Miller chce pomóc 14-latce przeprowadzić aborcję za granicą

14-letnia Agata (nazwana tak przez "Gazetę") z Lublina przyjechała do warszawskiego szpitala, by usunąć ciążę. Pomimo że miała zaświadczenie z prokuratury, że "zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że ciąża jest wynikiem czynu zabronionego - obcowania płciowego z osobą poniżej 15 lat", w Lublinie nie udało się znaleźć szpitala, który wykonałby zabieg. Za dziewczyną do Warszawy przyjechał ksiądz i działaczki z organizacji obrońców życia. Pod szpitalem doszło do awantury. Małoletnia wylądowała w pogotowiu opiekuńczym w Lublinie na czas zakończenia sprawy o pozbawienie matki władzy rodzicielskiej. Jest w 11. tygodniu ciąży, a prawo zezwala na zabieg do 12. tygodnia. Jak donosi "Gazeta", dziewczyna jest cały czas namawiana przez księdza i działaczki ruchów obrony życia do urodzenie dziecka.

Takimi działaniami oburzony jest Leszek Miller, który przywołuje na swoim blogu politykę nazistowskich Niemiec. - "Nie każda kobieta może mieć męża, ale każda może mieć dziecko" – twierdziła przywódczyni nazistowskiego Związku Dziewcząt Niemieckich Gertrud Scholtz-Klink. To wzór do naśladowania dla polskich fanatyków. Wystarczy tylko zmodyfikować hasło na: "Dziecko nie może mieć męża, ale może mieć dziecko", aby dramat 14 letniej dziewczynki z Lublina zobaczyć zupełnie inaczej - pisze Miller na blogu.

- W dzisiejszej Polsce, podobnie jak w brunatnych Niemczech nie można wykonać legalnej aborcji. Przerwanie ciąży w państwowej placówce ochrony zdrowia nie jest możliwe, bo lekarze z lubelskiego szpitala  im. Jana Bożego wyżej stawiają sobie racje religijne niż obowiązujące prawo. A co na to Minister Sprawiedliwości? "Jeśli zostały spełnione wszystkie prawne wymagania, szpital zobowiązany jest aborcję przeprowadzić" – powiedział Zbigniew Ćwiąkalski na antenie TOK-FM. A co jeżeli szpital odmówi? "Moglibyśmy mówić o naruszeniu prawa. Jeśli coś jest zgodne z prawem, trzeba to prawo realizować" - opisuje całą sytuację były premier.

Leszek Miller i jego partia (Polska Lewica) proponuje rzeczywistą pomoc w tej sprawie. - Prawo i instytucje państwa ustanowione na straży porządku konstytucyjnego są silniejsze niż presja fanatyków. Gdyby jednak pan minister przeliczył się z siłami, w imieniu Polskiej Lewicy ponawiam deklarację pomocy dziewczynce w przerwaniu ciąży poza granicami kraju.

Ledwie tylko premier Donald Tusk w towarzystwie osób towarzyszących odleciał z Polski w tak zwaną "podróż życia" do Ameryki Południowej, gdzie, jak wiadomo, Indianie znają takie narkotyki, że stara, poczciwa "marycha" przy nich wysiada i człowiek widzi cuda gospodarcze nawet w biały dzień, w kraju tubylczym razwiedka przystąpiła do operacji "Aneks".

Led Zeppelin "Tangerine" (1970)

Nie oglądam Orange Ekstraklasy. Nie chodzę na stadion, bo nie odpowiada mi towarzystwo, skandujących wyrazy uznawane powszechnie za obelżywe, półgłówków, którzy mistrzowski tytuł dla swojego klubu celebrują poprzez bitwę z policją. Nie mam też ochoty na obserwację boiskowej kopaniny w telewizji odkąd kiedyś usłyszałem, jak relację z Pucharu Ligi zdominowaly chóralne rynsztokowe śpiewy kiboli, które komentatorzy podsumowali jako "gorącą atmosferę na warszawskim stadionie". Przyzwolenia na chamstwo być nie powinno i ja firmować go nie zamierzam.

Ostatnie wydarzenia dowodzą jednak, ze słynny Piłkarski poker (młodzieży polecam tytuł Zaorskiego ze świetną rolą Gajosa) był znacznie bliższy prawdy, niż można było spodziewać się w najczarniejszych snach. Minister Ćwiąkalski mówi o 29 zamieszanych w aferę klubach. Policja zatrzymuje kolejnych podejrzanych, których liczba dawno przekroczyła setkę. Do "Fryzjera", z którego TVN zrobiła gwiazdę telewizyjną i niezliczonych działaczy dołączają takie postacie, jak zawodnik aktualnego wicemistrza Polski, obiecujący trener, który jeszcze w latach 90. był podstawowym zawodnikiem drużyn szkockich i angielskich, czy były bramkarz reprezentacji, który - wraz z Andrzejem Juskowiakiem – stał się współautorem pamiętnego zwycięskiego remisu z Francja na Parc des Princes. Los zdegradowanych już za łapownictwo Arki Gdynia czy Górnika Łęczna podzielą w tym sezonie Zagłębie Sosnowiec i Widzew, a mogą do nich dołączyć kluby z Lubina, Białegostoku czy Kielc. Następne czekają w kolejce. Michał Listkiewicz tymczasem na niedzielnym (13.04) zjeździe PZPN zapowiada (który to już raz?), że poda się do dymisji. Nie teraz. We wrześniu. Może i tak - podobno Schetyna przy wsparciu Ćwiąkalskiego i Drzewieckiego mocno go przycisnął. A potem? Już słyszałem, że jego następcą mógłby zostać Antoni Piechniczek. Idzie nowe. Niech żyje młodość.

Najgorsze jest to, ze nie widać perspektyw na radykalną zmianę atmosfery. Listkiewicz, przy wszystkich jego błędach i zaniechaniach, prawdopodobnie nie był osobiście zaangażowany w proceder korupcyjny. Energiczny, elokwentny, dysponuje też dobrymi kontaktami we władzach UEFA - która skądinąd sama jest podobnie koteryjną organizacją, jak PZPN. Na tle panów pokroju Forbicha, Żelazki czy swojego, nieżyjącego już, poprzednika prezentuje się znakomicie. O schedę po Listkiewiczu ubiegać się będzie pewnie Antoni Piechniczek, ćwierć wieku temu niezły trener, a być może i Grzegorz Lato, król strzelców Mundialu z 1974 r., który oświadczył ostatnio, ze PZPN nie powinien za nic przepraszać. Zbigniew Koźmiński, rzecznik Związku, po niedzielnym, przerwanym zjeździe powiedział, że "brak jakiegokolwiek planu również jest planem". Miała być zapewne zgrabna parafraza, wyszła deklaracja programowa zarządu - "weźmiemy ich na przetrzymanie, może sprawa rozejdzie się po kościach". Mam nadzieję, że nie. Kamil Durczok skrótowiec PZPN rozszyfrował jako "przypadkowy zjazd w pewna niedziele". Wiele w tym trafności. Komu naprawdę chodzi o doszlusowanie choćby do Turcji czy Grecji? A bez woli "struktur" Związku zmiany są niemożliwe, bo w odpowiedzi na lament, że państwo ingeruje w kompetencje samorządnego i niezależnego PZPN, koledzy z UEFA gotowi są przyjść z odsieczą i zagrozić zawieszeniem Polski w rozgrywkach międzynarodowych. Na kogo wówczas spadłoby odium odpowiedzialności za to, że chłopcy Beenhakkera nie pojechali do Austrii? Na Listkiewicza? Skąd, na rząd Donalda Tuska.

Jednak coś się zmienia. Wokół futbolu zrobiło się takie zamieszanie, że wątpię, aby dzisiaj ktoś w I albo II lidze – w obawie przed CBA - odważył się kupić mecz. Po nagłośnieniu sprawy kieleckiej Korony Krzysztof Klicki, który wierzył w możliwość budowy od zera profesjonalnego klubu na ugorze, wycofał się ze sponsoringu. To będzie gwóźdź do trumny pierwszoligowej piłki w Świętokrzyskim, ale może stać się przyczynkiem do oczyszczenia środowiska. Jeśli sami piłkarze I kadra szkoleniowa zacznie obawiać się wyjścia z piłki pieniędzy Krauzego czy Filipiaka, jest jeszcze nadzieja. Do Górnika Zabrze wszedł Allianz – czuję przez skórę, że takiej firmie też będzie zależało na wizerunku bardziej, niż, weźmy przykład pierwszy z brzegu, KGHM.

Z drugiej strony, obserwuję pokusę, aby podłączyć do gigantycznej afery korupcyjnej różne sprawy z nią niezwiązane. Jakiś geniusz wymyślił, żeby do PZPN wsadzić Marcinkiewicza – co załatwiłoby mu ciepłą posadkę po odejściu z EBOR – a potem pojawiła się też kandydatura Bieleckiego, który najbardziej zaufanym doradcą Donalda Tuska z racji znajomości z KLD. Szczęśliwie, drugi z wymienionych ma co robić w Pekao po wchłonięciu BPH.

Zatrzymanie Janusza Filipiaka także nie miało kompletnie nic wspólnego z korupcją – zarzucono mu antydatowanie kontraktu z Pawłem Drumlakiem, piłkarzem ściągniętym do Cracovii, któremu odechciało się pracować. Że Filipiak (jak inna z dużych postaci polskiego futbolu, Drzymała) posiada cechy autorytarne, było wiadomo – zresztą, gdyby ich nie posiadał, o Comarchu nikt by dzisiaj nie słyszał. Jednak to nie znaczy, że był zaangażowany w korupcję – ktoś znowu próbował grać kartą „nieuczciwego biznesmena” dla zdobycia aprobaty opinii publicznej. A sprawa wydaje się być nie tylko dęta, ale i ryzykowna dla organów ścigania: Comarch jest spółką giełdową, co może rodzić podejrzenia, że zatrzymanie prezesa pod byle pretekstem stało się środkiem do manipulowania ceną akcji, a z drugiej strony, jako że firma działa na rynku międzynarodowym, może domagać się odszkodowania za utratę zaufania kontrahentów, jeśli zatrzymanie było bezzasadne. Ktoś za to prawdopodobnie beknie.

Do dzisiaj zatem piłka nożna jest obszarem rozgrywania dużych interesów – nie ma w tym zresztą nic złego, futbol jest w końcu potężnym biznesem, tak długo, jak długo nie gra się znaczonymi kartami. W przeciwnym razie, staje się ona przejawem słabości i bezradności państwa, w którym nic nie jest tym, na co wygląda.

Newsy, moi drodzy, nie z tej ziemi. W krainie powszechnej tusk-szczęśliwości minister odkrył "układ płocki".

W Płocku działał lokalny układ, który mógł być zamieszany w porwanie i śmierć Krzysztofa Olewnika, a później w utrudnianie śledztwa i mylenie tropów. Mieliśmy tam do czynienia z przenikaniem się pewnych powiązań i znajomości.

Czy to Zbyszek Żebro ? Czy to jakiś niedorżnięty [ukłony dla Radzia] kaczysta? Ależ nie, nie, nie to pieszczoch salonów, wybitny teoretyk prawa i praktyk sal sądowych, bojownik z laptopami: Zzzzzbigniew Ćwiąkalski. Powitajmy Pana Zbyszka burzliwymi brawami w drużynie paranoików walczących ew. wierzących w układ[y] [sam się do nich zaliczam of koz].

Porwanie jako zemsta na rodzinie Olewników za odmowę współpracy z układem bizensowo-polityczno-policyjnym to jedna z głównych hipotez, jaką od jakiegoś czasu zakładają prokuratorzy. [za Wprost]

To nie dziwi, w końcu prokuratorzy zostali zarażeni ziobrozą. Ale że sam minister od Zolla też, no to już niewiarygodne...

Kolejny news. W kaczystowskiej IV RP to byłby co najmniej news tygodnia. Dzień po akcji faszystowsko-kaczystowskich bojówek, które teraz nazywają się Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego powiesił się sędzia sądu rejonowego z Garwolina, podejrzewany o branie w łapę.
Powiesił się w środę, a ja dopiero dzisiaj się o tym dowiedziałem, mimo że czytam Wyborczą, a już co najmniej jedynki tamże.
Dzisiaj ten absolutny hicior znalazł się w Wyborczej na stronie 7-mej. Dopiero dzisiaj.
A jeszcze rok wstecz... wspaniała jedynka... "Zaszczuty sędzia"... piękne przemówienia z ław poselskich: Macie krew na rękach mmmm... a te kolumny wypowiedzi autorytetów bolejących nad stłamszonym polskim wymiarem sprawiedliwości. Rozmarzyłem się. Nie przystoi tak żartować, w końcu powiesił się człowiek, ale te złośliwości same cisną się na usta, pardon, klawisze.

PiS żąda, hehehe, wyjaśnień. Raz, dwa, trzy za demokracją gonisz Ty.

Aha w Rumunii zrezygnował szef MSZ. Pokłosie sprawy Crulica wykrytej przez Tygodnik Powszechny. Potęga mediów.

Dajcie mi dwie gazety a sam ruszę z posad Ziemię. No, Polskę przynajmniej.

P.S Motto trzeba chyba odwrócić. Będzie bardziej pasowało.

Z metodologicznego punktu widzenia Pan Minister Ćwiąkalski robi dokładnie to samo co robił były minister sprawiedliwości Pan Zbigniew Ziobro - chociaż oczywiście w odmiennym kierunku - czyli majsterkuje przy systemie wymiaru sprawiedliwości, bez jakiejkolwiek wizji jego zreformowania. Projekt ustawy zmieniającej prawno-ustrojową pozycję prokuratury, jest właśnie takim majsterkowaniem w systemie wymiaru sprawiedliwości, bez przedstawienia jakiejkolwiek wizji zreformowania całego systemu. A system wymaga reformy. I to pilnej. Tyle tylko, że zreformowany nie będzie. Nie chcą tej reformy politycy i nie chcą tej reformy prawnicy: sędziowie, adwokaci, radcowie i prokuratorzy. Po prostu brak zmian jest wygodny, nie wymaga wysiłku i daje uzasadnienie do narzekania i zrzucania odpowiedzialności za stan polskiego wymiaru sprawiedliwości przez przedstawicieli jednego zawodu prawniczego na inne środowiska prawnicze.

Porównując działania poprzedniego ministra z działaniami ministra Zbigniewa Ćwiakalskiego, stwierdzić trzeba, że Zbigniew Ziobro psuł polski wymiar sprawiedliwości z jakąś wewnętrzną pasją; inna sprawa, że będąc kompletnym dyletantem, nie dostrzegał nawet skutków swojej szkodliwej działalności. Pan Minister Zbigniew Ćwiąkalski bez wątpienia jest profesjonalistą. Ale w jego działaniach pasji nie widać. O ile Ziobro psuł polski system wymiaru sprawiedliwości o tyle winą Pana Ministra Ćwiąkalskiego jest to, że systemu tego nie naprawia a nawet nie próbuje naprawić. Innymi słowy robi dokładnie to, czego oczekują od niego środowiska prawnicze. Czyli nic. No może poza pustym gadaniem.

Cztery pogrzebowe krzyże, symbole, jakie standardowo umieszcza się na nekrologach, trumny i nazwiska wraz z fotografiami mieszkańców Śmiłowa, którzy w mediach krytycznie oceniali działalność kontrowersyjnego biznesmena i sprzeciwiali się podejmowanym przez rodzinę i współpracowników Stokłosy działaniom mającym na celu wymuszenie na wymiarze sprawiedliwości zwolnienia z aresztu Henryka Stokłosy, rozrzucono wczoraj pod drzwiami sporej grupy mieszkańców tej podpilskiej miejscowości, w której swój zakład HS Farmutil ulokował Henryk Stokłosa. Czy ulotki z pogróżkami to próba zastraszenia tych, którzy nie godzą się na prowadzenie przez grupę osób związanych ze Stokłosą akcji mającej na celu stworzenie wrażenia "masowego poparcia" dla biznesmena-aferzysty? Wszystko wskazuje na to, że tak. Tym bardziej że na ulotce znalazł się napis "Farmutil broni Stokłosy". A jak mówią mieszkańcy Śmiłowa w rozmowie z "Naszym Dziennikiem" - wśród zatrudnianych przez Stokłosę są "specjaliści" z organów ścigania w okresie PRL.
- Dotąd spotykałyśmy się z groźbami słownymi, gestami nieprzyzwoitymi oraz grożącymi podcinaniem gardła. Teraz przyszedł czas na namacalny dowód, kogo Henryk Stokłosa uznał za swoich wrogów - mówi Jolanta Koper. - Ulotki do ręki nie dostałam, natomiast zauważyłam ją wiszącą w gablocie w szkole, w której mieści się nasze biuro - mówi Irena Sienkiewicz, prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi Nadnoteckiej. - Zawiadomiliśmy policję - dodaje.
Podobne pogróżki zdarzały się już wcześniej. Za każdym razem jednak zawiadomiona o nich policja ukręcała łeb sprawie. Niekiedy tłumacząc to kuriozalnie. I tak, kiedy w maju 2006 r. Jolanta Koper zawiadomiła policję o groźbach "poderżnięcia gardła", starszy aspirant Dariusz P. odmówił wszczęcia śledztwa w tej sprawie wobec braku formalnego "wniosku o ściganie".
Ten sam formalny powód podał w czerwcu 2006 r. starszy sierżant Sławomir H. z posterunku w Białośliwiu. Decyzje o odmowie wszczęcia postępowania były zatwierdzane przez Prokuraturę Rejonową w Chodzieży. W ubiegłym roku wszczęte po publikacji "Naszego Dziennika" postępowanie kontrolne wykazało, że jedna trzecia spraw kierowanych przeciwko Stokłosie do tej prokuratury była umarzana lub kończyła się odmową wszczęcia postępowania - w sposób bezzasadny. Nie może też dziwić marazm organów ścigania wobec informacji o groźbach. - Przed kilkoma laty pilscy policjanci odznaczyli Henryka Stokłosę medalem "Zasłużony dla NSZZ Policjantów", zaś on sam zasponsorował bankiet z tej okazji.
Nieprzypadkowo również zapewne wybrano czas przygotowywania ulotek, które mają na celu zastraszenie osób niechętnych Stokłosie. W najbliższych bowiem dniach Prokuratura Okręgowa w Warszawie będzie musiała podjąć decyzję o ewentualnym złożeniu wniosku o przedłużenie aresztu wobec Henryka Stokłosy. Od kilkunastu dni małżonka byłego senatora, Anna Stokłosa, oraz grupa jego najbliższych współpracowników przygotowuje akcję mającą na prokuratorze i sądzie - to bowiem od sądu zależy, czy areszt zostanie przedłużony - wywarcie wrażenia "masowego poparcia społeczeństwa dla Henryka Stokłosy".
- Docierają do nas sygnały, że akcja nie jest tak całkiem spontaniczna, że być może ktoś wpadł na pomysł, żeby stworzyć prokuraturze "podkładkę", która pozwoli wścibskim dziennikarzom wytłumaczyć, dlaczego zwolniono z aresztu niedawnego klienta ministra sprawiedliwości, pana Ćwiąkalskiego. "Presja opinii publicznej" to świetne wytłumaczenie. Obyśmy się mylili - mówi nasz rozmówca, jeden z członków ekologicznego Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi Nadnoteckiej, które od lat wskazywało na łamanie prawa przez Stokłosę.
Akcja "nacisku opinii publicznej" przygotowywana jest z rozmachem. Dzisiaj w Śmiłowie, pod budynkiem przedsiębiorstwa Stokłosy, ma odbyć się "spontaniczna manifestacja" osób popierających aresztowanego biznesmena. Do udziału w manifestacji nawołują plakaty i ogłoszenia zamieszczone przez należącą do Stokłosów gazetkę. Nie brakuje też akcentów politycznych, mających wskazać na rzekomą odpowiedzialność za "prześladowanie Stokłosy" polityków PiS. "Spotkanie będzie miało na celu zamanifestowanie solidarności z największym pracodawcą w regionie, który w wyniku politycznych nacisków ze strony członków poprzedniej ekipy rządzącej krajem został zatrzymany i tymczasowo aresztowany". Wcześniej, o czym informowaliśmy na łamach "Naszego Dziennika", zainicjowano akcję "Listu społeczności Śmiłowa w obronie Stokłosy". Organizatorzy akcji planowali wysłanie do sądu i prokuratury pisma w imieniu mieszkańców Śmiłowa - tyle że pod dokumentem podpisało się zaledwie 19 osób z liczącej około tysiąca osób społeczności. Specjalną uchwałę przyjęła więc rada gminy, która zaapelowała o zwolnienie Stokłosy z aresztu.
Wojciech Wybranowski

Zbigniew Ziobro epatował nas obrazem kryminalistów i chuliganów, którzy zagrażają społeczeństwu. Temat jest nośny, rzecz jasna, pozwala w dodatku kultywować uczucie lęku przed "wrogiem", przed którym ochronić może tylko przewodnia siła narodu. Nie zamierzam jednak poświęcać czasu socjologicznemu mechanizmowi szeroko komentowanemu w mediach, chciałbym natomiast dowieść na konkretnym przykładzie, że największym wyzwaniem stojącym przez Ministerstwem Sprawiedliwości nie jest sądownictwo karne, a cywilne i administracyjne, które siłą rzeczy dotyczy każdego z obywateli. Oraz pewien model urzędnika, który pozwolę sobie określić jako "panią w czapce z lisa".

W 2005 r. kupiłem mieszkanie. W 2007 r. podpisałem wreszcie akt notarialny, przenoszący własność lokalu, a sierpniu tegoż roku złożyłem wniosek o ustanowienie hipoteki na rzecz kredytodawcy. Moja żona stawiła się pewnego pięknego popołudnia do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa przy ul. Solidarności z wypełnionym wnioskiem (abstrahuję już zupełnie od tego, że niezwykle hermetyczny wniosek okazał się nieczytelny także dla osób z doświadczeniem w zakresie wniosków o finansowanie z funduszy unijnych). Biuro podawcze formalnie jest czynne do 1800, a do gmachu sądu interesanci wpuszczani są do 1745. Moja żona odstała swoje w kolejce do kasy, aby uregulować opłatę administracyjną, odstała w drugiej kolejce do biura podawczego, a wreszcie, o 1740, stanęła przed panią w czapce z lisa. Od niej usłyszała, że trzeba było przyjść wcześniej, bo personel już wychodzi. Po wskazaniu, że do końca pracy brakuje jeszcze 20 minut, urzędniczka jak niepyszna usiadła z powrotem za biurkiem i przyjęła dokumenty.

Minęły 4 miesiące... W międzyczasie dzwoniliśmy kilka razy do sądu i dowiadywaliśmy się, że sprawa jest procedowana. Wreszcie, któregoś grudniowego dnia, krótko przed Bożym Narodzeniem, odebraliśmy awizo z sądu - jak wiadomo, przesyłki sądowe są przetrzymywane na poczcie 7 dni, a listonosze rutynowo antydatują zawiadomienia, więc pozostało nam trzy dni na odebranie dokumentu. Zatarliśmy ręce w radosnym oczekiwaniu na informacje o rozpatrzeniu naszego wniosku - wpis do hipoteki bowiem wiązał się automatycznie ze zmniejszeniem oprocentowania kredytu. Po dwóch dniach pojawiłem się zatem na poczcie, gdzie czekało na mnie duże zaskoczenie: sąd informował ręką pani referent, nazwijmy ją, Gęgawy, że nie dostarczyliśmy wymaganych załączników do naszego wniosku, toteż wzywa nas do uzupełnienia braków w ciągu 7 dni pod rygorem oddalenia wniosku.

Rzecz jasna, popadłem w białą furię. Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Mokotowa cztery miesiące zajęło stwierdzenie, że mój wniosek jest niekompletny. Zadzwoniłem do Gęgawy w czapce z lisa. Zostałem uświadomiony, że pismo z mojego banku, popierające mój wniosek, nie zawierało numeru lokalu, więc nie może zostać zaakceptowane. Pismo z banku, poinformowałem cierpliwie moją rozmówczynię, zostało sporządzone przy podpisywaniu umowy kredytowej, gdy mieszkanie nie miało oficjalnie przyznanego adresu. Niemniej jednak zarówno dane stron postępowania, jak i powierzchnia lokalu obciążanego hipoteką, się zgadzają, w związku z czym sprawa nie powinna być problemową. Gęgawa odrzuciła moją argumentację, po czym zażądała nowego pisma z banku.

Moja żona udała się zatem do banku po nowe pismo. Pech chciał, że bank w międzyczasie zmienił właściciela, a personel w stu procentach się zmienił, więc pracowniczki banku nie miały zielonego pojęcia, czego my od nich chcemy. Odmówiły przygotowania nowego pisma. Moja żona zrobiła więc karczemną awanturę, która zadziałała - została zaprowadzona do pozbawionych okien kazamatów, gdzie grupa innych pań jadła śniadanie. Nie były chętne do współpracy, jednak rzut oka na wściekłego klienta upewnił je, że lepiej nie ryzykować konfrontacji. Zbiorowym wysiłkiem trustu mózgów w przeciągu pół godziny przygotowały nowe pismo do sądu, z którym moja żona pojechała na Solidarności.

Biuro podawcze, jak sama nazwa wskazuje, służy wyłącznie składaniu dokumentów, więc obsługująca interesantów pani w czapce z lisa nie potrafiła udzielić mojej żonie żadnej informacji. Po telefonicznej konsultacji zdecydowaliśmy, że należy złożyć pismo z banku wraz z listem przewodnim, po czym wziąć potwierdzenie, aby nie okazało się, że dokumenty posłużą komuś do podpierania kwiatka doniczkowego. Pani w czapce z lisa nie zamierzała ani udostępnić kserokopiarki, ani też potwierdzić złożenia dokumentów, ale po kolejnej awanturze ustąpiła.

Następnego dnia zadzwoniliśmy do sądu z pytaniem, czy możemy liczyć na rozpatrzenie sprawy. Do urzędniczki nasze wyjaśnienia wówczas jeszcze nie dotarły, ale pospieszyła z zapewnieniem, że od tego momentu w ciągu kilku dni wpis zostanie dokonany.

Na początku stycznia zadzwoniłem do sądu po raz kolejny. Kolejna z pań w czapce z lisa poinformowała mnie, że wpis zostanie dokonany tego samego dnia lub dnia następnego, i zaraz potem zawiadomienie zostanie do nas wysłane. Ponieważ jednak nic z sądu nie dotarło do nas w ciągu kolejnych tygodni, w ostatnich dniach stycznia zadzwoniliśmy po raz kolejny. Pani w czapce z lisa zapewniła, że wpis został dokonany zgodnie z procedurą i zawiadomienie "z pewnością zostało wysłane na początku tygodnia". Jako, jednak, że w ciągu następnych siedmiu dni nadal nic nie dostałem, zadzwoniłem po raz kolejny i w bardzo zdecydowanych słowach zażądałem informacji. Pani w czapce z lisa poczuła się urażona, ale poinformowała mnie, że potwierdzenie zostało wystawione określonego dnia (trzy dni po moim poprzednim telefonie) i zostało wysłane. Zasugerowała też, abym wstrzymał się z odbieraniem wypisu do momentu, aż bank - i ja - nie otrzymamy informacji.

Minęły dwa tygodnie. Zawiadomienia jak nie było, tak nie było. Tym razem zadzwoniła żona. Dowiedziała się od pani w czapce z lisa, że zawiadomienie zostało przygotowane, ale - najwidoczniej przez przeoczenie - nikt go nie wysłał. Wielce skruszona urzędniczka obiecała dopilnować osobiście wysłania dokumentów nazajutrz.

Minęły dwa tygodnie. Moja żona zadzwoniła do sądu. Ta sama pani w czapce z lisa zdumiała się, że nie dostaliśmy zawiadomienia, a potem skonstatowała, że istotnie - uzyskała potwierdzenie, że informacja trafiła do banku, potwierdzenia, że wnioskodawca odebrał dokument, wciąż brakowało. Obiecała wysłać zawiadomienie ponownie. Dzisiaj wiem już, że list bądź to zaginął na poczcie, bądź to listonoszowi nie chciało się antydatować kolejnego awizo (w sprawie fałszowania daty dwukrotnie składałem uprzednio skargi na urząd pocztowy).

Bogatsi o informację, że bank otrzymał zawiadomienie o wpisie hipoteki, zdecydowaliśmy się działać - każdy kolejny miesiąc zwłoki oznaczał wyższą o kilkaset złotych miesięczną ratę kredytu. Moja żona odstała zatem swoje i odebrała wypis, a ja zaniosłem go do banku. 5 marca 2008 r. awizowano pismo z zawiadomieniem o pozytywnym rozpatrzeniu mojego wniosku o wpis do hipoteki złożonego w pierwszym tygodniu sierpnia 2007.

Podstawową tezą niniejszego tekstu jest konieczność właściwego przedstawienia priorytetów ministerstwa sprawiedliwości: kluczowym zadaniem jest rozwiązanie najbardziej palących, przyziemnych, a przez to najtrudniejszych problemów, które dotykają każdego obywatela tego kraju. Nie należą do nich ani nośne piarowsko sądy 24-godzinne, ani zaostrzanie kodeksu karnego. Bez porównania ważniejsza - dla obywateli jako osób prywatnych, ale też jako prywatnych przedsiębiorców - jest poprawa sytuacji w wydziałach cywilnych i gospodarczych. Ta bowiem w kraju - a z całą pewnością w Warszawie - jest nie do zniesienia. Panie ministrze, do boju!

Rząd bez charakteru, bez planu spójnego działania, nieprzygotowany do sprawowania władzy i podejmujący chaotyczne decyzje. Pierwsze sto dni rządów Donalda Tuska pokazuje, że jego ekipa nie chce bądź nie jest w stanie podjąć się przeprowadzenia głębszych i niezbędnych reform, koncentrując się w zasadzie na administrowaniu państwem. Utrwalanie swojej popularności rządzący opierają na negowaniu tego, co robili poprzednicy. Czas pokaże, jak długo wyborcy będą takie działania "kupować".

Kiedy po ponadtrzygodzinnym exposé premiera Donalda Tuska słuchacze odetchnęli z ulgą, że wreszcie się skończyło, nawet pewnie nie przypuszczali, że nowa ekipa rządząca wcale nie przystąpi z entuzjazmem do realizacji tego, co zapowiedział nowy szef rządu. Pełne szuflady ustaw, które Platforma miała rzekomo w zanadrzu gotowe do wprowadzenia, okazały się nie tyle puste, ile - jak niedawno tłumaczył szef klubu Platformy Obywatelskiej Zbigniew Chlebowski - projekty przystawały do czasu rządów Jarosława Kaczyńskiego, a teraz już są nieaktualne. Kłopoty z przygotowaniem jakiejś aktualnej ustawy mają jednak same resorty. Do tej pory Sejm nowej kadencji zdążył uchwalić jedynie dwadzieścia kilka ustaw. W rezultacie posłowie nie mają za bardzo co robić, kończąc swoje posiedzenia znacznie wcześniej, niż to było w poprzedniej kadencji, a posiedzenia Senatu, jak tego doświadczyliśmy ostatnio, z powodu nikłej aktywności legislacyjnej rządzących zaczynają być wręcz odwoływane. Co jednak takiego stało się np. w dziedzinie ochrony zdrowia, że rzekomo gotowe ustawy z szuflady Ewy Kopacz przestały być niemal z dnia na dzień aktualne - nie wiadomo. Na pewno bardziej medialne jest powiedzenie, że przygotowane projekty - a Platforma stworzyła ich podczas poprzedniej kadencji bodajże ponad 50 - przestały być aktualne niż ogłoszenie, że nie nadają się nawet do tego, by poważną pracą nad nimi mogli zająć się posłowie.
Niemoc rządzących sprowokowała reakcję poszczególnych grup zawodowych. Nic bowiem dziwnego, że widząc, iż niewiele się dzieje, po swoje i przecież obiecane - znacznie wyższe - pensje w budżetówce przyszli do premiera lekarze, celnicy czy nauczyciele. Bo choć, jak to zwykle bywa, w wygłaszanych przez premierów exposé mało jest recept wskazujących, w jaki sposób czynione obietnice będą realizowane, to jednak nie można się nie liczyć z niepodjęciem działań na rzecz ich wypełnienia. Zwłaszcza jeżeli padały one aż przez trzy godziny przemówienia szefa rządu i każdy mógł znaleźć skierowaną do siebie obiecankę.
Rząd Donalda Tuska pokazał jednak przez te sto dni, iż nie jest w stanie lub po prostu nie chce podejmować odważnych decyzji - chociażby w sprawie przeprowadzenia reformy finansów publicznych. Każda decyzja o jakiejś reformie, potencjalnie budząca kontrowersje, mogłaby odbić się na popularności Donalda Tuska - kandydata na prezydenta. Możemy mieć do czynienia jedynie z próbą przeprowadzenia tylko drobnych reform, jak chociażby likwidacją pakietu nieprzystających do rzeczywistości przepisów, co notabene jest wciąż w fazie jedynie zapowiedzi, czy z odwracaniem niektórych reform podjętych przez poprzedników.
Właśnie na negowaniu tego, co robili poprzednicy, zwracając się przy okazji ku temu, co działo się w III RP, rząd postanowił oprzeć swoją kampanię. Realizując tym samym zawołanie przetransferowanego z klubu Prawa i Sprawiedliwości do Platformy Obywatelskiej Radosława Sikorskiego o "dorzynaniu watahy". Twarzą tej kampanii stał się minister sprawiedliwości Zbigniew Ćwiąkalski, który wbrew swoim zapowiedziom stara się jednak dorównać liczbą konferencji swojemu poprzednikowi w ministerstwie. Zamiast jednak chwalić się sukcesami wymiaru sprawiedliwości i postawieniem zarzutów jakimś groźnym bandytom, przedstawia rzekome haki na poprzednika.
Donald Tusk wraz ze swoim rządem utkwił gdzieś we wstępie swojego exposé, kiedy przez pierwsze pół godziny opowiadał o "zaufaniu" i tłumaczył, dlaczego poprzednia ekipa była "be" i dlaczego "Polacy wybrali nowy rząd". Dla oponentów rządzącej ekipy, którzy liczą na powrót do władzy, może to w jakimś sensie dobrze. Szkoda jednak straconego czasu. A nic nie robiąc na rzecz realizacji wyborczych obietnic, można rzeczywiście liczyć jedynie na "cud".
Artur Kowalski

P.S.
Glam-rockowy hit w wykonaniu przyszłego skazańca...
Gary Glitter

Gary Glitter " I'm the Leader of the Gang"

Dzisiaj trochę o aplikacjach tzw. korporacyjnych czyli adwokackich, radcowskich. Na stronie ministerstwa dostępny jest projekt zmian ustaw o radcach, o adwokaturze i o notariacie. Świeża sprawa bo projekty są z 8 lutego. Z tego co się pobieżnie zorientowałem w tych wszystkich ustawach zmiany [odnośnie aplikacji] będą dość podobne.

1. Prawdopodobnie egzamin na aplikację radcowską będzie w tym roku opóźniony, wynika to z faktu, że aplikacja w myśl projektu rozpoczyna się 1 stycznia. Mówi się coś o wrześniu, ale ile w tym prawdy to nie wiem [plotki].

2. Ma zostać zawężony zakres wymagań na egzaminie aplikacyjnym [zarówno radcowskim jak i adwokackim]. Wyleci prawo finansowe [podatki, ustawa o finansach publicznych i cała ta menażeria] oraz zasady etyki. W zeszłych latach z tych zagadnień było po kilka-kilkanaście pytań.

3. Test na aplikację radcowską oraz adwokacką ma być ten sam, a egzamin ma się odbywać w tym samym dniu. W zeszłych latach testy były różne. I tak w 2005 był łatwy test na adwokacką a trudniejszy na radcowską, w zeszłym roku było odwrotnie.

4. Bardzo ważne jest wreszcie to, że ustalona zostanie lista aktów prawnych z których będą tworzone pytania. Jak się przekonacie za parę miesięcy to spore ułatwienie.

5. Nie trzeba będzie zdać egzaminu magisterskiego przed złożeniem dokumentów. Wystarczy zaświadczenie o złożeniu wszystkich egzaminów przewidzianych programem studiów plus info o zaliczeniu praktyk. Zaświadczenie o zdaniu egzaminu magisterskiego wystarczy złożyć na 7 dni przed egzaminem na aplikację.

6. Będzie mniej pytań na teście: 150. Poprawna odpowiedź na co najmniej 100 oznacza pozytywny wynik egzaminu.

Wszystkim chętnym radzę zdawać w tym roku, bo od przyszłego roku system znów ma się zmienić. Napisała o tym Rzepa. Będą wprowadzone dolne limity przyjęć na aplikacje, co oczywiście oznacza, że organy samorządu będą przyjmowały tylko tylu aplikantów ilu Pan Minister wyznaczy za minimum. I zaręczam Wam, że licznych roczników nie będzie. Egzamin aplikacyjny ma być jeden, państwowy, dla wszystkich zawodów prawniczych.

Premier przemówi do narodu
Ćwiąkalski: Jarosław Kaczyński może trafić do więzienia
Suski: Działania mediów podobne do metod hitlerowskich
Stasiak: Przekazałem prezydentowi informację o satelicie
Prezydent: Zawetuję reformę ministra Ćwiąkalskiego

(powyższe to tytuły z tekstów gazety.pl, w takiej własnie kolejności ułożone; a mówią, że jakiś satelita nam zagraża)

Z wielkiej chmury mały deszcz. Żadnych nazwisk, dat ani numerów spraw. Sensacje, którymi od kilku dni karmiła się część mediów, okazały się całkowitym niewypałem. Zamiast elektryzujących informacji o nielegalnych podsłuchach, zakładanych gdzie popadnie przez "pisowskich siepaczy", minister sprawiedliwości Zbigniew Ćwiąkalski zrobił posłom repetytorium z przepisów prawa w kwestii stosowania technik operacyjnych. Tyle że do tego nie trzeba było utajniać obrad Sejmu.

Wstyd, żenada i kompromitacja - taka opinia przeważała wśród posłów zarówno koalicji, jak i opozycji po zakończeniu utajnionych obrad Sejmu, na których minister sprawiedliwości Zbigniew Ćwiąkalski miał przedstawić informację o - jak przez szereg dni zapewniała Platforma Obywatelska - nielegalnych podsłuchach i niezgodnym z prawem wykorzystywaniu technik operacyjnych przez służby specjalne w okresie rządów PiS. Takie informacje jednak nie zostały posłom przedstawione, a jedyne, co Ćwiąkalski miał do powiedzenia, to streszczenie przepisów prawa w kwestii stosowania technik operacyjnych. Zdaniem posłów PiS, poprzez zawyżenie klauzuli tajności i utajnienie obrad doszło do złamania prawa przez marszałka Bronisława Komorowskiego; w związku z tym parlamentarzyści domagają się wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie możliwości popełnienia przez niego przestępstwa.
- Jeżeli celem Platformy Obywatelskiej było ośmieszenie się, to muszę powiedzieć, że im się udało. Obok cudów mają wreszcie sukces - ironizował po zakończeniu niejawnych obrad Sejmu poseł Przemysław Gosiewski, przewodniczący Klubu Parlamentarnego PiS.

Nigdy jeszcze po wystąpieniu ministra sprawiedliwości większość posłów, zarówno opozycji, jak i koalicji, nie była tak zgodna w ocenie jego przemówienia. Nigdy jeszcze też nie było one, podobnie jak decyzja o utajnieniu obrad parlamentu, oceniane tak krytycznie. Fiasko, kompromitacja i klapa - mówili posłowie LiD pytani o tę sprawę. Dobitniej ubrał to w słowa poseł Eugeniusz Kłopotek, członek współrządzącego PSL. - Wstydzę się za siebie i za parlament, że po raz kolejny daliśmy się podpuścić - mówił.
Piątkowe posiedzenie Sejmu utajniono, ponieważ spodziewano się, że minister sprawiedliwości Zbigniew Ćwiąkalski przedstawi posłom informacje o nielegalnych podsłuchach, jakie - jak przekonywali w chętnie udzielanych wywiadach politycy PO - miały być zakładane w okresie rządów PiS. Nielegalne techniki operacyjne miały dotykać zarówno polityków ówczesnej opozycji, dziennikarzy, jak i niektórych prokuratorów. Posłowie Prawa i Sprawiedliwości domagali się, by posiedzenie Sejmu ujawnić, tak by opinia publiczna również mogła poznać te informacje. Kiedy ich propozycja została odrzucona, parlamentarzyści PiS ostentacyjnie opuścili salę posiedzeń Sejmu. Kilkadziesiąt minut później okazało się, że nic nie stracili. Ćwiąkalski, posiłkując się faktem, że większość posłów nie ma dostępu do informacji niejawnych, ograniczył się do przedstawienia... zapisów prawa obowiązujących obecnie i regulujących tryb i warunki stosowania technik operacyjnych przez służby specjalne. Jedyną publicznie nieznaną informacją, jaką uzyskali posłowie, były dane dotyczące wzrostu liczby podsłuchów w roku ubiegłym w stosunku do roku 2006. Miały one wzrosnąć o jedną czwartą.
- Kieruję się ustawą, powiedziałem tyle, ile mogłem - tłumaczył wczoraj dziennikarzom minister. Przyznał, że uprzedzał posłów PO, iż będzie mógł podać jedynie ogólne dane.
- Myślę, że pan minister Ćwiąkalski powinien rozważyć wniosek o podanie się do dymisji po dzisiejszym posiedzeniu. Platforma, a więc ugrupowanie, które powołało go na stanowisko ministra sprawiedliwości, doprowadziło do utajnienia obrad, a przecież Ćwiąkalski jako prawnik doskonale wiedział, że żadnych tajnych informacji posłom przekazać nie może - mówi w rozmowie z "Naszym Dziennikiem" Beata Mazurek (PiS).
Oburzenia przebiegiem debaty, a także nijakością przedstawionych informacji nie kryli również politycy koalicyjnego PSL i opozycyjnego - choć jak dotąd nad wyraz życzliwego wobec obecnego rządu - LiD.
- Partia rządząca, Platforma Obywatelska, nie uzgodniła jednak, co może być powiedziane, co nie. W sumie zakończyło się to klapą, żeby nie powiedzieć - kompromitacją - podsumował poseł Wojciech Olejniczak (LiD).
- Piątkowa informacja nie musiała być utajniona - stwierdził wicemarszałek Sejmu Jarosław Kalinowski (PSL).

Komorowski do prokuratury?
To właśnie bezpodstawne utajnienie obrad Sejmu ma być podstawą wniosku do prokuratury, którego złożenie zapowiedział wczoraj klub PiS. Zdaniem polityków tego ugrupowania, marszałek Sejmu Bronisław Komorowski, zawyżając klauzule tajności, dopuścił się przestępstwa.
- Nawet jeśli nie było to sprawstwo wykonawcze, to na pewno było to nakłanianie posłów do czynu, który był niezgodny z prawem - mówił poseł Przemysław Gosiewski (PiS). Z kolei Antoni Macierewicz zapowiedział, że jeśli minister Ćwiąkalski nie rozpocznie w tej sprawie postępowania z urzędu, to sam złoży zawiadomienie do prokuratury.
- Złamaniem prawa jest zarówno zaniżenie klauzuli ze "ściśle tajnej" na "tajną", jak i jej zawyżenie. Tutaj nie było nic, co by mogło mieć nawet klauzulę "poufne" czy "zastrzeżone" - mówił Macierewicz.
Klub PiS złożył również wniosek do marszałka Sejmu o odtajnienie stenogramów z przedstawionej w piątek posłom przez ministra sprawiedliwości informacji o skali podsłuchów i prowokacji.
Wojciech Wybranowski

Trudno dziś jeszcze ocenić, czy kolejne rewelacje medialne, tym razem na temat kopiowania danych Służby Kontrwywiadu Wojskowego, są prawdziwe. Antoni Macierewicz im zdecydowanie zaprzecza. Ale Komisja do spraw Służb Specjalnych zdominowana przez rządową koalicję oraz LiD orzekła, że trzeba “ograniczyć prace SKW dla minimalizowania strat”.

PB PodCięty postanowił dokonać krótkiej, nieco ubarwionej retrospektywy tych zdarzeń, która być może pozwoli choć naruszyć mgłę tajemnicy okalającą zdarzenia zaistniałe w ostatnich dniach...

Rozdział 1: Śmierć danych

Deszczowa jesienna noc przeglądała się w śliskim asfalcie, kiedy to Zbigniew Ziobro stanął w drzwiach ministerstwa. Gryzipiórki z nocnej zmiany zanurzone w tonach papierów dostrzegły jego sylwetkę, której jeszcze nie ogrzało ciepło ministerialnych jarzeniówek. Ciemny kształt ministra zdawał się kurczowo trzymać w ramionach jakiś przedmiot.

-Nie żyje... - łamanym głosem powiedział Ziobro i wyłaniając się z mroku położył na biurku w sekretariacie zmasakrowanego laptopa, który wydał z siebie jeszcze kilka pośmiertnych bzyknięć. Zwłoki laptopa wyglądały jak Violetta Villas bez makijażu.

-Zbigniew, kurwa, co się stało? Co my teraz zrobimy? Przecież on miał poświadczyć twoją niewinność! - wykrzyknął jeden z pracowników resortu.

-N... Nie wiem. Ja... - Zbigniew cedził przez łzy - Wszedłem do domu i wołam jak co dzień: "co na obiad?" i nikt nie odpowiadał. No to idę do kuchni, a tam... a tam... - w tym momencie z natury twardy Ziobro rozpłakał się jak bóbr, który sam użarł się w ogon.

-Spokojnie... będzie dobrze. - pocieszał go pracownik - Odzyskamy te dane.

-Nie! - wybuchnął Ziobro i odepchnął gryzipiórka. Wtedy poczuł na sobie przeszywające spojrzenia pozostałych pracowników. - To znaczy, uszanujcie jego śmierć i nie nękajcie już go... Poradzimy sobie bez niego.

Pracownicy umilkli. Ziobro w ciszy sięgnął po szary kapelusz, przyłożył go do piersi i roniąc gorzką łzę spojrzał raz jeszcze na zwłoki swojego laptopa.

-Żegnaj. - powiedział zakładając kapelusz i ruszając w stronę drzwi.

Rozdział 2: Powrót tajemnicy

W ministerstwie jeszcze przez pewien okres czasu spekulowano na temat tego zajścia. W końcu jednak, cała sprawa rozeszła się jak kręgi na wodzie i zdawało się, że nie zostało już po niej śladu na tafli rzeczywistości. Do czasu, kiedy na czele resortu nie stanął minister Ćwiąkalski.

- Pamiętacie tego rozjebanego laptopa od Ziobry? - zagaił urzędników minister.

- No tak, a co?

- Byłem wczoraj u wróżki. Powiedziała mi, że Ziobro rozwalił ten Laptop bo mu się zawiesił od nadmiaru nagrań z obrad sejmu, pornograficznych dokumentów i tapet z pedofilami. Szefo powiedział że trzeba to rozdmuchać, bo raz, że będzie fajnie, a dwa, że odwrócimy uwagę od przygotowań do EURO.

Wkrótce później pocztą pantoflową rozeszła się plotka o tajemniczej zawartości komputera Ziobry. Do ministerstwa wpadła nawet roztrzepana dziennikarka jednej z najbardziej opiniotwórczych gazet w Polsce Faktu, która odpaliła martwego laptopa i nawet otworzyła folder Moje dokumenty, ale jak się później okazało... to nie był ten laptop...

Nakazano przeprowadzenie sekcji zwłok, która wykazała, że zgon laptopa nastąpił po przyjęciu licznych uderzeń młotkiem... Opinia publiczna nie ustawała w snuciu podejrzeń odnośnie potwora, który dokonał tego bestialskiego mordu. Wymieniano nazwiska takie jak Senyszyn, Dzierżyński, Giertych, jednak każdy podejrzany miał niepodważalne alibi. W końcu, Zbigniew Ziobro postanowił zorganizować konferencję prasową.

Rozdział 3: Morderca

W jednej z sejmowych sal zaczynało robić się coraz bardziej tłoczno. Dziennikarze zwołani na konferencję prasową z Ziobrą żywiołowo dyskutowali, czekając na pojawienie się ex-ministra, od którego to spodziewali się usłyszeć wyjaśnień w związku ze sprawą śmiercią jego laptopa. Gwar momentalnie ucichł, gdy do sali wszedł Ziobro. Dziennikarze nie patrzyli już na niego tak samo jak kiedyś. Każdy z nich głęboko w duszy rozważał wszystkie możliwości, włącznie z tą, że to sam Zbigniew zabił swojego laptopa...

- Szanowni państwo - zaczął Ziobro. Dziennikarze zamarli w bezruchu, słychać było jedynie spadające na parkiet kropelki potu ściekającego z ich rozemocjonowanych głów. - Ostatnio w prasie pojawiło się wiele spekulacji odnośnie sprawy śmierci mojego laptopa. Dzisiaj chciałbym je wszystkie rozwiać, albowiem znam prawdę. Niedawno zadzwoniłem do ministerstwa i poprosiłem o wycenę szkód. Pragnąłbym je pokryć ponieważ... To ja go zabiłem.

Za oknem uderzył piorun, a jego złowieszczy blask padł na twarze przerażonych dziennikarzy. Ziobro zachowywał kamienny wyraz twarzy. W pewnym momencie odstąpił od stołu, zasiadł przy znajdujących się przypadkiem w sali gotyckich organach i począł grać demoniczną melodię przeszywającą mury sejmu na wskroś. Dziennikarze uciekli w popłochu...

Czy ciąg dalszy nastąpi? Nie wiadomo. Pewne są natomiast dwie rzeczy. Śmierć i deser:

Led Zeppelin "Gallows Pole" (1970) folk rock

Po "wejściu" PO mogłoby się wydawać, że wszystko z dnia na dzień się stabilizuje, uspokaja, gdyby nie pewne kontrowersyjne osoby w nowym rządzie. A teraz sytuacja już nie wygląda na taką względnie normalną, jak niedawno jeszcze, a Donald jakby mniej fajny... Przypomnieć tu można również sześć dymisji sekretarzy bądź podsekretarzy stanu w krótkim okresie działania nowej władzy.
P.S.
Czy miałam rację, gdy kiedyś krytykowałam agresywny, prostacki antykaczyzm? Nie ma nic gorszego niż skrajności, i w polityce, i w życiu. Patologiczny nadmiar skrajności rzuca się w Polsce w oczy :(

Led Zeppelin "The Battle of Evermore" (1971) Lord of the Rings

Ważne w całej reformie są trzy rzeczy. Po pierwsze centralizacja i połączenie aplikacji ma wyrównać poziom aplikantów na przestrzeni całego kraju. Po drugie aplikanci mogą otrzymywać stypendium [a dzisiaj z opłacaniem aplikantów jest różnie, raczej nieciekawie]. Wreszcie, po trzecie, zakończenie aplikacji daje gwarancję zatrudnienia. W zależności od wyników może to być asesor sądowy/prokuratorski, asystent, referendarz czy zawodowy kurator.

Wszystko schludnie i pięknie. Ale tu zaczynają się schody.

Schodek pierwszy. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego odbierający[upraszczając] asesorom sądowym prawo do wyrokowania. Powoduje to, że cała instytucja asesury traci rację bytu. Odwleczone o 18 miesięcy[wyrok wejdzie w życie po tym czasie] wykończenie asesorów uratować może jedynie świeżo upieczonych, którzy, jak przebąkuje Ćwiąkała, mogą wejść na fast lane i już po roku dostać nominacje sędziowskie. Reszta, np. aplikanci sądowi I, II, III roku, na taki układ nie ma wielkich szans.

Schodek drugi. Rojenia Ćwiąkalskiego, Dąbrowskiego i całej tej radosnej bandy o tym, że zawód sędziego ma być "ukoronowaniem" kariery prawniczej. Jak sami kończyli jakieś pierd..... post-Duraczówki [moje hasło w Wiki:)))] to było dobrze, ale teraz o nie, o nie. Ma być ukoronowaniem. Żaden dobry prawnik na to nie pójdzie, bo kasa sędziego w porównaniu z panem mecenasem jest śmieszna. I jeszcze przez lata taką będzie.

Schodek trzeci. Wierzcie lub nie, ale Ćwiąkała i jego zespół sami jeszcze nie wiedzą, jak ma wyglądać dojście do zawodu sędziego. A egzaminy na aplikacje zwykle bywają w czerwcu. Chyba, że w tym roku ich nie będzie. A wtedy na korporacyjne zwali się większy tłum niż w ostatnich latach. Coś więcej mają powiedzieć w połowie stycznia czyli już niedługo.

Jak to mówiła moja promotor, jest "spór w doktrynie" co do kształtu aplikacji sądowej. Doktryna to w tym wypadku wesoła gromadka Ćwiąkały. Prawie pewne jest tylko to, że świeżo zmieniona ustawa o Centrum Szkolenia Kadr Sądowych i Prokuratorskich znowu zostanie znowelizowana, a system Ziobry umrze jeszcze zanim się naprawdę narodził.

Szkoda, że nie ma Ziobry. Szkoda. Bo mnie ten system aplikacji pasował.

Update. o6.o2.08. Dla tych co jeszcze tu wpadają: Od kilku dni znana jest już "aplikacyjna" propozycja Ćwiąkały. Coś o niej napiszę tylko muszę mieć dłuższą chwilę:))) wolnego.

w... „kręgu podejrzeń”.

W sprawie zabrał głos Zbysio Ziobro:

Wygląda na to, że Ryszard K. jest traktowany przez apolityczną prokuraturę niby ekskluzywny klient. W opinii publicznej może wytworzyć się przekonanie, że ma on prawo do luksusowej obsługi łącznie z ukrywaniem przed mediami informacji o postawieniu mu zarzutów.

No tak, w materii informowania Zbysio [niektórzy komentatorzy z salonu 24 powinni przeczytać tak: Wielce Szanowny Pan Minister (były) i Prokurator Generalny (były) Zbigniew Ziobro, magister praw nieobojga] jest b. doświadczony. Na pewno zrobiłby z 5 konferencji na których trąbiłby o koronkowej akcji podległych mu służb. Układ zdemaskowany. A potem klops.

***

Kolejny news. Flaszka Katarasińska "liczy", że Prezio nie zawetuje jej nowelizacji ustawy o KRRiT. Z tego co wyczytałem na onecie chodzi mniej więcej o to[wnikamy w materię, a nie w słodkie pierdzenie Flaszki], żeby KRRiT zabrać z rąk polityków i oddać w ręce Salonu, o pardon, niezależnego środowiska twórców. Koń by się uśmiał.
Zresztą to może nie byłoby, aż takie zabawne [w końcu można powołać jakieś stowarzyszenia-wydmuszki, co to za problem, które rekomendowałyby "naszych kolegów"], gdyby nie fakt, że w wyniku zmian Katarasińskiej trzeba będzie wybrać nową KRRiT i nowe rady/zarządy mediów.

Iwonko strzelacie na wiwat, chyba wiesz o tym. A cała akcja potrzebna jest po to żeby obłudnie popłakać nad "niezależnością" mediów publicznych. Lesio Was zablokuje, a czerwoni mu pomogą [może Pacławski wróci?:)))].

No chyba, że się jakoś dogadacie... w końcu piwniczki w Pałacu są pełne dobrych trunków ułatwiających rozmowę.

I byłbym zapomniał. Życzeń świątecznych nie składałem [teraz to musztarda po obiedzie], więc chociaż Happy New Year 2008.

Tylko Irlandia planuje poddać ten traktat pod osąd tzw. suwerena czyli Narodu. Bawcie się tak dalej Panowie.
Demokracja stosowana po europejsku.

A na krajowym podwórku?

Ćwiąkalski czyści prokuraturę z nalotu katowicko-ziobrowego.

Nominacje dostali: • Bogusław Michalski na prokuratora apelacyjnego w Warszawie, ma opinię fachowca. • Marek Jamrogowicz w Krakowie - dotąd prokurator okręgowy w Tarnowie (uwaga - z nominacji Ziobry). • Iwona Palka została szefem apelacji w Katowicach. • W Rzeszowie prokuratorem apelacyjnym została Anna Habało, naczelnik wydziału przestępczości zorganizowanej Prokuratury Krajowej, • Zaś apelacyjnym w Lublinie Jacek Radoniewicz.

Jak twierdzi Gazeta Wyborcza tylko jeden z świeżo powołanych prokuratorów apelacyjnych ma opinię fachowca:))). Reszta jest, no powiedzmy, anonimowa:))).

Michał Kamiński przedstawiając zastrzeżenia Prezydenta RP w stosunku do kandydata na ministra sprawiedliwości w rządzie Donalda Tuska powiedział 9 listopada:

Stanowiska ministra sprawiedliwości nie powinien obejmować człowiek, który jako adwokat broni pana Stokłosy czy pisze opinie dla pana Ryszarda Krauze.

Krótko mówiąc, najlepiej nie podejmować zawodu adwokata, bowiem z natury rzeczy pracuje on z ludźmi mającymi kłopoty z wymiarem sprawiedliwości, co ktoś pokroju Lecha Kaczyńskiego może uznać za czynnik dyskwalifikujący w ubieganiu się o stanowisko. Lepiej wybrać zawód prokuratora, to zawsze bezpieczniejsze. Wystarczy spojrzeć na kariery Zbigniew Wassermanna czy Andrzeja Kryże. Należy też uważać, dla kogo pisze się opinie, bo jeśli - nie daj Boże - zamawiający w przyszłości popadnie w konflikt z kimś pokroju Lecha Kaczyńskiego, efekt może być podobny, jak w przypadku obrony oskarżonych.

Wiele wniosła w moją świadomość sprawy dzisiejsza wypowiedź zastępcy redaktora naczelnego Rzeczypospolitej, Marka Magierowskiego, w radiu TOK FM. Pan redaktor był łaskaw powiedzieć, że absolutnie "nie czyni zarzutów Zbigniewowi Ćwiąkalskiemu z tego, że bronił Henryka Stokłosy (...) Ale nie każdy adwokat musi być ministrem sprawiedliwości." Logika tej wypowiedzi wybija z rąk wszelkie argumenty. No jasne, że nie musi być ministrem. Ktoś go zmusza? Nie. No to nie musi. Proste przekształcenie powyższej wypowiedzi na gruncie logiki prowadzi do stwierdzenia, że istnieją adwokaci, którzy nie powinni być ministrami sprawiedliwości. Na przykład ci, którzy bronili Stokłosy albo pisali ekspertyzy dla Ryszarda Krauzego, zwłaszcza, jeśli wnioski z tych ekspertyz były sprzeczne z sugestiami Zbigniewa Ziobry.

Bo przecież o to chodzi, prawda, Panie Prezydencie? Prof. Zbigniew Ćwiąkalski krytykował koncepcje Pana protegowanego. Powinien wiedzieć, że nie należy tego robić, bo krytykując Ziobrę, krytykuje założenia IV RP. A krytykując IV RP, krytykuje całą platformę ideologiczną Prawa i Sprawiedliwości, a więc pośrednio Lecha Kaczyńskiego.

Dodam, że 12 listopada Zbigniew Ćwiąkalski postawił kropkę nad "i" i zrezygnował z obrony Henryka Stokłosy.

Profil Zbigniewa Ćwiąkalskiego

Nie będę komentował zastrzeżeń Pałacu Namiestnikowskiego wobec kandydata na ministra spraw zagranicznych. Zrobił to Azrael w tekście pt.
"Skandal z Radosławem Sikorskim".

W pełni zgadzam się z tym komentarzem.