Bourdenne is een gehuchtje van Saint-Germain de Lusignan we hebben er een gîte gehuurd.  Vanhier trekken we erop uit. We verkennen steden. Bordeaux, La Rochette, Saintes, Angoulème en op het nippertje Royan. Maar de geest van deze blog getrouw, breng ik verslag van de fietstochten die we er maakten.

De eerste zondag van elke maand wordt in Bordeaux een groot deel van het centrum afgesloten voor het autoverkeer. Voetgangers, fietsers, skaters of andere zwakke weggebruikers (een term die veel zegt over de verhoudingen in het huidige verkeer) krijgen de kans zich vrij over de grote lanen of door de kleine steegjes te bewegen. Toen ik dit zo'n 2-tal jaar geleden vernam groeide het verlangen om Bordeaux te bezoeken. Ergens is het de aanleiding tot dit verlof in de Charente-Maritime.
Kwart voor drie staan we met onze geleende fietsen voor het toerismebureau.

De fietsen worden wat verder, gratis uitgeleend door de stad Bordeaux. Druppelsgewijs komen er nog andere deelnemers toe. En ja stipt op tijd volgen we onze gids, een goedlachse fransman, naar de eerder genoemde uitleendienst.

Slechts enkelen hadden hun eigen fiets. Uiteindelijk zijn we met ongeveer 20 geïnteresseerden. Eerste halte is het “monument aux Girordins”, een homage aan de afgevaardigden van het departement Gironde die tijdens de franse revolutie onthoofd werden.

Het is niet direct mijn bedoeling, ik er zou trouwens niet in slagen, een letterlijke beschrijving van deze rondrit te geven. Ik beperk me tot een beknopte samenvatting van meest interessante stopplaatsen en wil eerder aan de hand van enkele foto's de sfeer weergeven.

2de halte: één van de oudste huizen op place Tourny, heeft 2 verdiepingen en enkele zolderkamers. Al is dit een kleiner huis, hoogbouw zal je hier in het oude centrum niet vinden.

Volgende stop: "Cour Mably" overblijvend deel van een Dominicaans klooster. Gespaard tijdens de franse revolutie van de sloop. De franse marine had dringend een opslagplaats nodig en kreeg deze mooie kerk toegewezen. Nu regionale rekenkamer

en expositieruimte, zie binnenkoer.

"Eglise Notre Dame" deze kerk is in de 17de eeuw gebouwd door de Jacobijnen.

Place de la comédie met links het mooie grand-théatre.

Place de la bourse, voor de franse revolutie place royal. Prachtig plein tegenover de Garonne, haast volledig symmetrisch.

Om de huizen wat op te vrolijken werden deze maskerades aangebracht op de gevels. Meteen het symbool van Bordeaux.

We zijn getuige van een optocht ter ere van 400 jaar Quebec. Quebec heeft sterke banden met de streek hier.

Oude fontein op place Camille Julian

Kerk Saint-Siméon, nu commercieel gebouw een filmzaal

Porte Cailhau, gebouwd (of omgebouwd) ter ere van koning Charles 3

Rue Neuve, met merkwaardig genoeg aan het eind.. het oudste huis van Bordeaux.

Dit huis is wegens afgesloten door een hek moeilijk te fotograferen, maar een kiekje van dit beeldhouwwerk toont dat de tand des tijds al flink heeft toegeslagen.

Grosse Cloche, prachtig poortgebouw.

Langs andere kant.

Zicht op zijvleugel van Basiliek Saint-Michel en...

...bijhorende flèche. Hier staat de toren los van het kerkschip, zeer merkwaardig en bij slecht weer minder leuk voor de koster.

Place Saint-Projet vlakbij rue Sainte Catherine, de plaatselijke Meir of Nieuwstraat. Met zijn 1,2 km de langste winkelstraat van Europa. Ik zie ons Veerle geïnteresseerd luisteren.

Notre Dame d'Aquitaine...

...die je terug vindt op de flêche van...

...kathedraal Saint-André die ook los staat van de toren (lijkt hier wel de gewoonte te zijn).

Palais Rohan = "hôtel de ville"

Omstreeks 18u15 komt er een einde aan de rondrit en dit bij de uitleenpost.

We nemen afscheid van onze gids, die met veel overgave ons het historische Bordeaux heeft willen schetsen.

Onzekere tijden met veranderende regimes en godsdienstoorlogen allen met onthoofdingen en  moordpartijen tot gevolg. Het bange bestaan vol onzekerheid voor de kleine man. Met een aparte ethiek, zo bleken vrome katholieken of gereformeerden geen probleem met slavenhandel te hebben. Het was dan ook naast invoer van kruiden en andere koloniale producten een zeer winstgevende bedrijvigheid verantwoordelijk voor zo'n 15% van de toenmalige handel. Het vervolgen van prostitutie. Het in een hospitaal onderbrengen van zieken, niet alleen om ze te verzorgen, maar zeker ook om ze te verwijderen uit het straatbeeld opdat ze hun ziekte niet overdragen.  Om al deze zware kost te verteren, vlug een staaltje van franse humor.

De eerste zondag van elke maand is deze rondrit mee te maken tegen de schappelijke prijs van 7€50. Bij voorkeur reserveren in het "office du tourisme". De rit is ongeveer 8km lang en duurt 3 uur.   Dat het centrum afgesloten is voor autoverkeer maakt het allemaal nog leuker. De staat van de leenfietsen laat soms wat te wensen over. Het is aangewezen ze op voorhand af te halen. Dan is het immers minder druk en kunnen de uitleners nog enkele aanpassingen doen. Kijk vooral de druk van de banden en de hoogte van het zadel na. Wij hebben genoten van deze rondrit. Indien fietsen niet kan, Bordeaux is zeker en vast een bezoek waard, wij komen zeker terug.  Zoals het volgend filmpje getuigt, hier is altijd iets te beleven.

]]> http://pedaling.wordpress.com/?p=76 Fri, 18 Jul 2008 05:31:02 +0000 stefsontheroad http://pedaling.wordpress.com/?p=76 Zaterdag 5 juli 2008
Bourdenne is een gehuchtje van Saint-Germain de Lusignan we hebben er een gîte gehuurd.  Vanhier trekken we erop uit. We verkennen steden. Bordeaux, La Rochette, Saintes, Angoulème en op het nippertje Royan. Maar de geest van deze blog getrouw, breng ik verslag van de fietstochten die we er maakten.

In tegenstelling met het nummer op de boeg, een bescheiden sloep in de jachthaven van la Tremblade

Côte Sauvage, wat moeten we ons daar bij voorstellen. Wilde beesten, nog niet ontdekte stammen? Nee een ongeveer 20km lang bos, woud "Forèt Domaniale de la Coubre" langs de atlantische kust. Het is merkwaardig want ongeveer 20km lang is dit natuurgebied onbewoond. Daarin een goed onderhouden fietspad. Ja een goed verstaander heeft het al begrepen, meer hebben we niet nodig om er naartoe te rijden. We parkeren ons A-ken in Ronce-les-bains vlakbij de start van het pad dat fietsers en wandelaars delen.

De naam van dit dorpje laat het al vermoeden, dit is een badstadje dat het vooral van de toeristen moet hebben.

Het hoogseizoen is hier juist gestart en in grote drommen komen de caravans, mobilhomes en andere volgestouwde voertuigen aangereden. Zonnebrillen lachen ons overal toe, mooi. Deze drukte verdwijnt eens wij het fietspad opdraaien. We delen Kilometers ongerepte natuur met een sporadische wandelaar,

20km heen en nog eens 20km terug, vragen nogal wat doorzetting. Zo'n driemaal wordt de rust verstoord door toeristen die van parkeerhavens naar de “plages” stappen.

Door een aanwijzing naar “Le Phare” laten wij ons ook verleiden om richting plage te fietsen. Van “Le Phare” geen lichtspoor te bespeuren. Dan kieken wij maar de Atlantische oceaan en de duinen die hier haar kust omzomen, alvorens ons fietspad weer op te zoeken.

Zo'n 12-tal kilometer verder, in “Pointe de la Courbe” krijgen we dan toch de statige kustwacht in het vizier.

Hij luidt meteen het naderende einde van de “Côte sauvage” in. In “La Palmyre” verlaten we de kust en rijden, nog steeds door bosrijk gebied naar les Mathes.

We verkiezen, eerder dan op onze stappen terug te keren, via het achterland terug te fietsen. Les Mathes ligt spoedig achter ons.

Langs Alvert, een klein dorpje zonder meer,bereiken we “La Tremblade”. Hier bekoort een klein jachthaventje ons om enkel foto's te schieten.

Daarna is het snel terug aan het beginpunt. 19 uur, vlug de fietsen op 't dak. Tegen onze gewoonte in, zijn we voor donker thuis. Wie in de streek van Charent-Maritime verzeild geraakt moet eens het pad dat door de Côte Sauvage loopt afleggen. Met de fiets is het vlot te doen. Wij hadden 40km op de teller, en het parcours is vrijwel steeds vlak. Na de 20km is het aangewezen om langs het binnenland terug te keren, kwestie van de eentonigheid wat te doorbreken.

Bourdenne is een gehuchtje van Saint-Germain de Lusignan we hebben er een gîte gehuurd.  Vanhier trekken we erop uit. We verkennen steden. Bordeaux, La Rochette, Saintes, Angoulème en op het nippertje Royan. Maar de geest van deze blog getrouw, breng ik verslag van de fietstochten die we er maakten.

Citroën Mehari, kan het franser?

Iets na 11u vertrokken, komen we rond 12u30 toe op de grote parkeerplaats voor het hotel-restaurant  Le Belvedère. We hebben er zicht op “le grand pont du Ré”.

Door flink te trappen, er staat een fikse tegenwind, komen we via deze meer dan 3 km lange brug op île de Ré.

Langs een baai komen we in Rivedoux-plage.

In deze baai rusten plezierbootjes en een enkel vissersbootje op de bodem. Deze is vrijgekomen door het terugtrekken van de zee.

Bij vloed kunnen ze zo weer zeewaarts. Ile de Ré wordt doorkruist door fietspaden.

Langs duinachtige velden (we zijn weer omschrijvingen aan het uitvinden) naderen we La Flotte. Op de achtergrond de ruïne van een middeleeuwse abdij. Tot nu toe zijn we nog niet veel met het vrome karakter van de streek geconfronteerd geweest.

In Flotte fietsen we langs het vroegere vissershaventje, thans meer een jachthaven.

Nu keren we landinwaarts richting Saint-Martin-de Ré. Dit is waarschijnlijk het mooiste “village” op dit zoal aantrekkelijk eiland. Onder een oude stadspoort betreden we het dorpje.

Veerle haalt haar hartje op met het maken van vele foto's van de lieflijke straatjes met de mooie stokrozen.

Toch een mooie kerk gevonden en meteen ook onze serieux !-)

We vervolgen onze tocht en verlaten dit mooie plaatsje door  een stevige stadspoort.

Door het marais gaat het nu naar Ars en Ré. Ineens merken we een witte neef van onze blauwe reiger

Onderweg zien we verschillende oesterboerkes.

Les huitres, die hier gekweekt worden, zijn zeer vers en delicieus. We stoppen eens langs een dijk en verkijken ons op het spel van de grote golven die op de dijk beuken en zeewater doen opspatten.

Dan is het zover na Ars en Ré komt “Le phare des baleines” in zicht het uiterste punt van onze tocht,

met buiten de imponerende vuurtoren ook een prachtig zicht op de Atlantische oceaan. Inmiddels bijna 19u, is het tijd om wat te eten. Onder de schaduw van “le phare” eten we in het “le café du Phare” een lekker vismenu aan een zeer schappelijke prijs. Dit restaurant is een aanrader. Nu gaat het terug. We doorkruisen het marais salé, hier wordt ambachtelijk zout gewonnen. We maken een praatje met een sympathieke zoutboer.

Dit resulteerd in een leuk filmpje,

enkele kiekjes

en van zijn kant een zakje “fleur du sel”. Natuurzout, dikke kristallen met een superieure smaak. Dit alles doet het laat worden. We krommen de rug en peddelen flink door. Toch dit kan niet verhelpen dat het al 22u30 voorbij is en al vrij donker als we opnieuw voor “le pont du Ré staan. Niet geklaagd, dit geeft ons de kans deze pronte brug in het halfduister en onder de schijn van de vele lantarens vast te leggen.

Iets na middernacht staan de fietsen op ons A-ken starten we richting Jonzac en Bourdenne. Wat hebben we genoten, île de Ré is een paradijs voor fietsers. Zowel beginners (steeds vlak) als gevorderden (er kan flink wat afstand afgelegd worden) vinden er hun gading. Tracht misschien het hoogseizoen te vermijden.  Wij fietsten hier op de vooravond van het groot vakantieverlof in Frankrijk en het was al vrij druk.

Je hoeft geen fietsen bij te hebben. In het hotel  le Belvedere zijn er fietsen te huur als ook op verschillende plaatsen op het eiland zelf. Wijzelf komen zeker terug.

Bourdenne is een gehuchtje van Saint-Germain de Lusignan we hebben er een gîte gehuurd.  Vanhier trekken we erop uit. We verkennen steden. Bordeaux, La Rochette, Saintes, Angoulème en op het nippertje Royan. Maar de geest van deze blog getrouw, breng ik verslag van de fietstochten die we er maakten.

Vandaag staat er de eerst serieuze fietstocht, na de verkenningstocht van gisteren zo'n 13km, op het programma om 15u rijden we even tot Jonzac om in het toeristenbureau wat brochures en landkaarten te nemen. Dan gaat het richting Pons langs een drukke smalle departementale (D142), een draak van een weg. Naast de baan is het genieten van het wijds landschap. Een lappendeken van velden ligt uitgerold over de trage hellingen, als bekroning torent er steevast een kerktoren op deze hellingen.

Saint-Georges-Antignac

Useau

Saint-Blaize

Avy

Ondanks het druk en ronduit gevaarlijk verkeer, laten we ons toch verleiden tot het nemen van enkele foto's. En zo komen we een uur en half later aan in Pons. Werken doen ons omrijden om het centrum en de befaamde, immense donjon te bereiken.Geholpen door een vriendelijke fransman geraken we op het goede spoor en na een nijdig klimmetje staan we oog in oog met het vervaarlijk monument.

Juist ernaast het "Hôtel de Ville"

Hier wordt de rit aangepast. Onder geen beding rijden we via dezelfde weg terug. Een kaart uit het toeristenbureau brengt soelaas. In onze Garmin brengen we verschillende plaatsen in die als aantrekkelijk aangegeven staan. Eerst bezoeken we het Hôpital des pelerins.

Pons is al eeuwenlang een gekende doorgangsplaats op weg naar Compostella.

Op de rotonde, die we voorbijfietsen bij het verlaten van Pons, staan er verschillende pelgrims afgebeeld.

Daar start onze terugtocht, nog enkele kilometers langs de verfoeide departementale om dan af te slagen richting Chadenac. Het kleind dorpje met een heel mooie kerk duikt in de velden op, juist achter het steevast buiten de dorpskom liggend kerkhof. (gaat het schrijven van dit verslag gepaard met het proeven van "pineau de charentes"?)

Dan gaat het via Marignac, met ook een mooi kerkje.

naar Mosnac. Daar is voor de verandering de kerk ook het bezien waard. Frankrijk stond blijkbaar vooraan als Jezeke met de kerken smeet.

Maar we worden echt gecharmeerd door een prachtig kapelletje verloren in de velden.

Eventjes later stuiten we op deze bergbeklimmers die op een avontuurlijke wijze (maar goed beveiligd) de rotsen afdalen.

Gedreven door het late uur en een hongerige maag stevenen we af op Clion sur Seugne. De zon zakt weg achter de horizon en kleurt alles lichtrood. Zo ook deze mooie hereboerderij.

Dit doet ons nog eens stoppen, maar nu leggen we er de pees op en in een mum van tijd zijn we terug in Bourdenne. Wat als een gevaarlijke tocht begon eindigt in een prachtig toer. De kleine baantjes brachten ons langs velden, bossen, beekjes en andere rivieren. Waar we ook niet naast konden kijken is het devote verleden? van deze landelijke streek.

Een dalende zon kleurde dit alles roodoranje. Onze eerste  fietstocht, die naam waardig (60km), is geslaagd, hij smaakt naar nog.

Bourdenne is een gehuchtje van Saint-Germain de Lusignan we hebben er een gîte gehuurd.  Vanhier trekken we erop uit. We verkennen steden. Bordeaux, La Rochette, Saintes, Angoulème en op het nippertje Royan. Maar de geest van deze blog getrouw, breng ik verslag van de fietstochten die we er maakten.

Om 9u brood gaan halen, Jonzac ontdekt. Wat een mooi stadje. Na het eten en het installeren van wat extra tafels in de tuin fietsen we om 11u naar Jonzac. Eerst moeten we Saint-Germain de Lusignan door.

Veerle kan het niet laten om snel een spoorweg te kieken

Daarna gaat het snel naar Jonzac. Dit mooie bankgebouw zet al onmiddellijk de toon.

We rijden door richting centrum. Enkele leuke details trekken onze aandacht.

Zij zijn de voorbode van het volgend idyllisch plekje aan de "Seugne",

We verliezen alle tijd uit het oog en het duurt dan ook even voor we verder fietsen. Op een lichte heuvel staat het gemeentehuis "Hotel de Ville". Dit blijkt een echt kasteel te zijn (het bestaan ervan gaat terug tot 1059).

Voor dit prachtig stadhuis heb je een mooie kijk op de omgeving, dit brugje smeekt om gekiekt te worden.

Op het langgerekt marktplein is er juist een tentoonstelling van foto's over Quebec.

We fietsen naar een volgend plein waar Arianne ons met haar toorts verwelkomt.

Onder een brandende zon, af en toe verborgen achter hoge wolken, fietsen we terug. In Frankrijk houdt men eraan de ronde punten op te fleuren met tafereeltjes of monumenten, zo ook hier.

We moeten opnieuw Saint-Germain de Lusignan door. Nu krijgen we echter een ander zicht op het dorpskerkje en de omliggende huizen. Ook dit is zeer mooi.

Na dit kleine oponthoud zijn we "op een ik en een gij " terug thuis of beter gezegd in onze gîte. Daar kaarten we nog wat na en maken ons gereed om naar La Rochelle te rijden, met de auto deze keer.

Alle info vind je hier.

Verleden zaterdag greep er hier in de buurt een zeer bescheiden koersje plaats, waaraan slechts een twintigtal jongelui deelnamen. Men heeft die sportieve gebeurtenis helaas al na de tweede ronde moeten stopzetten, wegens gebrek aan participanten.

De knaap die aan de kop van het peloton fietste, ontwaarde pas op het allerlaatste moment een overstekende schildpad op het wegdek. Hij probeerde die nog te ontwijken en zou daarin geslaagd zijn, ware het niet dat hij aldus zijn achteropkomende gezellen hinderde, waardoor hij die vanwege een domino-effect massaal ten val bracht en de wedstrijd zodoende van deelnemers ontriefde.

De schildpad heeft heelhuids de overkant bereikt, zij het misschien ietsje sneller dan voorzien, omdat ze van iemand een doodschop kreeg, met een keizerlijke boog het luchtruim koos en een onzachte landing in de berm maakte, waarna hij of zij onverwijld en met kloeke tred het hazenpad ... eh ... het schildpad koos.

Je mag van een schildpad niet verwachten dat die een zebrapad gebruikt.

Het idee is ontstaan toen de bond begin 2008 de leden vroeg met een goed idee te komen. Dit leverde enkele honderden leuke reacties op. Uiteindelijk kozen de leden samen met de ANWB jury voor het idee om de langste fietsroute van Nederland te maken.

Bron: ANWB

In het begin loopt de lijn samen met de Oostendse stadshoeveroute die doorheen de Schorre loopt. Over de Gistelsesteenweg (in de volksmond het "Gistels Kassietje" genaamd) werd enkele jaren geleden een nieuwe modieuse brug geplaatst.

Merci Rudy !

Bekijk de film

 PS: Oké, je kon misschien toch om de plas heenfietsen. Maar wat heb je er na zo'n tocht toch aan als je schoon thuiskomt....

Rheinkultur en Blackfield zaten er wegens de afstand en de regen niet in, dus werd de eerstvolgende muzikale afspraak na Graspop ineens Rock Zottegem.

Dankzij een klein omwegje langs Dender en Schelde kwam ik na een fietstocht van 204 kilometer aan in Zottegem. Daar werd eerst vreselijk lang aangeschoven omdat er maar een paar mensjes waren ingezet voor het kaartjesscheuren, en na dat wachten werd er een blauwzwart -bah- bandje om mijn arm geschoven.

De muziek dan: de eerste groepen had ik door de fietstocht en het aanschuiven gemist, maar het eerste optreden dat ik zag was meteen raak. Flogging Molly: hyperactieve hyperkinetische hyperiersachtige liedjes overgoten met een punksausje. Lekker dansbaar, zelfs na zo'n tocht. De groep was in vorm, de liedjes die ik kende passeerden voor het merendeel de revue, een mooie 7.5/10 mocht hun deel zijn.

Next, Motorhead. Met esthetische neppuntjes, maar daar doen we dus niet aan. De schreeuwlelijk. Weinig goeds op te zeggen eigenlijk, dan maar de tent (Rock Zottegem vindt plaats in een grote tent) ontvlucht en wat eten gaan zoeken. Met een 3 ("nog net aanhoorbaar") mogen de heren tevreden zijn.

Als laatste optreden volgde de verrassing van de avond: Arsenal. Been there, done that, en de vorige keer waren ze echt niet goed. Deze keer echter werd de tent omgedoopt in een plek waar de zwoele nummers van dit inheemse groepje wonderwel contrasteerden met het al even inheemse stevige onweer buiten. Weinig bekende nummers (voor mij toch), wel een fijn optreden. Een 7 werd vol vreugde toegekend, en daarna mocht ik de terugrit aanvatten. Geen omweg meer, en gelukkig ook geen regen meer...

Na Rock Zottegem was het overigens aan Muziek in de wijk: twee leuke folkgroepjes en een fijn zonnetje. Geen toppertje (ben de namen van de groepen al lang weer vergeten), maar het was in elk geval wel plezant. En toch stak het een beetje, want ik had eigenlijk liever in Liévin gezeten voor het concert van Calogero (maar dat was toch wat hoog gegrepen...)

Ook aan de andere liefdes werd gedacht: de fiets is op regelmatige tijdstippen bovengehaald (3100km al dit jaar!), de eerste Malinwamatch van het nieuwe seizoen is ook al passé (op Heist-op-den-Berg) en de DVD-collectie is ondertussen uitgebreid met meesterwerken als The Fountain, 28 days later en X-men.

De voorlopige concerttop van 2008 luidt:
1. Sonata arctica @Graspop (8/10)
2. Korpiklaani @Graspop (7.5/10)
3. Flogging Molly @RockZottegem (7.5/10)

Wat dan? Hoor ik je afvragen...

Een jaar geleden ging ik fietsen. Ik had al een lange tijd niet gefietst na de Alpe d'huez, dus ging ik mee met de Pedaalridders. Het zou mijn eerste serieuze keer fietsen worden.
Het was mooi weer, zonnetje scheen en het was zo'n 25 graden. Perfect om te fietsen dus... Ik had er weer plezier in, het ging lekker en ik kon met ze mee, want hun reden wedstrijden, ik niet...

De Tour de France was bezig, dus we gingen rijden voor het bolletjes klassement, naar het bruggetje, naar de bocht of naar de paal voor de groene trui...
Leon, een goede vriend van mij kan goed fietsen. Hij wint wel is wat wedstrijden. Ik zag dat hij wilde aanzetten naar het bruggetje toe, ik ging ook, iets eerder als hem en ik had al gauw 10 meter op hem. Maar hij kon beter fietsen, hij kwam naar me toe, ik hoor Emiel nog roepen: Links, links!
Dus ik ga naar links, in de hoop hem tegen te houden en voor hem te gaan zitten. Maar hij zat al links toen ik ook links zat, mijn stuur in zijn stuur en op volle snelheid ging ik gigantisch op mijn bek...
Een flinke schuiver, ik kreun wat en denk bij mezelf: stop ermee...

Een paar uur later blijkt dat mijn elleboog op 5 plaatsen is gebroken. Ook wordt duidelijk dat ik morgen geopereerd moet worden, om half negen weer in het ziekenhuis dus...
Ik heb een vreselijke nacht gehad, mijn wonden verzorgen, mijn arm in een soort buis om hem recht te houden. Gewoon voor de stevigheid.
Terwijl ik in de wachtkamer zat 's avonds, nog in mijn fietskleren, heb ik flink gelachen met mijn ouders. Zo ging mijn vader foto's maken met mijn telefoon van mij, ik in mijn kapotte fietskleding en kapotte lichaam. Want ik was kapot, mijn knie, dijbeen, arm en schouder lagen open.

's Nachts heb ik achter de computer gezeten, op een aantal fora verteld wat ik had gedaan, op mijn oude blog geschreven wat er was gebeurd, allemaal met 1 hand. En ik baalde, want ik zou 1 september niet in Frankrijk kunnen fietsen... In bed ging ik dan ook flink kapot, ik zou niet kunnen werken, dus ik kon niet voor mijn 400D sparen, ik zou thuis zitten en ik moest morgen geopereerd worden. Niet dat ik daar zo bang voor was, maar het was gewoon allemaal kloten wat er was gebeurd...

De volgende ochtend zaten we weer vroeg in het Ziekenhuis, wonden werden verschoond, en ik moest wachten tot er iets vrij was. In de middag kon ik dan eindelijk geholpen worden, en nog steeds had ik enorm veel lol met mijn ouders. Ik had het gewoon naar mijn zin, en daar was ik blij mee...

Er zaten pinnen in, ik werd geopereerd en ze wilde eerst mijn onderarm door zagen om er beter bij te kunnen...

Exact een jaar geleden was ik om deze tijd (18:02) bij het clubhuis, verhit, want mijn band was lek en die had mijn vader nog even snel vervangen. Ik was maar net op tijd bij de kazerne...

De dagen erna waren hels, ik zat enkel en alleen voor de tv, ik verveelde me mateloos en ik kon niet werken. Probeerde wat foto's te maken en ging met mijn vader nog naar de ronde van Wateringen. Ik computerde, keek tv en ging slapen, maar dat slapen lukte slecht. Hoofdpijn, pijn in mijn arm en de stinklucht van de helende wonden.
Ik moest mijn wonden likken na een domme valpartij. Ik lag slechts op een aantal manieren lekker in bed, en als ik dan bijna sliep kon die arm nog wel is naar beneden geleiden, wat bepaald geen pretje was.
De dagen erna sliep ik nog steeds slecht, zat veel om 3 uur nog achter de computer en sliep met licht aan, op een of anderen manier ging dat beter.
Ik had geen gips, slechts een mitella die ik zo min mogelijk om wilde doen. Ik moest mijn arm weer snel gaan gebruiken, want anders zou de beperking ernstig blijven, maar ik wist het al: ik zou mijn arm nooit meer kunnen strekken...

Ik ging foto's maken, in de tuin. Zo heb ik deze foto daar gemaakt, een die ik nog steeds leuk vind.
Ik heb nog een foto van mijn wonden, zoals ik er toen uitzag...Hier.

Maar ik revalideerde redelijk, maar het stagneerde en ik ging toch maar naar de fysio. Ze hielp me redelijk goed en ik heb er wat aan gehad. Maar ze vond het geen goed idee dat ik inmiddels weer aan het werk was.
Maar ik had er schijt aan, mijn arm moest gewoon iets beter zijn best gaan doen. Meer niet, het deed altijd weer pijn als ik er was, die arm waar ze maar aan bleef trekken.

Ik ging weer langzaam op een fiets zitten en merkte dat ik ongelofelijk scheef zat, logisch, maar ik kon niet lang fietsen, mijn arm ging weer snel pijn doen omdat de spier die je bij het strekken gebruikt weg was.
Ik voelde me hopeloos worden, is dit nou waar ik het mee moet doen?

En nu een jaar later kan ik maar 1 ding zeggen: Ja, dit is waar ik het mee moet doen! Mijn arm kon niet ver, ik lijk nog steeds een mongool en hij kraakt als de tyfus! Dit is Godverdomme waar ik het mee moet doen! Ik zal de rest van mijn leven door lopen met een rare arm...
Enige troost, als ik 30 was geweest had ik niet verder gekund als 90 graden...

Achja, een jaar geleden. Ik ruik bijna mijn wonden weer...

Ik heb hier een set met foto's van mijn arm enz enz...

HET SFEERVOLLE GENT IS DE IDEALE UITVALSBASIS VOOR MOOIE FIETSTOCHTEN. MET DE VOLTOOIING VAN TWEE NIEUWE FIETSNETWERKEN KAN IEDEREEN EENVOUDIG ZELF FIETSROUTES UITZETTEN DOOR GEHEEL OOST-VLAANDEREN.

BORIS PETERS

Een paar eenden staan met hun po­ten in de modder van de zeer laagstaande Schelde. Een smal fiets­pad loopt over de dijk. Net onder de dijk lonkt het terras van een klein café. Het centrum van Gent lijkt hier kilometers ver weg, toch is het nog slechts een kwartiertje geleden dat de fietsen uit de garage van een Gents hotel werden ge­haald.

In de Oost-Vlaamse stad Gent is het goede leven nooit ver weg. In de historische binnenstad vechten de Sint-Baafskathedraal, de middel­eeuwse burcht het Gravensteen en het ruim 95 meter hoge Belfort om de aandacht. ’s Avonds lonken de restaurants in de smalle middel­eeuwse straatjes van het Patershol.
In de vele kroegen is het daarna tot diep in de nacht goed borrelen bij een speciaalbier of een druppelke, de lokale benaming voor jenever.
Minder bekend is dat Gent ook uit­stekend te gebruiken is als uitvals­basis voor ontspannen fietstoch­ten. ’s Avonds genieten van bijvoor­beeld een GentseWaterzooi, een met veel room aangedikte bouil­lon, ruim voorzien van kip of vis, groenten en aardappelen, verge­zeld van een streekbier, om vervol­gens ’s ochtends vanuit je hotel in tien minuten met de fiets midden in de natuur te staan. Dankzij de ‘fietsnetwerken’ met hun ‘knoop­puntensysteem’ stippel je in een handomdraai een mooie route uit.
Begin deze maand zijn de nieuwe fietsnetwerken Scheldeland en Waasland voltooid. Samen met de al bestaande fietsnetwerken Leie­streek- Oost, Vlaamse Ardennen en Meetjesland is nu het volledige grondgebied van Oost-Vlaanderen voorzien van knooppunten. Zo’n knooppunt is een plek waar fiets­wegen elkaar kruisen, voorzien van een nummer. Op elk knoop­punt wordt duidelijk de richting naar volgende knooppunten aange­geven. Die knooppunten staan ook duidelijk aangeven op de fietsnet­werkkaart. De route is van tevoren eenvoudig uit te stippelen, waarna de knooppunten op een soort baga­gelabel voor aan het fietsstuur ge­hangen worden. Vervolgens is er de hele dag geen kaart meer nodig. Alleen voor de rit dwars door Gent naar het eerste knooppunt komt er even een kaart aan te pas. Door het Citadelpark, waarin het Mu­seum voor Schone Kunsten en het aan actuele kunst gewijde S.M.A.K zijn gehuisvest, gaat het via de Sint Pieters Abdij met zijn eigen wijngaard midden in de stad, langs het Klein Begijnhof naar knooppunt 6: het vertrekpunt voor vandaag.
Verkeer is er nauwelijks, alle knooppuntroutes leiden langs smalle weggetjes, ongeasfalteerde paden, bospaden, steegjes en ande­re plekken waar nauwelijks of geen gemotoriseerd verkeer verschijnt.
Was het vertrek voor de tocht niet pas na het middaguur geweest, dan was restaurant Stapsteen in Heus­den een verleidelijke plek voor de lunch geweest. Het restaurant is in de streek bekend vanwege zijn goe­de ‘paling in het groen’, die niet al­leen in het restaurant, maar ook op diverse markten aan de man wordt gebracht. De paling, die ook bij veel andere restaurant op de kaart staat, wordt niet meer zoals vroeger in de Schelde en de wate­ren eromheen gevangen, maar wordt tegenwoordig ingevoerd, waarna de vissen nog enkele we­ken in grote bakken in het Schelde­land mogen rondzwemmen om te verwateren.
Wel wordt er gestopt in Destelber­gen, waar de bekende circusfamilie Malter het dierenpark Harry Mal­ter uitbaat. Voor een drankje op het terras hoeft geen entree te wor­den betaald. Gezinnen met wat kleinere kinderen vinden hier on­der meer de olifant Suzy, hangbuik­zwijntjes, geiten, kippen, kangoe­roes en pony’s en kamelen waarop een ritje gemaakt kan worden.
Langs de Schelde staan veel buiten­verblijven en kasteeltjes, gebouwd door de vroegere textielbaronnen uit de stad Gent. Het meest beken­de is het Kasteel van Laarne. Het oudste gedeelte van deze zeer goed­bewaarde vijfhoekige waterburcht met vijf torens dateert uit de twaalfde eeuw.
Rond de rivier werd ook turf ge­wonnen in zogeheten turfputten.
Tegenwoordig staat er water in en zijn ze ontwikkeld tot kleine me­ren. In de buurt van Lokeren staan hectaren vol met begonia’s en aza­lea’s. In kassen én buiten, waar ze voorzien zijn van enorme berege­ningsinstallaties.
Na een stevige fietstocht is het goedbijkomen in het fietsvriendelij­ke hotel. Na wat rust en een bad, lonkt de gezellige drukte van het centrum. De fraai gerestaureerde historische gevels aan de Koren- en vooral de Graslei aan de overkant van het water krijgen bijna iets ma­gisch in de avondgloed. De zondag­markten in het centrum, waar je achtereenvolgens langs de bloe­men-, de kunst- en curiosa-, de vo­gel- en kleine dierenmarkt en de gewone markt kunt slenteren, is voor een volgende keer.

De volgende dag gaat het langs het Sint Pieter treinstation rustig fiet­send richting de Leie, die langs de jachthaven de stad uit leidt. Groep­jes wielrenners in volledig tenue vliegen zo nu en dan met grote vaart voorbij. Langzamer gaan de joggers, die alleen of als duo’s langs het water draven. Langs Af­snee loopt de weg richting Dron­gen. Aan de overkant van het wa­ter strijkt een zwerm ganzen neer.
In Drongen domineert de Oude Abij het dorpsaangezicht. Overal langs de Leie staan prachtige villa’s met aanlegsteigers. Op het water toeren vandaag daarentegen voor­namelijk piepkleine, gehuurde bootjes. Een aantal fietsers bedient zelf een pontje naar de overkant.
Verderop, in het gehucht Baarle, is de pont voorzien van een veer­man, die de recreanten gratis over­zet. Direct naast de aanlegsteiger tracht een restaurant de passanten te verleiden.
Rond Deurle leidt een smalle, half verharde weg langs een prachtig golfterrein met nog mooiere villa’s eromheen. Het weer is ideaal. Zon­nig, maar niet te warm. Dus wordt de kaart erbij gehaald en aan de hand van knooppunten wordt de route uitgebreid tot Ooidonk. Een kasseienweg leidt daar onder de Blauwe Poort door naar het kasteel van Ooidonk, in privé-bezit van Juan ’t Kint de Roodebeeke.
Na twee keer verwoest te zijn, werd het na 1579 weer opgebouwd in Renaissancestijl. Het kasteel kan qua aanzicht en uitstraling wedijve­ren met de Franse kastelen langs de Loire. Een vriendelijk meisje bij het Poorthuis meldt dat het kasteel nog niet open is, maar dat de tuin tegen betaling van een euro kan worden bezocht. „Het is een mooie tijd om foto’s te maken.
Straks na tweeën, als het kasteel zelf ook toegankelijk is, kun je hier over de hoofden lopen”, voegt ze eraan toe. En inderdaad, in de ele­gante, bescheiden paleistuin is het nog heerlijk rustig. Maar de kilome­ters beginnen te tellen voor de on­getrainde benen, dus langzaam gaat het weer richting Gent. De knooppunten wijzen de weg.

Ik begeef mezelf van mijn thuis naar de apotheek in mijn dorp. Een fietstocht die vijf minuten hoort te duren, maar voor mij toch zeker tien minuten duurt. Ik kan niet fietsen. Fysiek kan ik het natuurlijk wel, want ik ben gezond en beschik over twee benen waarmee ik mezelf vooruit kan trappen. Maar toch kan ik niet fietsen. Ik bedenk mezelf dat een snelloper, of een middelmaatloper, me wellicht zou kunnen inhalen. Ik duw mezelf vooruit en voel hoe ik plots een zeer scherpe hoofdpijn krijg. Te veel wind in mijn rechteroor, godverdomme toch.

Al hijgend ga ik de apotheek binnen. Ik hoop dat ik niets moet zeggen, kwestie van niet over te komen als één of andere zenuwzieke stalker die elk moment uit elkaar dreigt te vallen in kleine stukjes mens. Want zo komen hijgers wel eens over, vind ik, zeker als ze oog in oog staan met de lokale apotheker. Ik doe er zowat twintig seconden over om mijn voorschrift open te plooien, wat eigenlijk wel verdacht lang is. Ik tril een beetje en ben me té bewust van het zweet dat uit mijn poriën komt waardoor ik me inbeeld dat ik liters water verlies. De vrouw haalt me het product, want medicijnen zijn ook producten, en vraagt me of het zo zal gaan. Daarmee bedoelt ze of ik een zakje moet hebben. Ik denk aan mijn onbestaande aerodynamica en hoe die wel enorm verkloot zou worden door zo’n zwepend en zwierend plastic zakje aan mijn stuur en zeg dat het niet hoeft.

Ik wandel naar buiten en zie daar mijn fiets opnieuw staan. Soms denk ik dat hij naar mij grijnst en mij stiekem uitlacht als hij andere fietsen tegenkomt. Zo van “Mijn baasje gaat liever een half uur te voet dan vijf minuten op mijn onbeschrijfbaar pijnlijk zadel te gaan zitten”. Want zo is dat. Ik zet me op de fiets, probeer ervoor te zorgen dat mijn rok op z’n minst een beetje blijft zitten waar hij hoort en dat oude mannen tevergeefs naar mijn onderbroek proberen te staren. Of ik daarin slaag, weet ik niet, want ik kan mezelf natuurlijk niet frontaal bekijken als ik fiets. Ik vraag mezelf tevens af hoe iemand er ooit op komt om wielrenner te worden. Of ooit denkt ‘ik ga voor de leute de Ronde van Frankrijk rijden… Als hobby. Zonder ervoor betaald te worden.’.

I truly wonder, hoor. En ik vraag me ook af waarom ik niet te voet gegaan ben, in the first place, als ik toch liever een half uur te voet ga dan vijf minuten te fietsen. Ik ben nog steeds een mysterie voor mezelf, zoveel is duidelijk.

28 juni: Graspop (Dessel)

Daags na mijn thesisverdediging mocht ik met een goed gevoel op pad naar Dessel. Sure, een dagticket is duur als je eigenlijk maar 2 groepen wilt zien, maar er is altijd de hoop op leuke ontdekkingen (waar Pukkelpop een semi-patent op heeft).
Met de fiets ging het dus over de kanaaldijken naar Dessel, zowat 80 kilometer verderop. Een heerlijk zonnetje, meewind en Sonata in het vooruitzicht, wat wilt een mens nog meer? ;)

De eerste twee groepen waren niet veel soeps. Forbidden (2) en Dying fetus (1), tzullen mijn maten niet rap worden. Dan maar wat over de wei geslenterd, rondgekeken, de Special beers tent verkend en me in pole position gezet voor de groep waar het allemaal om draaide.

Iets voor 5, Sonatatijd. Een hele fijne setlist (helaas zonder de twee toppertjes San Sebastian en Victoria's secret - hoewel Replica c.s. veel goed maakten), Toni Kakko op dreef, lekker zonnetje en het opgeluchte gevoel van eindelijk vakantie te hebben: héérlijk. Bovendien nog een sms'je gehad van iemand die daar toevallig ook was (en dus ook nog een leuk vooruitzicht) om het nog wat beter te maken. Sonata scoorde een mooie 8, hoewel dat stiekem toch iets onder hun gemiddelde is.

Daarna was het even Melissa zoeken (en vinden) en dan snelsnel naar de Marquee, waar Korpiklaani al klaarstond. Eerlijk gezegd kende ik er niet zoveel liedjes van (en dan al helemaal niet van buiten), maar toch was het een fijn feestje. Wel verschrikkelijk puffen en zweten in de tent, maar de muziek en de sfeer maakten heel veel goed. Zotte Finnen part 2: deze heren klokten af op 7.5/10.

Wat daarna volgde was helaas krot en company. Ofwel waren ze slecht bezig, ofwel waren ze - om braaf te zijn - niet geheel mijn stijl. Iced earth (bleh, 2), Immortal (uh..., 1.5), Cavalera conspiracy (*runs away*, 1), het was wachten op die andere groepen waar toch nog iets van te hopen viel, en die als laatste twee geprogrammeerd stonden.

My dying bride hield de eer nog wat hoog: het was niet super, maar zeker nog wel OK. De zanger - en de fans - waren best leuk om bezig te zien. Een vijfje houden ze er nog wel aan over (als we mild zijn). Kiss daarentegen... een hoop oude zakken die nog niet weten dat ze dood zijn, aaneenhangen van de clichés en echt totaal niets goeds te bieden hadden. Een halfuur hebben we het uitgehouden, en daar was ik al best trots op. De groep krijgt een 1 omdat ze zijn komen opdagen (0-en zijn enkel gereserveerd voor Babyshambles, een groep waarvan ik niet begrijp dat concertorganisatoren ze nog vragen), maar daar houden we het bij.

Daarna ging het weer naar huis, merkelijk trager dan de heenrit wegens vermoeidheid, slechte fietspaden en tegenwind. Moe maar tevreden (heerlijk cliché, itt die van Kiss) was ik tegen de klok van drieën terug thuis.

Deel 2, over Rock Zottegem en wat intussen gebeurd is, volgt z.s.m.

Rotterdam fietst heet het actieplan van de gemeente. Stedelijke hoofdfietsroutes moeten zorgen voor directere verbindingen. Betere verkeerslichten moeten de wachttijden verkorten. En zelfs over de kleur van het asfalt is tot in de puntjes nagedacht. Fietsers worden in Rotterdam volledig in de watten gelegd.

Wie dagelijks naar het station fietst ervaart een hele andere realiteit. Rotterdam Centraal verwerkt iedere dag 110.000 reizigers. Volgens de gemeente reist 30% van de reizigers met de fiets naar het station. Een middelgroot station als Leiden heeft 7000 fietsenrekken. Rotterdam Centraal heeft er 2700.

Reizigers parkeren hun fiets noodgedwongen tussen de volle rekken. Diverse partijen hebben het probleem al aangekaart. De gemeente houdt vol dat er genoeg plek is, en blijft lukraak fietsen buiten de rekken weghalen. Niet alleen fietswrakken en gevaarlijk geplaatste fietsen moeten het ontgelden. Nee, geen enkele fiets is veilig voor de grijpgrage fietsenknippers van de gemeente. En dus kan de treinreiziger weinig anders dan enkele keren per jaar zijn eigen fiets terugkopen.

Hoe Rotterdam haar ambitieuze doelstellingen wil halen is onduidelijk. Het nieuwe station biedt met 5000 plekken weinig perspectief. Straks hebben we een heel esthetisch station, maar nog steeds te weinig fietsenrekken. Wellicht dat de gemeente nog een paar bejaarden kan bewegen om wat vaker met de Spartamet naar de Aldi te gaan. Maar daar zal het met het huidige wegknipbeleid wel bij blijven. Rotterdam heeft de mond en de beleidsplannen vol. Nu de realiteit nog.

Eén van de voordelen: je zult er niet gauw onder de voet gelopen worden want dit stukje Engeland ligt wat buiten de geijkte toeristenstroom. En dat terwijl de streek heel wat te bieden heeft aan bijvoorbeeld landschappelijk schoon en landelijke rust. Echt een oord voor wandelaars en fietsers. Met onder meer tochten over kustpaden. Verder zijn er talrijke fietsroutes en ook de sportvisser kan er zijn hengels uitgooien. 

Bungeejumpen

Ook aan 'thrillseekers' is gedacht. Wat te denken van bungeejumping van de Transporter Bridge in Middlesbrough, van parachutespringen en rafting. En in Darlington kun je je portie sensatie beleven aan de motorsport. Op Get-outdoors.org staan de vele mogelijkheden die de streek Durham en Tees Valley bieden uitgebreid opgesomd met de mogelijkheid je wensen om te zetten in een reisplan.

De regio is uitstekend bereikbaar dankzij het eigen vliegveld waar ook vanuit Nederland op gevlogen wordt. Kijk voor scherpe tarieven van overtochten naar Engeland en huurauto's in Engeland op Inpakkenenwegwezen.nl. En voor een bijzondere of actieve vakantie in Engeland kijk je op Topvakanties.nl. Meer vakantietips voor Noord-Engeland lees je op de Nederlandstalige site VisitEnglandsNorthCountry.

De Tour de France is voor mij twee weken heerlijk tv kijken. Vervolgens zelf fietsen en doen alsof je in de Tour zit. Alsof jij daar rijd, alsof jij wint. Net zoals ik vroeg deed met schaatsen. Net doen alsof je de wereldkampioen ben en vervolgens een PR rijden.

Vorig jaar heb ik de Tour de France kunnen volgen alsof ik alle tijd van mijn leven had. Maar helaas, dat had ik ook. En dan zul je denken, waarom helaas?
Vorig jaar brak ik mijn elleboog. Ik brak mijn elleboog op 5 plaatsen toen ik ging sprinten. Sprinten naar een bruggetje voor de bolletjes trui. Inderdaad. Het doen alsof je in de Tour zat werd me fataal. Ik was dan wel niet dood, maar zo voelde ik me wel. Mijn elleboog was kapot, op 19 juli vies ik, op 20 juli werd ik geopereerd. Ik heb die nachten slecht geslapen. Zo las ik 25 op 26 juni 's nachts hoe Rasmussen de Tour uit was gezet. Ik baalde, maar de Tour ging mij meer interesseren. Ik weet niet waarom, voor veel mensen was de Tour voorbij. Het boeide ze niet meer. Voor mij werd hij extra spannend. Want hoe krijg je het voor elkaar uit de Tour gezet te worden als je in het Geel rijd? Voor ''affaire Rasmussen'' was Vinokourov al betrapt, en zo was er nog veel meer met doping.
Voor velen was de tour voorbij? Voor mij niet. Ik zat met een gebroken elleboog op de bank. Ik keek met veel plezier. En dan aan het eind. Ik zette radio 1 aan en luisterde naar de fenomenale stem van Jacque Chapel. En ik had er weer zin in. Bij de laatste paar kilometer de radio aan zetten. Samen met Gio Lippens op de motor gaf hij het mooiste commentaar wat ik heb mee gemaakt.
Maar Jaqcues Chapel is niet meer. Hij is overleden op 62 jarige leeftijd. Een dag voor de tour begon. Geen kippenvel bij de laatste kilometers van de Tour de France. Zonde.

Dit jaar ga ik ook weer Tour de France kijken. Op internet, en ik kan jullie vertellen. Ik geniet. Ook zonder Jacques Chapel...

Voor de 4e keer op een rij doet onze Friesche Pieter Weening weer mee aan de Toure de France! Zou hij ook deze keer weer grote kansen hebben om te winnen? Wie weet. Zelf vind hij het moeilijk te zeggen als hij dit jaar een etappe kan pakken. Als dit al zo zou zijn, gaat hij een gat in de lucht springen. Speciaal voor PraatmarFrysk heeft hij de praatpaal ingesproken.

En wil je ook nog GRATIS opblaasbare lippen hebben, buttons of stikker van PraatmarFrysk? Klik dan hier! Ja klik maar! Want wijFrieschen willen ook wel alles hebben wat gratis is..

Alle stokheid op een gekje.... ons firma gaut vanaf 1 januari van noste jaur de wielerploeg  - onder de vleugels van onze wielertrots Eddy Merckx - "Topsport Vlaanderen" medesponsorren (saumen mee de vlaumse gemiênschap) en da veur teminste al twiê jaur..... dus weer een reden miêr om per vélo te rijen !

Tour de France van start op 5 juli

0p 5 juli is de Tour de France weer van start gegaan! Een jaarlijks terugkerend evenement voor sportliefhebbers en Francofielen. Als u in de buurt bent kunt u de kans om het een keer mee te maken niet aan u voorbij laten gaan.

Dit jaar zijn er in de Languedoc maar liefst 2 mogelijkheden om de 'tour' van dichtbij te bekijken. Zo'n 2 uur voordat de renners voorbij komen, komt de reclame-caravaan langs. Dat is op zich al een belevenis, er wordt gul gestrooid met allerlei Tour de France souvenirs.

De etapes die u makkelijk vanuit onze vakantievilla's kunt bezoeken zijn de volgende:

• - Lavelanet-Narbonne op 17 juli
• - Narbonne-Nîmes op 18 juli

Als u gaat kijken neem dan klapstoeltjes, en véééél water mee!