<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>culpable &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/culpable/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "culpable"</description>
	<pubDate>Sun, 20 Jul 2008 14:47:17 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Culpable (VII - No saltes(2))]]></title>
<link>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=43</link>
<pubDate>Sat, 19 Jul 2008 10:54:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>schwarzendawn</dc:creator>
<guid>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=43</guid>
<description><![CDATA[Tom se levantó de un salto, repentinamente completamente despierto. Se lanzó a la desesperada haci]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><em>Tom se levantó de un salto, repentinamente completamente despierto. Se lanzó a la desesperada hacia la ventana, arrancando todos los cables y agujas de su cuerpo en el proceso, alcanzando su objetivo un segundo antes de que su hermano se dejara caer.</em></p>
<p style="text-align:justify;"><em>- ¡Bill!</em></p>
<p style="text-align:justify;">Tom se aferró al torso de su hermano, impidiendo la caída.</p>
<p style="text-align:justify;">- ¿Qué diablos crees que haces? ¿Ahora que por fin acepto lo que siento por ti, y tú pareces sentir lo mismo vas y me quieres dejar de esta forma?</p>
<p style="text-align:justify;">- ¡Suéltame! ¡Déjame!- Lágrimas caían sin freno por el rostro de Bill, que por un momento había creido que todo había acabado.</p>
<p style="text-align:justify;">- No sin antes una explicación. Además, si tu saltas yo salto.</p>
<p style="text-align:justify;">Tras varios suspiros y sollozos, el menor consiguió formular todas sus dudas en una sola palabra.</p>
<p style="text-align:justify;">- Mamá...</p>
<p style="text-align:justify;">- Mamá no tiene porque saber nada.</p>
<p style="text-align:justify;">- Le estaríamos engañando.</p>
<p style="text-align:justify;">- ¿Y realmente importa? Bill, yo te quiero, te quiero más allá de eso, y no quiero compartir lo que siento con nadie más que tú. No soportaría perderte por semejante estupidez, así que ni sueñes con que voy a soltarte. Voy a llamar a Georg y Gustav para que me ayuden a subirte, que yo solo no puedo.</p>
<p style="text-align:justify;">Durante varios largos segundos, Tom murmuraba palabras de súplica en los oidos de Bill, y este miraba al frente. Aunque la frase había sido dicha imperatívamente, en el fondo ambos sabían que había un interrogante. "¿Me dejarás que te suba?". Los dos sabían que nunca podrían hacer algo en contra de los deseos del otro, de la misma forma que sabían que si Bill decidía caer, Tom le seguiría.</p>
<p style="text-align:justify;">De pronto, Bill comprendió lo mucho que amaba a Tom y lo poco que importaba el resto en comparación. Con tal de volverle a ver, de volverle a abrazar y besar sus labios quebrados por la fiebre, cruzaría dos veces el infierno y mentiría a todos con la conciencia tranquila. Cuánta razón tenía April.</p>
<p style="text-align:justify;">- Llámalos.- Susurró.</p>
<p style="text-align:justify;">- ¡Georg! ¡Gustav! ¡Ayuda!- Gritó Tom, a la vez aliviado y desesperado, pues estaba perdiendo las fuerzas.</p>
<p style="text-align:justify;">Georg y Gustav entraron en la habitación, abriendo inmediatamente las bocas, sorprendidos por la escena; Tom apoyado en la ventana, aferrándose como si la vida le fuera en ello a algo que, por la ausencia del menor, al que no habían visto salir, dedujeron que era Bill.</p>
<p style="text-align:justify;">- ¿Tom? ¿Bill...?</p>
<p style="text-align:justify;">- Georg, Gustav, por favor...- la mirada del mayor era suplicante. Jamás le habían visto tan aterrado.</p>
<p style="text-align:justify;">- Tranquilo, Tom, todo irá bien.</p>
<p style="text-align:justify;">Agarraron al menor de los brazos y tiraron con todas sus fuerzas, subiendo lentamente el delgado cuerpo de Bill. Cuando por fin estuvieron los cuatro sentados en el suelo de la habitación, los gemelos rompieron a llorar, uno pidiendo perdon y el otro suplicando que no volviera a hacerlo. Los dos amigos, sintiéndose fuera de lugar, decidieron salir a hacer compañia a Simone, que en aquellos momentos se encontraba en la cafetería del hospital. Salieron dejando a los dos hermanos solos de nuevo, guardándose para sí todas las preguntas que quedaron sin formular.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Culpable (VII - No saltes(1))]]></title>
<link>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=38</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 14:46:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>schwarzendawn</dc:creator>
<guid>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=38</guid>
<description><![CDATA[Offtopic: ya se que prometí que publicaría este capítulo ayer o antes de ayer, pero me quedé sin]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><em><strong>Offtopic: ya se que prometí que publicaría este capítulo ayer o antes de ayer, pero me quedé sin conexión a internet, por lo que me resultó imposible. De hecho ahora mismo estoy en casa de mi padre aprovechándome de su pc. </strong></em></p>
<p style="text-align:justify;">"Está enfadado conmigo. Me odia, le repulso. Por eso no quiere verme, y tampoco le culpo. Aun así, yo sin él no quiero vivir. No se me ocurre vida más triste y vacía."</p>
<p style="text-align:justify;">Sumido en sus pensamientos, Tom no vio como su hermano cruzaba la puerta. De pronto una silueta oscura, y pelo despeinado enmarcando un rostro enrojecido por el esfuerzo de subir las escaleras de dos en dos se acercó a su cama.</p>
<p style="text-align:justify;">- Georg, Gustav, fuera.- Dijo Bill, tratando aun de recuperar el aliento. Los aludidos se marcharon, dejando a los gemelos solos.</p>
<p style="text-align:justify;">- Bill, no digas nada. No dejes que nada cambie, solo eso.- Tom escondía su faz entre sus rodillas. No quería la compasión de su hermano.</p>
<p style="text-align:justify;">- Pero...Tomi, yo quiero que cambie.</p>
<p style="text-align:justify;">Tom, sorprendido por lo dulce que sonaba la voz de su gemelo, levantó el rostro, para encontrarse con los labios del menor acariciando los suyos suavemente. El beso pronto pasó de ser una suave caricia a ser profundo y pasional.</p>
<p style="text-align:justify;">- ¿Te quedarás a dormir un rato?- preguntó el mayor, apartándose de Bill. En cierto modo era su manera de averiguar si se arrepentía de lo que acababan de hacer.</p>
<p style="text-align:justify;">- Claro.</p>
<p style="text-align:justify;">Bill se encontraba realmente en paz. Al fin había aceptado lo que sentía por Tom. Ahora podría ser felices y comer perdices. Al menos eso pensaba el moreno, hasta que un desgraciado pensamiento cruzó su mente. "Mamá". Sí, mamá Simone era el gran problema. Tendrían que esconderse de ella o les odiaría, y aunque lo lograran, tendrían que convivir con la culpabilidad de estar engañando a su madre. Tal vez toda esta relación no merecía la pena, tal vez solo era un capricho de adolescentes. ¿Iban a arriesgar su amistad, su amor fraternal, su relación con sus padres, todo por un sentimiento prohibido y que no estaba libre del riesgo de apagarse?</p>
<p style="text-align:justify;">"Si dudas, salta por la ventana." Las palabras de April cobraron nuevo sentido a la luz de las dudas que le asaltaban en ese momento. Se levantó de la cama, sin darse cuenta de que con el movimiento había despertado a su hermano.</p>
<p style="text-align:justify;">Tom abrió los ojos, confuso.</p>
<p style="text-align:justify;">- Bill, cierra la ventana, hace frío.</p>
<p style="text-align:justify;">Este no respondía, estaba demasiado ocupado sentándose en la repisa. Tom se incorporó en la cama. La escena tenía un tono irreal, como si todavía estuviera soñando. Sin embargo, la presión que sentía en el pecho le advertía de lo contrario.</p>
<p style="text-align:justify;">- ¿Bill?</p>
<p style="text-align:justify;">Tom se levantó de un salto, repentinamente completamente despierto. Se lanzó a la desesperada hacia la ventana, arrancando todos los cables y agujas de su cuerpo en el proceso, alcanzando su objetivo un segundo antes de que su hermano se dejara caer.</p>
<p style="text-align:justify;">- ¡Bill!</p>
<p style="text-align:justify;">*-------*</p>
<p style="text-align:justify;">Ok, un pequeño cliffhanger. Ya se que dije que duraría unos 8 capítulos más, pero voy a alargarlo, ya que un par de cosas se me han ocurrido. Al margen, ¿Qué le pasará a Bill? ¿Caerá? ¿Le salvará Tom? ¿Caerán los dos juntos y se matarán? ¿O caerán juntos y se salvarán con unas cuantas contusiones?</p>
<p style="text-align:justify;">Este capítulo va dedicado a Yuli, como prometí.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Culpable (VI - April)]]></title>
<link>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=35</link>
<pubDate>Thu, 10 Jul 2008 10:34:56 +0000</pubDate>
<dc:creator>schwarzendawn</dc:creator>
<guid>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=35</guid>
<description><![CDATA[Dedicado a Claudia, como prometí que haría. Y bueno, también a Isa y a Cristy, que hoy me han hec]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Dedicado a Claudia, como prometí que haría. Y bueno, también a Isa y a Cristy, que hoy me han hecho sonreir nada más levantarme con sus comentarios. Va para vosotras. </strong></p>
<p>Miró a su alrededor. No la veía por ninguna parte, pero sabía que no se había ido. No estaba en el grupo de chicas que se marchó, y no había otra salida en toda la habitación.</p>
<p>- Tú no quieres eso.</p>
<p>El moreno se sorprendió al escuchar esa voz, que parecía provenir de la cocina y a la vez de todas partes. Decidió acecarse. En la cocina estaba la rubia misteriosa, sirviéndose tranquilamente un zumo.</p>
<p>- ¿Qué haces aquí?</p>
<p>- Ayudarte.</p>
<p>- No necesito ayuda. Estoy muy bien- sonrió automaticamente, como hacía cada vez que mentía sobre su estado de ánimo.</p>
<p>- Mientes. Tu sonrisa no puede engañarme.</p>
<p>- ¿Qué es lo que se supone que no quiero?- dijo, refiriéndose a la primera frase que había dicho la chica, tratando de disimular su incomodidad al ver su fachada resquebrajarse.</p>
<p>- No quieres que Tom vea a ninguna de esas chicas. Te sentirias celoso.</p>
<p>- No se de que hablas.</p>
<p>La chica se quitó las gafas, dejando a la vista dos enormes ojos con el iris violeta. Bill abrió los suyos al máximo.</p>
<p>- Baja la persiana, por favor, duelen- dijo, señalando a sus ojos. Bill obedeció, aun con los ojos muy abiertos.- Y no intentes engañarme, no puedes. Deberías aceptar lo que Tom siente por ti y comenzar a liberar lo que tú sientes por él.</p>
<p>- ¿Qué sabes tú de eso?</p>
<p>- Todo.</p>
<p>- Y... ¿Cómo?</p>
<p>- Lo se, simplemente. Son cosas que se, sin más explicación. Atiende al teléfono, yo voy al baño.</p>
<p>De pronto el teléfono de Bill comenzó a sonar. El menor, con los ojos como platos y la boca abierta en una 'o', descolgó el teléfono.</p>
<p>-<em>Bill. Bill, ¿eres tú?</em></p>
<p>- Yo soy.</p>
<p>- <em>Tom ha despertado de la operación. Pregunta por ti. Le hemos dicho lo que dijiste, pero insiste en verte.</em></p>
<p>- Georg...¿Tanto tiempo ha pasado?</p>
<p>- <em>Claro, horas. Llevas toda la noche fuera. La operación fue rápida, parecía más grave de lo que era en realidad, al menos eso dijo la doctora. Tom despertó apenas hará unos minutos, pero ya nos está volviendo locos. </em></p>
<p>- Aun no puedo ir, no he terminado.</p>
<p>Sonó un crujido, como un golpe suave al auricular, y suspiros de resignación.</p>
<p><em>- ¿Bill? ¡Bill!- </em><em>se escuchó la voz de Tom al otro lado de la línea.</em></p>
<p>- ¿Tom? devuélvele el teléfono a Georg.<em> </em></p>
<p><em>- No, Bill, vuelve, necesito que vuelvas, por favor. Me muero si no vienes.</em></p>
<p>- Tom, no digas tonterías. Además, yo necesito pensar.- El pequeño estaba aterrado de que su hermano cumpliera su palabra.</p>
<p><em>- ¿Estás enfadado? Estás enfadado y por eso no quieres venir. </em></p>
<p>- No. Tom...no estoy enfadado, pero necesito un tiempo. Compréndeme.<em> </em></p>
<p><em>- Nada volverá a ser como antes, ¿verdad?</em></p>
<p>- Pues yo...no lo se.<em> </em></p>
<p>Se escucharon sollozos y la voz de Tom algo más lejana repitiendo "no, no, no, no", posiblemente intentando resisitirse a que le quitaran el teléfono. Después la voz calmada de Gustav.</p>
<p><em>- Bill, no se que le has dicho, pero no es para nada bueno. Deberías venir, o tu hermano empeorará. Necesita fuerzas, y parece como si acabara de perder todas las ganas de luchar</em>. Se oyó un clic que significaba el fin de la conversación.</p>
<p>- Deberías hacerles caso. Acepta ya de una vez por todas lo que sientes por Tom.</p>
<p>- No es tan simple, no solo es ilegal, va en contra de la naturaleza, por el amor de dios, ¡somos gemelos!</p>
<p>-Justo. La gran mayoría de los gemelos siente eso, por eso se distancian. Unos pocos se mantienen unidos, y es porque lo aceptan.</p>
<p>- Aceptar el qué.</p>
<p>- Pues que se aman. Es natural.</p>
<p>- No, no lo es.</p>
<p>- Sí. A ver cómo te explico esto. Tú te amas, ¿no?</p>
<p>- Sí, claro, pero eso sí es natural, es amor propio, autoestima.</p>
<p>- Pues tu gemelo es idéntico a tí. Sois el mismo embrión que se dividió en algún momento. Sois las dos mitades de una misma persona, de una misma alma. No hay mayor unión, por fuerza habeis de amaros.</p>
<p>- ¿Y el deseo?</p>
<p>- Tú eres lento, ¿verdad?. A ver, ¿tú no te deseas a ti mismo?</p>
<p>Bill emitió un suspiro de resignación. Ella tenía razón, no había porque sentir esa culpabilidad cada vez que pensaba en su hermano. Sin embargo era algo que no podía evitar, no aun.</p>
<p>- Ve y permítete probar. Si aun así te sigues sintiendo culpable, salta por la ventana.</p>
<p>- ¿Que haga qué?</p>
<p>- Muchas cosas solo se comprenden al borde del abismo. Hazme caso y nada malo te pasará.</p>
<p>- ¿Cómo te llamas?</p>
<p>- April.</p>
<p>- April, espero volver a verte.- Salió corriendo hacia el hospital.</p>
<p>April tenía sus dudas, pero algo en ella le decía que nada saldría mal.</p>
<p><!--more--></p>
<p>Offtopic. Hice un dibujo con el pc de April. Se encuentra en la página de imágenes, aunque creo que sería más sencillo si pusiera el link aquí. Es el primer dibujo que hago con ordenador, y ni siquiera tengo buen pulso con el ratón, así que no me tireis tomates (ni otras verduras, hortalizas y frutas). Bueno, eso. <a href="http://schwarzendawn.files.wordpress.com/2008/02/april.jpeg">April</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Hans Reiser culpable de asesinato]]></title>
<link>http://arbolcharyou.wordpress.com/?p=414</link>
<pubDate>Tue, 29 Apr 2008 13:02:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>DiS</dc:creator>
<guid>http://arbolcharyou.wordpress.com/?p=414</guid>
<description><![CDATA[Hans Reiser, principal desarrollador del sistema de ficheros ReiserFS, ha sido declarado finalmente ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><em>Hans Reiser</em>, principal desarrollador del sistema de ficheros ReiserFS, ha sido declarado finalmente culpable del asesinato de su esposa.</p>
<p>Todo empezó en el año 2006 cuando la mujer desapareció y la policía encontró pruebas que convertían a Reiser en sospechoso de asesinato. Sin embargo, la cosa se complicó cuando el amante de esta reconoció haber matado a ocho personas aunque afirmó no tener nada que ver con la desaparición. Reiser asegura que todo es un complot de su esposa para quedarse con su dinero y que ésta se encuentra en Rusia, su país natal.</p>
<p>Y digo yo, se puede acusar de asesinato si no hay cadáver?</p>
<p>Fuente: <a href="http://digg.com/linux_unix/Hans_Reiser_was_convicted_Monday_of_first_degree_murder_in_t" target="_blank">Digg</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[141. Loose lips at Heartbreak Hotel—4th floor]]></title>
<link>http://wwnh.wordpress.com/?p=158</link>
<pubDate>Wed, 19 Mar 2008 17:12:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>GuyMaligned</dc:creator>
<guid>http://wwnh.wordpress.com/?p=158</guid>
<description><![CDATA[It’s a hex to talk about her ex.
Men conquer and even love other men’s castoffs. Castoffs, howev]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="left" style="line-height:115%;text-align:left;margin:0 5.4pt 12pt 0;" class="MsoNormal"><font face="Times New Roman">It’s a hex to talk about her ex.</font></p>
<p align="left" style="line-height:115%;text-align:left;margin:0 5.4pt 12pt 0;" class="MsoNormal"><font face="Times New Roman">Men conquer and even love other men’s castoffs. Castoffs, however, nullify their own value by talking about it with their new man. </font></p>
<p align="left" style="line-height:115%;text-align:left;margin:0 5.4pt 12pt 0;" class="MsoNormal"><font face="Times New Roman">Women come in three shades that apply to every man in a woman’s past:</font></p>
<p align="left" style="text-indent:-0.25in;line-height:115%;text-align:left;margin:0 -0.05in 12pt 0.25in;" class="MsoListParagraphCxSpFirst"><span style="font-family:Symbol;"><span>·<span style="font:7pt 'Times New Roman';">         </span></span></span><font face="Times New Roman">Real castoff:  Her ex dumped her. He must be a fool, as newbie views him. Men understand a dumpee’s desire for silence, and she’s foolish if she talks about it. Her newbie will accept it much easier than he will non-judgmentally accept whatever she does say. If she explains or complains, she puts a hex on herself. </font></p>
<p><span style="font-family:Symbol;"><span>·<span style="font:7pt 'Times New Roman';">         </span></span></span><font face="Times New Roman">Fraud castoff:  She dumped her ex to avoid being dumped. She’s eager to describe how inadequate he was so as to lift guilt from herself. She initiates Newbie’s harshest judgments. The royal hex spins up as newbie sees her faults emerge that show she was much more culpable than claimed. She spun a hex out of fraud. <span> </span></font></p>
<p><span style="font-family:Symbol;"><span>·<span style="font:7pt 'Times New Roman';">         </span></span></span><font face="Times New Roman">Phony castoff:  They separated amicably, but she feels impelled to talk about it. Of course, her ex gets all the blame since her newbie accepts whatever she says as gospel. The hex will haunt as newbie finds out he accepted her explanations too eagerly. Her ex must have tolerated a lot, as newbie views it.</font></p>
<p><font face="Times New Roman"></font><font face="Times New Roman"></p>
<p align="left" style="line-height:115%;text-align:left;margin:0 5.4pt 12pt 0;" class="MsoNormal">When a woman talks about her exes, she places a magnifying glass over each of her own shortcomings. Her man eventually views those self-magnified faults.</p>
<p align="left" style="line-height:115%;text-align:left;margin:0 5.4pt 12pt 0;" class="MsoNormal"><font face="Times New Roman">As her faults arise, newbie sees what her ex actually underwent; he agrees with an enthusiasm he would not have except for her self-serving descriptions. This prompts him to question everything she described about her ex or exes.</font></p>
<p></font></p>
<p align="left" style="line-height:115%;text-align:left;margin:0 5.4pt 12pt 0;" class="MsoNormal"><font face="Times New Roman">To the next man, she’s better off to forget her ego and claim honor as a guilty but silent dumpee. It sets more easily with newbie than hearing about her with some other dude—regardless of who did what to whom.</font></p>
<p><b><font face="Times New Roman">[More about Heartbreak Hotel can be found at posts 131, 128, and 127. Scroll down or search by the number.] <span> </span></font></b></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Culpable (V - Fotos)]]></title>
<link>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=21</link>
<pubDate>Sun, 02 Mar 2008 15:45:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>schwarzendawn</dc:creator>
<guid>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=21</guid>
<description><![CDATA[En el taxy de camino al hotel, Bill se dedicó a repasar mentalmente cada momento con su hermano. In]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="justify">En el taxy de camino al hotel, Bill se dedicó a repasar mentalmente cada momento con su hermano. Intentaba sin poder conseguirlo descifrar los sentimientos encerrados en las miradas de su gemelo. Tom escondía muy bien lo que sentía. Pero había una mirada que le inquietaba especialmente, y era la que le dirigía segundos antes de entrar en el reservado con la rubia aquella. Había en esa mirada de todo...culpa, deseo, celos, amor, odio, miedo...desesperación. <em>"Lo peor es que me lo planteo, ¿seré tan enfermizo de corresponderle? Aunque...eso sería llamar enfermizo a Tom. ¿Lo es? Si tan solo fuéramos hermanos normales.. pero al ser gemelos, casi parece natural por alguna razón. Aun así, no lo es, NO LO ES. No está bien aceptarlo y reconocer que yo también lo siento, no sin antes luchar contra ello...pero entonces, ¿por qué me siento tan mal?" </em></p>
<p align="justify">El atormentado Bill salió de la seguridad del taxy para encontrarse con un pequeño grupo de fans que se habían enterado de lo de Tom no se sabe cómo, posiblemente hijas de enfermeras y sus amigas. No eran muchas, unas 20, el asunto era muy reciente y no había dado tiempo de que se filtrara a la prensa. Bill decidió dedicarles un momento. <em>"Así me relajaré, será bueno desconectar un poco" I</em></p>
<p align="justify">Se acercó a las chicas, que chillaron nerviosas. Una de ellas gritó:</p>
<p align="justify">- Bill, ¿cómo está Tom?</p>
<p align="justify">- ¿Cómo diablos os habeis enterado? - inquirió divertido.</p>
<p align="justify">Una pelirroja miró al suelo y le dijo algo a sus zapatos sobre su madre, que era administrativa en el hospital.</p>
<p align="justify">- Llamé a una amiga, y cuando me quise dar cuenta eramos 21. - dijo, sin dejar de mirar al suelo.</p>
<p align="justify">- No pasa nada, no te preocupes. Tom está... está... - sintió como se derrumbaba por dentro- la doctora nos dijo que estaba grave pero estable. Yo espero, creo ciegamente en que se recuperará. - las lágrimas contenidas durante tanto tiempo comenzaron a hacer acto de presencia por su rostro, destrozando su maquillaje.- En fin. ¿Quereis subir un rato y hacer unas fotos? Es mi forma de agradeceros que hayais venido, es realmente tarde.</p>
<p align="justify">Algunas chicas se removieron, inquietas. Prácticamente la mitad eran hermanas mayores o amigas que obviamente solo habían venido a acompañar.  Se dio cuenta y dijo:</p>
<p align="justify">- Vale, mirad, lo voy a poner más fácil. Las que quieran que me sigan dentro, voy a ir a la habitación a recoger la ropa de Tom y tal vez su guitarra. Las que quieran irse ya por los motivos que sean, pueden hacerlo, no os sintais preocupadas por vuestras amigas, serán luego acompañadas a sus casas.</p>
<p align="justify">Se oyeron suspiros de alivio y un reducido grupo siguió a Bill hasta la habitación, donde dedicaron un rato a hacerse fotos. Después Bill les firmó algunos autografos y regaló a las chicas alguna de sus cosas. Estaban pasando un buen rato. Una de ellas preparaba una especie de cócteles, mientras que el resto hablaba y reía. Una chica con rastas desapareció, saliendo minutos después vestida con la ropa de Tom. El parecido era increible, y Bill no pudo menos que notar cómo su cuerpo reaccionaba ante la idea de que realmente era su hermano quien se escondía detrás de toda esa ropa.</p>
<p align="justify">- ¿Podría alguien hacerle una foto así?- reía Bill, sabía que luego su hermano le mataría por ello, pero le daba igual, quería ver su cara cuando advirtiese que ese alguien que tanto se parecía a él era en realidad una chica. Al fin y al cabo si la gente decía que Bill era muy femenino, Tom en el fondo había de serlo también, pues al parecer eran gemelos.</p>
<p align="justify">- No, Bill, no, ni se te ocurra- decía la chica- Tom es capaz de buscarme bajo cielo y tierra por haberme puesto su gorra. Me matará.</p>
<p align="justify">Bill usó esa carita suya que convencía a todo el mundo, poniendo morritos.</p>
<p align="justify">- Ook.. pero con una condición. Haremos dos fotos, y en una de ellas saldrá Bill conmigo...dándome un beso. Ah, podemos hacerla con la instantánea que trae Lisa, y así la veremos en cuanto se haga.</p>
<p align="justify">La pelirroja de antes asintió.</p>
<p align="justify">Cuando Bill posó sus labios sobre los de la chica, se sintió extraño. Su aspecto le convencía de que era Tom, y eso le excitaba. Oyó el clic de la cámara, pero prolongó algo más el beso, ganándose un par de uuuuhhhs. Después todas las chicas quisieron besarle, ante la sorpresa del moreno. Normalmente era Tom quien se llevaba toda la atención respecto a ese tema.</p>
<p align="justify">Había una chica sin embargo que no se unió a eso. Estaba en un sofá sentada, y parecía no acompañar al resto. Llevaba gafas de sol, a pesar de ser de noche, y su pelo era rubio dorado. A Bill le inquietaba mucho.</p>
<p align="justify">- ¿Es amiga vuestra?- preguntó a Lisa, repentinamente interesado.</p>
<p align="justify">- No, ya estaba ahí cuando nosotras llegamos.</p>
<p align="justify">La chica no era bonita. Su rostro no era dulce, pero poseía una belleza más salvaje, felina. Un aura de misterio la rodeaba. Bill no podía apartar de ella la mirada, a pesar de seguir divirtiendose y flirteando con todas las chicas. Estas al fin decidieron marcharse, cuando los primeros rayos del sol empezaron a verse por la ventana abierta.</p>
<p align="justify">- Chicas, sinceramente os agradezco que vinierais, habría pasado la noche solo y agobiándome. Lisa, no te preocupes por tu madre, no pienso ni mencionarlo.- Les entregó un papel con una dirección de correo electrónico. - Os doy esto si me haceis la promesa de que no lo vais a compartir con nadie más.</p>
<p align="justify">- Lo prometemos.</p>
<p align="justify">- Quizá a Tom le gustara conocer a alguna de vosotras cuando se recupere...- dijo en un tono que sonaba un tanto apesadumbrado, muy a pesar suyo.- Especialmente a ti, Jade- señaló con la mirada a la chica atrevida de las rastas.</p>
<p align="justify">Las chicas se despidieron, emocionadas, y prometiendo escribirle pronto. El menor cerró la puerta. Entonces un pensamiento asaltó su mente. <em>"La rubia misteriosa no se ha ido"</em>.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Culpable (IV - Declaración)]]></title>
<link>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=14</link>
<pubDate>Mon, 18 Feb 2008 15:33:08 +0000</pubDate>
<dc:creator>schwarzendawn</dc:creator>
<guid>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=14</guid>
<description><![CDATA[Advertencia: El texto puede contener escenas de índole sexual, incestuosa (twincest), no aptas para]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><i><b>Advertencia: El texto puede contener escenas de índole sexual, incestuosa (twincest), no aptas para menores, homofobos, personas sensibles y/o que no gusten de Tokio Hotel. Si continuas leyendo es bajo tu com</b></i><i><b>pleta responsabilidad.</b></i></p>
<div align="justify"></div>
<p><b>LOS PERSONAJES INTEGRANTES DE LA BANDA, ASÍ COMO SIMONE Y ANDREAS, NO SON MÍOS, SON PERSONAS REALES QUE TIENEN UNA VIDA APARTE TOTALMENTE DESCONOCIDA POR MÍ. LOS HECHOS QUE AQUÍ SE CUENTAN SON SOLO PRODUCTO DE MI IMAGINACIÓN (en teoría).  </b></p>
<div align="justify"></div>
<div align="justify"></div>
<p>- Tomi, Tomi, ¿me oyes?.- Solo obtuvo el silencio por respuesta.- Tomi,  vuelve, por favor. Yo no se vivir sin ti. -seguía tan dolorosamente silencioso.- Te vas a reir, Tom. Si vieras las caras que nos hiciste poner a todos... realmente nos asustaste. Y la chica rubia, la pobre rubia, menudo recuerdo le has debido dejar. Recordará mejor esa noche que su primera vez.</p>
<div align="justify"></div>
<p>Tom hizo un gesto de interrogación y abrió lentamente los ojos.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- ¡Tom! Y..-siguió hablando para asegurarse de que se mantenía consciente.- te van a operar, te quitarán algunas rastas, pero como están en la zona de la nuca, apenas se notará.</p>
<div align="justify"></div>
<p>Observó el gesto torcido que hizo su hermano y echó a reir, nerviosamente.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- No tepreocupes, hermanito, a mi me parecerás igual de guapo.</p>
<div align="justify"></div>
<p><i>"Ya está, ya lo he dicho, ya estoy dejándome llevar por mi depravada mente" </i>se reprendió a sí mismo. Entonces se dio cuenta de que Tom había bajado los ojos y sus mejillas se habían encendido.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- Billa...</p>
<div align="justify"></div>
<p>- No, tomi, no hables. descansa. Ya me lo dirás después. - Sonrió.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- Si no lo digo reviento. Además, si no salgo de la operación...</p>
<div align="justify"></div>
<p>Bill hizo una mueca de desaprovación ante esas palabras. No, eso ni siquiera era una posibilidad.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- Billa, escuchame, porque me estoy mareando otra vez.- Tenía la vista nublada, no tardaría en perder la consciencia. - Yo...Bill, yo... te...te...amo.</p>
<div align="justify"></div>
<p>Tom volvió a caer en brazos del sueño inconsciente, sin darle tiempo a ver el rostro confuso de su hermano. Georg, que por fin se había librado de Gustav, entró un segundo y salió en busca de la doctora que les había atendido, Jane Ahnen, que entró a toda prisa a la habitación, llamando a otros médicos, enfermeras y celadores, y también echando a empujones de ahí a Bill, que seguía demasiado sorprendido como para reaccionar.</p>
<div align="justify"></div>
<p>Tuvieron que arrastrarl, porque incluso cuando le echaron, entorpecía la puerta, impidiendo que salieran a la carrera Tom y la nube de expertos en medicina que se había formado alrededor.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- ¡Bill! ¡Bill! ¡Billy, despierta! - Gustav miraba preocupado a su amigo, que se encontraba en shock. Cuando, a base de empujones y un vaso de agua fría en su cara reaccionó, se derrumbó en el sofá.</p>
<div align="justify"></div>
<p><i>"No puede ser, no puede ser, no puede ser." </i> se repetía a sí mismo. <i>"Tomi siente eso...Yo...y yo...¿qué siento yo?... Esto no debería pasar. Se supone que no debería estar planteándome esto. No, no y no...y sin embargo me gusta tanto la idea.."</i></p>
<div align="justify"></div>
<p>Tom no podía amarle, y él no podía corresponderle. Era romper todas las reglas que conocía, e intuía que las desconocidas también. Se puso a pensar en ello detenidamente. Encajaban ahora en su mente cada una de las extrañas palabras y miradas de su hermano, pero seguía sin comprender su frialdad, aquello que tanto daño le había hecho. ¿Estaba tal vez peleando contra sí mismo? ¿O quizá protegiendo a Bill al tratar de apartarse?</p>
<div align="justify"></div>
<p>El moreno se levantó. De pronto tenía la sensación de no poder aguantar allí ni un solo segundo más. Dio las gracias a Georg y Gustav por estar allí. Le pidió a Gustav que llamara a su madre, Simone debía estar al tanto. Tom podía no salir de esa.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- Cuando sepais algo, llamadme sin falta. ...cuando Tom se recupere.- dijo esto como si tratara de convencerse a sí mismo de que Tom iba a sovbrevivir- decidle si pregunta por mí que estoy en casa. Pensando.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- Bill, ¿estás bien?</p>
<div align="justify"></div>
<p>- ¿Tú qué crees?- respondió exasperado el menor. Pequeñas lágrimas resbalaban por su rostro.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- Quiero decir, dentro de lo que cabe. Pareces preocupado...más preocupado de lo normal.</p>
<div align="justify"></div>
<p>- Nada que os afecte a vosotros. Cosas de gemelos.</p>
<div align="justify"></div>
<p>Gustav y Georg silenciaron en el acto. Esas palabras eran mágicas. "Cosas de gemelos" quería decir "no sigas indagando, porque por muy peleados que estemos, nos pondremos de acuerdo en tu contra".</p>
<div align="justify"></div>
<p>- Ok, Bill, voy a llamarte un taxi. Tú solo trata de relajarte.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Culpable (III - Una pequeña esperanza)]]></title>
<link>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=10</link>
<pubDate>Wed, 13 Feb 2008 15:47:08 +0000</pubDate>
<dc:creator>schwarzendawn</dc:creator>
<guid>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=10</guid>
<description><![CDATA[Advertencia: El texto puede contener escenas de índole sexual, incestuosa (twincest), no aptas para]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class="snap_preview"><i><b>Advertencia: El texto puede contener escenas de índole sexual, incestuosa (twincest), no aptas para menores, homofobos, personas sensibles y/o que no gusten de Tokio Hotel. Si continuas leyendo es bajo tu com</b></i><i><b>pleta responsabilidad.</b></i></div>
<div class="snap_preview"><b>LOS PERSONAJES INTEGRANTES DE LA BANDA, ASÍ COMO SIMONE Y ANDREAS, NO SON MÍOS, SON PERSONAS REALES QUE TIENEN UNA VIDA APARTE TOTALMENTE DESCONOCIDA POR MÍ. LOS HECHOS QUE AQUÍ SE CUENTAN SON SOLO PRODUCTO DE MI IMAGINACIÓN (en teoría).  </b></div>
<p>Bill sollozaba vistósamente. Hipaba y gritaba cuando los sanitarios quisieron separarle para subir al mayor a una camilla. Viendo la ambulancia partir con la sirena encendida, comenzó a patear todo aquello que se encontrara a su alcance, con rabia.</p>
<p>Gustav se acercó y le abrazó, tratando de calmar el convulso cuerpo de su amigo.</p>
<p>- ¿Q-qué ha sucedido, Gustav?- Los ojos de Bill estaban anegados en lágrimas.</p>
<p>- No lo tengo muy claro. Al parecer Tom se acercó a la chica inadecuada.</p>
<p>- El novio de la chica andaba cerca, y estaba muy enfadado.- añadió Georg- parece ser que cuando Tom salió de la mano de la chica, este le estaba esperando. Rompió un vaso y lo clavó en el vientre de tu hermano. El pobre cayó al suelo, golpeándose en la nuca.</p>
<p>- No hacía falta que fueras tan explícito.- Gustav miraba preocupado al menor de los gemelos. El cuerpo de Bill se sacudía con más fuerza que antes, y las lágrimas habían destrozado completamente su maquillaje. Bill mientras miraba a su alrededo, angustiado. Vio a una joven rubia, muy bonita, con los ojos enrojecidos y la cara demacrada. Se notaba que había estado llorando. Tuvo un acceso de ira, y, librándose del abrazo de Gustav, se acercó a la chica, propinándole un bofetón. Ella se quedó tal cual, como si estuviera en shock, como si nada pudiera ya afectarla. Después Bill, consciente ya de su acto, se agachó pidiéndole disculpas.</p>
<p>- Lo entiendo. Es todo culpa mía.</p>
<p>- ¿Cómo se te ocurrió?</p>
<p>-¡Él y yo ya no estabamos juntos, le acababa de dejar!... No tenía derecho a hacerlo.- A la chica se le quebró la voz, rompiendo de nuevo a llorar.</p>
<p>Bill, a pesar de como se sentía, tuvo la necesidad de consolarla. Al fin y al cabo, ella no era quien había herido a su hermano. Le dio un abrazo y sacó de su chaqueta algo de dinero para un taxy. <i>"¿Cómo diablos ha llegado mi chaqueta aquí?"</i>. Entonces recordó que al ver la sangre la había cogido, dispuesto a salir corriendo a donde hiciera falta. Y eso hizo.</p>
<p>- ¡Bill! ¿¡Dónde vas!?- Gritó Georg, viendo a su desolado amigo correr a traves de la puerta abierta.</p>
<p>- Parece obvio, Georg, déjale, hay tráfico, tardará menos corriendo. Además, así descarga toda la adrenalina que lleva encima, lo necesita.- El rubio tenía razón.</p>
<p>Bill corría. Corría sin aliento, con punzadas en el estómago y el aire helándole la garganta. Corría por el atajo más corto que conocía para llegar al hospital. Corría en contra del viento, desesperado, y a pesar de que le faltaba el aire en los pulmones, gritaba. Sentía cómo las cálidas lágrimas que rodaban por su rostro eran rápidamente empujadas hacia atrás por el viento que le venía de cara.</p>
<p>Al fin llegó a la zona de urgencias del hospital, donde estaba llegando también la ambulancia, debido a que se había encontrado con el atasco que había dicho Gustav. Justo cuando sacaban a su hermano en la camilla, él le tomaba la mano. Volvía a estar consciente, aunque se veía que no duraría así.</p>
<p>- Tommy...¿Sabes qué? Te prohibo morirte. No puedes, ¿de acuerdo?- Le susurraba mientras corría al lado de los sanitarios, aferrando su mano con fuerza.</p>
<p>- Billy...</p>
<p>- Lo se, Tom. No te esfuerces. Te quiero.</p>
<p>Miró suplicante a los médicos y enfermeros que le volvían a separar de él.</p>
<p>Una joven doctora se acercó a él y le preguntó si era un familiar.</p>
<p>- ¿Un familiar? Es mi jodido gemelo.</p>
<p>- Entonces ven. Necesita sangre, la tuya le vendrá de maravilla.</p>
<p>Le llevó a un lugar separado por unas cortinas del resto, le tumbaron en una camilla y le extrajeron la sangre que había de salvar a Tom.</p>
<p align="center">*    *    *</p>
<p align="left">- Su estado es grave, pero se encuentra estable en estos momentos. Ha perdido mucha sangre, y el golpe en la nuca le provocó una hemorragia intracraneal en la zona occipital. En unas horas le prepararán para operarle.</p>
<p align="left">- ¿Operarle? No le quitarán las rastas...- Comentó Gustav, intentando aliviar la tensión que se advertía en el ambiente.</p>
<p align="left">- No, no al menos todas. Debido a que la hemorragia es pequeña y el procedimiento es mínimamente invasivo, solo afeitaremos la parte a operar y la zona inmediatamente cercana, el resto se cubrirá con tejidos esterilizados, pero nada más.</p>
<p align="left">- ¿Puedo pasar a verle?- Pidió Bill.</p>
<p align="left">- En media hora, cuando las enfermeras terminen con lo que están haciendo, podrás pasar un ratito, pero no aseguro que vaya a estar consciente.</p>
<p align="left">- Gracias, verle es suficiente- murmuró el menor, hundiéndose en el sofá de la sala de espera. Las palabras de consuelo de Georg y Gustav apenas conseguían calmarle. Temía no volver a ver en buen estado a su hermano, no poder jamás abrazar su cuerpo en la noche cuando creía que los monstruos le devorarían. La sola idea de no volver a escuchar su risa hacía que su cuerpo se convulsionara, que se llenaran de lágrimas sus ojos, que temblara tanto que se lo contagiara a sus amigos, los cuales le abrazaban para, en vano, tratar de calmar los temblores que asaltaban al deshecho muchacho.</p>
<p align="left">Dos jóvenes enfermeras salían de la habitación de Tom riendo distraidas, ajenas a todo el dolor a su alrededor. Le habían lavado, limpiando sus heridas, y le habían vestido con una de esos camisones de hospital que tanto odia todo el mundo.</p>
<p align="left">Bill, al verlas salir, se abalanzó sobre la puerta. Georg iba a seguirle, pero Gustav le agarró de la muñeca. Debían dejarles solos, Bill lo necesitaba, y posiblemente Tom también.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Culpable (II - Camino a la caída)]]></title>
<link>http://schwarzendawn.wordpress.com/2008/02/11/culpable-ii-camino-a-la-caida/</link>
<pubDate>Mon, 11 Feb 2008 20:36:36 +0000</pubDate>
<dc:creator>schwarzendawn</dc:creator>
<guid>http://schwarzendawn.wordpress.com/2008/02/11/culpable-ii-camino-a-la-caida/</guid>
<description><![CDATA[Advertencia: El texto puede contener escenas de índole sexual, incestuosa (twincest), no aptas para]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class="snap_preview"><i><b>Advertencia: El texto puede contener escenas de índole sexual, incestuosa (twincest), no aptas para menores, homofobos, personas sensibles y/o que no gusten de Tokio Hotel. Si continuas leyendo es bajo tu com</b></i><i><b>pleta responsabilidad.</b></i></div>
<div class="snap_preview"><b>LOS PERSONAJES INTEGRANTES DE LA BANDA, ASÍ COMO SIMONE Y ANDREAS, NO SON MÍOS, SON PERSONAS REALES QUE TIENEN UNA VIDA APARTE TOTALMENTE DESCONOCIDA POR MÍ. LOS HECHOS QUE AQUÍ SE CUENTAN SON SOLO PRODUCTO DE MI IMAGINACIÓN (en teoría).  </b></div>
<p>Ya en el local donde era la fiesta, dedicaron un buen rato a firmar autógrafos de todos aquellos que habían pagado por entrar a esa fiesta privada. Después Tomfue en busca de una chica que había visto, la cual le había parecido muy atractiva. <i>"Es igual lo que hagas, seguirás pensando en Bill"</i> le decía una voz en su interior. Sabía que era cierto, y no pudo evitar una punzada de celos cuando vio a su hermano hablando con una joven morena. <i>"Bueno, ya basta, es mi hermano, no voy a poder hacer nada, ¿por qué me torturo?"</i>. Cogió a la chica por la espalda y la besó en el cuello. Ella se giró para corresponderle, a lo que él reaccionó cogiéndola de la mano para arrastrarla a una habitación privada de las varias que poseía el local. Cerró con llave, no sin antes mirar en dirección de Bill para ver con disgusto a su hermano acariciando el pelo de la morena. Una persona se interpuso en el camino de su mirada, haciéndole gestos de lo más desagradables, y acercándose a esa puerta. Parecía que le gritaba algo que no podía escuchar por la música, se acercaba a una velocidad considerable, pero cerró antes de que pudiera entrar.</p>
<p align="center">*    *    *</p>
<p align="left">Aquella chica era guapa. Y simpática, sobretodo eso. Tenía una sonrisa que encogía el corazón. Hacía ya rato que no escuchaba lo que decía. Se perdía en sus labios rosados, en sus ojos verdes, su tez de porcelana, su cabello. Su lacio cabello moreno que llevaba suelto. Le caía sobre los hombros graciosamente, y ardía en deseos de tocarlo.</p>
<p align="left">- ¿Me estás escuchando?</p>
<p align="left">- ¿Eh?.- dijo Bill, saliendo de su trance.</p>
<p align="left">- Ya veo que no.- comentó la chica, divertida.- ¿En qué pensabas, señor McEmbobado?</p>
<p align="left">- En tu pelo.- dijo el menor sin darse cuenta.</p>
<p align="left">Volvía a estar ensimismado.Enredó sus dedos en un mechón de pelo de la joven, que se ruborizó y sonrió tímidamente.</p>
<p align="left">Sentía mariposas en el estómago. <i>"Como cuando abrazo a Tom"</i> pensó. Pero no podía ser. Tom y él... eran gemelos. Claro que eso en realidad no facilitaba las cosas. Quizá por eso se sentía tan especial con él, pero no debía, no <i>podía</i> pasar de ahí.</p>
<p align="left">Giró un momento la cabeza, tenía esa extraña sensación en la nuca de que alguien le estaba mirando. Ahí estaba Tom, observándole, con un cara de lo más extraña. No sabría describir lo que vio en los ojos de su hermano mayor. Otra vez la joven le devolvió a la realidad, dándole un beso suave y cálido en la mejilla. Cuando volvió a mirar, su hermano ya no se encontraba ahí. Un tipo esperaba al lado de la puerta donde se había metido. En pocos segundos la morena y él se besaban apasionadamente, por lo que tampoco tuvo tiempo de pensar en ello de todas formas.</p>
<p align="left"><span style="font-style:italic;">"Debería hacerlo con ella"</span>. Bill, a pesar de su edad, no había perdido la virginidad aun. Creía en el amor verdadero y lo esperaba aun, pero las malas lenguas comenzaban a especular sobre su sexualidad. <i>"A veces yo también dudo, sobretodo cuando veo a Tom sin ropa"</i>. Sacidió su cabeza para apartar esos pensamientos y se acercó al oido de la chica para proponerle algo más íntimo, cuando un gran escándalo llamó su atención. Pensó, sin embargo, que sería una pelea cualquiera y siguió a lo suyo.</p>
<p align="left">- Bill, es Tom- dijo Georg, que de pronto se encontraba a su lado estirándole del brazo.</p>
<p align="left">- Pero Georg, Stella...Tom puede esperar un rato.</p>
<p align="left">- Bill, es importante.</p>
<p align="left">- ¿Qué sucede?.- Miró interrogante a Georg, que tenía las manos llenas de sangre.- Dios mío. Diablos, Georg, ¿qué ha pasado?.- Georg se mantuvo en silencio.- Stella, mi hermano...lo siento.- Miraba angustiado en todas direcciones, buscando una explicación, solo viendo las manchas que había dejado su amigo en su camiseta.</p>
<p align="left">- No pasa nada.- dijo Stella, confundida aun.- Ve.</p>
<p align="center">*    *    *</p>
<p align="left">Se encontraba en el centro del alboroto que se había organizado. Notaba su cuello y su vientre pegajoso. Quería sentir dolor, algo que le indicara que aun estaba vivo, pero ya no sentía más que cómo perdía la consciencia. Con los ojos entrecerrados vio el rostro amado de su hermano. Le oía, pero no entendía lo que decía. Todo se apagaba a su alrededor.</p>
<p align="left">- ¡Tom! ¡Tom! ¡Mírame! ¿¡Qué ha pasado!? Tom, por favor, mírame, escúchame, dime algo...¡¡JODER!!</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Culpable (I - Ángeles en la tierra)]]></title>
<link>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=6</link>
<pubDate>Fri, 08 Feb 2008 15:05:11 +0000</pubDate>
<dc:creator>schwarzendawn</dc:creator>
<guid>http://schwarzendawn.wordpress.com/?p=6</guid>
<description><![CDATA[Advertencia: El texto puede contener escenas de índole sexual, incestuosa (twincest), no aptas para]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class="snap_preview"><i><b>Advertencia: El texto puede contener escenas de índole sexual, incestuosa (twincest), no aptas para menores, homofobos, personas sensibles y/o que no gusten de Tokio Hotel. Si continuas leyendo es bajo tu com</b></i><i><b>pleta responsabilidad.</b></i></div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview"><b>LOS PERSONAJES INTEGRANTES DE LA BANDA, ASÍ COMO SIMONE Y ANDREAS, NO SON MÍOS, SON PERSONAS REALES QUE TIENEN UNA VIDA APARTE TOTALMENTE DESCONOCIDA POR MÍ. LOS HECHOS QUE AQUÍ SE CUENTAN SON SOLO PRODUCTO DE MI IMAGINACIÓN (en teoría). </b></div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview"><i>“No hago nada. No consigo hacer nada. No toco, no duermo, no vivo. Solo soy un inutil que llora de amor por un sueño y suspira por una realidad tan lejana como imposible.”</i></div>
<div class="snap_preview">No podía mirarse en el espejo. Cada vez que lo hacía le veía ahí. ¿Cómo no verle? Eran tan identicos que a veces creía que el espejo comenzaría a comportarse como Bill.Estaba convencido de que no era bueno aquello que sentía, y por eso lo evitaba, se alejaba, se mostraba frío. También era el motivo de que saliera con tantas chicas. Satisfacer sui deseo con ellas no bastaba, pero era suficiente para poder contenerse. Y es que Bill era tan…hermoso… Cuando le veía cantando, bailando, haciendo esos gestos que volvían locas a las fans…No podía soportarlo. En esos momentos deseaba besarle, devorarle, lamerle, acariciar los rincones de su cuerpo haciendo realidad sus más oscuros deseos, pero por encima de todo anhelaba grtiarle lo que sentía.Se miró de nuevo en el espejo. Este le devolvió la mirada. “<i>Si al menos no fuera mi hermano…</i>“</div>
<div class="snap_preview"></div>
<div class="snap_preview">- ¡Tom! ¡Termina ya de ducharte, o llegaremos cuando la fiesta haya terminado!- el grito de Georg sobresaltó al pobre Tom.</div>
<div class="snap_preview">- ¡Ya voy!- respondió lo bastante alto como para que los tres pudieran escucharle. Dejo de vagar por sus pensamientos para secar su cuerpo. <i>“Este cuerpo tan condenamente parecido al de Billy”</i> pensó sin querer. Decididamente su gemelo ocupaba cada pequeño resquicio de su atribulada mente.</div>
<div class="snap_preview">Bill entró al baño con un peine en la mano y un bote de fijador en la otra, murmurando algo sobre el cerdo de Georg y su descontrol intestinal.- No entiendo cómo puede decir que no le pasa nada. Debería ir a un médico o su gastroenteritis acabará con nuestro sentido del olfato. Y todo por quedar con esa chica en la fiesta.. No se que os pasa con las chicas, están por encima de vuestra salud, ni que merecieran eso.</p>
<p>Reparó en su hermano, que trataba de secarse sin que se le viera su desnudez. Le pareció una actitud extraña, eran gemelos, sus cuerpos eran iguales, además de que siempre se habían visto desnudos sin ningún problema, pero no le dio más importancia, ya que Tom estaba de lo más raro últimamente. <i>“distanciado, es como está. Será que hemos crecido”.</i></p>
<p>- ¿Aun así, Tom? Luego tienes los cojones de decir que yo soy el lento. Más vale que no tardes, o estos dos entrarán a arrancarte las tripas a arañazos.</p>
<p>A punto estuvo de ofrecerle ayuda, pero después lo pensó mejor. <i>“Ya somos mayorcito, A Tom no le hará ni puñetera gracia”. </i>Se arregló el pelo y comenzó a aplicarse el delineador negro. Luego se maquilló los ojos de negro en la zona exterior del párpado y blanco en el interior. A conjunto con su ropa, unos pantalones ajustados negros y una camiseta también ajustada a rayas horizontales blancas y negras. Se miró, criticando su aspecto para luego alabarlo.</p>
<p><i>“Como un ángel” </i>pensó el mayor. Ciertamente, con todos los complementos, uno podría decir que se trataba de alguna clase de angel. A Tom le gustaba pensar que así era, que ellos eran las dos mitades de un ángel caído a la tierra por dios sabe qué motivos.</p>
<p>- Bill…- dijo en un susurro, sin darse cuenta.</p>
<p>- Dime, Tom.- El menor le miraba con ojos preocupados, aquel tono de voz no era habitual en su hermano, el cual se sobrecogió al darse cuenta de que su susurro no había pasado desapercibido.</p>
<p>- Nada, pensaba en cuando aun éramos niños.- dijo, esperando que su voz no le delatara.</p>
<p>- ¿Tú también piensas en eso?- vio en los ojos del mayor una nostalgia al parecer contenida por mucho tiempo, y se abrazó a él. Quería decirle con esto que aun eran “Bill y Tom”, que aun estaban unidos.</p>
<p>- Siempre estaremos juntos. Siempre. No te preocupes.</p>
<p>Bill salió del baño dando saltitos, contento por nada en concreto, dejando a Tom con la ardua tarea de vestirse mientras su mente aun se encontraba perdida en el repentino abrazo de su hermano, y en el aroma que desprendía Bill, ese aroma que amaba, ese olor que había quedado impregnado en su piel para el resto del día.</p>
<p>A la salida del hotel los cuatro se encontraron con Andreas y un chico desconocido que sonreía nervioso.</p>
<p>- Chicos, este es Chris, ehm... un amigo.</p>
<p>- Ya, y nosotros tenemos que creerte por...- le picó Tom</p>
<p>- Por que lo digo yo.- Le dirigió al mayor una mirada furibunda, que fue respondida con otra de peor calaña. Parecían dos felinos a punto de saltar.</p>
<p>- Está bieeeeen, chicos, no peleeeiiiis...pareceis niños- dijo Gustav, a sabiendas de que no iba a ser escuchado.</p>
<p>Inmediatamente comenzó la absurda pelea. Bill, Gustav y Chris miraban con los ojos muy abiertos cómo se pegaban "amistosamente" los dos chicos.</p>
<p>- No os preocupeis, ya sabeis que no se matarán- comentó Georg.</p>
<p>Era cierto. Tom andaba siempre metiéndose con todos, era su forma de ser, pero jamás peleaba en serio, salvo cuando era para defender a Bill. Pronto los dos muchachos estaban en el suelo, manchados, riéndose y amigos de nuevo. Cuando consiguieron levantarse a pesar de la risa, reanudaron el camino a la fiesta.</p></div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[«Culpable» es la palabra]]></title>
<link>http://br1unn4.wordpress.com/2007/12/11/%c2%abculpable%c2%bb-es-la-palabra/</link>
<pubDate>Tue, 11 Dec 2007 00:59:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>Bruno Unna</dc:creator>
<guid>http://br1unn4.wordpress.com/2007/12/11/%c2%abculpable%c2%bb-es-la-palabra/</guid>
<description><![CDATA[La palabra camina con lentitud, arrastrando un peso inmenso. Se detiene de vez en cuando, fatigada, ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>La palabra camina con lentitud, arrastrando un peso inmenso. Se detiene de vez en cuando, fatigada, abre la boca para llenarse de aire y vaciarse de vida, y con resignación prosigue su doloroso andar. Paga la palabra su culpa, de esa indignante manera.</p>
<p>Cuando por azar pasa la palabra junto a mí, me mira con pesadumbre, como esperando mi piedad. Quiere que me acerque, que extienda mi mano y la acaricie como a un perro. Quiere que la mire con lástima, que me conduela, que la perdone. Me acerco, para escupir sobre ella. La miro con resentimiento, con un desvanecido odio que ya raya en la indiferencia. Paga la palabra su deuda, humillada y sin esperanza.</p>
<p>Al marcharse ha dejado la palabra su esencia como rastro. Se ha desvanecido, entregada a su causa sin reclamar más tesoro que saberse útil. La más barata de las putas, la palabra. Abnegada y traicionera a la vez, era una hermosa criatura con mal aliento.</p>
<p>¿Cuál es la culpa de la palabra? No: la palabra es culpable.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Si acaso es un crímen...]]></title>
<link>http://volmadeneuf.wordpress.com/?p=426</link>
<pubDate>Fri, 20 Jun 2008 10:01:51 +0000</pubDate>
<dc:creator>Dignité</dc:creator>
<guid>http://volmadeneuf.wordpress.com/?p=426</guid>
<description><![CDATA[  Veo que la falta de respeto hoy en día se justifica al darse a través de un Lord, un Sir o un s]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:14pt;"><span style="color:#333333;">  </span></span><span style="font-size:14pt;color:#cc0066;">Veo que la falta de respeto hoy en día se justifica al darse a través de un Lord, un Sir o un simple Investigador privado como lo es mi admirado Sher… entonces seguiremos el juego. Al caballero inglés le dio por hurtar mis canciones, mis espacios cerrados a una política meramente Napoleonista y bueno; no puedo culparlo si encuentra en la <strong>Piaff</strong> verdadero sustento emocional, porque lo enorme de su lupa no prevalece de lo enorme del tema. Aquí Marie está viviendo simbiosis; </span><span style="font-size:14pt;color:#990033;">tan amarga como el vodka y tan dulce como las frituras del puerto. <strong>¿Alguien se opone?</strong> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"> </p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:14pt;color:#cc0066;">    Yo debería preocuparme. Debería estar más de tequilas y ron que de espacios mareados por un clima exhaustivamente caluroso. Bien… me preocupó que lloviera y eso ya es mucho. Lo temperamental no simboliza temperaturas, sólo estaba tratando de evitar chocolates derretidos en éste puerto donde nos ha tocado contar la historia de Ophelia. </span><span style="font-size:14pt;color:#cc0066;">Pardon, pardon… Je suis une femme différent. </span><span style="font-size:14pt;color:#990033;">¿Ya lo sabían,  verdad? </span><span style="font-size:14pt;color:#990033;">Puse coma antes de “verdad” por una mera atención. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:14pt;color:#cc0066;"> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:14pt;color:#cc0066;">   </span><span style="font-size:14pt;color:#000000;">Señor de la Inglaterra: </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:14pt;color:#cc0066;">   </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;margin:0;"><span style="font-size:14pt;color:#cc0066;">    Si usted no puede desenvainar espadas y Jean es demasiado pulcro en sus notas…  yo reniego de anglicismos y hago que lo que escucho es únicamente música; que bailada suavemente habrá de ser mucho más “<strong>disfrutable” </strong>y eso, eso sucederá próximamente. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:12pt;color:#000000;text-shadow:none;">VOLMA De NEUF</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="color:#333333;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="font-size:14pt;text-shadow:none;"> <span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/CfSZARFUvnM'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/CfSZARFUvnM&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></span></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-family:Times New Roman;"><strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;text-shadow:none;">Albert Allick 'Al' Bowlly</span></strong><span style="font-size:14pt;color:#000000;text-shadow:none;"> -Guilty</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:13pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;">Si es un pecado, si es un crimen ¿Amarte cariño, como yo lo hago? Si es un crimen, entonces soy culpable,  culpable de amart</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:13pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;">Tal vez estoy en lo correcto, tal vez estoy equivocado,  al soñar con usted como lo hago...   Soñando a través de la solitaria noche… en soledad. Si es un crimen, entonces soy culpable,  culpable de soñar con usted. ¿Qué puede yo hacer? ¿Qué puede yo decir? ¿Después de que me declare culpable? Usted dice que va a su manera, que tomará su camino… Pero yo sentiré siempre lo mismo… Si es un crimen entonces soy culpable, culpable de amarte...</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;">Is it a sin, is it a crime</span></strong><strong><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;"><br />
</span></strong><strong><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;">Loving you, dear, like I do</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;">If it's a crime, then I'm guilty<br />
Guilty of loving you</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;">Maybe I'm wrong</span></strong><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;"><br />
Dreaming of you<br />
Dreaming the lonely night through<br />
If it's a crime, then I'm guilty<br />
Guilty of dreaming of you</span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><strong><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;">What can I do</span></strong><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;"><br />
What can I say<br />
After I've taken the blame?<br />
You say you're through<br />
</span><strong><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;">You'll go your way</span></strong><span style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:Arial;text-shadow:none;"><br />
But I'll always feel just the same... </span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:9pt;color:#b4c24b;font-family:Arial;text-shadow:none;"><a title="Permanent Link to La retirada" rel="bookmark" href="http://porellajeanbcarpoise.wordpress.com/2008/06/20/la-retirada/">La retirada</a></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:7.5pt;color:#d8d7d3;font-family:Verdana;text-shadow:none;"><a title="Lien permanent vers Predeterminado" rel="bookmark" href="http://hastadondequierallegar.wordpress.com/2008/06/20/predeterminado/">Predeterminado</a></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Times New Roman;"> </span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Losantos culpable ¡Bien por el juez!]]></title>
<link>http://gonzo22.wordpress.com/?p=407</link>
<pubDate>Mon, 16 Jun 2008 22:55:58 +0000</pubDate>
<dc:creator>Gonzalo Sagnier</dc:creator>
<guid>http://gonzo22.wordpress.com/?p=407</guid>
<description><![CDATA[Supongo que ya sabréis que soy más bien de centro derecha que otra cosa. Pero no aguanto a Losanto]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://gonzo22.files.wordpress.com/2008/06/jimenez_losantos.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-408 alignleft" style="float:left;" src="http://gonzo22.wordpress.com/files/2008/06/jimenez_losantos.jpg?w=300" alt="" width="272" height="208" /></a>Supongo que ya sabréis que soy más bien de centro derecha que otra cosa. Pero no aguanto a Losantos, lo mismo que no aguanto el Salsa Rosa. No me gustan los insultos. No me gusta la gente que teniendo a mano una tribuna la utiliza para enfrentar a las personas. <a href="http://www.luissolana.com/?p=505">Me gusta la libertad de expresión</a> pero no me gusta que la gente diga "<a href="http://www.escolar.net/MT/archives/2008/06/no-se-arrepiente.html">lo que le da la gana</a>" y la diferencia entre las dos está más en la forma que en el fondo. Me gusta enfrentar ideas, no personas. <a href="http://periodistas21.blogspot.com/2008/06/losantos-condenado-por-insultar.html">No me gusta el insulto</a>.</p>
<p>PD: Según Gabilindo en <a href="http://vicentvercher.wordpress.com/2008/06/19/los-obispos-deciden-que-losantos-se-vaya-de-la-cope/">Vicent Vercher</a>, <a href="http://www.gurusblog.com/archives/bibiana-aido-ministra-de-igualdad/18/06/2008/">a Losantos le costará sacar conclusiones debido a su ego</a>.</p>
<h3><a title="De lo que debes saber a lo que quieres que te cuenten" rel="bookmark" href="../2008/01/12/de-lo-que-debes-saber-a-lo-que-quieres-que-te-cuenten/">De lo que debes saber a lo que quieres que te cuenten</a></h3>
<h3><a title="Notición, Telecinco se carga “aqu� hay tomate”" rel="bookmark" href="../2008/01/29/noticion-telecinco-se-carga-aqui-hay-tomate/">Notición, Telecinco se carga “aquí hay tomate”</a></h3>
<h3><a title="de Telma Ortiz a Enrique Dans" rel="bookmark" href="../2008/05/21/los-limites-de-la-privacidad-de-telma-ortiz-a-enrique-dans/">Los límites de la privacidad: de Telma Ortiz a Enrique Dans</a></h3>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[la gente.. ya sabeis como es la gente.. y ZP !!]]></title>
<link>http://donanchoa.wordpress.com/?p=41</link>
<pubDate>Mon, 09 Jun 2008 13:47:06 +0000</pubDate>
<dc:creator>bella6</dc:creator>
<guid>http://donanchoa.wordpress.com/?p=41</guid>
<description><![CDATA[Buenos dias.. (con permiso de los camiones.. y de zp.. )
Ya sabeis como es la gente, que a uno se le]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Buenos dias.. (con permiso de los camiones.. y de zp.. )</p>
<p>Ya sabeis como es la gente, que a uno se le ocurre voy a echar gasolina (en estos tiempos tan difíciles) y mi jefe llena 3 depósitos).. que uno dice que no hay pan en las panaderias (en estos tiempos tan dificiles) y mi jefe compra el 50% de Bimbo.. en fin, asi es mi jefe... porque ya se sabe como es la gente.. la gente es la gente !! y lo que dice la gente va a misa (como mi jefe..)</p>
<p>y el porqué?? os preguntareis algunos.. pues fácil, por ZP !!, ese que han puesto ahí (según mi jefe) "pa no haser ná", si es que ya produjeron la crisis del 92!! (¿¿no era del 82 cuando no ganó españa el mundial??), si es que esos que mandan con ZP a la cabeza tienen la culpa. No saben gobernar y es lo que pasa.. que la gente es la gente.. y es lo que pasa con ZP.. que no queda "papel del culo", pues claro, la culpa de ZP por no reponerlos.. ainsss la gente... (aparte de mi jefe.. que no es gente ni ná.. recordad la "ratica"...)</p>
<p>Seguimos buscando.. a la gente, clarosta.</p>
<p> </p>
<p>P.D. Viene mi jefe con algo de Zp, ahora os cuento.</p>
<p> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cuando llega el día, siempre me toca verlo primero]]></title>
<link>http://volmadeneuf.wordpress.com/?p=421</link>
<pubDate>Wed, 04 Jun 2008 07:33:56 +0000</pubDate>
<dc:creator>Dignité</dc:creator>
<guid>http://volmadeneuf.wordpress.com/?p=421</guid>
<description><![CDATA[Descarada,  así me llaman. Sher repite molesto: What a lack of consciousness! Y se desbarata en el]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><span style="color:#333333;"><span style="font-size:14pt;" lang="EN-GB">Descarada, <span> </span>así me llaman. Sher repite</span><span style="font-size:14pt;" lang="ES-HN"> molesto</span><span style="font-size:14pt;" lang="EN-GB">: </span></span><strong><em><span style="font-size:14pt;color:#800000;">What a lack of consciousness! </span></em></strong><span style="font-size:14pt;"><span style="color:#333333;">Y se desbarata en el alarido, todos se asustan porque yo me entero antes, porque no me cargo el costal que el resto se añade cuando la vida; tal como ha sido desde sus inicios, nos pone a prueba. Pues heme aquí sin sentirme culpable, sin remordimiento alguno cada vez que sonrío… llegaron las lluvias y para no variar; <strong>fui yo quien se dio cuenta antes que nadie.</strong></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><span style="font-size:14pt;"><span style="color:#333333;"> </span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><span style="font-size:14pt;"><span style="color:#333333;">Increíble que mi rana, rana saltarina y orgullosa no ha posado ancas en la objetividad y se está perdiendo de tanto… todos ustedes alter sindicalizados y fúnebres; se están agotando y repito:</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><span style="font-size:14pt;"><span style="color:#333333;"><span> </span><strong>¡Se están perdiendo de tanto!</strong></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><strong><span style="font-size:14pt;"><span style="color:#333333;"> </span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><strong><span style="font-size:14pt;color:#993300;">VOLMA de NEUF... y adelante mis queridos; a jugarcon la memoria, las fechas y la lluvia:</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><a class="title" title="Una Rana que conoce" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2006/10/22/una-rana-que-conoce/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">Una Rana que conoce</span></a></p>
<div id="content">
<div class="post" style="text-align:center;"><a class="title" title="Sin previo aviso" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2006/07/21/sin-previo-aviso/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">Sin previo aviso</span></a></div>
<div class="post" style="text-align:center;"><a class="title" title="Una frase incómoda" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2007/07/27/una-frase-incomoda/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">Una frase incómoda</span></a></div>
<div class="post" style="text-align:center;"><a class="title" title="El desvï" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2006/07/23/el-desvio/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">El desvío</span></a></div>
<div class="post" style="text-align:center;"><a class="title" title="DICTADO 2" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2006/07/09/dictado-2/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">DICTADO 2</span></a></div>
<div class="post" style="text-align:center;"><a class="title" title="LAVANDO ROPAS" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2007/01/23/lavando-ropas/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">LAVANDO ROPAS</span></a></div>
<div class="post" style="text-align:center;"><a class="title" title="No era para tanto" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2006/09/02/no-era-para-tanto/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">No era para tanto</span></a></div>
<div class="post" style="text-align:center;"><a class="title" title="“Odio decirlo de nuevo…”" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2007/07/31/odio-decirlo-de-nuevo/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">“Odio decirlo de nuevo…”</span></a></div>
<div class="post" style="text-align:center;">
<div id="content"><a class="title" title="SE TORNA COMPLEJO, NI MODO… LO QUE SIGUE" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2007/02/20/se-torna-complejo-ni-modo-lo-que-sigue/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">SE TORNA COMPLEJO, NI MODO… LO QUE SIGUE</span></a></div>
<div><a class="title" title="Sorpresa" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2006/07/04/sorpresa/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">Sorpresa</span></a></div>
<div class="post"><a class="title" title="OTRO CHICHÓN A LA MENTE" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2007/01/26/otro-chichon-a-la-mente/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">OTRO CHICHÓN A LA MENTE</span></a></div>
<div class="post"><a class="title" title="Má má má" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2006/07/24/mia-mia-mia/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">Mía mía mía</span></a></div>
<div class="post"><a class="title" title="LA RANA EXPONE SU REALIDAD" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2007/03/07/la-rana-expone-su-realidad/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">LA RANA EXPONE SU REALIDAD</span></a></div>
<div class="post"><a class="title" title="Limando uñas" rel="bookmark" href="http://tantritas.wordpress.com/2007/03/09/limando-unas/"><span style="font-size:xx-small;color:#333333;font-family:Arial Black;">Limando uñas</span></a></div>
<div class="post"><a title="Permanent Link to SI QUISIERAS ENTERARTE" rel="bookmark" href="http://porellajeanbcarpoise.wordpress.com/2008/06/04/si-quisieras-enterarte/"><span style="color:#b4c24b;">SI QUISIERAS ENTERARTE</span></a></div>
</div>
</div>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><strong><span style="font-size:14pt;color:#993300;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/NUpuRPSMqNo'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/NUpuRPSMqNo&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;margin:0;" align="center"><span style="font-size:14pt;color:#993300;"><span style="color:#000000;">"The Day The Rains Came"</span></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA["LA IRONIA DEL AMOR" POR LUIS DE LOS REYES (DJ ALL)]]></title>
<link>http://djall.wordpress.com/?p=103</link>
<pubDate>Sun, 11 May 2008 08:53:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>djall</dc:creator>
<guid>http://djall.wordpress.com/?p=103</guid>
<description><![CDATA[
&#8220;LA IRONIA DEL AMOR&#8221; POR LUIS DE LOS REYES (DJ ALL)
Una noche comenzo
Como un simple se]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://www.lns.com.ec/Boletin/bsV47/image/separata47/sepa1.jpg" alt="" width="371" height="630" /></p>
<p>"LA IRONIA DEL AMOR" POR LUIS DE LOS REYES (DJ ALL)</p>
<p class="MsoNormal">Una noche comenzo</p>
<p class="MsoNormal">Como un simple sentimiento</p>
<p class="MsoNormal">Después cuenta el se dio</p>
<p class="MsoNormal">de un dolor duro y muy lento</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">no sabia que pasaba</p>
<p class="MsoNormal">solamente estaba quieto</p>
<p class="MsoNormal">con tristeza en sus ojos</p>
<p class="MsoNormal">pega un grito de lamento</p>
<p class="MsoNormal"><!--more--></p>
<p class="MsoNormal">AAAAAAGGGGGRRRRRRR....</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">sufre el por un amor</p>
<p class="MsoNormal">cual no fue correspondido</p>
<p class="MsoNormal">la culpable una mujer</p>
<p class="MsoNormal">de la vida elegante</p>
<p class="MsoNormal">solo en busca de placer</p>
<p class="MsoNormal">de noche al amanecer</p>
<p class="MsoNormal">vino al chico a escoger</p>
<p class="MsoNormal">a incrustar una semilla</p>
<p class="MsoNormal">que de pronto creceria</p>
<p class="MsoNormal">y a este chico mataria</p>
<p class="MsoNormal">o dios mio que ironia</p>
<p class="MsoNormal">este chico no sabia</p>
<p class="MsoNormal">que de amor el moriria</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">no<span> </span>no<span> </span>no</p>
<p class="MsoNormal">no lo sabia</p>
<p class="MsoNormal">la ironia de amor</p>
<p class="MsoNormal">da placer…</p>
<p class="MsoNormal">y da dolor…</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">familiares y amigos</p>
<p class="MsoNormal">todos tristes preocupados</p>
<p class="MsoNormal">ya no sale este chico</p>
<p class="MsoNormal">en su cuarto atrapado</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">solo y triste el llorando</p>
<p class="MsoNormal">su ojos se estan <span> </span>secando</p>
<p class="MsoNormal">y su mente ya trabada</p>
<p class="MsoNormal">pues el sigue recordando</p>
<p class="MsoNormal">el momento de este encuentro</p>
<p class="MsoNormal">que siempre estuvo esperando</p>
<p class="MsoNormal">para una gran tragedia</p>
<p class="MsoNormal">que la vida va arruinando</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">no<span> </span>no<span> </span>no</p>
<p class="MsoNormal">no lo sabia</p>
<p class="MsoNormal">la ironia de amor</p>
<p class="MsoNormal">da placer…</p>
<p class="MsoNormal">y da dolor…</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal">esta historia es de un chico</p>
<p class="MsoNormal">que ahora es una memoria</p>
<p class="MsoNormal">ya no existe en este mundo</p>
<p class="MsoNormal">el se encuentra en la gloria</p>
<p class="MsoNormal">es difícil entenderlo</p>
<p class="MsoNormal">pues su vida arruino</p>
<p class="MsoNormal">y por culpa del amor</p>
<p class="MsoNormal">ya su espiritu volo</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">una noche el llego</p>
<p class="MsoNormal">de una cuerda se amarro</p>
<p class="MsoNormal">en el techo se colgo</p>
<p class="MsoNormal">y ahí el fallecio</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">no fue facil decisión</p>
<p class="MsoNormal">pero queda esta cancion</p>
<p class="MsoNormal">para que tu nunca caegas</p>
<p class="MsoNormal">la ironia del amor</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">PARA QUE SUFRIR POR UNA PERSONA</p>
<p class="MsoNormal">CUANDO HAY 35MIL MILLONES EN EL MUNDO</p>
<p class="MsoNormal">VIVE PARA AMAR Y SER AMADO</p>
<p class="MsoNormal">NO DESPERDICIES TU VIDA POR UN CORAZON DESTROZADO</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">PAZ</p>
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">
<p class="MsoNormal">LUIS ALBERTO DE LOS REYES SANCHEZ</p>
<p class="MsoNormal">DJ ALL</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Pol&iacute;ticas de escala 1:1.000.000]]></title>
<link>http://celedoniosepulveda.wordpress.com/2008/04/15/polticas-de-escala-11000000/</link>
<pubDate>Tue, 15 Apr 2008 21:22:11 +0000</pubDate>
<dc:creator>Celedonio Sepúlveda</dc:creator>
<guid>http://celedoniosepulveda.wordpress.com/2008/04/15/polticas-de-escala-11000000/</guid>
<description><![CDATA[Cada vez somos más ciudadanos, no por derecho, me refiero en cantidad, y por norma determinista som]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span style="color:#8000ff;"><img style="border-right:0;border-top:0;border-left:0;border-bottom:0;margin:0 10px 0 0;" src="http://celedoniosepulveda.files.wordpress.com/2008/04/politica-escala-thumb.jpg" border="0" alt="politica escala" width="190" height="153" align="left" />Cada vez somos más ciudadanos, no por derecho, me refiero en cantidad, y por norma determinista somos culpables de serlo y así lo entienden los productores de normas y los legisladores.  Culpables del todo, y por tanto eso los capacita a gobernar con políticas de escala.</span></p>
<p><span style="color:#8000ff;">Si un ciudadano o elemento social ocasiona un dislate o produce molestias, bien aisladamente, o bien ocasionalmente, poco importa, puesto que ya es razón suficiente para normalizar o prohibir para un millón, es decir para la mayoría de la sociedad.</span></p>
<p><span style="color:#8000ff;">Un paisano me comentaba que solicito al ayuntamiento un revienta coches, creo que cínicamente las llaman bandas reductoras, son esos hierros de la marca 3M (los pagaran a precio de oro) que colocan en las calles para escarnio de los conductores, de todos los conductores.  Mi paisano me reconoció que en realidad era un coche y no todos los días el que ocasiono la solicitud y que cuando colocaron las defensas metálicas se desvió por otra calle.</span></p>
<p><span style="color:#8000ff;">Estas políticas de escala se dan muy frecuentemente y en todos los ámbitos, es fácil </span><a href="http://www.celedoniosepulveda.com/?p=4" target="_blank"><span style="color:#8000ff;">prohibir</span></a><span style="color:#8000ff;"> y gestionar los problemas a cañonazos, cada vez resulta más difícil moverse por las arenas movedizas de tanto decreto y cada vez se opta por castigar a todos en lugar de identificar y castigar al culpable.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Sufrimiento]]></title>
<link>http://nibarcom.wordpress.com/?p=1113</link>
<pubDate>Sat, 23 Feb 2008 15:20:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>nibarcom</dc:creator>
<guid>http://nibarcom.wordpress.com/?p=1113</guid>
<description><![CDATA[“Él era el truhán que me había engañado para que fuese allí, y si había que culpar a alguien]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="justify" style="margin:0;" class="MsoNormal"><span><font color="#000000" face="Arial"><span><font color="#000000" face="Arial"><a href="http://nibarcom.wordpress.com/files/2007/03/icoclip.jpg" title="icoclip.jpg"></a><img border="0" align="left" width="193" src="http://www.cadenaser.com/recorte/20060531csrcsreco_1/SCO300/Ies/Paul-Auster.jpg" hspace="15" height="176" style="width:158px;height:176px;" /></font></span><em>“Él era el truhán que me había engañado para que fuese allí, y si había que culpar a alguien por el apuro en el que me encontraba, el principal culpable era él. Lo que más me molestaba era su sarcasmo, las agudezas e insultos que me lanzaba constantemente, la forma en que me acosaba y perseguía sin ningún motivo excepto el de demostrar lo poco que yo valía.”</em></font></span></p>
<p style="margin:0;" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Arial','sans-serif';"><font color="#000000"></font></span></p>
<p style="margin:0;" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Arial','sans-serif';"><font></font><font color="#000000"><strong><span><font color="#000000" face="Arial"><span><font color="#000000" face="Arial"><img src="http://nibarcom.wordpress.com/files/2007/03/icoclip.jpg" alt="icoclip.jpg" /></font></span></font></span>     Paul Auster, “Mr. Vértigo”</strong></font></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[¡Noo!]]></title>
<link>http://caracolquiscol.wordpress.com/?p=26</link>
<pubDate>Tue, 05 Feb 2008 18:34:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>caracolquiscol</dc:creator>
<guid>http://caracolquiscol.wordpress.com/?p=26</guid>
<description><![CDATA[Mierda,
Me jodiste entera y me jodiste bien.
Como a una imbécil.
Sólo puedo decir que nunca nadie ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Mierda,</p>
<p>Me jodiste entera y me jodiste bien.</p>
<p>Como a una imbécil.</p>
<p>Sólo puedo decir que <strike>nunca</strike> nadie más me joderá entera - sólo a trocitos si es necesario.</p>
<p>Es lo único que me puede servir para mascar nuestra mierda y tener alguna esperanza en algún futuro.</p>
<p><strike>Nunca</strike> digas <strike>nunca.</strike></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Inocente...]]></title>
<link>http://elblogdelaidc.wordpress.com/?p=97</link>
<pubDate>Wed, 30 Jan 2008 21:33:28 +0000</pubDate>
<dc:creator>ReX</dc:creator>
<guid>http://elblogdelaidc.wordpress.com/?p=97</guid>
<description><![CDATA[En una escuela pública, un niño hizo una  travesura, manchando los papeles del pupitre del maestro]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div><font face="Tahoma" size="2">En una escuela pública, un niño hizo una  travesura, manchando los papeles del pupitre del maestro con tinta.</p>
<p>Cuando el tal llegó y lo descubrió, exigió a todos el nombre del  culpable.<br />
</font><img src="http://www.renuevodeplenitud.com/images/argue.jpg" align="right" /><br />
<font face="Tahoma" size="2">-¡López! -gritó un chiquillo.</p>
<p>-¡López, aquí! ordenó el  maestro tomando la palmeta. Habífemale.gifa dos hermanos del mismo apellido, y  se adelantó el mayor, quien recibió estoicamente el fuerte y doloroso golpe.</p>
<p>De repente, el menor, llorando, se adelantó gritando: </font><!--more--><br />
<font face="Tahoma" size="2"><br />
-¡Señor  maestro: No le pegue más! ¡No fue él, que fui yo el culpable!</p>
<p>El maestro  dejó de pegar, intrigado, y pidió explicaciones:</p>
<p>-A ver, tú, López, el  mayor: ¿Por qué te has adelantado para ser castigado sin protestar de tu  inocencia? Habla.</p>
<p>-Porque él es más pequeño, menos fuerte, y está un  poquito enfermo contestó el pequeño héroe.</p>
<p>El maestro, maravillado, le  apretó sobre su pecho. -Muchacho -dijo nunca serás en tu vida más cristiano que  hoy.</p>
<p>Esto es lo que hizo Cristo por ti y por mí. ¡Dios te bendiga,  hijito!</p>
<p>“En esto conocemos lo que es el amor: en que Jesucristo entregó  su vida por nosotros. Así también nosotros debemos entregar la vida por nuestros  hermanos.<br />
_________________________________________________________</p>
<p>Filipenses  2:5-8<br />
“Haya, pues, en vosotros este sentir que hubo también en Cristo Jesús,  el cual, siendo en forma de Dios, no estimó el ser igual a Dios como cosa a que  aferrarse, sino que se despojó a sí mismo, tomando forma de siervo, hecho  semejante a los hombres; y estando en la condición de hombre, se humilló a sí  mismo, haciéndose obediente hasta la muerte, y muerte de cruz.”<br />
Romanos  5:8<br />
“Pero Dios muestra su amor para con nosotros, en que siendo aun  pecadores,. Cristo murio por nosotros.”<br />
Juan 3.16<br />
De tal manera amó Dios  al mundo que ha dado a su Hijo unigénito para que todo aquel que en El cree, no  se pierda, sino que tenga vida eterna”.</font></div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Detingui'm agent, crec que sóc culpable!]]></title>
<link>http://klaudi.wordpress.com/2008/01/23/detinguim-agent-crec-que-soc-culpable/</link>
<pubDate>Wed, 23 Jan 2008 19:20:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>klaudi</dc:creator>
<guid>http://klaudi.wordpress.com/2008/01/23/detinguim-agent-crec-que-soc-culpable/</guid>
<description><![CDATA[Va passar fa uns caps de setmana i ara me n&#8217;adono! El cas és que estava amb els amics, havíe]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Va passar fa uns caps de setmana i ara me n'adono! El cas és que estava amb els amics, havíem quedat per a fer una calçotada, ja teníem tots els ingredients i, com sempre, anàvem malament de temps perquè ja es feia hora de dinar i no havíem ni començat. Com que jo n'era l'amfitrió vaig anar directament al contenidor del paper i el cartró a buscar quelcom per encendre la llenya per a poder coure els calçots. El cas és que vaig agafar un diari que no tenia masses setmanes que estava allà per llençar, i em vaig disposar a encendre el foc. En aquell moment no me'n vaig adonar però.. estava delinquint!<br />
Segons he pogut comprovar posteriorment en aquell diari s'hi havia imprès, repeteixo, sense que jo ho sabés, una fotografia de certa família de les "altes esferes" tots ben guarnits amb anoracs vistosos, esquís de les millors marques, ulleres de sol última moda davant d'un decorat preciós tot ben nevat, Baquèira.<br />
Què n'havia de saber jo, que estesat entre exàmens i feina havia pogut fer un foradet a la meva agenda per a poder gaudir d'un dinar amb els meus amics, hi pogués haver entre les pàgines del diari la preciosa imatge d'una família gaudint d'unes setmanes de vacances, neu i luxe?<br />
Quina errada la meva, però tothom es pot equivocar, no?</p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
