Og du kan ikkje høyre
ikkje sjå
ikkje ta på

mine ord
for her er berre tekst
no
berre mine skrivne ord

teikn på
symbolbruk
om einsemd.

Men å verne om iberiasnigelen i Noreg fordi naturen kjem i ubalanse om ein utryddar ein art som nyleg er komme hit og ikkje har naturlege fiendar?

Og at me ikkje skal vere slemme mot sniglane fordi det kan vise seg i framtida at dei likevel kan føle smerte?

- Vi er ikke begeistret for at løsningen skal være å drepe sneglene. Vi antar i dag at sneglene ikke kan føle smerte og ubehag, men slik har man jo tenkt om dyrearter tidligere hvor det viste seg at de kunne føle smerte likevel. Om de faktisk kan føle smerte, er det ikke akseptabelt å drepe dem. Der man er i tvil, skal man være føre var, sier informasjonsansvarlig i Dyrebeskyttelsen Norge, Odd Harald Eidsmo.

Hohoho! Du kan komme her og ta med deg alle dei tusenvis av sniglane som tyt fram i hagen min, og ta dei med deg heim, Eidsmo. Du kan ha dei hos deg og kose med dei og fore dei med salat. Velbekomme. Jo fortare du kjem, jo fleire reddar du frå saksa mi.

Og veit du, bioforsker og professor i landbruksmeteorologi, Arild Andersen, ved Universitetet for miljø og biovitenskap på Ås, du kan asfaltere din eigen hage.
Eg føretrekk liksom planter i min.

- Man trenger ikke drepe sneglen for å bli kvitt den. Ofte kan det være vel så effektivt å fjerne sneglens livsgrunnlag. Mitt hovedråd er å anlegge hagen slik at sneglene ikke trives der. Sneglen liker hager med mye mat, fuktighet og gjemmesteder. Dersom dette tas vekk, vil mest sannsynlig også sneglen forsvinne av seg selv, forteller Andersen.

Gaaah!

Det er verkeleg lett å gjere narr.
Det er mykje vanskelegare å gjere noko alvorleg og skikkeleg. Å seie det ein faktisk meiner, og forsøke å nå fram til andre. Å argumentere, og motargumentere, ikkje for å kverulere, men for å stille seg så ærleg og naken ein kan, og rekke ut til andre.

Det er lett å sjå det komiske ved folk som meiner noko ein er usamd i. Det er lett å herme etter dei, framfor å forklare kva ein sjølv trur på.

Det er vanskeleg å ransake seg sjølv og sine eigne haldningar og meiningar. Det  er vanskeleg å stille seg sjølv open for andre, utan humor, utan forsvar.

Eg er takksam for alle desse møtene me har her. I kommentarfelta her, i kommentarfelta dykkar. Det fins alvor her. Forsøk på å rekke fram til kvarandre. Det er mykje humor, men forbløffande sjeldan at folk gjer narr.

Tusen takk.

You are a sad, strange little man, and you have my pity. Farewell.

- Buzz Lightyear

Eg er der for å skrive, men eg går litt til og frå. Og så ser eg litt fjernsyn. Det gjer eg aldri ellers. Og så grin eg, og snakkar med meg sjølv. Mannen min meiner eg ville vore verdas dårlegaste einebuar. Eg hadde klart meg fint, eg.
Eg snakkar med med sjølv og innbildte tilstedeverande mens eg lagar kaffi, og mens eg går ut og tar meg ein røyk. Det er så stille der. Heilt, heilt stille. Når det er vindstille er det verkeleg stille. Utpå kvelden held ugla meg med selskap. Sist månad høyrde eg hjorten tasle i skogen. Hjort taslar ikkje, men det høyrest slik ut. No er det ikkje tasling i skogbrynet meir, for eg har trakka opp alle hjortefara. Me kan godt kalle det research. Men hjorten likar ikkje å gå der eg har vore og slengt frå meg hår og duft.

Eg sat ganske lenge oppe på ein mosegrodd husmannsplass oppe i skogen. Eg trur i alle fall det var ein plass. Om det var ein eigen gard, har dei vore veldig opptekne av utsikt. Eg trudde i alle fall folk gjerne ville ha kort veg til sjøen. Før som no. Kan hende Kvinnherad kommune sine fascistiske byråkratar var i virke allereie i middelalderen.
"Nei, nei, ikkje bygge i strandsona! Nei, nei, ikkje selge uthuset samstundes som du sel huset ditt, det er ein driftsbygning!" Kan hende kom dei med svartkledde og væpna menn, slik futen gjorde. Ei slik historisk tilknytning ville jo forklare den overdrivne maktutøvinga dei føler er på sin plass i dag.
Men eg skulle ikkje snakke om kommunen. Eg skulle i grunnen ikkje snakke om ugla eller hjorten heller, sjølv om dei har vore godt selskap.

Eg skulle vise fram ein reklame som fekk meg til å grine. Ja. Det er heilt sant.

Eg syns ikkje nokon skal kjøpe seg ny mobiltelefon, berre så det er sagt. La ver med det. Den gamle virkar sikkert fint, og om den ikkje gjer det bør du klage. Ikkje kjøp ny.

Verda er full av folk som er i 100% jobb og riv av seg bøker med begge hender likevel. Men eg må slutte i arbeid på grunn av mitt sarte sinn.
Eg klarar ikkje eingong skrive noko når eg har ein sjuk unge heime. Ikkje eingong om den sjuke ungen sit musestille i sofaen og ser film. Ikkje eingong då ho sovna, stakkars lita, blei det noko skriving på meg.

No skal eg dra ut på ein gard på ei lita øy, og fyre i ovnen og ikkje ha internett, og vaske håret i kjøkenvasken og sove med to dyner og pledd.
Det kan ikkje vere meining skapt i at det skal så forbaska mykje til for at eit vanleg, oppegåande menneske får til å konsentrere seg.
Heilt ærleg.

Eg duger sikkert ikkje til dette.

Eg er sikkert ein svermerisk middelmådighet.

Akk o ve.