"John Niven was an indie fan in the 1980s, an A&R man in the Britpopping 1990s, and is now the author of Kill Your Friends, a sadistic satire of the record industry of which he was once an enthusiastic member. "I was in Gap a few weeks ago and there was some sort of generic indie music playing," he says. "I was with a friend who's a promoter and a bit younger than me. After about three or four tracks I asked him: 'Whose LP is this?' And he said, 'No, it's a compilation.' Every track sounded identical. The guitars, the production; all these bands sound like they're made in the same studio with the same producer. It's such a ball-less, soulless, generic whitewashed indie sound. You could probably take a member from each band and throw them together in a new group and no one would be able to tell the difference. They're completely interchangeable."

Het gaat in dit artikel om bands als The Kooks, The Bravery, Pigeon Detectives...maar we kunnen er evengoed nog een resem andere bij steken.
Het artikel probeert verder ook de term "indie" te definiëren en historisch te plaatsen.
Skinny pants, hoe lang kan het nog de mode blijven?

Uiteindelijk wilde madam er niet in zitten, maar ze wilde wel met de buggy rijden, en zo reden we met alle spulletjes in die buggy naar de kassa. Eind goed al goed.

En nu heb ik een super handig klein plooi buggytje waarin ik een weerbarstig kindje in kan vastgespen zodat ze me midden in een winkel niet meer kan weglopen...

Vanzelfsprekend dat wij daar niet zo content mee waren.
Uiteindelijk was ze om 4u30 terug stil, maar helaas voor ons liep de wekker twee uurtjes later al terug af.

Mama en papa moe, maar Emmaatje ook, ze had echte miniwalletjes onder haar oogjes.

Ik snap het niet, wij zijn alle twee die-hards fan's van slapen. Maar toch hebben we een schepseltje geproduceerd die er niet zo veel om geeft. Dat is toch echt geen goede match.

Vanaf nu heb ik officieel vakantie! En wat ben ik daar blij mee. Ik moest vandaag m'n boeken inleveren, rapport halen, viering houden, enz. Nou, het was verschrikkelijk! Ik kwam op school en het was echt snikheet daarbinnen. Dus ik ging rustig op de grond zitten bij m'n kluisje en alle boeken uitzoeken. Wat ik moest inleveren in een plastic tas en dichttapen, en de rest van de boeken in m'n tas. Daarna moest ik nog een kwartier wachten voor de viering begon. Vreselijk. Ik heb met geen enkel persoon iets, ik mag niemand, en niemand mag mij. De viering was ook geweldig. Niet dus. Wat ik zó erg vond was dat er niks met God gedaan werd. Het is een christelijke school, en dan mag je toch wel íets verwachten? Het enige gebed was een voorgelezen gebed door mijn geliefde legoleraar. Een andere legolerares had een verhaal over een evangelist oid, iig, ze ging die man helemaal afzeiken enzo. Kom op, die man wil z'n verhaal kwijt, weet ik het. Ga hem dan niet lopen uitlachen ofzo. Daarna rapportuitreiking. Mijn mentor vond het maar matigjes geloof ik. Nou, hij moet niet zeuren! Ik heb 5 zevens, 4 zessen en maar 1 vijf. Oh, nog een acht en een goed en een voldoende. Arghh.

Nou, waar het dus op neerkomt is dat ik nu al opzie tegen volgend schooljaar. Ik wil gewoon niet nog twee van zulke jaren. Dat houd ik niet vol. Het liefste zou ik naar een andere school gaan, en misschien gebeurt dat nog wel ook. Wie weet.

Maar eerst ga ik vakantie houden. Nog twee schoolloze maanden! Morgen ga ik een weekje naar de Betteld, en daarna ben ik weer een weekje thuis.. Fijne vakantie iedereen!

Ik word eventjes helemaal gek. Ik was net beneden tv aan het kijken, maar m'n moeder en m'n zusje zitten er de hele tijd doorheen te praten. Iets lekkers mag ik niet. Maar dat is meestal zo. Het meest voorkomende scenario:
Ik: Mag ik iets lekkers?
Moeder: Ik zou niet weten wat?
Ik: Ehh, een koek/zoutjes/chips?
Moeder: Nee. Je hebt vanavond al gegeten. Je mag wel een chocolaatje.
En dan mag ik dus een klein chocolaatje als lekkers voor de tv. Serieus. Hoe gaat dat bij jullie thuis? Mogen jullie zelf wat uit de kast trekken of moeten jullie het ook vragen? En als je iets vraagt, mag je dan ook bijna nooit wat je wilt? Ben even benieuwd of mijn moeder nou zo raar doet of dat het zo hoort..

Ik moet eerlijk bekennen: ik ben een fan van Bobbejaan Schoepen. De Bobbejaan van Lichtjes van de Schelde, Jef en Rosa, De jodelende fluiter en Café zonder bier welteverstaan. Een volkse entertainer, die zoals dat vroeger ging, een aan lach en een traan combineerde in zijn varietéshows. Het hele Bobbejaan-imago had ook iets komisch, iets absurd, zoals alleen in België kan bestaan: Bobbejaan Schoepen was een Vlaamse cowboy, hoewel zijn muziek eigenlijk niet veel uitstaans had met country.
Maar in zijn genre, in de grote shows van de jaren '50, was Bobbejaan wereldklasse. Niet alleen Vlaanderen ging voor de bijl maar ook Duitsland. Hij schopte het zelfs tot in Amerika en speeld in de Ed Sullivan Show en in The Grand Ole Opry. Maar als een typische Belg was dat reizen niet aan Bobbejaan besteed en had hij liever een vaste stek. Hij kocht een stuk moerasgrond en bouwde daar zijn befaamde Bobbejaanland, wat langzaam aan ook zijn hoofdbezigheid werd.
Bobbejaan Schoepen is nu een oude man. Onder impuls van de Vlaamse popkitchzanger Daan werd hij in zijn meest introverte cowboypak gehesen. Hij speelt nu liedjes in mineurakkoorden en zelfs Franse chanson. "Zoals Johnny Cash", wordt er hier en daar geschreven, want hij is ook een oude man die terug opgewardeerd werd door een bekende producer. De American Recording-albums van Cash zijn één groot meesterwerk waar een oude man terugblikt op zijn leven en met al zijn ervaring en levenswijsheid een paar essentiële covers brengt. Maar...Bobbejaan is Johnny Cash niet. En Daan is al zeker Rick Rubin niet. Johnny Cash was in een rebel, drugsgebruiker, countryzanger... Bobbejaan was een pretparkuitbater voor het grootste deel van zijn leven. Het is een goedkope poging, zeker gezien het grote succes van de Cash-albums, om hetzelfde te willen doen met een Vlaams icoon. Dat is fout, dat doet hem geen eer aan. Bobbejaan Schoepen was een volkse entertainer en daar was absoluut niets mis mee, hij was er zelfs bijzonder goed in. Ik hou mijn hart vast en hoop dat dit geen trend wordt: binnenkort kunnen we misschien nog zulke albums verwachten van Rocco Granata of Paul Severs.

Daardoor komen de producten die ze hebben ingegeven tegenwoordig tegen een rotvaart op je af. Zij moeten gewoon even je chocomousseke of wasverzachter over die glazen plaat voor hun neus zwaaien en hop: het ligt al bij de hoop. Zorg maar dat je het tijdig in je plastic zak hebt gestopt of er ligt nog zo’n hele berg vers aangekochte spullen als ze al willen afrekenen.

En je was al zo aan het vloeken op die zakken, want altijd heb je er wel eentje te weinig bij. En door je te haasten, maak je met die doos cereals natuurlijk een scheur van jewelste in een van de weinige zakken die je wel nog bij hebt.  En intussen vraag je je – intussen lichtjes zwetend – af of er eigenlijk nog wel voldoende geld op de rekening staat…

Wat moet dat niet zijn als je al wat ouder bent, vroeg ik me van ’t weekend af, toen ik weer maar eens zo’n shoppingexpeditie tot een goed einde had gebracht. Dat moet toch ronduit angstwekkend zijn? Of erger nog: als je al een hele dag aan de lopende band hebt gestaan. En dan komen ook nog eens je aardappelen en je keukenrol op je afgedenderd. Let op mijn woorden: daar gaan nog malheuren van komen. Het is een kwestie van tijd voor er eens iemand echt door het lint gaat, aan zo’n lopende boodschappenband.

7 (+1 voor Luxemburg) om exact te zijn.

Maar hier is de clou, tweevoudig, typisch belgisch:

1. 7 + 1, in vervanging van 11 C-130 die we nu hebben (ttz, 10 en 1 occasie in ombouw), die ene is dan nog niet echt van "ons".
2. Levering voorzien in 2018, maar 't zal waarschijnlijk later zijn, omdat zoals dat normaal is tegenwoordig, de ontwikkeling massa's vertraging heeft. Wetende dat de C-130 nu al meer dan dertig jaar oud zijn.

Typisch belgisch: minder bestellen dan we nu hebben (gaan we opeens zoveel minder capaciteit nodig hebben of zo). Alsof Crembo zo wel zijn aanvalsplannetjes gaat kunnen uitvoeren. De eerlijk gebiedt wel dat het de vorige regering was die ze besteld heeft, met Andreetje Flahaut dus.

Nog belgischer: lang wachten met iets te vervangen. Te lang in mijn ogen. Hetzelfde met de seaking in Koksijde trouwens: 40 jaar oud, en pas over twee jaar komt er nieuw materiaal. Hopelijk.

Dit interesseert misschien weinig lezers van de weinige lezers die ik heb, maar ik kan me daar enorm druk in maken. Onze jongens hebben in mijn ogen recht op goed, modern en up to date materiaal.

Gelukkig ziet dat machien er esthetisch nog goed uit vind ik.

Waar ik het over heb? Boeken bestellen, of course. Vanavond heb ik me er weer aan gewaagd. Alles was netjes ingevuld, dus ik klik op bestellen. Maar op de uitgeprinte zooi staan een heleboel dingen die niet waar zijn. Waarom moet ik mijn wiskunde boeken van dit jaar kopen? Waarom kost het 50 euro om een werkboek door te huren? (Volgens iddink ben ik dat boek kwijt, maar hij ligt hier gewoon in de kast, dus wat hun probleem precies is?) En waarom moet ik 25 euro betalen aan ko[pieerkosten en nog meer informaticazooi, terwijl ik geen informatica heb? Echt, die lui mogen wel eens goed hun systeem omgooien, en het duidelijk maken. Daar zouden ze mij, en ongetwijfeld een heleboel anderen, een groot plezier mee doen. Dus, morgen ga ik maar even gezellig bellen naar iddink, omdat ze geen emailadres hebben. Welke zichzelfrespecterende organisatie heeft er nou weer geen emailadres voor de klanten? Stomme school ook altijd (en vooral irritante iddink).

Verder heb ik even alle categorieën opgeschoont en zo nodig aangepast :).

En we werden daar lichtelijk niet goed. Heel dat gebouw K3 ziet er compleet onderkomen uit, oeroude ramen en raamlijsten, onderkomen ingang... de gang op de eerste verdieping ziet er vintage jaren 70 uit. Niet onderhouden, vieze kleurtjes, bejaarde lichten... een ziekenhuisgang, maar wellicht omdat er geen patiënten komen, is vernieuwing er geen prioriteit.

En dan denk ik, een beetje elitair wellicht, "is dat de manier waarop wij onze intelligentsia stimuleren om aan de medische vooruitgang te werken?" Een aangename werkomgeving helpt toch om plezier te hebben aan je werk?

Collega en ik waren meteen al bezig met herinrichten... mooie kleurtjes aan de muren en deuren, aangename verlichting, die hoek zou toch een fantastische lounge kunnen zijn... maar ja, wie zijn wij, en waar zijn de centen.

Triestig vond ik het.

En wordt het probleem er minder… euh, problematisch op? Nee, dus. Het enige wat softwarebedrijven die zich proberen te onderscheiden als spambestrijders lijken te doen, is lawaai maken. De pers ophitsen, zodat het lijkt alsof het einde van de wereld nabij is. Of toch ongeveer.

Maar we laten ons niet vangen, heb ik indruk. Hoe vaak verschijnen er artikels over spam? Geen twee per dag, dacht ik zo. En waarom niet? Omdat er behalve het ridicule geblaat – “Er zijn spamberichten gesignaleerd die inspelen op de economische teruggang!”, “Die gebruik maken van Google Docs!”, “Op het EK Voetbal!”, “Op de huidige celebritycultus!”, enzovoort – nauwelijks iets zinnigs wordt gesignaleerd. De gretigheid zou je haast toewijzen aan pogingen van de fabrikanten om door middel van sensationele artikel(tje)s in de pers de vraag naar hun producten op te drijven. Maar zo zijn we niet, natuurlijk.

Het bewijs dat spamfilters niet werken? Dit soort persberichten komen er nog altijd door. En dat zou niet mogen.

Welke conclusies vallen er te trekken?

* Sommige lezers kennen de context niet. Ze weten niet dat deze blog in eerste instantie opgezet is om de dagelijke verzuchtingen en ergernissen even lekker van me af te schrijven. Onwetendheid valt niet helemaal te vergeven, maar ik gun ze wat krediet omdat het artikel op een andere site verscheen waar de context ontbreekt.

* Ik schrijf in een pedant-beledigende stijl die ik in het dagelijks leven hoogst zelden hanteer. Dat schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Je moet en zal brave, beleefde en fatsoenlijke dingen schrijven, je mag over niemand oordelen 'voor je zes maand in zijn schoenen hebt gestaan' en je moet vooral rationeel en niet emotioneel schrijven. Jammer, maar zo werkt de realiteit niet altijd. Mensen hébben een indruk of een oordeel van elkaar en gelukkig gaat die meestal gepaard met een grote bereidheid die bij te stellen - ook bij mezelf. Maar ik blog om te schrijven, om lekker loos te gaan met woorden en gedachten en niet niet om een moreel voorbeeld te stellen, noch als oefening in ratio. Dat zou natuurlijk een werkpunt kunnen zijn.

* En dat is als leerkracht blijkbaar geheel not done, vind één van de zure reageerders. Een leerkracht die oordeelt over kinderen (wat niet klopt overigens), ouders en andere leerkrachten?! Wel helaas, een leerkracht is geen robot natuurlijk, maar een mens wiens persoonlijkheid net als bij ieder ander niet los staat van zijn beroep. Hoe ridicuul eigenlijk te stellen dat een leerkracht zich niet mag uitspreken over de domheid en lelijkheid van onze maatschappij. Wie gaat het wel doen? Er zullen er vast wel een massa onderwijzers zijn die zich schuw afzijdig houden, maar ik heb het geluk in een school te werken waar niet verwacht wordt dat je in het gareel loopt of je zachtjes aan gehersenspoeld wordt tot je in de waan bent dat de traditionele waarden en morele opvattingen van de school waar je werkt, overeenkomen met die van jezelf. De leerkracht staat al lang niet meer op een piëdestal, zet hem er alstublieft niet weer op. Bovendien baseren deze lezers zich dus enkel op mijn grove taalgebruik en lage gescheld. Terwijl een leerkracht die deelneemt aan Rad van Fortuin of een leerkracht die in de klas een portret van het koningspaar ophangt - hoe divers deze voorbeelden ook mogen zijn - óók een deel van zijn eigenheid blootlegt en het al even discussieerbaar is of dat goede voorbeelden zijn. Die reageerders lijken er overigens van uit te gaan dat ik mijn eigen schrijfsels als leesvoer serveer aan mijn leerlingen of hen betrek bij mijn fantastische plannetjes om de samenleving in de zeik te zetten, in plaats van iedere dag een baken van moraliteit te staan wezen achter mijn lessenaartje.

* De essentie is natuurlijk dat al deze lezers ook psychologen zijn, die uit wat gevit kunnen opmaken dat ik triest (nee, intriest zelfs) gekweld ga onder allerlei frustraties. Goed, ze kennen mij natuurlijk niet echt, dus weten ze niet dat ik in het dagelijks leven slechts in zeer beperkte mate kankeraar ben, en verder wel een goedgemutste, vrolijke, enthousiaste en constructieve zeurpiet. Maar het wordt zo'n cliché, 'gefrustreerd'. Omdat je je ergert aan dwaze chauffeurs, slechte tv-presentators en taalfouten, moet je wel met een heleboel onvervulde verlangens zitten. Ik leg de link niet helemaal, eerlijk gezegd. Het wordt ook zielig bevonden je aan zulke dingen te ergeren, en men vraagt zich zelfs af of ik niets essentiëler heb om me zorgen over te maken? Ja, maar dat levert minder leuk leesvoer op, zet niemand op zijn paard en interesseert bovendien wellicht geen kat. Verantwoord Tijdverlies is en blijft de naam én de essentie van deze blog, die ik voor alle duidelijkheid uit ontspanning volschrijf. Frappant ook dat de mensen die vinden dat ik mijn tijd beter ergens anders aan zou besteden, zelf wel hun best doen om uitgebreid op het artikel te reageren. Anderen bijten me dan weer vol afschuw toe dat ik mijn gezaag voor mezelf moet houden. Maar deze blog is toch van mezelf? U komt hierheen om het te lezen!

* Het wijst meteen ook op een flagrant gebrek aan relativering van deze lezers. Ik ga mezelf natuurlijk niet tegenspreken, trouwe lezers weten dat ik niet van al te relativerende reacties hou, men mag in zijn reactie zeker de discussie aangaan, hevig of niet. Maar dan niet anoniem en mét argumenten, vind ik. En niet te vergeten, een scheutje humor. Ik begrijp niet zo goed - maar toch is het zo - dat mensen mijn stukjes van de eerste tot de laatste letter ernstig nemen! Sommigen reageren zelfs op mijn overdrijvingen alsof ik ze serieus bedoeld heb. Dat brengt ons weer bij het eerste punt van dit lijstje, die context, maar sowieso kan je als niet-betrokken partij (in dit geval weet ik natuurlijk niet of die reageerders niet allemaal ouders of leerkrachten zijn van de betrokken school) toch niet zo naast de inhoud kijken om maar meteen de auteur zijn schijnbare arrogantie en zieligheid uit te vergroten?

*Want dat is dus mijn grootste probleem met deze reageerders: ze missen het punt. Ze zeilen om de essentie van mijn betoog heen - in dit geval de verkeersonveiligheid rondom Sint-X- om me maar meteen af te kraken. Eén reageerder zegt zelfs haast letterlijk wat in een tweede artikel rond deze school ook al te lezen stond: ik moet maar langs een andere weg fietsen als ik niet iedere ochtend last wil hebben van het egoïsme en de kortzuchtigheid van sommige weggebruikers. Een dommer antwoord kan je je niet inbeelden. Er is ook de immer weerkerende oprisping dat ik zelf ook niets doe aan die ergernis, dat ik eerst maar eens naar mezelf moet kijken, dat er (in dit geval) toch ook ouders van mijn school met de auto naar school komen (ja, maar ik heb dan ook niets tegen de auto en bovendien gedragen deze mensen zich correct aan de schoolpoort want onze school doet uitgebreid aan preventie en communiceert daarover). Zo wordt er niets bijgedragen aan het debat natuurlijk. Het punt is immers net dat ik aan de meeste van die situaties niets anders kan doen dan ze aan te klagen op de manier die mij het best ligt, al schrijvend. Ik schrijf ook brieven naar kranten, tijdschriften, gemeentebesturen en bedrijven hoor, als dat al zou helpen.

* Want dat is uiteindelijk wél een frustratie: dat zoveel mensen zich neerleggen bij dingen die verkeerd lopen. Niet alleen bij spelfouten en verkeersagressie, maar ook bij onbetrouwbare vaklui die de klanten in de kou laten zitten, de banken en bedrijven die met de voeten van de consument spelen, de NMBS wiens dienstverlening maar niet verbetert, maar wiens prijzen ieder jaar stijgen, de ophemeling van nitwits en onbenullen in de meest debiele, hersenloze tv-programma's, de sensatiezucht en manipulatie van de media, de onverschilligheid tegenover de haat, onverdraagzaamheid en het lijden overal ter wereld, het kapotmaken van onze Aardbol, ... Of het nu om levensbelangrijke of triviale zaken gaat, iedereen kijkt gewoon de andere kant op.

* Op één argument wil ik wel nog even dieper ingaan. Een reageerder stoort zich aan het feit dat ik catecheselessen belachelijk maakt en hemelt daarbij allerlei - vaak volkomen in onbruik geraakte - katholieke gebruiken op. Ik denk dat er een groot verschil is tussen een religie (het katholicisme dus) en catecheselessen, hoewel ik ze allebei niets vind. Toen dat nog tot mijn takenpakket behoorde, gaf ik wel graag catecheseles, omdat er momenten van bezinning en diepgang inzitten en sociale waarden als verdraagzaamheid en solidariteit aan bod komen. Maar die zitten evenzeer in een zedenleerles of komen - toch in het Freinetonderwijs - ook aan bod in de dagelijkse klaspraktijk. Ik kijk echter wel neer op de blindheid en hypocrisie waarmee die catecheselessen vaak gegeven worden. Een schoolmastel is in dat geval zo iemand die zonder enige kritische instelling (want dat is in de meeste katholieke scholen not done) aan de kinderen vertelt dat Jezus over het water liep en je moet biechten omdat je anders naar de hel gaat. Zelf leven slechts een klein deel van de mensen die voor hun kinderen een katholieke school kozen én de mensen die er lesgeven, naar de normen waar de school voor staat. Velen volgens slaafs die tradities (doopsel, trouwen voor de kerk, communie) omdat het zo hoort, omdat anderen het ook doen, omdat ze niet durven twijfelen aan de zinvolheid ervan. Wat dus niet wil zeggen dat ik mensen die er oprecht voor kiezen, wil veroordelen. Maar ik heb wel zélf mogen ervaren en hoor nog dagelijks de verhalen (kijk, weer een frustratie!) hoe despotisch, demagogisch en manipulerend het er in heel wat katholieke scholen aan toegaat. Ik gebruikte de verwijzing naar de catecheseles dus eerder als een metafoor: wie graag catechese geeft, bouwt mee aan die oogklepperij. Waardoor je dus niet ziet dat voor je eigen school iedere dag onverdraagzaamheid wordt gecreëerd.

* Overigens goed mogelijk dat ik ooit zelf in Sint-X heb gesolliciteerd, zoals één van de zuurpruimen opwerpt. Zoals ik wellicht in alle Gentse scholen heb gedaan, jong en werkzoekend als je als afgestudeerde leerkracht bent. Het lijkt me erg vergezocht dat ik nu om die reden mijn gal spuw over die school, zeker aangezien ik nooit werkloos ben geweest en op alle scholen waar ik gewerkt heb, tevreden was.

En voilà, het geeft me weer een uurtje heerlijk energiek schrijven en rationeel denken opgeleverd, mijn klavier én mijn hersenpan gloeien ervan. Met dank dus, eens te meer.

Gisteren ben ik met de bus naar het werk gegaan, wegens al helemaal zoppenat geregend bij het naar school brengen van de jongsten, en het gelijk helemaal niet willen stoppen van die regen. Het ging heel vlot, om 8u20 vertrokken en om 8u50 op het werk. Super. Dat zou ik vandaag ook doen.

Een minuut nadat ik aan de halte stond, was daar al een bus. Super. Gaan zitten, krantje uitgehaald. Hum, die bus rijdt snel. Oei, die neemt de bocht niet, die rijdt de brug op? Moet die nu nog verder rondrijden of zo? Goh nee, ik ben de 3 in plaats van de 6 opgestapt. Stom kieken. OK, dan maar verder naar de eindhalte, en daar de 9 nemen, die stopt ook aan het werk. Nog heel dat plein daar rondgelopen (in de gietende regen, zonder paraplu) voor ik de juiste halte vond. Nog 7 minuten wachten op de bus. Die rijdt dan heel Gent rond, een half uur later ben ik eindelijk op het werk.

En dan moet je weten dat ik nog op het display van de bus gekeken heb, en écht dacht dat ik op een 6 stapte. Miljaarde.

En nee, ik geloof écht niet in vrijdag de 13e.

Welke? De goedkoopste. Akkoord, die nieuwe iphone 3G ziet er verschrikkelijk lekker uit, maar al die toeters en bellen zijn aan mij niet besteed, ttz, ik heb geen zin om te betalen voor iets wat ik toch niet ga gebruiken.

Bellen en sms-en, da's al wat ik van een gsm verlang. En laat dat nu net ongeveer het enige zijn wat mijn nieuwe toestelletje kan. Ja ja, gprs en een organizer, het zit er ook in, maar waar zou ik dat nu voor gebruiken. "Zijn er wel mensen die de organizer van zo'n gewoon toestel gebruiken?" vraag ik me dikwijls af.

Soit, de miserie van zorgen dat dat ding opgeladen is, kan weer gaan beginnen, en het constante zoeken naar de lader steekt ook alweer zijn hoofd om het hoekje. En een nieuw nummer van buiten leren...

Een gsm, ik hou er niet van, en ik was er nochtans vroeg bij herinner ik me, als één van de eerste studenten op de hogeschool indertijd. Dat was zo'n lomp ding van meer dan 400 gram, en als je vijf minuten belde waren zowel je batterij als je belkrediet op.

Als er mensen zijn die mijn oud nummer nog hebben, en m'n nieuwe willen, of die nooit een nummer van me hebben gehad en me toch heel graag eens willen bellen, geef maar een seintje (geen zin om dat hier publiek te posten), dan stuur ik het wel naar je mailbox.

En blauwe oogschaduw, ze moesten dat verbieden. Dat terzijde.

NP: The Gun Club - Fire Of Love

Op het gratis optreden van Bon Iver gisteren moest je een kwartier op voorhand zijn om nog binnen te kunnen en stond iedereen die erin geslaagd was de nieuwe demi-god te bekijken in een vervelend vochtige hitte op elkaar geplakt. Drie wijven voor mij hadden totaal geen idee hoe Bon Iver zou klinken en waren licht teleurgesteld dat ze niet konden shaken. De een, met duidelijk wat te veel binnen, vond het degoutant dat mensen 'sshh' riepen om de zaal volledig stil te krijgen en ze vond het er allemaal veel te serieus, wat ze beantwoordde met overdreven luide 'sshh's', ook tijdens de nummers. Giechelen, ongepast klappen, overleggen hoe lang je er nog zou staan, doe het gerust tijdens een optreden van Nine Inch Nails als het dan toch tijdens een concert moet maar toch niet bij Bon Iver. Ik had echt zin om haar met haar haren vast te pakken en haar met haar hoofd tegen de muur te kloppen. Dat zou het optreden natuurlijk nog meer verstoord hebben.

Een gelijkaardige reactie had ik daarnet niet toen drie kerels van om en bij de 100 kilogram voor mij kwamen staan bij Girls In Hawaii. Gelukkig spelen de Walen vaak hard en het was vooral tijdens 'Plan Your Escape', dat enkel op twee akoestische gitaren gebracht werd, dat het me immens stoorde dat ze voor mijn neus hun levensverhaal aan elkaar kwijt moesten. En ondertussen maar de ene na de andere sigaret opsteken (in de AB is een rookverbod). Zeer stoer hoor, fuckers. Ik kan echt geen mensen verdragen die zichzelf zo superieur vinden dat ze denken hun eigen regels te mogen creëren waarbij ze geen rekening houden met anderen. Een ervan kwam tegen mij lullen toen hij mijn gezicht zag. Ja hoor, zal zeker werken.

Los daarvan heb ik een echt goed Girls In Hawaii gezien, al waren ze een half jaar geleden in het Koninklijk Circus nog iets beter. Hun 'Plan Your Escape' is op dit moment een van mijn platen van het jaar. Het voorprogramma was het gruwelijk onbekende V.O. trouwens, de band van Boris Gronemberger die dit jaar het erg fijne 'Obstacles' uitbracht. We blijven in België morgen met Headphone. Ik vraag me af welk trio er nu voor mijn neus zal komen staan...

Luister hier naar Constant Changes van V.O.: Constant Changes

'Casper' komt van het debuut van Girls In Hawaii en is wat mij betreft een van de mooiste Belgische songs ooit gemaakt...

Het was het gebruikelijke geërger. De voorverkoop ging van start om 8u vanmorgen. Kort voor acht uur kon ik niet kijken, want dan breng ik de jongsten naar school. En blijkbaar is er iemand in geslaagd om 10 minuten vóór de klok van 8 tickts te kopen. Een maat van ons heeft via SMS tickets kunnen bemachtigen. Maar SMS is niet geactiveerd bij ons, onnozelaars. En hij wist niet dat hij eigenlijk voor ons ook tix mocht scoren. Dumb. Dumber. Dumbest.

Om 8u was ik paraat: site plat. Server too busy. Simpelaars. In geen uren nog op de site geraakt. Deze namiddag wel: uitverkocht.

Maar goed. We gaan hetzelfde scenario toepassen als bij Janna toen die naast Tokio Hotel tickets pakte: alle dagen gaan kijken of er misschien tickets vrijkomen. Bij haar is dat gelukt, bij ons misschien ook. Maar ik ga er niet wakker van liggen.

*Kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove vertelde op het lerarenevenement Leraar van het Jaar over haar eigen lagere schooltijd. Toen ze 11 was, veranderde ze van school en kwam ze in een groene school in Gent terecht. 'Geen groene school in de betekenis van milieuvriendelijk', verduidelijkte ze. 'Een gevangenis was het' voegde ze er aan toe. Toch een kleine bevestiging van mijn vermoeden.

*Net die ochtend was ik als gewoonlijk weer door het smalle straatje gefietst waarin Sint-X gelegen is. Het was bijna acht uur en als wou iemand mij eens flink beetnemen, hield alweer een dikke wagen in het midden van de straat stil, de deuren wagenwijd open zodat een fietser niet langs kon. Is het zoveel gevraagd de deur te sluiten? Mijn reactie bestond uit hevig bellen en een zuur gezicht trekken zoals alleen ik dat kan. Ik hield halt op amper enkele centimeters van de autodeur. De chauffeur wilde net instappen na het droppen van zijn kleuter, en keek me uitdagend in de ogen. Hij vertraagde daarop nadrukkelijk zijn bewegingen om in te stappen, wat mij, flink geagiteerd en de man in de kaart spelend, een 'Komaan, zeg!' liet uiten. De man keek me schijnbaar kalm aan en antwoordde met een laconiek maar tegelijk verontwaardigd 'Rustig maar' of iets dergelijk, waarop ik haast brul: 't Is hier wel élke ochtend hetzelfde!'. Waarop de man mij, nogal ondoordacht en verrast, toesnauwt: 'Neem dan een andere weg hé!'.

Voilà, de redenering die ik in mijn vorige post min of meer voorspelde door te stellen dat dit soort mensen meent dat de straat van hen alleen is. Die man heeft natuurlijk gelijk, niet? De straat is enkel voor auto's, bestuurd door mensen die hun kinderen naar deze school sturen. Het staat nog nét niet aangegeven aan het begin van de straat. Fietsers moeten maar een omweg nemen, dat spreekt toch vanzelf. Er zijn toch straten genoeg in Gent? Nee, als gewoonlijk, komt een mens alweer pas een minuut later op tal van prachtige replieken op zo'n idiote uitspraak.

Ik verwacht er niet zo heel veel van. Ik heb er ooit eens een paar van nabij meegemaakt, en wat bleek: het zijn mensen. Nagenoeg zonder uitzondering heel hard werkende mensen, en soms heel intelligente mensen. Maar geen helden, en zeker geen heiligen.

Soms doen ze zelfs hele domme dingen. Neem nu Vincent Van Quickenborne: een heel intelligente én hardwerkende minister. Soms werkt hij zelfs zo hard dat hij kan berekenen hoeveel files kosten die er niet hebben gestaan als gevolg van een treinstaking. Dat was dus niet heel intelligent. En zijn gedweep met Apple is dat evenmin. Zeker niet als “ICT-minister”.

(Eerst even iets rechtzetten: ik ben geen Apple-hater, al heb ik de perceptie blijkbaar tegen. “Tuurlijk, want jij bent nog woordvoerder van Microsoft geweest.”. Et alors? “En je hebt Windows Vista Magazine opgestart, ha!” So? Met artikels over Apple-producten in zowat elke editie die ik maakte. Ik zal je eens wat zeggen: mijn eerste computer was een Apple: een Classic II. Fantastisch machientje, had ‘m nooit mogen wegdoen. Maar ik dacht dat ik een groter ding nodig had – ik was toen nog vatbaar voor reclame, wellicht – waardoor ik opeens achter een LC630 of zoiets zat. De grootste hoop rommel waar ooit een stroomsnoer aan heeft gehangen. Apple was toen echt niet “goe bezig”. ’t Was dus bye-bye Apple, en sindsdien ben ik nog niet naar het Ware Geloof teruggekeerd.)

Dat komt misschien nog wel, zeker als het van Quickie afhangt. Ik kan me zo voorstellen dat hij op een dag de droom van alle Belgische Linux-nerds lijkt waar te maken door het gebruik van Windows in heel België te verbieden… om dan tot ontzetting van de pinguïnofielen het gebruik van Mac’s te verplichten.

Waanzin! Een karikatuur! Gezwans! Uiteraard, maar hoe hij loopt te pronken met zijn geliefkoosde merk, is ook een beetje waanzinnig. Een week of twee geleden liet hij aan iedereen die het hoorde wilde – én de anderen – dat hij een gekraakte iPhone gebruikte. Toegegeven, de wet is niet helemaal duidelijk wat die praktijk betreft, maar helemaal zuiver is het uiteraard niet, en het is zeker een inbreuk tegen de "geest" van de wet. Kun je je voorstellen dat Etienne Schouppe een achterpoortje in de verkeerswet gebruikt om tegen 200 per uur door een dorpskern te scheuren? Dat Didier Reynders alle inkomsten van de belastingen een week lang op zijn persoonlijke rekening zet “tot de probleem in de financie sector een beetsen minder zijn geworden”? Dat Pieter De Crem een tankeenheid inzet om het hoofdkwartier van zijn politieke tegenstanders in Aalter plat te rijden, zwaaiend met een rapport van de Staatsveiligheid dat het een cel van Al-Qaeda was? (Euh, dát eigenlijk wel, ja)

En vorige week stond deze foto bij een interview met Sir Q in De Standaard. De VRT werd nog niet zolang geleden flink op de vingers getikt voor minder erge gevallen van product placement.

 (c) Bart Dewaele

Ik denk dat dit nog eens slecht gaat aflopen. Wordt zijn liefde voor Apple minister Q’s achillespees? Heeft hij in de verboden vrucht gebeten?

De lijken van Myanmar krijgen verder in het nieuws wel een plaatsje, eerst de kijker geven wat hij echt wil weten. Weet ik weer waarom ik dit journaal doorgaans negeer.
En Dany Verstraeten is een eikel.

Je hoort me niet beweren dat ik de beste "coder" ben, maar toen ik dit upload-misbaksel zag...

"File is valid..." staat erin te lezen. Tuurlijk, alle bestanden zijn geldig! Ik zou geen oog meer dicht doen mocht ik zo'n code moeten gebruiken. Die code vraagt bijna om een bestandje aan te maken dat veelvuldig gebruik maakt van een slimme combinatie van opendir() en unlink(). Toch?

Nu is dit natuurlijk wel een smal straatje, waar dan ook nog eens auto's geparkeerd staan. Dat verhindert massa's dwaze ouders van het in kotskleurige uniformen gewurmde kroost dat er schoolgaat echter niet om gewoon midden op straat stilstand te houden - liefst zo dat aan geen van beiden kanten een fietser langs kan - , zoveel mogelijk deuren van de wagen te openen - liefst zonder eerst te kijken of er nog andere weggebruikers zijn - , rustig de tijd te nemen om vijf kinderen en zeventwintig boekentassen uit te laden, daarbij vooral kleuters uit het oog te verliezen zodat die de doortastende fietser die toch langskon even flink kunnen doen schrikken door plots van achter de wagen op te duiken, en dit alles liefst ook zo lang mogelijk te laten duren. De wagen daarachter creëert op zijn beurt dezelfde situatie en die daarachter ook nog eens, zodat het humeur van de reeds geërgerde fietser helemaal om zeep geholpen wordt omdat zijn amper zeven minuten durende fietstocht naar het werk met maar liefst twee minuten wordt verlengd en vooral wordt bemoeilijkt door een mijnenveld van boekentassen, autodeuren en als eendekroos vermomde ukken. Verschrikkelijk.

Ik walg van het kakvolk dat enkel omdat het zijn kinderen daar dropt, meent dat de straat zijn eigendom is, van het soort onnozele, leeghoofdige truttenmoeders die geen benul van het verkeer hebben en het type drukdoende vaders dat de verjaardagen van zijn kinderen niet uit het hoofd kent en al gsm'end aan het stuur zit. Ik walg vooral van de school zelf, wiens betrokkenheid bij het verkeer en de schoolomgeving zich beperkt tot het ophangen van 'zone 30' -affiches, maar zich verder niet realiseert dat het nog maar in overweging nemen een aanvraag te doen om die drie parkeerplaatsen voor de school af te schaffen en een 'kiss and ride'-zone aan te leggen, al een hele stap voorwaarts zou zijn. Ik walg - wat zeg ik, ik gruwel - al evenzeer van de schoolmastel die op de situatie - zijnde: onschuldige, weliswaar nors kijkende fietser wordt gehinderd door egoïstische eigenaars van dikke bakken - staat te kijken als een koe, daarbij haar armen fiks tegen de boezem aandrukkend, maar nergens beseffend dat ze ook wel eens iets mag signaleren. Ga catechese geven, mens. Idem voor haar collega - half vrouwmens, half non - die al even onwetend aan de andere ingang staat, met haar gedachten bij de 24 identieke knutselwerkjes die om half 4 keurig in het gelid zullen staan.

En zo wordt dag na dag na dag - want écht iédere dag speelt zich deze situatie af - mijn woede en ergernis tegenover dit bekrompen schooltje met zijn antieke, in groene tinten gehulde, waarden gevoed ('ondanks de moderne infrastructuur, zijn we een school met traditie') , tot ik er op een dag zal gaan solliciteren, er een paar weken het subversieve varken ga uithangen, een tweetal menopauzerende mastellen het prepensioen injaag, de ongetwijfeld stijf van fatsoen staande directrice een hartaanval bezorg en uiteindelijk zelfs enkele leerlingen laat ervaren dat er op school ook gelachen mag worden.

In afwachting hou ik het maar bij stukjes als deze, doen ook deugd.

(lees ook het vervolg)