Jak doniósł "Dziennik", "budżetu państwa nie stać na to, by zapewnić Polkom darmowe znieczulenie przy porodzie. Poród to fizjologia i tak nas, kobiety, stworzyła natura, że pewne rzeczy powinny się odbywać jej siłami - mówi minister zdrowia Ewa Kopacz". Polki rodzić więc będą w bólach, bo Polska nie ma ani wystarczającej ilości anestezjologów, ani pieniędzy dla nich.

Z jakiegoś powodu media i ekspertów oświadczenie to oburzyło. Tymczasem ta decyzja jest znaczącym krokiem w kierunku uzdrowienia polskiej służby zdrowia! Pani Kopacz wkroczyła właśnie na ścieżkę ostatecznej reformy, która definitywnie rozwiąże wszystkie problemy. Po odtrąbieniu sukcesu na polu bezznieczuleniowych porodów, znieczulenie zostanie - tylko patrzeć - stopniowo wyeliminowane z kolejnych zabiegów i operacji (że boli? kochani, nie przesadzajmy! przecież tak nas stworzyła natura!). To powinno skutecznie skrócić kolejki i zmniejszyć apetyty pacjentów na usługi medyczne.

Później, po anestezjologach, wycofa się chirurgów (ich w końcu też nie za wielu, a płacić każą sobie słono). Jeśli pacjent przed zabiegiem nie będzie uśpiony ani nawet znieczulony, to cóż stoi na przeszkodzie, żeby samodzielnie wykonał swój zabieg? W końcu to on najlepiej wie co mu konkretnie dolega. Szpital zapewni pacjentowi profesjonalną salę operacyjną i profesjonalny sprzęt, a cięcia - w ramach budżetowych oszczędności - wykona osobiście sam zainteresowany.

Następnie zrezygnuje się również z zapewnienia sprzętu - w końcu strzykawki, ciśnieniomierze, bandaże i skalpele można z powodzeniem kupić w każdej aptece. Łaszki, w które ubierają nas w szpitalach, oferuje każdy lumpeks, a środki znieczulające - każdy sklep monopolowy. Pacjencie, kładź się i lecz się sam! - jak mówi stare porzekadło.

Po paru latach okaże się zapewne, że pacjenci radzą sobie z opieką nad sobą znacznie lepiej niż służba zdrowia. Wtedy przyjdzie czas, by zupełnie zerwać związek chorego z medycyną. Z obowiązków służby zdrowia ustawowo wykreśli się wszelkie usługi świadczone pacjentom. Wszak to właśnie leczenie ludzi ciągle stanowi najpoważniejszy punkt budżetu placówek i powoduje dokuczliwe deficyty. Gdyby nie pacjenci, służba zdrowia funkcjonowałaby perfekcyjnie!

Tych, których podobny scenariusz niepokoi, uspokajam - przez cały czas wdrażania tej reformy będzie (jak ma to miejsce dotychczas) systematycznie rosła składka na opiekę zdrowotną, więc przed końcem projektu ani chybi wszyscy zdążymy wymrzeć z głodu.

[kp]

Stowarzyszenia twórców i producentów telewizyjnych forsują właśnie ustawę, która reformuje finansowanie mediów publicznych. Otóż wymyślili sobie publiczną opłatę licencyjną w wysokości 10zł, którą płaciłby każdy, kto odprowadza składki do ZUS lub KRUS, czyli - innymi słowy - uczciwie pracuje. Pieniądze, po wymieszaniu w wielkim garze KRRiT, rozlewane byłyby w proporcji 3 do 1 do mediów publicznych i na Fundusz Programów Misji Publicznej.

Najlepiej o małych, egoistycznych rozumkach filmowców świadczy koncepcja, aby za uczniów, emerytów i bezrobotnych - którzy składek nie płacą - płacił "budżet państwa". Jako że budżet państwa tworzony jest z podatków odprowadzanych przez tych, którzy uczciwie pracują, oznacza to, ni mniej ni więcej, że zrzutka na media de facto wyniosłaby nas drugie tyle. To sprawia, że projekt jest fiskalnie dużo bardziej uciążliwy od obecnego systemu, w którym każde gospodarstwo domowe, w którym stoi telewizor, bez względu na liczbę domowników, musi zapłacić 17zł.

Czytając o tych bzdurach i po raz kolejny odczuwając, jak kurpiowska krew gotuje mi się w żyłach, doznałem nagle olśnienia. Skoro już z mojej kieszeni utrzymują się filmowcy, lekarze, dziennikarze, rolnicy, górnicy, hutnicy, pielęgniarki, listonosze, urzędnicy, sędziowie, policjanci, sportowcy, działacze i kto tam jeszcze, to dlaczego i ja nie miałbym przyłączyć się do ogólnonarodowego programu finansowania się z kieszeni podatnika?

Tworzę oto Fundusz Wsparcia Wrednych Publicystów, na który zapłacicie Państwo publiczną opłatę publicystyczną w wysokości zaledwie 1gr. Brakujące 9,99zł dopłaci budżet państwa. Następnie środki zostaną przekazane w 75% do kieszeni wrednych publicystów, w 15% na leczenie u nich nadciśnienia tętniczego i napadów furii, a 10% pójdzie na papier i długopisy. W ten sposób zyskacie Państwo niezwykły przywilej partycypowania w misji publicznej, a ja rzucę etat i przejdę na utrzymanie Funduszu.

Zastanawiam się tylko, kto wtedy będzie płacił te nieszczęsne podatki i utrzymywał filmowców, lekarzy, dziennikarzy, rolników, górników, hutników...

[kp]

Prezydencka diagnoza stanu faktycznego, zdaje się przystawać do rzeczywistości - Kaczyński przyznaje, że "mamy prawo być niezadowoleni z tego, jak od wielu już lat funkcjonuje system opieki zdrowotnej". Można mieć tylko wątpliwości co do słowa "funkcjonuje", którego - moim skromnym zdaniem - użyto nieco na wyrost...

Zgoda w kwestii, że nie jest dobrze, nie zmienia jednak faktu, że w planowanym referendum Prezydent zamierza zakreślić "nie", czyli opowiedzieć się za utrzymaniem katastrofalnego status quo. "Rolą państwa - mówi Kaczyński - jest tworzenie takich modeli funkcjonowania służby zdrowia, które są najbardziej efektywne z punktu widzenia obywateli". Najbardziej efektywny jest, oczywiście, kapitalizm. Ale na niego Prezydent się "fundamentalnie nie zgadza", bo "ochrona zdrowia jest ostatnią dziedziną życia społecznego, w której miałyby obowiązywać zasady wolnego rynku". Innymi słowy - Prezydent twierdzi, że służba zdrowia to nie miejsce na to, by walczyć o pacjenta, konkurując w dostarczaniu mu lepszych i tańszych usług. Nie jest to też dziedzina życia, w której placówki nieuczciwe, nie dbające o pacjentów i zawyżające ceny, mogłyby tracić klientów i bankrutować.

"Pacjent nie może być traktowany jako źródło zysku" - a w czymże lepszy jest dzisiejszy system, w którym pacjent jest traktowany jak śmieć albo namolny petent? "Szpital, czy ośrodek zdrowia nie może być po prostu maszyną do robienia pieniędzy" - czy wobec tego lepiej jest dziś, gdy publiczne szpitale są, przynoszącymi gigantyczne straty, nieudolnymi i niegospodarnymi maszynkami do mielenia publicznych pieniędzy?

Panie Prezydencie, pańskie orędzie to najlepszy dowód na to, że można być zajadłym antykomunistą i pozostać uwięzionym w klatce czerwonych dogmatów; można dostrzegać tyranię status quo i zarazem być najlepszym sojusznikiem niewydolnego systemu. To orędzie to dowód kompletnej bezradności i bezideowości Prezydenta, który jest "za, a nawet przeciw".

Prawda o służbie zdrowia jest natomiast taka, że dopóty będziemy chorować na socjalizm, dopóki pacjent, nie będzie „traktowany jako źródło zysku”, a szpitale nie staną się „po prostu maszyną do robienia pieniędzy”.

[www.kp]

700 miliardów dolarów, na jakie opiewa budżet planu Paulsona, to całkiem spora suma. Nie zdołałaby tyle zrabować choćby i setka Butchów Cassidy'ch. A to zaledwie część tego, co w światową gospodarkę wpompują rządy państw, tłumacząc się potrzebą ratowania ekonomicznej stabilności przez sponsorowanie instytucji finansowych "zbyt dużych, by upaść".

Cóż, gdyby Bogu miła była zasada "too big to fall", to Ziemię do dziś zamieszkiwałyby dinozaury. Na tym jednak polegają wolny rynek i ewolucja, że Ci, którzy inwestują celnie, skutecznie i rozsądnie wygrywają z tymi, którzy tego nie potrafią. Frank Borman, który zaszedł w życiu daleko, bo aż na orbitę Księżyca, powiedział kiedyś, że "kapitalizm bez bankructwa jest jak chrześcijaństwo bez piekła". Okrutna to prawda, ale zarówno pojedyncze bankructwa, jak i okresowy kryzys potrzebny jest równie mocno, jak ulewa w środku lata. Gospodarka, w której chore komórki nie obumierają, cała skazana jest na śmierć.

Gdyby rynek działał tak, jak to sobie właśnie umyślili współcześni politycy, to wszyscy chodzilibyśmy w lewych butach, mieszkali w lepiankach i jedli hot dogi bez parówek. Dziś zaś grozi nam epoka banków, w których strach trzymać pieniądze. Ogromna finansowa premia dla nieodpowiedzialnych finansistów będzie miała taki skutek, że - zamiast pozwolić zbankrutować looserom - uratuje im tyłki kosztem tych, którzy inwestowali z głową. Rozsądni, uczciwi i odpowiedzialni ludzie zapłacą wyższe podatki i ucierpią na wyższej inflacji, aby lekkomyślnym specjalistom od szemranych interesów nie spadł włos z głowy.

Pamiętacie Państwo bajki La Fontaine'a? A może przypominacie sobie Państwo bajkę o mrówce i koniku polnym?

"...Pożycz mi, proszę, kilka ziarn żyta;
Da Bóg doczekać przyszłego zbioru,
Oddam z procentem - słowo honoru!..."

Choć morał z tej bajki pozostał aktualny, nieaktualny jest już, że się tak wyrażę, mechanizm społeczno-polityczny. Dziś koniki polne, miast żebrać, przepchną przez parlamenty stosowne plany ratunkowe i odkręcą do oporu zawór rurociągu, którym każdego dnia miliony uczciwie zarobione przez pracowitych płyną ku kieszeniom partaczy i próżniaków. Państwo, jak zwykle, będzie dzielnie sponsorować nieudaczników, by potem dziwić się, że ma coraz więcej tego, za co przecież tak hojnie płaci.

[źródło]

Skrzypacz mógłby sobie żyć wśród ludzi, mieć w domu prąd, wodę z kranu. Ale on wczepił pazurami leśną głusz i ani myśli ustępować usiłującym go stamtąd wyrugować urzędnikom. Ci, chcąc złamać niepokornego chłopa, nie podłączają mu prądu, zburzyli zapewniający jedyną możność kontaktu ze światem mostek, grożą odebraniem córki.

Na Onet.pl bardzo ciekawy reportaż o wolnym człowieku, na którego uwzięła się horda urzędników. Tym, którzy chcieliby Panu Skrzypaczowi pomóc, zachęcam...

Tym, którzy chcieliby Panu Skrzypaczowi pomóc, zachęcam do przeczytania tekstu, a następnie podzielenia się swoją opinią z Urzędem Gminy Bojanów - ugboj@pro.onet.pl. My z Żonką ujęliśmy to w ten sposób:

Szanowni Państwo,

Z reportażu opublikowanego w serwisie Onet.pl dowiedziałem się o niedoli Pana Władysława Skrzypacza, którego Państwo - trudno użyć tu innego sformułowania - prześladujecie. Jeśli niedostatek wyobraźni i pospolite urzędnicze lenistwo uniemożliwiają Wam budowę kawałka elementarnej infrastruktury w postaci mostu, to miejcie chociaż tyle przyzwoitości, żeby zadowolić się marnotrawieniem społecznych funduszy w zaciszu Waszych urzędniczych gabinetów i nie niszczcie tego, co mieszkańcy Burdzów sami zbudowali, a co dla Was - jakże by inaczej - okazało się niemożliwe. Z kolei próby wywłaszczenia Pana Skrzypacza albo odebrania mu praw do opieki nad córką to już podłość, której nie usprawiedliwia nawet zakuty łeb prowincjonalnego urzędnika. Jeśli nie potraficie pomóc, to - na litość Boską! - przynajmniej nie przeszkadzajcie!

Z poważaniem,
Krzysztof i Magdalena Pochmara

Kilka dni temu przez media przemknęła wiadomość, że krakowskie sieci taksówkarskie planują podwyżki cen. Kto choć trochę orientuje się w prawie i choć czasem bywa na stacji paliw, dobrze wie, jaka jest tych podwyżek przyczyna. Natomiast nie wie tego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który wszczął postępowanie wyjaśniające, podejrzewając nielegalną zmowę przedsiębiorców.

Na litość Boską! Czy biurokratyczny przewód pokarmowy jest już tak długi, że urzędnicy z UOKiK naprawdę nie wiedzą, że to ich koledzy po fachu zepsuli rynek taksówkarski? Od kilku lat, aby zostać taksówkarzem, trzeba zdać egzamin, a następnie ubiegać się o specjalną licencję (i - oczywiście - zapłacić za jej wydanie). W samej stolicy od dwóch lat na licencję taksówkarza czeka 2 tysiące osób, które zdołały już spełnić absurdalne kryteria i kolejne dziesiątki tysięcy tych, których nie stać na egzamin, licencje, łapówki i opłaty.

Oznacza to, ni miej, ni więcej, że z jednej strony polskiego domu wariatów zatrzaśnięto drzwi przed nosem ludziom, którzy chętnie wytoczyliby taksówkarzom konkurencję, zbili ceny i podnieśli jakość usług, a z drugiej strony wariatkowa urzędnicy zachodzą w głowę czemuż to nikt przez te zatrzaśnięte drzwi nie wchodzi. Czy mieści się Państwu w głowie, ile trzeba obłudy lub głupoty, by jedną ręką zepsuć rynkowy mechanizm, a drugą próbować go naprawić? Jak można jednocześnie reglamentować dostęp do rynku, a potem dziwić się, że spadająca podaż spowodowała wzrost cen?!

Doprawdy, nie mam bladego pojęcia, czy to dzieło geniuszu czy kompletnej głupoty, ale jestem pewien, że idea bliźniaczych urzędów (jeden psuje, drugi naprawia) z pewnością znajdzie wielu naśladowców. W końcu Rzeczpospolita niejedno już zepsuła - więc i jest spore pole do popisu przy naprawianiu. Co by tu jeszcze spieprzyć, panowie? Co by tu jeszcze spieprzyć?...

Po burzliwej debacie Sejm przyjął nowelizację ustawy o abonamencie radiowo-telewizyjnym. Nie będą go musieli opłacać emeryci i trwale niezdolni do pracy renciści, a także - dzięki poprawce Lewicy - bezrobotni, uprawnieni do świadczeń socjalnych i przedemerytalnych.
[cyt. za "Rzeczpospolita" o9/o5/2oo8]

Innymi słowy - z abonamentu zwolniono tych, którzy mają najwięcej czasu na oglądanie telewizji, a finansować państwowe media będą Ci, którzy nie mają czasu ich oglądać. Logika poselska.

Tymczasem politycy opozycji przypominają, że od stycznia 2009 r. mają obowiązywać dwie stawki podatkowe 18 i 32 proc. z kwotą wolną na poziomie 556 zł i progiem sięgającym 85 tys. zł. Podkreślają, że niższą stawkę będzie płacić 97 proc. podatników, więc de facto w kraju będzie obowiązywać podatek liniowy.
[cyt. za "Rzeczpospolita" 7/5/2oo8]

Oczywiście - kompletna bzdura.
1. Czy jeśli odstrzelę 3% wygadujących bzdury posłów, zostawiając przecież przy życiu 97%, to de facto nikomu krzywdy nie zrobię?
2. W tej chwili stawkę wyższą niż 19% płaci raptem 5% obywateli, więc po co właściwie reforma - wedle poselskiej logiki de facto już obowiązuje podatek liniowy!

Otóż nie. A to dlatego, że:
3. Nawet, jeśli wyższą stawkę płaci 0,001% obywateli, to samo jej istnienie sprawia, że 100% obywateli musi się rozlczać z Fiskusem, co w przypadku podatku liniowego w ogóle nie jest konieczne.
4. Stawki 18 i 32% plus kwota wolna od podatku, to de facto 3 stawki podatkowe (0%, 18% i 32%), a nie podatek liniowy, który polega na tym, że stawka jest jedna.

Polska Agencja Prasowa doniosła, że na całym Podhalu tylko jeden baca produkuje legalne oscypki. On jeden ukończył biurokratyczny maraton i zdobył unijny certyfikat, pozwalający mu na produkcję podhalańskiego sera. Cała reszta poległa lub ciągle grzęźnie wśród skomplikowanych, absurdalnych przepisów. Żeby mieć z czego żyć, sprzedają "uscypki", "scypki", "gołki" i "kozie" - sery o nieco innych kształtach i wadze, a identycznym smaku. Bogu dziękować, że polska fantazja w niczym nie ustępuje legislacyjnym wymysłom Unii Europejskiej! Dzięki niej górale chronią się przed drakońskimi karami (nawet 50 tysięcy złotych grzywny!), jakie grożą za sprzedaż oscypka niepobłogosławionego przez Unię.

Oscypkowe rozporządzenie

Tym, których dziwi opieszałość górali w kwestii certyfikowania serów, polecam lekturę Rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji i dla produktów mlecznych o tradycyjnym charakterze. Akt prawny wszedł w życie w 2004 roku, a jego treść dowodzi, że unijny duch panuje w Polsce już od dobrych paru lat. Minister, z podziwu godną starannością, obwarował przepisami każdy etap produkcji oscypka (i nie tylko). By uniknąć szkodliwej wolnoamerykanki, rozpoczął od definicji pojęć i podzielił bacówki, w których wytwarza się sery, na "obiekty pasterskie" i "pomieszczenia produkcyjne". Następnie postawił bacówkom surowe wymogi, domagając się m.in., by "ściany, podłogi, sufity i drzwi" były wykonane "z materiałów nienasiąkliwych, nieprzepuszczalnych, łatwych do mycia i odkażania" - w praktyce oznacza to chyba rozbiórkę drewnianych bacówek, bo wyłożyć ich kafelkami raczej nie sposób.

W trosce o nasze zdrowie, minister zadbał też o higienę bacy. Rozporządzenie z całą surowością stwierdza, że baca powinien "mieć paznokcie krótko obcięte i niepomalowane" (proszę Państwa, to nie żart, to §15 Rozporządzenia i niech drży przed każącą ręką sprawiedliwości baca, który paznokcie maluje!). Nie może też baca "nosić biżuterii i zegarków", że nie wspomnę o pluciu, paleniu tytoniu oraz żuciu gumy! Tego wszystkiego, z całą powagą i surowością, zabraniają przepisy Rzeczypospolitej.

Zatroszczywszy się o higienę bacy, prawodawca szczegółowo opisał proporcje, w jakich powinny być produkowane wyroby "z mleka owczego lub owczo-krowiego" (nie wyjaśnił tylko od jakiego zwierzęcia pochodzi mleko "owczo-krowie"). Przysłowie mówi co prawda "nie ucz księdza pacierza", ale przysłowia nie dotyczą ministrów rolnictwa, którzy, jak wiadomo, lepiej niż baca wiedzą, jak robić oscypki. Wszechwiedzący prawodawca pochylił się też nad kwestią odkażania narzędzi, którego dokonać należy w wodzie o temperaturze "co najmniej 82°C" - i biada bacy, którego sanepid przydybie z garnuszkiem wody o nieunijnej temperaturze 81°C!

Góralu, mi Ciebie żal

Gdyby nawet dnia pewnego poczciwy góral postanowił się zalegalizować i zapoznać się z wyżej wyśmianym rozporządzeniem, winien zwrócić uwagę na liczne odwołania zawarte do innych, nie mniej ważnych aktów prawnych. Wszak każdy, kto wyrabia oscypki, musi też używać unijnej wody (patrz: rozporządzenie "w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi") i unijnego mleka (rozporządzenie "w sprawie wymagań weterynaryjnych dla mleka", obowiązkowo wraz załącznikiem "wymagania mikrobiologiczne dla produktów mlecznych"!), posiadać stosowne orzeczenie lekarskie (ustawa "o chorobach zakaźnych i zakażeniach") i zawijać wyroby tylko w unijne opakowania (rozporządzenie "o materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu z żywnością").

Na litość Boską! Co w tym dziwnego, że tak niewielu baców certyfikuje oscypki? Kto by chciał jeść sery z bacówki, po której kręciła się inspekcja weterynaryjna, sanepid i urzędnicy Unii Europejskiej? Kto by chciał jeść oscypka, którego wcześniej organoleptycznie skontrolowała Państwowej Inspekcja Handlowa??

W ten oto sposób, otoczony zasiekami z unijnych przepisów, dogorywa oscypek, a na jego miejsce powstają cypki, scypki i uscypki. Komisja Europejska zaś, tak zatroskana o dobro produktów regionalnych, może powtórzyć za Wiktorem Czernomyrdinem: Cóż, chcieliśmy dobrze, a wyszło jak zawsze.

Jak podaje "Rzeczpospolita", dzięki jeździe "na światłach" zużyliśmy o 60% żarówek więcej, dopłaciliśmy za paliwo ponad 2 miliardy złotych i wyemitowaliśmy do atmosfery pół miliona ton dwutlenku węgla! Do tego doszły jeszcze słone mandaty dla opornych i koszty reanimacji akumulatorów, które łatwo rozładować, gdy zapomni się o wyłączeniu świateł niewidocznych w pełnym słońcu. Mimo tego tytanicznego wysiłku całego narodu i szczytnych zamierzeń ustawodawcy liczba wypadków wzrosła, choć między rokiem 2005 a 2006 - jeszcze przed wprowadzeniem idiotycznego nakazu - spadała, pomimo wzrastającej liczby pojazdów!

W Polsce nie działa (jeszcze?) Ministerstwo Prawdy, które wymazywałoby z przeszłości niewygodne fakty, więc nic nie stoi na przeszkodzie, by zerknąć na wydarzenia minionego roku. A są naprawdę ciekawe! Po pierwsze - za reformą lobbowała Koalicja na rzecz jazdy na światłach przez cały rok, zrzeszająca ponad 40 różnego rodzaju instytucji (wśród nich - co za niespodzianka - również producenci żarówek i dystrybutorzy paliw!). Po drugie - za wprowadzeniem przymusu argumentowano, powołując się na bzdurne, jak się okazuje, badania. Instytut Transportu Samochodowego obiecywał spadek liczby zabitych w wypadkach o 20%, a Komisja Europejska zapowiadała spadek liczby wypadków, w zależności od typu, od 5% do nawet 32%. Jako przykłady krajów, w których auta jeżdżą z włączonymi non stop światłami, przedstawiano Danię, Norwegię, Szwecję, Islandię i Kanadę. Nikomu nie dało do myślenia położenie tych państw, dziwnym trafem dość wyraźnie wysuniętych na północ (kopiowanie tamtejszych rozwiązań prawnych, to prawie jak przymusowe ubieranie Egipcjan w eskimoskie futra!). Po trzecie - za nakazem głosowało 279 posłów, a przeciw - 137. Z tym jednym, ważnym zastrzeżeniem, że 81% głosów "przeciw" głupiemu przepisowi było głosami posłów rządzącego wówczas PiS, a nakaz wszedł w życie dzięki gremialnemu poparciu sejmowej lewicy i stu jedenastu posłów rzekomo liberalnej Platformy Obywatelskiej.

Po roku jazdy "na światłach" bilans jest prosty - na drogach przybyło wypadków, nam ubyło pieniędzy, a zarobiły stacje paliw, producenci żarówek i Skarb Państwa. Naukowe badania okazały się funta kłaków warte, a propagandowa kampania na rzecz bezpieczeństwa - więcej przyniosła szkody niż pożytku. Austriacy, którzy też dali się zwariować, już poszli po rozum go głowy i od pierwszego stycznia znów używają świateł zgodnie z ich przeznaczeniem - czyli wtedy, gdy widoczność jest kiepska. A Polak? Od pięciu wieków to samo - Nową przypowieść Polak sobie kupi, że i przed szkodą, i po szkodzie głupi.

Nie jestem entuzjastą demokracji jako takiej i szczerze wątpię, by ordynacja większościowa fundamentalnie podniosła jakość życia politycznego w naszym kraju. Tam, gdzie za sprawy państwa odpowiada kilkuset rozwrzeszczanych wybrańców ludu, nie może dziać się dobrze. Nie sposób jednak zaprzeczyć, że mechanizm wyboru posłów jest ważny, a demokracja może być zła lub gorsza.

Ordynacja większościowa ma tę ważną zaletę, że wprowadza do polityki demokratycznej odpowiedzialność za podejmowane decyzje. Po pierwsze: wyborcy głosujący w JOW-ach, wybierają konkretne osoby, więc politycznym miernotom trudniej skryć się za partyjnym szyldem. Po drugie: ordynacja większościowa sprzyja kreowaniu systemu dwupartyjnego, w którym zwycięska partia może samodzielnie rządzić i tym samym ponosić całościową odpowiedzialność za stan państwa.

Obecny Sejm wybrany został w fatalnej ordynacji proporcjonalnej. Skutki najlepiej widać w koalicji PO z PSL-em, czyli politycznym romansie wody z ogniem. Dla dobra tegoż romansu 209 posłów Platfomy zrezygnowało z realizacji obietnic, które w ubiegłym roku składali wyborcom. Wszystko dla garstki 31 ludowców, którzy - ani chybi - wystraszyli się o swoje stołki i postanowili JOW-y zawetować.

Patrząc na pospieszne zwijanie wyborczych sztandarów, polski wyborca mógł podziwiać rzadki polityczny fenomen - ogon merdający psem. Kto ów fenomen przegapił, nie ma powodów do zmartwień - ordynacja proporcjonalna przetrwała, więc mamy gwarancję, że w polskiej demokracji nie raz jeszcze będziemy świadkami rzeczy, o których nie śniło się filozofom.

Jestem przekonany, że najbliższe dni mogą być dla Inspektora bardzo bolesne. Jeśli natychmiast nie wyłączy telewizora, zorientuje się niechybnie, że praktycznie nie ma programów, w których szanowano by przepisy BHP! Czy pamiętacie Państwo wyczyny Indiany Jonesa? Czy widzieliście Państwo, aby Spiderman i Batman używali regulaminowych żółtych kasków? Kto właściwie dopuścił na ekrany telewizorów gorszące filmy "Kevin sam w domu" i "Brzdąc w opałach"? A czy dobrze mi się wydaje, że Harry Potter lata na miotle nie zapinając pasów, a Gumisie "harcują, po lesie szarżują" - bez żadnej asekuracji?! (nawiasem - czy sanepid przebadał aby sok z gumijagód?)

Jako że nie podejrzewam Głównego Inspektora Pracy o oglądanie telewizji w godzinach pracy, pewne jest, że inkryminowaną reklamę wypatrzył będąc w domu, gdy, wyczerpany walką o nasze zdrowie i bezpieczeństwo, rozsiadł się w fotelu przed telewizorem. To z kolei oznacza, że Inspektor nie przestaje myśleć o pracy po siedemnastej; wręcz przeciwnie - nawet krótkie przerwy reklamowe poświęca myśleniu o BHP. To zaś jest zjawiskiem bardzo niebezpiecznym i może dowodzić, że dłuższy kontakt z przepisami BHP niekorzystnie odbija się na umyśle. I tak oto stwierdzam niniejszym, że przepisy BHP są niezgodne z przepisami BHP, wszak jednemu już od nich odbiło - zlikwidujmy je, zanim zgłupiejemy wszyscy!

Nie spodziewałem się oczywiście, że rząd Tuska zrealizuje obietnicę zniesienia meldunku. Zbyt wiele jest w Polsce starych, stetryczałych, sklerotycznych instytucji i przepisów, żeby można było przeforsować aż tyle normalności naraz. Szokuje natomiast argumentacja. Przedstawiciel Platformy Obywatelskiej stwierdził, że likwidacja obowiązku meldunkowego zagrozi bezpieczeństwu państwa (sic!). Z kolei Janusz Zemke z LiD nadał sprawie wyższy poziom abstrakcji stwierdzając, że i tak te najbardziej uciążliwe przepisy związane z meldunkiem są martwe. Czyli, w tłumaczeniu na polski: przepisy są kretyńskie, ale i tak wszyscy mają je w dupie, więc po co je zmieniać?

Nasuwa się pytanie - skoro z przepisów meldunkowych kpi sobie większość Polaków, to jak można w ogóle mniemać, że jakikolwiek szanujący się terrorysta zamelduje się grzecznie pod swym rzeczywistym miejscem pobytu, by ułatwić pracę naszemu - pożal się, Boże - kontrwywiadowi?!

Słuchając wypowiedzi komisji trudno oprzeć się wrażeniu, że może naprawdę lepiej by było, gdyby - dla bezpieczeństwa państwa - Ci panowie trzymali się z dala od prawodawstwa.

Natomiast z łatwością potrafię sobie wyobrazić, jak ta prywatyzacja wyglądałaby, gdyby w ogóle weszła w życie. To trochę jak z ciasteczkiem. Najpierw jest po prostu ciasteczko. Potem ciasteczko przechodzi kolejno przez trzewia demokratycznego prawodawstwa - komisje, podkomisje, sejm, senat, prezydenta i ministerstwo. Co powstaje na końcu każdych trzewi - wiadomo.

Prywatyzacja może więc i będzie. Z tym, że - jak znam Rzeczpospolitą - szpitale sprzeda się po kryjomu i na podejrzanych zasadach; składki będą obowiązkowe i w wysokości wziętej z kosmosu; wszystkie pieniądze będą trafiały do ZUS-owskiego gara, z którego wedle własnego widzimisię państwo będzie je rozdzielać między prywatne placówki; przepisów, zakazów i nakazów będzie tyle, że żaden mechanizm rynkowy nie będzie miał prawa zadziałać. A za parę lat pojawią się pierwsze głosy, że do niczego ten kapitalizm i trzeba służbę zdrowia upaństwowić. Summa summarum normalności będziemy mieli akurat tyle, ile zostało z tego ciasteczka.

To dlatego Komisja Europejska już w ubiegłym roku podjęła decyzję o wycofaniu ze sprzedaży zwykłych zapalniczek. Polska zobowiązała się, że dostosuje się do tej decyzji od 11 marca 2008 roku. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował dziś, że każdy, kto wprowadzi na rynek zakazany produkt, może dostać karę nawet do 100 tysięcy złotych.

A co z nożami, widelcami, kijami od szczotek, skakankami, hulajnogami, dezodorantami, torebkami foliowymi i ostrymi krawędziami książkowych kartek?! Kto nas ochroni przed tymi wszystkimi niebezpieczeństwami? Unio, ratuj!

Nowy rząd chce to zmienić, opierając się na planach zagospodarowania przestrzennego, które decydowałyby, czy to, co stoi na danej działce, jest legalne, czy też nie.

Wśród czytelników "Gazety Prawnej" koncepcja taka wywołała zażartą dyskusję, w której demokratyczne stado baranów zaczęło beczeć, że legalizacja powszechnej samowoli budowlanej doprowadzi do ogólnonarodowej katastrofy i zdegeneruje nasze piękne miasta do rozpadających się slumsów. Kiedyś estetyki i trwałości budynku pilnował właściciel, majster i Pan Bóg. Dziś robią to do spółki urzędnicy, posłowie, inspektorzy i ubezpieczyciele. Jak ktoś chce zobaczyć różnicę, niech przejdzie się najpierw po starej kurpiowskiej wiosce albo toruńskiej starówce, a potem niech przejedzie na blokowiska toruńskiego Rubinkowa...

Jak w ogóle można walczyć o wolność w kraju, w którym nawet wtedy, kiedy władza chce nam kawałek swobody odstąpić, lud zaczyna krzyczeć, że tej wolności nie chce?! Bo przecież bez pobłogosławienia biurokratycznym stempelkiem dom się ani chybi rozsypie...

Po pierwsze, pieniądze, w drodze do kieszeni emeryta, miałyby przechodzić przez dziurawe kieszenie sklerotycznego ZUS-u. Po drugie, w ramach zapobiegania skutkom giełdowej bessy, zostaną funduszom narzucone pewne scenariusze inwestowania i struktury portfeli, czyli w praktyce przepisy ograniczą ich (i tak już bardzo skromną) gospodarczą inicjatywę. Po trzecie, żeby socjalistycznego placka ozdobić liberalną wisienką, rząd okaże liberalną łaskę i zezwoli funduszom, na inwestowanie za granicą nie pięciu, jak ma to miejsce teraz, ale nawet 10 procent aktywów!

Gdyby chcieć streścić plan reform w jednym zdaniu, to należałoby powiedzieć, że rząd chce położyć łapę na naszych pieniądzach, robiąc przy okazji kilka kosmetycznych poprawek w ramach zasłony dymnej. Tymczasem cała dyskusja nad strukturą drugiego filaru woła o pomstę do nieba. Jakim prawem rząd zmusza mnie do opłacania emerytalnych składek? Jakim prawem rząd zmusza potem firmę, której płacę, do takiego a nie innego inwestowania środków? I w końcu - jakim prawem ten rząd zabiera jej potem moje pieniądze??

Ktoś powie: państwo interweniuje, bo wstępne analizy pokazują, że emerytury z OFE będą głodowe. Ale - na litość Boską! - to właśnie to państwo wprowadziło restrykcyjne przepisy dla funduszy i obligatoryjność składek (tworząc oligopol), pokazało palcem kilka wąskich obszarów i wykluczyło swobodne inwestowanie środków (burząc ekonomiczną swobodę) i nieterminowo przekazuje środki (powodując realne straty). Jak to ktoś kiedyś podsumował socjalistów - "wyjęli sprężynę z zegarka i dziwią się, że przestał chodzić"...

W tych narzekaniach mało kto bowiem pamięta, że Musharraf jest od lat gwarantem rozsądnej polityki państwa, które dysponuje arsenałem nuklearnym, a jednocześnie co i raz boryka się z szaleństwami islamskiego radykalizmu. Gdyby w Pakistanie przeprowadzono prawdziwie wolne wybory (broń nas chrześcijański Panie Boże!), to ani chybi wygraliby je (za którymś razem, z pewnością) muzułmańscy fundamentaliści. A od tego już tylko krok, by pakistańskie bomby atomowe posłużyły za narzędzie dżihadu.

Przypuszczam, że dobroduszny i prodemokratyczny zachodni dziennikarz poszedłby wtedy po rozum do głowy. Naturalnie pod warunkiem, że miałby jeszcze tę głowę na karku.

Niestety. Żadna siła kosmiczna nie przyjdzie nam z odsieczą. Żaden spadający satelita, choćby się w atmosferze rozpadł na 460 kawałków, nie zdoła przywrócić w Polsce normalności.

Życie jest zbyt krótkie, by przeczekać socjalizm. A kurpiowska dusza - zbyt niecierpliwa, by w milczeniu znosić dyktaturę ciemniaków. Pora więc zakasać rękawy. Strzeżcie się - Kurp powrócił!