Begraven of cremeren? Terwijl ik een lesbrief schrijf over de ‘rijke stinkerds’ die vroeger ín de kerk begraven werden, speelt deze vraag even door mijn hoofd. Het is een moeilijke vraag waarop ik geen definitief antwoord op weet. Vond ik vroeger het idee van die gloeiend hete oven afschuwelijk, sinds mijn vakantie in Brabant afgelopen augustus heb ik ook bedenkingen bij een plek op een kerkhof.

Mijn moeder koos voor cremeren omdat ze dacht anders door de wormen opgevreten te worden. Ik was een jaar of twaalf toen ik een berekening probeerde te maken hoeveel wormen aan zo’n koningsmaal mochten. Onlangs las ik een ontnuchterend artikel op www.dood.nl dat wormen helemaal niet aan bod kwamen bij de ontbinding van een lichaam. Simpelweg omdat we dode lichamen volgens de wetsvoorschriften minstens vijftig centimeter onder het aardoppervlak moeten begraven. En dat is te diep voor wormen. In datzelfde artikel lees ik dat bacteriën het meeste werk verrichten.  Het zijn ook die bacteriën die een stinkend gas produceren. En dan ben ik weer bij de ‘rijke stinkerds’.

Maar goed en wel ontbonden, mag je dan gemiddeld tien tot dertig jaar op dezelfde plek blijven liggen. Nabestaanden kunnen de steen schoonmaken, zand harken en bloemetjes brengen, liefdevol en met respect voor de overledene. Uiteindelijk kunnen deze graven ook geruimd worden. En daar haak ik af. Een aantal malen trof ik in een afgelegen hoekje op een begraafplaats een berg puin van oude grafstenen. Geen nabestaande die zich daar om bekommert. Maar nog heftiger in shock was ik na mijn bezoek aan een begraafplaats in Oudenbosch.

Vlak naast de imposante koepelkerk die boven het Brabantse plaatsje uittorent is een rustieke begraafplaats met een klein kapelletje. Ik fotografeerde enkele monumentjes op deze dodenakker en het viel me op dat alles er goed geharkt bij lag. Paden waren onkruidvrij en stenen netjes gepoetst. Ik deelde deze waarneming met mijn partner even verderop. ‘Ja, ze hebben hier zo hard geschoffeld dat het onderste boven is gekomen,’ antwoordde hij. Hij wees hierbij op een stukje bot dat naast zijn rechter voet lag. Vlak voor hem lag een vingerkootje en hij had zojuist ook een stukje schedel gevonden. Mij bekroop een onpasselijk gevoel. Overal lagen stukjes beenderen van overledenen, begraven op gewijde grond. Ook het kistbeslag zat her en der in de bovenlaag van de grond. Het idee dat nabestaanden hier dagelijks komen om dicht bij een overledene te zijn speelt door mijn hoofd. Zijn zij in de wetenschap dat ze zeer binnenkort hun dierbare zelfs weer kunnen aanraken?

Sterven is een treurige gebeurtenis. Maar de dood hoort bij het leven, dus waarom geven we de overledene niet iets mee dat zijn tijd op aarde opluisterde? Voor de kist bestaan allerhande creatieve oplossingen.

Zie via de onderstaande link de film !

http://www.depers.nl/Opmerkelijk/?ID=190021&ref=rss/

HEERENVEEN - Hoe een uitvaart er ook ziet, het gaat er om dat de nabestaanden het mooi vinden. Dat spreekt voor zich, vindt Arnout de Jong van Uitvaartverzorging Van der Zwaag.

De jonge directeur van de bekende uitvaartonderneming in Heerenveen en omstreken begrijpt dan ook niets van collega bedrijven die menen dat zij hun eigen visie over het verloop van een uitvaart aan de nabestaanden moeten opdringen. ,,Een uitvaart gaat om de zorgzaam-heid aan de nabestaanden.”

,,Vroeger stonden de rituelen vast, maar dat kan niet meer in deze tijd”, meent De Jong. ,,Als jij gaat bepalen hoe het hoort dan zijn we weer terug bij af. Mensen zijn minder afhankelijk van de mening van een ander en wie is de uitvaartverzorger om dat niet te respecteren”, vraagt hij zich af. Juist vanuit de vraag van nabestaanden zijn de afgelopen jaren nieuwe interessante vormen voor een laatste afscheid ontstaan, heeft hij ervaren.

Opbaarplank

De opbaarplank bijvoorbeeld, waarbij de overledene gehuld in een lijkwade op de baar naar het crematorium of het graf wordt gedragen. De achterliggende gedachte is doorgaans dat het overleden familielid vrij en niet opgesloten de aarde verlaat, legt De Jong uit. ,,Het aardige is dat de opbaarplank en de lijkwade teruggrijpen op oude tradities, zo oud als de mens zelf. Pas later in de geschiedenis ontstond het idee van de kist als een eigen huis voor de overledene.” De wens van nabestaanden om in een rouwsieraad een klein deel van de as te bewaren valt volgens hem ook te herleiden naar het gebruik in de 17e eeuw om sieraden gemaakt van het haar van de overleden te dragen. ,,Sommige mensen willen uit milieuvriendelijke overwegingen een kist van wilgentenen. Of een ongelakte vuren kist van ruw hout. Je ziet dat uitvaarten persoonlijker worden ingevuld”, vertelt De Jong. Volgens hem is dat een goede ontwikkeling die de nabestaanden steunt in het verwerken van hun verdriet. ,,Het gaat daarbij niet om buitenissige toestanden, mensen kiezen vaak voor een expliciet element. Dat kan een door kinderen beschilderde kist zijn, maar net zo goed een eenvoudige rouwbrief. De trend naar eenvoud is juist opvallend.”

Tijd nodig

De uitvaartondernemer gunt de nabestaanden dan ook rustig de tijd om tot een weloverwogen beslissing te komen. Hij wil niet in de eerste uren na het overlijden met een lijst op de proppen komen. ,,De kunst van het vak is om geen druk op te leggen. Voor de verwerking van de dood van een dierbare heeft men nu eenmaal tijd nodig. Sommigen wat meer dan anderen, dat moet je kunnen inschatten. Is men nog niet aan de invulling van de uitvaart toe dan kom ik de volgende dag wel terug en als het nodig is de dagen erna ook.” Wat dat betreft is Van der Zwaag nog een uitvaartonderneming van de oude stempel, meent De Jong.

Eerbied vindt hij een voorwaarde voor de uitoefening van zijn bedrijf. En vertrouwen. Zo krijgen de nabestaanden een eigen sleutel van Het Afscheidshuis, het rouwcentrum van Van der Zwaag bij Oranjewoud, zodat zij op elk tijdstip van de dag de overledene in de rouwkamer kunnen bezoeken. Als de bezoekers zin hebben staat er koffie, voor kinderen is er een speelhoek. Het kan voorkomen dat meerdere families elkaar treffen in het Afscheidshuis, maar dat ziet De Jong niet als een bezwaar. In tegendeel zelfs, zij vinden steun door de constatering dat zij niet alleen staan in hun verdriet, heeft hij gemerkt. Je hoeft ook niet geheimzinnig te doen over de dood.

Kikker helpt kinderen

De Jong betreurt dan ook de ondergeschikte rol die kinderen dikwijls krijgen toebedeeld bij uitvaarten. ,,Ouders denken hun kinderen te beschermen door de confrontatie uit de weg te gaan, maar daarmee werk je het omgekeerde in de hand. Op die manier maak je kinderen bang. Laat ze maar meekomen”, adviseer ik de ouders, ,,de dood hoort bij het leven. Er bestaan prachtige kinderboeken, zoals Kikker en het vogeltje van Max Velthuijs, waarin ook voor de allerjongsten de dood op een heel natuurlijke manier wordt uitgelegd.” Maar ook volwassenen raadt hij aan om tijdig na te denken over het einde van het leven. ,,Voor de persoonlijke invulling van het einde zijn veel mogelijkheden en die sterken nabestaanden doorgaans in hun rouwverwerking’’, is zijn ervaring. Op de website van de uitvaartonderneming www.vdzwaag.nl kunnen mensen ideeën op doen. Ook zouden mensen eens kunnen overwegen om overlijdensadvertenties in de plaatselijke huis aan huiskrant te publiceren, geeft hij aan. Eigenlijk is het vreemd dat dat nauwelijks gebeurd in Heerenveen, ten slotte wil men toch graag het overlijden in eigen kring bekend maken.

http://www.deheerenveensecourant.nl/archief/20080403-13-uitvaart.htm

Nadere informatie vindt U via :

http://www.uitvaart.nl/index.php?s_page_id=92&nid=fp&id=3842

Adresgegevens:

Randweg 42

3074 BP Rotterdam

Lengweg 84

3192 BL Hoogvliet Rt

Telefoonnummer 010 2429810

Faxnummer: 010 2429813

e-mail: info@uwzrotterdam.nl

#######################################

Wilt U ook zo´n vermelding?
Copieer de tekst vanaf dit bericht,
Verander de gegevens in Uw gegevens,
dan opsturen naar info@uitvaartvoorlichting.nl

Tussen doodgaan en de begrafenis of crematie zitten hooguit vijf dagen. Naast verdriet, komen daarin veel andere zaken op de nabestaanden af. Zodra de uitvaartondernemer binnenstapt, zijn er talloze vragen die beantwoord moeten worden. Dan en nog lang daarna.

Handboek voor de dood van Bram Hulzebos en Anja Krabben biedt daarbij uitkomst. Op treffende, nuchtere toon geven de auteurs informatie over bijna alles wat rond de dood te weten valt. Iedereen die wel eens van dichtbij met de dood te maken had, zal veel in het boek herkennen. Ook de humor. Hier en daar schetsen de auteurs zulke hilarische voorbeelden, dat nare gedachten, die onvermijdelijk aan dit onderwerp kleven, even weggelachen kunnen worden.

Net als de dood zelf kent het boek veel aspecten. Het begint met het sterven zelf, waarover soms vragen moeten worden beantwoord. Willen mensen thuis sterven of in het ziekenhuis? Kan het stervensproces verlicht of versneld worden? Is er een mogelijkheid tot transplanteren en doneren?

Dan volgt de uitvaart. Nederland staat bol van wetten, toch blijkt er nog heel veel mogelijk. Er zijn talloze manieren de uitvaart persoonlijk te maken. Echte natuurbegraafplaatsen, zoals in Engeland, zijn in het kleine volgebouwde Nederland niet mogelijk, maar je mag tegenwoordig wel de as bijna overal verstrooien. Alle wijzen van lijkbezorging, van begraven tot vriesdrogen, worden door de auteurs tot in soms akelige details besproken.

Het hoofdstuk 'Eigen wensen, eigen invulling' biedt handvatten voor talloze keuzes: 'Hoe meer je zelf doet, hoe persoonlijker het is.' Dat strekt zich uit van opbaren tot kisten, de rouwkaart, het zelf dragen van de kist, de cake of de borrel. En gaat verder na de dood: wat doe je met de as of het graf? Nu de kerk voor steeds minder mensen de rituelen voorschrijft, is er ruimte voor een eigen invulling daarvan. Het boek geeft enkele voorbeelden.

Een en al narigheid? Welnee. Het hoofdstuk 'Hoe hoort het nu eigenlijk' is zelfs best vermakelijk. Door bizarre voorbeelden van Hulzebos en Krabben over kledingkeuze die fout gaat en handen die toch echt niet in de zakken horen. Daarna een heel treffende en herkenbare uitleg over hoe het toch komt dat veel gasten emotioneler zijn dan de directe nabestaanden. Die nabestaanden hóeven overigens niet flink te zijn. 'Als iemand de uitvaart van begin tot eind in een machteloze huilbui uitzit, is hij verexcuseerd'.

Het indrukwekkende laatste hoofdstuk over rouw toont aan dat de auteurs weten waarover ze spreken. Niets is zo individueel als rouw. Het boek biedt daarvoor alle begrip en ruimte.

Zoals het een handboek betaamt, staan achter in het boek lijsten. Een lijst met de financiële gevolgen van een overlijden, checklisten van alles wat er geregeld moet worden, toepasselijke teksten voor bij de rouwkaart en ten slotte pagina's vol met nuttige boeken en websites, al is die van het donorcodicil vergeten: http://www.donorregister.nl . Het boek doet de lezer heen en weer slingeren tussen verdriet (omdat bij alle voorbeelden toch gedachten aan de eigen naasten opkomen) en vrolijkheid (ook rondom de dood blijkt er toch veel te lachen). Door het hele boek heen spreekt een belangrijke boodschap: neem de tijd. Voor het regelen van de uitvaart, voor het afscheid, voor de rouw. Het lezen van het boek is een goed begin.

- Handboek voor de dood, Bram Hulzebos en Anja Krabben, uitgeverij Contact, 17,90 euro.

Steeds meer Nederlanders kiezen voor crematie. Koos in 1950 nog slechts 2.01% van de Nederlanders voor deze vorm van lijkbezorging, inmiddels is dit percentage opgelopen tot 54,48%.

Vorig jaar lieten 72.434 Nederlanders zich cremeren. In dat jaar bedroeg het totaal aantal uitvaarten 132.948 (gebaseerd op de voorlopige sterftecijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek).

Het aantal crematoria steeg vorig jaar opnieuw van 65 (2006) naar 68 (2007). De groei van het aantal crematoria lijkt niet te stuiten. Inmiddels zijn er plannen voor crematoria in Tiel, Zutphen, Sambeek (regio Boxmeer) en Hoogeveen. Bijna wekelijks komen er plannen voor nieuwe crematoria aan het licht.

Lees verder >>>>>

Goed eten in moeilijke tijden

Het slappe plakje cake bij de begrafenis wordt meer en meer vervangen voor culinaire hoogstandjes. Er is weer eten na de dood!

Vorig jaar begon kok Miguel Brugman officieel met Rouwkost, een rouw-cateringbedrijf ‘voor goed eten in moeilijke tijden’. Brugman zag een duidelijke trend in het uitvaartwezen: ‘Mensen hebben steeds specifiekere eisen en willen een persoonlijk stempel op de uitvaart drukken. Dat kan zijn met een kist of vervoersmiddel, maar ook met een maaltijd. Soms is het de wens van de overledene, soms van de familie. Een uitvaart hoeft niet altijd een treurige bedoening te zijn; er mag ook wat gevierd worden.’

Culinair uitpakken na een begrafenis is niets nieuws, weet funerair historicus Henk Kok. Het werd al gedaan in de vroege oudheid. Kok: ‘Er werd altijd uitgebreid gegeten. Aan het afsluiten van een bepaalde periode waren allerlei ceremonies verbonden. Het idee achter zo’n gezamenlijke maaltijd was dat de rouwenden uit hun isolement komen en weer opgenomen worden in de gemeenschap.’

'Zuipvaart'
Het is volgens Kok ook niet vreemd dat je als gast op een begrafenis een maaltijd kreeg. ‘Vroeger, toen er nog geen auto’s waren, was je voor een begrafenis minstens de hele dag kwijt. En je kunt mensen niet met een lege maag wegsturen. En flink wat drank: een uitvaart werd vroeger ook wel een zuipvaart genoemd. Omdat men sober leefde, gingen mensen echt los op een begrafenis.’ Tijdens en na de oorlog kwam de klad in dit gebruik. Kok: ‘Het is na de oorlog allemaal opgedroogd. Tijdens de oorlog kon je moeilijk aan eten komen. Je kreeg wel een paar rouwbonnen, maar voor weinig personen.

Na de oorlog werd alles soberder. Zeker in steden, waar ze minder vasthouden aan oude gebruiken. In de provincie – plekken die geïsoleerd zijn – blijven ze het langst bestaan.’ Dat er nu weer een tendens is naar meer en beter eten rond een uitvaart, is volgens Kok een kwestie van welvaart en een hang naar gezelligheid.

Ook Brugman merkt dat een goede maaltijd voor saamhorigheid en een ontspannen sfeer zorgt. Wat Rouwkost voorschotelt is de keuze van de familie. Dat kan een high tea zijn, maar ook een driegangendiner. ‘Zoveel mogelijk biologisch en ook met genoeg groenten. Ik zou bijvoorbeeld geen friet serveren, tenzij dat speciaal gevraagd wordt als eerbetoon aan de overledene.’ Brugman kookt zelden op begraafplaatsen zelf. Liever is hij bij de mensen thuis of op een andere persoonlijke locatie, waar hij minder last heeft van de strakke tijdschema’s van een uitvaart. De begraafplaatsen en crematoria hebben vaak contracten met grotere cateringbedrijven. Ook die gaan met hun tijd mee en serveren op verzoek steeds vaker tapas, sushi of oesters.

Iedereen een steigerhouten kist
Uitvaartorganisatie Yarden, een van de grootste van ons land, houdt rekening met specifieke wensen en brengt dat in haar laatste reclamecampagne duidelijk naar voren. Woordvoerder Monique Brouwer: ‘Een begrafenis was gestandaardiseerd, maar wordt nu steeds meer naar de wensen van de mensen ingevuld. Wij faciliteren alles. Wat jij wilt, regelen wij. Dat kan Indisch zijn of tapas, van internationaal tot regionaal, zoals Bossche bollen in Den Bosch.’ Brouwer merkt dat mensen elkaar beïnvloeden. ‘Na de begrafenis van Jan Wolkers wilde iedereen opeens een steigerhouten kist, omdat hij die ook had.’

Om aan de eetwensen van de overledene en zijn naasten tegemoet te komen heeft de Amstelveense begraafplaats Zorgvlied zelfs de hulp ingeschakeld van culinaire allesweter en recensent Johannes van Dam. ‘We willen een goed pakket aanbieden voor tijdens de condoleance. Johannes van Dam weet veel van verschillende eetculturen en adviseert ons ook bij de keuze van cateraars’, vertelt Arpad Nesvadba, directeur van Zorgvlied. ‘Er worden op dit moment doelgroepen bepaald en daar komen passende gerechten bij. Het is voor tijdens de condoleance, dus geen hele maaltijden, maar hapjes. Je hebt ook maar een half uur of uur de tijd.’

Dat de standaard broodjes kaas steeds vaker plaatsmaken voor iets bijzonders ligt volgens Nesvadba aan de individualisering van de maatschappij. Nesvadba: ‘Men ontkerkelijkt en wil daar iets voor in de plaats hebben. Dat kan een gele kist zijn of housemuziek en daar hoort eten bij. Men wil onderstrepen wat iemand betekende. Maar dat kan ook met een Hemacake omdat diegene bij de Hema heeft gewerkt.’

Flamboyant en conservatief
De culinaire doelgroepen worden door Zorgvlied onderverdeeld in verschillende geloven, flamboyante of juist conservatieve types, maar ook bijvoorbeeld Indische Nederlanders. Het is de bedoeling dat iedereen een dergelijke catering kan betalen. Nesvadba: ‘We proberen het speciale menu zo scherp mogelijk te prijzen; het moet niet veel duurder worden dan dat broodje kaas of die krentenbol.’

Brugman kan van Rouwkost nog niet rondkomen; hij heeft nu één à twee rouwcateringen per maand. Brugman: ‘Mensen moeten nog vertrouwd raken met het concept. Over een jaar of tien zal het wel ingeburgerd zijn.’

************************************************************************

In deze reportage wordt de kist van Jan Wolkers een kist van steigerhout genoemd, volgens mij is het meer zoals men dat noemt

"Boerenhout"

Namelijk ongeschaaft hout !

Kist tentoongesteld bi j Luttinkhuis in Losser

( eigen foto Bolink Uitvaartvoorlichting )

Dela Uitvaartverzorging mag een crematorium en uitvaartcentrum in Roermond vestigen op de begraafplaats 'Tussen de Bergen'. Dat heeft de Raad van State bepaald.

Het crematorium Midden-Limburg en omwonenden hadden bij de Raad vanState protest aangetekend tegen de milieuvergunning die Roermond had verstrekt. Volgens het crematorium Midden-Limburg en de buurbewoners zou hetnieuwe crematorium zorgen voor geluidshinder, parkeeroverlast enstofhinder. De Raad van State vond de klachten ongegrond.

» lees heel artikel op "L1"

Zie ook het bericht via Uitvaartmedia

Lees hier verder >>>>>

De gemeente Nieuwegein begon gisteren met de sanering van het strooiveld bij de plaatselijke begraafplaats. Het terrein is zo ernstig vervuild met zink, koper en nikkel dat gevreesd wordt voor aantasting van het grondwater.

Vervuiling van strooivelden ontstaat doordat na verbranding metalen van bijvoorbeeld (gebits)prothesen achterblijven. Meestal wordt bij vervuiling gekozen voor het tijdelijk sluiten van een veld waarvan de maximumcapaciteit volgens de geldende milieurichtlijnen is bereikt.

Tot sanering komt het vrijwel nooit, zegt Emile van den Wijngaard van Crematorium Zuylen in Breda. "Wij hebben op de begraafplaats Zuylen drie strooivelden met een totale oppervlakte van ongeveer een hectare. Daar strooien we sinds tien jaar alleen nog as uit als de familie er graag bij is. Wanneer nabestaanden niet bij de verstrooiing willen zijn, gaan we naar de Chaamse bossen of naar zee."

Die laatste twee opties zijn weliswaar duurder, maar nog altijd goedkoper dan een volledige bodemsanering, zegt Van den Wijngaard.

In Bergen op Zoom en Roosendaal spelen die uitwijkproblemen niet, zegt Bram Hommel, directeur van de Stichting Crematoria en Begraafplaatsen Zoom en Zegestede. "Wij hebben voldoende bosgebied in de omgeving en maken gebruik van wisselgebieden. We gebruiken terreinen vijf tot zeven jaar niet om zo de natuur de tijd te geven zichzelf te herstellen."

De Stichting Begraafplaatsen Oosterhout heeft onlangs grond aangekocht om het vervuilingsprobleem het hoofd te bieden. Voorzitter Rien van Noort: "Wij hebben geen eigen crematorium maar sinds 1993 wel een eigen strooiveld. Daarmee zitten we aan de grens van wat volgens de voorschriften toelaatbaar is. Vandaar dat we de capaciteit verdubbelen."

Crematoria moeten de bodem regelmatig laten onderzoeken door externe, gespecialiseerde bureaus. Daarnaast controleert ook het ministerie van VROM de crematoria.

Hoogeveen - B en W van Hoogeveen staan nog steeds achter de bouw van een crematorium op de nieuwe begraafplaats Zevenbergen bij Fluitenberg. Dat heeft wethouder Betty Poutsma (ChristenUnie) de gemeenteraad laten weten.

Plannen voor een verbrandingsoven voor stoffelijke overschotten zijn er al langer. Door een fout in het bestemmingsplan is de bouw tot nu toe niet mogelijk. Het park omsluit de woning van een bejaarde bewoonster die in haar woongenot wordt beknot; deze omissie wordt gerepareerd.

Uitvaartbedrijven Yarden en DELU juichen de plannen voor een crematorium toe. Beide partijen willen samen een nieuw uitvaartcentrum met crematorium in Fluitenberg beheren. De bouwkosten schat algemeen directeur Bert Noordzij van DELU tussen 3,5 en 4,5 miljoen euro.

Yarden en DELU willen op Zevenbergen een multifunctioneel gebouw met een aula en een koffiekamer. Onzekere factor is het aantal graven dat Hoogeveen in de toekomst gaat ruimen aan de Zuiderweg.

"Het toekomstige grafruimingbeleid van de gemeente betekent dat de begraafplaats aan de Zuiderweg in trek blijft als laatste rustplaats", zegt de DELU-directeur. "Dat heeft gevolgen voor de exploitatie van Zevenbergen."

Landelijk is de verhouding begraven-cremeren ongeveer fiftyfifty. In Hoogeveen en omgeving laten meer mensen zich ter aarde bestellen, ongeveer 65 procent. Dit wordt veroorzaakt door traditionele verhoudingen en praktische overwegingen. Noordzij: "Wie zich vanuit Hoogeveen wil laten cremeren moet naar Meppel, Assen of Emmen. Dat kan een bezwaar zijn."

Cremeren en begraven kosten rond de 4000 euro. Een begrafenis valt uiteindelijk duurder uit door de aanschaf van een grafsteen. Die kost ongeveer 3000 euro. De aanschaf van een urn komt op ongeveer 1500 euro.

Hallo beste mensen,

Sinds enige tijd ben ik werkzaam in de uitvaartbranche als spreekster. In de naaste omgeving van Hengelo Overijssel. Ik wil U bij deze kennis laten maken met mijn website www.riasluijer.nl waar U meer over mij en mijn werkzaamheden vindt.

Mvg: Ria Sluijer

Uitvaartverzorging BVLO, garandeerd begeleiding van begrafenis of crematie met net dat beetje meer persoonlijke aandacht en plaatselijke kennis dan de bekende Landelijke collega's. Een uitvaart is namelijk meer dan begraven of cremeren alleen.

Klik op de onderstaande foto, voor een complete fotoreportage!

De Harley Motor met Uitvaartzijspan !!

Grotere ruimte voor ontvangst en dubbele parkeerruimte.

Het crematorium aan de Bellamystraat in Terneuzen wordt van binnen ingrijpend verbouwd. Daarnaast wordt de parkeerruimte bijna verdubbeld. De raad van commissarissen van Monuta in Apeldoorn, de eigenaar van het crematorium, heeft daarvoor het licht op groen gezet. De directie van Monuta heeft dat laten weten aan wethouder Jaap Bos van Terneuzen.

De plannen voorzien onder andere in een extra koffiekamer en betere looproutes. Door te werken met flexibele wanden, kan de grootte van de ontvangstruimte worden aangepast aan de behoefte. "Monuta laat nu een nieuwe bouwtekening maken", zegt Bos. "Dan volgt overleg met de gemeente om een en ander op de rails te zetten."

De ontmoetingsruimte bij het crematorium voldoet allang niet meer aan de eisen en is veel te klein. Bij een begrafenis of crematie moeten mensen vaak buiten staan, omdat de ontvangstruimte te klein is.

Vier jaar geleden werden de problemen al aangekaart door raadslid Giel van Boom (TOP Gemeentebelangen), die de zaak daarna nog herhaaldelijk onder de aandacht bracht. "Ik ben blij dat er nu, na meer dan vier jaar, eindelijk schot in komt", zegt Van Boom.

Naast de interne verbouwing wordt de parkeerruimte bij het crematorium ongeveer verdubbeld. "Dat is ook een noodzaak", zegt wethouder Bos, "want het blijkt dat het aantal parkeerplaatsen nu aan de krappe kant is." Eigenlijk fungeert het parkeerterrein bij het winkelcentrum Zuidpolder als een soort overloopterrein voor bezoekers van het crematorium. In de praktijk vinden veel mensen dat echter te ver lopen en worden auto's eerst in de omliggende woonstraten geparkeerd, tot die vol staan.

Bos is blij dat Monuta het besluit heeft genomen om het crematorium aan te passen. "De afgelopen twee jaar dat ik hier als wethouder zit, hebben we vanuit de gemeente de kwestie regelmatig aangekaart. Het heeft lang geduurd, maar, wij kunnen als gemeente een particulier bedrijf uiteraard niet forceren om iets te doen."

Op vrijdag 14 maart opende burgemeester Hans Schmidt de vernieuwde aula op de begraafplaats aan de Meeuwenlaan. De gemeente startte in het najaar van 2007 met de restauratie, omdat de aula niet meer voldeed aan de hedendaagse wensen voor een uitvaart.

Gerestaureerd en gemoderniseerd

De monumentale aula is gerestaureerd en gemoderniseerd. Zo is er rondom de aula nieuwe verlichting aangebracht, er is een opbaarkamer en een nieuwe orgel met geluidsinstallatie. De vloer is opnieuw gestoffeerd en in de zaal zijn nieuwe stoelen en nieuwe tafels geplaatst. Door een glazen wand met uitzicht op de begraafplaats, heeft de aula een open uiterlijk gekregen. Totaal kunnen 60 tot 75 personen plaatsnemen. Door de vernieuwingen voldoet de aula aan de eisen voor een uitvaart van deze tijd.

Een mooie bijkomstigheid is de led-verlichting die ‘s avonds buiten te zien is. Het geeft het monumentale pand een moderne uitstraling, waarbij de glas-in-loodramen mooi afsteken bij de stenen muur.

Na jaren vinden er vanaf deze week weer officiële plechtigheden plaats in de aula.

Een manager bij een telerscorporatie en een uitvoerder in de bouw zijn samen een uitvaartonderneming begonnen. John van Kleef (44) en Walter van Leeuwen (39) willen met hun bedrijf De Regenboog verder gaan dan gewone uitvaartbedrijven.

Ze verzorgen lezingen of persoonlijke gesprekken en doen aan verschillende vormen van beleiding en nazorg. Als vrijwilliger doen ze al jaren aan stervensbegeleiding, verliesverwerking en avondwakes, onder andere in Naaldwijk. Met deze ervaring besloten de Schipluidenaren meer te doen.

Met De Regenboog willen ze een afscheidsceremonie persoonlijker maken. De onderneming is niet aan een kerk gebonden.

Bijzonder zijn de rondetafelgesprekken op de zolder van de oude pastorie Op Hodenpijl in Schipluiden.

Van Leeuwen: „Gezeten om een ronde tafel van drie meter doorsnede praten we met mensen over de zin en onzin van het leven, verlies en relaties.’’

„Vorige week hadden we onze eerste uitvaart in Schipluiden,’’ zegt Van Leeuwen. „Maar we richten ons ook op het Westland. We werken er nu nog in deeltijd naast, maar we willen ons fulltime gaan wijden aan onze nieuwe onderneming.’’

De laatste hobbel alvorens het nieuwe crematorium op het Tielse bedrijfsterrein Medel kan worden gebouwd, wordt binnenkort genomen.

Gisteren stemde het college van B en W in met het verplaatsen van houtbedrijf De Linde, dat nu nog naast de beoogde crematorium-locatie zit.

Omdat de houtzagerij lawaai maakt, werd een bezwaar vanuit de ondernemer verwacht. Dat dilemma wordt nu opgeheven door het bedrijf elders op Medel te vestigen. De gemeente verwacht nu geen bezwaar meer tegen de bestemmingsplanwijziging en bouwvergunning voor het crematorium. Naar verwachting kan over een maand of drie gebouwd worden.

Al eerder waren milieubezwaren weggenomen. Ook is het architectonisch ontwerp al lang geleden goedgekeurd.

Het wordt wellicht mogelijk in de eigen regio gecremeerd te worden. Dat zou dan over ongeveer twee jaar kunnen bij de gemeentelijke begraafplaats in Sambeek. Nu moeten nabestaanden van overledenen die gecremeerd worden nog rijden naar plaatsen als Uden, Nijmegen, Beuningen of Blerick waar crematoria staan.

De regionale uitvaartondernemer Wilbert Goemans is met de landelijke uitvaartorganisatie Yarden aan het onderzoeken of een crematorium in deze regio haalbaar is. De gemeentelijke begraafplaats van Boxmeer, aan de rand van Sambeek, lijkt daarvoor de aangewezen plek. Om de begraafplaats heen liggen grote lappen grond van de gemeente. Die wil al op korte termijn de begraafplaats wat betreft oppervlakte verdubbelen. Dat gebeurt noordwaarts, richting de wijk Luneven in Boxmeer.

Uitvaartondernemer Goemans heeft onlangs een oude aula op de locatie in Sambeek nog verbouwd tot een hedendaags uitvaartcentrum met opbaarkamers. "Maar dat is tijdelijk. We willen hier een modern uitvaartcentrum bouwen. Dat gebouw combineren met een crematorium is een logische volgende stap." In Gennep opent Goemans medio april aan de boskant van nieuwbouwwijk Pagepark zijn nieuwste uitvaartcentrum.

Onderzoek naar de haalbaarheid van een Sambeekse lijkoven moet in april afgerond zijn. "Daarna gaan we met een voorstel naar de gemeente Boxmeer", zegt een woordvoerster van Yarden. " Eerste onderzoeksresultaten zijn veelbelovend", weet ondernemer Goemans, die vooral Boxmeer, Gennep en Sint Anthonis als werkgebied heeft. " Ik schat dat er jaarlijks vier- tot vijfhonderd crematies nodig zijn om zo'n crematorium rendabel te krijgen." Volgens Goemans niet onhaalbaar, gelet op de vergrijzing die in Brabant en Limburg hard toeslaat en het feit dat steeds meer mensen gecremeerd worden.

Wethouder Bert Moeskops hoopt snel op uitsluitsel van Goemans en Yarden. "Wij moeten ook verder met de ontwikkeling van de begraafplaats. Wij staan zeker niet afwijzend tegenover dit plan. Zo'n voorziening heeft deze regio nog niet. Nu moet iedereen eerst een stuk rijden. Maar zo'n crematorium moet wel, vinden wij, voor iedereen toegankelijk zijn."

In het weekend van 1 en 2 maart is er in het crematorium in Enschede met man en macht gewerkt aan de aanpassing van de kleine aula en de daarbij behorende koffiekamer.
De reden hiervoor is dat er meer en meer gekozen wordt voor het afscheid nemen in kleine kring. Voor het afscheid nemen in kleine kring was er een kleine aula en een daarbij behorende koffiekamer.

Om het gevoel van het “onder ons” zijn dat er is bij het afscheid nemen in kleine kring nog meer inhoud te geven is er voor gekozen deze aula en de koffiekamer aan te passen. De aula heeft nu de uitstraling van een huiskamer gekregen. Warm, ongedwongen en sfeervol. De koffiekamer is ook in die stijl aangepast. In de koffiekamer kan, als de nabestaanden dat op prijs stellen, geluisterd worden naar achtergrondmuziek.

In het weekend is er hard gewerkt door de aannemer, de tapijtlegger, de plafondbouwer, de geluidsmensen, maar zeker niet te vergeten door de medewerkers en medewerksters van het crematorium. Veel leidingen zijn verlegd en nieuwe leidingen aangelegd. De inrichting en de kleurstelling zijn in samenspraak met medewerkers uitgekozen. De muren zijn gesaust en het houtwerk is geschilderd. In de kleine aula zijn twee glazen deuren, naar een eigen ontwerp, beschilderd door een van de medewerkers. Op de deuren staat een vliegende vredesduif, midden in een cirkel omgeven door veel kleuren.

Als zelfstandig uitvaartvoorlichter was ik daar aanwezig, en heb er een fotoreportage gemaakt. Het is een prachtig crematorium geworden. Er is VANDAAG 08-03-2008 ( 8 maart ) een Openhuis die ik U ten zeerste kan aanbevelen!

O ja, dat er tevens een hoop personen aanwezig waren van de IFA waar ik in 2007 ook tot de juryleden behoorde berust op toeval, ik maak tegenwoordig voor de IFA wel fotowerk, maar vandaag was ik dus voor mezelf aanwezig !

De fotoreportage kunt U zien via deze link

Zie ook dit bericht over de opening van het crematorium!

Steeds meer mensen zoeken naar een voor hen passende manier voor de laatste bestemming van een geliefde of voor zichzelf. Aan de reeds bestaande manieren van asverstrooiing voegt Aqua Air Services een uniek concept toe. de Helium ballon verstrooiing !!

Lees de website verder via deze link

Acht minuten lang kunnen de nabestaanden in diepe rouw omhoog blijven turen. Dan verdwijnt de ballon, met daarin de as van hun dierbare, uit het zicht. Voorgoed. Later, op een hoogte van 10 à 20 kilometer, zal het ding uiteenspatten. De as verdwijnt in de lucht.

,,Een ultiem gevoel van vrijheid dus. Dichter bij de hemel kun je de overledene niet laten komen,’’ .

Voordelen zijn er vooral voor de rouwenden. Zij kunnen de ballon loslaten waar ze maar willen. ,,In de eigen achtertuin, om maar een voorbeeld te geven.’’

Op het moment suprème is het bedrijf er altijd bij. Want een asballon laat je niet zomaar eventjes op. De officieel benodigde toestemming is er, zegt De Vries.

De as en helium worden in een speciale ruimte (‘een mobiele unit’) in de ballon gebracht, zodat de as niet kwijtraakt als er een ongelukje gebeurt.

De ballon zelf is overigens hartstikke stevig. ,,Je kunt er bij wijze van spreken op gaan zitten.’’ Je hebt ze in verschillende groottes, maar een doorsnede van anderhalve meter is gebruikelijk.

De prijzen voor een verstrooiing per ballon beginnen bij 550 euro.

Terwijl stofwolken het crematorium

omhullen en graafmachines de vijver-in-wording uitdiepen, laat Fred Oostrum zijn handen wapperen.

Vandaag geen net pak voor het directielid van de crematoriumstichting. "Dat is nu het mooie van onze mensen. Iedereen staat voor de zaak. Als er gesjouwd moet worden, sjouwen we állemaal", zegt bestuursvoorzitter Ad Petermeijer.

Dat sjouwen is nodig ook, want luttele dagen voor de officiële opening (komende vrijdag) oogt het gloednieuwe Roosendaalse crematorium aan de Ionweg nog als een bouwput. "Maar geloof me, vrijdag wordt hier níet meer gewerkt. Het komt goed", verzekert Petermeijer.

De al gauw vierhonderd genodigden die de openingshandeling door burgemeester Michel Marijnen en Petermeijer aanschouwen, kunnen zich in elk geval neervlijen op de, zeer in het oog springende, paarse banken in de grote aula van het crematorium. Heel veel paars met hier en daar oranje en witte bekledingsvlakken. Modern en sfeervol tegelijk. "Paars is de kleur van het rouwen. Het hoort bij het afscheid van het leven", aldus stichtingsdirecteur Bram Hommel.

De Bergse stichting die de twee crematoria in Roosendaal en Bergen op Zoom beheert, gaat voortaan door het leven als de Stichting Crematoria en Begraafplaatsen Zoom- en Zegestede. Zoomstede is de naam van de Bergse vestiging; Zegestede was al de naam van de aangrenzende begraafplaats. "Die naam voeren we ook voor het crematorium", zegt Petermeijer.

Hij wil, nu de opening aanstaande is, werkelijk niets aan het toeval overlaten. Wie dezer dagen de directiekamer op de eerste etage van het crematorium binnenwandelt, ziet twee provisorische bedden. "Ja, het is nodig. Permanent brengen twee medewerkers hier de nacht door." Om lieden met minder goede bedoelingen af te schrikken, wil Petermeijer maar zeggen. De stichting werd eind vorig jaar nog geconfronteerd met onverlaten die een groot aantal stroomkabels afknipten. Maanden werk, in no time tenietgedaan.

Na de officiële opening vrijdag houdt het crematorium zaterdag open huis. Door het hele gebouw heen zijn stichtingsmedewerkers beschikbaar om vragen van het publiek te beantwoorden. Alle ruimten zijn te bezoeken, ook de plek waar de oven staat. Diverse standhouders geven uitleg over bijvoorbeeld asbestemming. De open dag wordt muzikaal omlijst door de Roosendaalse Vocal Group Nouveau, de muzikanten Maarten Stalpers en Hans Hest en Steenbergenaren Esther de Ron en Stefan Uijtewilligen.

Op maandag 10 maart kunnen de eerste uitvaarten plaatsvinden in het nieuwe crematorium. Voor diensten met veel bezoekers biedt het 'balkon' in de aula soelaas. In de ontvangstruimte hangen bovendien twee flatscreens waarop de afscheidsdienst in de aula te volgen is.

Verleden week opende het eerste tijdelijke rouwcentrum van Nederland zijn deuren in Rotterdam. De semipermanente accommodatie is ontwikkeld door het Limburgse bedrijf Neptunus
en wordt ingezet tijdens de verbouwing van het gemeentelijke crematorium Hofwijk . Alle dagelijkse activiteiten van het crematorium worden de komende 20 weken verplaatst naar het demontabele rouwcentrum. Het tijdelijke rouwcentrum is de meest geavanceerde in zijn soort en is dan ook bijna niet te onderscheiden van vaste rouwgelegenheden.

Het demontabele rouwcentrum (20 x 35 m) bevat net zoals het bestaande crematorium een aula en verschillende condoleanceruimtes. Door de inzet van de tijdelijke accommodatie kunnen de bedrijfsactiviteiten van het crematorium gewoon doorgaan, zonder dat de gasten iets merken van de renovatie. Het demontabele onderkomen is voorzien van alle mogelijke luxe zodat bezoekers niet door hebben dat ze in een tijdelijk gebouw zijn.

Neptunus directeur Dorrie Eilers: “De afwerking van het tijdelijke gebouw is zeer hoogwaardig, op die manier blijft de dienstverlening van het crematorium op het zelfde hoge niveau. Voorheen werden tijdelijke accommodaties vooral gebruikt als bedrijfsruimte. Maar sinds een aantal jaar is daar verandering in gekomen en worden semipermanente accommodaties ook gebruikt als winkel, restaurant of supermarkt en nu dus als rouwcentrum. Het is dan belangrijk dat klanten niet merken dat het om een tijdelijk gebouw gaat. We verwachten de komende jaren enkele tijdelijke rouwcentra in Europa te plaatsten.”