, eigen aan Cantillon.

De Toone Dynastie met haar woelige geschiedenis heeft een nieuwe held: Nicolas Géal, oudste zoon van José Géal (Toone VII), werd op 10 december 2003 gekroond tot Toone VIII.  De traditionele Brusselse stangpoppen heten 'Poechenellen' of 'Pouchenellen'.  Een bekende komische figuur in het Brusselse stangpoppenspel is 'Woltje', een klein brutaal straatjongetje met lange armen en een knuppel in de hand, waarmee hij met een armzwaai keihard op de kop van een tegenstander kan slaan.

"Les Marionnettes plaisent de plus en plus.
Elles sont l'écologie du monde du spectacle,
le retour au signe, simple et évident."

- Michel de Ghelderode -

Een bezoekje aan Toone is absoluut de moeite.  Het poppentheater herbergt naast een 'stamenei' ook nog het Brussels Marionettenmuseum.  Het jaar rond worden er voorstellingen gegeven in 't 'Bruxellois Français' (andere talen, waaronder Brussels Vloms, op aanvraag).  De programmatie vind je op hun prachtige website.  De prijs bedraagt € 10,00 (reductieprijs: € 7,00). Reserveren is aangewezen.

Klik op het plaatje voor meer foto's (slideshow)

Koninklijk Theater Toone
Schuddeveldgang 6
1000 Brussel
woltjeNOSPAM@skynet.be

Telefonische reservaties op 02 511 71 37 of 02 513 54 86.
Het 'stamenei' is open van 12:00 tot 24:00, gesloten op maandagen en in de maand januari.

Het tijdschrift De Zytholoog nr. 17 pakte uit met een prachtig dossiertje over brouwerij Sint-Jozef.  Jef van den Steen beschrijft de brouwerij an sich, terwijl Casimir Elsen zich verdiept in de geschiedenis en Fons Minne de etiketten onder de loep neemt.  Han Hidalgo (Biercuisine) verwent ons in de marge met een receptje met Sint Gummarus Dubbel.  Vorige week zondag zette brouwerij Sint-Jozef de deuren uitzonderlijk open voor het grote publiek en die afspraak misten wij niet.  In het spoor van enkele van onze bierhelden zythologen ...

Het is een dik half uur wachten voor we toegelaten worden in de brouwzaal: het succes van deze opendeurdag is enorm en de rondleidingen met telkens (té) grote groepen lopen vertragingen op.  De duistere brouwerijgebouwen staren ons aan als oude industriëlen: sommigen kreunen onder de slijtage van 70 jaar dienst.

Rob Van Distel, commercieel directeur, verwelkomt ons en krijgt voor het aanvatten van een nieuwe uiteenzetting nog snel een Pax Pils toegeschoven door Jef Cornelissen jr.  Deze jonge economist belichaamt de vijfde generatie in deze familiebrouwerij.  Vanuit de brouwzaal kijken we uit over een plein dat weldra een nieuw gezicht en een nieuwe naam aangemeten krijgt: het Kim Clijstersplein.  Ook de brouwerij zal wat opgeknapt worden en het uitzicht van het plein grotendeels blijven beheersen.

Naast de oude brouwzaal werd een nieuw brouwgedeelte vrijgemaakt waar twee Duitse tweedehands ketels staan te blinken.  Om de ruimtes te verbinden werd er een opening gemaakt in de vorm van een brouwketel.  De nieuwe brouwzaal heeft nog geen vloerbetegeling: houten planken doen voorlopig dienst.

Vroeger werd slechts gebruik gemaakt van twee ketels: het beslag werd overgeheveld naar de filterkuip die op haar beurt het wort opnieuw naar de eerste ketel stuurde om aldaar te koken.  De oude filterketel werd bedankt voor bewezen diensten.  De filtratie gebeurt nu, net als het koken, in de nieuwe ketels.  De brouwcapaciteit (vroeger zo'n 60 000 hl) kan verdubbeld tot bijna verdrievoudigd worden.

Een smalle steeg drijft een wig tussen het brouwhuis en de rest van de brouwerij.  In de gistzaal pronken 9 cilinderconische tanks (telkens 500 hl) boven onze hoofden.  De eigen gist kan tot 12 generaties gebruikt worden.   De lage gisting neemt zo'n 12 à 13 dagen in beslag, de hoge gisting stelt het met 4 of 5 dagen.  Na filtering wordt het bier overgepompt naar de lagertanks.

De bottelarij haalt een maximumsnelheid van 16.000 flessen per uur.  Flesformaten tot 1 liter worden hier afgevuld.  Rob toont ons een 66 cl. fles Pax Pils, bestemd voor de export naar Cambodja: wekelijks vertrekken hier twee vrachtwagens met bier bestemd voor dit Aziatische land.  Aankoopprijs voor zo'n fles aldaar toegekomen: rond 2 dollar.

Brouwerij Sint-Jozef is bekend van Pax Pils en Ops-Ale (sinds kort officieel erkend door VLAM als streekproduct), van Kriekenbier, Bosbier en Bokkereyer en van Sint-Gummarus Tripel en Dubbel.  In samenwerking met brouwerij Martens hebben ze ook de Limburgse Witte in hun gamma.

In de aanpalende taverne 'Brouwershuis' mochten we een Sint-Gummarus Tripel van het vat degusteren.  We ervaren deze goudblonde tripel als vrij zoet.  Pas nadat het bier wat opgewarmd is, komt een wat grassige bitterheid opzetten.  De taveerne zelf is een aanrader met een mooi decor en -ondanks de enorme drukte- een heel hartelijke bediening !

Meer foto's ?  Klik op het plaatje !

Voor de elfde maal reeds organiseren de Heikantse Bierliefhebbers (HBL), met de hulp van de Aarschotse Bierwegers en de Leuvense Biertherapeuten, een weekend voor het Goede Doel bij brouwerij Fantôme in Soy.  Iedereen is welkom op zaterdag 11 en zondag 12 augustus.  Dit keer gaat de steun naar De Regenboog in Putte, een 'open huis' dat zich belangeloos inzet voor mensen in nood.  Onze biervrienden trachten door middel van verschillende initiatieven zo veel mogelijk geld bij elkaar te sprokkelen.  Er is een goeddoelchocolade, er wordt een barbecue georganiseerd, sponsortochten verreden, ... en brouwerij Fantôme brouwt opnieuw een Santé.

Sinds enkele jaren laat HBL nog een extra bier brouwen.  Dit bier wordt niet geschonken op het weekend zelf, maar wordt verkocht in de 'bier-van-de-maand-cafés' van de Heikantse vereniging.  Ditmaal was Jef Goetelen van 't Hofbrouwerijke de architect van dit extra goeddoelbier.  Enkele bierliefhebbers, geoefend of niet, werden onderworpen aan een 'voorproefje' van het proefbrouwsel.

Cafébaas Jos van café 't Smis in Berlaar Heikant en Leen Minne, bestuurslid van HBL, keuren H. Hipoldus' Hofbock.

De merkwaardige naam H. Hipoldus' Hofbock is afkomstig van het stripfiguurtje 'Hikske', een creatie van Jigo aka Jos Geysels (de hobbybrouwer, niet de politieker) en wiens bierige avonturen reeds lang het clubtijdschrift kruiden.  De naam Hikske werd reeds eerder voor een bier gebruikt en kon dus niet meer gerecycleerd worden.  Daarom besloot men de eerste letter van zijn voornaam en zijn achternaam Hipoldus te gebruiken.  Hofbock is een verwijzing naar de brouwerij.

H. Hipoldus' Hofbock is een origineel bier en is wellicht de voorloper van de Hofnar.  Het bier parelt mooi donkerblond tot lichtamber in het glas met een gebroken witte en luchtige kraag die snel verdwijnt.  In het aroma vinden we een aantal fruitige toetsen terug met abrikoos en witte druif.  Een lichte zurigheid is afkomstig van de gebruikte turfmout.  Die mout geeft het bier, ondanks een vrij beperkt alcoholgehalte van ruw geschat 6 vol%alc., een zekere bedwelmend alcoholische toets die me doet denken aan een likeurpraline.  De smaak is moutig zoetig en licht zurig.  De nasmaak loopt wrang bitterzurig uit en heeft iets van Orval.  De turfmout proef je doorheen het bier, maar hij overheerst niet.

Dit karaktervolle biertje dat zowel de doorwinterde bierliefhebber als de gemiddelde tooghanger moet kunnen bekoren is verkrijgbaar in de maand september.  De 'bier-van-de-maand-cafés' vind je terug op de website van de Heikantse Bierliefhebbers.

Er wordt geleefd naar de orde van de Heilige Benedictus (6de eeuw).  De monniken wijden hun leven aan God, een bestaan in gebed, in gemeenschap en in arbeid.  Met de brouwerij en de kaasmakerij zorgen zij voor werkgelegenheid in de streek en zijn ze zelfs uitgegroeid tot de grootste werkgever in de 'Laars van Henegouwen'.

Kersvers vertegenwoordiger Philippe Dumont (regio Brussel) neemt ons, een delegatie Lambikstoempers en mezelf, op sleeptouw.

Bottelen in Baileux

Op een tiental kilometer van de abdij bevindt zich de kaasmakerij, een logistiek centrum en de bottelarij van Chimay.  Met tankwagens wordt het bier van de brouwerij binnen de muren van de abdij naar deze site gebracht.  Hier bottelt men het bier in flessen van allerlei formaten, die op hun beurt in bakken worden geplaatst of in kartonnen dozen worden verpakt.  Een beperkte hoeveelheid Chimay Tripel zet men ook op vat.

In de warme kamer met een constante temperatuur van 24°C komt de hergisting op gang.  Het bier van Chimay is zo klaar om wereldwijd verdeeld te worden.  In een aparte frisse ruimte ligt een fraaie collectie 'oude' Chimay.

Brouwen binnen de muren van de abdij

Voor we de brouwerij zelf bezoeken , rijden we nog naar één van de twee bronnen die water leveren voor het brouwproces.  De toegang naar de bron, verscholen in een stukje bos, is afgezoomd met keurige greppels zodat het regenwater  zich niet kan mengen met het bronwater.

Via een poort bereiken we de brouwerij, binnen de muren van de abdij.  In silo's wachten de verschillende mouten.  Door water en de geschrote mouten in de beslagketel te vermengen en trapsgewijs te verhitten, worden de nodige vergistbare suikers vrijgemaakt.  Met een grote persfilter worden wort en draf gescheiden.  Tijdens het koken van de wort voegt men tweemaal hop toe, in het begin en op het einde van het kookproces, om de vereiste bitterheid te bekomen.

De wort wordt geklaard (gefilterd) en afgekoeld in de centrifuge om daarna over te hevelen naar de gisttanks waar de specifieke Chimaygist (geïsoleerd en opgekweekt door Pater Théodore) de suikers zal omzetten in alcohol en CO2.  Bieren van Chimay zijn bieren van hoge gisting: ze vergisten bij een temperatuur van 18 tot 32 °C terwijl de gist naar de oppervlakte stijgt.

Na 3 tot 5 dagen, afhankelijk van de soort, wordt het bier opnieuw gefilterd in de centrifuge waarna het twee weken gaat lageren.  De lage temperatuur in de bewaartanks maakt het bier stabieler, maar ook troebel.  Opnieuw wordt het bier geklaard.

Terwijl het bier wordt overgepompt in de vrachtwagens voor transport naar de bottelarij, wordt een flinke dosis vloeibare suikers en verse gist toegevoegd.  Deze ingrediënten zullen na de botteling verantwoordelijk zijn voor de hergisting.

De stilte van het gebed

De monnik verkiest uitdrukkelijk Jezus te volgen in het gebed.  Dit drukt hij uit in de dagelijks gezongen hoogmis en in 7 lofdiensten, startend met de Vigilen om 4:30 uur en eindigend met de Completen om 20:00 uur.

Via de tuin komen we in de sobere kerk.  Prachtige witte gewelven torenen naar de hemel. Eenvoud is hier de regel, met een simpele kruisweg aan de muur, een altaar zonder enige praal en één enkel schilderij.  Het kunstwerk is niet gehandtekend: een monnik heeft hier geen enkel bezit.

De monnik engageert zich standvastig tot aan de dood.  De begraafplaats is een stille getuige.

De bieren van Chimay

Het is maandag en l' Auberge de Poteaupré, eigendom van de NV Bières de Chimay, heeft haar sluitingsdag.  We gaan proeven in 'La Ferme des 4 Saisons', waar we opgewacht worden door een zeer lieve juffrouw.  We worden dadelijk getrakteerd op een bordje Chimaykaas 'Grand Classique'.

We starten met een glas Chimay Rouge (7 vol.%alc.), geschonken uit 75 cl. flessen (= La Première).  Het roodkoperen bruine bier met romige kraag is fruitig in de neus.  De smaak is eerder caramelzoetig, licht gistig en eindigt matig bitter.

Chimay Tripel (8 vol.%alc.), ook uit flessen van 75 cl. (= Cinq Cents), is hoppig, gistig en fruitig (citrus), een licht moutig zoetig en aangenaam bitter in smaak en nasmaak.  Ter vergelijking krijgen we ook een Gourmetglaasje (18 cl.) Chimay Tripel van het vat.  Terwijl de flessenversie iets donkerder (licht amber) van kleur is en voller van smaak, is de vatenversie hoppiger en frisbitter.  Deze laatste drinkt weg als was het een doordrinkbier.

Tussendoor verschijnen er heerlijke boerenboterhammen met Chimaypaté voor onze neuzen.  We smikkelen gretig en onze oogjes glinsteren goedkeurend.

Als afsluiter degusteren we Chimay Bleue (9 vol.%alc.), opnieuw uit flessen van 75 cl. (= Grande Réserve).  Dit paradepaardje heeft fruitigheid (rijpe banaan, een weinig noten), licht gebrande caramelmout, een hint van chocolade en enkele kruidige toetsen in zich.  De smaak is vol, stevig, alcoholisch en zoetig. Een warme persoonlijkheid.

Er bestaat ook nog een Dorée (4,8 vol.%alc.), het tafelbier dat in de abdij zelf geschonken wordt.  Vanaf begin juli zal deze 'ménage' ook van het vat te verkrijgen zijn, exclusief in de Poteaupré.

De omgeving van de abdij

We nemen afscheid van vertegenwoordiger Philippe.  Rondom de abdij zou zich een kruis bevinden ter ere van de stichting van de abdij dat vaak opgevoerd wordt in publiciteit voor Chimay.  Een kleine wandeling voert ons al snel naar dit kleine monument.

We hebben een mooi zicht op de abdij, prachtig gelegen temidden van glooiende weides en lommerrijke bossen.  Tussen de weides waar koeien rustig grazen, vinden we ook de tweede bron.  We passeren een kleine moestuin dicht bij de kloostermuren.  Slenterend door een dreef bereiken we het grafmonument van de Prince de Chimay die in 1850 deze landerijen aan de Trappisten schonk.  Het kasteel van de prinsen van Chimay ligt in het hart van de eigenlijke stad.

De stad Chimay

Op een rotonde die ons naar de stadskern voert, pronkt een roodkoperen brouwketel.  In deze kuip van 175 hectoliter brouwde Pater Théodore van 1954 tot 1988, het jaar waarin de brouwerij van Chimay gemoderniseerd werd.

In de schaduw van de kerk op de grote markt van Chimay besluiten we op een terrasje ons bezoek met ... een glas Chimay uiteraard.  We wandelen nog langs het kasteel van de prinsen van Chimay, dat ook te bezoeken is en onder meer een prachtig theater (1863) bevat.

Op de terugweg stoppen we in Nismes (deelgemeente van Viroinval), waar we in La Bonne Auberge nog genieten van een heerlijke maaltijd en een verdiende Orval.

Meer info over Chimay en de andere Trappisten vind je op trappistbier.be.

Zeer moe, maar niet volledig voldaan, gingen we zaterdag nog naar Berlaar-Heikant waar de Heikantse Bierliefhebbers hun jaarlijkse activiteit 'Brouwerij op de Hei' hadden gepland.  Dit keer hadden ze Jef Goetelen uitgenodigd.  In Beerzel, op een boogscheut van 'de Hei', startte deze enthousiasteling vorig jaar officieel met 't Hofbrouwerijke.

Meer dan 40 bierliefhebbers kwamen opdagen en aanhoorden de gedreven brouwer.  In 2001, 15 jaar na een traumatische eerste brouwervaring, kwam hij professioneel in contact met de brouwwereld en besloot hij opnieuw naar de brouwschool te gaan.  Nu, enkele jaren later, is de herboren hobby groter geworden dan Jef ooit had vermoed : hij heeft een officieel brouwerijtje !

't Hofbrouwerijke werd zo genoemd omdat Jef eigenlijk letterlijk 'in zijnen hof' brouwt, maar anderzijds is het ook een knipoog naar de hofleveranciers.  Zal Jef ooit bakken Bosprotter bij de koning mogen leveren?

We proefden natuurlijk ook.  Een Hofelf mocht ons als eerste bevredigen.  Deze tarwetripel brouwde Jef met een nostalgische wenk naar zijn studententijd, waar Witte van Hoegaarden en Julius het studeren wat 'vergemakkelijkten'.  Je proeft de tarwe en als je er een flink gistsluiertje doorheen walst, gunt de Hofelf meer en meer van haar smaken de vrijheid: zachtzoetig, kruidig, fijnzurig, bitterig.

De Hoftrol die we mochten proeven, was een jaar oud.  Opgekweekte Brettanomyces-gisten geven dit bier zijn bijzondere smaak.  Ik vond dit bier vroeger één van de minsten van 't Hofbrouwerijke (zeker ook de eerste versie uit de ketels van Achilles), maar dit mooi uitgerijpte bier blies mij terecht van mijn piëdestal !  Droog, lichtjes zoetig, wat bitter en dan doorheen het bier een wat wrangzurige verslingering. Groots !

Hofblues, zwart als blues, heeft een caramelzoetige toffee-achtige aanhef om daarna een droge bittere dimensie op te zoeken.  Een stout zoals een stout moet zijn, aldus Jef, en daarom ook laag in alcohol gehouden.

Nieuw was 't Hofgrobberke, eerst als Blondelle ter wereld gekomen, snel daarna tot deze nieuwe naam gedoopt.  In dit friszoetige bier, met bierhandel Willems als adoptievader, proef je een stevige dosis kardemon, zoals de brouwer het in dit geval wou (meestal wil hij met kruiden een subtiele toets aan het bier geven).

Na de uitleg (waarbij soms moeilijke chemische processen in het bier tot een vatbaar iets werden herleid) en het proeven werd er nog gezellig nagepraat.  De vermoeidheid trok het laken dan toch naar zich toe ...

We schrijven 1981.  Steve Stevaert (toen nog geen politicus of gouverneur) bedient zijn klanten in 't Magazijn, toen een trendsettend Hasselts café.  Een vaste tooghanger was Erik Horrix.  Er werd dikwijls gesproken over de smaakvervlakking van de bieren en hoe jammer het wel was dat de lokale bierspecialiteiten werden opgeslokt door de grote spelers op de markt.  Beide heren besloten een eigen bier op de markt te brengen: Dikkenek, genoemd naar een spotnaam voor de Hasselaren.  Eerst klopten ze aan bij brouwerij Martens, later brouwde De Smedt uit Opwijk hun bier.

Stevaert belandde in de politiek, maar Horrix kon de brouwmicrobe niet van zich afschudden, brouwde grotere hoeveelheden, exporteerde zelfs.  Helaas bleken de plannen om van Dikkenek een massaproduct te maken gedoemd om te mislukken: de brouwindustrie gaf het nekschot.

Nu, 5 jaar later, heeft Horrix zijn strategie aangepast.  Hij gelooft in de kansen van het nicheproduct.  Brouwerij Kerkom werd bereid gevonden een 'hoogwaardig bier' uit de ketels te toveren: Dikkenek Grand Cru.  Het word op beperkte schaal gebrouwen met een capaciteit van 5000 à 6000 flessen per jaar. 

We ontkurken een fles.  Het label, een kaartje dat keurig om de hals hangt, verraadt dat dit bier 7,2 vol%alc. in zich draagt.  Het bier kleurt mooi helder amber met een fikse schuimkraag.  In de neus wat pale-ale mout en een astringente kruidigheid.  De toegevoegde jeneverbes (een knipoog naar de Hasseltse Jenevertraditie) is herkenbaar.  Een gevoel van peper zet op.  Alcohol komt door.  De smaak is een weinig zoetig en vooral bitter.  De kruidigheid blijft samen met de bitterheid hangen, in de smaak zowel als in de lang uitvloeiende nasmaak.  Het volmondige bier komt nog wat agressief over. 

Dit bier is zeker een geslaagde creatie.  De prijs voor een fles ligt evenwel vrij hoog, maar laat u dat vooral niet afschrikken en proef het op ons VBPF 2007 ! 

Vooraleer we naar het nieuwe brouwerijtje in Hoegaarden trokken, brachten we eerst nog een bezoekje aan brouwerij Kerkom.  We hadden graag eens de nieuwe brouwinstallatie gezien, maar de ketels stonden nog netjes te wachten onder het afdak van de vierkantshoeve.  Geen paniek echter, in het koetshuis is het altijd goed toeven met een Bink of, in deze wintertijd (?), met een Winterkoninkske.

Op naar Hoegaarden voor een tweede bezoek aan 't Nieuwhuys.  We waren benieuwd naar hun eerste officiële biertje, een bruintje.  We hadden de prachtige brasserie, nu ook brouwerij, dit keer zonder veel omwegen gevonden.  De zaak zit bijna vol: kwaliteit loont !

Op de kaart prijkt hun Alpaïde (van 't vat, 9 vol%alc.) die we uiteraard meteen bestellen.  Het bier is donkerbruin met bordeaux tinten en is afgewerkt met een licht beige en wollig schuim.  Het aroma is een ballet van caramel en koffie,  kandij en gebrande mout, appelsien en likeur.  Het bier is romig in de mond en zoetig bitterig.  Alcohol is sterk aanwezig.  De nasmaak is lang en bitter, vooral nadat het bier wat warmer is in het glas.  Absoluut een lekker bier en een mooi debuut voor brouwer Jan.

Alpaïde was tijdens de vroege middeleeuwen een gravin die heerstte over het graafschap Bruningerode en stichtte het kapittel Huardis.  Dit kapittel ontpopte zich door de eeuwen heen tot het bierdorp Hoegaarden. 

Brouwer Jan neemt ons mee naar de historische kelder, onder de toog.  Daar staan de gistkuipen en lagertanks.  Het brouwzaaltje is in de herberg zelf.  Per brouwsel wordt er ongeveer 220 liter Alpaïde gebrouwen, één keer per maand, wat voorlopig net genoeg is voor het verbruik in de eigen zaak.  De bieren worden op vat gezet en met een aparte tapkraan getapt om het bier iets minder koud te kunnen serveren dan de andere tapbieren.  Jan proeft elk nieuw aangestoken vat Alpaïde voor om de kwaliteit ervan te controleren en aan de klant te garanderen.

Er werd gekozen voor een donker bruin bier, omdat dat voor Jan makkelijker was om te brouwen.  Ondertussen werden er al enkele proefbrouwsels gemaakt van een amberkleurig bier.  Om aan de toenemende vraag te voldoen, wordt er uitgekeken naar een iets grotere installatie om de brouwcapaciteit te verhogen.  Het zal echter nooit de bedoeling zijn om het bier elders onder licentie te laten brouwen.  Wel wordt er gezocht naar een brouwerij die de botteling kan verzorgen.

Misschien dat enkele andere Hoegaardse cafés het bier binnenkort kunnen aanbieden, maar tot zolang is het bier enkel in 't Nieuwhuys te verkrijgen.  En deze herberg/brouwerij is zeker een bezoekje waard.  Het pand is het oudste huis in Hoegaarden.  Toen 300 jaar geleden een brand het oorspronkelijke huis verwoestte, werd op de fundamenten een 'nieuw huys' gebouwd.  De zaak is prachtig gerestaureerd en ingericht en iedereen is er welkom.

Probeer zeker ook eens hun waanzinnig lekkere spaghetti.  Hij past volledig in het kader: gezelligheid, kwaliteit, liefde voor het vak, ...

Bedankt Jan voor de rondleiding en de boeiende uitleg.  Bedankt aan de vriendelijke mensen die ons van al het lekkers voorzagen.  Tot binnenkort !

Herberg - brouwerij 't Nieuwhuys
E. Ourystraat 2
3320 Hoegaarden

Openingsuren: Donderdag, vrijdag, zaterdag vanaf 17u00, zondag vanaf 15u00.  Gesloten op maandag, dinsdag en woensdag.

Als je in Turnhout passeert, zeker als het al een jaartje geleden is, dan gonst er slechts één iets door het hoofd: de Spytighen Duvel !   Deze fantastische bierpub heeft een zeer uitgebreide én interessante kaart: diverse lambikspecialiteiten, trappisten en een groot gamma abdijbieren, streekbieren, zeldzaamheden (o.a. alle jaargangen van Gouden Carolus Cuvée van de Keizer sinds 2001) en een degelijke selectie buitenlandse bieren.  Op krijtbordjes worden promoties en nieuwigheden aangekondigd.  Als je dat allemaal kan proeven, in zo'n gezellig bierhuis, met een gast achter de toog die zijn vak kent, ... ik ben jaloers op alle Turnhoutenaren (of legal drinking age). 

Voor mij was dit een ideale gelegenheid om eens een paar buitenlandse bieren te proeven.  Ze zijn redelijk duur geprijsd, maar dat mag een hunkerend gehemelte niet weerhouden van een nieuwe sensatie.

Traquair House Ale

30 kilometer onder Edinburgh ligt Traquair House, een Schots kasteel dat dit jaar haar 900ste verjaardag viert (1107-2007).  In een vleugel van het kasteel is er ook een brouwerij gevestigd.

Traquair House Ale (7,2 vol%alc.) schittert mooi donker kastanjebruin in het originele Traquair glas.  Het schuim is gebroken wit tot licht beige.  Een heerlijk aroma van appelsien, calvados, okkernoot en een vleug vanille verwelkomt ons.  De smaak is zoetig (caramel) en bitterig gebrand.  Het mondgevoel is romig, mild en vol.  De nasmaak vloeit lang bitter en overvloedig uit.  Een topbier !

Gale's Prize Old Ale

George Gale & Co. Ltd, The Hampshire Brewery uit Horndean, nu onder de vlag van Fuller's, heeft deze Gale's Prize Old Ale (9 vol%alc.) in petto, een bruinrood bier met lichtbeige topping.  Het bier is afgesloten met een kurk, wat uniek voor Engeland blijkt te zijn.  De aanhef is zeer kruidig met impressies van gagel en citrus.  Het heeft iets 'rodewijnachtigs'.  De smaak is lichtzoetig, moutig gebrand en wrang bitter.  De alcohol is vrij sterk aanwezig.  Het bier kan mij bekoren, maar is vrij agressief in het smakenpalet en duidelijk iets minder dan mijn eerste proever.

De Spytighen Duvel
Otterstraat 99
2300 Turnhout

Openingsuren: dinsdag tot donderdag & zondag van 14 uur tot 01 uur en op vrijdag en zaterdag van 14 uur tot 02 uur.  Maandag gesloten.

Brouwerij Van Den Bossche, bekend van Pater Lieven, Buffalo en het schitterende Lamoral, heeft zopas een nieuw biertje gelanceerd: Livinus.  Het bier werd gebrouwen voor de Sint-Livinusfeesten.  Hiermee zet de brouwerij de traditie voort: ook in 1907 en 1957 werd een feestbier gebrouwen.

Het blonde (neigt naar licht amber) biertje van 5,2 vol%alc. geurt moutig.  Hoppige toetsen en een amandelnootje herken ik in het aroma.  Nog een licht botersmaakje.  Het bier is lichtjes zoetig en vloeit heel aangenaam bitter en lang uit.  Ik verwacht dat het binnen een paar maanden lekker droog zal zijn.  Een eenvoudig en zeer lekker doordrinkbier.

De Sint-Livinusfeesten met activiteiten in zowel Sint-Lievens-Esse als in Sint-Lievens-Houtem omvat een jaarprogramma met tentoonstellingen, een fuif, een stoet, voordrachten, wandelingen, ...  Tijdens het weekend van 30 juni en 1 juli vindt het officiële openingsweekend plaats.  Meer info op deze website.

Livinus zal ook te proeven zijn op ons Vilvordia BierProefFestival.

Na het overdonderende succes van de vorige streekbierenavond werd er dit jaar voor een heel weekend gekozen.  Het kwam de proefomstandigheden zeker ten goede.  Toch kan er nog wat verbeterd worden om de echte bierproever te paaien: meer licht, minder luide muziek , ...  al is het maar een namiddag.  Het is duidelijk dat dit festival ook een volksfeest is en in die opzet slaagt de Bjeizelse Bierberg (in samenwerking met de plaatselijke basisschool) met glans.  Op het podium speelt Pagina & Plant en 't Kollektief, een graag geziene groep in onze contreien met een zeer uiteenlopende playlist.

Mijn oog valt meteen op een 'Polderke', gebrouwen voor Natuurpunt Antwerpen Noord door de Proefbrouwerij en het enige voor mij onbekende bier op de lijst.  Het amber roodachtige bier van 6 vol%alc. is moutig, licht gebrand en zoetig.  Zeer licht biscuit en een weinig zuur worden waargenomen.  Het mondgevoel is plakkerig.  De nasmaak is 'zwevend' bitterig. Niet echt in balans.

Tijd voor herproevertjes dus met als eerste een 'n Maurootje - Lauwse Saison van de geweldige William Roelens met zijn schitterende bierblog. Hij volgde een brouwcursus bij brouwerij Alvinne en liet er zijn eigen creatie in grotere hoeveelheden brouwen.   Het biergidsje vermeldt: "Een florale, zoetig-fruitige neus".  Ik kan me daar in vinden, samen met wat hoppige impressies.  Verder is dit bier zeer aangenaam zoetig zurig en vloeit het lichtbitterig uit.  'Zeer mooi geëvolueerd', luidt de conclusie.  Een nieuw brouwsel Maurootje wordt voorgesteld op het Zythos Bier Festival begin maart.  Brouwerij Alvinne meldt verder ook de geboorte van een nieuwe telg: 'Dertig', voor hotel Erasmus in Brugge.

Een bier dat ik al lang niet meer proefde was Kloeke Blonde van de Struise Brouwers. Nu zij hun bieren brouwen bij Deca en omdat het hier verkrijgbaar was van de grote fles, ging het eigenlijk om een nieuwe sample. Het goudgele bier heeft aroma's van aardbei en abrikoos.  Ik ontwaar wat citrus.  De smaak is zoetig en een tikkel zurig. De nasmaak is lekker droog en bitter.   De Struise Brouwers zijn zonder meer een zeer originele welgekomen speler op onze geliefde biermarkt.

Kapel van Viven, ook gebrouwen bij 'De Proef' dient zich aan.  Het blonde bier presenteert zich mooi met een stralend witte boord.  Fruitig, citrus (appelsien én citroen) in het aroma.  Het sprankelde bier doet mij zo wat denken aan limonade.  De smaak is zacht zoetig en vloeit licht bitterig uit.  Medium bodied.  Zeker geen slecht bier, maar het heeft duidelijk niet het karakter van de vorige twee bieren.

Natuurlijk proeven we nog een biertje van de Beerzelse brouwerij 't Hofbrouwerijke.  Ik kies voor de Hofblues, een goede stout.  De Bjeizelse Bierberg heeft ook een eigen gamma bieren onder de naam Bjeizelèreke: deze bieren worden echter niet in Beerzel geproduceerd, wél bij brouwerij Sint Canarus in Gottem.  Met een Bjeizelèreke Grand Cru sluit ik de avond af.

Jef Goetelen van het nog jonge Hofbrouwerijke lanceerde in december deze Hofelf, een tarwetripel van 7,5 vol%alc.  Zoals beloofd ging ik het nieuwe biertje proeven in het rookvrije café Goede Vrijdag in Herselt.  De proefomstandigheden waren optimaal: geen rook en een perfect getapt glas bier op een perfecte temperatuur van een goede 11 graden celsius!  Daar kunnen veel bierschenkers een serieuze punt aan zuigen.  Fantastisch bedankt Ivan !

De Hofelf is een lichtjes troebel goudblond bier met een stevige romige witte kraag.  In de neus wat kruidigheid als witte peper en een lichte metaalsmaak (beide aroma's afkomstig van de hop?).  De smaak is amusant zoetig, licht biscuit.  Een speels zuurtje is niet veraf.  Bittertonen komen de smaken verrijken en vloeien vrij stevig en zeer aangenaam lang uit.  De balans tussen zoet en bitter is mooi in evenwicht.  Aangenaam zacht karakter. 't Hofbrouwerijke bewijst eens te meer dat het een verrijking voor onze mooie biercultuur is.

Brouwerij Contreras werd opgericht in 1818 en ligt op het hoogste punt van Gavere.  De naam Contreras heeft Spaanse wortels. Op het familieschild staan  3 afbeeldingen die verwijzen naar de streken vanwaar de voorvaderen afkomstig zijn: Castilla, Extramadura en Boheme.  De familiebrouwerij is nu in handen van Frederik De Vrieze, schoonzoon van Willy Contreras.

Frederik is oud-student aan onze school Horteco.  Ik herinner me dat we samen pinten stonden te drinken aan de toog.  Bier interesseerde hem niet bijzonder.  Toen hij vertelde dat zijn vriendin een brouwersdochter was, was ik niet weinig jaloers, maar het had er alle schijn van dat Frederik, noch zijn vriendin, de roerstok ter hand zou nemen.  Toch heeft enkele jaren geleden de brouwmicrobe zich vastgebeten in 'onze' Frederik en zo werd de brouwerij gelukkig van de ondergang gevrijwaard.  Meer nog: er waait een volledig nieuwe wind door de brouwerij !

Zo ontstonden nieuwe bieren, nu gegroepeerd onder de merknaam Valeir en kreeg het Mars bier een opfrisbeurt.  Ook het Tonneke en de Contra-pils worden binnenkort gerestyled.  De oude typische flesjes zijn nog onvoldoende voorradig en worden vervangen door standaardformaten. Valeir blond werd overigens zeer gesmaakt door bierhunter Michael Jackson en Frederik overweegt nu om het bier eens in te schrijven voor een 'grote internationale competitie'.  We wensen hem alvast succes.

Gavere is dit jaar 'Het Dorp van de Ronde' en voor deze gelegenheid lanceert de brouwerij een nieuw biertje.  De werknaam is 'El Toro', naar Arthur Decabooter, Flandrien uit de jaren 60, geboren in Zingem, maar later uitgeweken naar Gavere.  'El Toro' is helaas een gedeponeerd merk, zodat moet uitgekeken worden naar een nieuwe benaming.  Het bier heeft ook nog geen etiket, maar was wel al te proeven op het startschot van 'Gavere, Dorp van De Ronde'.

Ook wij kregen de nieuwe boreling te proeven.  Het bier is helder en blond (neigt naar lichtjes amber).  In de neus vooral hoppige toetsen, zweem van kruidigheid en een lichte botersmaak (het jonge bier is pas een paar dagen uit de warme kamer).  De smaak is moutig zoetig en de finish zeer aangenaam hopbitter.  Deze telg van 6,5 vol.% alc. is een prachtig verfrissend doordrinkbier en doet mij wat denken aan een Special Belge.  Het bier wordt opgenomen in het vaste gamma van brouwerij Contreras.

Tussen pot en pint nemen we een kijkje in de brouwzaal.  Bijna wekelijks wordt er gebrouwen, telkens op donderdag en met een capaciteit van 6000 liter.  Het valt op dat er heel wat vernieuwd werd in de brouwerij, vooral ook onder druk van de (te) strenge HACCP-normen.  De maischketel is vernieuwd in inox en met hout bemanteld. De brouw- en vergistingszaal is volledig opgefrist.  De bottellijn werd ook vervangen en komt over van brouwerij Strubbe.  Een volgende stap is de aankoop van 4 nieuwe lagertanks, maar het prijskaartje is niet mals.  Ook nieuw: de brouwerij kan nu bezocht worden na afspraak.

Frederik, bedankt voor de aangename ontvangst en tot binnenkort !  Het nieuwe bier van Contreras zal te proeven zijn op ons bierfestival.

Brouwerij Contreras
Molenstraat 110, 9890 Gavere
tel. 09 384 27 06 - fax. 09 384 83 56
info@contreras.be

Een enkel (of extra), een dubbel, een tripel ... maar een quadrupel???  Lig er niet te veel van wakker : het is gewoon een marketingtruc, niet eens een echte bierstijl, laat staan definieerbaar.  Er zijn nog een paar brouwerijen in de wereld die een 'quadrupel' in het gamma hebben, maar de Abdij van O.L.V. Van Koningshoeven (de enige Nederlandse trappistenbrouwerij) heeft de term uitgevonden. Hoe smaakt zoiets dan wel?

Jos, samen met Hilde baas van café 't Smis in Berlaar-Heikant, giet met een mooie boog het heldere roodambere trappistenbier in het kelkvormige glas.  De schuimkraag is stabiel en gebroken wit.  Het bier zou hergisten op fles, maar een echte fond ontwaar ik niet: het bier blijft helder tot de laatste druppel.  In de neus vooreerst caramel, fruitig ook.  Ik ontwaar iets boterachtigs, mespuntje vanille ook en de gedachte aan honing is niet ver weg.  De smaak is zoetig en alcoholisch, maar het blijft binnen de perken.  Medium bodied. Het bier mondt uit in een zeer aangename bitterheid.  Deze quadrupel is vrij zacht, subtiel zonder complexiteit, commercieel geïnspireerd.  Kan mij evenwel bekoren.  Drinkt makkelijk weg en dat is natuurlijk gevaarlijk voor zo'n alcoholische klepper. 

Het nieuwe jaar is voor mij al goed en in alle rust begonnen.  De maag staat op barsten, het hoofd is nog fris.  Ik hou niet zo van die drukte die sommigen van het jaareinde maken, maar chapeau, mijn dierbare Vilvordianen (bijzondere dank aan Petra en Jasper), het was een aangenaam feestje.  Ik ben blij dat ik na een achttal jaar nog eens met jullie mee ben komen vieren.

Op nieuwjaarsdag moest er al opnieuw aan de feesttafel geschoven worden.  Het gezin Vermeylen genoot op Bourgondische wijze.  Als aperitief werd een magnumfles New Years Blond van de Struise Brouwers ontkurkt.  Deze fles komt nog uit de ketels van Caulier.  Konden we het jaar beter inzetten?

Het bier schuimt maagdelijk wit en overvloedig en pronkt in het kelkvormige glas.  Het aroma is hoppig kruidig en uiterst aangenaam fruitig met toetsen van abrikoos citrus en een licht biscuit.  Gistigheid die in versterkte vorm ook in het kerstbier van brouwerij Caulier (Blonde de Noël) terug te vinden is, maar hier minder stoort.  De smaak zet licht zoetig aan.  Alcoholisch. Redelijk gesatureerd, maakt dit bier de nodige honger wakker.  Het bier is droog.  De nasmaak heeft een mooi hopbitter palet.  Een dijk van een (aperitief)bier, al vind ik persoonlijk dat de bieren die ze nu produceren bij Deca toch nog een iets hoger niveau halen.

Ik wens, in naam van mezelf en de studentenclub, iedereen een fantastisch nieuwjaar toe.  Geniet van het leven en alles wat het leven aangenaam maakt.  Tot proefs !

O.B.E.R., de Objectieve Bierproevers Essense Regio, reden meer dan 2000 km voor bijna 120 Kerstbieren waaronder veel nieuwigheden en exclusiviteiten.  Uiteraard was de vereniging terecht fier met de erkenning die zij zopas gekregen hadden in de vorm van het Eremerk Jan Lambin, uitgereikt door de Academie voor Streekgebonden Gastronomie (ASG).  Tijdens deze editie werd ook nog eens stilgestaan bij de overlijdens van Michel Slaghmuylder en Loek Klasen, een monument voor het festival en voor de biercultuur in het algemeen.  Loek was vorig jaar nog aanwezig op de officiële voorstelling van onze Hexapoda.

Mijn metgezel Bert startte met het Kerstbier van Slaghmuylder, een voorbeeld van een smaakvolle en vrij bitterige pils.  Zelf startte ik met een Rochefort 8° Cuvée 2006.  Het bier uit de magnumfles was verder uitgegist dan de 33 cl. versie en daardoor merkelijk droger. 

Een tweede exclusiviteit was de Best Christmas Wishes van brouwerij Het Anker.  Dit bier, uitsluitend gebrouwen voor Denemarken, werd terug meegebracht door 'bierviking' Jan Bolvig.  Bedankt, het was méér dan de moeite!  Het roodbruine bier had de typische Ankergist in zich, verder een vrij zoetig aroma van rode bessen, kersen, zelfs lichte porto-impressie (stierenbloed).  De smaak blijft zoetig, ietwat alcoholisch.  De nasmaak is lang en evolueert naar licht bitterig.

Een ander bier dat me enorm kon bekoren was de Triest Christmas van hobbybrouwer Marc Struyf.  Het bier met een ondoorzichtbaar donker tot bijna zwarte kleur was getooid met een hoed van koffieschuim.  Het aroma bevat caramel en gebrande mout, kruidig ook waarbij we de tijm ontwaren.  Deze kruidigheid kent geen uitersten en is mooi en aangenaam uitgebalanceerd.  De smaak is zoetig, beetje wrang, alcohol.  De nasmaak vloeit lang uit en en eindigt moutbitter.  Puur vakmanschap.

De Toernichoise Fumée is me zeker bijgebleven.  Brasserie Millevertus had wat kwaliteitsproblemen de laatste maanden, maar dit bier zit op het juiste spoor.  Eindelijk nog eens een Belgisch rookbier, zij het dan met een eigen 'touch' van brouwer Daniël Lesage.  Een gerookt aroma, paardendeken.  Een droog, licht zurige smaak wordt bekroond met een lange nasmaak.  Douce Brunette van dezelfde brouwerij was ook niet mis, al heb ik niets genoteerd: de goede informatieve biergids maakte mij wat laks.

Als mijn favoriete Kerstbier koos ik voor 't Smisje Kerst van brouwerij De Regenboog.  Het amberrode bier had een mooie balans in kruidige en fruitige impressies.  De alcohol was niet te overdreven, maar gaf een zeer aangenaam en warm gevoel.

Andere samples kwamen nog van Abbaye d'Aulne Super Noël, Angelus Spéciale Noël, Noël de l'Imprimerie en La Marquise du Pont d'Oye. Als afsluiter koos ik op afraden van de Antwerpse collega-bierliefhebbers toch voor Hiète Kriek van De Cam.  Ik kon het wrange warme bier echter enigszins appreciëren, al zijn die Glühbieren niet echt mijn favorieten.

Enkele Vilvordianen waren op de afspraak: Mathias De Beucker en de Jakke kwamen meeproeven op zaterdag.  Op de zondag was Vilvordia vertegenwoordigd door een heleboel oud-studenten waaronder prosenioren Tom Roelofs en Geert Van Geffen.  Ikzelf proefde op zondag Kerstbieren aan de proefstand van de Putse Bierkliek op de Kerstmarkt van Heist-op-den-Berg.

Het Kerstbierfestival was een echte voltreffer met veel volk en desondanks toch een aangename, ruime en rookvrije proefsfeer.  Ik kijk nu al uit naar de volgende editie in 2007 !

Enkele weken geleden kocht ik deze Aardmonnik voor ons bierfestival.  Het wordt door de Struise Brouwers geboetseerd in de ketels van Deca (Woesten).  Ik had het bier nog niet geproefd, maar de kritieken waren lovend en door het zeldzame karakter van dit bier, besloot ik het -zonder twijfel- te kopen.  Vandaag was hét moment om het bier op de proef te stellen.

Weinig koolzuur bij het uitschenken; zoals ik had gehoord.  Ik hou wel van bieren met weinig tot geen koolzuurvorming (cfr. Engelse ales e.d.) en heb een hekel aan overgesatureerde vloeistoffen.  Met een wijde boog schenk ik het bier in een kelkvormig glas.  Een weinig, onregelmatig en snelverdwijnend espressoschuimkleurige kraag siert een zeer donker robijnrood en helder bier.

Ik zet mijn neus in het glas en ontwaar een enig parfum: vochtige rozijnen, wat vanille, geraspte amandel en een mespunt druivensuiker zijn de zoetige componenten die in het aroma uitmonden naar een wat zurige ervaring.  In de smaak houden zoet en een opkomende zurigheid elkaar in evenwicht.  De zurigheid is eerder wrang en doet mij denken aan versbereide veenbessen tot een robuuste rode wijn.  Alcohol bedwemmelt het verhemelte.  De nasmaak doet minutenlang nagenieten en houttonen komen meer en meer opzetten.  De tong voelt wat suikerzoetig, licht plakkerig aan en toch:  elke slok zwengelt het verlangen naar een volgende aan.

Deze prachtige creatie is te proeven op ons festival.  Wie graag meer over dit bier te weten komt (mét smaakbeschrijving van één de brouwers zelf) kan terecht op dit topic van het Zythosforum.  En nu kruip ik zalig nagenietend in mijn bedje, klaar voor het prachtige Kerstbierfestival ...