Cole Thompson

William Scott

Alan Ross

Walker Evans

Pozostałe linki:

• Walker Evans w Masters of Photography

David Johndrow

Ruth Bernhard

Pozostałe linki:

• Ruth Bernhard w John Stevenson Gallery
• Ruth Bernhard w Oswald Gallery
• Ruth Bernhard w SKJ Studio

Eugene Atget

Pozostałe linki:

• Miejsca sfotografowane przez Atgeta kilkadziesiąt lat później w obiektywie Christophera Rauschenberga w Lens Culture
• Atget w Masters of Photography
• Kolekcja zdjęć z George Eastman House
• 95 fotografii Atgeta

Claude Azoulay

Powyższe słowa, choć słuszne mają się nijak do zawartości strony. Prócz portretów osób znanych i lubianych żadych tragedii i smutków nie znalazłem - tyle tytułem sprostowania.

Zobacz też:

• Yousuf Karsh

Diane Ducruet

Pozostałe linki:

• Alluding to - blog Diane Ducruet
• Diane Ducruet w Świat Obrazu

Omawiając fotografię polską nie sposób pominąć Jana Bułhaka uważanego za ojca fotografii ojczystej. Wpływ tej postaci jest niekwestionowany, a to z uwagi na pozytywistyczne podejście do fotografii. Bułhak nie był jedynie fotografikiem, ale także teoretykiem sztuki, nauczycielem oraz pierwszym poważnym organizatorem życia fotograficznego w kraju. Do 1939r. dorobek liczył ponad 10000 zdjęć. Niestety olbrzymia większość uległa spaleniu podczas wojny. Dominowały krajobrazy oraz widoki z miast (Lwów, Wilno, Kraków, Warszawa, Lublin i in.), które stanowią dziś bezcenną dokumntację dla historyków. Twórczości Bułhaka zawsze towarzyszyło wspomniane już pozytywistyczne przesłanie - zobrazowanie narodowego dziedzictwa kulturowego za pomocą fotografii poprzez ukazywanie piękna i wiedzy. Dlatego też z checią upowszechniał zdjęcia w prasie, w postaci pocztówek, w przewodnikach. Mało kto wie, iż Bułhak był również portrecistą oraz wykonywał zdjęcia o charakterze fotoreportażu.

Fotograf pieczołowicie dbał o walory estetyczne fotografii. Przez krytyków został uznany za najważniejszego polskiego piktorialistę. Sam artysta dawał temu wielokrotnie wyraz nie tylko w postaci stylu zdjęć. Domagał się uznania fotografii jako dziedziny równorzędnej malarstwu. W licznych artykułach i dwóch książkach podkreślał posłannictwo fotografii.

Po wojnie był współzałożycielm Związku Fotografików Polskich (obecnie ZPAF). Chociaż jego twórczość wzbudzała spory i dyskusje to ciężko znaleźć człowieka, który tyle uwagi poświęcał roli fotografii w społeczeństwie, co Bułhak. Niestety do tej pory nie doczekał się żadnej monografii.

Linki:

• Zdjęcia Bułhaka (tekst po rosyjsku)
• Jan Bułhak w Fototapecie
• Zdjęcia Bułhaka z Artbiznes

Rejestruje zapierające dech w piersiach pejzaże. Momentami wydawałoby się, że takie krajobrazy nie pochodzą z Ziemi tylko są wynikiem komputerowego wykreowania mitycznej krainy fantasy. Nic podobnego. To po prostu piękno amerykańskiej natury, jednak dostrzec je może tylko prawdziwy artysta. Oprócz przyrody Roman Loranc od zawsze fascynuje się starymi kościołami. Miejsca kultu są dla niego przestrzeniami pokory, w których można obcować ze świętością. Odczuwa to samo, gdy fotografuje stare dębowe gaje w Californi. Jak wyjaśnia, z początku był tego nieświadomy, aczkolwiek pod wpływem przemyśleń doszedł do wniosku, że stare drzewa i romantyczność krajobrazów stanowi podobne sacrum, co wzniesione przed setkami lat europejskie katedry.

Linki:

• Oficjalna strona internetowa Romana Loranc
• Roman Loranc w Ansel Adams Gallery

          
Józef Sudek był jednym z tych poetów obiektywu, który potrafił zaczarować nawet najbardziej niepozorne elementy rzeczywistości. Twórczość poświęcał studiowaniu martwych natur, pejzaży i praskich uliczek. Szczególnym sentymentem darzył ogródek w pobliżu swojej pracowni. Jakie przesłanie kryj dzieła Sudka?

Kiedy ludzie z różnych przyczyn nie mogą już być z ukochanymi osobami, rodziną lub przyjaciółmi, często sięgają po przedmioty, których ich łączymy ze sobą. Odwiedzają też miejsca, w których wspólnie przebywali. W tych przedmiotach i miejscach zaklęte bowiem są wspomnienia i uczucia. dane przedmioty i miejsca były niemymi świadkami ich miłości, przyjaźni, a także kłótni i niedomówień. Wydawałoby się, że fotografia nie potrafi wejść w najskrytsze stany uczuciowe. Josef Sudek udowodnił jednak, że sfotografowane tematy potrafią jeszcze raz wzbudzić ukryte emocje. Tym samym przypisał zdjęciu rolę intymną. W każdej niepozornej fotografii może kryć się metaforyczny przekaz, czytelny tylko dla osób, które maja wiele wspólnego ze sfotografowanymi przedmiotami lub miejscami. Sudek ukazywał powyżej opisane refleksje w sposób niezrównany. Siła polega na tym, że nie pokazuje nam związków pomiędzy ludźmi wprost poprzez portretowanie pełne określonych gestów. Mimo to patrząc na fotografie mamy szansę raz jeszcze usłyszeć echo przeszłości uwiecznionych rzeczy. Pamiętajmy, że nie trzeba być mistrzem, by przywrócić blask własnym wspomnieniom. Każdy człowiek ma przecież swój ososbisty Sudkowy ogródek i Sudkowy wózek w imanentny sposób dzielące nasz los. Sfotografujmy to zawczasu.

Linki:

• Strona Josefa Sudka
• Zdjęcia z Atelier Josefa Sudka
• Josef Sudek w Andrew Smith Gallery
• Fotografie Sudka
• Portfolio z Iphotocentral

Zobacz też:
Ireneusz Zjeżdżałka

Najbardziej oryginalnym pomysłem, z którego zasłynął ten pochodzący z Japonii fotograf był cykl fotografii pt. Ice Forms, czyli zdjęcia roślin umieszczonych w lodzie niczym skamieliny w bursztynie. Udane zrealizowanie tego projektu zapewniło mu rozgłos.W środowisku fotograficznym zyskał reputację swoimi znakomitymi wydrukami używając technik silver-gelatin i platinium. Jego portfolio prezentowane było m. in. w B&W Magazine i Lenswork. Poza wspomnianym roślinami fotografuje niemal wszystkie tematy z wyjątkeim fotoreportażu. Na oficjalnej stronie znajdziemy: krajobrazy, przyrodę, abstrakcje, architekturę, akt i martwą naturę.

Linki:
Strona Ryuijie

Jedna z pierwszych kobiet pracujących wyłącznie jako fotograf, a na pewno pierwsza dama, która wywarła niekwestionowany wpływ na fotografię XX w. Podobnie jak większość geniuszy z tej dziedziny była samoukiem. Nadrzędną inspiracją było ciało. Tradycyjny akt przekształciła w wysublimowane studium piękna szczegółu. Oczy, uszy, piersi i stopy przybierają w jej obiektywie wręcz abstrakcyjny charakter. Identyczną wizję realizowała w przypadku zdjęć przyrody. Zbliżenia roślin to wyborne ukazanie tematu niewinności. Również niekonwencjonalne ujęcia architektury nie przeszły nie zauważone. Powiększenia oraz wyrafinowana gra światłem i cieniem ostatecznie spowodowało zerwanie z opinią o fotografii jako obrazie dla nieumiejących malować. Cunnigham nadała zdjęciu ton artystyczny, co szybko uczyniło z niej pionierkę nowoczesnej fotografii.

Prawdziwym opus magnum artystki jest portret. Nie bała się uwieczniać ciała kobiety ciężarnej. Często portretowała innych fotografów. W latach pięćdziesiątych rejestrowała poetów z pokolenia bitników, w sześćdziesiątych dzieci kwiaty. Za każdym razem adoptowała swoją fotografię na potrzeby danej dekady. I nie chodzi tu jedynie o techniczne eksperymentowanie. Dzięki jej zdjęciom możemy prześledzić jak zmieniało się pojęcie estetyki. Zgromadziła portfolio zawierające większość zjawisk w XX w.

I. Cunnigham byłą członkiem legendarnej grupy f/64 założonej przez Ansela Adamsa. Współpracowała z najwybitniejszymi fotografami amerykańskimi (Adams, Weston, Stieglitz, Minor White i in.). W wieku 92 lat zajęłą się ostatnim projektem, stworzeniem albumu dokumentującego życie ludzi po dziewięćdziesiątce. Co najważniejsze, nie byłą epigonem lecz wizjonerką kreującą nowe trendy i na swoją sławę i nagrody bezsprzecznie zasłużyła.

Linki:
Strona Immogen Cunningham Trust
Zdjęcia z Eastman House Museum of Photography & Film, Rochester NY
Portfolio z Photo-eye

Portfolio Halliday'a wypełniają zakomponowane z ogromnym pietyzmem portrety, pejzaże i martwe natury. Wszystko fotografuje wyłącznie przy naturalnym świetle, a w ciemni uważany jest za perfekcjonistę. Choć wzbrania sie przed jakąkolwiek manipulacją negatywem, subtelnie upiększa każdy obraz dopóki nie wywoła on uczucia, które nakazywało mu uwiecznić dany temat. Ów uczucia zdominowane są zapewne przez spokój i ciepło, skoro wszystkie zdjęcia zrobiono w tonacji sepii. Oglądając fotografie mamy wrażenie, że dane przedmioty lub postacie nie tracą nic ze swojego uroku, choć sepia kojarzy się z czymś starym, zakurzonym, co swoje lata świetności ma już za sobą. Innymi słowy magia formy, światła i wachlarz wzruszających emocji.

Linki:
Strona Davida C. Halliday'a

Oprócz fotografów współczesnych będę przedstawiać również pionierów tej sztuki . Bez wątpienia jednym z nich jest William Henry Jackson . To czołowy amerykański fotograf XIX w. Najbardziej znane zdjęcia zrobił na terenie Yellowstone, zanim ten stał się parkiem narodowym. Niebagatelną rolę w jego ustanowieniu przypisywano własnie obrazom Jacksona. Unikalna kolekcja zdominowana jest przez zdjęcia amerykańskiego zachodu i Meksyku, choc nie brak tu zdjęć z Azji i Pacyfiku. Uzupełnieniem zbioru są portrety Indian. Poza fotografią uprawiał malarstwo o identycznej tematyce.

W. H. Jackson był człowiekiem o wręcz niespotykanej energii twórczej. Był czynny zawodowo dosłownie do końca swoich dni. W wieku 93 lat przyjął i zrealizował zlecenie na namalowanie 4 murali (malowidel sciennych) w amerykańskim ministerstwie spraw wewnętrznych. Jego caly dorobek artystyczny traktowany jest jako dziedzictwo kulturowe USA.

Linki:
Kolekcja zdjęć
Strona W. H. Jacksona z wyszukiwarką jego dorobku artystycznego
Adresy galerii ze zdjęciami Williama Henrego Jacksona z Artcyclopedii

Fotografie Paula Kozala wyciszają i jednocześnie ukazują coś co, gdy tylko dosięgnie naszej świadomości, na zawsze zmienia perspektywę patrzenia. Mimo, że nierzadko przedstawiają pojedyncze obiekty na tle pustej przestrzeni, to emanuje z nich ciepło, uwydatnione przez sepię i ręczne malowanie zdjęć. Drzewa, nadbrzeża, wydm, pustynia, obiekty architektoniczne - wszystko to przesiąknięte eterycznością. Uchwycenie tej eteryczności rozbrajającej zmysły i ucieleśnienie jej w formie zdjęcia stanowi główne pragnienie autora. Oryginalny styl Kozala sprawia, iż prace są nie do pomylenia. Pojawiają się w wielu albumach i są pożądane przez galerie i kolekcjonerów.

Twórca zainspirowany został obrazami Maynarda Dixona malującego pustynne krajobrazy południowo-zachodnich obszarów USA w latach dwudziestych XX w. Gdy tylko zdał sobie spraw, że fotografia artystyczna bardziej go pociąga niż reklamowa, uczynił z południowo-zachodnich USA nieustanny teren artystycznych podróży. Należy dodać, że jest fotografem samoukiem.

Linki
Strona Paula Kozala