Ik ben er ook de komende 2-3 dagen samen met een hoop alleenstaande vrouwen die net als ik kinderloos zijn. Op momenten als deze kan ik helemaal genieten van het alleen-zijn. (En als je het uur ziet waarop ik dit bericht typ kan je er ook vanuit gaan dat ik niet de ganse avond thuis heb gezeten. Mijn excuses voor de mogelijke schrijffouten.)

Dus weeral tot gauw = vrijdag, zaterdag. Zelf zo'n dingen hoef ik nog niet met zekerheid te plannen. Wat mij ontdenkbaar lijkt moest ik een man en drie kinderen achterlaten. Nu dat dat niet het geval is kan ik doen en laten wat ik wil en nu pas begin ik daar echt echt van te genieten. Zaaaalig toch?

Ik ben gelukkig

Vandaag was ik naar Thomas gegaan. Nadat ik eer gister een uur te laat thuis was moest ik dat vandaag even goed maken. Gewoon om 11 uur thuis dus.

En toen ik naar huis fietste pakte ik mijn iPhone uit mijn zak, ging naar Coldplay en drukte op play...

Ik fiets weg, het regent een heel klein beetje. Ik druk een nummer verder, het stopt met regenen... Het is donker, de weg is nat en ik fiets in mijn eentje over straat, weinig mensen die het zelfde doen als mij.
Ik geniet van de wolken, die langzaam over het land heen trekken en zichtbaar worden door het licht van de kassen hier. Een oranje gloed over Zoetermeer, ik rij langs Zoetermeer naar Bleiswijk, kijk even naar voren en geniet van de muziek... Coldplay laat me van dingen genieten die me op anderen momenten totaal niet opvallen.
Ik rij op de Munnikkenweg en wordt gestoord door een auto die langs rijd. Kijk omhoog en zie het rook van de kas in het licht van de lantaarnpaal naar beneden komen. Ik rij er zo doorheen...
Ik kijk naar links en zie de provincialen weg liggen. Een paar auto's nog die rond tien voor elf naar huis moeten.
Rechts voor me zie een vliegtuig in de lucht vliegen. Zijn lampen laten een mooie straal in de wolken zien. Daar zitten nu mensen in die heerlijk op vakantie gaan, zich hebben voorbereid op het lekkere weer, ook al weet ik niet waar ze heen gaan. Overal waar ik langs fiets spelen anderen verhalen af...

Ik rij naar rechts, naar links en weer recht door. Een stelletje sukkels hebben alle waarschuwingspalen om gegooid, van die dingen die dan zo leuk over de weg liggen. Mijn licht van mijn fiets schijnt 100 meter verder. Ik zie het einde al, rij door wat vliegjes en zie een konijn in paniek een weg zoeken om zo snel mogelijk van me weg te zijn...

Morgen weer een nieuwe dag, en ik geniet ervan....

Ik heb nog nooit zo moeilijk gedaan over de vakantie of ik wel of niet mee zou gaan. Maar nu, ja.. ik ga toch nog mee met mijn ouders. Misschien wel voor de laatste keer. Italië, yay!

We zitten in de eerste week in het gebied Liguria, in een klein plaatsje vlakbij San Remo, aan de Franse grens en aan de zee. We zitten zelfs vlakbij de zee wat ik ideaal vind. En in het tweede huisje zitten we in het gebied Toscane (waar ik al meerdere malen heen ben geweest) dicht bij de prachtige stad Firenze.

3 Weekjes lang. We vertrekken vrijdag de 11e rond een uurtje of tien, 's avonds en komen dan (hopelijk) rond een uurtje of twaalf 's middags aan in het vakantiehuisje. En we komen zaterdag 2 augustus terug, 's ochtends ergens. Geen idee precies wanneer, meestal is dat wel redelijk vroeg.

Eerst had ik geen zin, maar de vakantie kriebels zijn er nu toch wel. Op naar de zon, het heerlijke ijs, het lekkere eten, de prachtige natuur & cultuur en de ontzettend vriendelijke mensen.

Tot over 3 weekjes en geniet van je vakantie!

Ahhhhhh..... Even twee weken in het ouderlijk huis terug. Zij zijn op vakantie en ik heb een mooi hoofdkwartier om de inrichting van mijn nieuwe huisje te coördineren. Zo hoef ik niet te slapen in de troep en wat nog leuker is: ik heb het zes-pits gasfornuis met oven en een scala aan leuke keukenspullen tot mijn beschikking. Als ik een beetje een keukentje om me heen heb vind ik het heerlijk om te koken. Het menu van vandaag? Een Marokkaanse kipstoof met gedroogde abrikozen, kikkererwtjes, tomaat, komijn, knoflook en een beetje koriander, geserveerd op een schaal met couscous. Daarbij genoten mijn zus, een vriendin en ik (niet geheel volgens Moslim-traditie) een fijn glas Prosecco en zo was deze avond prima te overleven.

Gelukkig is mijn nieuw aangelegde keuken in mijn nieuwe huisje ook prima uitgerust voor mijn kookpraktijken. Het is alleen hopen dat er genoeg animo is onder mijn vrienden en kennissen om helemaal naar Osdorp te rijden voor een lekker hap eten en een wijntje. Ach, als ik ze paai met het beeld van provencaals genieten op zes kilometer afstand in plaats van dertienhonderd, komen ze vast.

Voor de liefhebbers:

Ingrediënten voor 4 personen:

- olijfolie
- 4 kippendijtjes
- 1 blikje tomatenpuree (zo'n hoge)
- 1 blik/pot kikkererwtjes
- 250g gedroogde abrikozen
- 2 teentjes knoflook
- komijnzaad of poeder
- koriander
- 1 pak couscous

Koken:

Snij de knoflook in kleine stukjes, of gebruik een knoflookpers. Vermaal het komijnzaad (mits je niet hebt gekozen voor poeder) en snij de gedroogde abrikozen in tweeën. Verwarm een diepe braadpan met olijfolie en doe de knoflook in de pan. Voeg de tomatenpuree toe en bak deze op hoog vuur even aan. Zo krijgt de puree en iets pittigere, karakteristieke smaak.

Vrij snel daarna doe je de kip in de pan en voeg je de komijn toe (twee puntjes van een theelepel). Braad de kip licht aan en voeg dan drie grote glazen water toe, samen met de kikkererwten en de gedroogde abrikozen. Dit geheel laat je ongeveer 40 minuten op een laag vuur pruttelen.

In de tussentijd heb je tijd om koriander fijn te snijden. Deze voeg je na een half uurtje toe aan het pruttelende geheel. Nu bereid je ook de couscous (bereidingswijze staat op het pak). Voor de presentatie gebruik je bij voorkeur een grote schaal, leg je de couscous in een berg in het midden en de kippendijtjes en de saus er omheen. Voor het mooie leg je dan nog een takje koriander bovenop de berg couscous en dan is 'ie klaar om op tafel te zetten. Eet smakelijk!!!

N.B.: Als de saus niet dik genoeg wordt, zet het vuur dan even wat hoger zodat de saus sneller inkookt. Je kunt er ook voor kiezen om een klein beetje bloem toe te voegen. Deze bindt de saus dan enigszins.

Gewoon de knop ALT  (links naast de spatiebalk)

Eerst kijk je welke tekens er allemaal zijn (dat zijn er, wel, ENORM VEEL), waarna je ontdekt welke jij interessant vind zoals daar zijn:

☻☺♥◘○♣ • enzovoorts, alsook de gewone letters en andere tekens.

Een leuke tip: http://www.alt-codes.net/

Als je al weinig te doen had, doe je nu nog minder!

Als je enorm ijverig bent en je toetsenbord is (bijna) helemaal kapot, dan kun je dankzij deze codes nog even ijverig doorwerken.

Mij helpt het niet veel. De verveling slaat toe vandaag.

Ik droom te veel weg naar het zalige zwembad gisteren.

Perfect op temperatuur;  om af te koelen natuurlijk. Na de afkoeling een heerlijke sauna/stoombadbeurt (wat lekker ontspannend werkte) en weer een beetje afkoeling.

Nagenieten met een dartspelletje en een kriekje waarna deze dame het rond 11 uur voor bekeken hield.

Ik hoor iemand in de verte mijmeren “de simpele dingen des levens”. Welja, daar geniet ik van!

Xx Da Dame

Gisteren heb ik mijn zesdes uitgewuifd. Het doet toch deugd als er een bosje leerlingen op je af komt gestormd, je liefdevol omhelzen, een dikke kus geven en zeggen dat ze je zullen missen. Ookal waren ze niet van gemakkelijkste. Dit gebaar werd ten stelligste geapprecieerd.

Morgen dus de laatste, met rapporten uitdelen, nota's inleveren, een dankmis en daarna receptie onder de collega's. Op dat laatste gebied heb ik trouwens geen klagen. 's Avonds wordt iedereen die wil nogmaals verwacht voor een heus afscheidsetentje met braspartij achteraf. Ik vermoed dat het wel eens laat kan worden.

En dan kan de vakantie beginnen. Heb al een hele to-do lijst voorbereid, kwestie van weg te weten met al die vrije tijd die mij zo plotseling te beurt valt. Op de agenda staat al onder andere:

• verlengd weekend naar de zee (naar jaarlijkse traditie)
• VTM Live met het enige optreden van Marco in België! (was vorig jaar ook al zo geweldig)
• kleine twee weken naar het Zuiden van Frankrijk
• vervroegd -en op m'n eentje- terugkomen van die reis om een goeie vriendin in het huwelijksbootje te zien stappen
• de sfeer van de Gentse Feesten opsnuiven
• oude vrienden opzoeken en wie weet een paar nieuwe maken
• zoals reeds vermeld: pannenkoeken opdienen en hopelijk véél
• verder solliciteren in het onderwijs
• de living herbehangen
• de keuken herverven
• de plafonds afwassen
• mijn bureau grondig kuisen én herinrichten

En dat is het zowat, denk ik.

Bij het horen van dit nummer, ontstaat er een ondeugend lachje op mijn gezicht en springen de tranen al bijna uit mijn ogen (oké, ik geef toe, ik overdrijf). Het doet mij denken aan een leuke tijd die ik zo'n 8 à 9 maand geleden heb gehad met mijn huidige vriendje.

Ik ga er niet te veel op in, maar ik kan best vertellen hoe het zo is ontstaan, we hebben nu immers een half jaar.

Ergens op een vrijdag in oktober ging ik naar een soosje waar ik vaak met wat vrienden zit. Op een dag - een dag die zo had moeten lopen - kwam hij daar ook, wat erg gezellig was. De dag erna gingen we bij een vriendin van mij een film kijken, ik zou daarna naar huis gaan en hij ook. We moesten in dezelfde bus (toeval?). Toen we wegliepen van het huis van mijn vriendin richting de bus, liepen we meters uit elkaar. We moesten over zo'n verrot grindweggetje lopen en ik had mijn pumps aan. Daarnaast droeg ik een veel te grote tas (het leek wel of ik 5 weken op vakantie ging!). Die factoren bij elkaar zorgden er voor dat ik er wat onstabiel bij liep.

We spraken elkaar regelmatig op msn en wanneer we elkaar weer echt spraken, was op het Joffer feest. Of nou ja... spraken? Je weet hoe dat gaat. Het was erg gezellig en het latere contact liet ook niet lang op zich wachten.

Op een vrijdag was er weer soos, ik zou eerst naar hem toe gaan, om vervolgens weer naar de soos te gaan, hartstikke onlogisch, maar dat idee was oprecht. Ik zou daarna bij een vriendin blijven slapen. Met mijn logeerspullen ging ik richting mijn toekomstige - wat ik toen nog niet wist - vriend. Maar wat toen!? Ik had de bus gemist! En wat baalde ik... Ik had 2 opties:

- Optie 1: mijn vader bellen om te vragen of hij mij wou ophalen uit - voor hem - de middle of nowhere wat mij een ontzettend bad idea leek, aangezien mijn pap heus wel een biertje zou hebben genuttigd op een vrijdagavond (wat er voor zorgt dat hij dan niet meer wilt rijden) en hij zou behoorlijk chagrijnig zijn om het feit dat ik niet beter had opgelet met die bussen en... ik geef hem geen ongelijk.

- Optie 2: blijven pitten en doen alsof er niks aan het handje was als ik thuis kom, gewoon een gezellig praatje ophangen dat het zo gezellig was bij mijn vriendin - net zo, zoals ik altijd doe - en weet ik veel wat nog meer.

- Optie 3: (gelijk aan optie 2) blijven pitten dus, maar dan wel de volgende ochtend/middag vertellen hoe het in elkaar stak.

En daar koos ik maar voor, nummer 3 dus. And hell, wat een drama. Ik mag behoorlijk veel van mijn ouders, dus als ze horen dat ik bij iemand anders was, terwijl mijn moeder er nog naar vroeg en dan niet zeg dat ik daar niet ben, (liegbeest!) tja... ze waren laaiend.

Mijn moeder had mij namelijk gesmst met de vraag: "Voor mijn gemoedstoestand wil ik graag weten of je daar blijft slapen." Met 'daar' bedoelde ze natuurlijk het huis van mijn vriendin en niet het logeerbed bij Douwe thuis.

Waarop ik terug had gestuurd: "Ja, ik blijf hier slapen."

Zo begon het gekloot, we zagen elkaar steeds vaker en op 20 december was het zo ver. Vanaf dat moment waren we een officieel stel. Nu zijn we dat nog steeds en ik vind die tijd zo bizar snel gegaan dat ik er wel vertrouwen in heb.

Gisteren had hij mij uit eten genomen (ik voel me nu - 's ochtends rond elf uur - nog steeds een opgeblazen konijn) in een sfeervol restaurantje wat natuuuuurlijk erg gezellig was. 's Avonds had ik hem een cadeautje gegeven. Het geurtje van Marc O' Polo, Puur Green. Een onmogelijke guur, want ik kon hem nergens krijgen. Behalve bij de Etos (bij de Etos nota bene!) in zo'n iniminiformaat die je - als je niet uit kijkt - zo opzuigt. Maar goed, hij is er blij mee en ik eigenlijk ook, want ik moet toegeven, de geur is verrukkelijk!

Nu maar hopen dat we de 5 maand vol maken want dan krijg ik een ballonvaart!

Ik heb al mijn was-, strijk-, kuis-, weetikveelwatnog- werk al gedaan. Mijn gras is zelfs afgereden.

Ik begin dus aan een zaaaalig weekend.

Als er een boek is waar mijn kinderen zot op zijn is het wel dit. Het is dé voorleesfavoriet bij uitstek. Ik vind het gek hoe kindjes een boek 30 keer kunnen horen en toch het nog niet beu zijn. Met een film is dat ook zo, ze willen altijd dezelfde zien.

Maar ik dwaal af, dit boekje is dus zeker hun favoriet. En ik vind het zelf ook echt één van de mooiste boekjes. Daarnet was de 'avondspits' zeer druk. Niemand wou in zijn bed blijven liggen, Menno wou altijd naar in de kamer van Mira. Ze hebben alle twee een eigen kamer maar er is zo'n klein deurtje (zo klein dat ik er niet door kan, eigenlijk een katteluik ofzoiets vermoed ik maar dan voor een dikke kat) waardoor Mira en Menno gemakkelijk op elkaars kamer geraken. Als ik dan wil dat ze naar hun eigen kamer gaan moet ik altijd helemaal rond en tegen de tijd dat ik op de ene kamer ben zitten ze al met twee op de andere kamer. Gisteren was het weer zover en in het begin is het wel schattig maar op een bepaald moment was mijn geduld OP. Ik ben niet graag boos maar dat moet je nu eenmaal doen als mama, af en toe boos worden. Het hielp wel, ze gingen braaf naar hun bedje. Menno is dan heel koppig en bij hem werkt het zo: als mama boos is op mij, dan ben ik ook boos op haar. En dan wilt hij alleen zijn papa hebben. Na een kwartiertje was deze bui over, gewoon niet op in gaan dat werkt. Toen ging ik nog even zien of Mira al sliep, maar die zat ook nog gewoon recht in haar bedje met dat boekje vast. Ik las het boekje nog even voor en toen het uit was, zei ze "ik hou van mama tot de maan en terug". En dan hup verdwijnen al mijn frustraties als sneeuw voor de zon.

Zoveel liefde dat ze me geven, schoon toch he.

Prachtige muziek, echt waar. Geef ze een kans, ze zijn geweldig. Even ontspanning nodig? Sit down en listen.

de eerste is mijn favoriet en de tweede ook en eigenlijk vind ik de derde nog de mooiste...

Zijn jullie hier een kleine week zoet mee? Ik heb namelijk even een break nodig. Even een paar dagen verdwijnen van de wereld. Niet alleen de blogwereld maar gewoon even van alles. Even leven op mijn eigen tempo, nu ik dat nog kan (het zal anders zijn als ik ga werken). Tot later.

Het slot van een fijn gesprek met mijn lieve zus;

Saskia: "Ach weetje Carolien, niemand is perfect. Jij niet en ik ook niet. Ik heb net zo goed mijn dingetjes die ik laat liggen."

Mam: "Behalve ik dan, natuurlijk"

Saskia: "Ach ja, dat wel natuurlijk. Jij bent zo goed dat je er arrogant van wordt."

Hehehehe ^^

Dat ik gisteren dacht dat ik die vrije tijd moeilijk zou ingevuld krijgen, tss ik moest me schamen. Toen leek het moeilijk omdat ik zo geërgerd was door al die dozen en omdat het eeuwen geleden was dat ik zo veel vrije tijd had in een week tijd. Maar eigenlijk is het kinderspel.

Vanmorgen naar de sauna met K. gegaan daarna wat gaan eten, naar de bib geweest en eindelijk bij  M. en J. geraakt van daaruit al lopend naar huis gegaan (toch wel zeker 8 kilometer, mooi he). Morgen ga ik wandelen en naar een museum met mijn (ex-)schoonmama en mijn (ex-)schoonzus en 's avonds moet ik gaan eten met mijn collega's (raar, want sommige heb ik al niet meer gezien sinds juli vorig jaar terwijl ik ze normaal elke dag zag). Vrijdag ga ik naar een trouwfeest en zaterdag naar het schoolfeest van de toekomstige school van Menno en Mira om Silas (mijn petekindje) aan te moedigen. En zondag, haaa zondag ga ik de ganse dag op de klok kijken en wachten tot het 5 uur is want dan komen mijn drie satékes terug.

Nu ga ik douchen, een wasmachine insteken en eten klaar maken en vanavond zet ik me weeral voor mijn laptop (én voor de tv) en lees ik gewoon nog wat blogs. Wie denkt dat bloggen niet verslavend werkt, heeft het helemaal mis...

Man man man, het leven kan toch schoon zijn

Zoals je misschien al weet - en wist je het nog niet, dan wordt dit het hoogtepunt in je leven dat ik het je ga vertellen - ben ik dol op het meeluisteren van gesprekken van andere mensen. Gewoon heel subtiel. Ik lees een boek en vrijwel meteen worden mijn gedachten getrokken naar wat de mensen om mij heen zeggen.

Zo ook gisteren, ik zat in de bus, te genieten van het boek Bezeten van mij van Nicci French. Een heel spannend boek dat gaat over.. Ho! Dat vertel ik dan later nog wel eens in een recensie, voordat ik te veel afdwaal van het gesprek wat ik in de bus hoorde.

Ik zat dus - zoals gezegd - in de bus, een poging te doen om in mijn boek te lezen, maar iedereen weet hoe snel ik afgeleid ben. Achter mij zaten een stel jongeren van een jaar of 20. Twee jongens (waarvan één ontzettende knappe, je weet wel, zo'n type met mega veel krullen die er niks in heeft zitten, een beetje alternatief, eigen stijl, je weet wel, zo'n type die in één of ander bos met een fles rosé op een kleedje liedjes voor je zou spelen met een gitaartje, zo'n super romantisch persoon waarvan wij als vrouwelijke wezens hier op aarde alleen maar van kunnen dromen, zo'n type die - mocht ie in een bandje spelen - allerlei rennende vrouwen achter zich aan zal hebben, zo'n type waar alle jongens jaloers op zouden zijn. Oke. Je begrijpt, ik zwijmelde alleen al bij de gedachten van een bos, een kleedje en een fles rosé helemaal weg. Zul je zien dat het zo'n über nurd zou zijn, ééntje met totaal geen sociaal leven. Nee, dat was het niet, anders zat hij niet in de bus met een stel vrienden. Oke, ik wijd weer af van mijn onderwerp.) en twee meiden. Het geouwehoer begon over Genemuiden (ik dacht nog; "come on, er is toch wel íets boeiender dan dat!?").

Meid X: "Zo, zoveelste busreis. Op zich is Genemuiden ook wel een leuk dorpje."

* Oh no, je weet niet wat je zegt! *

Meid X: "Moet je natuurlijk wel heel rijk zijn, dan zou ik er wel willen wonen, griezelig grote huizen man!"

Meid A: "Jeetje, lijkt je dat leuk? In zo'n groot huis wonen met je partner en kids?"

Meid X: "Man, ik moet niet denken aan van die kleine koters, maar... ja, zo'n groot huis, dat lijkt me wel wat."

Meid A: "Oh nee, nee absoluut niet. Daar houd ik helemaal niet van. Ik zou wel daar ver weg willen wonen waar ze helemaal niks hebben, geen euh... elektriciteit, geen stroom, helemaal niks. Waar ze vroeg moeten slapen omdat ze verder geen licht hebben en zo, euhm... hoe heet dat nou?"

* Met mijn telepathische vermogen probeerde ik het woord Amies door te seinen. *

De Spaanse Apollo ( = één van de belangrijkste godheden, die in de Griekse mythologie voorkomen) met krullen: "De Amies!"

* Yes, het is doorseinen is gelukt à vooral blijven volhouden, dat als ik er niet zat, dat ze er dan niet op kwamen ;-) *

Meid X: "Oh neee!"

Meid A: "Ja, ja, die ja! Dat lijkt me echt geniaal! Helemaal back to basic (fijn woord, fijn woord). Dat is toch lachen!"

Jongen B: "Lijkt je dat wat? Man, dat is toch doodsaai."

Meid X: "Dan heb je hier alle luxe van de wereld en dan wil je dáár heen, jeetje, ik snap jou echt niet!"

Jongen B: "Ze mogen daar meer vrouwen hebben hè? Wil je dan een man die het met andere vrouwen doet."

* Mijn gegrinnik kon ik niet meer voor mij houden, natuurlijk was mijn boek ontzettend grappig. En ik kon het ook niet laten om even een goedkeurende blik op jongen B af te sturen, waarna ik gelijk even naar de Spaanse Apollo met krullen keek, natuurlijk *

Meid A: "Nee, dan ga ik er gewoon als vrijgezel heen en dan zoek ik het zelf wel uit. Maar goed, kijk, ik zorg gewoon dat ze mij zo geweldig vinden, dat ze geen behoefte meer hebben om het met andere vrouwen te doen."

Jongen B: "Ze?"* Op die vragende "Ze?" ging ze helaas niet in. *

De Spaanse Apollo met krullen: "Hahha, en dat geloof jij!"

* stilte *

De Spaanse Apollo met krullen: "Hoe leuk, lekker of wat dan ook je bent, dat feestje gaat niet door."

Meid X: "Dan toch liever in een groot huis met alle luxe die je hebt."

En helaas waren we al op het station in Zwolle beland waar we er allemaal uit moesten. Toen ik richting de volgende bus liep, hoorde ik zo nog heftig discussiëren over huizen, luxe en de keerzijde van luxe.

Hoe dan ook, ik ben heus geen persoon van alle luxe, maar om nou helemaal back to basic te gaan en mij bij de amies toe te voegen, neuh... daar sta ik op zich ook niet zo op te springen.

En eerlijk gezegd denk ik ook niet dat zij het waarderen als ik daar aan kom stampen, met mijn onderegspoten zilveren gympies, mijn met nagellak onderbekladerde knake telefoon en al die dingen meer, maar toch, leuk om met zo'n gesprek mee te luisteren.

Jeetje, ik heb nog een nieuwe liefde gevonden (het kan niet meer op!). Jason Mraz! Wat maakt die gast lekkere muziek zeg.

Well open up your mind and see like me
Open up your plans and damn you're free
Look into your heart and you'll find the love love love
Listen to the music of the moment maybe sing with me
I like peaceful melodies

Yea! Thanks Peter ^^ en youtube 't allemaal even op. Succes gegarandeerd. :-D

's morgens vroeg 8km gaan lopen, het laatste stuk La Meglio Gioventú bekeken, een uur of 3 gaan wandelen... en daarbij gemerkt dat er wel heel weinig mensen in Brugge rondliepen, er was ook nog overal parking... en foto's genomen tot m'n 16MB-kaartje vol was.
(en een kreem gaan halen, en cake gegeten, en appels)

Vanavond gaan we (fred, jan en marc) 20km trainen, de laatste loodjes voor de 20km door Brussel... maar eerst een moederdagbezoekje (proficiat aan alle mama's)

Voorbereiden wat komt, en verwerken wat voorbij is, dat is het leven van een doorsnee-autist.  En het lijkt een contradictie, maar op momenten dat het slecht gaat, lijkt dit eeuwig te duren, blijft de 'tist' hangen, tot er een nieuwe crisis opduikt, een verlichting, en er een nieuwe fase ingeluid wordt. 

Het is evident dat over genieten schrijven of spreken voor een tistje niet zo vanzelfsprekend is.  Als ik er zelf over nadenk, moet ik zeggen dat genieten voor mij erg moeilijk ligt. Ik geniet alleen als ik gewerkt heb en als ik werk, wanneer iets dat ik gepland heb goed verloopt, en ik kan loslaten.  Ik geniet als ik als een boer mijn land overschouw en zie dat alles groeit. Ik geniet ook als ik volledig kan opgaan in een activiteit.

Maar ik geniet ook als ik mij volledig, zonder toegeving, opgenomen voel in een groep mensen, terwijl ik weet dat dit voor mij het resultaat is van heel wat hard werken, drempels overwinnen, stappen zetten naar vreemde plaatsen, gewoontes doorbreken.  

Ik kan ook heel veel genieten van kinderen die zich vrij ontwikkelen, en dankbaarheid tonen.  Kinderen die op zich weinig kansen krijgen, maar vechten voor wat ze hebben. Dat kan me ontroeren. En meestal ben ik ontroerd als ik geniet.  Dat geeft soms een merkwaardig effect. Ik huil vaak als ik geniet. Dat is geen teken van verdriet, eerder van ontspanning.  Ik ben dan tot tranenstoe ontroerd, en volledig ontspannen. Ik vergeet mezelf. Ik vergeet dat 'ik' besta, maar ik besta vol-ledig.  Dan geniet ik het meest, op het moment dat ik me opgenomen voel in de kosmos, in de luchtledigheid

Ik geniet ook als ik iemand die ik graag zie dat gevoel kan geven, op te gaan in de luchtledigheid. Opgaan in zichzelf, opgaan in een liefdesverband. Misschien is dat het minst autistische aan mezelf, maar ik voel wel verbondenheid met sommige mensen, soul-mates. Met hen zijn, met hen samen bouwen aan de toekomst, met hen gewoon luisteren naar de stilte, naar het draaien van de aarde, op een warme zomeravond naar de sterren kijken ... dat en zoveel meer is voor mij allemaal genieten.

mijn luie activiteiten:

- gisterenavond las ik geen verhaaltje voor maar zette ik gewoon de cd van jip en janneke op, zodat ik ondertussen ook Mia al kon wassen ze moest eigenlijk al lang slapen (ze was Mia-knorpot gisteren, niets was leuk en alles wat ik zei tegen of deed met haar werd ontvangen met een huilbui)

- ik ging niet naar de winkel maar belde mijn mama om te vragen of ze 'een paar' dingen voor mij wou gaan halen.

- toen mijn kinders wilden schilderen zei ik dat de verf op was (terwijl de knutselkast uitpuilt van verfspullen, ik had gewoon geen zin in die knoeiboel (schandalig nietwaar))

- vanmorgen vroeg ik aan Mireia of ze met de tweeling niet even naar de speeltuin wou gaan dan kon ik rustig kuisen. Kuisen, ahum, ik heb de keuken opgeruimd (lees: het afwasmachine uitgeruimd) en heb me dan in de tuin gezet met een goed boek en een slapende Mia.

- nu ben ik aan het denken wat ik vanavond ga eten en denk dat ik gewoon iets ga eten met Mireia (de tweeling is toch bij papa en Mia doet niet liever). Dus koken moet ik ook al niet doen.

- het is de ideale moment om een toertje te gaan lopen, Mireia is thuis en de tweeling is juist naar hun papa vertrokken. Toch verkoos ik de laptop in de tuin.

Ik steek dit alles maar al te graag op het zonnige weer maar stiekem weet ik dat het komt doordat ik vandaag liever lui ben dan moe.

Ga nooit naar buiten met drie kinders en een buggy met slechts één plaats. Ik maakte deze fout vandaag en ik ben er nog moe van.

Menno en Mira helaas niet, nee, ik heb de hele middag achter die twee gelopen. Eerst kon ik Menno zoeken en ondertussen liep Mira rustig weg, dan Mira zoeken dus. Vond ik Mira dan was Menno weer weg. Dit herhaalde zich zeker 20 keer, gelopen dat ik heb. Op een bepaald moment voelde ik me zelfs een attractie (er was een man die al naar Menno riep: lopen jongen, u mama is goed bezig!). Gelukkig was ik gewoon in het park en niet op straat.

En Mia? die zat rustig in haar buggy wat te lachen met de streken van haar broer en zus. Gelukkig kan zij nog niet lopen hoho.

Ach, ze hebben zich geamuseerd en ze slapen nu goed, héééél goed.