Można myśleć sobie "tak miało być, wierzę że to co mnie spotyka ma sens". Można uważać, że uratowała nas szalona wiara w drugiego człowieka. Wiara w tą drugą stronę, niezależnie od tego w jakim kontekście zostałyśmy postawione.
Wspominam te nieprzespane noce, to zakłopotanie gdy zostawili nas na woodstockowym polu sam na sam, to wspólne pogo na stole w Siekierezadzie i ten nocny telefon z osiemnastego lutego zeszłego roku. Tak, chciałyśmy tego i to nas uratowało dla siebie.
Ciebie dla mnie i mnie dla Ciebie.

Przyjaźń, miłość. Podziw, złość, zazdrość. Może to przez konieczność bronienia nas. Może kiedy związek z kimś jest trudny, kiedy trzeba zmagać się z ludźmi rzucającymi kamienie do naszego ogródka - może to dlatego? Wyjasniać ciągle na nowo swoje stanowisko, być posądzaną o brak własnego zdania i szereg innych rzeczy w związku z nami.

A ja myślę: do diabła z ludźmi, którzy tak myślą. Którzy nie widzą we mnie świadomej siebie kobiety, wybierającej możliwość wymiany myśli, lęków, radości i miłości z kimś tak cudownym jak Ty.

Przyjaźń, miłość. Może to przez zgodność w podejściu do rzeczy najważniejszych. Może kiedy przyjaźń z kimś jest oparta na wielkiej potrzebie serc, na wspólnym uwielbieniu dla przepełnionych patosem opowieści o ludziach, na bezwarunkowej chęci pomagania sobie i na zgodnym śmianiu się z absurdalności rzeczy, którymi próbujemy nadać życiu jakiś sens - może to dlatego?

***

Może to dlatego nie wyobrażam sobie siebie bez Ciebie.

I nie umiem wyrazić ile mi pomogłaś, ile we mnie zmieniłaś przez ten rok. Ani opisać tych chwil, gdy rozmawiałyśmy po nocach, gdy w czerwcowym słońcu pisałam do Ciebie list, gdy siedziałyśmy na pomoście w Szczecinku i zaczarowałaś słowami całą rzeczywistość. Gdy szłyśmy o świcie ulicami Poznania, gdy mogłam być z Tobą na Powązkach. Chyba są jakieś granice esencjonalności?

Magdzie Sz.