Goeie dag gisteren. Als ik 's ochtends binnenkom ligt broertje zowaar in het bed beneden. En hij wil iets eten. Ik maak pap voor hem en kruip bij hem op bed. 'We moeten een euthanasieverklaring opstellen,' zegt hij. 'Handgeschreven.' Ik pak de laptop en google. Bingo. Ik begin te schrijven, met deze verklaring richt ik mij tot mijn behandelend arts(en)...' Broertje ondertekent. Even later belt de huisarts aan. De verklaring wordt goedgekeurd en hij legt de procedure uit. Niet dat we zover zijn. Vandaag zeker niet. Broertje heeft weer wat energie dankzij de ingreep, kan weer een beetje eten en drinken en geniet daar enorm van. We maken gebruik van de energie en bespreken de uitvaart. Waar? En welk cafe wordt het? En de muziek. Herman Brood? Stones?

De sfeer is intiem en breekbaar terwijl we praten over de dood en wat daarna komt. Of niet. De voor en nadelen van onder de grond of as. We zijn rustig, open. Zetten samen dingen op een rijtje en broertje hakt knopen door. Mijn ouders komen. 'Con, zet even de DVD van de Eagles op, wil je?' vraagt broertje. De eerste klanken van een prachtige live uitvoering van Hotel Caifornia. Broertje en ik kijken elkaar aan, we beginnen te huilen. Met de armen om elkaar heen kijken we huilend. You can check out anytime you like, but you can never leave...

De hele dag is regeldag. Gesprekken met ex werkgever KLM, met de thuiszorg - broertje stemt erin toe dat er twee keer per dag iemand komt om hem te wassen, hoera. Met de garage om de auto te verkopen. We bespreken de verkoop van het huis, de financiele administratie. Wie krijgt wat. Het geeft ruimte, merk ik, maakt hem rustiger. Alleen het regelen van voorgedraaide white widow jointjes - waar hij lekker op slaapt - wil niet lukken. Vandaag even langs de blowboot dus, zo kom je nog 's ergens.

Twee ogen en een mond.
Kraters uit een grijs verleden.
Grijs.
Zwarte gaten.
Opgeslokt.
Uitgespuugd.
Nieuw leven.

De horizon en verder.
Woest, donker water.
Onwerkelijk duistere wolken.
De hel breekt los.

De buiengrens is zichtbaar.
Hier diepgrijs, daar blauw.
Het wolkendek onthult.
Er is meer dan het oog kan zien.

De felle zon.
Mijn ogen prikken en tranen.
Vlekken.

De bleke maan.
Zij schijnt doorschijnend wit.
Uren kan ik kijken.

Te veel, te mooi, te af.
Ik ben helemaal niemand.
Want ik maak deel uit.
Wij maken kapot.
Tot het bittere einde.

Wat maakt mensen zo destructief.
Zo slim en evenredig dom.
Dat wat wij dieren noemen: zij weten niet beter.
Zij overleven.
Zij over leven.
Ons.
De mensch.
Das Übermensch.

In de ogen van de dood.
We kijken niet.
Uit pure angst.
Dat is wat ons drijft.
Angst.
De angst om dood te gaan.
Niet onder ogen willen zien.
En ondertussen leidt die angst tot vernietiging.
Schitterend hoe de natuur een loopje met ons neemt.

Ik ga dood.
Jij gaat dood.
Wij gaan allemaal dood.

Liever om me heen kijken, dan mijn ogen sluiten.
En alles zien.
Ook de dood.
En de dood zien, betekent in leven zijn.

Mijn leven is een druppel op de gloeiende plaat.
Aardkorst = huid.
Lava = bloed.

De zon verbrandt.
De maan verkoelt.
De aarde draait.
Het duizelt.

"En jij?
Jij nog wat drinken?
Colaatje?
Even kijken, twee koffie, een biertje, nee, twee bier... en... hè? Wat had jij nou ook alweer besteld? Spaatje rood? Oh ja, tuurlijk! Goed, dus twee koffie, twee tappies, een cola, spa rood... mandje stokbrood doen?
Nee joh, ik loop wel effe..."

Jip Keijzer

Exact zes maand na Streep, op 6 juli, is Komma onze tweede witte kat naar de hemel vertrokken. Geen auto in de buurt zoals bij Semtex en Streep, gewoon simpelweg omvergevallen en finito ... Dat is niet iets wat je wil horen op dag vier van Werchter (en ook niet op de voorgaande).

Het olijke duo is niet meer ...

Ps: Het Werchterverslag volgt nog hoor ;-)

De realiteit:
Leuk gebald in de eerste partij tegen Italië.
De tweede pot tegen Frankrijk was natuurlijk mooi, maar alles zat ook mee.
Dat had ook makkelijk 4-4 of erger kunnen zijn.
Tegen de Roemenen was het terecht dat de ploeg met de aanvallende intenties, het team dat wel wilde voetballen en het beste van het spel (of minst slechte?) had, won.
En tegen Opper-Guus was het ronduit dramatisch.
Nederland zoals ik dat kende van de kwalificatieduels.
Albanië uit.
Dat soort kost.
Het liep niet, niets zat mee.
Geen beukers, sjouwers en kleuners.
Lange Jan had naar mijn idee al in de tweede helft in moeten vallen.
Kuijt had moeten blijven staan.
Maar ik ben slechts een van de miljoenen bondscoaches.
En zelfs met die op- cq. instelling had Nederland verloren, hoor.
Want de Russen zijn gewoon erg goed.
Ze verloren wel van Spanje, maar ook die wedstrijd had makkelijk in 4-4, of erger voor Spanje, kunnen eindigen.
De Russen spelen vrijuit.
De ideale rol van underdog.
Geen verwachtingen, alles is mooi meegenomen.
Dat doet Guusje goed.
Ook nu weet hij als geen ander de media, de bobo's en zelfs de vierde official te bespelen.
Binnenkort is het niet Guus For President, maar Guus For Tsaar.
En het is hem wat mij betreft gegund.
Net als in 2002 ga ik nu weer voor Guus en zijn mannen juichen.
Hup Rusland!

Tot zover deze mosterd na de maaltijd.
Het is tenslotte alweer maandag en De Uitschakeling lijkt alweer zo ver weg.

Maar er is nog een Guus is mijn leven.
Guus de hond.
Geloof me, hij had zijn naam al voordat die andere Guus Europa bestormde.
Mijn Guus stamt wel af van de gevallen Europees Kampioen, want hij is een Griek.
Maar Charisteas bekt niet lekker over een afstand van vijftig meter of meer.
Guus, de hond, mag namelijk graag een potje rennen.
Dat ziet er niet uit.
Zijn poten zwaaien alle kanten op en hij springt als een jong hert over en door het hoge gras.
Hij is dan ook nog jong en wil wat.
Als het een meisje was geweest hadden we hem vast Veronica genoemd.

Guus heeft meer gekkigheden.
Op zich ook niet zo heel gek, want meer honden schijnen er dol op te zijn: poep.
En niet zomaar poep.
Nee.
Het liefst kattenpoep.
Niet te vers.
Al een beetje ingedroogd.
En zelfs dan is meneer nog kieskeurig.
Zijn neus speurt net zo lang tot hij een verouderde kattendrol heeft gevonden met een smakelijk zandkorstje.
Dus een drolletje dat voorzien is van een dun laagje zand.
Dat is voor Guus een ware traktatie.
Heerlijk!
Hij is dan ook flink over de zeik en vooral verward als hij voor de zoveelste keer met een ruk wordt weggetrokken van De Dis.
Dagelijks wordt hem een Smulpartij of wat ontnomen door de zogenaamde, en volgens de hondenliteratuur al verouderde, Martin Gaus-ruk.
Helaas is Guus erg volhardend.
Een enkele keer smakt hij met grote smaak en een lichte blik van triomf een lekkernij naar binnen.
Inmiddels bekend klinkende termen als Vieslel, Goorlap, Smeerlap en Viezerik lapt hij doodleuk aan zijn poot.
Laarzen heeft hij niet, vandaar.

Sinds kort ben ik er ook achter dat Guus nog meer delicatessen op zijn lijstje heeft staan: eendenpoep en vogelpoep.
Niet te versmaden.
Voeg daar een onbedwingbare behoefte om zoveel mogelijk mollen en egels op te sporen plus de dwangmatige springshow bij het zien van vogels en katten aan toe en je begrijpt dat het Loopje Met De Hond een ware sleurpartij is.

Verder heb je niets aan dit verhaaltje, trouwens.
Maar ik moest er aan denken toen ik de shit van Het Nederlandsch Elftal zat te overdenken.
Als vanzelf doemde daar Guus H. op en de link naar Guus te R. was snel gemaakt.
Want ook Guus Hiddink moet wel eens naar het toilet.
Ook hij veegt zijn billen af na gedane dump.
Een poepje van eigen deeg.
Zo werd Oranje te kijk gezet.
Net zoals hond Guus mij te kakken kan zetten als hij vrolijk zijn bek aflikt na het consumeren van eerdergenoemde lekkernijen.

Een schrale troost: niets is zo schoon als een hondentong.
En zeg nou eerlijk: wij eten dagelijks dode dieren alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Wat dus al sowieso niet kan, want dat is de HEMA.
Na het eten van die beesten, het afkluiven van kadavers steken wij massaal diezelfde tong bij een ander in zijn slash haar mond.
Of we lebberen daarmee aan elkanders geslachtsdeel.
Of, wat ook veelvuldig voorkomt: we likken vurig passioneel aan het poepertje van de ander.
Orale sex.
Best lekker.

En zo is de cirkel, de bal zo u wilt, weer rond.
Wij zijn niets beter dan de andere beesten.

Oh, nog een laatste puntje: gisterenavond werd ik overvallen door een onbeschaamd gevoel van leedvermaak toen Italië werd uitgeschakeld.

Doet u mij nog maar een wodka.
En geef Guus er ook een.

I am ordering some more probably Monday and will get them out asap as well.

I gave up mine so one of you could have one now. I am that kind of dood. :)

Click to enlarge

De tekst verteld over een Messias die drie dagen na overlijden zal opstaan uit de dood. Het is met inkt op de steen geschreven, niet erin gegraveerd, in twee nette kolommen gelijk de wijze van schrijven als in de Torah. Dit maakt dat het sterk lijkt op een soort dode zeerol op steen. Het bestaan van de steen is al een kleine tien jaar bekend. In die tijd is de echtheid van de tekst vastgesteld en naderhand niet betwist.

Het bestaan van een dergelijke hebreeuwse tekst maakt dat het bestaan van Jezus zoals we deze kennen vanuit de bijbel verder in twijfel getrokken kan worden.

Voor een uitgebreid artikel verwijs ik u naar de New York Times.

Bron: nytimes.com

Als ik dit lichaam achterlaat
en naar de sterren vlieg,
nog eenmaal achterom kijk
naar wat verdwenen is

Als ik vervloei met alles
en word wat ik ooit was
wat nooit begonnen is
en nooit geeïndigd is

Zie mij dan in de wolken
die ijlen langs de lucht
Voel mij dan in de regen
die zachtjes op je valt

Hoor mij dan in de bomen
die zachtjes aan je fluisteren
En luister naar de wind
die webben uit je blaast

Wat jij bent, ben ook ik
en wat Ik Ben, ben jij
Verbonden in het Ene
in waar geen woord voor is ...

Vanoggend het die Kaapse reent weer hard op ons dak neergeval. Toe die foon vroegoggend lui het ek hom nie opgetel nie. Later het die foon weer gelui.

Ek het geweet.

Ek was nie reg om te hoor nie.

Ek het geweet my ma en my sussie probeer my bel om te se jy is dood. Uiteindelik het ek die foon opgetel.

My suster het gese jy is vanoggend dood in die hospitaal in Johannesburg. Ek het my ma gebel, want ek het geweet sy het my gesoek. "Die hospitaal het ons gebel en gese ons moet kom. Maar ons was 20 minute te laat."

"Dit is sleg dat sy alleen dood is," het my sussie gese. "Mens wil nooit he dat iemand alleen moet doodgaan nie. Dis jammer."

Ons ouma is ook alleen dood.

My ma het gese dat jy die afgelope twee dae gevra het dat God jou moet kom haal, omdat jy so swaar gekry het.

Maar ek weet, dat jy die afgelope 40 jaar swaar gekry het. Bitter swaar. Die siekte wat jou gemoed dag vir dag getakel het. Die ewige stryd om jou siel en jou sanity. Dit was die hel van jou lewe.

Jou tragiese lewe op die rand van society. Oor society se misverstaan/ nie WIL verstaan.

Ek het vanjaar nog 'n briefie van jou gekry, een wat ons stamboek verduidelik in jou krakerige handskrif. Wat my vertel wie pas waar in, asook 'n staaltjie of twee van die Anglo-Boereoorlog. 'n Regte brief, want jy het nie geweet van epos of die internet nie.

Jou siel was so "skoon".

En op jou verjaardag, toe ek jou bel, het jy gehuil.

En vandag, vandag is my hard swaar oor jou lewe, my enigste tannie, nie soseer oor jou fisiese dood nie. Maar tog ook oor jou dood  - jou dood in die lewe wat nie jou toedoen was nie. Dis so moeilik.

Je noemt me bij mijn naam
En zegt me dat ik mens ben
Een mens die is geboren
En ook weer sterven zal

Ik zeg je wat de naam is
Van dat mooi mensenkind
En in die naam zit alles
Wat de mens ervan verwacht

Ik kan de naam niet zeggen
Van wat geen naam bezit
Ik kan alleen maar stilzijn
Als Jij het aan me vraagt ...

]]> http://betancourtingrid.wordpress.com/?p=60 Wed, 18 Jun 2008 17:52:12 +0000 ibetancourt http://betancourtingrid.wordpress.com/?p=60 BOGOTA - De legendarische leider van de Colombiaanse rebellenbeweging FARC, Manuel Marulanda, is eind maart overleden. 'Tirofijo' stond meer dan 40 jaar aan het hoofd van de beweging. Dat zegt het Colombiaanse ministerie van defensie. De gewapende revolutionaire guerrillagroepering uit Colombia houdt verschillende personen waaronder de Frans-Colombiaanse Ingrid Betancourt, gegijzeld. Alfonso Cano zou door het Farc aangesteld zijn als de vervanger van de overleden leider.

De 80-jarige Marulanda is gestorven op 26 maart, zegt de regering. Het ministerie van Defensie heeft wel nog geen enkele foto of document getoond die het overlijden bewijst. De Colombiaanse regering heeft de dood van Pedro Antonio Marin, zoals Marulanda echt heet, al verschillende keren aangekondigd. Maar enkele maanden later dook steevast bewijs op dat hij nog leefde.

De omstandigheden van zijn overlijden zijn nog niet gekend. In een interview meldde de minister van defensie gisteren dat hij overleden zou zijn aan een hartaanval. Mogelijk overleed hij bij een van de drie luchtaanvallen die de Colombiaanse strijdkrachten in die periode uitvoerde, zei de minister ook.

bron: De Standaard

d.d. 25/05/2008

Op de site van BBC is meer informatie te vinden over de mogelijke dood van Marulanda, die de FARC de voorbije 40 jaren geleid heeft. BBC schetste ook het profiel van Marulanda. Hun bevindingen kan je hier lezen.

]]> http://betancourtingrid.wordpress.com/?p=56 Tue, 17 Jun 2008 14:24:41 +0000 ibetancourt http://betancourtingrid.wordpress.com/?p=56 Farc-leider Manuel Marulanda ofwel 'Tirofijo' is dood. De triomfantelijke melding van het Colombiaanse ministerie van Defensie werd door de gewapende revolutionaire guerrillagroepering bevestigd. Volgens de Farc overleed de 80-jarige Marulanda "na een korte ziekte".

De ideologische leider en stichter van de door de VS als terreurgroep bestempelde "marxistische" - maar de laatste jaren vooral in ontvoeringen en drugssmokkel gespecialiseerd - Farc overleed bijna twee maanden geleden, op 26 maart.

In het verleden was zijn dood al meerdere malen aangekondigd. Zijn vervanger aan het hoofd van de rebellenbeweging is Alfonso Cano. Pedro Antonio Marin, de echte naam van Manuel Marulanda Velez, werd geboren op 12 mei 1928 in Génova in Quindio, de westelijke regio van Bogota. (afp/tdb)

bron: HLN

Dit is het nieuwsitem op De Redactie dat uitgezonden werd omtrent de dood van Marulanda. Omdat Wordpress het voorlopig niet toelaat om video's van op deze (toch veilige...) site te embedden, kan u de bewuste video hier bekijken.

]]> http://betancourtingrid.wordpress.com/?p=45 Tue, 17 Jun 2008 13:58:47 +0000 ibetancourt http://betancourtingrid.wordpress.com/?p=45

Tot nu toe vond ik in de Belgische media die ik geconsulteerd heb, weinig écht onheilspellende berichten wat betreft de toekomst van de FARC, nu hun leider Marulanda dood is. Daar komt bij dat eerder dit jaar ook hun nummer 2, Raul Reyes al gedood is... Dit heeft uiteraard grote gevolgen. De Telegraaf doet wel een voorspelling naar de toekomst toe en die is alles behalve rooskleurig:

BOGOTA - De gemelde dood van de leider van de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC), Pedro Antonio Marín Marín, alias de scherpschutter Manuel Marulanda, is een nieuw daverend gat in de romp van de 'narcoguerrilla' in het Zuid-Amerikaanse land.

De FARC-strijders zijn in 1964 als marxistische boerenstrijdgroep begonnen in de bergen en jungles. Ze lopen daar de laatste jaren op hun laatste benen. En het militaire genie, 'senior-guerrillero' Marulanda waakt niet meer over de strijders onder wie figuren die landmijnen leggen om hun cocaïne te beschermen of figuren die zich volkomen uitgeput aan het leger overgeven.

Marulanda's opvolger zou de onbekende intellectueel Guillermo Saenz Vargas, alias Alfonso Cano, zijn. Die is bij de strijders ook bekend als de 'guerrillamagistraat' die zeker veertig 'verraders' ter dood liet brengen.

Ruim een week geleden gaf een FARC-commandante zich over. Ze had de moed na bijna een kwart eeuw FARC opgegeven door de moord begin maart op commandant Ivan Ríos. De dader stapte met een afgehakte hand en de laptop van Ríos naar de militairen om een beloning te innen.

De FARC verloren in de afgelopen zeven maanden twee of drie van de zeven topfiguren (Raúl Reyes, Ivan Ríos, Manuel Marulanda) naast nog vier belangrijke commandanten van wat ze 'fronten' noemen.

Begin februari waren er in Colombia meer dan een miljoen mensen op de been. De boodschap van de betogers was dat het land de FARC meer dan zat is. Aanleiding vormden de politieke spelletjes die FARC had gespeeld met zijn ontvoerde slachtoffers. De laatste glans van marxistische arme boeren die met een riek en een geweer het onrecht te lijf gaan, is verdwenen.

In mei 1964 begon het regeringsleger met Amerikaanse hulp een groot offensief tegen subversieven. Dit werd in de streek Marquetalia de vuurdoop van de boeren die zich even later onder Marulanda's leiding FARC gingen noemen.

De FARC zouden op het hoogtepunt in 2001 12.000 tot 17.000 strijders tellen. Er zijn nu tussen de 6000 en 8000 FARC-leden. In de afgelopen twee jaar zijn veel strijders gedeserteerd. Circa een vijfde van de strijders zijn ooit door de FARC als tiener geronseld of ontvoerd.

Vanaf begin jaren zeventig groeide de beweging in aantal leden en kreeg steeds meer gebied onder zijn controle. Daarmee kregen de FARC ook te maken met cocaïne. Het werd snel duidelijk dat de beweging belasting hief op de productie en het transport van coca. De snelste groei in ledental maakten de FARC in de jaren tachtig door toen ze zich steeds meer bezighield met drugssmokkel en andere criminaliteit.

Met het geld kon de groep zich steeds betere uitrustingen veroorloven. De FARC zou zeker 600 miljoen dollar per jaar innen dankzij drugs, ontvoeringen en andere misdaden. De misdaden dwongen de FARC ook politiek actief te worden om het aanzien op te vijzelen, maar dat konden de strijders uit de jungle niet zo goed.

In 1992 kwam er wel een fusie met andere linkse groepen. Er kwam er zelfs een bestand met de regering. Maar in 1990 stortten de FARC zich weer op de guerrillastrijd en vanaf 1993 ook op de stadsguerrilla. Een nieuw vredesproces leek in 1998 te beginnen, maar bij de ondertekening in 2002 liet Marulanda verstek gaan. Sindsdien verlaten steeds meer FARC-figuren dood of levend het zinkende schip.

bron: De Telegraaf

d.d. 28/05/2008

Die reaksies om ten alle koste te oorleef is in die hippokampus en amigdala. Ek elke een van ons werk daagliks baie hard daaraan om nie bang te wees vir die dood nie - dit is nogal stresvol. Ons troos onsself op baie, baie maniere. Ons troos ook mekaar.

Dan is daar die limbiese sisteem wat verantwoordelik is vir ons emosies wat wipplank en wat maklik opgesweep kan word.

En glo dit of nie, die mens is 'n groepsdier en dit het baie te doen met die manier waarop ons dink en doen...(sommige individue is egter nie)

Dit is eenvoudig nie lekker om gekonfronteer te word met ons eie mortaliteit nie. Een voorbeeld is wanneer ons besef hoe gou tyd verloop. "Dit voel soos nou die dag toe ek in matriek was, en dit is 20 jaar gelede, dit is scary hoe vinnig die tyd loop." Dis 'n goeie voorbeeld, en wees eerlik, dit is nie 'n lekker besef nie.

Halloween (wat ons nie so baie hier vier nie) maar eintlik kinders bang - dit bring hulle in kontak met die dood op 'n sogenaamde speelse manier, maar navorsers het in 'n studie in 2005 bevind veral kinders onder 10 is eintlik bang in die tyd. Ironies genoeg beskerm ons hulle in ander tye teen die dood, maar maak hul skrik tydens Halloween. Boonop sien kinders die tyd as werklike mag wat aan hulle gegee word, terwyl volwassenes dit net as 'n spel sien. Lekker verwronge.

En navorsing wat in 2001 gedoen is (Universiteit van Florida)  toon dat mense wat nie wegskram om oor die dood te praat nie, juis die is wat minder bang is daarvoor. Maar godiens per se maak jou ook nie meer gelukkig en minder bang nie, is bevind, dit is diegene wat 'n doel in die lewe het wat gelukkig en minder bang/nie bang is.

Dit het ook geblyk dat ouer mense wat gevoel het, het lewe was sinvol nie bang is vir die dood nie. Punt is: jy moet lewe!

Maar wat is die dood?

Hoe voel daai laaste oomblikke?

En hoe is dit?

Is daar 'n bewussyn (sonder 'n neokorteks, suurstof en die res)?

A man's ethical behavior should be based effectually on sympathy, education, and social ties and needs; no religious basis is necessary. Man would indeed be in a poor way if he had to be restrained by fear of punishment and hope of reward after death - Albert Einstein

Zoals te verwachten, werd het een emotioneel bijzonder zware viering. Ook voor mij, al bleef ik er stoïcijns kalm onder. Het was een katholieke viering, waar ik alle respect voor heb, maar één element stootte me toch tegen de borst. Door een lerares werd een tekst voorgelezen vanuit het standpunt van de jongen. Daarin stond onder meer dat hij blij is geweest met zijn zorgzame ouders en zijn broer en zus. Toch had hij nog één grotere vriend, jawel, Jezus Christus. Zijn klasgenootjes hadden maar half door wat er aan de gaande was. Het lijkt me sterk mocht een vierjarig jongetje het concept Jezus Christus begrijpen, laat staan dat hij er een vriend van was.

Ik ben zelf katholiek opgevoed en hoewel ik al een tiental jaar niet meer naar de kerk ga, kon ik al de standaardtekstjes in mijn hoofd nog opzeggen. Had ik gewild. Wat me stoort aan deze vorm van zingeving, die trouwens erg fantastisch in elkaar zit, is de onmogelijkheid om met sommige problemen om te gaan en hoe ze dat wegmoffelen. De priester gaf toe dat het moeilijk was op een dag als deze om God te danken maar toch was hij de enige waarbij we terecht konden. Waarom heeft God dit toegelaten? Op sommige vragen zijn geen antwoorden maar hij is alleszins niet in de fout gegaan. Het deed me denken aan een uitspraak van kardinaal Daneels n.a.v. de euthanasie van Hugo Claus: "mensen willen het lijden geen plaats meer geven in hun leven." Geef me eens een zinvol antwoord waarom dat nodig zou zijn? Omdat je dan de goede dingen zou kunnen zien? Omdat je je op andere momenten gelukkig kan voelen? Dat kan je ook perfect wanneer je 99% van onze doodgewone dagen doorkomt.

De waaromvraag vervalt onmiddellijk wanneer je ervan uitgaat en aanvaardt dat het leven een toevalligheid is waarbij je van niets naar iets gaat en terug niets wordt. Dit verhaal heeft de mensheid nooit graag gehoord en ze stelt zich nu al eeuwen centraal in het grotere plan om een houvast te hebben. De biologische, wetenschappelijk verdedigbare waarheid is de enige die er is. Ik maak me vaak de bedenking dat het grootste probleem van de mens zijn doorgedreven zelfbewustzijn en intelligentie is. Jammer genoeg is het hypothetische afschaffen ervan ook maar een makkelijkheidsoplossing.

De Standaard is overigens goed bezig wat grappige of verwarrende titels betreft: Slachtoffers Gellingen nog steeds in de kou en Nieuw windows is vingervriendelijk prijken lustig op hun frontpagina. Onverantwoord interessant !