Zometeen ook werken bij de McD, ik hoop dat ik me beschikbaarheid nog normaal in kan vullen want volgens mij heb ik dat nog niet gedaan. En anders ga ik zeiken want ze doen echt kut met die tijden en rooster en je beschikbaarheid.

Latr.

Tot die ene ochtend. De zon scheen, het beloofde een mooie dag te worden. In gedachten verzonken fietste ik langs het zwembad. In de buurt van de ingang ontwaakte ik uit mijn peinzen.

Het is 8:19 uur in de ochtend. Twee bejaarden, lopend op de stoep. Handdoek in de hand, opa loopt iets achter oma. Zij in een licht roze badjas en hij in een blauwe. Langzaam lopen ze op hun stramme benen richting het zwembad. Op weg naar een verfrissende duik. Een niet alledaags tafereel. Toch lopen ze daar met een zelfverzekerde tred. Dit is niet hun eerste keer in badjas op straat.

Wat moet het heerlijk zijn. 's Ochtends wakker worden en dan een paar minuten later een duik in het rimpelloze water. Wat baantjes trekken. En daarna weer terug naar huis voor een goed ontbijt. Het lijkt mij een geweldige start van de dag.

Helaas, ik zal nog lang moeten wachten. Bejaard ben ik nog niet, een buitenbad is ook niet in de buurt en de fondsen om er zelf een te laten graven zijn ook niet toereikend. Ik zal het voorlopig maar bij een douche moeten houden 's ochtends. Wordt je ook nat van.

Ten tweede ben ik net thuis van de hype van de maand, The Dark Knight, en ik was niet de enige. Niet direct met mijn volle goesting richting Kinepolis getrokken, maar het hele gebeuren viel zeer goed mee, behalve dan dat de zaaltemperatuur een flink stuk te hoog was.

Even opfrissen waarom ik in godsnaam daar wil zitten: ik doe er sowieso meer werk dan ik thuis ooit zou doen én ik haalde er betere resultaten door dan ooit tevoren (15/20 voor Politicologie, Leerstelsels én Economie, anyone?).

Morgen, maandag 4 augustus om 8u00, gaat de Therminal opnieuw open voor tweedezitters, waar ik wegens twee pro-forma's en één "gewone buis" ook toe behoor. Vindt u me hierdoor vanaf morgen 8u00 terug onderaan de Hoveniersberg? Misschien... Ik ga het in ieder geval weer proberen, maar ik zit met een probleem.

In mei/juni was de Therminal enorm druk bezocht, wat ervoor zorgde dat je er op den duur zo rond 8u00 effectief moest zijn om nog een plaatsje te hebben, wou je je lot niet in andermans handen leggen ("hou mij eens een plaats!"). Gedurende de eerste twee weken kon ik hier deftig mee overweg, maar kreeg het 's avonds alsmaar lastiger; te laat gaan slapen, constant denken "ik moet in slaap vallen!" en daar steeds moeilijker in slagen. Gevolg was dat ik er steeds meer zou zitten met een bedroevend laag aantal uren slaap achter de rug en dat ik 's avonds, hoe vermoeid ik ook was, niet meer kon slapen. Ik heb een flinke tijd (we hebben het hier over jaren) last gehad van slapeloosheid, maar was die sinds enkele jaren zowat te boven gekomen. Maar helaas, ineens was het er terug, en dat vond ik allesbehalve prettig.

Gelukkig had ik in de Therminal tussendoor plezier met vrienden, kreeg ik af en toe een aangenaam bezoekje en was ik gestart met een geslaagd examen Leerstelsels, handig om mijn gemoedstoestand toch wat stabiel te houden. Was dit niet het geval, ik had het therminallen wellicht opgegeven, maar ik hield het uit tot mijn laatste examen. Ik klink alsof ik anderhalve maand door een hel ben gegaan, wat natuurlijk overdreven is, maar ik kan u verzekeren dat examenstress en stevige slapeloosheid een onaangename combinatie is.

Waarom nu al dit gezaag? Wel, sinds vandaag begin ik bij mezelf hetzelfde gevoel te herkennen als dat tijdens de laatste weken van de vorige blok. Een moeilijk te beschrijven angst- en stressgevoel, nu al, met de herexamens op nog meer dan twintig dagen afstand. Zielig en jammer, want ik zie het nog wel eens gebeuren dat ik nu reeds na enkele dagen het therminallen opgeef. En wat er dan met mijn herexamens zal gebeuren valt nog af te wachten.

Nuja, ik ga het therminallen zéker proberen, wellicht al vanaf morgenvoormiddag. Nu nog hopen dat mijn snotneus tegen dan al wat verdwenen is, want een snotneus wil je echt niet hebben in de Therminal. Wil je me vervoegen of gewoon een bezoekje brengen, raad ik je aan daar niet te lang mee te wachten en me vooral eerst eens te contacteren om te vragen of ik wel nog ga.

Maar dit allemaal even terzijde gelaten, hoe, waar, wanneer en wat ik ook studeer, u mag me ondertussen altijd succes wensen met mijn herexamens. Ik hoop van mijn tweede jaar af te geraken...

De Gentse Feesten zijn voor mij echter niet alleen feesten, er moet ook nog gewerkt worden. Ik ben voor negen dagen werknemer voor Stad Gent, dienst Cultuur En Monumentenzorg. Wat ik daar moet doen? Zowat de saaiste job die er is; toezichter... In de voormiddag moet ik nog een beetje actief zijn en in verschillende Gentse buurten folders gaan ronddelen, maar in de namiddag vindt u me elke dag tussen 14u en 19u in het Gentse stadhuis, alwaar ik toezicht moet houden op de vele bezoekers en op al het kattenkwaad dat zij kunnen uitspoken. Bij deze bent u uitgenodigd om mij aldaar een bezoekje te komen brengen, niet dat het interessant zal zijn, maar het wordt zeker op prijs gesteld.

Voor de rest mag u mij ook altijd contacteren om vanaf 19u de Gentse binnenstad onveilig te gaan maken. Er zijn zo wel een paar optredens die ik zou willen zien, maar naast mijn traditionele bezoekjes aan de G-Force, het baudelopark en de Polé-Polé ben ik redelijk flexibel voor afspraakjes, u hoeft me maar te contacteren.

For a start geef ik, in niet-gerangschikte volgorde, mijn vijf meest gesmaakte optredens.

• Air Traffic; Traden twee keer op en het was twee keer een goed optreden, ondanks de smoelen die de zanger soms toch wel kan trekken.
• Lenny Kravitz; Een van de allerbeste optredens van dit jaar. Prachtige muziek, dikke sfeer, meezingers, ontroerende momenten, platrockende momenten, solo's, lyrics, interactie,... dit optreden had het allemaal.
• The Black Box Revelation; Jonge knapen, maar zijn in staat een stevig rockske te zetten om de dag te openen. Eens mijn jaloezie opzij gezet ("grmbl, waarom zij op dat podium en ik nog niet?") vond ik dit een zeer geslaagd optreden.
• Jay Z; Hiphop op een rockfestival kan wél, en hoe. Met een grote live-band en liedjes die net dat ietsje meer brengen dan het klassieke bitches-and-blingcliché verdient Jay Z zeker een plaatsje in dit lijstje.
• Neil Young; Hoewel ik een van de weinigen blijk te zijn die dit optreden echt wel knallend vond, vind ik niet dat ik ongelijk had. Oké, ik zat misschien wel met wat vooringenomenheid ("omgz! it's teh Neil Youngz!"), maar mijn verwachtingen werden ingelost. Je moet het maar doen, 62 zijn en nog zo stevig kunnen rocken.
• Moby; Het was afwachten wat de "live: remixed" op de flyers zou betekenen, maar het bleek een heus feest te betekenen. Ik stond op een redelijke afstand van het podium, maar zelfs tot rondom mij werd er deftig geshaked, en ook ik viel te betrappen op een heupwieg of twee. Zijn hits en minder bekende liedjes in een dansbaar jasje gestoken, iets om echt van te genieten.
• The Hives; Een mens weet gewoon op voorhand dat een optreden van The Hives een sfeervolle bedoening wordt, niet in het minst door de frontman zijn podiumgedrag. Ook nu weer.
• Gnarls Barkley; Dikke neger met veel te grote mond die ik voor de gelegenheid "dikken Barry" noemde en die een stevig feestje kon doen ontstaan in de Marquee, 'nuff said.
• Anouk; Er is iets aan dat mens haar optredens dat bij mij steeds in goede aarde valt, met deze keer een guest performance van haar zoontje - ik schat hem nog geen acht jaar - die gitaar kwam spelen op het podium.
• Kaiser Chiefs; Zoals bij The Hives weet je gewoon - alweer door het podiumgedrag van de frontman - dat dit een feest wordt, en dat was het inderdaad.
• dEUS; Hoewel ik geen dEUSkenner, noch dEUSfan ben, was dit een zeer waardige afsluiter. Leuk sfeertje, daar vooraan in het publiek, strak optreden met goeie muziek en alles wat daarbij hoort.

Inderdaad, dat zijn er een pak meer dan vijf. So sue me. Het waren de optredens die het festival de moeite waard maakten.

Natuurlijk is Werchter meer dan muziek. Enkele nevengebeurtenissen zijn toch wel het vernoemen waard...

• Zoals gezegd stak ik tweemaal de nacht door op een totaal van vijf werchternachten. Vermoeiend, I'll tell you that, want de nachten waarin ik wel sliep waren ook geen hoogvliegers, mede dankzij een stel dronken Antwerpenaren op een vijftal meter van onze tent.
• Het was mijn vierde jaar Werchter, maar het was de eerste keer dat ik effectief in de Marquee ben geweest. In het verleden had ik al buiten de Marquee staan kijken naar optredens, maar nu ben ik herhaaldelijk binnengetreden en ik heb het me niet beklaagd.
• Op wandel richting Sbarro kwam ik ineens een bevallige jongedame tegen die me vroeg of ik gloomy lunatic was. Toen ik dat bevestigde zei ze me dat ze m'n blog las... Im famous! Aan de dame in kwestie: identify yourself!
• Ondanks beweringen van harentweege dat "afspreken met zwammers is a big NO NO" en "ah serieus, ik wil echt met geen ene meer afspreken", is het toch gelukt om Juni te zien op Werchter, een meisje die ik al een viertal jaar ken via zwamfora (vandaar "zwammers") en nog nooit eerder zag, maar nu dus wel gezien heb, which was fun.
• Gespanked worden door onbekende dames, free hugs krijgen van een half dozijn onbekende mensen en uw telefoonnummer kwijtraken op het shirt van nog een andere onbekende dame.
• Op camping zitten met Tom Fauconnier is leute. Ge hebt geen drank nodig om u te amuseren op camping, Tom moet naast u staan. Meermaals aan verschillende onbekenden vragen "pardon, le garçon la (zogezegd ik) me dit que 'jij bent lelijk foef' c'est Néerlandais pour 'tu es une très belle fille', c'est vrai?", of zichzelf over de tepels wrijvend tegen voorbijgangers zeggen "you want dizz?" zorgt voor onvergetelijk hilarische momenten.

Ik vergeet ongetwijfeld nog een half dozijn aan leutigheden, maar die verneem je dan wel eens in een latere babbel ofzo.

Ik denk dat bij deze alles zowat gezegd is, dus rest er mij u enkel nog de foto's te geven. U vindt ze zoals gewoonlijk in een propere weergave op mijn website ('News' en dan doorklikken), maar hieronder wat tekst en thumbnails waar je op kan klikken om grotere foto's te bekijken... Enjoy!

"Het is 1u30 en Robin is er klaar voor"


"Wat lekkere koude pasta eten zo rond 4u 's ochtends op de parking"


"De tent is gezet, de matras gelegd, tijd voor meditatie"


"Serieus aanschuiven voor een polsbandje"


"Eens binnengekomen zien we een weide die voorlopig nog groen is"


"Potje middageten klaarmaken"


"Zelfs al regende het, Lenny rockte de weide plat"


"Marieken passeert en Robin krijgt een PMD-kap"


"Tom heeft het meer voor het PMD-strikje"


"Vrijdagochtend, wakker worden met stubru's Peter en Sofie aan de ingang van de camping"


"Dikke ochtendparty in de tent met Tom en Jan"


"Crewnichten met de helden van A3"


"Jay Z pimpt de weide"


"Neil Young, 62 jaar oud, maar rockt als ware hij 30"


"En alweer scheefheid op de camping"


"Op het einde van dag 2 is het al zoeken naar gras op de weide"


"Kennen elkaar al 4 jaar en zagen elkaar voor 't eerst op Werchter: Juni en Robin!"


"Ready for nen dikke party met dikken Barry in de Marquee"


"Palace of Wisdom, negenpersoonstent voor Tom en Robin"


"Het podium"


"A sunny day at the Werchter festival"


"Jonathan, Louis en foute Michiel"


"Kaiser Chiefs, sfeermakers zoals altijd"


"Het traditionele einde van Werchter: Het Lint"

Hier en daar misschien een paar van deze dingen meepikken?

En voor de rest tjool ik wellicht flink wat rond.

It doesn't get any cooler than that! Met dank!

Ten tweede: vandaag beseft dat ik eigenlijk redelijk in de shit zit voor de huidige examenperiode. Ik ga nog proberen redden wat er te redden valt, maar de realiteit is simpel... Te laat begonnen... Nuja, het was al lang geleden dat ik nog eens een examenperiode om zeep haalde, dus dat is bij deze dan ook weer rechtgezet... Hoewel, nu ik -wellicht- geslaagd ben voor Leerstelsels is deze examenperiode voor mijn part al driekwart geslaagd... Ik kom er wel... Ooit... Hopelijk...

Ten derde: vandaag in de Therminal het raarste compliment ooit gehoord. Het ontbrak mij wellicht aan een gigantische hoeveelheid context, maar mijn oor ving een sussende "maar ge hebt wel schone tenen" op... Een mens trekt voor minder zijn wenkbrauw scheef.

Als je echt een foto speciaal zoekt kun je mij gerust hierover berichten door een reactie achter te laten bij dit bericht.

Nog steeds krijg ik dagelijks de raarste zoektermen te zien die mensen hebben ingegeven: toerisme Guernsey, hoort het eiland Guernsey bij Frankrijk, Busvervoer naar Barcelona etc etc etc. 

Voor de mensen die niet weten dat dit geen toeristen-site is weten ze het nu

Geeft niet, ik neem plaats op de blauwe stoelen in de wachtruimte op het perron. Nog ruim een half uur voordat de bus vertrekt. Ik lees in een krantje en laat de tijd voorbij glijden. Intercity's razen langs en één conducteur komt een kopje koffie halen bij de kiosk.
Tien minuten te vroeg sta ik op en ga ik op weg naar de bus.
Als eerste stap ik de lege bus in, snel volgen er meer reizigers.
"Gaat deze bus naar Alkmaar buschauffeur?"
"Jawel mevrouw."
"Rijdt u door het centrum?"
"Jawel."
"Dat is mooi, ja ziet u, de treinen hebben weer vertraging en anders moeten we wachten in de kou. Dus doet u mij maar tweemaal Alkmaar."
"Nee, één keer mam!"
Haar dochter houdt haar OV-jaarkaart in de lucht.
De twee, afgezien van de leeftijd, vrijwel identieke dames nemen plaats op de stoelen naast mij.

"Toch wel handig," verzucht de moeder. "Goed idee hè? Anders hadden we moeten wachten in de kou. Nu zitten we lekker in de bus."
Er gaat een telefoon.
Het meisje voor mij neemt op en raakt verwikkeld in een gesprek over boeken, boetes en bibliotheken.
Bij de deur verschijnt een jongedame die vraagt om de vertrektijd van bus 73.
Hij is net weg, ze vraagt of er nog ergens koffie te krijgen is.
"Nou er zijn daar aan de overkant wel wat cafeetjes."
De buschauffeur wijst voorbij de fietsenstallingen.
"Hmm ok."
"Het is nog vroeg, misschien zijn ze nog niet open. Maar volgens mij is er ook een koffieautomaat op het perron hier."
"Oh dan ga ik daar even kijken. Hoe kom ik daar?"
De buschauffeur wijst de weg en de jongedame loopt richting haar koffie.

Bij haar voorbijgaan schiet er opeens herkenning door mijn hoofd. Dat is Rifka Lodeizen. Maar ze is al uit het zicht voor ik mijn vermoeden kan bevestigen.
Het meisje met de telefoon hangt op.
"Is dit niet de bus naar Haarlem?" vraagt ze de buschauffeur.
"Nee die is net weg."
"Shit!" pissig stapt ze de bus uit.
"Ach gut, nou moet ze wachten," de moeder kijkt haar meelevend na.
Een gedachte sijpelt langzaam bij mij naar binnen.
Bussen en treinen zorgen voor verbondenheid. Voor even hebben mensen hetzelfde doel.
Ik moet glimlachen om mijn eigen wandtegel-wijsheid.
Het is 10:06 uur en we rijden weg.
"Nou het zal mij benieuwen hoelang we er over doen!" zegt moeder.
Dochter kijkt zwijgend naar buiten.
En ik doe met haar mee.

Ik ben erg fan van Web 2.0, maar de namen van de typische web 2.0 websites/applications zijn echt hoe je je papegaai zou noemen. Twitter, Wakoopa, Bebo, Vimeo, Blip, noem maar op. Soms gaat het ook fout; het door mij veelgeprezen PodShow.com waar ik al mijn podcasts host (en met mij vele anderen) heeft nu haar naam veranderd naar Mevio. Mevio is een netwerk van verschillende podcasters en artiesten, en video speelt een erg grote rol in dit netwerk. Nu moeten ze wel gaan uitkijken dat ze geen gedonder krijgen met een ander Web 2.0 naam, Vimeo, dát is een website waar mensen hun eigen films in HD (High Definition) kunnen hosten... Is dit toeval?

1. Grijp het dichtstbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijden telt.

Ik begeef mij richting boekenkast, alwaar ik op het eerste gezicht welgeteld twee boeken vind die niets met school te maken hebben. De Wereld Volgens GARP van John Irving (vertaald door C.A.G. van den Broek) (door een zekere Magda in 1981 aan mijn moeder geschonken, vertelt de binnenkant van de voorflap mij) ligt in vogelvlucht het dichtst bij deze computer, dus dat wordt het, een kadee van 533 bladzijden. Pour la petite histoire: ik heb er 2 jaar over gedaan om dat boek uit te krijgen. Lees ik dan zo traag? Neen. Ik nam het mee naar mijn zomerse vakantiejob alwaar ik er semi-ongestoord 9 dagen, enkele uren per dag, in kon lezen. Na jaar 1, ik denk 2005, was ik ongeveer halverwege geraakt en het heeft tot de volgende zomer geduurd alvorens ik verder las. Op het einde van de tweede negendaagse was het boek uit, maar ik moet bekennen dat er niet veel is blijven plakken. Misschien moet ik het gewoon nog een keertje lezen, deze keer misschien beter niet in twee keer met een jaar pauze. Genoeg petite histoire, laten we het stokje voltooien...

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5e zin.

"De eerste tijd drong het trouwens nooit tot Garp door, dat Charlottes gestorven kind nu ongeveer zijn leeftijd gehad zou hebben."

3. Post nu de volgende drie zinnen.

"Er zat dan ook een element van mee-beleven(*) in haar belangstellende vragen naar de manier waarop Garp en zijn moeder samenwoonden. 'Hoe gaat het met je moeders schrijfwerk?' vroeg ze dikwijls. 'Ze rammelt er nog vrolijk op los,' vertelde Garp dan, 'maar ik geloof niet dat ze al een oplossing heeft gevonden voor het probleem van de wellust.'"

(*)in 1981 zal dat wel correct taalgebruik geweest zijn, zeker?

*diepe zucht* Ik weet nog dat ik tijdens het lezen dacht "verdorie, dit is een goed boek!", maar ik kan er nu geen touw meer aan vastknopen. Ik raad u allen aan dit boek te (her-)lezen, en dan zal ik dat ook nog eens proberen doen.

Om mijn rol als stokjesontvanger te vervolledigen, geef ik het tenslotte ook nog door aan Joris en Bert, mensen met wellicht meer boeken-intellect dan ikzelve (minder is quasi onmogelijk), dus met wellicht interessantere verhalen (en stiekem mogen ze allebei wel eens veel actiever beginnen bloggen).

Maar het is niet omdat ik van boeken bijna niks afweet, dat ik op andere vlakken even saai ben (al zullen sommigen (Tom F., om geen namen te noemen) wellicht anders beweren). Ik voel een brandende noodzaak om een beetje geheimzinnig te gaan doen. Reden hiervoor is een blogpost van Suiadan, over een onderwerp dat mij reeds dagen, weken, zoniet maanden bezighoudt. "Vriendschap is iets vreemd. Sociale banden over een netwerk van glasvezel en koperdraad evenzo. De combinatie van de twee zorgt voor effecten die ongetwijfeld boeiende inzichten kan verschaffen voor menig socioloog, psycholoog of communicatiewetenschapper.", het hadden woorden kunnen zijn van een volprezen filosoof, maar ze komen van een klasgenoot. Ik weet persoonlijk niet goed wat ik moet doen met het hele ICT-wereldje, het prijzen of het vervloeken? Ik hou het voorlopig bij een combinatie, want voor beiden kan ik wel enkele argumenten aanhalen. Ik ga ze u besparen, maar ik verklap u een lichte frustratie van mijnentweege over de soms serieuze breuk die er kan zijn tussen dat ICT-wereldje en in real life. Betwist het of niet, het blijken - voor mij althans - soms twee serieus verschillende werelden. En als ze, zoals soms, niet te verzoenen blijken, kan dat voor flink wat TNT zorgen in die rare hersenkronkels van mij. Hopend op een spoedige change of personality, hou ik het geheimzinnig rond de pot draaien over dit onderwerp voorlopig voor bekeken.

Om in deze reeds veel te lange blogpost wat meer te steken dan serieuziteiten, wil ik nog even vertellen hoe leuk mijn zieke geest het soms vindt om iemand te achtervolgen die me onrechtmatig de pas afgesneden had, manisch grijnzend in diens achteruitkijkspiegel tot het angstzweet ("oh noes, ik heb een seriemoordenaar achter me aan!") haar uitbreekt. Sommige mensen moeten dringend eens hun visie op voorrangsregels bijschaven.

• We hebben aars gekickt.
• De afwezigen hadden ongelijk.

15 april 2008... De start van een carrière of gewoon een eenmalig plezant gebeuren? Laten we optimistisch blijven en hopen op het eerste. Als drummer gaat mijn dank in de eerste plaats uit naar alle collega-muzikanten die ervoor zorgden dat we met z'n vijfjes een lekker halfuurtje hebben meegemaakt. In de tweede plaats dank aan alle mensen die aanwezig waren!

Naast onderstaand compilatiefilmpje verwijs ik bij deze naar mijn site ("News" en doorklikken maar!) voor een pagina (die de moeite waard is) over dit optreden.

Voor herhaling vatbaar, me dunkt!

Rotterdam, 12 april. Het Motel Mozaïque Festival ergens rond kwart voor acht. Zittend op de grond van de filmzaal, kijk ik naar de film "Lou Reed's Berlin". Een registratie van de intregrale uitvoering van Reed's album "Berlin", opgenomen in 2007. Onbekend met het meeste werk van Reed laat ik mij volledig verrassen. Het is een mooie en goed vormgegeven film. Maar het is niet de rustige Lou Reed, of de sfeer die gecreeërd word door de beelden die mij kippenvel bezorgd. Het is een gastzanger die een duet zingt met Reed. Adembenemend...

Pas dagen later ga ik eens op onderzoek uit. Wie is die man?
Zijn stem geluid is onmiskenbaar. Zijn voorkomen eigenaardig. Een kunstenaar die waarschijnlijk door een aantal mensen als raar en lelijk aan de kant wordt geschoven.

Antony & The Johnsons, ofwel Antony Hegarty, ofwel The Birdman.

Kijk, luister en oordeel zelf. Op het bovenstaande filmpje zingt hij een nummer van Lou Reed "Candy Say's".

Lowhaven, het door u allen gekende Laarnse muziekprojectje van Bert Dult en ikzelf, gaat voor het eerst een podium beklimmen!

• VPPK Vrij Podium
• 15 / 04 / 2008
• The Frontline, Gent

Voor dit gebeuren worden Bert en ik bijgestaan door (of "staan Bert en ik volgende mensen bij", het is maar hoe je het bekijkt) (vlnr) Jonasdi Janssen, Davy De Geeter en Stéphane De Nys.

Het vrij podium kost 2€, begint om 21u (doors @ 20u30) en Lowhaven staat om 23u30 (pas) geprogrammeerd (onze fout niet!). Bij deze zijn jullie allemaal uitgenodigd, maar kom vooral niet allemáál opdagen, de stress zal wellicht al groot genoeg zijn.

Wat er gespeeld zal worden? Zeven covers, van Saybia (onze trage), over The Offspring en Foo Fighters (uiteraard) tot 3 Doors Down, Good Charlotte en zelfs Muse. Onderstaande compilatie geeft alvast een instrumentaal voorsmaakje (met hier en daar nog nood aan een fikse bijschaving).

[audio http://www.gloomylunatic.com/files/lowhaven/live/zolder/lowhavencompilatie.mp3]

Wat is mijn oma ook een schat!

Ten tweede is daar Blok@Therminal, een gebeuren waar ik, wegens het succes van vorig semester, dit semester ook dagelijks aanwezig zal proberen zijn. Logisch gevolg is dat het op deze blog wat stiller zal worden, maar geen zorgen, ik keer weder en de zondagsklap zal er, blok of geen blok, wekelijks zijn!