Jeden z funkcjonariuszy zachodniopomorskiej policji zwrócił się do biskupa o przeprowadzenie egzorcyzmów w komendzie wojewódzkiej policji. Z listu policjanta - do którego dotarło radio RMF - wynika, że opętany ma być radca prawny Koordynatora Zespołu Prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie.

"Zwracam się z prośbą do Waszej Eminencji o spowodowanie odprawienia zgodnie z prawem kanonicznym publicznych egzorcyzmów w siedzibie komendanta wojewódzkiego Policji w Szczecinie" - napisał funkcjonariusz. Według RMF policjant zaznacza, że zło mogło także rozgościć się w miejscach, gdzie radca przebywa, a więc w szczecińskiej komendzie wojewódzkiej, tamtejszej izbie radców prawnych, Uniwersytecie Szczecińskim oraz jego własnej kancelarii.

Wszystko przez naszą klasę

Mundurowy nabrał podejrzeń, gdy przeglądając portal Nasza Klasa, odnalazł profil radcy, a w rubryce "O sobie" wpisane słowa: "adwokat diabła". Policjant zatroskany o dobro wszystkich funkcjonariuszy nie wahał się i napisał list do metropolity szczecińsko-kamieńskiego.

"Eminencjo, są uzasadnione powody do domniemywania, iż mogło mieć miejsce opętanie jego samego lub miejsc, w których przebywa ( ). Zwracam się z prośbą do Waszej Eminencji o wyznaczenie właściwej osoby duchownej i przeprowadzenie tych szczególnych w swej formie, koniecznych sakramentaliów, celem uchronienia wskazanej osoby i miejsc od działania Złego - pisze w liście "zatroskany" o duszę policjant. Według RMF pismo trafiło też do Episkopatu, MSWiA i Komendy Głównej Policji.

źródło: wiadomosci.gazeta.pl

Nie będziesz miał bogów cudzych...

Okultyzm, magia, horoskopy, wróżby… Czy rzeczywiście są tak groźne, jak powiadają niektórzy?
Czy z tym Harrym Potterem to nie lekka przesada? I czy chodzenie do wróżki może skończyć się kłopotami, którym zaradzić może tylko egzorcysta?

Demonolog, badacz prądów duchowych i sekt – o. dr Aleksander Posacki SJ, mówi, że problem jest śmiertelnie poważny, a powszechnie lekceważony, bagatelizowany, nawet ośmieszany. Szeroko pojęty okultyzm wielu, niestety, także duchownych, traktuje na równi z przesądami, z lekkim przymrużeniem oka. Nic bardziej błędnego i niebezpiecznego w skutkach.

– Rzeczywistość, która jest źródłem uzależnień duchowych, towarzyszy człowiekowi od zawsze. Nieustannie chodziło o zwiedzenie człowieka, o udawanie dobra, o udawanie boga... – mówi Robert Tekieli, dziennikarz, założyciel słynnego "Brulionu", publicysta, autor popularnych audycji w Radiu Józef i "Jarmarku cudów" w TVP3. – Istnieje ogromna rzesza ludzi, u których została naruszona duchowa bariera ochronna. Wychodzenie z tego stanu trwa czasami latami.

A jednak wielu ulega "magii" magii, nie widząc w tym nic groźnego. Często pojawia się też argument, że wiara np. w tzw. soft-okultyzm: we wróżby, horoskopy, kabałę, nie wyklucza wiary w Pana Boga. Nic bardziej mylnego. Ks. Łukasz Laskowski, biblista, twierdzi, że konfrontacja magii z Ewangelią zmusza do opowiedzenia się po jednej ze stron. Bo magia chce mieć wpływ na człowieka, zmieniać świat wbrew Bogu, ma ambicje dosięgać boskiej miary.

Czy Pismo Święte otwarcie zakazuje uprawiania szeroko pojętej magii? – I to wielokrotnie! – przekonuje ks. Laskowski. W Piśmie Świętym zakazywane są: wróżbiarstwo, czary, magia, wieszczenie. To wszystko wiąże się bowiem z grzechem bałwochwalstwa (cześć oddawana innym bogom), które jest zerwaniem przymierza z Bogiem, przez co człowiek taki staje się duchowym bękartem wyrzuconym, według Pisma, poza nawias ludu Bożego. Biblia nazywa magię "obrzydliwością" dla Boga, a wśród dwóch "grzechów wielkich" wymienia bałwochwalstwo.

Co na to nauka?

W spisie chorób psychicznych istnieje jednostka chorobowa nazwana: trans i opętanie. Dr Joanna Dziasek, lekarz psychiatra ze sporym doświadczeniem psychoterapeutycznym, członek Wspólnoty Mamre, przyznaje, że przez wiele lat była przekonana, iż nie ma czegoś takiego, jak opętanie przez demony, są natomiast histerie. Objawowo podobne. A jako że psychiatrzy wszystko usiłują naukowo wytłumaczyć, dr Dziasek przyznaje: – Długo trwało, nim przekonałam się, że to, co dzieje się z człowiekiem, nie zawsze jest chorobą psychiczną. Bywa, że konieczna jest współpraca kapłana egzorcysty i psychiatry. W wielu diecezjach działają kościelne przychodnie, w których psychiatrzy decydują, czy mamy do czynienia z chorobą, czy z opętaniem. Mogę zbadać, czy ktoś jest chory, ale spotykam takie fenomeny, które mogą być chorobą psychiczną, ale nie muszą, oraz takie fenomeny, które mogą być zarówno działaniem Ducha Świętego, jak i demonów.

Strefy niebezpieczne

Tych zagrożeń duchowych wokół nas jest wiele. Czasem wyglądają niewinnie. Wiele lat temu Leszek Dokowicz, operator, autor filmów dokumentalnych, uczestniczył w spotkaniu ze słynnym bioenergoterapeutą Harrisem. Niewiele z tego spotkania pamięta, ale od tamtej chwili bywał w kościele coraz rzadziej, wreszcie odszedł zupełnie. Przez ponad 20 lat nie łączył tych dwóch faktów. Dopiero potężny życiowy kryzys uświadomił mu początek złej drogi. Jego najbliżsi przyjaciele, człowiek, którego uważał za geniusza, okazali się satanistami. Ledwie uszedł z życiem.

Hanna leczyła ludzi za pomocą wahadełka. Nie przekonywały ją argumenty, że różdżkarz przekracza pewną barierę duchową, nie zawsze wiedząc, co za nią jest. Dzisiaj Hanna jest przekonana, że na skutek jej działalności 7 osób odebrało sobie życie. – Mówimy o sprawach śmiertelnie poważnych – przypomina o. Posacki.

– Magia ma być oddziaływaniem na rzeczywistość, a tak naprawdę niszczy duszę tego, który jej używa – tłumaczy Robert Tekieli, który na własnej skórze doświadczył "innych stanów świadomości". I gdy dzisiaj mówi o duchowych zniewoleniach, wie, o czym mówi, dlatego siła jego argumentów jest ogromna. Przekonuje, że panorama współczesnych zagrożeń duchowych jest spora. – Pamiętajcie, że gdy relaksujecie się, czyli za namową kolorowych pisemek staracie się odprężyć, myśleć o miłych rzeczach, "odpływać", wprowadzacie się w stan głębokiego relaksu, możecie wejść w stan transowy. Te techniki mogą być wykorzystywane w okultyzmie. Jeśli chcecie swojemu dzieciakowi zafundować kurs szybkiego czytania, supernauczania, wszelkie kursy, które poszerzają zdolności umysłu, pamiętajcie, że narażacie dziecko na kontakt z odmienną rzeczywistością duchową. Nie róbcie tego! – przekonuje Tekieli. – To jest po pierwsze sprzeczne z przykazaniami Bożymi, a po drugie, żeby było skuteczne, może wmieszać się w to demon.

Nieproszeni goście

Osoby zajmujące się szeroko pojętym okultyzmem jako niebezpieczne wymieniają stawianie horoskopów, bo wymaga to medytowania kosmogramów, które mają formę zbliżoną do mandali. Niebezpieczne jest wszelakie wróżenie, nawet niewinne z pozoru "czytanie z ręki". Chiromanta bowiem, próbując wyczytać coś z ludzkiej ręki, musi wprowadzić się w stan transu. A każdy stan transowy jest niebezpieczny, jesteśmy wtedy otwarci na nieznaną i groźną rzeczywistość. Pani Jadwiga, niegdyś częsta bywalczyni salonów wróżbiarskich, przyznaje, że zawsze raziła ją spora liczba świętych obrazów, które zazwyczaj wiszą w takich miejscach.

Obawy budzą modne kursy poszerzania możliwości umysłu. Robert Tekieli daje przykład takich popularnych w Polsce kursów doskonalenia umysłu: – Kurs trwa zazwyczaj dwa-trzy dni. Na początek trzeba więc szybko przebudować świadomość człowieka. Natychmiast – czyli radykalnie, np. umożliwić uczestnikowi kursu przejście po rozpalonych węglach. Prowadzący wprowadza więc delikwenta w stan transu. Opowiadano mi o kobiecie, której podczas takiego seansu wybuchowo spalił się lakier z paznokci u nóg. Człowiekowi, który potrafi nami zawładnąć do tego stopnia, że chodzimy po ogniu bez jednego pęcherza, zazwyczaj ufamy bezgranicznie. Czyli nasz "mistrz" może potem zrobić z nami wszystko…

Małgosia wywoływała duchy. Taka szczeniacka zgrywa – myślała. Potem zaczęły się koszmarne sny, zwłaszcza jeden – o tym, jak coś ją dusi. Któregoś ranka zobaczyła w lusterku sine paluchy odbite na szyi... Piotrek bawił się w okultyzm, lubił różne inne stany świadomości. Eksperymentował. Pewnego razu doznał granicznego przeżycia, które przestraszyło go nie na żarty. Doznał wniknięcia w jego umysł i ciało obcego bytu. Tomka fascynowały wschodnie style walki, m.in. tai-chi. Chińczycy, którzy wykonują dziwne powolne ruchy, aby uspokoić umysł. Monotonia powtarzanych gestów ma go wyłączyć. Tomek należał do oazy i nie widział w tym sprzeczności. Otrzeźwienie przyszło, gdy nie umiał poradzić sobie z napadami agresji wobec najbliższych. "Tai-chi to taniec na cześć demona" – wymsknęło się kiedyś jego trenerowi.

– Są walki Wschodu, które są jedynie sportem, to jest w porządku, ale jeśli dodajemy do tego ideologię, pewną filozofię – może być niebezpiecznie. Kolejne stopnie to jak kolejne etapy wtajemniczenia – tłumaczył Robert Tekieli.

Leszek Dokowicz z kolei jest przerażony popularnością muzyki techno w Polsce. Czym jest scena techno, poznał na własnej skórze, jako że przez lata był jej gorącym zwolennikiem i współpracował z niemieckimi ideologami tej muzyki, będącej jednocześnie pewną filozofią życia. Dziś jego opowieść o muzyce techno nierozłącznie wiąże się z doświadczeniami satanizmu. Obawia się, że muzyka ta przejdzie przez Polskę "jak walec".

Nie wyśmiewajcie…

Nie należy też lekceważyć rozmaitych metod leczenia – od wspomnianego już wahadełka, przez seanse bioenergoterapeutyczne, metody reiki, nakładania rąk, po homeopatię, która u dzieci wywołuje depresje, itd. Na temat szkodliwości bioenergoterapii wypowiadają się coraz częściej ludzie, którzy sami zajmowali się nią przez lata. Nie zagwarantują oni, że podczas seansu nie dojdzie do kontaktu z inną rzeczywistością duchową, z demonem. Nie przez przypadek hinduscy jogowie biją na alarm, mówiąc, że to, co wyprawia się z jogą w Europie, jest zatrważające.

Robert Tekieli zwraca uwagę na amulety, talizmany i fetysze – naiwni wierzą, że przedmioty te zapewnią im pomyślność. – Są one często wytwarzane w trakcie rozmaitych rytuałów lub zawierają symbole przynależności do świata demonów – często zupełnie nieświadomi, nie wiemy, co nosimy na szyi – tłumaczy.

O. Posacki przekonuje, że lepiej dmuchać na zimne. Dlatego ten kapłan demonolog zdecydowanie ostrzega przed lekceważącym podchodzeniem do literatury typu "Harry Potter". Książka ta, zdaniem osób zajmujących się tematyką okultystyczną, jest dla młodych czytelników zdecydowanie niebezpieczną lekturą, bo promuje szeroko pojętą magię, uczy pewnych technik, a przez swoją popularność – także postaw przyzwalających na kontakt z odmiennymi rzeczywistościami duchowymi. Tego zdania jest też Małgorzata Nawrocka – autorka coraz bardziej znanych powieści antymagicznych dla młodzieży: "Anhar" i "Alhar, syn Anhara".

Nie czcij obcych

Wracamy do grzechu bałwochwalstwa, w którym jest początek wszelkiego zła. Grzechu cokolwiek dzisiaj zapomnianego. A to, że bałwochwalstwo bywa często początkiem opętania, przyznają egzorcyści nie tylko katoliccy, ale także protestanccy i prawosławni. Bałwochwalstwo nie jest grzechem antycznym i martwym jak łacina. Bałwochwalstwo to obecnie, oprócz klasycznego oddawania czci obcym bogom, także fanatyczny stosunek do pieniędzy, uzależnienie od seksu, szukanie ekstremalnych doświadczeń duchowych, eksperymentowanie z własnym umysłem i ciałem, poszukiwanie przeróżnych polepszaczy życia. Ostrzeżenie adresowane jest także do internetowych maniaków, którzy w wirtualnej rzeczywistości nie potrafią już odróżnić tego, co Boże, od tego, co pochodzi od złego.

– Demony najszybciej trafiają do człowieka, który bałwochwalstwo uprawia – ostrzega o. Posacki. – Ilu ludzi dzisiaj umniejsza Boga, odrzuca Go, ignoruje, eksperymentuje ze stanami świadomości? Ten zwrot ku innym bożkom najpierw i niedostrzegalnie dla świata zewnętrznego dokonuje się w sercu i umyśle człowieka. Tak powstaje błąd intelektualny postrzegający Boga jako kosmiczną energię, wyśmiewający istnienie magii i innych rzeczywistości. A wiadomo, że kto toleruje błąd, będzie tolerował grzech...

Nie wolno nam jednak pozostać w przekonaniu, że świat wokół nas pełen jest demonów, złych duchów, które czyhają na najmniejszą nawet okazję, by nas dopaść i zniszczyć. Silniejszy od wszelkiego zła jest Bóg i dla ludzi wierzących, pozostających w stanie łaski uświęcającej, nie ma lepszej ochrony. Nie zwalnia nas to jednak z myślenia i odrobiny zdrowego rozsądku w kwestiach, które już na pierwszy rzut oka wydają się podejrzane.

Leszek Dokowicz wspomina, że gdy ścigany przez satanistów uciekał przez Europę do Polski, w pewnym dramatycznym momencie powiedział sobie z mocą: – Nic mi nie zrobicie, bo wierzę w Boga!

Świadectwa osób uwolnionych i wykłady egzorcystów i teologów cytowane w materiale prezentowano podczas konferencji "Magia – cała prawda", która odbywała się 31 maja na Jasnej Górze.

Najbliższa konferencja na ten temat odbędzie się w Gdyni-Żabiance w dniach 21-23 lipca br. w kościele Matki Bożej Fatimskiej. Więcej informacji: www.newage.info.pl, www.duchowapomoc.pl, www.jarmarkcudow.pl

za: onet.pl

Czym jest astrologia?

Wikipedia podaje, że astrologia to:

badanie położenia ciał niebieskich przy założeniu, że istnieje bezpośredni związek między zjawiskami na niebie a losem poszczególnych ludzi i wydarzeniami na Ziemi.

Niezwykle istotne jest, że w astrologii zakłada się bezpośredni związek pomiędzy zjawiskami astronomicznymi, a losem poszczególnych ludzi. Ponieważ takiego związku nikt nigdy nie udowodnił naukowo (patrz chociażby: Krytyka astrologii), więc to założenie jest wierzeniem. Aby ustalić stosunek chrześcijaństwa do astrologii należy jedynie zweryfikować, czy jest to wierzenie wspólne dla zarówno chrześcijaństwa, jak i astrologii. Podstawowym zaś źródłem wierzeń w chrześcijaństwie jest Pismo Święte.

Pismo Święte o astrologii

Pismo Święte kilkukrotnie wypowiada się bezpośrednio na temat astrologii. W celu łatwiejszego zrozumienia cytatów warto zauważyć, że astrologia jest konkretną formą wróżenia. Wróżeniem zaś zajmują się wróżbici lub wróżki. Ci spośród nich, którzy ograniczają się do astrologi nazywani bywają również astrologami.

Oto, co mówi Pismo Święte:

Jeżeli jaki mężczyzna albo jaka kobieta będą wywoływać duchy albo wróżyć, będą ukarani śmiercią.
Kpł 20, 27a

Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary;
PWt 18, 10

Masz już dosyć mnóstwa twoich doradców.
Niechaj się stawią,
by cię ocalić, owi opisywacze nieba,
którzy badają gwiazdy,
przepowiadają na każdy miesiąc,
co ma się z tobą wydarzyć.
Oto będą jak źdźbła słomiane,
ogień ich spali.
Nie uratują własnego życia
z mocy płomieni.
Iz 47,13-14

Bo opór jest jak grzech wróżbiarstwa,
a krnąbrność jak złość bałwochwalstwa.
Ponieważ wzgardziłeś nakazem Pana,
odrzucił cię On jako króla
1 Sm 15, 23

W cytatach podkreśliłem odniesienia do wróżbiarstwa i wróżbitów (w tym także konkretne odniesienie do astrologów w księdze Izajasza). Pismo Święte wypowiada się jasno i dobitnie - wróżbiarstwo (w tym astrologia) jest grzechem i to grzechem tak ciężkim, że karanym śmiercią! Co więcej, jest to jeden z tych grzechów, o których Bóg wypowiada się w sposób następujący:

Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni. Z powodu tych obrzydliwości wypędza ich Pan, Bóg twój, sprzed twego oblicza.
Pwt 18, 12

To bardzo silne słowa. Bóg nie chce mieć nic do czynienia z ludźmi wywołującymi duchy i wróżącymi. Podobnie astrologia jest obrzydliwa w oczach Boga. I jak dalej poucza księga Powtórzonego Prawa - uprawianie tego typu praktyk jest równoznaczne ze zdradą, odrzuceniem Boga:

Dochowasz pełnej wierności Panu, Bogu swemu. Te narody bowiem, które ty wydziedziczysz, słuchały wróżbitów i wywołujących umarłych. Lecz tobie nie pozwala na to Pan, Bóg twój.
Pwt 18, 13-14

W Piśmie Świętym można odnaleźć jeszcze wiele innych cytatów, które w sposób bardziej lub mniej pośredni będą występowały przeciwko astrologii i wróżbiarstwu. Właśnie interpretacja Pisma Świętego, która jest przekazywana w formie Tradycji, wysuwa inne jeszcze, a bardzo mocne argumenty przeciwko astrologii.

Doktryna chrześcijańska a astrologia

Na początku warto sięgnąć do Katechizmu Kościoła Katolickiego, który poświęca trzy punkty m. in. astrologii i wróżbiarstwu:

2115 Bóg może objawić przyszłość swoim prorokom lub innym świętym. Jednak właściwa postawa chrześcijańska polega na ufnym powierzeniu się Opatrzności w tym, co dotyczy przyszłości, i na odrzuceniu wszelkiej niezdrowej ciekawości w tym względzie. Nieprzewidywanie może stanowić brak odpowiedzialności.

2116 Należy odrzucić wszystkie formy wróżbiarstwa: odwoływanie się do Szatana lub demonów, przywoływanie zmarłych lub inne praktyki mające rzekomo odsłaniać przyszłość. Korzystanie z horoskopów, astrologia, chiromancja, wyjaśnianie przepowiedni i wróżb, zjawiska jasnowidztwa, posługiwanie się medium są przejawami chęci panowania nad czasem, nad historią i wreszcie nad ludźmi, a jednocześnie pragnieniem zjednania sobie ukrytych mocy. Praktyki te są sprzeczne ze czcią i szacunkiem - połączonym z miłującą bojaźnią - które należą się jedynie Bogu.

2117 Wszystkie praktyki magii lub czarów, przez które dąży się do pozyskania tajemnych sił, by posługiwać się nimi i osiągać nadnaturalną władzę nad bliźnim - nawet w celu zapewnienia mu zdrowia - są w poważnej sprzeczności z cnotą religijności. Praktyki te należy potępić tym bardziej wtedy, gdy towarzyszy im intencja zaszkodzenia drugiemu człowiekowi lub uciekanie się do interwencji demonów. Jest również naganne noszenie amuletów. Spirytyzm często pociąga za sobą praktyki wróżbiarskie lub magiczne. Dlatego Kościół upomina wiernych, by wystrzegali się ich. Uciekanie się do tak zwanych tradycyjnych praktyk medycznych nie usprawiedliwia ani wzywania złych mocy, ani wykorzystywania łatwowierności drugiego człowieka.

Niezdrowa ciekawość

Punkt 2115 uderza w sedno sprawy - jest naturalnym, że człowiek nie zna przyszłości, wpływa na nią wiele czynników, których poznanie czy też przewidzenie na drodze naukowej jest często niemożliwe. Skądinąd wiemy, że Bóg, jako Istota Doskonała posiada wszelką wiedzę; również o przyszłości. Istotą chrześcijaństwa nie jest dociekanie tego, co Bóg wie. Byłaby to swoista próba rywalizacji - przepełniona ludzką pychą wynikającą z uzurpowania sobie możliwości poznania tego, co zna tylko Bóg. Tymczasem Jezus upomina uczniów, by raczej prosili Boga w modlitwie o potrzebne łaski (Łk 18,7-8a), przejawiając w ten sposób wiarę, że to Bóg jest ostatecznym Dawcą. Jezus zapewnia o miłości Boga do ludzi, czemu w modlitwie również dajemy wyraz - ufamy Bogu, że w swej Miłości nas nie skrzywdzi, a wręcz przeciwnie - obdarzy potrzebnymi łaskami.

A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę.
(Łk 18,7-8a)

Postawa zaufania, modlitwy i wiary jest zdecydowanie odmienna od tej, która skłania ludzi do zajęcia się wróżbiarstwem i astrologią - czyli lęku o jutro, może nawet podejrzliwości oraz niezdrowej ciekawości.

Ułuda kontroli

Lęk o jutro może również wypływać z pobudek, o których traktuje punkt 2116 - lęku przed tym, czego nie sposób kontrolować, a ten lęk bierze się z pragnienia kontrolowania świata, panowania nad wszystkimi zdarzeniami i, w konsekwencji, również dominacji nad innymi ludźmi.

Charakterystyczne, że w takiej wizji świata, w której dominującym celem życia jest pełna kontrola nad życiem swoim i innych, a także nad wszystkimi wydarzeniami, zaczyna brakować miejsca dla Boga i przejawów Jego Miłości. Skoro w pełni kontroluję swoje życie, swój świat, to Bóg nie jest do niczego potrzebny. W konsekwencji więc, dążenie do takiej kontroli, a wrażenie kontroli nabywa się również poprzez wiedzę, prowadzi do praktycznego wyeliminowania koncepcji wszechmogącego, miłującego Boga.

Źródło mocy

W punkcie 2117 Katechizm wskazuje na pokrewieństwo pomiędzy spirytyzmem i praktykami magicznymi, a wróżbiarstwem i astrologią. Jak potwierdza doświadczenie egzorcystów, źródłem nadprzyrodzonych zdolności (do których należy znajomość rzeczy ukrytych) jest zły duch; Szatan. Część astrologów będzie protestowała twierdząc, że to raczej precyzyjnie wyznaczony horoskop pozwala "przewidzieć" przyszłość danej osoby. Okazuje się, że o sukcesie przewidywania przyszłości (i przeszłości) przesądza osoba interpretatora i proces interpretacji. Gdy zapytać jak ów proces przebiega, to astrologowie mówią, że pytają się duchowych kosmicznych energii. Niekiedy nieświadomie, innym zaś razem z większą lub mniejszą świadomością, proszą oni duchy, a te objawiają im przeszłość i prawdopodobną przyszłość danej osoby. Nie dzieje się to bez szkody dla wróżącego i dla osoby, której się wróży.

Rodzą się pytania:

1. Skąd wiadomo, że te duchy są złe? Czy nie można ograniczać się do pytania tylko dobrych duchów?
2. W jaki sposób wiedza ukryta może być w posiadaniu duchów?

Zły duch

Poza licznymi świadectwami egzorcystów i osób przez nich uwolnionych, można w prosty sposób udowodnić, że na pytania astrologów i wróżbitów odpowiada zły duch. Po pierwsze, jak przedstawia Pismo Święte, a tłumaczy Katechizm Kościoła Katolickiego, postawa, która prowadzi do zasięgnięcia opinii astrologów i wróżbitów jest grzeszna. Po drugie, grzech wiąże się z obecnością diabła. Po trzecie, rezultat poznania przyszłości niezmiernie często służy wyrobieniu biernej postawy wobec zdarzeń, sprzyja znajdowaniu wygodnych wymówek i w konsekwencji poddaniu swojej wolnej woli temu, co zostało danej osobie przepowiedziane, jako pewne, a więc nieuchronne. Zaprzecza to moralnej wartości czynów człowieka - które są dobre i złe, a nie nieuniknione. Jezus zaś objaśniał uczniom, że obserwując owoce (rezultaty) można ocenić ich źródło (Mt 7, 15-20). Nie mogą więc złe owoce (jak tutaj: fałszywe poglądy i wynikająca z nich postawa) pochodzić od dobrego ducha.

Pozostaje pytanie, czy nie można zasięgać opinii jedynie dobrych duchów?

Zakładając nawet, że można nie grzesząc zapytać dobre duchy (a więc anioły), o przyszłość, to pozostaje pytanie, w jaki sposób rozróżnić, czy komunikuje się z nami duch dobry, czy zły? Przecież szatan jest ojcem kłamstwa (gr. diabolos - oszczerca) - będzie starał się wprowadzić w błąd, podszywając się pod anioła światłości. Co więcej, anioły, czyli dobre duchy, przede wszystkim słuchają się Boga, a nie ludzi. Wolą Boga, jak czytamy w Biblii, jest by nie wywoływać duchów, ani nie korzystać z astrologii czy wróżbiarstwa. Można być pewnym, że żaden anioł nie przyczyni się do grzechu.

Co wiedzą złe duchy

Można się zastanawiać, skąd właściwie złe duchy znają przyszłe wydarzenia, posiadają wiedzę ukrytą. Warto uświadomić sobie, że zły duch, nie jest ograniczony przez cielesność, "żyje" bardzo długo, jest bytem inteligentnym i jako taki posiada dogłębną wiedzę, potrafi z dużym prawdopodobieństwem przewidywać zachowanie ludzi. Ponadto ma dostęp do emocjonalnej sfery ludzkiego umysłu, zna więc też uczucia ludzi. Z tego względu, choć jedynie przewiduje przyszłość, przewidywania te są całkiem trafne. Zna natomiast przeszłość ludzi. Przykładowo, może przewidzieć, że czeka Cię wkrótce nieprzyjemne wydarzenie związane z wodą, jeżeli właśnie przerdzewiała jakaś rurka w Twoim mieszkaniu i wystarczy, że mocniej poleci przez nią woda to pęknie.

Skutki

Warto wiedzieć, że zajmowanie się wróżbiarstwem (w tym astrologią) jest nie tylko bardzo ciężkim grzechem przeciwko pierwszemu przykazaniu, ale zazwyczaj prowadzi również do bardzo poważnych skutków duchowych i cielesnych. Do skutków duchowych należą: przytępienie sumienia (wyczucia dobra i zła), oschłość duchowa, popadanie w coraz to poważniejsze grzechy (stawanie się złym człowiekiem). Często występujące skutki cielesne: choroby (zwłaszcza psychiczne i nowotworowe), samobójstwa, nieszczęścia różnego innego rodzaju. Skutki te rozciągają się również na rodzinę i osoby bliskie.

Nie wiedziałam....

Wyżej przedstawiłem, dlaczego wróżbiarstwo (zaś astrologia w szczególności) są przez Kościół uznawane za wielkie zło. Jest jednak wiele osób, które z powodu niewiedzy o naturze astrologii, zasięgali opinii astrologów, bądź samodzielnie parali się stawianiem horoskopów. Co mają zrobić, gdy pragną porzucić te praktyki? Jak pojednać się z Bogiem?

O tym w kolejnym artykuliku pt. Od astrologii do Boga.

Warto przeczytać

1. Uważnie patrzeć na znaki - rozmowa z o. Aleksandrem Posadzkim, SJ

"Przeznaczenie dusz" tak brzmi następna książka Michaela Newtona, równie ciekawa co pierwsza. Przy czym muszę przyznać że pierwsza zrobiła na mnie szczególne wrażenie, pewnie dlatego że była pierwsza ; - )

Książka ta składa się z dwóch tomów, do tej pory (patrz na datę posta) nie czytałem pierwszego, ale drugi tak.

Postanowiłem umieścić wywiad z doktorem Michaelem Newtonem

Treść pochodzi ze strony bochenia.pl

„Przeznaczenie dusz”, dr Michael Newton

Bestseller dr Michaela Newtona „Wędrówka dusz” zaintrygował wielu czytelników swoim odkrywczym spojrzeniem na odwieczne pytania dotyczące naszego przeznaczenia po śmierci. Przedstawił śmiały i nowy koncept świata, do którego udają się dusze pomiędzy kolejnymi wcieleniami. Miejsca, w którym zdecydujemy o doświadczeniach, przez jakie przejdziemy w kolejnym ludzkim ciele, i czego zamierzamy się dzięki temu nauczyć.

Czytelnicy poczuli niedosyt, a ich apetyty dotyczące tematu życia pomiędzy wcieleniami wyostrzyły się i nie zostały zaspokojone przez być może pierwszy udokumentowany opis użycia hipnoterapii do zbadania życia po drugiej stronie. Dr Newton, który rozwinął własną technikę wprowadzania ludzi w głęboką hipnozę, podczas której ludzie mogą przypominać sobie życie pomiędzy wcieleniami, odpowiedział na ten niedosyt kolejną książką opisującą liczne sesje z udziałem dusz o różnym poziomie dojrzałości.

„Przeznaczenie dusz” przedstawia szczegóły wielu aspektów życia duszy jedynie wspomnianych w pierwszej książce. Ukazuje duszę w początkowej fazie jej rozwoju, proces leczenia urazów spowodowanych doświadczeniem gwałtu
i zła panującego na ziemskiej planecie, a także więcej informacji o grupach dusz istniejących w rzeczywistości, której doświadczamy pomiędzy wcieleniami.

A oto wywiad jaki przeprowadził z Autorem Tim Miejan , redaktor magazynu „The Edge”.

Przedstawiasz siebie jako posłaniec przekazujący informacje, które otrzymujesz od swoich klientów. Jak wpłynęły one na twoje zrozumienie rzeczywistości?

Michael Newton: Rozpocząłem prawie 40 lat temu jako tradycyjny psychoterapeuta. Nie byłem wtedy osobą ani religijną ani duchową. W rzeczywistości byłem ateistą. Wszystkie te lata z ludźmi, którzy objawili mi co jest po drugiej stronie życia, dały mi dużo prawdziwie duchowych doznań.
Chociaż intensywnie studiowałem filozofię i poznawałem różne religie świata, nie rozwinąłem własnej wiary. Nie byłem pod wrażeniem zorganizowanych instytucji religijnych posługujących się raczej sztywnymi doktrynami dotyczącymi określonych tematów. Zacząłem więc studiować Buddyzm i inne wschodnie religie, szukając duchowej perspektywy, którą mógłbym zaakceptować. Zrozumiałem, że zarówno sposób, w jaki żyjemy, jak i nasza postawa wobec innych, mają olbrzymie znaczenie. Brakowało mi tego połączenia z Bogiem. Dla jakiego celu tutaj jesteśmy? Mówiąc całkiem uczciwie nie wierzyłem w ponowne życie. Myślałem, że koniec życia oznacza koniec mojego istnienia.
Mogę powiedzieć, że otrzymałem od moich klientów wspaniały dar. Pomogli mi ukształtować moją obecną duchowość i chociaż nie uważam się za osobę religijną, mam nadzieję, że jestem uduchowiony. Zrozumienie do którego doszedłem jest takie, że bez względu na to jak głęboko jesteśmy religijni w tradycyjnym znaczeniu, czy też nie wyznajemy żadnej religii, nasza nieśmiertelna jaźń istnieje ponad naszym ludzkim ciałem i warunkami, których doświadczamy. Nasze umysły manifestują pozytywną energię, która tworzy naszą tożsamość i jest również poza czasem i przestrzenią. Dla mnie jest to oznaką istnienia wyższego, duchowego autorytetu. Jedną z rzeczy, których się nauczyłem, i która była ważna w moim życiu, było odczucie porządku istniejącego we wszechświecie. To, że nic się nie dzieje przypadkowo.

W książce „Przeznaczenie dusz”, przedstawiając jeden z przykładów regresji, wysuwasz tezę, że celem życia na Ziemi jest być może zjednoczenie całej ludzkości, wszystkich ras i narodów.

Michael Newton: Tak, chodzi o bardzo ważną zasadę jedności. Jesteśmy wysyłani na Ziemię do bardzo trudnej szkoły, aby uczyć się właśnie tej zasady. Bez wzglądu na naszą rasę, kolor skóry, wiarę czy pochodzenie, wszyscy jesteśmy tacy sami. Dopóki nie nauczymy się wspólnego życia we wzajemnej tolerancji, dopóki nie zrozumiemy jak być dla innych łaskawymi i pomocnymi oraz nie pojmiemy, że mamy jeden, wspólny cel w życiu, i nie zrobimy wszystkiego, aby uczynić ten świat lepszym miejscem, nie nauczyliśmy się tej lekcji. I będziemy tu powracać, aż ją przyswoimy. Ta zasada jedności jest niezwykle ważna. To nie przez przypadek znaleźliśmy się tu na Ziemi, na której istnieje tak zróżnicowane środowisko kulturowe i pojawia się w naszym życiu ten wyższy kontekst.

Lubię sposób, w jaki czasami dotykasz tematu Pierwotnego Źródła. Mówisz, że dostęp ten nie pozostaje otwarty zbyt długo. Czego dowiedziałeś się o Pierwotnym Źródle od swoich pacjentów?

Michael Newton: W trakcie moich wykładów zadają mi często pytania: „Kiedy powiesz nam coś o Bogu? Kiedy twoi pacjenci widzą Boga?” To co moi pacjenci postrzegają, można by nazwać poczuciem „wielkiej obecności” tak to opisują, gdy znajdują się w stanie pomiędzy wcieleniami. To odczucie ogarnia ich głównie wtedy, gdy stają przed obliczem Rady mądrych istot znajdujących się poziom lub dwa ponad ich przewodnikami, które oceniają dane życie i wybierają kolejne.
W mojej nowej książce „Przeznaczenie dusz” piszę więcej na temat tej obecności. „Wędrówka dusz” zaledwie wspomina o tym. Książka ta opisuje długą podróż, która zaczyna się w momencie śmierci i trwa aż do ponownych narodzin. Jest podzielona na łatwe do zrozumienia rozdziały, w których nie byłem w stanie zawrzeć wszystkich informacji, jakie zgromadziłem. Bardziej szczegółową wiedzę zamieszczam w nowej książce.
Jednym z takich tematów jest obecność. Dla badanych przeze mnie osób jest to najbliższy Boga stan, jaki mogą osiągnąć. Odczuwają obecność jako zbiorową. To jest bardzo interesujące. Pytam ich: „Jak to odbieracie? Czym jest dla was Wyższa Obecność?” Kiedy stoją przed obliczem Rady, postrzegają ją jako Źródło potężnej energii, pod wpływem której wszystko, co im się przydarza, staje się zrozumiałe.
Bardziej to odczuwają, niż widzą. Jest to kontakt z potężnym Źródłem osobowej energii, która jest zbiorowa, nie indywidualna, i istnieje jeden lub dwa stopnie ponad członkami ich Rady. Kto wie jak daleko jeszcze należy iść, aby dotrzeć do Ostatecznego Źródła. Oczywiście nie znam odpowiedzi na to pytanie. Mogłem dojść tylko do tego miejsca, gdyż pracuję z ludźmi, którzy ciągle inkarnują, a oni mówią mi tylko tyle, ile wiedzą.

Najbardziej lubię w „Przeznaczeniu dusz” tę część, która mówi o Źródle pochodzenia indywidualnych dusz, którym jest obecność, jaśniejąca jak Słońce.

Michael Newton: Chciałbym zwrócić uwagę na to, że wśród moich pacjentów nieczęsto trafia się ktoś tak zaawansowany, by mógł mówić o tych sprawach. Większość badanych ludzi dostarcza mi wiele informacji o świecie duchowym, jednak tylko bardzo zaawansowane osoby maja coś do powiedzenia na tematy, o których właśnie mówimy. Każdy postrzega obecność, ale jej percepcja jako Zródła czy praprzyczyny jest najlepsza u tych zaawansowanych dusz, które zbliżają się do końca swoich inkarnacji, i stają się gotowe na podjęcie roli nauczyciela. Trzeba poświęcić wiele lat tysiącom ludzi i dobrać tych, którzy wspominali o Źródle. Zgodność ich relacji jest dla mnie niezwykła.

W przedstawionych przez ciebie przykładach regresji można dostrzec tę zgodność.

Michael Newton: Właśnie dlatego napisałem obie książki. Pierwszą, która tak bardzo poruszyła kręgi ruchu New Age, napisałem gdy jeszcze nie zajmowałem się regresją w poprzednie wcielenia. Następnie dokonałem wspaniałego odkrycia, że stan doświadczany po śmierci, pomiędzy życiami, nie jest zamgloną otchłanią. Bardzo mnie to poruszyło.
Jestem bardzo zdziwiony, że osoba o mojej przeszłości, ma przywilej otrzymania tej informacji. Chciałbym, aby inni również mogli zetknąć się z tą wiedzą. Jednym z projektów, które teraz rozpoczynam, jest szkolenie hipnoterapeutów w różnych stowarzyszeniach w kraju, gdyż zbliżam się do siedemdziesiątki
i chciałbym pozostawić po sobie spuściznę, aby techniki i metodologię, których używałem, były utrwalone, a młodzi terapeuci przejęli ode mnie pochodnię i dotarli się jeszcze dużo dalej, niż ja doszedłem. Tak więc zamierzam szkolić ludzi, którzy są uzdolnieni w przeprowadzaniu regresji, do robienia tego co ja.
Taką terapią można zrobić bardzo dużo dla swoich pacjentów. Nie chcę się odcinać od regresji w poprzednie wcielenia. Ludziom może pomóc wiedza o tym, kim byli, czy dokąd mogliby się udać. Jeśli jednak przypomną sobie miejsce pomiędzy wcieleniami, w którym ich wszystkie życiowe doświadczenia są analizowane, a stamtąd pochodzi prawdziwa terapia, tracą szansę prawdziwego uzdrowienia. Niektórzy mogą przejść ponad tą wiedzą, uważając stan pomiędzy życiami za przypominający wpadanie w zamgloną otchłań. Jednak największe bogactwo, jakie możemy posiąść, by zrozumieć naszą prawdziwą tożsamość, pochodzi z analizy wspomnień pomiędzy wcieleniami dotyczących nas, naszej Rady, przewodników i bratnich dusz. Jako terapeuta mogę stwierdzić,
że proces leczenia przebiega najlepiej na poziomie zrozumienia swojej tożsamości jako niezależnej od ciał, w których funkcjonowaliśmy w kolejnych wcieleniach . Myślę, że jest to bardzo ważne z terapeutycznego punktu widzenia.

Masz pewne ważne przemyślenia na temat wpływu pamięci duszy na ludzką myśl.

Michael Newton: Pamięć duszy jest bardzo interesująca. Podzieliłem ją na trzy kategorie:
· pamięć świadomą, która sięga do podświadomego umysłu po to, czego potrzebuje. Widzimy to w naszych mitach i folklorze, a także w codziennych przebłyskach, których doświadczamy. To się pojawia i nie wiemy skąd. Nie potrafimy tego naukowo wyjaśnić, ale mamy bardzo silne odczucia. Ten rodzaj pamięci manifestowany jest przez nasze świadome ego i przystosowuje się ona do funkcjonowania w fizycznym świecie,
w którym żyjemy
· następnie mamy nieśmiertelną pamięć, do której mamy dostęp przez podświadomy umysł. Ma na nią wielki wpływ nasze ciało, nasze wspomnienia z poprzednich wcieleń oraz przebłyski w umyśle zachodzące nawet bez użycia hipnozy. Medytujemy, czy też podróżujemy pustą autostradą patrząc na białą linię pośrodku drogi, i nagle znajdujemy się w płytkim stanie alfa, w którym dociera do nas coś głębokiego na nasz temat
· trzecią kategorią jest to, co nazywam duchową pamięcią. Pochodzi ona
z naszego wyższego, nadświadomego umysłu. Jest to nasza dusza, która jest reprezentowana przez świadomość, intuicję czy wyobraźnię wyrażane przez podświadomy i świadomy umysł

Interesującą rzeczą związaną z Boską pamięcią jest utrata przez duszę dostępu do części jej pamięci z chwilą inkarnacji. Czy sądzisz, że łączy się to z Boską pamięcią?

Michael Newton: Tak sądzę. Jest to bardzo interesujące. Niektórzy z klientów widzą to i są w stanie to w ten sposób rozpoznawać. Shirley MacLaine nazywa to srebrzystą struną, połączeniem z naszą wyższą duchową jaźnią. Interesujące jest, iż ludzie, którzy zrozumieli, że jakaś ich część jest zakotwiczona
w bardzo, bardzo duchowym miejscu, mogą nie być w stanie powiedzieć dlaczego tak to odczuwają, a to właśnie dlatego, że niezależnie od ich obecnego życia, ich cząstka pozostaje gdzieś za nimi. Także ciekawe jest to, gdy ludzie pytają: „Jak nasi przewodnicy i aniołowie stróże docierają do nas, kiedy chcą nam coś przekazać?” Są na to różne sposoby. W mojej nowej książce mówię o tym, jak dusze wracają i pocieszają bliskich, których pozostawili za sobą. Sposób,
w jaki oni dotykają umysłów żyjących ludzkich istot jest podobny do tego, jak czynią to nasi przewodnicy. Czasami przewodnik udaje się do urny czy miejsca, w którym zostawiliśmy część naszej energii zanim inkarnowaliśmy w obecnym ciele. Nasz przewodnik okryje ją swoją własną energią poza ziemskim planem astralnym, dotrze to jednak do indywidualnej duszy, której „odciskami palców” jest ta szczególna wibracja energetyczna. Ta konkretna wibracja należy do niej i tylko do niej. To fascynujące!

Wskazujesz, że mamy możliwość dokonywania wyborów zarówno tutaj, jak i w rzeczywistości duchowej. Dlaczego kładziesz na to taki nacisk?

Michael Newton: Możliwość dokonywania wyborów jest niezwykle ważna, gdyż nie stworzono nas w taki sposób, abyśmy nie posiadali woli czynienia zmian. Jest to ważne do właściwego zrozumienia karmy.
Wolna wola jest ważnym aspektem naszej transmigracji przez różne ciała. Mówimy o możliwości wyboru i o wolnej woli. Gdybyśmy nie mieli prawa do popełniania błędów, nie nauczylibyśmy się niczego. Gdybyśmy nie mieli wolnej woli, nie bylibyśmy odpowiedzialni za nasze działanie.
Czasami ludzie mówią: „Cokolwiek robię, będzie jak ma być”. Jest to postawa fatalistyczna, wypływająca ze zrozumienia, że wszystko jest z góry zdeterminowane. Jest to bardzo złe założenie i bardzo szkodliwa koncepcja.
Z pewnością możemy przyjąć taką postawę wobec rzeczy, które prawdziwie nas bolą w naszym życiu. Możemy również powiedzieć: „Tak, są to sprawy, przez które trzeba przejść, nie da się przed nimi uciec. Są one częścią naszego ludzkiego życia.” Jest to bardzo zdrowe nastawienie umysłu. Trzeba zrozumieć, że jednym z aspektów procesu naszej edukacji jest istnienie w konkretnym ciele, w szczególnym czasie i miejscu oraz doświadczać tego, przez co przechodzi nasze ciało, borykać się z tym i ponosić odpowiedzialność za nasze działania. Jedną z przyczyn, dla których nie pamiętamy poprzednich inkarnacji jest to, abyśmy nie powtarzali błędów z poprzednich wcieleń.
Możemy mieć świeże spojrzenie na nasze życie. Dobrym przykładem będzie gra w karty. Otrzymujesz rozdanie czy to będzie poker, czy brydż w momencie narodzin. Możesz nimi grać na różne sposoby, w zależności od twojego talentu lub towarzystwa. Jest wiele czynników, które decydują o grze w karty.
Jak gramy w karty? Gra w określony sposób przyniesie także konkretne konsekwencje. Gdyby tak nie było, gra nie miałaby sensu. Uczymy się poprzez próby i błędy. Poruszony przez ciebie temat wyboru i wolnej woli jest bardzo ważną częścią naszego życia.

Wybrane przez ciebie przykłady pacjentów poddanych regresji inspirują także do odsuwania lęku przed przeprowadzaniem zmian w swoim życiu. Myślę, że dotyka to naszej dyskusji o wolnej woli i wyborze.

Michael Newton: Nie powinniśmy być zbyt sztywni w naszym pojmowaniu życia i świata, powinniśmy być otwarci na zmianę. To jest bardzo ważne.

Kiedy jesteśmy po drugiej stronie patrząc na to, co chcemy zrobić, to często okazuje się, że nie jest to droga, którą podążaliśmy w przeszłości.

Michael Newton: To prawda. Dzieje się tak także wtedy, kiedy udamy się tam po zakończeniu tego życia i zajrzymy w przeszłość by przyjrzeć się temu, czego tu dokonaliśmy w ostatnim ciele. I często odgrywamy role z naszymi duchowymi partnerami. Od nowa inscenizujemy całą sztukę, jaką graliśmy na Ziemi z wieloma duszami, które wykonywały role wspomagające, drugoplanowe (partnerów, braci i sióstr, rodziców) i będziemy przeglądać to, co zrobiliśmy. Nawet przyjmiemy role innych osób powiązanych z nami, aby dostrzec jak mogliśmy lepiej postępować. To jest bardzo elastyczne, a służy naszemu rozwojowi.

http://rapidshare.com/files/114961654/M.Newton_-_tom_drugi_-_Przeznaczenie_dusz2.pdf.html

Powołam się na pewną książkę pod tytułem "Wędrówka dusz" autorstwa Michaela Newtona.

Zdecydowałem nie pisać dlaczego akurat na tą. Po prostu kieruj się swoim "głosem" i zrozumieniem...

Dalej Obszerny fragment początku książki.

Spójrz oczyma nieśmiertelnej duszy

Dlaczego znaleźliśmy się na Ziemi? Dokąd udamy się po śmierci? Co się z nami stanie, kiedy tam
dotrzemy? Napisano wiele książek na temat poprzednich wcieleń, ale bardzo niewiele o nieprzerwanej
egzystencji naszych dusz podczas oczekiwania na powtórne narodziny – do czasu ukazania się tej
wstrząsającej i prowokującej książki.

Kiedy dr Michael Newton, dyplomowany hipnoterapeuta, zaczął cofać swoich pacjentów w czasie,
aby wywołać w nich wspomnienia poprzednich wcieleń, przypadkowo dokonał odkrycia o ogromnym
znaczeniu – mianowicie, że możliwe jest „wejrzenie" w świat ducha okiem umysłu osoby będącej w
stanie hipnozy lub nadświadomości oraz że badani znajdujący się w tym odmienionym stanie potrafili
powiedzieć mu, co robiła ich dusza między wcieleniami na Ziemi.

To, o czym przeczytacie w tej książce, zachwieje waszymi dotychczasowymi wyobrażeniami na
temat śmierci. Autor w ciągu wielu lat zabrał do świata duchowego setki osób. Przedstawiony tutaj
szczegółowy opis 29 przykładów zawiera relacje zarówno ludzi bardzo religijnych, jak i duchowo nie
zaangażowanych oraz tych niezdecydowanych – wszystkich, którzy wykazali godną uwagi
konsekwencję w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania dotyczące świata duchowego.

Dr Newton zdał sobie sprawę, że uzdrawiający proces odnalezienia swego miejsca w świecie
duchowym miał dla jego pacjentów o wiele większe znaczenie niż opis ich poprzednich żywotów na
Ziemi. „Wędrówka dusz" opisuje dziesięć lat jego badań i daje wgląd w to, co pomaga nam zrozumieć
cel leżący ponad naszymi życiowymi wyborami oraz to, jak i dlaczego nasze dusze – i dusze tych,
których kochamy – żyją wiecznie.

„Ta znakomita, głęboko poruszająca książka odkrywa niektóre z tajemnic życia w świecie
duchowym."

NAPRA Trade Journal

„Wędrówka dusz" jest pierwszą prawdziwie nową, metafizyczną pracą, jaka ukazała się na
przestrzeni ostatnich lat. Książka ta jest podstawową lekturą dla każdego, kto pragnie dowiedzieć się,
co czeka go po drugiej stronie."

Dick Sutphen

„Mamy tu znakomite i trafne podejście do naszego przyszłego celu, którym jest próba zrozumienia
natury egzystencji."

„Gazeta Towarzystwa Terapii i Badań Przeszłego Życia"
dr Winafred B. Lucas i Carole Clark, MSW

WPROWADZENIE

Czy obawiamy się śmierci? Czy zastanawiamy się nad tym, co się stanie po naszej śmierci? Czy
jest możliwe, że posiadamy duszę pochodzącą z innego wymiaru, która wróci tam po śmierci ciała,
czy są to tylko pobożne życzenia, wywołane naszym lękiem?

To paradoks, że ludzie, w odróżnieniu od wszystkich innych stworzeń na Ziemi, muszą
przezwyciężyć swój lęk przed śmiercią, aby prowadzić normalne życie. Mimo to, nasz biologiczny
instynkt nigdy nie pozwoli nam zapomnieć o tym ostatecznym zagrożeniu naszego istnienia. W miarę
starzenia się, w naszej świadomości rodzi się widmo śmierci. Nawet ludzie religijni obawiają się
śmierci jako końca osobowej egzystencji. Najwyższe stadium lęku przed śmiercią przywodzi na myśl
nicość, która położy kres wszelkim związkom z rodziną i przyjaciółmi. Umieranie sprawia, że wszystkie
nasze ziemskie cele wydają się błahe i bez znaczenia.

Gdyby śmierć była końcem wszystkiego, wówczas rzeczywiście życie nie miałoby sensu.
Jednakże, jakaś wewnętrzna moc pozwala ludzkim istotom wyobrazić sobie przyszłe życie i poczuć
związek z wyższą potęgą, a nawet z wieczną duszą. Jeśli w istocie posiadamy duszę, to gdzie udaje
się ona po śmierci? Czy naprawdę poza naszym fizycznym wszechświatem istnieje jakiś rodzaj nieba,
zamieszkanego przez inteligentne dusze? Jak ono wygląda? Co będziemy robić, gdy się tam udamy?
Czy istnieje najwyższa istota sprawująca pieczę nad tym rajem? Te pytania są tak stare, jak sama
ludzkość, a wciąż dla większości z nas stanowią tajemnicę.

Prawdziwe rozwiązanie zagadki życia po śmierci dla większości ludzi pozostaje zamknięte za
duchowymi drzwiami. Dzieje się tak dlatego, że ulegliśmy amnezji, jeśli chodzi o tożsamość naszej
duszy, która to tożsamość, na poziomie świadomości, wspomaga połączenie duszy i ludzkiego
umysłu. W ciągu ostatnich kilku lat opinia publiczna słyszała o ludziach, którzy przeżyli stan śmierci
klinicznej, a wróciwszy do życia, opowiadali o tym, że widzieli długi tunel, jasne światła, a nawet
doświadczyli krótkich spotkań z przyjaznymi duchami. Jednakże żadna z tych relacji, opisanych w
wielu książkach o reinkarnacji, nigdy nie dała nam nic, prócz zaledwie wzmianki o rzeczywistej
problematyce życia po śmierci.

Książka ta jest dziennikiem opisującym precyzyjnie świat duchowy. Przedstawia wiele
autentycznych przykładów, które ujawniają dokładne szczegóły dotyczące tego, co dzieje się z nami,
kiedy kończy się nasze życie m Ziemi. Zabierze nas ona poza duchowy tunel do samego świata
duchowego, gdzie dowiemy się, co dzieje się z duszami, zanim ostatecznie wrócą na Ziemię w innym
wcieleniu.

Jestem z natury sceptykiem, choć pozornie książka ta może świadczyć o czymś przeciwnym. Jako
psycholog i hipnoterapeuta specjalizuję się w modyfikacji behawioralnej, służącej leczeniu zaburzeń
psychicznych. Znaczna część mojej pracy związana jest z krótkoterminową terapią poznawczą
stosowaną wobec moich pacjentów, która pomaga im połączyć myśli z emocjami tak; aby wywołać
zdrowe zachowanie. Wspólnie ujawniamy znaczenie, funkcję i konsekwencje ich przekonań, ponieważ
wychodzę z założenia, że żaden problem mentalny nie jest urojony.

W początkach mojej praktyki powstrzymywałem ludzi przed zadawaniem pytań dotyczących
poprzedniego życia, ponieważ bytem zwolennikiem terapii tradycyjnej. Kiedy wykorzystywałem
hipnozę oraz techniki riberthingu (age­re­gression), aby ustalić przyczyny niepokojących wspomnień i
urazów z dzieciństwa, uważałem wszelkie próby dotarcia do poprzedniego życia za niezgodne z
powszechnie przyjętymi zasadami i praktyką kliniczną. Moje zainteresowanie reinkarnacją i metafizyką
miało jedynie charakter czysto teoretyczny do momentu, gdy rozpocząłem leczenie stanów bólowych
u pewnego młodego człowieka.

Pacjent ten uskarżał się na chroniczny ból prawej strony ciała, nękający go przez całe życie. Jedną
z metod hipnoterapii, służącą uśmierzaniu bólu, jest nakierowanie pacjenta na zwiększenie bólu tak,
by nauczył się go zmniejszać i w ten sposób osiągać nad nim kontrolę. Podczas jednej z naszych sesji
związanych z intensyfikacją bólu, człowiek ten, aby odtworzyć swoje cierpienie, wyobraził sobie, że
został pchnięty nożem. Szukając źródeł tego obrazu, ostatecznie odkryłem, że podczas I wojny
światowej był on żołnierzem i zginał pchnięty bagnetem we Francji. Dzięki temu byliśmy w stanie
całkowicie wyeliminować ból.

Zachęcony przez pacjentów zacząłem eksperymentować, cofając niektórych z nich w czasie przed
ich ostatnie życie na Ziemi. Początkowo zależało mi, aby integracja obecnych potrzeb, przekonań i
obaw stworzyła wyobrażenie wspomnień. Wkrótce jednak zdałem sobie sprawę, że nasze głęboko
zakorzenione wspomnienia zawierają zespół przeszłych doświadczeń, zbyt prawdziwych i po­
łączonych z sobą, aby można je było zignorować. Uświadomiłem sobie, jak ważny z punktu widzenia
terapii jest związek pomiędzy ciałem a wydarzeniami z naszych poprzednich wcieleń oraz tym, kim
jesteśmy dzisiaj.

Następnie dokonałem odkrycia o niezwykłym znaczeniu. Zorientowałem się, że istnieje możliwość
wejrzenia w świat dusz przy pomocy oczu umysłu hipnotyzowanej osoby, która może zdawać relację z
życia pomiędzy kolejnymi wcieleniami na Ziemi.

Tym, co otworzyło mi drzwi do świata dusz, był przypadek kobiety w średnim wieku, będącej
niezwykle wrażliwym medium hipnotycznym. Opowiadała mi o poczuciu samotności i odosobnienia
będąc na tym delikatnym etapie, kiedy pacjent kończy opisywanie swojego ostatniego ż^cia. Ta
niezwykła indywidualność prawie samodzielnie wkroczyła na najwyższy poziom świadomości. Nie
zdając sobie sprawy z tego, że w istocie podałem nadzwyczaj krótką komendę do tego działania,
zasugerowałem jej, aby znalazła przyczynę swej obecnej samotności. W tym momencie mimowolnie
użyłem jednego ze słów inicjujących duchowe przywołanie. Zapytałem również, czy miała szczególnie
bliską grupę przyjaciół, za którymi tęskni.

Wówczas moja pacjentka zaczęła nagle płakać. Kiedy poprosiłem ją, żeby powiedziała, co się
stało, wyrzuciła z siebie: „Tęsknię za niektórymi przyjaciółmi z mojej grupy i dlatego jestem tak
samotna na Ziemi." Byłem zakłopotany i zapytałem, gdzie dokładnie znajdowała się ta grupa
przyjaciół. „Tutaj, w moim wiecznym domu", odpowiedziała po prostu, ,4 w tej chwili patrzę na nich
wszystkich!"

Zakończyłem sesję z tą pacjentką i przesłuchując jej nagranie zauważyłem, że znalezienie świata
duchowego wymagało poszerzenia regresji z poprzedniego życia. Istnieje wiele książek dotyczących
poprzednich żywotów, ale żadna, z którą się zetknąłem, nie mówi o naszym życiu w postaci dusz lub
też o tym, jak właściwie podejść do duchowych wspomnień ludzi. Postanowiłem sam przeprowadzić
badania i dzięki praktyce rozwinąłem umiejętność wkraczania do świata duchowego poprzez moich
pacjentów. Zrozumiałem również, że odnalezienie swojego miejsca w świecie duchowym było dla nich
znacznie ważniejsze niż opis ich poprzednich ziemskich wcieleń.

W jaki sposób dotrzeć do duszy poprzez hipnozę? Przedstawmy obrazowo umysł jako trzy
koncentryczne okręgi, z których każdy jest mniejszy niż poprzedni i zawiera się w nim, a wszystkie
oddzielone są od siebie jedynie warstwą połączonej świadomości umysłu. Pierwszą, zewnętrzną
powłoką jest świadomy umysł, będący źródłem naszego krytycznego, analitycznego rozumowania.
Drugą stanowi podświadomość, gdzie pierwotnie podlegamy hipnozie, aby wniknąć w obszar
wspomnień tego wszystkiego, co zdarzyło się nam w tym życiu i w poprzednich. Trzecia, stanowiąca
jądro duszy, jest tym, co nazywamy obecnie nadświadomym umysłem. Ten poziom przedstawia naj­
wyższe centrum jaźni, gdzie jesteśmy wyrazem wyższej mocy.

Nadświadomość przechowuje naszą prawdziwą tożsamość, zasilaną podświadomością, która
zawiera wspomnienia wielu przemienionych ego, nabytych przez nas w naszych poprzednich ludzkich
ciałach. Nadświadomość może nie być w istocie poziomem, lecz samą duszą. Nadświadomy umysł
reprezentuje nasz wyższy ośrodek mądrości i umiejętności widzenia rzeczy we właściwej
perspektywie, a wszelkie informacje o życiu po śmierci pochodzą z tego źródła inteligentnej energii.
Na ile uzasadnione jest wykorzystywanie hipnozy do odkrywania prawdy? Ludzie poddani hipnozie
nie śnią ani nie mają halucynacji. Nie śnimy w porządku chronologicznym ani też nie ulegamy
halucynacji będąc w stanie kontrolowanego transu. Kiedy pacjenci są w transie, ich fale mózgowe
zaczynają działać wolniej niż w stanie pobudzenia Beta i w dalszym ciągu Tmienia­ją wibracje,
przechodząc przez stan medytacyjny Alfa aż do różnych poziomów w obszarze Theta. Theta to
hipnoza, a nie sen. Kiedy śpimy, dochodzimy do ostatniego stanu Delta, w którym sygnały z mózgu
przechodzą da podświadomości i znajdują ujście poprzez nasze sny. Natomiast w stanie Theta umysł
nie jest nieświadomy, a zatem możemy otrzymywać, jak również wysyłać, sygnały, a wszystkie kanały
pamięci są otwarte.

Swego czasu ludzie będący pod wpływem hipnozy opisywali obrazy, które widzą oraz rozmowy,
które słyszą w swoich nieświadomych umysłach, jako obserwacje w znaczeniu dosłownym.
Odpowiadając na pytania, pacjenci nie mogą kłamać, ale mogą błędnie interpretować coś, co widzą w
swoim nieświadomym umyśle, tak, jak to czynimy, będąc w stanie świadomości. Pod wpływem
hipnozy ludzie mają trudności z ustosunkowaniem się do czegokolwiek, co według nich nie jest
prawdą.

Niektóre z osób krytykujących hipnozę sądzą, iż osoba będąca w transie jest w stanie stworzyć
wspomnienia i przejawić nieobiektywne reakcje po to, aby potwierdzić jakąś teoretyczną tezę,
zasugerowaną przez hipnotyzera. Uważam tę generalizację za fałszywą daną. W mojej pracy traktuję
każdy przypadek w taki sposób, jakbym słyszał informacje po raz pierwszy. Jeśli którejś z badanych
osób udałoby się pokonać działanie hipnozy i stworzyć rozmyślnie wyobrażony albo luźno związany z
ustalonymi koncepcjami na temat życia po śmierci obraz świata duchowego, wówczas szybko takie
opisy ujawniłyby swą sprzeczność z relacjami innych badanych przeze mnie osób. Podczas mojej
pracy wkrótce poznałem wartość precyzyjnych krzyżowych pytań i nie znalazłem żadnego dowodu na
to, by ktokolwiek zmyślił swoje duchowe doświadczenia, aby mnie zadowolić. Przeciwnie, osoby
poddane przeze mnie hipnozie nie wahały się korygować mojej błędnej interpretacji ich stwierdzeń.
Wraz z powiększaniem się mojej dokumentacji pacjentów, metodą prób i błędów odkryłem, że
pytania dotyczące świata duchowego należy zadawać w odpowiedniej kolejności. Osoby w stanie
nadświadomości nie mają szczególnych motywacji do udzielania informacji na temat wszystkich
aspektów życia duszy w świecie duchowym. Trzeba posiąść odpowiedni komplet kluczy do okre­
ślonych drzwi. Ostatecznie udało mi się wypracować niezawodną metodę dotarcia w pamięci do
różnych części świata duchowego, w czym pomogła mi wiedza o tym, które drzwi otworzyć w
odpowiednim momencie trwania seansu.

W miarę, jak nabierałem pewności po każdej sesji, coraz więcej osób wyczuwało, że nie trzeba się
mnie obawiać, jeśli chodzi o kwestie związane z przyszłym życiem, i że można ze mną o tym
rozmawiać. Niektórzy z moich pacjentów, zarówno kobiety, jak i mężczyźni, byli bardzo religijni,
podczas gdy inni w ogóle nie wierzyli w żadne duchowe aspekty. Większość zaś znajdowała się
gdzieś pośrodku, prezentując mieszaninę osobistych poglądów na temat życia. Zadziwiającą rzeczą,
jaką odkryłem wraz z rozwojem moich badań, był fakt, że jeśli dana osoba przeniosła się raz z
powrotem do stanu duchowego, przejawiała niezwykłą zgodność z innymi pacjentami w zakresie
udzielania odpowiedzi na temat świata duchowego. Każda z tych osób mówiąc o swoim życiu jako
duszy używała nawet tych samych słów oraz opisów wizualnych wziętych z języka potocznego.
Mimo to, owa zgodność doświadczeń tak wielu osób nie powstrzymała mnie przed dalszymi
próbami weryfikacji stwierdzeń moich pacjentów oraz potwierdzania szczególnych czynnościowych
aktów duszy. Między relacjami w poszczególnych przypadkach istniały pewne różnice Jednak były
one spowodowane bardziej poziomem rozwoju duszy niż rozbieżnościami w sposobie widzenia świata
duchowego przez poszczególne osoby.

Badania posuwały się niezwykle powoli, ale w miarę, jak rosła ilość rozpatrzonych przeze mnie
przypadków, uzyskałem w końcu dostatecznie dokładny obraz świata wiecznego, w którym żyją nasze
dusze. Odkryłem, że myśli o świecie duchowym dotyczą prawd uniwersalnych wśród dusz ludzi
żyjących na Ziemi. To właśnie spostrzeżenia tak wielu rozmaitych ludzi przekonały mnie, że ich
twierdzenia są wiarygodne. Nie jestem osobą religijną, ale odkryłem, że w miejscu, gdzie udajemy się
po śmierci, panuje ład i porządek i uświadomiłem sobie, że istnieje wspaniale skonstruowany plan
życia oraz życia po śmierci.

Zastanawiając się, jak najlepiej zaprezentować wyniki moich badań, zdecydowałem, że metoda
analizowania przykładu w najbardziej opisowy sposób pozwoli czytelnikowi ocenić odwołania się
pacjentów do życia po śmierci. Każdy z przykładów, które wybrałem, jest bezpośrednim dialogiem
między mną a pacjentem. Dowody potwierdzające każdy przykład zaczerpnąłem z nagrań
magnetofonowych, dokonywanych podczas sesji. Książka nie jest pracą o przeszłych życiach moich
pacjentów, lecz raczej dokumentalnym zapisem ich doświadczeń związanych z owymi życiami.
Czytelnikom, którzy mogą mieć trudności z postrzeganiem dusz jako obiektów niematerialnych,
historie przykładów zamieszczone w pierwszych rozdziałach wyjaśnią, jak pojawiają się dusze oraz w
jaki sposób działają. Opis każdego przykładu jest do pewnego stopnia skrótowy, z uwagi na ogra­
niczoną ilość miejsca oraz po to, by dać czytelnikowi uporządkowany plan czynności duszy. Rozdziały
są skomponowane tak, aby ukazać prawidłowy rozwój dusz wewnątrz i na zewnątrz świata
duchowego, w połączeniu z innymi duchowymi informacjami.

Obraz wędrówek dusz od momentu śmierci do ich następnego wcielenia wyłonił się dla mnie z
gromadzonego od dziesięciu lat rejestru pacjentów. Początkowo zaskoczył mnie fakt, że były wśród
nich osoby pamiętające fragmenty swego życia duchowego dokładniej niż ostatnie wcielenia, mimo że
dzieliło ich od tego wiele żywotów. Lecz z jakiejś przyczyny żadna z badanych przeze mnie osób nie
była w stanie przypomnieć sobie pełnej chronologii czynności duszy tak, jak przedstawiłem to w mej
książce. Moi pacjenci pamiętają pewne aspekty swego duchowego życia dość dokładnie, podczas gdy
inne jedynie mgliście.

W rezultacie uświadomiłem sobie, że nawet wykorzystując te dwadzieścia dziewięć przykładów,
opisanych przez mnie, nie będę mógł przekazać czytelnikowi pełnego zakresu informacji, jakie
zgromadziłem na temat świata duchowego. Dlatego też moja książka zawiera szczegóły pochodzące
z większej ilości przypadków.

Czytelnik może odnieść wrażenie, że w niektórych momentach moje pytania są dość natarczywe.
Jednak w praktyce hipnozy istotne jest nakłanianie badanej osoby, by trzymała się tematu. Jeśli zaś
chodzi o sferę duchową, wymagania hipnotyzera są jeszcze wyższe niż w przypadku wspomnień z po­
przedniego życia. Większość osób pod wpływem transu jest skłonna do dywagacji duchowego
umysłu, kiedy pojawiają się interesujące sceny. Moi badani często chcą, abym przestał mówić i
pozwolił im oderwać się od relacjonowania tego, co widzą i po prostu cieszyć się swoimi przeszłymi
doświadczeniami jako dusz. Staram się być delikatny i nie nazbyt zasadniczy, ale moje sesje są
zazwyczaj pojedyncze i trwają tylko trzy godziny, a jest przecież wiele kwestii, które należy poruszyć.
Wielką nagrodę stanowi dla mnie widok zdumienia na czyjejś twarzy po skończonej sesji. Dla tych
z nas, którzy mieli możliwość ujrzenia swojej nieśmiertelności, odsłania się nowy wymiar zrozumienia
siebie. Zanim obudzę pacjenta, często, poza sugestią, wszczepiani mu odpowiednie wspomnienia.
Posiadanie świadomej wiedzy o życiu duszy w świecie duchowym oraz o historii fizycznego istnienia
na planetach daje silniejsze poczucie celu oraz energię do życia.

Kończąc chciałbym dodać, że to, co przeczytacie, może być szokiem w kontekście
dotychczasowych wyobrażeń na temat śmierci. Przedstawiony tutaj materiał może być sprzeczny z
waszymi filozoficznymi lub religijnymi koncepcjami. Niektórzy czytelnicy znajdą tu zapewne
potwierdzenie swoich własnych opinii. Dla innych zaś informacje zawarte w tej książce będą jawić się
jako subiektywne opowieści z gatunku science fiction. Niezależnie od wszystkiego mam nadzieję, że
zastanowicie się czy – jeśli to, co moi badani rnają do powiedzenia o życiu po śmierci jest prawdziwe
– ta książka ma jakieś znaczenie dla ludzkości.

ŚMIERĆ I ODEJŚCIE
ROZDZIAŁ l

Przykład l

P. (pacjent) – O, mój Boże! Nie jestem naprawdę martwy! To znaczy, moje ciało jest martwe –
widzę je pod sobą – ale ja unoszę się w powietrzu... Spoglądam w dół i widzę moje ciało rozciągnięte
na szpitalnym łóżku. Wszyscy wokół mnie myślą, że nie żyję, ale to nieprawda. Chcę krzyczeć: „Hej,
nie umarłem naprawdę!" To niewiarygodne... pielęgniarki przykrywają mi głowę prześcieradłem...
ludzie, których znam, płaczą. Powinienem być martwy, aleja wciąż żyję! To dziwne, moje ciało jest
całkowicie martwe, aleja unoszę się nad nim. Ja żyję!

Są to słowa człowieka pogrążonego w głębokiej hipnozie, opisującego doświadczenie śmierci.
Mówi krótkimi, nerwowymi zdaniami, pełnymi lęku, jako że widzi on i czuje, co to znaczy być duszą
dopiero co oddzieloną od fizycznego ciała. Ten człowiek jest moim pacjentem, leżącym teraz na
wygodnym fotelu z oparciem; przed chwilą towarzyszyłem mu w odtwarzaniu sceny śmierci z
poprzedniego życia. Nieco wcześniej, stosując się do moich instrukcji podczas wprowadzania w trans,
cofnął się do wspomnień z dzieciństwa. Jego podświadoma percepcja stopniowo jednoczyła się, w
miarę, jak razem pracowaliśmy nad powrotem do łona jego matki.

Następnie przygotowałem go do wejścia w mgłę czasu, wykorzystując wizualizację tarczy
ochronnej. Kiedy wykonaliśmy ten ważny dla stanu umysłu krok, przeniosłem mojego pacjenta przez
wyobrażony tunel czasu do jego ostatniego życia na Ziemi. Było ono krótkie, gdyż umarł nagle
podczas epidemii grypy w 1918 roku.

Kiedy początkowy szok wywołany wizją jego samego oraz tego, jak jego dusza krążyła nad ciałem,
zaczął powoli mijać, mój pacjent chętniej zaakceptował obrazy, które widział w swoim umyśle.
Ponieważ niewielka świadoma, krytyczna część jego umysłu nadal funkcjonowała, zdał sobie sprawę,
że odtwarzał poprzednie doświadczenie. Trwało to nieco dłużej niż u innych pacjentów, gdyż jest on
młodszą duszą i nie jest przyzwyczajony do cyklu narodzin, śmierci i ponownych narodzin w takim
stopniu, jak inne badane przeze mnie osoby.

Jednak po chwili przystosował się i zaczął odpowiadać na moje pytania z większą pewnością.
Wkrótce zwiększyłem jego podświadomy poziom hipnotyczny do stanu nadświadomości. Pacjent jest
teraz gotowy do rozmowy ze mną o świecie duchowym, a ja pytam, co się z nim dzieje.
P. – Więc... wznoszę się wyżej... wciąż płynę patrząc na moje ciało. Przypomina to oglądanie filmu,
tyle że ja w nim gram! Lekarz pociesza moją żonę i córkę. Żona szlocha (pacjent wierci się
niespokojnie na krześle). Staram się dotrzeć do jej umysłu... powiedzieć jej, że wszystko ze mną w
porządku. Jest tak pogrążona w żalu, że nie udaje mi się to. Chcę, aby wiedziała, że moje cierpienie
się skończyło, że uwolniłem się od mojego ciała... że już go dłużej nie potrzebuję... że będę na nią
czekał. Chcę, żeby wiedziała, że... ale ona... mnie nie słucha. Och, oddalam się...
I w ten sposób mój pacjent, prowadzony serią poleceń, rozpoczyna proces zagłębiania się w świat
duchowy. To droga, którą w zaciszu mego biura podróżowało już wielu innych badanych. Zazwyczaj,
w miarę, jak narastały wspomnienia w stanie nadświadomości, osoby zahipnotyzowane stawały się
coraz bardziej związane z kanałem duchowym. Wraz z posuwaniem się sesji naprzód mentalne
obrazy pacjentów można było coraz łatwiej przełożyć na słowa. Krótkie opisowe wyrażenia prowadzą
do szczegółowego wyjaśnienia tego, jak przebiega wkroczenie do świata duchowego.

Posiadamy ogromną ilość dokumentacji (w tym również obserwacje personelu medycznego)
dotyczącej doświadczenia wyjścia z ciała w momentach bliskich śmierci u osób ciężko rannych w
wypadkach. Ludzie ci zostali uznani za zmarłych, zanim wysiłki lekarzy nie sprowadziły ich z „drugiej
strony". Dusze są w pełni zdolne do opuszczania i powracania do ciał ich właścicieli, szczególnie w
sytuacjach zagrożenia życia, kiedy ciało umiera. Ludzie opowiadają, że unosili się nad swoimi ciałami,
szczególnie w szpitalach, obserwując, jak lekarze wykonują czynności ratujące życie. Z upływem
czasu, po ich powrocie do życia, wspomnienia te zacierają się.

W początkowych fazach cofania się pod wpływem hipnozy do poprzednich wcieleń, opisy osób
przechodzących mentalnie przez swe przeszłe śmierci nie różnią się od relacji osób, które
rzeczywiście umarły na kilka minut w tym życiu. Różnica pomiędzy tymi dwoma grupami osób polega
na tym, że ludzie będący pod wpływem hipnozy nie będą pamiętali doświadczenia tymczasowej
śmierci. Osoby w stanie głębokiego transu są w stanie opisać, jak wygląda życie po ostatecznej
śmierci.

Jakie są podobieństwa pomiędzy wspomnieniami życia po życiu osób, u których doświadczenie
wyjścia z ciała było wynikiem tymczasowego fizycznego urazu a tych, którzy pod wpływem hipnozy
opisują śmierć w poprzednim życiu? Zarówno jedni, jak i drudzy mówią o tym, że unosili się wokół
swoich ciał w dziwny sposób, starając się dotknąć stałych przedmiotów, które dematerializowały się
przed nimi. Wszystkie te osoby mówią również, ze czuły się zawiedzione, kiedy próbowały porozumieć
się z żyjącymi, a ci nie odpowiadali. Jedni i drudzy twierdzą też, że mieli wrażenie, iż coś odciąga ich
od miejsca, w którym zmarli, a także doznawali uczucia przypominającego bardziej odprężenie i
ciekawość niż strach.

Wszystkie te osoby wspominają o błogim uczuciu wolności oraz o światłości wokół nich. Niektórzy
z moich pacjentów widzą błyszczące światło otaczające ich w chwili śmierci, podczas gdy inni
zauważają tę światłość w znacznie dalszej odległości od obszaru ciemniejszej przestrzeni, przez którą
są ciągnięci. Odnosi się to często do wyobrażenia tunelu, które stało się dobrze znane ogółowi
społeczeństwa.

Drugi przykład zaprowadzi nas głębiej w doświadczenie śmierci niż pierwszy. Badanym jest tu
mężczyzna po sześćdziesiątce, opisujący okoliczności swojej śmierci jako młodej kobiety o imieniu
Sally, która została zabita przez Indian Kiowa podczas ataku na pociąg towarowy w 1866 r. Chociaż
zarówno w tym, jak i w ostatnim przykładzie doświadczenie śmierci dotyczy ostatnich wcieleń osób
badanych, dokładna data śmierci nie ma szczególnego znaczenia, ponieważ odnosi się do niedaw­
nych czasów. Nie dostrzegam znaczących różnic między okresem starożytnym a nowożytnym w
zakresie przypomnienia obrazu świata duchowego lub też jakości nabytych doświadczeń.

Powinienem również wspomnieć, że większość badanych w transie posiada niesamowitą zdolność
dokładnego skupienia się na datach i miejscach z wielu poprzednich żywotów. Dotyczy to nawet
wcześniejszych okresów ludzkiej cywilizacji, kiedy granice państw oraz nazwy miejscowości były
odmienne niż obecnie. Dawne nazwy, daty i położenie geograficzne mogą nie zawsze, w odniesieniu
do każdego poprzedniego życia, być z łatwością przywołane, ale opisy powrotu do świata duchowego
oraz życia w tym świecie są nadal żywe.

Scena w przykładzie 2 ukazuje południowe równiny Ameryki, wkrótce po tym, jak strzała ugodziła
Sally w szyję z bliskiej odległości. Jestem zawsze ostrożny, jeśli chodzi o sceny śmierci z poprzednich
wcieleń, w których występuje uraz wywołany przemocą, ponieważ podświadomy umysł często nadal
zachowuje w pamięci takie doświadczenia (w omawianym przykładzie badana osoba pojawiła się u
mnie ze względu na towarzyszące jej przez całe życie kłopoty z gardłem) – w takich przypadkach
potrzebna jest zazwyczaj terapia uwalniania i wymazywania tych przeżyć.

W relacjach z poprzedniego życia wykorzystuję czas bezpośrednio poprzedzający śmierć do
spokojnego przyjrzenia się wszystkiemu oraz sytuuję pacjenta na pozycji obserwatora, aby złagodzić
ból i emocje.

Następny wpis na tym blogu w kolejności dotyczył będzie drugiej książki.

ps. znalazłem e-book do ściągnięcia w sieci

http://rapidshare.com/files/114953755/Newton_Michael_-_Wedrowka_dusz.pdf.htm

Now, before we all start tearing our hair out and screaming, "But you can't criticize a review of something you were part of!", I can. Not only is this a blog, and therefore, I make up the rules. But, I can't think of anything more healthy than an artist responding to a critic in a manner that is thoughtful and critical. Why is this dialog not happening in the first place? Why are artists afraid of critics, and vice versa? Well, there are probably a lot of reasons. But the greatest value the medium of bloggery has, a value that is sadly underemployed, is the way it can mediate immediacy in discourse and public discussion. It's an experiment, but here goes.

According to J. Dog, "the program was a flaccid and dispiriting affair." And she's partially right. Only two of the night's five acts, all curated by Ishmael Houston Jones, were at all interesting or moving.

The first of these was Pele Bausch's "ism", where she and Christine Sandifer gently moved about the space, their bodies wrapped in plastic bags that have be stuffed under flesh-tone nylons, so that with each miniscule movement, you heard a soft, swishing of crinkling plastic, like gentle sheets of rain falling on leaves. It really was magical in its way; the sound creating a total aural analog to the entire force and presence of the human body. In this regard, I think J. Dog under-recognized them.

Now, the second, and here's where it gets fun, was the solo "Empty Every Night" by dance artist, Jeremy Laverdure. Jeremy is not only a friend of mine of several years, but he and I are actually collaborating on a dance piece together, some of which found its way into his solo (with my acquiescence). This means, not only do I have a vested interest in the success of some of the choreography, but I also have the inside creative scoop on how some of the choreography came about, which, in this particular instance of dance, is deeply important: The opening moments of Jeremy's solo were lifted from Jerome Robbin's "Afternoon of a Faun."

Now, the fact that J. Dog doesn't mention this raises some questions. Namely, Did she recognize it? One would expect that maybe a seasoned dance critic would have. Perhaps A.M. might have been more cognizant of the material which, as performed by Jeremy, was exact, even if it was filtered through his unorthodox body (unorthodox to the choreography since he is a tall and solidly built man, while the movement was designed for the lines and limbs of a female ballerina).

Secondly, and trickier, is, if she had noticed it, why wouldn't she have mentioned it? Is it an unimportant detail? She writes in the beginning of her review that "Dance seems to have entered into post-postmodernism." So she's aware of developments in dance, and, I would assume would be sensitive to the evocation of older forms or styles. You would think watching a young dance artist treat the work of a legendary choreographer would have some resonance; at least some relevance.

Now, none of this is to say that she would have enjoyed the piece had she recognized the choreography. That's a false positive. But it does draw concern as to how attentive she might or might not be to what she's watching. I think even an average viewer would have noticed that Jeremy was dancing in a balletic style. It makes the movement humorous and meaningful at the same time. But Dunning either didn't see that, or didn't care to comment on it. I'm not sure which is worse.

But the choreography is what it is. I obviously love the idea and the execution. But the critical discrepency can always be chalked up to tastes. So, there you are.

But the second thing that annoys me about Dunning's piece is her direct attack on Jeremy as a performer. She writes: ...he did not have the presence or comic skills to pull off the coy soliloquies, mock vamp and other bits.

So, aside from my own enamored appreciation of Jeremy's performance--I was very moved, to tears and to laughter--it also seemed the entire audience was very much into Jeremy's stage presence. At least, that's what I recall. If anyone was there and cares to chime in, please do. There's always the chance that I was too absorbed in my own reaction to objectively evaluate the crowd's response. But I seriously felt like Jeremy drew big laughs, commanded the audience's attention through the more poignant passages (they could detect when laughing time had ended), and presented an entertaining, if intentionally understated approach to dance.

Now, I have been to performances where audiences were going nuts and I was like, Oh, hell no. But in that case, I don't think I have ever specifically questioned the performer's "presence" or "skill" as a performer. If I have, then hang me up to dry. But still, to make such an attack seems incongruous with how his performance was received. I'm obviously making an attempt to provide some kind of objective evidence to counter Dunning's comment. If I were acting as the hard critic, I would just be like, She's wrong. But we do things a little differently around here. Everything is open for discussion, and my opinions are not set in cement. But the fact that J. Dog spent more of her frugal word-count writing how good he wasn't, rather than considering any of the merits of his work, of which there are many, makes me question the level of her engagement in the performance, and her willingness to fully consider what an artist may be going for.

Now--and I'm just going to throw it out there and see where it lands and/or what it stirs up--there is also the possibility that Dunning was dumb to the political resonance that Jeremy's solo work exhibits. Political how?

Well, it's queer performance. (Keep your eyes peeled for a review that will come out in next month's "Rail" where I discuss two other recent queer performances.)

Jeremy has a queer presence. He's a tall hairy guy, who wears a thick, bushy moustache, and he performs in a combination of underwear, women's wear, wigs, ballet shoes and various other paraphernalia. It's queer, both as in homosexual and as in gender different. The references--to Robbins, to ballet, to jazz dance, to diva monologues--and even simple phrases like "You look really young in this picture" resonate with specifically contemporary queer notions of gender, sexuality, interpersonal relationships and relationships to objects and culture.

NOW, like with what I was saying regarding the conceit behind the choreography, it isn't the particulars that make Jeremy's work good, but Jeremy uses the particulars to make good work. He presents them with heart, humor and wit. And anyone with any sort of access to queer culture will be sensitive to it. Again. Doesn't make it good, de facto. But it does make it fabulous.

dla małego testu otagowałem ten wpis normalnie oraz dodałem kilka często szukanych fraz... jestem ciekaw o ile zwiększy się liczba odsłon :P

Być może, pomimo, iż urodzeni raptem rok przed Okrągłym Stołem, ci młodzi ludzie odziedziczyli pamięć i świadomość roli tego miejsca. Być może wiedzą, skąd te pozasłaniane regałami z książkami tajemnicze przejścia między gabinetami. Być może wierzą, że schodząc do wydziałowej czytelni, a potem jeszcze - po schodach - niżej, można dotrzeć do tajemniczego tunelu, którym da się dojść do lotniska na Krywlanach.

Takich sytuacji w dziejach świata było niemało i zapewne nieraz się powtórzą. Jednakże zdaje się, że ten incydent przejdzie do historii, bowiem niedawno stacje telewizyjne w Kenii pokazały jak rabusie pokornie odnoszą na miejsce wszystek swoich łupów. Wywołało to oczywiście nieskrywaną konsternację funkcjonariuszy.

- Są, czy nie, duchy naprawdę ułatwiły nam pracę. Chciałbym, żeby były w całym kraju - podkreślał miejscowy dowódca policji.

Okazało się, że u niemal wszystkich szabrowników pojawiły się problemy z... wydalaniem. Mówię prawdę. Nie kłamię. Są ludzie, którzy nie mogli się załatwić - wypowiadała się pewna Kenijka w kenijskiej NTV. Tym samym całe to niezwykłe zajście przypisano klątwie. Jak się później okazało, o nałożenie tejże klątwy na złodziejaszków postarał się handlarz drewnem z Mombasy, któremu złupiono towar. Niczym starszemu bratu przedstawił on sytuację członkowi starszyzny, który postanowił nie obcyndalać się z podjęciem drastycznych kroków.

- Dał nam 10 dni na zwrot drewna. Zrobię to w nocy, bo w dzień wszyscy by się ze mnie śmiali - mówił rabuś-anonim w NTV.

Szabrownicy uznali tym samym problemy gastryczne za przedsmak przyszłych cierpień. Niemniej, klątwa podziałała. Dobrym pomysłem zdaje się być zatem sprowadzenie kilku takich szamanów do Polski i zezwolenie im na otwarcie agencji ochrony. Mając na uwadze skuteczność obecnie funkcjonujących na rynku agencji, których to ochroniarze w razie alarmu przyjadą (jak skończą pizzę oczywiście), rozejrzą się ilu jest włamywaczy, czy są duzi i ewentualnie wezwą policję, popyt na usługi szamana byłby olbrzymi.

Niestety... póki co najlepszą bronią przed złodziejami pozostaje nasza czujność i... czasem sami złodzieje:

What about fresh voiced starlette-to-be Lisette Oropesa, or bubble-butted tenor, Brandon Jovanovich?  Or the awsome debuts by hardcore hopefulls Vanke Vondung, Alexej Markov and Marina Poplavskaya? Or even Nancy Allen Lundy, the lone shining star in Tan Dun's "The Gate" at BAM?

There were like, so many things she could have picked to plug, and you know The Midge sees way more shit than we do.  So what gives? A case of the last-minute ommisions? Or just bad journalism?

Trochę o "duchach" i formach myślowych:

Ogólne pojęcie oznaczające ducha to akua, niezależnie od tego, czy chodzi o dobrego, czy też złego ducha. Można mieć wtedy również na myśli coś niezwykłego lub jakieś wyobrażenie. Gdy jednak przyjrzymy się tajemnej mowie kahunów, wtedy dostrzegamy, że słowo to odnosi się konkretnie do naładowanej energetycznie formy myślowej, która skierowana jest na przeszłość lub przyszłość i czasami może być również dostrzegana oczami.
W tajemnej mowie kahunów nie znajdujemy żadnej wskazówki odnośnie samodzielnie istniejących inteligentnych istot. Natomiast bardzo wyraźnie kod huny mówi, iż "duchy" powstają w podświadomości i również tam są dostrzegane.

Zajmijmy się najpierw samym pojęciem opętania.
W języku hawajskimi istnieją dwa słowa oznaczające opętanie: noho i haka. Noho w zewnętrznej formie oznacza „osiedlić się”, co potocznie oznacza samodzielną istotę, która opanowała ciało. Jednak tajemna mowa odkrywa zupełnie inne znaczenie. Dowiadujemy się, iż „być opętanym” oznacza zachowywać się jak inny człowiek, ponieważ na skutek dziury w osobistej strukturze po prostu uwidaczniają się inne aspekty lub myśli tego samego człowieka. Powierzchowne znaczenie haka to platforma, na której coś może kucnąć lub usiąść, jednak wewnętrzne znaczenie pokrywa się z noho i również wskazuje na dziury w osobistej strukturze, jak również na wydostawanie się ukrywanych do tej pory aspektów osobowości. W związku z powyższym opętanie jest procesem, w którym wychodzą na światło dzienne ukryte części osobowości, zarówno dobre, jak i złe.

Istnieją jeszcze dwa dalsze hawajskie słowa używane w związku z opętaniem przez złe duchy: nukumane'o oraz aumiha. Na podstawie kodu pierwsze pojęcie wskazuje na wybuch bardzo silnych podświadomych emocjonalnych kompleksów, przy których najczęściej chodzi o strach, nienawiść, złość i/lub instynktowne działanie. Aumiha opisuje wyrażanie nienawiści do samego siebie i ekstremalnie tłumione uczucia w obrębie odizolowanej osobowości. Nigdzie w tajemnej mowie kahunów nie znajdujemy żadnych wskazówek na temat tego, że człowiek może być opętany przez coś, co znajduje się poza jego istotą. Osobowości wychodzące na jaw w przypadku opętania zawsze są uosobionymi kompleksami, które stwarza podświadomość jako reakcję na wewnętrzny lub zewnętrzny bodziec. Nawet jeśli tak bardzo różnią się one od normalnej struktury osobowości danego człowieka, że zmieniają się nawet fale mózgowe i zwierzęta domowe zachowują się tak, jak wobec obcego człowieka, to jednak nawet wtedy osobowości te pochodzą zawsze z wnętrza danej osoby.

Gdy Jezus i jego uczniowie wypędzali złe duchy, usuwali złe kompleksy a nie diabła. Huna nie zna nawet odpowiedniego określenia na oznaczenie diabła, ponieważ jest on tylko produktem ludzkiego myślenia.
Jezus potwierdził to wielokrotnie, gdy wyjaśniał, że sami stwarzamy sobie naszą rzeczywistość. [...] W wersecie 19. kontynuuje: „Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, czyny nierządne, kradzieże, fałszywe świadectwa, przekleństwa”.

Czy naprawdę nie istnieją „prawdziwe duchy”?

Nie istnieją źli aniołowie ani duchy, żaden diabeł lub demony, jak również żaden szatan pragnący skraść ludzkie dusze. Istnieje to, co reprezentuje słowo szatan (przeciwnik, kusiciel, krytyk, oskarżyciel, złośliwy i chytry kłamca), lecz nie ma czegoś takiego jak potężna samodzielna istota, która chce odciągnąć kogoś od Boga wbrew jego woli.
Istnieje destruktywna telepatia występująca między żywymi ludźmi, jak również  formy myślowe, którym nadawane są takie nazwy jak diabeł, demon lub szatan. Jednak nic nie może na ciebie wpływać, chyba że pozwolisz na to na jakimś poziomie świadomości*. Dysponujesz mocą odrzucenia każdej myśli, która przechodzi ci przez głowę i niewykonania jej. Stwarzasz sobie rzeczywistość, którą przeżywasz za pośrednictwem sposobu własnego myślenia.

Serge Kahili King - "Wiedza z Hawajów"

Performance of the Year: PS22 Chorus singing "Dragon" for Tori Amos

With a single video, the kids chorus of PS22 (check 'em out on our blog roll) on Staten Island became internet celebrities, and proved that children's voices can make even the most vagi-centric song sound like an anthem for world peace.

Outrageous Moment of the Year: Ann Liv Young and Family's "The Radio Show" @ Rush Arts

Let's just say, if dance aficionados out there are questioning whether or not Ann Liv Young is a choreographer, wait till they try to digest her parental habits. The inclusion of her four day-old infant as a performer/prop at the Rush Arts gallery back in September made this critic nervous and prompted our second most-read posts ever!

Dance of the Year: Jerome Bel's "Pichet Klunchun and myself" @ DTW

Fuck. This one was tough. Just so's you know, the short list included...David Neumann's Feedforward (hot), Tere O'Connor's Rammed Earth (cool), Batsheva's Three (fierce), and Jeremy Wade's first ensemble piece ...and pulled out their hair (crazy!). But somebody had to win, and, more than Bel's lyric conceptualism and sophisticated execution, the heartfelt emphasis on civil understanding tipped the scales.

Best Orchestral Performance of the Year: Pierre Boulez and the Lucerne Festival Orchestra @ Carnegie Hall

Seriously, the best sound out of an orchestra we have ever heard in our entire lives, and Mahler's Symphony No. 3 is no cakewalk. Some people think a teenage muppet bouncing off the podium is what will save concert music. Boulez kind of proved that its really music of the highest caliber that will save it, that is, if anything needs saving.

Best Opera of the Year: "The Marriage of Figaro" @ The Met

We're going with our gut on this one. As much as we wanted to give this to Carmen (just cuz it was so much fun), The Met's Le Nozze di Figaro wins the prize for its truly sophisticated set design and solid cast--including lispy American starlet Lisette Oropesa and the awesome Vanke Vondung in her Met debut--and for keeping opera alive and full of the breath of theater.

Best Theater Experience: Nature Theater of Oklahoma's "No Dice"

If we hadn't seen this little mini-masterpiece of theater just two weeks ago, we would have given this award to Mexican company Teatro de Ciertos Habitantes' De Monstruos y Prodigios, which was a riotous tour de force that questioned beauty, fame, and fashion. But the sweethearts of the zany Nature Theater of Oklahoma won us over with their child-like exuberance and mad acting skills. The Wooster Group's Hamlet was a close third, but, to be honest, we're still digesting that one. I mean...we didn't even blog about it.

Let Down of the Year: Yvonne Rainer's "RoS Indexical"

Is it possible to write too much about a bad thing? Maybe. Click here for the the uber list of posts we dedicated to this let-down of the millennium, or what we've dubbed "The Yvonne Rainer Drainer." This thing was an SBD all the way, and it doesn't help its cause when certain douche bags try to rush to Rainer's defense.

Let Down of the Year - Honorary Mention: Lucia Poop, Beethoven Compressed, Dismantled, Doll Parts, and the choreography for Harry Partch's Delusion of the Fury at Japan Society: It was just...awful.

YouTube of the Year: She without arm, he without leg - ballet - Hand in Hand

"Dancing For Your Limbs" is the perhaps more (in)appropriate title. Either way, this glorious number is set to a song that won't leave you (...ever), and is cheered on by perhaps one of the most actively disinterested audiences on record.

Top Post of the Year: FIRST WORD REVIEW, The Met's "Iphigenie en Tauride"

Who the F knew that a review of a new production of an obscure Gluck opera by The Met would bring down the most hits out of any post we have ever written, far surpassing the other front runners, the aforementioned, and...the little post that could.

Newcomer Critic of the Year: Britney

Despite stellar contributions to this site from Sidekick and L.A. correspondent, Benn Widdey, the Newcomer Critic of the Year Award goes to Britney Spears for her candid, gum-smacky, and mostly sober cameo critique of Elliott Carter's 99th Birthday/music concert at the Miller Theater.

Douche of the Year: Alastair Macaulay

Whether he's trodding up to Lincoln Center for an evening to mainline more ballet than most humans could possibly ever digest in an entire lifetime, lecturing little Barnard dancers about the future of an illusion, or whether he's whisping off away to Paris for like...ever, handing over some prime media real estate to the French for some inexplicable reason (seriously, folks, what's up with that?), Alastair Macaulay is the dance critic we love to hate, and hate to love. He's received both awards of praise and the big old douche. And, to tell the truth, his awful writing about Merce Cunningham, way back when, is what inspired us to start this blog. Perhaps we can say then that, like Golum, even the creepiest, slimiest, smelliest creature in Middle Earth can still be responsible for a modicum of good in the world.

Critic of the Year: Claudia La Rocco

Is anyone surprised? I mean, seriously, come on! You know, we may have given her a douche and a half over the past seven months (you know we did it out of love), but the fact remains that her writing on dance (and even a little theater) is the sharpest, most insightful you will find. Not only does she tend to go for the really edgy shit, but she expects the highest level of professionalism from artists and isn't smoke-screened by reputations or hype. She also totally knows how to take down some god-awful piece of shit in like two seconds flat. And even though we accused her of being old and crusty (which, you know, we might have been not right about), she's turned out to be a critic (with a darling speaking voice) we love to read and write about, and our affection for her work has even landed her one of the most awesome nom de blogs out there: You can call her L. Ro.

And now, the award you've all been waiting for...

Blog of the Year: Counter Critic

We told you not to be surprised. I mean, think of it this way. In that one America's Next Top Model episode, there were like four chicks left, and scary Tyra asked each of them, one at a time, who had the most potential to be America's Next Top Model, and like, the only one who didn't say herself, totally got the boot (probably a Prada boot, still a boot). So, we're shining with vaseline confidence here and giving our blog the biggest award there is out there ever in the entire history of human awards (that even includes the Gold, Frankincense and Mhyr that the baby Jesus won from the wisemen). Thanks to our gloriously bored-at-work readers for keeping loyal and chatty. Douches to all who got catty. And try not to forget us while we go on vaca. We might even check in every now and then. And maybe, if you've bought presents for everyone else this year, you can treat yourself to the Counter Critic RSS Feed, which will let you know each and every time we decide to post something awesome and stupid. Do it for yourself. Do it for the world.

Happy Holidays, everyone.

Thus...in her otherwise erudite and kick-ass endorsement of Doug Elkin's Sound of Music inspired dance piece at Joe's Pub, L. Ro. drops a queer reference that, although cute, miiiiight just be about two decades behind schedule:

References to José Limón and Paul Taylor rub elbows with breaking and Balanchine, as well as a host of club moves, vaudeville gags and syncopated rhythms. (This mix was topped off by gestures like the split-fingered Vulcan salute.) There is even locker-room humor, albeit of the kind most likely to be found in Christopher Street locker rooms.

Honey, even if there were any locker rooms left on Christopher Street, they would most likely be filled to the brim with straight yuppies complaining about how much they paid for their luxury duplex and wondering when the next cupcake shop is going to open. Perhaps a more on-the-mark reference would have been, you know, Chelsea (still works), or Hell's Kitchen, or...I don't know...my place?

It's pretty rare these days that one critic will call out another critic for his/her work. Well, okay, except for here at Counter Critic. So how awesomely surprised were we when we found out that hacky old retard with an Arts Journal blog, John Perreault, sent a flaming bag of shit Timesward, aimed at none other than C.C. BFF and genius critic, Claudia La Rocco, for her piece--which we found hot and delicious--on what we have now dubbed the Yvonne Rainer drainer, RoS Indexical?

Perrault calls L. Ro. "untalented" and "poisonous" while blaming her for why "dance lost its edge" in the art world. He goes further to mislabel her as "conservative." If Perreault read dance reviews at all, he would know that La Rocco's schtick is a taste for the cutting edge plied to a relentless expectation of artistic rigor. I'm pretty sure her arguments against Rainer were that the piece was neither rigrous, nor at the cutting edge, and that, in fact, the whole RoS affair has its conceptual head firmly lodged up the ass of the 1960s: We're paraphrasing, of course.

At any rate, there's only one hope for douchey gossipmongers who can't let go of a decade that often couldn't see beyond its own infantile taste for self-satisfaction--let's all say it together: GET OVER THE 60s!

Dunning is just...dry in her review of Gina Gibney, so she gets a Mini-Douche

Roslyn Sulcas gets a Mini-CADDY for using the word "denuded" in her review of Pappa Tarahumara's "Ship in a View" at BAM

And Alastair Macaulay gets, of course, the Mini-Douche, since I couldn't even get through the first sentence of his latest piece, which begins, "For those of us who attend too many galas..."

 Przebieg egzorcyzmów: 

W Kościele Katolickim pełne egzorcyzmy obejmują obszerne modlitwy wstępne, po których następują trzy różne egzorcyzmy właściwe. Sakramentalium udziela s