Al enkele jaren concentreren de trendy ondergoedmerken zich op de bobbel vooraan. Denk aan de Wonderjock van aussieBum, de WildmanT Ball Lifter, de Andrew Christian Show-It Technology en vele anderen.

In 2008 focust Christian zich op de ronde konten, met de Butt Lifting Technology Boxer. Bedoeling is om mannen met een platte poep aan een ronde bips te helpen. Dat is voorlopig zeldzamer. Er is wel de de DIM Push-Up Shorty, maar daarbuiten? Enfin, andere ontwerpers zullen wel volgen en de volgende stap zal een combinatie van beiden zijn: meer volume voor- én achteraan. Jammer dat er alleen boxerversies bestaan.

Christian kreeg heel wat bekendheid met zijn Barack Obama-lijn. Daarin onderscheidt hij zich van de rest en hij steunt ook de Obama-verkiezingscampagne.

Groen

Net als 2(x)ist, C-IN2, aussieBum en anderen heeft AC zijn bamboe-ondergoedlijn. Groen en ecologie waren hot in 2007. Volgens Christian is het meer dan een hype, het is een trend. Hij gelooft dat mensen echt van levensstijl veranderen en dat dit zich ook uit in ondergoed.

Op deze video zie je een ondergoedwissel: van de grijze Calvin Klein-slip naar een witte Andrew Christian.

[dailymotion id=x5yu95]

Kees de Kort, of Cees de Kort doet mij altijd weer schrikken. De man mag dagelijks een berg ellende over Nederland uitstrooien via BNR. Het gaat dan vooral over de sores van beleggers, de problemen van de huizenmarkt in de VS en alle ellende die de financiële goeroes daar over zichzelf hebben afgeroepen. Allemaal om de Amerikaanse beleggers een masturbatief orgasme te bezorgen.

Van het dna van het sperma dat daarbij behoort, zijn in Nederland ook de sporen te vinden en dat tast het zenuwstelsel aan. Dominees en pastoors zeiden het vroeger al: handjes boven de lakens, jongens. Overigens hadden ze daar zelf veel moeite mee, maar dat terzijde. Je kon zelfs ruggenmergkanker krijgen van het "trekken".

Nou, je kunt wel zeggen dat de financiële markt inderdaad behoorlijk ziek is maar aan de andere kant krijgen we er toch maar niet genoeg van. In mijn woonplaats hebben we nog maar net een nieuw stadshart op poten gezet met een reeks van nieuwe winkels, of er moet nog meer bij komen. Aan de andere kant van de rivier wordt het oude dorpshart omgetoverd tot aanvullend stadshart en ook daar moeten weer flink veel winkels komen. Tegelijkertijd is het de bedoeling om een multifunctioneel "leisure"centrum te openen met...alweer veel winkels en een oude fabriek wordt omgebouwd om er...winkels...in  te vestigen.

Zo zie je dus hoe twee aan elkaar tegengestelde bewegingen rustig voortgaan, zich onbewust van de bestaande situatie. Dat zal wel bij de hedendaagse dynamiek en flexibiliteit horen: niets aantrekken van de werkelijkheid. Intussen gonst het land van de sociale onrust want buschauffeurs en hun collega's van de tankwagens krijgen een belabberd inkomen. De één wordt slecht betaald terwijl de ander zich blauw betaalt aan de brandstof voor zijn voertuig. Die buschauffeurs hebben ze eerst nog geprobeerd zoet te houden door een zelfbetaalde loonsverhoging. De  immer te laat zijnde stuurmannen trapten daar mooi niet in. Nee, als het om de protemonnee gaat, laten ze hun kop koffie desnoods wel half leeg staan. Dan is het haasten geblazen.

Ja, en half Nederland ziet de inhoud van zijn portemonee slinken. Niet omdat er niet hard genoeg wordt gewerkt. O nee, want vanwege de noodzaak van arbeiden worden zelfs de IVF-kindertjes het grootste deel van de dag in kazernes gedumpt. Nee, het komt door de economie, de conjunctuur die sinds het gemasturbeer in de VS begon sterk is verminderd. En met die sterk vermagerde portemonnees moeten de burgers nu maar al die winkels bezoeken, winkels, koopbordelen waar je je steeds meer kunt vergapen aan alles wat je nog niet hebt. Ja, daar kun je als schuldhulpverlener natuurlijk niet tegen op.

Al die winkels zijn natuurlijk goed voor de economie maar heel slecht voor onze kindermondjes. Ik vraag me al wel eens af of er gezinnen zijn waar wel een plasmascherm maar geen dienblad met ontbijtbordjes in huis is. Nou ja, zo'n plasmascherm kan natuurlijk heel goed als dienblad dienen, als het gezin eindelijk heeft gemerkt hoe duur zo'n kreng in het gebruik is. Dat heet dan weer multifunctionaliteit.

Nee, meer winkels, ik zie er de lol niet van in. Het zou wel goed kunnen zijn om meer soorten winkels te hebben, winkels die echt een verscheidenheid aan kwaliteit en aanbod laten zien. Dat hoeven er niet per se meer te zijn. Maar ja, het is de volstrekt bespottelijke en zelfs misdadige  concurrentieslag tussen gemeenten die stadsbesturen dwingt tot alsmaar meer, mooier, groter en fantastischer. Daarbij moet het ze toch een doorn in het oog zijn dat ze nooit wolkenkrabbers zullen hebben die uitkomen boven de hoogbouw van Benidorm.

Dat is jammer want uitgerekend daar, en langs de hele Middellandse Zee staan we bekend als het volkje van "kijken, kijken en niet kopen". Gewoon, verstandige zuinigheid. Dat laatste stukje verstand proberen onze stadsbesturen met hun tsunami (laat ik het woord ook eens gebruiken) aan winkels er uit te rammen. "Kopen lul", lijken ze te zeggen, ook tegen degenen die oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied komen. Onder het mom van integratie natuurlijk. Iedereen "Consu-mens". Dan zijn we toch allemaal zo'n beetje hetzelfde? 

Tot sterkte,

Kj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.modefabriek.nl/index.php?page=9_3

www.nauticringsuperstore.nl

www.urbanmag.be/artikel/1208/kroniek-van-de-overdaad

www.vrouw.blog.nl/beauty/2008/01/08/vrouwen-met-parfum-overdaad-mogelijk-depressief

www.lucaswashier.nl/?p=5932

www.libertarian.nl/NL/archives/000559.php

www.zestienmiljoenmensen.web-log.nl/zestienmiljoenmensen/2004/03/consumentisme

Kees de Kort, of Cees de Kort doet mij altijd weer schrikken. De man mag dagelijks een berg ellende over Nederland uitstrooien via BNR. Het gaat dan vooral over de sores van beleggers, de problemen van de huizenmarkt in de VS en alle ellende die de financiële goeroes daar over zichzelf hebben afgeroepen. Allemaal om de Amerikaanse beleggers een masturbatief orgasme te bezorgen.

Van het dna van het sperma dat daarbij behoort, zijn in Nederland ook de sporen te vinden en dat tast het zenuwstelsel aan. Dominees en pastoors zeiden het vroeger al: handjes boven de lakens, jongens. Overigens hadden ze daar zelf veel moeite mee, maar dat terzijde. Je kon zelfs ruggenmergkanker krijgen van het "trekken".

Nou, je kunt wel zeggen dat de financiële markt inderdaad behoorlijk ziek is maar aan de andere kant krijgen we er toch maar niet genoeg van. In mijn woonplaats hebben we nog maar net een nieuw stadshart op poten gezet met een reeks van nieuwe winkels, of er moet nog meer bij komen. Aan de andere kant van de rivier wordt het oude dorpshart omgetoverd tot aanvullend stadshart en ook daar moeten weer flink veel winkels komen. Tegelijkertijd is het de bedoeling om een multifunctioneel "leisure"centrum te openen met...alweer veel winkels en een oude fabriek wordt omgebouwd om er...winkels...in  te vestigen.

Zo zie je dus hoe twee aan elkaar tegengestelde bewegingen rustig voortgaan, zich onbewust van de bestaande situatie. Dat zal wel bij de hedendaagse dynamiek en flexibiliteit horen: niets aantrekken van de werkelijkheid. Intussen gonst het land van de sociale onrust want buschauffeurs en hun collega's van de tankwagens krijgen een belabberd inkomen. De één wordt slecht betaald terwijl de ander zich blauw betaalt aan de brandstof voor zijn voertuig. Die buschauffeurs hebben ze eerst nog geprobeerd zoet te houden door een zelfbetaalde loonsverhoging. De  immer te laat zijnde stuurmannen trapten daar mooi niet in. Nee, als het om de protemonnee gaat, laten ze hun kop koffie desnoods wel half leeg staan. Dan is het haasten geblazen.

Ja, en half Nederland ziet de inhoud van zijn portemonee slinken. Niet omdat er niet hard genoeg wordt gewerkt. O nee, want vanwege de noodzaak van arbeiden worden zelfs de IVF-kindertjes het grootste deel van de dag in kazernes gedumpt. Nee, het komt door de economie, de conjunctuur die sinds het gemasturbeer in de VS begon sterk is verminderd. En met die sterk vermagerde portemonnees moeten de burgers nu maar al die winkels bezoeken, winkels, koopbordelen waar je je steeds meer kunt vergapen aan alles wat je nog niet hebt. Ja, daar kun je als schuldhulpverlener natuurlijk niet tegen op.

Al die winkels zijn natuurlijk goed voor de economie maar heel slecht voor onze kindermondjes. Ik vraag me al wel eens af of er gezinnen zijn waar wel een plasmascherm maar geen dienblad met ontbijtbordjes in huis is. Nou ja, zo'n plasmascherm kan natuurlijk heel goed als dienblad dienen, als het gezin eindelijk heeft gemerkt hoe duur zo'n kreng in het gebruik is. Dat heet dan weer multifunctionaliteit.

Nee, meer winkels, ik zie er de lol niet van in. Het zou wel goed kunnen zijn om meer soorten winkels te hebben, winkels die echt een verscheidenheid aan kwaliteit en aanbod laten zien. Dat hoeven er niet per se meer te zijn. Maar ja, het is de volstrekt bespottelijke en zelfs misdadige  concurrentieslag tussen gemeenten die stadsbesturen dwingt tot alsmaar meer, mooier, groter en fantastischer. Daarbij moet het ze toch een doorn in het oog zijn dat ze nooit wolkenkrabbers zullen hebben die uitkomen boven de hoogbouw van Benidorm.

Dat is jammer want uitgerekend daar, en langs de hele Middellandse Zee staan we bekend als het volkje van "kijken, kijken en niet kopen". Gewoon, verstandige zuinigheid. Dat laatste stukje verstand proberen onze stadsbesturen met hun tsunami (laat ik het woord ook eens gebruiken) aan winkels er uit te rammen. "Kopen lul", lijken ze te zeggen, ook tegen degenen die oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied komen. Onder het mom van integratie natuurlijk. Iedereen "Consu-mens". Dan zijn we toch allemaal zo'n beetje hetzelfde? 

Tot sterkte,

Kj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.modefabriek.nl/index.php?page=9_3

www.nauticringsuperstore.nl

www.urbanmag.be/artikel/1208/kroniek-van-de-overdaad

www.vrouw.blog.nl/beauty/2008/01/08/vrouwen-met-parfum-overdaad-mogelijk-depressief

www.lucaswashier.nl/?p=5932

www.libertarian.nl/NL/archives/000559.php

www.zestienmiljoenmensen.web-log.nl/zestienmiljoenmensen/2004/03/consumentisme

Hier hoort een beetje uitleg bij: de jongen met het hp-shirt op de foto is druk bezig zijn verjaardagstaart te snijden met een Macbook Air. Nu die jongen is Rahul Sood, oprichter van Voodoo PC, en tevens op de pay-roll bij HP. Een foto die snel de ronde zal doen op het internet, maar we zijn vriendelijk en laten de jongen in kwestie zijn woord doen:

My friend over at PhoneTag, James Siminoff, thought it would be funny to hand over a Macbook Air as a "gift" after I blew out the candle on a birthday cake. I immediately used it to cut the cake, it's so damn sharp it did a fine job. People thought it was funny enough to blog. So before this thing spreads, I thought I'd explain myself: It was a combination of some fantastic wine, constant ribbing from my friends, and a hand rolled cigar that did this.

As I see the Mac fans are coming out in droves, much respect... and um... it was a joke - I guess you had to be there ;)

Bron: Engadget

Internet en restaurants: een goede combinatie?

Ik ben een laatstejaarsstudente TEW aan de Universiteit van Antwerpen en schrijf een thesis over de impact van Internet op Word-Of-Mouth communicatie (mond-tot-mond reclame). Graag zou ik u enkele vragen willen stellen over uw ervaring met het online plaatsen en opzoeken van informatie in verband met restaurants. Het invullen van deze vragenlijst zal slechts een 10-tal minuten van uw tijd in beslag nemen. De resultaten van deze enquête zullen volstrekt anoniem worden verwerkt.

Indien u kans wil maken op een Bongo bon 'Wereldkeuken' ter waarde van €34,90, gelieve dan op het einde van de vragenlijst uw e-mail te vermelden!

Alvast bedankt!

Céline De Schryver
Mr. M. Weverbergh (Promotor)

De blog Ik ben tolero toont een e-mail die oproept om de VTM-nieuwsredactie te spammen (o ironie, in deze zaak) met klachten over GAYiD.EU. Deze actie illustreert de toegenomen mondigheid van consumenten. Dit is een algemeen fenomeen. De misnoegde consument stapt steeds sneller naar de pers, plaatst zijn grieven online of stapt naar een ombudsdienst.

Merk

Hoe moet je als onderneming of organisatie nu reageren. Klachten zijn vaak emotioneel, zeker in de formulering. Maar klachten zijn daarom niet onjuist, en zeker niet nutteloos. Een klacht toont ook de sterkte van een merk. Immers, het merk is belangrijk genoeg bevonden om ertegen in te gaan. "Hoge bomen vangen veel wind", nietwaar?

Even een doorwinterde communicatiespecialist bijhalen, Fons Van Dyck, van Think/BBDO.

Klachtenindex, Fons Van Dyck, De Standaard, 11.03.2008 (zie ook zijn blog).
In het verleden trachtten veel merken die ontevreden klanten de mond te snoeren. Ze bekeken hun klanten als een blok aan hun been; stilzwijgen of doodgraven leek de beste remedie. Ik hoorde de opmerking onlangs nog: 'We weten dat er klachten zijn, maar we hebben het opgegeven om er nog langer op in te gaan.' Want hoe meer je op de klanten reageert, hoe meer ze van zich laten horen, klonk het vergoelijkend. Het lijkt wel alsof iemand het over weerspannige kleuters heeft en niet over klanten die uiteindelijk op het einde van de maand het salaris van de manager in kwestie betalen.

Het getuigt van een visie die weinig hedendaags is en erg op de korte termijn gericht is. Het blijkt ook weinig efficiënt, want maar al te vaak komt de klacht als een boemerang, of beter als een sneeuwbal, terug. Negatieve ervaringen gaan immers meer over de lippen dan positieve. En echt misnoegde klanten slagen er toch in een forum te vinden, hetzij via een consumentenprogramma op de televisie of de radio, hetzij via de lezersbrievenrubriek van kranten of magazines. Nee, een struisvogelhouding creëert misschien tijdelijk een zekere comfortzone, maar op termijn maakt ze heel stinkende wonden.

Een modern merk moet op een open en positieve manier naar die criticasters kijken en hen zelfs bejubelen. De ontevreden consument bewijst je immers een dienst, want hij voelt zich voldoende betrokken bij je merk om erover te schrijven. Hij schenkt je als het ware een gratis klantentevredenheidsonderzoek en geeft aan wat beter kan en wat moet veranderen. Toegegeven, de klachten zijn niet altijd representatief en wie het luidst roept, heeft niet altijd gelijk. Maar de misnoegde klant die zijn mening uit, is zeker meer waard dan de consument die meteen de deur achter zich dichttrekt en naar de concurrentie overloopt.

De perfectie is niet van deze wereld of heeft in veel gevallen een veel te hoge kostprijs, die consumenten in veel omstandigheden ook niet bereid zijn te betalen. Daarover open communiceren is op de langere termijn efficiënter dan op de korte termijn illusies proberen te slijten. Belangrijk is wel om te luisteren, te helpen en adequaat te reageren. Op die manier kan je het vertrouwen van een ontgoochelde klant herstellen en hem omtoveren tot een zeer waardevolle klant. En positieve mond-tot-mondreclame kan dat gevoel ook bij anderen overbrengen. Een goed werkende klantendienst is daarbij het olympische minimum, cruciaal is om de informatie ook te benutten in de rest van je onderneming.

Ombuds

Emotioneel reageren, hoe begrijpelijk ook, helpt niet. Het zal de frustraties van de klager alleen maar voeden en hem of haar aanzetten tot het publiek maken van de klacht. Bovendien toont een organisatie zich dan van haar kleinste kant.

Een oplossing is het aanstellen van een bemiddelaar, een ombudsdienst. De ombudsdienst van de NMBS werkt voor het spoor maar zoekt naar een oplossing om de consument te helpen. Die ombudsdienst werkt onafhankelijk en als bemiddelaar. De ombudsman houdt je ook regelmatig op de hoogte van je dossier.

Een ombudsdienst is natuurlijk omslacht en duur. Maar binnen elke organisatie kan wel iemand aangeduid worden voor het klachtenbeheer. Iemand die niet deel uitmaakt van het management, maar wel genoeg beweegruimte krijgt en klachten probleemloos mag aanduiden en zelfs verhelpen.

N.v.d.r.:
GAYiD.EU-bashing is een populaire sport. Maar toch ga ik - gezien de geschiedenis bij eerdere berichten hier - streng optreden tegen persoonlijke aanvallen. Nog meer dan elders ga ik toekijken op de reacties hier. Die zijn steeds welkom, maar wees hoffelijk, gefundeeerd en vooral blijf beleefd. Dank u.

Dit weekend schakelen we over naar het zomeruur, pijnlijk voor alle mensen bij wie vroeg opstaan pijn doet, inclusief mezelf. Om dit aangenaam te laten verlopen komt Douwe Egberts met een nieuwe actie aandraven, Fokkiefoon in het Nederlands of Fakeservice voor de franstaligen. Via deze dienst kan je voor jezelf en/of vrienden een wake-up call bestellen. Dit alles om er voor te zorgen dat je op tijd uit je bed geraakt. Het leuke is dat je de wake-up call kan bestellen vanaf 06u 's morgens, nu zie ik bij vele mensen hun oogjes fonkelen bij de gedachte dat ze iemand om 06u uit hun bed kunnen laten bellen terwijl ze zelf nog aan het pitten zijn. Ik weet al wie ik liggen ga hebben!!!

Onlangs zag ik op "National Geographic Channel" een tv-spot van Unicef. Het ging om hun "nooit meer bang" campagne die ze nu al een tijdje voeren. Het idee om "nooit meer bang" te gebruiken vind ik persoonlijk super gevonden, het is simpel en tegelijkertijd de harde waarheid. Hopelijk slaagt deze campagne in als een bom voor Unicef, zodat ze hun werk in conflictgebieden kunnen blijven voortzetten.

Persbericht: Het Roze Huis opnieuw meer naar de basis met nieuw bestuur

De Antwerpse holebi-organiatie zet opnieuw meer in op de aangesloten verenigingen, vrijwilligers, het holebi-café Den Draak en communicatie

Het Roze Huis-Antwerpse Regenboogkoepel verkoos zaterdag een nieuw dagelijks bestuur, dat meteen aankondigde opnieuw meer aandacht te hebben voor de dertig aangesloten holebi-verenigingen in de provincie Antwerpen de komende twee jaar. Daarnaast wil de organisatie haar eigen vrijwilligersploeg sterker ondersteunen en het holebi-café Den Draak sterker uitspelen in haar functie.

Verenigingen

Het Roze Huis-Antwerpse Regenboogkoepel is met het pand aan de Antwerpse Draakplaats letterlijk en figuurlijk het dak boven het hoofd van dertig verschillende holebi-verenigingen in de provincie Antwerpen. Een sportvereniging, een aantal holebi-jongerengroepen, een vrouwenwerking en zo veel meer. De volgende twee jaar wil het holebi-huis die verenigingen meer in de etalage plaatsen en beter ondersteunen.

Vrijwilligers

Meer dan honderd vrijwilligers zijn actief in onze werking, die alle deelwerkingingen draaiend houden. Ze houden twee keer per week een holebi-bibliotheek open, tappen mee in Den Draak, ontvangen op donderdagavond nieuwelingen voor een onthaalgesprek, organiseren activiteiten op de Draakplaats, schrijven artikels voor het tijdschirft De Magneet. In de komende periode wil Het Roze Huis op zoek gaan naar vers bloed om de organisatie nog breder te doen groeien.

Andere prioriteiten

Den Draak is nu al een goeddraaiend en openminded holebi-café. Maar een heel aantal holebi’s kent de plek nog niet voldoende. Daar moet verandering inkomen, want Den Draak is een fantastisch alternatief voor alle andere uitgaansplaatsen. Een sterkere communicatie, wordt niet alleen voor Den Draak een prioriteit, maar ook voor de gehele werking. We doen veel meer dan maar wordt opgemerkt, dat moet we beter overbrengen naar de buitenwereld, zo vindt het nieuwe bestuur.

Sven Pichal voorzitter

Dit zijn de plannen van de nieuwe voorzitter en het nieuwe bestuur dat Het Roze Huis-Antwerpse Regenboogkoepel zaterdag verkozen heeft. De nieuwe voorzitter is Sven Pichal, die de voorbije twee jaar al ondervoorzitter was. Hij neemt die taak over van Jan Vandersmissen, die al zeven jaar actief is in de vereniging. Jan blijft wel mee in het bestuur om de nieuwe ploeg te ondersteunen. Het nieuwe team is verder aangevuld met bestuurders Jim Verstraete, Peter Nijst, Sueann Vandeputte, Wim Morbée, Martin Van Overmeire en Jan Huygens.

Hole-bio Sven Pichal

Sven (28) was eerder actief als vrijwilliger bij Enig Verschil-jongeren, Uit de kast-radio en Wel Jong Niet Hetero tot en met 2005. In 2006 begon hij als bestuurder bij Het Roze Huis-Antwerpse Regenboogkoepel. Nu zaterdag werd hij daar verkozen tot voorzitter op de algemene vergadering van die organisatie.

Zijn brood verdient Sven Pichal bij Radio 1, waar hij samen met Annemie Peeters elke ochtend het consumentenmagazine Peeters&Pichal presenteert.

Nu heeft Polaroid aangekondigd dat het zijn instant-filmfabrieken in Massachusetts (US), Mexico en Nederland gaat sluiten. Wat betekend dat er op termijn geen polaroidfilmpjes meer zullen te vinden zijn. Wel gaan ze proberen hun licenties op de instant-filmtechniek trachten te verkopen, zodat de klanten niet zonder hun rolletjes komen te zitten.

Dit icoon van de jaren negentig blijkt stilaan met twee benen in het graf te staan. Spijtig om te horen, maar het is nu eenmaal een feit dat je evolutie niet kan tegengaan!

Maar Nespresso is zeker niet de enige. Op een andere manier is ook Senseo een prachtig voorbeeld van het uit-de-boks-denken om meerwaarde te realiseren.

Bart van Oosterhout heeft alle ontwikkelingen van koffiedrinkend Nederland op een rijtje gezet. Een zeer compleet, overzichtelijk geheel.

Klik hier voor het uitgebreide artikel in Intermediair.

Paul Avontuur

Foto Martin Dijkstra

In de zakelijke markt idem. Er zijn fantastische profielen over klanten, maar wat weten we nu echt over een klant?

Onderstaand filmpje toont de onhandige conversatie tussen de reclameman en de klant.

Paul Avontuur

Maar stel je de situatie nu eens voor dat je nog maar één boek hebt. Dat boek past zich aan aan de lessen, colleges waar je naar toe gaat. Als je in je bed ligt zet je het boek aan op "vertellen". Een rustige stem leest voor. Dat is nog eens studeren.

Waarom dit hier vermeld? In contacten met software en hardware fabrikanten hoor je dat de toekomst van hun producten in de richting gaat van "role-based-applications". De applicatie, de hardware zal zich aanpassen aan de rol die je op dat moment vervult.

Als we de e-reader erbij nemen. Een studieboek als je op school bent. De krant in de tram op weg naar huis. De televisiegids als je thuis op de bank zit. De spannende roman als je voor het slapen gaan nog wat wilt lezen. De handleiding de oven als je niet meer weet hoe je de volgende ochtend croissantjes moet opwarmen...

Bron:Paul Avontuur en  Bright

Wij blijven echter volhouden dat de meerwaarde van je diensten en producten stijgt (ook in minder economische tijden) als je bereid bent meer tijd en energie te investeren in de beleving, het bieden van een zinvolle ervaring, aan de klant.

Let vooral op de tekst: meer tijd en energie. Daar schrikken veel mensen van. Wat is het rendement dan? We hebben nu geen tijd? Het is duidelijk dat bedrijven die kiezen voor het realiseren van meerwaarde, ook moeten kiezen voor meer inspanning. Maar het is een keuze.

Onlangs zag ik een (al wat oudere) documentaire op de tv over het "pretpark" Nederland. Een bus vol met Chinese toeristen reed door de polder en de mensen werden voorzien van deskundig commentaar door een chineese gids. Hij gaf aan wat de Nederlanders zo uniek maakt. "De Nederlanders willen bij alles wat ze doen een bepaalde spanning voelen, ze moeten echt iets meemaken. Ze willen graag verrast worden!" Daarmee gaf deze gids eigenlijk aan dat de beleveniseconomie met name in Nederland goed aanslaat.

Een prachtig voorbeeld vind ik de nieuwe Heineken Experience in Amsterdam. Vanaf nu heet dat Heineken The  City, een belevenis-shop!

Het wordt een combinatie van experience, shop, promotie en attractie. Speciaal voor Heineken zijn er producten ontwikkeld die daar worden verkocht. Denk daarbij aan een sixpack Heineken met je eigen ontwerp.

Uiteraard zijn alle goodies van Heineken, paraplu's, bierviltjes, petjes enz. ook te vinden in de shop.

Maar daarnaast is er ook een speciale fashion-line voor Heineken ontwilkkeld. Broeken, shirts, tassen. Doet sterk denken aan de Louis Vuitton winkels. Het merk Heineken wordt steeds exclusiever en er vindt een duidelijke verandering plaats van productmarketing naar imagomarketing.

En om het verhaal compleet te maken kun je met je team een van de boardrooms huren in het gebouw in Amsterdam voor een inspirerende vergadering of je kunt een studio huren om je eigen muziek op te nemen. De faciliteiten laten je bijna vergeten dat Heineken een producent is van bier!

De meerwaarde die hier door Heineken wordt gerealiseerd is gebaseerd op het creëren van een beleving! Kost het geld? Ja. Kost het tijd? Ja. Kost het inspanning? Ja. Gaat deze formule voor Heineken geld opleveren? Ja.

Wat kunnen we leren van dit voorbeeld?

Wil je een rol van betekenis spelen, dan moet je in staat zijn een beleving, een experience, voor je klanten te realiseren.
Een merk omvat meer dan het product zelf.
Als leverancier geef je ruimte aan je klanten om bij te dragen aan die beleving. (studio, eigen ontwerp bierblikje).

De beleveniseconomie is nog volop in ontwikkeling en het zou me niet verbazen als in een tijd van economische afzwakking bedrijven die investeren in die beleving in staat zulen zijn om te overleven.

Klik hier voor de website van Heineken The City.

Paul Avontuur

Afgelopen week was ik in de stad. Om een nieuwe boek te gaan kopen en wat nieuwe -leuke- kleding uit te zoeken. Alles is volgens programma verlopen. Thans, totdat ik een jongevrouw van 19-jaar tegenkwam met haar eigen vrijetijdskleding en pen en papier in haar hand. Wat de reden ook mocht zijn vond ik even de moeite waard om te gaan stoppen omdat ze zo nieuwsgierig en geïnteresseerd vraagt om paar minuten een gesprek te voeren.

Eenmaal gestopt vraagt zij of ik de naam van WWF (WereldNatuurFonds) ken en of ik het belangrijk vind dat milieu gered moet worden. Of ik wel eens bier drink als ik uitga en of ik de komende periode een biertje per maand minder kan drinken als ik uitga. Welgeschrokken vraag ik me af waar ik weer terecht gekomen ben maar onopgemerkt ga ik het gesprek aan. In het gesprek vertelt ze kortaf wat WWF is en wat de belangen van deze organisatie is. Dat zij ook het belangrijk vindt dat men ook goede doelen steunt. Trouwens, zij steunt ook twee andere goede doelen, maar geen WNF.

Nota bene gaan wij verder met onze gesprek. Het langverwachte moment is aangebroken en mijn WNF-gesprekpartner vraagt uiteindelijk om € 2,- per maand te doneren voor de genoemde goede doel. Omdat ik belangrijk vind dat het milieu, mens en dieren in balans moet kunnen blijven. Na het invullen van aanmeldingsformulier kan ik het niet laten enkele opmerkingen te plaatsen:

Namelijk moet een goede doel, goede doel blijven. Een 19-jarige persoon brengt personeelskosten met zich mee, daarnaast zijn er ook BV's die deze mensen bemiddelen en de leidinggevenden die deze bdrijven leiden. Dit ten eerste.

Ten tweede is zo dat deze mensen het zien als baan en willen per se gaan scoren, ijverig de dag door mensen op straat aanspreken om lid te worden van de organisatie door middel van het voeren van gesprekken op basis van scripts. Dit verhoogt het risico dat deze "straatverkopers" het belang van targets veel belangrijker vinden dan de belangen die de organisatie dient te behartigen.

Als laatste vormt dit in mijn ogen geen binding van de organisatie met de samenleving, in tegendeel zorgt dit ervoor dat de organisaties die zich kenmerken als goede doelen, zich neigen te positioneren als commerciële organisaties met ondernemingsplannen en marketing en communicatieplannen. Wat valt er dan te vermelden als een grote goede doelen dan afdelingen oprichten als Klantenservice, Afdeling Communicatie en Marketing in plaats van Afdeleing Informatie en Ledencampagnes.

Mijn dank is dan ook groot voor de 18.000 goede doelen in Nederland die weet geld te verdienen door middel van donateurschap-verkopen. Mijn dank is nog groter aan de bewuste consument die weet zich te beheersen en weet waar zij/hij voor koopt.

Uiteindelijk klonk het monoloog niets meer dan een verkooptruc en het schreeuw om geld, geld en nog eens geld met motto: "Red de wereld, maar betaal eerst mijn salaris". Bij dezen dan.

"We zitten in een plezierbootje boven op de Niagara-watervallen en we beseffen niet dat de motor het zo meteen zal begeven."

Dit vertelt James Lovelock, in de HUMO van afgelopen week, in een interview met als kop: "te laat! daar gaat het klimaat". Lovelock is de man van de GAIA-theorie. Ik heb zijn boeken nooit gelezen en weet dus niet echt wat hij verder nog te vertellen heeft. Want, al wil ik de man zeker niet afvallen, het boeide me nooit: theorie. Ik proef liever de praktijk. En tot spijt van wie het benijdt: natuurlijk zijn er schuldigen aan de teloorgang van onze planeet!

de jeugd van tegenwoordig

Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Een volkswijsheid die ik onderschrijf.
De afgelopen dagen mocht ik op de Provinciale Handelsschool te Hasselt in tien groepen zesdejaars een naverwerkingsgesprek begeleiden, na het bekijken van de film "We feed the world". Dit zijn dé topmomenten in mijn leven. En ik trek er graag ook voor mezelf de nodige lessen uit: (vooral) onze jonge generaties voelen steeds sterker aan hoe marketing en andere profit-before-people-crap slechts op één ding uit is - het breken van een mens' wil tot zelfstandig denken en autonoom handelen. Om Lovelock's woorden te parafraseren:

"Marketeers zitten in een plezierbootje boven op de Niagara-watervallen en ze beseffen niet dat de motor het zo meteen zal begeven."

De onmenselijke vunzigheid die "We feed the world" toont, verpakken marketeers - voor wat meer dan een handvol duiten - volgaarne tot hapklare brokken voor de wereld- of andere supermarkten.

brainwashing versus conditionering

Is het breken van iemands wil conditionering of 'brainwashing'? Zijn dit synoniemen of eerder complementaire begrippen? Voer voor discussie. Maar "de marketeer" lijkt ongegeneerd uit beide vaatjes te tappen. Het helpt echter gelukkig niét om de (jonge) mensen hun hersenen te breken, dat blijkt in zo'n klassikale kringgesprekken telkens weer. Marketeers komen er steevast uit als breinbrekers. Als zeepbellen blazende keizers zonder kleren. Charlantans. Och here, die marketeers...

brainwashing, conditionering en marketing

Maar herinner je je Pavlov nog? Hij 'bewees' ooit hoe je de natte droom van iedere machtswellusteling (en vandaag dus ook zijn vazal, de marketeer) kon waarmaken. Je hoorde ongetwijfeld van zijn conditionerings-experimenten met een bel, die de hond aan het kwijlen maakte. Niet toevallig, echter, kent haast niemand het vervolg van Pavlov's experiment:

Pavlov en zijn honden

Tijdens een hevige storm in Rusland, werden de laboratoria van Pavlov overspoeld door hevige regenbuien. Pavlov en zijn assistenten konden slechts na enkele dagen terugkeren. Daar ontdekten ze iets merkwaardigs. Vóór de zondvloed, waren de honden geconditioneerd tot het reageren op bepaalde stimuli. Maar wat bleek: alle sporen van conditionering waren verdwenen! Bellen, voedsel, niks kon de geprogrammeerde respons terug oproepen.

Welke mysterieuze invloeden hadden hiervoor gezorgd? Als goede wetenschapper boog Pavlov zich over wat er met de honden kon gebeurd zijn. Ze waren achtergebleven zonder voedsel of warmte. Ze waren geïsoleerd gedurende enkele dagen; sommige honden waren verdronken. Ze stonden bloot aan extreme stress, zonder enig besef of ze het er dood of levend vanaf zouden brengen. Dit waren de factoren, die de conditionering hadden doen weg-wassen - brain-washing. M.a.w.: conditionering bleek weinig voorspelbaar en betrouwbaar. 'Brainwashen' dan maar?

Ook 'brainwashen' bleek achteraf weinig betrouwbaar, zoals de opmerkelijke film "The Manchurian Candidate" toonde. "The trigger mechanisms can be tampered with, sometimes even erased, before the desired behavior can be carried out." Hebben marketeers dit begrepen? Voorzeker, maar onze jongeren óók. Dus blijft er hoop. Zeker wanneer de jeugd de kans - lees: kennis - krijgt om de zeepbellen van de marketeer mee te doorprikken.

van brain-washing naar green-washing

Ondanks dit alles bezoek ik toch graag een marketing-blog als molblog.nl. Het is er een drukke bedoening. Marketeers zijn hongerig naar zelfbevestiging. En orakelen maar al te graag - bij monde van zichzelf - de eigen-wijsheid. Dat de motor wel eens aan het sputteren zou kunnen slaan, dat komt niet in hun op. Als keizers zonder kleren zien ze zich zeker niet. Wellicht blijft daarvoor het speeltje - dat de consument voor hen is - te gewillig en plezant om te manipuleren. Het klimaat verandert? De naakte keizer verwisselt van onderbroek!...

Dus hebben ze het er - zei het spaarzaam - ook wel over maatschappelijk verantwoord ondernemen. Je leest er ditaangaande overigens best interessante artikels. "Duurzaamheid = kwaliteit = duurzaamheid", bijvoorbeeld. Maar wat zei Lovelock hierover in HUMO?

"Duurzame ontwikkeling is weinig meer dan een goed geoliede industrie die schaamteloos misbruik maakt van de ondergang. Groen is niet voor niks de kleur van schimmel en corruptie."

Van brain-washing tot green-washing is een kleine stap voor de marketeer.

hoop doet leven

Tijdens de nabesprekingen bij "We feed the world" heerste vooral verontwaardiging over hoe giganten als Nestlé (daar was u weer, mijnheer Brabeck) producten verkopen, waarvan het ethisch gehalte zwaar onder het normgevoel van de leerlingen blijft. Een verpletterende verantwoordelijkheid rust daarbij op de schouders van hen, die (zoals steeds, ook) in de film buiten beeld bleven: de marketeers.

Laat ons echter hoopvol blijven en positief afsluiten. Onze jeugd verdient toewijding en respect. Ze zijn de sleutel op onze toekomst. Een morele zondvloed kan ons alsnog voor bijbels aandoende rampscenario's behoeden.

Indachtig wat Pavlov overkwam met zijn honden, hoeft het daarvoor niet te laat te zijn.

Do the green thing.

Engelse site met van alles grappigs :D Persiflage op Pulp Fiction, prachtige video's en naakte, eh, 'pinguins'...

The Climate Challenge Game

Speel de president van de European Nations en probeer een eeuw je zetel te behouden. Een prachtig webspel waarin je kan spelen dat je president bent en je moet jongleren met economie, klimaatveranderingen, de gunst van het volk en regelrechte rampen. Lukthet jou om populair te blijven bij de bevolking en het broeikaseffect het hoofd te bieden?

lees verder

We horen het nu al jarenlang: producten lijken steeds meer op elkaar. Veel marketeers hebben daaruit de conclusie getrokken dat ze zich maar beter kunnen concentreren op de emotionele dimensie van hun merk. Met als gevolg een stortvloed aan lifestyle-reclame die de consument ertoe moet verleiden voor het merk iets extra’s te betalen.

Maar kritische consumenten prikken genadeloos door die luchtballon heen en kiezen voor goedkopere, maar kwalitatief gelijkwaardige alternatieven. Gelijk hebben ze, vindt Bernd M. Michael, CEO van reclamebureau Grey Global Europe, Middle East en Africa, en voorzitter van de Europese associatie van reclamebureaus. Adverteerders en reclamebureaus zullen zich volgens hem meer moeten richten op het product achter het merk en zich er niet langer bij neerleggen dat merken op productniveau uitwisselbaar zijn. Want merken kunnen enkel overleven als ze voorzien in een behoefte die door de consument echt als noodzakelijk wordt ervaren. En dat lukt alleen als het betreffende merk ook qua gebruikswaarde weet te overtuigen. Desnoods moet een deel van het communicatiebudget geïnvesteerd worden in innovaties die ervoor zorgen dat het merk ook waar voor zijn geld biedt. Want merken waarvan de emotionele en de rationele meerwaarde niet met elkaar in evenwicht zijn, hollen op den duur zichzelf uit.

Bron: MarketingOnline