Bo w człowieku jest siła...

My Immortal, Evanescence

I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here
And it won't leave me alone

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along

Ostatnimi czasy często jeżdżę nad Odrę. Łąka, most. Śpiew ptaków, rechot żab. Ja siedzę pod drzewem i czytam. W uszach album „Genes&Jeans”. Wczoraj spotkałam się z Kamą. Udowodniłam Jej, że nie da się gwizdać po dwóch dużych piwach.
Jeszcze pięć dni do następnego egzaminu maturalnego. Prezentacja się pisze, historia muzyki się czyta. Ciężko mi się skupić. Zastanawia mnie, dlaczego. Każdy dzień wygląda właściwie tak samo- rano półtoragodzinna joga, kąpiel, śniadanie, serial, pisanie prezentacji, jeden rozdział z historii, serial, obiad, Skype, domowa symulacja prezentacji, spacer, kąpiel, film. W międzyczasie kilka telefonów. Mimo tego czuję jakąś pustkę.
Zaczęłam planować wyjazd do Warszawy. W związku z tym muszę zaoszczędzić trochę grosza, żeby nie było tak, jak ostatnim razem.
Myślę, co zagrać na wernisażu w piątek. Potrzebowałabym pianisty. Wszystko wiem, mam plany, ale nie mogę zmusić się do ich zrealizowania.
Jak to jest- ile razy człowiek może być zakochany? Dlaczego stara miłość nigdy nie rdzewieje? To mnie przytłacza. Nie potrafię wyzbyć się tych wszystkich uczuć. Zamiast jogi powinnam chyba kupić rękawice bokserskie i porządnie w coś przywalić. Wdech, wydech, zmiana asany…pięć minut na głowie. Świat wygląda zupełnie inaczej. Znikają te wszystkie twarze, cała nienawiść i tęsknota.

Wczoraj znów zaatakowało atopowe. Przypomniał mi się pierwszy atak. Wszystko tak samo. Czekają mnie nowe testy. Ręce w atopowcach, swędzi i szczypie. To jest chyba największa przyczyna mojego rozdrażnienia.

Mówi się, że pisanie oczyszcza…i coś w tym jest.

Kokietowała każdym ruchem, każdym zimnym słowem. Pobudzała do zazdrości, bo tak samo ozdobnie i drażniąco poruszała się wobec wszystkich mężczyzn.

Staram się nie myśleć o tym, co usłyszałam wczoraj o 23.35. Zastanawia mnie tylko, czy alkohol uwalnia ludzkie myśli, czy zamienia człowieka w wulgarne zwierzę, bazujące wyłącznie na instynktach ("pozbyć się", "zniszczyć", "zaatakować").
Zostałam rozbita psychicznie na kilka dni przez najważniejszym dla mnie egzaminem maturalnym. Dziękuję bardzo. Masz klasę.

P.S.
Szabat szalom!

Wisława Szymborska, Portret kobiecy

Kupiłam płytę z mantrą. Wróciłam na jogę, tym razem z Hanią. Odwiedziłam Krapula, zabalowałam na i po szabacie w Bejcie. Przeżyłam w Warszawie piękne chwile. Pożegnałam się z Tomaszem. Zaczynam porządkować swoje życie. W krótkim czasie dużo się wydarzyło. Za dużo. Przeżyłam przesilenie i sprawy nabrały innych barw. Jaśniejszych i wyraźniejszych.
Kwartet ma nieformalny urlop. Szykuję się do matury. Język polski, niemiecki, historia muzyki. Co do prezentacji, nie mam jeszcze nic. Nie mogę znaleźć dobrej, chwytliwej tezy. Ale zdążę. Muszę.
Do tej pory spontaniczność nie była moją domeną. A tymczasem bez żadnych planów minął mi jeden tydzień, potem drugi. Nie, żebym się nudziła. Przeciwnie. Odświeżyłam "stare" kontakty.
Zaczynam dostrzegać, że życie naprawdę ma sens.
I te czekoladki w kształcie serc rano na poduszce, która nie służy już wyłącznie do pochłaniania łez.

A może wanilia?

Na pewno, ale czy aż tak?

Aż tak. To co jeszcze?
Co jeszcze?
Wszechobecna przyjaźń, której ja nie mogę znieść. Przetrawić.
Mam niestrawność i już mi niedobrze na samą myśl o przyjaciołach.
Wokół mnie wspaniali ludzie. Dlaczego więc nie potrafię nazwać ich przyjaciółmi?

Proste. Nie wierzę w przyjaźń.
To tak, jak ze Świętym Mikołajem. Kiedyś wierzyłam i mówiłam Mu o wszystkich pragnieniach. Starałam się, żeby co dzień być lepszą. A teraz? Wiem, że nie istnieje, choć ciągle wszyscy mi wmawiają, że to nieprawda, że się mylę.

Z jedną różnicą. Wiarę w Mikołaja odebrali mi Rodzice, a wiarę w przyjaciela- on sam.

Za tydzień studniówka. Sukienka wisi w szafie, razem z nią rękawiczki i mała, czerwona koronka na gumce zwana podwiązką. W szkatułce leży biżuteria. W kartonie stoją buty. Tylko torebki brakuje. Zostało kilka dni.
Fryzjer połowicznie "załatwiony", bo już kolor jest. Pachnie waniliową odżywką. Pozytywnie.
Kosmetyczka dzisiaj męczyła mnie dwie godziny. Orała moją twarz, ale wygląda względnie dzięki cuchnącym, aczkolwiek cudotwórczym algom morskim. Do czwartku ma się zagoić, więc zostanie jeden dzień odpoczynku psychofizycznego, że wszystko jest dobrze.

W czwartek jest też koncert "swiąteczny", który nazwałabym raczej "karnawałowym", albo chociaż "noworocznym". W programie ambitne pozycje, m.in. Carmen Bizeta czy uwertura Zamek na Czorsztynie Kurpińskiego. Kilka miniatur i nieśmiertelny Taniec słowiański Dworzaka.

(czuć wanilię)

Buxtexude dał mi w kość. Szybko doszedł do siebie po stracie przyjacióki, którą ponoć kochał (oczywiście po przyjacielsku). Jeśli o mnie chodzi, to nawet mogę zagrać Mu na ślubie i to nawet za pół ceny, bez złośliwych potknięć intonacyjnych. Tylko niech dotrzyma obietnicy i zagra w czerwcu. Nie wymagam on Niego współczucia, głaskania po głowie, czy obietnic, że będziemy razem. Nie chcę.

Pamiętasz, jak graliśmy razem? Teraz gram sama.

Dlaczego słuchając Adagio Albinoniego ryczę jak dziecko, które stłukło kolano? Dlaczego na historii muzyki, kiedy mowa o muzyce organowej, mam Go przed oczami?
To nie mój zahir. Nie...

(wanilia śmierdzi)

W nadchodzący weekend czuwanie u Elżbietanek. Będzie się działo. A ja będę działać ze spuchniętymi po studniówce nogami.

(jak nie ruszam głową, nawet jej nie czuć)

Idę umyć głowę. Wanilia wywołuje u mnie niepotrzebne wspomnienia. Bolą.

20.20
Zaczyna się Pretty Woman. Moje powieki stają się coraz cięższe, ale dzięki Coca-Coli i czipsom jakoś daję sobie radę. W planach mam jeszcze obejrzenie Pretty Mana, bo i tak z domu ruszyć się nie mogę ze względu na:
1) nieskutkujące tabletki p.bólowe, czyli nieziemski ból lewego ucha,
2) skutki uboczne w.w. pigułek (senność, senność, senność)
3) brak ciekawych perspektyw zabawy (przytupywanie na krośnieńskiej "patelni" zostawiam emerytom, rencistom i dziesięciolatkom).

23.10
Nie obejrzałam Pretty Mana, bo zagadałam się na Skype, urządzając sobie wirtualną imprezę. Czas wychodzić "na miasto" w celu podziwiania pokazu fajerwerków ufundowanego przez Burmistrza oraz UMiG. Wcześniej jednak krótka wizyta u Babci i Dziadka.

00.00
Wybija północ a ja idę zapłakana w stronę Odry. Nie po to jednak, żeby się utopić, bo woda za zimna. Poza tym topielce wyglądają wyjątkowo odrażająco. Mam jednak ochotę zniknąć, albo chociaż być przy kimś, kto teraz o mnie myśli. Czy w ogóle jest ktoś taki? (...) Wysłałam 20 smsów z życzeniami "Szczęśliwego Nowego Roku" (zawsze byłam niekonwencjonalna, to w tym roku przez niekonwencjonalność wykorzystałam typowość) i dostałam 19 odpowiedzi. Ucieszyłam się, przetarłam łzy i złożyłam życzenia tym, którzy byli teraz przy mnie. Mama, Tata, Dziadkowie. I wiecie co? Byłam szczęśliwa. To pierwszy Sylwester w takim gronie i wcale nie był najgorszy. Ale najlepsze miało dopiero nadejść...

00.40
Jesteśmy u znajomych. Przyjechali goście z Wenezueli i jest świetnie. A hiszpański jest cudowny! Wypiłam dwie lampki szampana...

3.30
Skończył się jakiś bzdurny thriller. Ja wygrałam z sennością i obejrzałam nawet reklamy po. Włączyłam komputer i rozmawiając kwadrans z młodym góralem otrzymałam propozycję wspólnego mieszkania w Krakowie podczas studiów. Jak jednak niepowszechnie wiadomo, studiować zamierzam...wszędzie, byle nie w tam. Mimo wszystko będzie o czym z Nim rozmawiać, a do tego po hebrajsku :)

3.45
Weszłam do swojego łóżka i błyskawicznie zasnęłam.

Nowy Rok. Pierwszy Dzień.
Boli mnie ucho i wątroba. No tak... "Nie pij alkoholu, jeśli bierzesz antybiotyki". Dlaczego nie słucham się lekarzy?

Cóż. Szczęśliwego Nowego Roku! :)

Fear of living on
natives getting restless now
Mutiny in the air
got some death to do
Mirror stares back hard
Kill it's such a friendly word
seems the only way
for reaching out again.
Metallica

Kolejna ważna piosenka. Kolejna, która stawia mnie na nogi. Kolejna, która wgryzła mi się w pamięć. Dostałam ją od ważnej i znaczącej osoby. Kolejnej, która mi pomaga. Dziękuję :)

P.S.
Wcale powtórzenia to nie mój fetysz! :) to specjalność Buxtehude'a, o którym znów dziś nie napiszę, bo mi siępodwyższy ciśnienie tętnicze i będę mieć jeszcze bardziej czerwoną atopową twarz. Będę wyglądać jak zmachany święty Mikołaj. Spokój. Om. Jest pozytywnie, chociaż jutro kolejne badania i kolejny opuszczony dzień w liceum (znów powtórzenie? Ale oczywiście to celowe i ma swoją nazwę wśród środków stylistycznych).
Wczoraj śpiewałam sobie "Czwarta nad ranem", bo zasnęłam mniej więcej o 3.45 i myślałam, że heroicznie wytrwam do 4.01. Niestety. Powieki były coraz cięższe, w telefonicznym Sudoku tańczyły mi cyferki, a Requiem z wieży się skończyło.

Teraz sprawy przyjemniejsze. O wiele :)
Czuwanie przebiegało pod hasłem Świętość we współczesnym świecie. Pojawiło się, łącznie ze mną, pięć osób plus siostry (nie tylko elżbietanki) i ksiądz.
Jeśli miałabym opisać ze szczegółami, co się tam działo, nie dałabym rady. Niewyspanie jednak jest decydujące.
Zachowałam wiele wspaniałych wspomnień, poznałam przesympatyczne dziewczyny i zbliżyłam się do "moich" sióstr (kochanych swoją drogą). Niektórzy z Was jeszcze pewnie pamiętają moje zdanie nt. zakonnic sprzed kilku lat. Nie było ono zbyt pozytywne. Teraz przekonałam się, że są wśród Nich ciepłe, uczynne, sympatyczne i uśmiechnięte kobiety, które- jak my wszystkie- mają swoje ludzkie pragnienia i codzienne przeszkody.
Następne czuwanie już w lutym- oczywiście się pojawię i Was- te, które mają taką możliwość- też zapraszam. A wiem, że takie są, choć nie będę wywoływać po imieniu :)
A jeszcze wypadałoby Wschowę odwiedzić, takie ładne zaproszenie dostałam...

Teraz jakieś choróbsko się przyplątało, kicham na prawo i lewo. Ale póki sprawdzianów brak, nie męczy mnie chandra, a jedynie ból głowy. Atopowe dokucza na nogach i między palcami, ale przy infekcjach zawsze tak jest...sami zresztą wiecie co niektórzy...

Felieton ukazał się w 1. numerze eLOmentu

Okazało się, że mój strach i wszelkie obawy były związane z nowym miejscem zamieszkania. Niepotrzebnie. Internat jest w porządku, a nawet bardziej. Porównując poprzedni i nazywając w nowym niektóre pomieszczenia łazienkami, to w starym łazienek nie było. Jedynie węzeł sanitarny, nic więcej.
Tutaj jest świetnie- oczywiście nie zapeszając. jednak nie wróciłam z płaczem, nie miałam przez tydzień łez w oczach i nie błagałam o powrót o domu lub zmianę miejsca zamieszkania. Wręcz przeciwnie- żałuję, że poprzednie dwa lata spędziłam na Drzewnej. Co do ludzi- wszędzie można znaleźć kogoś, kto stanie się Twoim przyjacielem. Ze starego to na pewno Pysia. W nowym większość dziewczyn znałam wcześniej. Odpadł więc problem jako takiej aklimatyzacji. Całe te nerwy były zbyteczne...ale mądry człowiek po szkodzie...

Druga sprawa. Dni Kultury Żydowskiej. Odbędą się 12-14 października i oczywiście zagramy na nich razem z kwartetem (a właściwie będzie to kwintet, bo pierwsze skrzypce dubluje młody i zdolny chłopak). Zagramy sześć freylachsów. Ostatnio w sieci znalazłam tylko jeden i to w aranżacji na orkiestrę dętą. Zgroza. Z fragmentu, którego wysłuchałam mogę jedynie powiedzieć, że różnica interwałowa między pierwszym a ostatnim pulpitem (grającymi unisono) wynosiła jakąś sekundę wielką. Oprócz tego będzie kilka pieśni żydowskich (Avinu malkeinu, Mach ci di ejgelach i psalm Hine ma tow) i instrumentalne kombinacje (np. dwoje skrzypiec i wiolonczela) powyższych melodii. Mam nadzieję, że zdążymy wszystko przygotować. Pracy jest sporo...tym bardziej, że od września działamy jako kwartet Filharmonii Zielonogórskiej i ponoć są już pierwsze zlecenia. A przecież na akademiach nie będziemy grać programu z festiwalu.

Zdjęcie na dowód w końcu zrobione. Leży teraz przede mną i czeka, aż zaniosę je razem z podaniem. "No to se jeszcze poczeka"- jak mówił kiedyś słynny już dzisiaj ogr Szrek.
NIP będzie gotowy za dziesięć dni. Oznacza to, że pod koniec miesiąca będę mogła odebrać swoją wypłatę z Gazety Lubuskiej. A przy okazji wykażę się samochwalstwem i powiem, że kontynuuję współpracę z ową gazetą, tyle że zmieniłam dział z informacyjnego na terenowy. A w wakacje (no i ferie) znów na redaktorski fotel, bardzo zresztą wygodny. Dzięki tym dwutygodniowym praktykom przekonałam się, że dziennikarstwo jest tym, co chcę robić w przyszłości.
Chcę jeszcze pracować z dziećmi i pomagać ludziom w dołkach, może w jakiejś fundacji. Poza tym napisać kilka książek...znajdę na to czas, znajdę. Mam wolę życia.

Źle z moją duszą. Pozwoliłam, by do mojego życia znów wkradła się nostalgia. Dlaczego? Za dużo myślę, nawet nie potrafię zgrabnie napisać posta. Rozpraszam się. Nie wchodzi w grę podejmowanie jakichkolwiek decyzji. Myślałam, że wraz z rozpoczęciem pracy w GL to minie, bo będę ciągle zajęta. Fakty są takie, że owszem, czasu mi brakuje, ale są momenty, w których bezwiednie spadam. Wyłączony telefon nie jest już problemem. Wszystko jest mało ważne, wszystko zrobię potem.

Nie potrafię teraz pisać nic sensownego. Palce ociężale skaczą po klawiaturze. Na głowie słuchawki, a w nich Doda z nowym krążkiem. Brzmienie niezłe i intonacja nienaganna, co pozwala mi na odprężenie. Albo, jak kto woli, sprzyja myśleniu.

O Bieszczadzkich Aniołach nic nie napiszę. Po co? Atmosfera niezwykła, ale trzeba to po prostu przeżyć. Doświadczyć wszechobecnego deszczu, sprawdzić siebie i swoje słabości, kiedy do baru w jedną stronę idzie się cztery i pół godziny.

Czuć już wrzesień, więc wyprowadzam się do Wielkiego Miasta. Na kolejny rok. Jaki będzie? Na pewno trudny i bogaty w emocje.
„Smutno, smutno, smutno…” SDM

Nasze życie można porównać do książki. Długie czy krótkie, z wieloma wątkami, przewrotnością losu. Nie zawsze z happy endem. W książce są litery, które tworzą wyrazy, żeby tworzyć zdania, akapity, rozdziały...w życiu analogicznie są to decyzje i ich konsekwencje, różne wydarzenia, osiągnięcia, wzloty i upadki. Ot, proza życia. Jednak zarówno w książce, jak i w życiu pojawiają się białe przerwy. W książce- między literami, wyrazami, znakami interpunkcyjnymi. W życiu są to momenty naszego niebytu. Chwile, kiedy zamykamy jeden rozdział, a następny jest jeszcze nieznany lub dopiero nadejdzie. Biała przerwa może trwać pół godziny, dzień, dwa lub miesiąc. Nie można tego jednak mylić z depresją czy załamaniem nerwowym. Jest to po prostu okres na to, by zajrzeć w swoją duszę i serce, oczyścić się i odpocząć.
Moja biała przerwa tym razem trwała trzy dni.
Na zawsze zamknęłam rozdział Małego Księcia, który nawet wpisał się w poprzednim poście. Czas się z tym pogodzić. Każdy ma prawo do swojego życia. Do napisania swojej historii według własnego pomysłu.

Wczoraj przyszedł do nas nowy listonosz. Jeden list. Do mamy. Nadawca? Sąd Rejonowy, wydz. Karny. Treść? Wszyscy zbledliśmy. Wstrzymany oddech...
Rozprawa za dwa tygodnie. Ale już nie o winę, ale o umorzenie postępowania karnego dla wszystkich dyrektorek! :) W końcu prawo okazało się sprawiedliwe.
Jesteśmy tacy szczęśliwi!

Dzisiaj dołączam jeszcze czwartą już piosenkę, która-jak trzy pozostałe: Na zakręcie, Mały Książę i Mishaela-odegrała ważną rolę w moim życiu. Będzie teżądla mnie symbolem zmian w moim życiu. Siły. Nadziei. Wiary.

God Of Wonders, Caedmon's Call
Lord of Heaven and Earth
(Lord of all creation)
Lord of Heaven and Earth

Hallelujah (to the lord of heaven and earth)
Hallelujah (to the lord of heaven and earth)
Hallelujah (to the lord of heaven and earth)
Hallelujah (to the lord of heaven and earth)
Hallelujah (to the lord of heaven and earth)
Hallelujah (to the lord of heaven and earth)

Na koniec jeszcze dobra wiadomość- wraz z Grzesiem od 20. sierpnia zaczynamy staż w Gazecie Lubuskiej! :)

Cały okres od grudnia chcę potraktować jako nowe doświadczenie, ale nie jak przygodę. Poznałam kogoś, kto od dawna mnie intrygował, przeżyłam z Nim wiele pięknych chwil, obejrzałam najpiękniejsze zachody słońca...
Mówią, że Miłość wiele ułatwia. Nam wszystko zepsuła. Najpierw moja, teraz Jego. Nie chcę tak żyć. Pora się uwolnić.
Powiedział, że lekarstwiem na Miłość jest druga Miłość. Zgadzam się. Ale nam nie wyjdzie. To nie ma szans przetrwania. Nigdy. A mam dość bycia "tą drugą".
Szkoda tylko, że straciłam dobrego przyjaciela...

Czy jestem smutna? Nie. Wiem, że mam w sobie siłę. Wiem też, że mam przy sobie ludzi, którzy we mnie wierzą i nie zostawią mnie w trudnych chwilach.
Jestem tylko rozczarowana tym, jaki los potrafi być przewrotny...

Walczę. Mam siłę. Wierzę w swój sukces.

Będę o Tobie pamiętać. Zachowałam w sercu wszystkie piękne chwile, spędzone razem. Kłótni nie chcę pamiętać. Kilka dni temu byłam na baszcie. Nie jest tam już tak pięknie. Przeraża mnie to miejsce.
Wiem, że odwiedzasz tego bloga. Jestem przekonana, że będziesz to robił nadal. Masz hasło. Jeśli się zmieni będzie to oznaczać, że moje życie uległo zmiany. Na zawsze.
Na zawsze zostanę Różą. A Ty moim Małym Księciem...
Żegnaj...

Ze względu na brak jakiegokolwiek sensu wyżej wymienionych tytułów zdecydowałam się po prostu na "***".

W tygodniu sporo się działo. Szkoła, wystawienie ocen...

Obiecałam Ci, że się w Tobie nie zakocham. Obiecałam...a obietnic dotrzymuję. Potrafisz mnie rozweselić. Nawet po tym wszystkim, co stało się w tyym tygodniu.

Po raz pierwszy moje współlokatorki nie dowiedziały się o całej sprawie. Zaufałam Ci i postawiłeś mnie na nogi. Dziękuję.

Tydzień był pakudny. Zaczęło się zaliczeniami. We wtorek nie doszłam do szkoły. Wróciła za to Ona.
Woda, chusteczki, ból, kolejne kłamstwa. "Byłam w szkole"-powtarzałam cały czas chyba z nadzieją, że sama uwierzę w to, co mówię.

Spotkanie. Płacz. Milczenie. Trach. Uśmiech.

W szkole nagonka za frekwencję. Publicznie mnie upokorzono. A co...

Przyznałam się, o co chodzi. Wychowawczyni już wie. Dzisiaj (tj. piątek) odbyło się spotkanie z dyrektorem K., wyżej wspomnianą wychowawczynią S., pedagogiem Ś. i moją Mamą. Nie odezwałam się słowem. Przytakiwałam. Łzy jak grochy leciały po policzkach. Przygryzłam wargi i trach- uśmiech.

Spotkanie. Opowiadał jakąś historię. Każde słowo chłonęłam jak gąbka. Nie potrafiłam się rozluźnić. Herbata. Spojrzenia. Rozmowa. Łzy. Rozmowa. Trach. Uśmiech.

Wbrew moim przypuszczeniom czuję się teraz lekko i bezpiecznie. Widocznie tak musiało być. K. ma rozmawiać z Gronem.
Czyżby zbliżał się jakiś przełom? Marzenie...

W internacie impreza na zakończenie semestru była nietypowa. Jezioro Łabędzie, fikołki, Kamasutra, pianka do włosów (wcześniej ściętych nożyczkami biurowymi). Radość. Szaleństwo. Śmiech.

P.S.
Jeśli się zakocham, odejdę bez słowa.

Być może ja taka chciałam być? Taka, jak inni? Żeby mieć przyjaciół?

Ostatnio w rozmowie z Pewną Osobą uświadomiłam sobie, że każdy z nas jest z natury dobry. To inni ludzie powodują, że stajemy się tacy, jacy jesteśmy. Przez życie idziemy w maskach, ukrywając swoje prawdziwe uczucia, przekonania czy nawet zainteresowania czy pasje...często zdarza się tak, że stajemy sięodzwierciedleniem własnej rodziny. To przecież z rodzicami żyjesz w najważniejszym okresie swojego życia. Dorastasz przy nich. To oni tłumaczą Ci, co to jest rząd, dlaczego komuna była zła...nie pozostawaiją nam "wolnych" pojęć, bo nie mielibyśmy z nich użytku jako dzieci. Wpaja nam się od razu: to jest dobre, a to nie.
A jak byśmy mieli dzisiaj umrzeć i narodzić się na nowo? Z własną świadomością, bazując tylko na swoim doświadczeniu? Wielu z nas by się bało...strach. To właśnie on nas paraliżuje i powoduje naszą bierność, stagnację. Wolimy mieć narzucony plan dnia, niż samemu decydować o sobie. Dlaczego? Bo tak jest łatwiej. Ale w pewnym momencie życia zatrzymujesz się i myślisz: po co ja tak biegnę? Dokąd? Po co?

Właśnie moje życie stanęło. Spowodował to jeden Mały Książę i jedna Mała Książka...

Ja wiem, wszystko wiem. Masz żonę, dziecko. Kochasz Ich. Wiesz, że się cieszę. Jeśli Ty kochasz, ja też. Nie chcę, NIE ZAMIERZAM burzyć Ci życia. Nie jestem złośliwa. Jesteś fundamentem, na którym chcę zbudować Nowe Życie. Lepsze Życie. Nie jako Dłuto skubiące nieudolnie wielki Kamień, ale jako Róża...Twoja delikatna Róża z katarem...Ty dałeś mi klosz, Mały Książę. Przy Tobie czuję się bezpieczna.
Dziękuję.
Do zobaczenia wkrótce.
Na Naszej Planecie...z dala od Księgowego, Latarnika czy Pijaka...

Zaliczyłam wczoraj łącznie trzy Wigilie. Pierwsza "instant" u Rodziców Taty, druga "tradycyjna" (była kutia!) u Rodziców Mamy, a trzecia...cóż. We własnym domu, przed północą, oglądając "Mgłę"...w samotności.
Włączyłam więc komputer i odbyłam kilka miłych rozmów...o studniówce w muzycznej, o barszczu, ptasim mleczku i innych...

Dzisiaj świateczny obiad, tym razem we własnym domu, ukrywanie łez i oczywiście lustracja Dziadka: "dlaczego jesteś smutna?"
Ehh przed Nim nic się nie ukryje...
A tak się staram.

A Wam życzę spokojnych i pełnych Miłości Świąt. Bezsennym życzę wymarzonego snu, Skamieniałym dłuta...

Fakt. Konkrety.
Poszukuję sensu ludzkiej wędrówki. Po co ja żyję? Tylko nie mówcie, że życie jest piękne. To zbyt banalne, sztambuchowe.

Szukam swojej recepty na życie. Jak podjąć tą najważniejszą decyzję? Słuchać rozumu czy serca?

Konkretnie- być muzykiem czy humanistą?

P.S.
Z racją to tak jak z du**. Każdy ją ma.

Raz tylko dostałam od Wszystkich po głowie za to, co podpowiadało mi serce...

I dzięki tym Wszystkim jestem tu i teraz, chociaż różnie to czasem odbieram. Raz jestem wdzięczna, raz wściekła...

Wszystko się zgadza, jeśli ma się pasję. Ja mam. "To OK"- mówił. A jeśli mam dwie i nie potrafię wybrać? Często, jak staję przed pytaniem: co Ci jest? , odpowiadam: obłęd człowieka o rozdartej duszy.

Czuję się z tym źle, fatalnie, beznadziejnie. Nie jestem asertywna, to, co każą, zrobię. Tak właśnie zaczęłam grać na skrzypcach. Po sześciu latach sama zdecydowałam, że dalej chcę to robić. Poszłam do średniej. Teraz jestem już na finiszu. Lubię to, nie wyobrażam sobie zniknięcia skrzypiec z mojego życia, ale czy to kocham? Nie wiem.

Druga pasja, pisanie. Proza, proza...to, czemu poświęcam każdą wolną chwilę. W tym czuję się swobodnie. Dzięki skrzypcom jestem bardziej wrażliwa i pewnie dlatego mohe opowiadania, nowele i wreszcie listy są przesycone emocjami.

Przez to artystyczne rozdwojenie jaźni powstały moje kompleksy.

Czuję, że życie przecieka mi przez palce...dlaczego?