Na de vrijheid, de chaos?

De Vlaamse onafhankelijkheid is dichter dan ooit tevoren. Op een jaar tijd is het aantal Vlaamsgezinden toegenomen, en nog veel belangrijker, net zoals het aantal Vlaams-nationalisten. De Vlaamse onafhankelijkheid is geen vaag doel meer, slechts gedragen door een paar dromerige idealisten, maar is een project dat in de relatief nabije toekomst haalbaar is. Maar, net zoals ik reeds in andere teksten heb aangegeven, eindigt onze bestaansreden daar niet door. Een onafhankelijk Vlaanderen is slechts een eerste stap naar ons uiteindelijke doel: de solidaristische Dietse staat.

Zonder op enig moment energie, tijd of middelen af te leiden van de Vlaams-nationalistische strijd moeten we beginnen denken aan de tijd na België. Wilt de N-VA niet meer worden dan een vereniging  die zal splitsen tussen liberalen en christen-democraten en wilt het Vlaams Belang niet meer worden dan een anti-migrantenpartij, dan zullen er dringend ideologische herbronningen moeten gebeuren. Er moet een socio-economische en ideologische richtlijn komen waarop we ons, als nationalisten, moeten kunnen baseren om verder te kunnen gaan na de vervolmaking van de Vlaamse natievorming. Wie bijvoorbeeld denkt dat wij in een onafhankelijk Vlaanderen staatsnationalisten zullen worden, heeft slechts een zeer vage en onvolledige visie op het volksnationalisme. Volksnationalist is men immers ook in een onafhankelijk Vlaanderen, ook in een onafhankelijk en herenigd Nederland/Dietsland. Als morgen Vlaanderen onafhankelijk is, zullen we niet opeens de BNP, het FN of de PP gaan steunen; Nee, dan zal onze steun nog steeds uitgaan naar de SNP, Sinn Fein, ADSAV, de Baskische Beweging, etc...

Herbronning en keuzes

Het is, zoals ik hierboven zeg, dus zeer belangrijk om aan een ideologische herbronning te doen. De Vlaamse onafhankelijkheid mag immers geen sprong in het duister worden. Zodra de Vlaamse staat er is, moeten wij solidaristen en volksnationalisten klaarstaan met ons eigen socio-economisch programma om die Vlaamse staat in te vullen. Dat of riskeren om weggeblazen te worden door een Lijst Dedecker die wel, hoe verwerpelijk hun visie ook mag zijn, een redelijk coherente visie hebben op de invulling van de staat en de maatschappij.

Vergeet niet dat we op een zeer belangrijk keerpunt staan van onze beschaving. Ethisch en moreel worden we meegezogen in een maatschappijstroming waar alles moet kunnen en mogen. Elke vorm van remming of controle, zij het sociaal, religieus of staatsgebonden, moet blijkbaar vernietigd worden. En dit in naam van de "bevrijding van het individu". Deze "bevrijding" is echter niets meer dan een nieuwe slavernij. We worden slaven van de consumptie, van het materialisme. De mens consumeert zichzelf in een roes, de kater zal enkel des te zwaarder zijn. Het is aan ons om orde op zaken te stellen. Geen nieuwe orde waarin de mens maakbaar zou zijn, zoals in de socialistische of nationaal-socialisten ideeën wordt vooropgesteld.

Revitalisering

Er is geen nood aan een nieuwe orde, maar aan een duurzame revitalisering van de organische banden die eigen zijn aan de mens. Wij wensen geen herstel van de adel en wij wensen geen herstel van vorsten. Die titels zijn immers ook een non-organische, een mechanische, constructie. Waar kwaliteit daarvoor kwam bovendrijven en fungeerde als functiebepaling in een vergadering van gelijken, waarbij de leider enkel primus inter pares was, is een monarchie een verbastering van dit systeem. Net zoals het Verdinaso moeten wij streven naar een systeem waarbij representativiteit en soeveriniteit van elkaar in beperkte mate van elkaar gescheiden zijn.

De representativiteit zal hier sterker uitkomen doordat zij niet langer moet dienen als een stemmachine waarvan de uitslag bij elke stemming al vaststaat; oppositie tegen en coalitie voor. Soevereniteit wordt dan weer versterkt door aangezien zij niet langer haar ziel dient te verkopen aan het platte populisme van agitatoren die de volkswil gebruiken om een persoonlijke agenda na te streven.

Oproep

Ik wil dan ook iedereen die dit leest, terwijl ik een goed besef heb van de beperking van de omvang daarvan, oproepen om mee te werken aan deze ideologische herbronning. Laten we alles van onze beweging bespreekbaar maken en onderwerpen aan een eerlijke kritiek.

Vervoeg mij en laten we samen werken aan een werkelijk nieuw project!

Marxistische socialisten menen dat zij de ware en enige internationalisten zijn. Zogezegd zou er één groot proletariaat zijn dat wereldwijd dezelfde belangen heeft (ongeacht of dit nu een Somalische pottenbakker is of een Griekse lasser). De geschiedenis heeft echter uitgewezen dat ondanks alle mooi woorden en slogans, datzelfde proletariaat in 1914 en 1939/1940 maar al te graag de wapens tegen elkaar opnam uit een gevoel van nationale eer. Uiteraard zijn imperialistische oorlogen verwerpelijk vanuit volksnationalistisch standpunt, maar deze tonen tegelijk aan dat het internationalisme van het marxisme onrealistisch is. Maar de laatste jaren hebben getoond dat de basisideeën van het volksnationalisme net degene zijn die werkelijk kunnen mobiliseren. Het zelfbeschikkingsrecht der volkeren en een anti-imperialistisch streven naar vrijheid kon de laatste jaren honderdduizenden mensen mobiliseren.

Je moet al onder een steen geleefd hebben de laatste maanden om de tocht van de Olympische vlam der schande doorheen de wereld niet te hebben zien. Uit protest tegen de Chinese agressie tegenover Tibet hebben honderdduizenden mensen, ongeacht nationaliteit of overtuiging, zich tegen de Chinese politiek gevoerd en duidelijk geprotesteerd tegen de komst van de vlam. Enkele dapperen trotseerden ook de sterke beveiliging en sloegen er bijna in om de vlam eigenhandig te doven, wat uiteindelijk door de organisatoren zelf gedaan is. Jaren geleden ging er dan weer een andere golf door de wereld; de mensen kwamen op strijd tegen de invasie van Irak door de VSA. Honderdduizenden gingen op straat om hun stem te laten horen tegen dit voorbeeld van yankee-imperialisme, dat, om een kleine economische elite te dienen, zwakkere landen binnenviel. Van een seculier stabiel land, dat echter ook zondigde tegen de grondbeginselen van het volksnationalisme, hebben zij een soort constant “Gunfight at the Bagdad-Corral” gemaakt.

Deze twee grote golven van anti-imperialisme, en de daarbijhorende eis tot zelfbeschikkingsrecht der volkeren, tonen dat, wat marxisten en liberalen ook mogen beweren, het de volksnationalistische kernthema’s zijn die de mensen in deze post-modernistische tijden nog steeds massaal, en op een globale schaal, kunnen mobiliseren. Zelfbeschikkingsrecht van alle volkeren, economie in dienst van het volk, strijden tegen multiculturele staten, de strijd tegen imperialisme, respect voor de globale diversiteit van culturen en overtuigingen, het zijn thema’s die de kern vormen van het volksnationalisme en die nog steeds miljoenen kunnen mobiliseren. Helaas beseffen de grote aantallen mensen niet dat zij strijden voor dezelfde doelen als wij en zullen zij, zolang ze het volksnationalisme verwerpen, geen stap vooruit geraken in hun strijd tegen het regime. Het dwaas achternalopen van marxistische en liberale ideeën zorgt ervoor dat zij nooit iets wezenlijk zullen bereiken, enkel gepruts in de marge en herinneringen voor wanneer men bejaard is, zal het resultaat zijn.

Er is dan ook nood aan internationaal denken en handelen om zo op volksnationaal de doelen te bereiken. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dit tot zeer interessante uitwisselingen en verfrissende ideeën kan leiden, denk ik maar aan de samenwerking tussen de NSV! en de Jeunesses Identitaires te Rijsel. Die laatsten vormen nu de militante voorhoede van een volksnationalisme dat het liberale en marxistische sprookje doorprikt en ook niet beroerd zijn om in de straten waar nodig de strijd aan te binden met het rapaille dat de voorsteden teistert.

Als men intervolksnationaal begint, durft!, denken, zullen we werkelijk onoverwinnelijk zijn. De 19de eeuw was de eeuw van het imperialistische staatsnationalisme, de 20ste eeuw was de eeuw van de Nieuwe Orde (communisme, nationaal-socialisme, liberalisme). Durven wij werkelijk intervolksnationaal te denken en te handelen, dan zullen wij volksnationalisten niet enkel de 21ste eeuw opeisen, maar het ganse Derde Millenium met een ijzeren wil tegemoet treden en veroveren.

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007’-08

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

Want laten we ons geen illusies maken, regimes zoals het Belgische zijn dan wel gewond, ze zijn zeker nog niet dood. En de natuur toont ons dat een gewond dier net het gevaarlijkste is. Tot nu toe hebben we al genoeg belgicistische offensieven moeten meemaken (B-Plus die met postkaarten het Vlaams-nationalisme belachelijk probeerden te maken, N-GA die separatisme belachelijk wou maken, zonder de link met België te door te hebben, etc…). Als deze aanvallen op het Vlaams-nationalisme zich zouden beperken tot dit soort paniekvoetbal, dan zouden we geruster op onze beide oren mogen slapen. Maar het Belgische francofone regime heeft nog steeds meerdere stukken op zijn schaakbord staan. Kijken we maar naar het verslag van de Raad van Europa waarin de kant werd gekozen van het racistische en imperialistische FDF. Toppunt hiervan is dat dit verslag is opgesteld door mensen die zelf uit een volk komen dat momenteel onderdrukt wordt. O.a. een Bretoen en Serviër stelden dit verslag op en concludeerden hieruit, na wel zeker 48 uur onderzoek, dat Vlaanderen eigenlijk bezig is een geweldloos fascisme uit te bouwen.

Intervolksnationalisme: praktische en ideologische redenen

Dit soort dingen toont aan dat onze tegenstanders nog genoeg wapens hebben om ons te raken. Als het volksnationalisme zich dan ook beperkt tot één volk en er geen informatie wordt uitgewisseld, geen samenwerkingsverbanden worden gesloten, dan zal het des te makkelijker zijn om de kop in te slaan. Enkel een verenigd internationaal front van volksnationalisten kan de regimes ten val brengen. Als één regime in crisis is door de volksnationalisten, kan er genoeg steun van het buitenland komen en zich concentreren op het neerslaan daarvan. Wanneer meerdere regimes echter tegelijk crisissen meemaken, zullen zij zich teveel op hun eigen binnenland moeten concentreren om, misschien wel vitale, steun te verlenen aan de buurlanden. Bijkomend is dat de onafhankelijkheid van een volk als een versterker kan werken voor de omringende landen. De Vlaamse onafhankelijkheid kan een enorme steun geven aan de Schotten, Catalanen, Corsicanen, etc… of omgekeerd. Het aan de bevolking tonen dat de onafhankelijkheid een realistische mogelijkheid is en dat dit kan worden bereikt zonder geweld, is een zeer sterk wapen in de strijd om de geesten en harten van het volk dat wij wensen te bevrijden.

Maar dan heb ik het over de puur praktische kant van de zaak gehad. We mogen echter ook niet vergeten dat internationale samenwerking niet enkel een zaak van realpolitik is, maar ook een ideologische verplichting. Een volksnationalisten is immers meer dan een separatist, een volksnationalist streeft naar het beste voor zijn volk, zonder daarbij argumenten als superioriteit of inferioriteit in te nemen over zijn dichte en verre buren. Het geloof in de overwinning moet ons drijven, maar ook het geloof in een betere en rechtvaardigere wereld moet centraal staat in de drijfveren van de volksnationalist. Als het enkel om eigen huis en tuin zou gaan en enkel om centenseparatisme, dan zouden we evengoed Gent of Antwerpen of Leuven of Brussel en omstreken onafhankelijk kunnen verklaren.

Schaap in schaapskleren
De in Vlaanderen wonende Nederlander Hans Tijl mag de dans openen met een vlammend pamflet waarin hij de Vlaming genadeloos neersabelt. In Nederland staan Vlamingen doorgaans bekend als sympathieke levensgenieters, maar dat beeld is volgens hem helemaal verkeerd.

Tijl ziet Vlamingen absoluut niet als Bourgondiërs, maar eerder als "kleinburgers die jagen op geld en bezit. (...) Simpel als hij is, draait alles om materie". De ooraak voor die primitieve houding vindt Tijl in het ontbreken van een Vlaamse aristocratie en het gegeven dat veel Vlamingen uit landbouwers- en arbeidersgezinnen afstammen. "De Vlaming", zo besluit hij, "is een schaap in schaapskleren".

Ja, de Vlamingen ontbreken een aristocratie. Maar dat veel Vlamingen afstammen uit landbouwers- en arbeidersgezinnen en daarom primitief zijn? Ga eens terug in de geschiedenis, je zult bij elk volk wel een meerderheid aan landbouwers- en arbeidersgezinnen terugkomen.

Geen fusie Vlaanderen en Nederland
Tijl waarschuwt zijn landgenoten er dan ook voor dat een samensmelten van Vlaanderen en Nederland niet zo'n slimme zet zou zijn. "In plaats van zich te willen afscheiden, zouden de Vlamingen juist blij moeten zijn dat ze zich een beetje kunnen optrekken aan de Walen", schrijft Tijl die duidelijk een hogere dunk heeft van de Franse cultuur.

Hans Tijl is in feite een pseudoniem. De schrijver vreest immers aangepakt te worden door "de gestapo van het Vlaams Belang". De speurtocht naar de Vlamingenhatende columnist kan dus ingezet worden.

Ik ben nog steeds aan het twijfelen welk stuk tekst ik het meest belachelijke vind. Dat hij meent aangepakt te worden door "de gestapo van het Vlaams Belang" of dat de Vlamingen blijkbaar een "proletarisch boerenvolk" zijn. Als de man toch zo zot loopt van de Franse cultuur, dat hij daar dan gaat wonen. Maar dat hij zulke, ronduit racistische, teksten plaatst, moet dat nu echt? Het is enkel beledigen om te beledigen, de man is duidelijk compleet verbitterd en verzuurd.

Dat hij al eens begint met vrolijk te zijn in plaats van zo zuur naar de wereld, en specifiek Vlaanderen, te kijken.

 Wil ook jij Branding ontvangen? Word snel lid en steun zo de NSV!

De trendy culturele revolutie

De laatste jaren zijn wij blootgesteld geweest aan een culturele revolutie. Nog meer dan tevoren telde/telt alleen nog maar consumeren en het individu. Groepen die enige mate van sociale controle uitoefenden moesten ondermijnd worden of doodgesubsidieerd. De mensen werden aangemoedigd om een absoluut vertrouwen uit te oefenen in de staat, die zogezegd alles kan oplossen. Deze stelling is trouwens ook door sommige nationalisten overgenomen. Het is echter niet door de staat te veroveren dat men iets ter gronde kan veranderen, men moet de maatschappij ook veranderen. En het is op dat laatste vlak dat vele groepen, ook in de Vlaamse Beweging, gefaald hebben. Zo hebben de overwinningen van het Vlaams Belang en die van de CD&V/N-VA ervoor gezorgd dat vele mensen die voordien royalistisch en belgischgezind waren ondertussen naar het Vlaams-nationalistische kamp zijn overgelopen, vaak zonder het zelf goed te beseffen. Maar tegelijkertijd heeft het Vlaams Belang ook goede krachten uit de Vlaamse Beweging weggehaald, idem voor de N-VA trouwens, die op andere vlakken hun nut hadden kunnen hebben.

Haal hierbij een grotere invloed van de "trendy-progressieven" die zich graag socialistisch noemen, maar in schril contrast staan met de socialisten uit andere tijden, en je krijgt een maatschappij waarbij enkel nog consumptie en individualisme tellen. Het succes van LDD, een partij waar genoeg egocentristen en materialistische individualisten zitten, is dan ook te verklaren vanuit het gebrek aan een reactie op de aanvallen op onze maatschappij en de socialiserende organisaties. De echte socialisten zijn gemarginaliseerd tot een gefragmenteerde hoop organisaties aan de radikaal-linkse kant en de solidaristen zijn lange tijd bijna compleet verdwenen geweest. Al is er, godzijdank, in dat laatste ondertussen verandering aan het komen.

Opdracht voor het Derde Millenium

Maar wat we vooral moeten veranderen, is de mentaliteit van de mensen. Er moet terug plaats zijn voor hogere idealen. En als is de godsdienst vaak een instrument van onderdrukking geweest, een religieus godsbeeld daarentegen vormde vaak een buffer tegen misdaden. Het principe van "baas boven baas", de idee dat zelf boven de machtigste keizers nog iemand hoger stond, hielp mee de maatschappij te stabiliseren. Wat heeft ons een halve eeuw aan complete secularisatie (dus ook in de geesten), het in vraag stellen van alle normen en waarden en het constante verleggen van grenzen? Massamigratie, waarbij mensen als halve slaven naar hier werden gehaald om onze "welvaart" te verzekeren. Een compleet waardenverlies, waarbij zelfs pro-pedofiliepartijen werden opgericht (Nederland). Een bijna compleet verlies aan sociaal engagement onder de bevolking, waarbij men direct bij de overheid gaat klagen voor dingen waar ze zelf beter iets aan zouden doen.

Europa gaat dan ook onzekere tijden tegemoet. Het Derde Millenium is begonnen en we staan op een keerpunt. Willen wij onze beschaving beschermen tegen islamisering, dan moeten we even hard strijden tegen amerikanisering. Waarom streven naar een onafhankelijk Vlaanderen als dit een Vlaanderen zal zijn waar iedereen enkel aan zichzelf denkt? Of naar een onafhankelijk Vlaanderen waar welzijn wordt afgemeten aan materiële welvaart? Een onafhankelijk Vlaanderen dat geregeerd wordt door multinationals en gedomineerd door imperialistische organisaties als de NAVO? Uiteraard niet! We moeten een onafhankelijk Vlaanderen, uiteraard als tussenstap naar Dietsland, bereiken waarbij we werkelijk onafhankelijk zijn. Zowel economisch als in de geesten. Een solidaristisch Vlaanderen/Dietsland waarbij de organische maatschappij voor een groot deel hersteld wordt en waarbij consumptie om de consumptie geen plaats meer heeft. Niet omdat de staat het verbiedt, maar omdat de maatschappij het verwerpt!

Ook te lezen op http://www.nationalisme.info/archieven/109-Maatschappij-te-koop.html

De gemeenschap van het volk waarborgt de ontplooiing van de persoonlijkheid en legt iedere volkgsgenoot de plicht op de volksgemeenschap te dienen. Hij die het meest presteert voor zijn volk, kan aanspraak maken op hogere waardering en op leiding. Dat is wat wij verstaan onder rechtvaardigheid: een hiërarchie van waarden die op de in dienst aan het volksgeheel verrichte prestaties opgebouwd is. Geen "gelijkheid" - de gevaarlijkste vorm van ongerechtigheid, misleidend en verleidend als een maximale "gelijkheid van kansen" om zijn gaven te ontplooien en ze in dienst te stellen van het welzijn van allen die tot zijn volk behoren.

Rechtvaardigheid vergt de erkenning van de prestatie in dienst van de volksgemeenschap! Door de aanvaarding van de dienende prestatie als waardemeter voor waardering en verdienste, ontstaat er onder de volksgenoten trouwens geen kloof of verdeeldheid, maar een hiërarchische ordening, een onderlinge volks verbondenheid waarbij iedere persoonlijkheid in de hoogst mogelijke mate op de voor de gemeenschap nuttigste plaats wordt aangewend; een saamhorig geheel waar de besten de plicht hebben te leiden. Maar dan altijd met dien verstande dat alleen de persoonlijke, dienende prestatie (en in geen geval afkomst of om het even welke niet op eigen verdienste berustende faktor) iedere volksgenoot de mogelijkheid beidt om zich in het gemeenschapsleven te doen gelden."

Edgar Delvo in het eerste nummer van de 23ste jaargang van Dietsland Europa dat verscheen in januari 1978.

Meer info over Edgar Delvo:

• http://www.nationalisme.info/archieven/8-Edgar-Delvo.html

De Taalunie: veel potentieel, overheersing van de middelmatigheid

In 1980 werd met de ondertekening van het Taalunieverdrag een gemeenschappelijk instituut, de Taalunie, opgericht door Nederland en Vlaanderen. Doel was een gemeenschappelijk beleid op gebied van taal, Nederlandstalig onderwijs en de taalgebonden cultuur. Concreet werd besloten tot het invoeren van een gezamelijke spelling, gezamelijke ontwikkeling van hulpmiddelen zoals naslagwerken, verzameling van expertise en ervaring rond Nederlandstalig onderwijs, het bijscholen van docenten Nederlands en literaire vertalers en een gemeenschappelijk taalbeleid in Europees verband. Nederlandstalig onderwijs in West-Duitsland, Noord-Frankrijk en Wallonië krijgt dan ook ondersteuning van de Taalunie. Mede dankzij de Taalunie is het met het Nederlands in het buitenland goed gesteld. Tot zover geen problemen met dit instituut, het bestaan ervan zou mij met vreugde moeten vervullen, maar dit is helaas niet het geval. Zoals, helaas, vaak het geval is in de Nederlanden streeft de Taalunie blijkbaar naar het bereiken van een status quo die enkel het gemiddelde inhoudt. Wat men in het “Meerjarenbeleidsplan 2008-2012, Nederlands zonder drempels” leest, is dan ook bedroevend. Of zoals Benno Barnard in de Knack van 16-22 januari 2008 zegt; “Het beleidsplan van de Taalunie is inderdaad even vlak als de polders.”.

Een Nederlandse Academie française

De Dietse Nederlanden (waar ik Vlaanderen en Nederland mee bedoel) zouden veel meer baat hebben bij een assertieve Taalunie. Noem het gerust een Academie française, maar dan voor de Nederlandse taal. Het doel van de Taalunie moet niet enkel een gemeenschappelijke taal ontwikkelen en onderhouden zijn, maar ook het effectief opleggen daarvan. Zeker Vlaanderen zou gebaat zijn bij een Taalunie die het taalkundig provincialisme (lees: dialecten* ) bestrijdt en een Nederlandse eenheidstaal kan opleggen. Want nog meer dan Nederland heeft Vlaanderen het probleem dat elk boerendorp bijna een ander dialect spreekt en daarbij nog denkt dat hun dialect een verrijking zou zijn van de taal. Het is om je blauw te ergeren als je hoort hoe zangers menen te denken dat hun onverstaanbaar gemompel voor kunst moet doorgaan, hoe mensen na meerdere generaties hoger onderwijs menen te denken dat het beter is om zich uit te drukken in één of ander lokaal dialect en nog erger, hoe bewindsleden lijken te denken dat het nodig is om subsidies uit te trekken aan het beschermen van dialecten.

Al zal ik het fanatieke Franse jacobinisme verwerpen, het was immers puur cultuurimper-ialisme van de Fransen op de meerdere volkeren binnenin de Franse grenzen, ergens moet je er toch bewondering voor hebben. Via de Academie française heeft de Franse staat alle inwoners, van de hoogste ambtenaar tot de meest simpele boer, een perfect Frans aangeleerd dat, ongeacht geografische verschillen, verstaanbaar is. Verder maakt de Academie française nu ook niet de grote fout die de Taalunie maakt, namelijk het constante verandering van de spelling. Een gezond taalconservatisme zou al veel verschil kunnen maken. Het heeft er immers o.a. voor gezorgd dat Fransen over een “ordinateur” spreken en niet van een “computer”. Als de Taalunie dit zou kunnen doorvoeren voor het Nederlands, dan zou dit meer zijn dan een taalkundig besluit. Het zou een onschatbaar waardevol geschenk zijn voor de generaties Nederlandssprekenden na ons.

De Taalunie als taalkundig wapen

Maar in plaats van zich actief te moeien in alle maatschappelijke, politieke, etc… debatten die betrekking hebben op de Nederlandse taal, verkiest de Taalunie zich afzijdig te houden en niet verder geraken dat wat gerommel in de marge. Want wat zal de Taalunie nu eigenlijk doen de komende jaren? “Beetje digitaliseren. Beetje voortzetten van het bestaande beleid, waarvan nauwelijk iets tot ons doordringt, om de eenvoudige reden dat het zo futloos is, zo ongeïnspireerd, zo ambtelijk. Concrete voornemens vallen uit het beleidsplan nauwelijks op te maken – de tekst lijkt op een weiland in het najaar: een vlakte gehuld in nevelen**.” . Zoals hierboven reeds gezegd; de Taalunie blijft hangen in een middelmatigheid. Geen streven naar roem en faam, maar rustig burgerlijk conservatief wat gerommel in de marge zodat er uiteindelijk niets positief duurzaam verandert.

Dat men al eens zou beginnen met het stoppen van ondertiteling van mensen over de staatsgrenzen heen. Als een noord-Dietser een mooi Nederlands spreekt, hoef ik als zuid-Dietser daar absoluut geen ondertitels bij. Het schept enkel de illusie dat Vlamingen en Nederlanders een aparte taal en cultuur hebben. Dat lokale accenten blijven bestaan is alleen maar logisch en ik zie ook geen reden om dit proberen te verwijderen. Maar dialecten waarbij je een woordenboek nodig hebt om de persoon voor je te verstaan, moeten zo snel mogelijk uit de Nederlandse taal gefilterd worden. Het leidt immers tot een, mogelijk taalkundig fatale, luiheid. Waarom zou ik immers moeite doen om degelijk te spreken als ze mij een provincie verder toch niet verstaan? Het doorduwen van een éénheidstaal zou misschien ook komaf maken met het belachelijke provincialisme dat Vlaanderen al eeuwen plaagt, waar de linkerkant opvallend veel mee dweept de laatste tijd, waarbij elke provincie denkt dat het het centrum van de wereld is.

Misschien zullen sommigen ergens midden mijn tekst gefronst hebben. Indien niet, zullen ze dat na vorige alinea wel zeker gedaan hebben. Sommigen zullen dit allemaal afdoen als staatsinterventionisme op een vlak waar de staat niet zou moeten ingrijpen. Maar staatsinterventie is niet slecht, zolang de staat langs volksnationalistische basis is afgegrensd en qua invulling volksnationalistisch is. Als het doel van een volksnationalistische staat de bescherming van het volk op alle vlakken is (territoriaal, cultureel, taalkundig, etc…), en dat is het ook, dan is ingrijpen in de taal zeker één van de topprioriteiten van de staat. Hoe denken wij immers iets te bereiken met ons volk als wij elkaar amper verstaan? Hoe willen wij streven naar roem, glorie en eer op alle vlakken als je ondertitels moet gebruiken om je eigen volk te verstaan. Stel je eens voor dat France 2 een reportage uitzend met Di Rupo als onderwerp en met ondertitels bij Di Rupo. Het is iets dat amper denkbaar is, zo logisch is het dat het Frans een eenheidstaal is. Het is op dezelfde manier dat de Taalunie werk moet maken van een Nederlandse eenheidstaal. Voor wij iets willen bereiken op politiek, economisch, etc… vlak zullen we al moeten beginnen met elkaar te verstaan.

* Ik heb het dan wel degelijk over dialecten met een parallelle woordenschat, niet over accenten die enkel een verschil in uitspraak betekenen.
** Aldus Benno Barnard in de Knack van 16-22 januari 2007. “Pleidooi voor een andere Taalunie,” blz 74-76

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007-‘08
Verschenen in Revolte nr. 133

1. Ze vormt altijd een gesloten eenheid. Hoe zuiverder ze is, des temeer zal ze in zich zelf gesloten en verbonden zijn, en van de andere afgescheiden.
2. Ontvouwt zich, meer dan de familie, over de tijden. In elke volksgemeenschap die nu bestaat vinden we de lichamelijke en geestelijke restanten van een ganse vroegere traditie en tevens het zaad van een heel eigen toekomst. Als een volksgemeenschap zich losscheurt van haar verleden, ontaardt ze. We moeten dus ons volk bewust maken van de grote feiten uit het verleden.
3. Tussen de leden dan die gemeenschap bestaat er eenzelfde band (t.t.z. de liefde tot de volksgemeenschap) dat de leden bewust zijn dat ze een gemeenschappelijk belang hebben, stoffelijk en geestelijke (cultuur) dat moet bewaard en verdedigd worden.
4. Een volksgemeenschap heeft altijd een patrimonium van hogere geestelijke waarden, die we kunnen noemen  beschavingsproducten van een volk. Vandaar onze plicht: voortbouwen aan die algemene schat en hem verder en verder ontwikkelen. De taal is het opperste kenmerk van die waarden.
5. De volksgemeenschap heeft een vaste bestendigheid. Als we zeggen bestendigheid dan is dit veel meer dan het tweede kenmerk, het is iets dat vast is. Er moet dus een princiep van bestendigheid zijn, dat neerkomt op het weerstandsvermogen en op het assimilatievermogen.
   • Het weerstandsvermogen. Het heeft een negatieve rol: het bevrijdt van de ontbindende invloeden [...] Het is geweldig sterk, zelfs sterker dan bij het individu. Over het algemeen werkt dit weerstandsvermogen onbewust, zelfs als de overgrote meerderheid van de gemeenschap hun nationaal bewustzijn verloren hebben, dan is dit volk weliswaarziek, maar nog niet dood. [...] Staat er dan een sterke leider op, dan is dit voldoende om een heropleving te doen ontstaan, die bij de ene volkeren traag, bij de andere sneller geschiedt.
   • Het assimilatievermogen. Dat is het positief beginsel van bestendigheid. Daardoor worden de vreemde elementen opgenomen, maar bewerkt tot eigen bestanddelen. Dat laatste kunnen enkel de sterke volksgemeenschappen. Enkele voorbeelden van vreemde invloeden in onze volksstam:
     • Spaanse invloeden: zwart haar, bronzen tint, licht ontvlambaar.
     • Oostenrijkse invloeden: het Romantisme.
     • Franse invloeden.
6. De ruimtelijke samenhorigheid. Dat is echter geen noodzakelijk kenmerk. Een uitzondering staat vast: de Joodse volksgemeenschap. De ruimtelijke samenhorigheid is echter een grondvoorwaarde van sterk gemeenschappelijk leven; er ontstaat dan een veel grotere wisselwerking van natuur op volk en vice versa. Het volk ageert op de natuur, maar de natuur ageert ook op het volk. (Bergbewoners zijn breed van inzicht en zuiver, de Ieren zijn melancholisch; de Vlamingen worden in hun kunst, en letterkunde, sterk beïnvloed door de zee, de Schelde, de bomen).

Deze tekst komt uit een lezing die Karel Dubois, gouwproost van de KSA, gaf op de studiedagen van het KSA in West-Vlaanderen die plaatsvonden in begin augustus 1935. In deze lezing sprak hij lovend over het solidarisme, verwierp hij kapitalisme en communisme, maar verwierp hij ook het vormen van staten volgens volksnationale grenzen. Dit laatste omdat dit in zou gaan tegen de wil van de Kerk en dat dit enkel anarchie zou brengen in de wereldorde die God zou hebben gewild.

Mijn bron hiervoor is het 12de Jaarboek van het Studiecentrum Joris Van Severen dat ik vandaag in mijn bezit heb gekregen. Met mijn felicitaties aan de opstellers (waaronder de stichtend praeses van de NSV!), voor de zoveelste keer op rij wordt een uitstekend werk afgeleverd over Joris Van Severen en het Verdinaso!

Bij monde van Yves Pernet, scriptor van de extreem rechtse studentenclub (en kweekvijver voor Vlaams Belang), zegt men voor een hereniging te zijn: "Al beschouwen wij de hereniging van de Nederlanden een noodzaak uit volksnationalistische redenen en weigeren wij deel te nemen aan een 'centennationalisme', toch juichen wij de uitspraken van Wilders toe." Naar de volksnationalistische redenen blijft het evenwel gissen want alle argumenten die Pernet hierna van stal haalt ruiken sterk naar het voor hem zo verfoeide centennationalisme: "Voor Vlaanderen zou een hereniging met Nederland alvast veel meer voordelen opleveren dan in het Belgische systeem te blijven. Denken we maar aan de blokkage van de Ijzeren Rijn door Wallonië omdat dit Vlaanderen teveel economisch voordeel zou opleveren, denken we maar aan het dossier over de uitdieping van de Schelde. En om toch even economisch te blijven: een hereniging van Nederland met Vlaanderen zou ons in de top brengen van de wereld."

Ik zal grif toegeven dat de argumentie die wordt gebruikt in deze mededeling vooral economisch is. Het is dan ook een reactie op uitspraken van Wilders die gebaseerd zijn op economische factoren. Als men argumentatie gebruikt gebaseerd op onderwerp A, moet men dan ook in de eerste plaats reageren op de argumenten van onderwerp A en niet onderwerpen B en C er volledig bij te sleuren. Ik had gerust meer aandacht kunnen geven aan culturele en politieke factoren die pleiten voor een hereniging, al zal ik ook gerust toegeven dat er ook culturele en politieke factoren zijn die pleiten tegen een hereniging, maar dan was er van een korte mededeling geen sprake meer geweest.

Het is trouwens ook wel heel simpel om te richten op de stukken waar zij mij heel duidelijk ongelijk in geven (de linkerkant verwerpt bij mijn weten immers, terecht (!), het separatisme uit puur economische redenen), maar over het laatste gedeelte van de mededeling reppen zij blijkbaar geen woord.

Maar zoals hierboven reeds gezegd, scharen wij ons niet achter een reünie uit puur economische redenen. Ook wensen wij te benadrukken dat een onafhankelijk Vlaanderen, en later de herenigde Nederlanden, werkelijk onafhankelijk dient te zijn en niet onder het juk dient te leven van allerlei internationale instellingen die menen zich te moeien met onze binnenlandse zaken. Wij wensen een herenigd Dietsland in een sterk Europa der volkeren. Geen Dietsland dat geketend ligt aan Amerikaanse of andere banden in een Europa waarbij de macht van kleine elites primeert.

Moeten zij normaal dit niet onderschrijven? Een herenigd Dietsland waarbij economische elites niet langer de macht hebben en rustig hun fabrieken verhuizen naar China om daar arbeiders en kinderen in (semi-)slavernij  te laten werken. Een verenigd Europa waar imperialistische organisaties als de NAVO geen imperialistische beleid meer kunnen voeren. En aangezien organisaties als de PVDA pleiten voor het behoud van België omdat ze de arbeiders zoveel mogelijk willen verenigen ipv verdelen, dan kunnen ze toch niet tegen het herenigde Dietsland zijn?

Artikel yelloman1
http://yelloman1.blogspot.com/2008/05/zelfs-over-vlaamse-onafhankelijkheid.html

Artikel AFF
http://aff.skynetblogs.be/post/5866582/een-wilders-idee

Volledige NSV!-mededeling over de uitspraken van Wilders
http://www.nsv.be/index.php?option=com_content&task=view&id=90&Itemid=9

In een interview met de Telegraaf op 12 mei 2008 gaf de Nederlandse PVV-voorman Geert Wilders te kennen dat hij de hereniging van Vlaanderen en Nederland wel zag zitten. Het zijn vooral economische argumenten die hij aangrijpt om de hereniging te onderbouwen. Al beschouwen wij de hereniging van de Nederlanden een noodzaak uit volksnationalistische redenen en weigeren wij deel te nemen aan een centennationalisme, toch juichen wij deze uitspraak toe. Het is in onze ogen slechts een zoveelste uitspraak van bekende personen uit de beide delen van de, momenteel nog verdeelde, Nederlanden.

Ondanks de afscheuring van het zuiden van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden en de annexatie van Vlaanderen door België, is de heersende franstalige elite er nooit in geslaagd om een Belgisch volk te creeëren. Nu de Belgische staat meer en meer op instorten staat, is het dan ook alleen maar logisch dat Vlaanderen bij de onafhankelijkheid een hechte toenadering zoekt tot Nederland. Wij treden dus ook Wilders bij wanneer hij stelt dat Balkenende en Peeters elkaar moeten ontmoeten om te onderzoeken wat de mogelijkheden voor een reünie zijn.
 
Voor Vlaanderen zou een hereniging met Nederland alvast veel meer voordelen opleveren dan in het Belgische systeem te blijven. Denken we maar aan de blokkage van de Ijzeren Rijn door Wallonië omdat dit Vlaanderen teveel economisch voordeel zou opleveren, denken we maar aan het dossier over de uitdieping van de Schelde. En om toch even economisch te blijven: een hereniging van Nederland met Vlaanderen zou ons in de top brengen van de wereld.

Maar zoals hierboven reeds gezegd, scharen wij ons niet achter een reünie uit puur economische redenen. Ook wensen wij te benadrukken dat een onafhankelijk Vlaanderen, en later de herenigde Nederlanden, werkelijk onafhankelijk dient te zijn en niet onder het juk dient te leven van allerlei internationale instellingen die menen zich te moeien met onze binnenlandse zaken. Wij wensen een herenigd Dietsland in een sterk Europa der volkeren. Geen Dietsland dat geketend ligt aan Amerikaanse of andere banden in een Europa waarbij de macht van kleine elites primeert.
 
België barst en de Nederlanden één en werkelijk onafhankelijk!  

Yves Pernet
Scriptor NSV! 2007-‘08  

http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/273060/2008/05/12/Wilders-denkt-aan-fusie-met-Vlaanderen.dhtml

De optie van een fusie tussen Nederland en Vlaanderen moet overwogen worden. Dat zegt de Nederlandse PVV-leider Geert Wilders vandaag in een interview met De Telegraaf. Wilders zegt dat de Vlamingen en de Walen elkaar zat zijn. Een fusie zou bovendien economisch goed zijn.

Al is volksnationalisme een ideologie zich baseert op niet-economische factoren, toch is het een voordeel dat er economische argumenten pro-onafhankelijkheid zijn. Een staat moet immers economisch leefbaar zijn om zijn volk te kunnen onderhouden en te doen ontplooien. Uiteraard is ook economische leefbaarheid niet het enige argument voor onafhankelijkheid, het is slechts een pluspunt dat altijd goed meegenomen is. Maar het is voorlopig nog toekomstmuziek. We moeten eerst werk maken van de Vlaamse onafhankelijkheid om uiteindelijk terug te keren naar het Nederlandse moederland en zo ons volk te herenigen.

STABBELS: "Nationaal Realistiese Partij gaat versnellen"

 G-HALLE - De N.R.P. was al voor een verbod op biodiesel, waarbij gewassen (voedsel) gebruikt worden voor energie (auto). Tijdens een ingelastte persconferentie sprak partijleider Joseph Stabbels zich vandaag uit voor een versnelde *) invoering van de volgende standpunten van de N.R.P.:

1. nederland neutraal : dit maakt enorme bedragen vrij die nu gaan naar de internationale oorlogspolitiek

2.  van defensieleger naar waterleger : niet alleen versnellen, maar waterleger tevens gebruiken als voedselleger met hulp voor transport etc.

3. oprichting g-boerderijen : E. 40.000.000.000 om direkt voedsel te maken, die met behulp van het waterleger en zonder invloed van de markt direkt voor de hulpelozen beschikbaar zijn

4. oprichting Dietsland : de aansluiting van Nederland met Duitsland. Leidt niet alleen direkt tot de sterkste economie ter wereld, maar ook tot de allersnelste. Beslissingen zullen vele malen sneller worden genomen dan bijvoorbeeld in de Verenigde Natie's of de Europese Unie. Daarbij is Dietsland direkt veel democratieser dan Europa ooit zal worden.

5. vrijwillige invoering woensdag 'gehaktdag' : deze maatregel indien toegepast leidt tot een energiebesparing die gelijk staat aan het energieverbruik van alle autoverkeer in Nederland per week. Dus alleen op woensdag vlees eten! 

6. project 'dutch space' vertragen  : deze maatregel leidt direct tot in eerste instantie E. 20.000.000.000 kostenbesparing per jaar. Dit geld kan direkt worden gebruikt voor bijvoorbeeld g-boerderijen. "Natuurlijk willen we als eerste naar de maan, maar niet ten koste van alles", aldus Stabbels

*) Het N.R.P. wil haar doelstellingen normaliter binnen deze eeuw bereiken

met dank aan: Remco Tomesen (de Pers)

Solidarisme: van het individu, over de maatschappij, naar de wereld

Het solidarisme erkent het bestaan van individuen in de maatschappij en erkennen dat er individuele verschillen zijn tussen alle mensen. De mens is dan ook niet gelijk, reeds van voor de geboorte verschillen wij van elkaar. Elk individu heeft zijn eigen wil, zijn eigen manier om naar de wereld te kijken en zijn eigen gedachtenpatroon om de dingen die hij ervaart te ordenen in zijn gedachten (cfr. Kant). Maar het individu staat niet alleen in de wereld, het individu leeft in een gemeenschap en zal zich daar dan ook vanzelf in engageren. De mens is immers een groepswezen. Sterker nog; wilt het individu zichzelf ten volste kunnen ontplooien en ten volste zijn eigen bestaan kunnen ervaren, dan zal het individu zich moeten engageren in de gemeenschap. Wij bepalen immers niet alleen wie wij zijn, voor het grootste gedeelte bepaalt onze omgeving hoe wij denken. Het individu definieert zichzelf door interactie met de rest van de gemeenschap; “In welke mate verschil ik van de rest?”, “In welke mate kom ik overeen met de rest?”, etc...

Met welke gemeenschap associeert het individu zich dan? Volgens de liberale visie zal het individu zich enkel associeren met de andere individuen waarbij hij een eigen baat zou kunnen hebben. Zo zou bv de boer zich associëren met de molenaar omdat de boer zijn graan kan verkopen aan de molenaar. Marxisten denken dan weer dat het individu zich enkel met zijn eigen klasse zou associeren en dat volkeren niet bestaan. Beiden gaan er dus vanuit dat de mens enkel op een economische manier denkt en enkel een productiefactor is. Solidaristen geloven echter in de grotere dingen van de mens. Wij zien de mens als een scheppend wezen, waar economie slechts een resultaat van is. Solidaristen gaan ervanuit dat de individuele mens zich op de eerste plaats zal associëren met andere individuen die eenzelfde etno-culturele achtergrond hebben. Als men vanuit het individu vertrekt, kan men de maatschappij in lagen bekijken. Helemaal beneden zit het individu, de laag erboven is het gezin, daarboven de mensen in je dagelijkse omgeving (vrienden, verdere familie), daarboven het volk, etc... Ook al zijn wij allemaal individueel verschillend, toch vallen wij allemaal onder de grote gemene etno-culturele deler “volk”.

Als morgen immers de staat ineen zou storen en iedereen aan zijn eigen lot wordt overgelaten, zullen de mensen opnieuw beginnen bouwen aan een maatschappijke ordening. Deze maatschappelijke ordening zal volgens die lagen verlopen, om uiteindelijk terug staatsverbanden te vormen rond het etno-culturele begrip “volk”. De solidaristische visie op de mens is dan ook de natuurlijke, de organische, visie die de mens niet in een kunstmatig verband, gebaseerd op economische verdelingen, wilt laten samenleven, maar in een verband dat eigen is aan de mens. Het solidaristische volksnationalisme ijvert niet voor het terugkeren naar een samenlevingsverband waarbij de heer over zijn lijfeigenen regeert, maar wil een natuurlijke vanzelfsprekenheid, aangepast aan de moderne menselijke maatschappij, terugbrengen in onze huidige ontwrichte samenleving.

Corporatisme: samen sterker, samen de toekomst tegemoet

De economische vleugel van het solidarisme is het corporatisme en gaat net zoals het solidarisme uit van de natuurlijke maatschappijordening. Doordat de mens ongelijk is van nature, zijn er ook economische verschillen. Er zijn werkgevers en werknemers, waarbij de éne vooral kapitaal en de andere vooral arbeid inbrengt (om het even simplistisch voor te stellen). Marxisten willen die verschillen vernietigen en een “dictatuur van het proletariaat” (de werknemers) installeren. Zijn zien de toekomst in de vernietiging van een groot deel van de bevolking en ik ben nogal zeker dat ik niet moet vertellen wat het resultaat is geweest toen men het wou invoeren (denk maar aan Stalin, Mao, ec...). Liberalen daarentegen willen alles loslaten en alle vormen van staatsinterventie terugschroeven. Het resultaat daarvan is een economische slavernij die ons beelden oplevert zoals in het boek, en de film, Daens. Als men de markt volledig vrijlaat, creëert men enkel een maatschappij van zéér rijken en zéér armen. Haat en nijd tegenover de eigen volksgemeenschap is daar het enige resultaat van.

Solidaristen gaan dan ook uit van verzoening tussen de verschillen in de eigen volksgemeenschap. De economie is immers een product van de mens en aangezien de mensen niet gelijk zijn, moet men er dan ook vanuit gaan dat ook in de economie er ongelijkheden zijn en altijd zullen zijn. Het is dan ook aan de staat om de ongelijkheden niet volledig weg te werken, want dat is onmogelijk, noch om de “vrije markt” dat te laten oplossen, dat leidt immers tot nog meer misie, maar om die ongelijkheden te verzoenen. Vakbonden en werkgevers kunnen op economisch vlak dan wel tegengestelde belangen hebben van tijd tot tijd, op het volksnationaal vlak hebben zij een overkoepelend nationaal belang. Werkgevers dienen als een goede huisvader te waken over het welzijn van hun werknemers, zonder daarbij in paternalistische toestanden te belanden. Werknemers dienen hun volste inzet te geven bij hun arbeid, zonder daarbij het slachtoffer te worden van uitbuiting.

Het corporatisme wilt dan ook de belangen van beide groepen naast elkaar leggen en een realistisch compromis, waar beiden zich in kunnen vinden, bereiken. Werkgevers hebben immers baat bij werknemers met een degelijke koopkracht voor hun producten te kopen. Werknemers hebben baat bij werkgevers die economische initiatieven nemen en streven naar innovatie.

Conclusie

We kunnen dan ook gerust stellen dat het solidarisme een maatschappijvisie is die niet zonder het volksnationalisme kan. Beiden vullen elkaar aan op een mate dat het beter is om te spreken van een volksnationaal-solidarisme. Zonder het geloof dat mensen zich automatisch volgens etno-culturele kringen zullen organiseren, kan men geen solidarist zijn. Zonder het geloof dat de economie ten dienste moet staan van de mens en niet omgekeerd, kan men geen echt volksnationalist zijn. Men kan dan ook geen volksnationalistische solidarist zijn, noch een solidaristische volksnationalist, maar men moet een volksnationaal-solidarist zijn. In solidaristische organisaties zijn beiden immers zodanig met elkaar versmolten dat het éne niet meer zonder het andere kan bestaan.

Het is dan ook nodig om ons gedachtegoed te verspreiden, tot in de hoogste regionen van de macht. Want wat zullen we doen als er geen concreet uitgewerkt socio-economisch programma klaarstaat wanneer we onze staatskundige doelen (onafhankelijk Vlaanderen en uiteindelijk Dietse eenheid) bereiken? Verder rommelen in de marge, een klein-België creeëren? Nee, wij hebben nood aan een groter ideaal, een groots project, een volksnationaal-solidaristisch project!

Yves Pernet
Sciptor NSV! 2007-‘08
Verschenen in Revolte in het najaar van 2007

De romantische geschiedschrijving van België is dan ook één grote leugen van het begin tot het einde. Kijken we maar naar de kleine dingen zoals de "gevechten in het park" in Brussel in 1830. Hierin vochten Luikse bendes, betaald en bewapend door franskiljons, een robbertje uit met het Nederlandse leger. Wat men vergeet te zeggen, is dat dit leger helemaal niet uit Nederland kwam, maar ter plaatse werd geronseld uit Zuid-Nederlanders (die we vandaag de dag Vlamingen zouden noemen) die zich vrijwillig kwamen aanmelden.

Maar uiteraard hoeft u mij niet te geloven, leest u er gerust volgende boeken op na.

Om sommigen voor te zijn, ik ben mij er van bewust dat drie van deze boeken geschreven zijn door Vlaams Belangers, maar fouten in de verwijzingen of gebruikte werken heb ik niet kunnen vinden.

Maar wacht, de waanzin heeft een vervolg.

Van http://www.spitsnieuws.nl/archives/binnenland/2008/04/ongelovigen_zijn_honden.html

Voorzitter M. Guennoun van de Osdorpse moskee El Mouahidine heeft tijdens een rondleiding ongelovigen als "honden" bestempeld. Dat valt morgen in de Sp!ts te lezen. Enkele leerlingen en ouders van de openbare Daltonbasisschool De Horizon die de rondleiding volgden waren met stomheid geslagen.

Respect

De directie van de basisschool heeft een brief naar alle ouders en leerlingen geschreven om uitleg te geven over het incident. "Wij vinden het als multiculturele school van groot belang dat kinderen elkaars religieuze achtergrond leren kennen en respectvol leren omgaan met overeenkomsten en verschillen. De woorden van Guennoun zijn onacceptabel", zo valt in de brief te lezen. Volgens de directeur van de basisschool zou er momenteel "mondeling contact" plaatsvinden met de voorzitter.

Probleem

De ouder die de brief naar Sp!ts mailde, is door de directie van de school op de vingers getikt. "De school wil het klein houden, maar dat is juist het probleem", aldus de moeder. "Is zo'n voorzitter nog wel te vertrouwen?" Laatstgenoemde was vandaag niet bereikbaar voor commentaar.

Wie is M. Guennuon? Lees dit er maar eens op na.

"Onze leer is een synthese van de politieke en sociale leer der pauselijke encyclieken, en voornamelijk van Quadragesimo Anno, en bijgevolg van het echte, gezonde, organische syndicalisme aan de ene kant, en van een gezond, antimarxistisch, realistisch en zakelijk opbouwend socialisme aan de andere kant."

Joris Van Severen
Op de Verdinaso-landdag van 1937, in het Sportpaleis te Antwerpen

"Het spreekt vanzelf, wij hebben het ten overvloede herhaald, dat het volk er niet is voor de staat, maar dat de staat er is voor het volk, om het volk te dienen en te leiden, dienend te leiden, ten einde aan al de volksgenoten, aan al de personen die het volk uitmaken, de gelegenheid en de middelen te geven die zij nodig hebben om hun wezen en al hun gaven tot een maximale gaafheid te ontwikkelen. Wij zijn vijanden van de totalitaire staat, want wij zijn de gezworen vijanden van alle staatsabsolutisme."

Joris Van Severen
Uit de rede op de landdag van de Dinaso-studenten te Gent op 19 april 1936

"La patrie n'est pas Dieu: il y a des gens qui finissent par vous dégouter des choses les plus sacrées"

Joris Van Severen
Verschenen in een tekst van 30 april 1938 waarin hij uithaalt naar het fascisme

"Wij zeggen niet 'die Nation ist alles und wir sind nichts'. Neen. Wij beschouwen de natie en de staat als middelen in dienst van de mens."

Joris Van Severen
In een tekst tegen het nationaal-socialisme

"Wij houden niet van een of andere nabootsing van het buitenland, omdat wji, in de diepe grond van ons gemoed, van ons hart, van ons verstand, te goed weten dat wij een eigen en zelfstandig volk zijn en omdat wij die eigenheid en die zelfstandigheid met een hartstochtelijke jaloersheid willen behouden en handhaven (...) Geen Duitse orde, geen Italiaanse orde, geen Engelse en geen Franse orde, neen, de Dietse orde, een orde aangepast aan ons wezen en aan deze tijd. Het is een volstrekt onloochenbaar feit dat voor eolk volk of elke etnische gemeenschap die aanpassing anders zal zijn, dat zij aan de aard van elk volk, aan de levensgeplogenheden van elk volk moet beantwoorden."

Joris Van Severen
Van Severen, J., De Vlaamsche Beweging, België en de Gebondenheid der Nederlanden, 1938, p.7

 Er zijn meerdere opvattingen van Dietsland. De huidige overheersende opvattingen is dat Dietsland de hereniging van Nederland/Friesland + Vlaanderen inhoudt. Dit is vooral een taalkundige en culturele indeling. Joris Van Severen zijn Nieuwe Marsrichting ging dan weer uit van het principe "De taal is niet gans het volk", waar Van Severen uiteraard overschot van gelijk had. De fout die hij echter maakte was te denken dat de Belgische staat een middel kon zijn om de Dietse Eenheid te bereiken. De Belgische staat is immers in zijn wezen een obstakel.

 België is niet ontstaan als een spontane volksopstand van zogenaamde "Belgen", maar als een gestook vanuit Frankrijk, gesteund door de Kerk en door de liberale franstalige logebroeders. Die twee laatsten vormden het zogenaamde Monsterverbond. Toen de Belgische Muiterij uitbrak, duurde het geen 24u of de echte bedoelingen werden duidelijk toen "revolutionairen" de Franse driekleur aan het stadshuis van Brussel hingen. België moest dienen als midden van Franse uitbreiding. Het zou Frankrijk immers alleen voordelen opleveren. De groeiende zware industrie in Wallonië en de havens van Vlaanderen. En Groot-Brittanië kon op zijn beurt de handelsmacht van het Koninkrijk der Verenigde Nederlanden breken hierdoor.

 De Fransen versloegen uiteindelijk de Nederlandse troepen en het plan was bijna compleet. België kon, vanwege Pruisen en Groot-Brittanië dan wel geen deel worden van Frankrijk, het Franstalige regime in België zou echter wel wel graag genoeg dansen naar de Franse wensen. Er was slechts één probleem: de Zuid-Nederlanders, de Vlamingen dus. Zij spraken geen Frans en toonden op vele vlakken nog steeds een orangistische tendens. De Belgische staat zou vanaf het begin zich dan ook richten op het vernietigen van de Nederlandse cultuur en invloeden. En ze zijn daar ook bijna in geslaagd.

 Het is enkel door de Vlaamse culturele koppigheid dat wij onze taal hebben behouden en het is door de noeste Vlaamse arbeid dat wij er ondertussen in zijn geslaagd om economisch van positie te verwisselen met Wallonië. En de grote nachtmerrie van de Fransgezinden begint ook meer en meer waarheid te worden. Niet alleen beginnen meer en meer Vlamingen te kiezen voor een splitsing van België, economisch zijn ook de factoren helemaal aanwezig om een nauwere samenwerking met Nederland te zoeken. Het is veelzeggend dat Kris Peeters in Den Haag werd ontvangen door Balkenende, waarbij de Nederlandse en de Vlaamse vlag naast elkaar wapperden terwijl de Vlaamse Leeuw werd gespeeld. Trouwens ook het eerste "vreemde" volkslied dat op het Binnenhof werd gespeeld.

 Maar als men ziet dat Wallonië nu vooral dwars ligt voor de Ijzeren Rijn en zich duidelijk zorgen maakt over de economische kracht van Vlaanderen en de groeiende Vlaamse onwil om een blanco cheque te geven aan Wallonië, is het duidelijk dat België nooit gesticht is om enig nut te hebben voor zijn inwoners. De Belgische staat is het "mooiste" voorbeeld van de burgerlijke staat die gesticht is om een economische elite van nut te zijn, maar zeker niet de meerderheid van het volk.

Er zijn meerdere opvattingen van Dietsland. De huidige overheersende opvattingen is dat Dietsland de hereniging van Nederland/Friesland + Vlaanderen inhoudt. Dit is vooral een taalkundige en culturele indeling. Joris Van Severen zijn Nieuwe Marsrichting ging dan weer uit van het principe “De taal is niet gans het volk“, waar Van Severen uiteraard overschot van gelijk had. De fout die hij echter maakte was te denken dat de Belgische staat een middel kon zijn om de Dietse Eenheid te bereiken. De Belgische staat is immers in zijn wezen een obstakel.

België is niet ontstaan als een spontane volksopstand van zogenaamde “Belgen”, maar als een gestook vanuit Frankrijk, gesteund door de Kerk en door de liberale franstalige logebroeders. Die twee laatsten vormden het zogenaamde Monsterverbond. Toen de Belgische Muiterij uitbrak, duurde het geen 24u of de echte bedoelingen werden duidelijk toen “revolutionairen” de Franse driekleur aan het stadshuis van Brussel hingen. België moest dienen als midden van Franse uitbreiding. Het zou Frankrijk immers alleen voordelen opleveren. De groeiende zware industrie in Wallonië en de havens van Vlaanderen. En Groot-Brittanië kon op zijn beurt de handelsmacht van het Koninkrijk der Verenigde Nederlanden breken hierdoor.

De Fransen versloegen uiteindelijk de Nederlandse troepen en het plan was bijna compleet. België kon, vanwege Pruisen en Groot-Brittanië dan wel geen deel worden van Frankrijk, het Franstalige regime in België zou echter wel wel graag genoeg dansen naar de Franse wensen. Er was slechts één probleem: de Zuid-Nederlanders, de Vlamingen dus. Zij spraken geen Frans en toonden op vele vlakken nog steeds een orangistische tendens. De Belgische staat zou vanaf het begin zich dan ook richten op het vernietigen van de Nederlandse cultuur en invloeden. En ze zijn daar ook bijna in geslaagd.

Het is enkel door de Vlaamse culturele koppigheid dat wij onze taal hebben behouden en het is door de noeste Vlaamse arbeid dat wij er ondertussen in zijn geslaagd om economisch van positie te verwisselen met Wallonië. En de grote nachtmerrie van de Fransgezinden begint ook meer en meer waarheid te worden. Niet alleen beginnen meer en meer Vlamingen te kiezen voor een splitsing van België, economisch zijn ook de factoren helemaal aanwezig om een nauwere samenwerking met Nederland te zoeken. Het is veelzeggend dat Kris Peeters in Den Haag werd ontvangen door Balkenende, waarbij de Nederlandse en de Vlaamse vlag naast elkaar wapperden terwijl de Vlaamse Leeuw werd gespeeld. Trouwens ook het eerste “vreemde” volkslied dat op het Binnenhof werd gespeeld.

Maar als men ziet dat Wallonië nu vooral dwars ligt voor de Ijzeren Rijn en zich duidelijk zorgen maakt over de economische kracht van Vlaanderen en de groeiende Vlaamse onwil om een blanco cheque te geven aan Wallonië, is het duidelijk dat België nooit gesticht is om enig nut te hebben voor zijn inwoners. De Belgische staat is het “mooiste” voorbeeld van de burgerlijke staat die gesticht is om een economische elite van nut te zijn, maar zeker niet de meerderheid van het volk.

Bron: Vijfhonderd mijl ]]>