J.R.R. Tolkien,
Candour Magazine, 13 July 1956, p. 12

Bron: FC Blog

"Kunnen de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog de ontstaansfilosofie zijn van dit regime dat zo wreed en misdadig is? Zestig miljoen personen zijn gedood in Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog. Om welke reden zou één enkel deel van die slachtoffers de aandacht moeten trekken? Waarom zouden de Europeanen, 60 jaar later, schadevergoedingen moeten blijven betalen aan een kleine groep? Politieke en economische schadevergoedingen?

Welke aandeel heeft de generatie van vandaag, in Italië of in Duitsland, gehad in de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog?

Het lijkt erop dat men vandaag in Europa niet mag praten over de Holocaust. Ik hoop dat sommige Europese volkeren zich zullen bevrijden van de zionisten en zo vrij zullen zijn om de zwarte doos van de Holocaust te openen.

Er zijn genoeg vragen zonder antwoord. […] Waar is dat gebeurd, in Palestina of ergens anders? Wie heeft de misdaden begaan? De Palestijnen of iemand anders? Waarom moeten de Palestijnen ervoor betalen? Men heeft gezegd dat de joden geen vaderland en land hadden en dat ze zich een land wilden geven. Waarom het land van de Palestijnen? Als men die redenering over de historische wortels aanvaardt, zou men alle huidige politieke grenzen van de wereld moeten overhoop halen.

Wat is dit geheim dat het zionistische regime toelaat om kwesties zoals de mensenrechten, de vrijheid, het volkenrecht niet te eerbiedigen? Wat dit regime doet, is vernederend voor de hele mensheid. Waarom kennen sommige Europese regeringen een feilloze steun toe aan dit regime? Met welke opdracht? Die kwesties zijn ernstig.

Misschien is het ogenblik gekomen waarop in Europa intellectuelen en gecultiveerde mensen een antwoord daarop proberen te geven. U weet waarschijnlijk dat in een park in Duitsland een Holocaust-symbool werd opgericht. Men heeft er jonge Duitsers naartoe laten komen en hun gezegd: daar is de misdaad die jullie voorouders hebben begaan; jullie moeten jullie vernederd voelen tegenover de zionisten en betalen voor de fouten van jullie voorouders. Wat is het dat dit land zijn eigen jeugd en kinderen zo behandeld? Zouden de regeringen tegenover de jonge generaties niet moeten spreken over wat hun fierheid uitmaakt?"

Bron: Vox NR

De zionisten in Europa mogen op hun beide oren slapen. Iran zal waarschijnlijk nog niet meteen gevraagd worden om lid te worden van de Europese Unie. Misschien dat het na een nieuw rondje oorlogvoeren in aanmerking zal komen...

Liberalen zijn anderzijds dan weer bijzonder goed geoefend in alle vormen van draaikonterij. Meestal maakt het hen geen donder uit met wie ze regeren - al is hun liefde voor de rode rakkers sterk ondermaats - en zijn ze al dik tevreden als ze een paar portefeuilles naar zich toe kunnen trekken. Op die manier kunnen ze hun geliefkoosde sport, die van de blauwe politieke benoemingen, in alle stilte en naar hartelust botvieren. Alhoewel nergens bewezen is dat de liberale politiek macro-economisch ooit een morzel heeft uitgehaald, hoeven liberalen niet gebukt te gaan onder prestatiedwang. Belangrijker is dat ze er steeds weer in slagen te laten geloven dat zij het patent hebben op alle economische wonderzalfjes."

J. P. Van Rossem

Mijn vader is altijd mijn leesadviseur geweest. Hij verslindt boeken, leest er soms vijf tegelijk terwijl hij ondertussen ook nog naar de Tour de France kijkt met de koptelefoon op zijn hoofd waaruit de laatste nieuwsberichten in zijn hersenen stromen. Mijn vader moet dus wel beschikken over een geniaal brein. Al zeg ik het zelf. Iedere keer ik naar Lembeke ging, vroeg ik vader of hij nog een goed boek had gelezen en of ik dat dan kon lenen. Dan liep hij door zijn met papier volgestouwde bureau, keek naar de rekken en graaide er een boek uit dat mij misschien wel zou kunnen bekoren. Vorige zomer was dat Joe Speedboot van Tommy Wieringa. Joe Speedboot staat sindsdien in mijn top vijf van meest favoriete boeken ooit. 

Ik heb gesmeekt om het boek mee te nemen in mijn koffer. Het mocht op voorwaarde dat ik een lijstje doorstuurde met de door vader onderlijnde passages. Dat doet vader altijd. Misschien ook daarom dat ik graag de boeken lees uit zijn kast. Soms vraag ik me af waarom hij een bepaalde zin heeft aangekruist. Soms zijn het gewoon mooie zinnen, dikwijls waarheden waar ik me ook in vinden kan.

Zonet het Lijstje met de Joe Speedboot zinnen teruggevonden:

“Radio is de verdoving van de werkman”, zei Joe.

Potijk vergeleek de insluiting van Lomark met verstikking; dit had meer invloed dan een subtiele redenering.

Lomark moest een eigen op- en afrit krijgen, een luchtpijp, een geasfalteerde rokerslong.

Wij waren altijd op onze hoede, lazen de teksten en beoordeelden ze naar voordeel of gevaar; wij leefden met een nerveuze neus in de wind, om zo te zeggen.

Ze vormden een wonderlijk contrast, het meisje van de wereld en ma, dat grove monument van zorg en arbeid.

Ik wist dat niets onmogelijk zou zijn voor haar, ze kreeg wat ze wilde, niemand weerstaat schoonheid met een wil.

Pa was stil van ontreddering, ik zag mijn eigen schaamte weerspiegeld in zijn ogen, en zo stonden we elkaar aan te gapen in die Spiegelzaal van Pijnlijkheden.

Hij hield cheque en schaal vast als een inboorling een stofzuiger.

We keken naar elkaar en glimlachten als bejaarden om een gedeelde herinnering.

Opeens voelden we ons nogal misplaatst in het Hafenrestaurant, tussen die menigte buitenmaatschappelijke elementen uit een wereld die échter – want harder – leek dan de onze.

Je hoeft alleen maar te weten wat nodig is, meer niet. Te veel weten leidt tot angst en angst tot stilstand.

Het zijn de ploeteraars die je vertellen dat je iets niet kan als je er niet bent voor opgeleid, maar talent trekt zich daar niets van aan. Talent bouwt de motor, de ploeteraar vult de olie bij, zo zit het.

Ik begreep eigenlijk maar 1 ding en dat was dat ik een blind verlangen had naar de tijd vooooor die mededeling, toen de constructie van de wereld nog niet was ontwricht.

Er was een verband tussen die familie en dingen die uit de lucht kwamen vallen, of dat nu honden waren of verkeerd bezorgde duizendponders van de geallieerde luchtmacht.

Ze droegen uitzinnige outfits die op de kunstacademie doorgingen voor uitingen van hoogstindividuele smaak; dat ze daarin nogal op elkaar leken was onbelangrijk.

Nu Engel dood was, kwamen die meisjes naar Lomark en verbaasden zich over zijn provinciale wortels en over zijn vader die leek op een wielrenner uit het zwart-wit tijdperk.

 Ik vermoedde dat de meisjes die ik vandaag rond Engels graf had gezien op een dag allemaal in dat soort programma’s te horen zouden zijn, met de ernst van een kind dat voor het eerst naar zijn drol in de pot staart.

 Bovendien had Metz de transparante redeneertrant van het depressieve gelijk, en dat interesseerde me.

 Een gezond, slank lichaam met een uitgebalanceerde BMI is in de commerciële propaganda het enige vehikel voor positief zelfbewustzijn, vriendschappen met andere gezonde, aantrekkelijke individuen en zelfverwerkelijking in de professionele sfeer.

De hoop die Joe’s komst eens veroorzaakte is gedoofd, wij zijn weer wat we waren en altijd zullen zijn. Joe is een verlosser zonder belofte; hij heeft geen vooruitgang gebracht, alleen beweging.

Ze is lelijk opgedroogd, zoals we hier zeggen wanneer een vrouw niet mooi oud wordt. Dof is ze, vermorzeld door de liefde.

Orde en zekerheid, door de eeuwen heen de enige eis die de burgerij aan haar autoriteiten stelt. 

 Joe Speedboot is ondertussen ook in Singapore een kleine held. Ik duw het boek in iedere Nederlandstalige zijn strot.

En dan ontmoet je bij toeval iemand die het boek ook al gelezen heeft en wondermooi vond.

En alleen daarom al, wordt hij je vriend.

Lang leve Joe Speedboot! 

"We zagen en zien zodoende het nationaal-socialisme naar zijn hele wezen even vijandig tegenover het kapitalistische burgerdom als tegen het internationale marxisme en zien zijn opgave in het overwinnen van beide, ervan uitgaande dat in het marxisme het op zich juiste gevoel van het socialisme gebonden is aan de valse leer van het liberale mechanicisme en internationalisme en in het burgerdom het op zich juiste gevoel van het nationalisme gebonden is aan de valse leer van het liberale rationalisme en kapitalisme. Beide juiste en ingeschapen krachten blijven in deze onzalige relatie onvruchtbaar voor de natie en voor de geschiedenis. Wij zagen en zien daarom in onze vijandschap met het marxisme en het burgerdom geen wezenlijk onderscheid, daar het in beide werkzame liberalisme hen in gelijke mate tot onze vijanden maakt. Wij zagen daarom de steeds eenzijdiger geworden strijdleuze van de NSDAP-leiding ‘tegen het marxisme’ als een halfheid. En de vrees vervulde ons in stijgende mate dat achter dezelfde leuze een sympathie stak voor het burgerdom, dat onder dezelfde leuze zijn kapitalistische belangen verdedigde, waarmee wij niets gemeen hadden en niets gemeen hebben".

Otto Strasser, in: Die Sozialisten verlassen die NSDAP (1930).

Is dat geen blauwdruk van doeltreffende ideologiekritiek, niet alleen in gevallen van ‘totalitaire’ censuur, maar wellicht nog meer in de geraffineerdere gevallen van liberale censuur? Je begint met te zeggen dat je alle vrijheid hebt die je wilt, dan voeg je daar enkel aan toe dat het enige wat ontbreekt ‘rode inkt’ is: we ‘voelen ons vrij’ omdat we niet over de taal beschikken om onze onvrijheid uit te drukken. Wat het gemis aan rode inkt duidelijk maakt, is dat de belangrijkste woorden om het huidige conflict te benoemen – ‘oorlog tegen het terrorisme’, ‘democratie en vrijheid’, ‘mensenrechten’ enzovoort – allemaal valse woorden zijn, die ons beeld van de situatie mystificeren in plaats van dat ze het ons mogelijk maken haar te doordenken. In die zin dragen onze ‘vrijheden’ zelf eraan bij, onze dieper liggende onvrijheid te maskeren en in stand te houden. Zo’n kleine honderd jaar geleden bracht Gilbert Keith Chesterton, met zijn nadruk op het aanvaarden van een vast dogma als voorwaarde voor (het eisen van) van werkelijke vrijheid, heel helder het antidemocratische potentieel van het principe van vrijheid van denken zelf aan het licht:

In het algemeen kunnen we zeggen dat vrijheid van denken de beste waarborg tegen vrijheid is. In termen van deze tijd: de bevrijding van de geest van de slaaf is de beste manier om de bevrijding van de slaaf te voorkomen. Leer hem piekeren over de vraag of hij vrij wil zijn, en hij zal zich niet bevrijden.

Geldt dit niet met nadruk voor onze ‘postmoderne’ tijd, met zijn vrijheid om te deconstrueren, te twijfelen en zich te distantiëren? We moeten niet vergeten dat Chesterton precies hetzelfde stelt als Kant in zijn ‘Wat is Verlichting?’: ‘Denk zo veel en zo vrij als je wilt, maar gehoorzaam!’ Het enige verschil is dat Chesterton specifieker is en de impliciete paradox in Kants redenering blootlegt: vrijheid van denken ondermijnt de feitelijke sociale onderworpenheid niet, ze versterkt haar juist. Het oude devies ‘Denk niet, gehoorzaam!’, waar Kant op reageert, werkt averechts: het kweekt in feite rebellie; de enige manier om sociale onderworpenheid te waarborgen is door middel van vrijheid van denken. Chesterton denkt ook logisch genoeg om de andere kant van Kants devies op te merken: de strijd voor vrijheid heeft een onomstotelijk dogma nodig.

In een klassieke tekst uit een Hollywood-screwball comedy vraagt het meisje aan haar vriendje: ‘Wil je met me trouwen?’ ‘Nee!’ ‘Hou op met de vraag te ontwijken! Geef een eerlijk antwoord!’ in zekere zin klopt de achterliggende redenering: het voor het meisje enige aanvaardbare antwoord is ‘Ja!’, zodat alle andere antwoorden, ook een ondubbelzinnig ‘Nee!’, als ontwijking gelden. De achterliggende logica is natuurlijk de afgedwongen keuze: je bent vrij om te kiezen op voorwaarde dat je de juiste keuze maakt. […] En geldt hetzelfde vandaag niet voor de keuze ‘democratie of fundamentalisme’? Is het binnen de bepalingen van deze keuze eenvoudigweg niet onmogelijk om voor ‘fundamentalisme’ te kiezen? Problematisch aan de manier waarop de heersende ideologie ons deze keuze opdringt is niet ‘fundamentalisme’, maar eerder democratie zelf: alsof het enige alternatief voor ‘fundamentalisme’ het politieke stelsel van liberale parlementaire democratie is".

Slavoj Žižek, in: Welkom in de woestijn van de werkelijkheid, SUN, Amsterdam, 2005, pp 7-9.

'If the knitter is wary the baby will have no new bonnet'

-Irish Proverb

"Het zijn wij die Europa zijn! Europa aan de Europeanen! En die Angelsaksers, oprotten!"

"Het fascisme beantwoordt aan twee grote noodzakelijkheden: ten eerste de economie dirigeren en ten tweede zowel politiek, spiritueel als moreel de grote moderne massa's leiden die opgegeven werden door de oude gezagsdragers."

"In de vele organisaties die doorgingen voor zijnde fascistisch, heeft men heel wat reactionairen, heel wat gematigden en heel wat anti-communisten gezien. Nochtans, een reactionair is het tegenovergestelde van een fascist, en een gematigde die in feite niets is, kan niet meer fascist zijn dan wat anders."

"Het fascisme is niet genoeg socialistisch geweest. Spijtig voor haar!"

"Een echte fascist is een socialist en een socialist is pas echt, als hij op één of ander moment de benaming fascist verdient, omdat het een mens van strijd en gezag is, evenals van woede en breuk ten aanzien van het kapitalisme."

(Pierre Drieu la Rochelle - Le Français d'Europe)

“[D]e industrie is niet alleen de toepassing van de wetenschap, toepassing waarvan die laatste – op zichzelf – totaal onafhankelijk zou moeten zijn. Zij wordt er de bestaansreden en de rechtvaardiging van, zodanig dat hier nogmaals de normale betrekkingen omgekeerd blijken te worden. Datgene waarop de moderne wereld al haar krachten heeft toegepast, zelfs wanneer ze heeft beweerd aan wetenschap op haar manier te doen, is in werkelijkheid niets anders dan de ontwikkeling van de industrie en het ‘machinisme’. En door zo de materie te willen beheersen en haar naar hun gebruik te buigen zijn de mensen er alleen in geslaagd zich er de slaven van te maken. Zoals we in het begin zeiden: niet alleen hebben ze hun verstandelijke (als het nog toegelaten is zich van dat woord te bedienen in een dergelijk geval) ambities beperkt tot het uitvinden en bouwen van machines, maar ze zijn uiteindelijk zélf machines geworden. Inderdaad, de ‘specialisatie’ – zo geroemd door bepaalde sociologen onder de naam ‘arbeidsverdeling’ – heeft zich niet alleen opgedrongen aan geleerden, maar ook aan technici en zelfs aan arbeiders, en voor die laatsten is elke verstandelijke arbeid op die manier onmogelijk gemaakt. Heel anders dan de ambachtslui van vroeger, zijn zij niets anders dan de bedieners van machines. Zij vormen als het ware één geheel ermee. Zij moeten onophoudelijk – op een volledig mechanische manier – bepaalde gedetermineerde bewegingen herhalen om het minste tijdverlies te vermijden. Altijd dezelfde en altijd volbracht op dezelfde manier. Zo willen het tenminste de Amerikaanse methodes die aanzien worden als de hoogste graad van ‘vooruitgang’. Inderdaad, het gaat er alleen om zoveel mogelijk te produceren. Men bekommert zich weinig om de kwaliteit, het is enkel de kwantiteit die belangrijk is. We komen eens te meer terug op dezelfde vaststelling die we al gemaakt hebben in andere domeinen: de moderne beschaving is waarlijk wat men een kwantitatieve beschaving kan noemen, wat niets anders is dan een andere manier om te zeggen dat zij een materiële beschaving is”.

René Guénon, La crise du monde moderne, p. 153

Koenraad Elst

Joris van Severen (1934)

De kikker die even groot als een os wilde zijn

Een os stond in de wei te dromen bij een beek
En zag hoe daar vlakbij een kikker hem bekeek.
Hij was zichtbaar jaloers, niet groter dan een ei,
Maar kwaakte kwaad:
"Kijk, kijk! 'k Word net zo groot als jij!"
De os sloeg met zijn staart en stond zich te verbazen.
De kikker rekte zich, begon zich op te blazen.
Hij blies en blies, hield zich even in
En vroeg: "Is dit geen goed begin?
Ben ik op weinig tijd niet reuze aangekomen?"
De os zei: "Boe!" En bleef maar voor zich uit staan dromen.

De kikker wond zich op, begon met nieuwe moed
Hij voelde alles spannen. "Is het nu nog niet goed?"
"Boe!" deed de os bedroefd. "Het lijkt er echt niet op.
Niet groter dan een pad, maar met een dikke kop!"
Nu werd de kikker woest, hij duwde, blies en balde
Zijn spieren plots zo hard dat hij aan flarden knalde

De wereld barst van waan en nijd
Om wie de snelste auto rijdt
Het grootste huis. De verste reis.
Ach, is dat allemaal wel wijs?

-Jean de La Fontaine

www.lafontaine.net

"Welnu, met betrekking tot de weg waarop wij net gezinspeeld hebben, gaat het erom te zien tot op welk punt men voordeel kan halen uit de vernietigende omwentelingen; om te zien tot op welk punt het onmenselijke karakter van de activistische en realistische wereld, dankzij een innerlijke standvastigheid en een oriëntering naar de transcendentie, niet een weg naar het ondermenselijke – het geval voor het merendeel van de meest recente vormen – zou kunnen begunstigen, maar de ervaring van een hoger leven en een hogere vrijheid.

Dat is alles wat men kan zeggen voor een zekere categorie van mensen, op de drempel van de vervulling der tijden: een categorie die slechts een minderheid zou kunnen zijn. Die gevaarlijke weg kan ook worden geprobeerd. Hij is een beproeving. En opdat die beproeving volledig en beslissend zou zijn, moet men bij zichzelf zeggen: de bruggen zijn opgeblazen, er zijn geen steunpunten meer, er zal geen ‘terugblik’ meer zijn, er kan slechts worden vooruitgegaan.

Het is eigen aan een heroïsche roeping om alleen de meest wervelende golf te trotseren en te weten dat twee lotsbestemmingen op gelijke afstand zijn: het lot van degenen die zullen eindigen met de ontbinding van de moderne wereld en het lot van degenen die zich zullen terugvinden in de centrale en royale as van de nieuwe stroom.

Voor het visioen van het ijzeren tijdperk riep Hesiodus uit: “Dat ik er nooit in geboren moge worden!” Maar Hesiodus was in de grond alleen maar een geest gekenmerkt door de mentaliteit van de Pelasgen, afgesloten van een hogere roeping. Voor andere naturen geldt een andere waarheid, die van de lering kort geleden in herinnering gebracht en ook in het Oosten gekend: als het laatste tijdperk, het kali yuga, een tijd is van verschrikkelijke verwoestingen, dan kunnen degenen die erin leven en die toch overeind blijven vruchten verwerven die voor mensen in andere tijden moeilijk toegankelijk waren".

Julius Evola, in: Révolte contre le monde moderne. L'Age d'Homme, Lausanne, 1991, pp. 426-427.

--Carl Townsend

Lester Brown, in: "Interview met milieugoeroe Lester Brown". MO. Mondiaal Magazine, nr. 54, p. 23.

Er heerst een allesbeheersende nood aan "preciese, heldere, harde waarheid", schrijft Van Severen. Hij wil los uit de

schrijnende nood die velen der oudere generatie niet begrijpen, die de meesten der oudere generatie niet voelen - uit onze diepe nood, verlost te worden van de ziekte der vage formules en der romantische volzinnen, van de ziekte der meetingmentaliteit en der vertroebelende politieke sentimentaliteiten, van de zenuwziekte der gemakkelijke politieke hartstochtelijkheden, en uit de vulgariteit der politieke bierinspiratie.

Er is nood aan Waarheid. Er is nood aan Zekerheid.

Zekerheid dat in 't bijzonder ons politieke denken en streven geen dwalen zij. Zekerheid dat wij ons volk op geen verkeerde wegen sturen die altijd onheilswegen zijn.

Streven naar volmaaktheid voor het Volk

moge veel brave middelmatig-voelende burgertjes doen lachen, en ons voor naïeve dromers doen houden die geen flauw begrip van de werkelijkheid hebben. Aan hun logheid storen wij ons natuurlijk niet.

Nood aan zekerheid is de tweede reden waarom de nationale strijd volgens de richtlijnen der katholieke leer moet gevoerd worden.

Zeer angstig nemen wij onze verantwoordelijkheid op.

De derde reden is : nood aan Orde, nood aan zuivere toestanden. Er heerst duivelse wanorde, waarheid en deugd zijn uit het openbare leven verjaagd, wij leven onder de heerschappij der ondeugd en der dwaling. Velen stellen nog slechts één enkele vraag : "Hoeveel brengt het op ? Wat kan ik daaraan winnen ?"

[...]

Wijsheid is niet "sluwheid en al de andere kleine middelen der zogenaamde diplomatie", wel : "koncentratie van alle geestelijke en zedelijke deugden".
De katholieke partij is wel verre verwijderd van die Waarheid, Zekerheid, Orde en Wijsheid. Van Severen is niet zacht voor

het zogenaamd katholicisme der Belgische katholieke partij, een seniel produkt van in belgischheid verkankerde politiekertjes (...) die, vooral sinds 1914, met de eenvoudigste grondbeginselen der katholieke leer niet de minste rekening houden, en, als stuurloze gekken, ons volk naar de afgrond voeren (...). De schoonste idealen heeft deze partij versjacherd en versjachert zij nog alle dagen, op de vieze markt der Belgische belangen, der anti-Europese en anti-Vlaamse belangen.

Arthur de Bruyne, in: Joris Van Severen. Droom en daad. Oranje Uitgaven, 1961, pp. 62-64.

Inderdaad: niets is veranderd!

Mijn leven op zich genomen beschouw ik als totaal zinloos. Moest ik er zijn? Nee. Ben ik hier gekomen met een opdracht? Nee. Was men op mij aan het wachten? Nee. Maar het gegeven is dat ik er nu eenmaal bén. En wat mijn leven zin geeft, zijn de anderen. Er is een uitdrukking van Blaise Pascal die mij heel na aan het hart ligt: Vous êtes embarqués - u zit in de boot. Dan kun je dus maar beter iets doen om die boot zo goed mogelijk vooruit te helpen. We zijn hier nu eenmaal, dus laten we er iets moois van maken.

(bron: Knack)

Ik heb wat bedenkingen bij de radio hier, om eerlijk te zijn. Als ik naar de Zweedse Radio 1 luister, is dat verschrikkelijk oubollig, maar tegelijk verschrikkelijk goed. Dat is úren en úren babbelen. Eén uur over de toestand in Libanon, één uur over een boek. De Vlaamse Radio 1 is het omgekeerde: enorm veel muziek. Als ik nu Radio 1 hoor, zit ik naar de Radio Donna van tien jaar geleden te luisteren. Op Studio Brussel hoor ik de muziek van toen ik jong was: vreemd, hoor. Ik word trouwens zót van het gezever op Radio 1. Ze hebben niet één programma waar ik iets van leer. Er klopt iets niet met al die zenders.

Herman Van Molle in Plaza, weekendbijlage van Het Nieuwsblad.

Het vermogen tot vriendschap is Gods manier om zich te verontschuldigen voor onze families.

De openingszin van The Last of the Savages, een boek van Jay McInerney. Een geslaagde variant op 'je familie kies je niet, die krijg je.'

Beste lezers,

Tsja, dan is het ineens zo ver. Iets wat ik niet graag doe. Helaas vond ik het vandaag nodig mijn eerste (vooralsnog tijdelijke) IP ban uit te delen. Dat vergt uitleg en die geef ik dan ook maar zo snel mogelijk.

Het aantal bezoekers aan mijn schrijfplek loopt hard op de laatste maanden en dat vindt ik natuurlijk geweldig. Maandelijks flink meer dan 2000 bezoeken is een geweldig compliment. Niks mooiers immers dan een publiek om voor te schrijven. Dat is ook waar het hier om draait. Deze plek is mijn plek om mijn schrijfsels te publiceren. Die schijfsels gaan niet zelden over maatschappelijke thema's als discriminatie, overheidsgedrag, gender en transgender, homoseksualiteit, politiek en wat al niet meer. Natuurlijk roept dat regelmatig reacties op en dat is in zekere zin ook de bedoeling.

Maar... dit is een schrijfplek, geen discussieforum (er zijn daar veel betere plaatsen voor) en ook geen vrijplaats voor het opvoeren van zaken die niet te maken hebben met mijn schrijfstijl of de inhoud van mijn schrijfwerk. Kortom, reacties zijn fijn. Mits 'on topic' of op zijn minst in de buurt. Reacties die een onderwerp uitdiepen zijn natuurlijk geweldig, dat daar dan enige discussie in die reacties ontstaat is natuurlijk ook prima. Plaatsing van links naar andere websites in reacties wordt niet gewaardeerd als het andere websites zijn dan die van degene die reageert zelf. En als iemand een link wil zien, vraag het me. Er is een links rubriek waar het overigens niet zo gemakkelijk is om in te komen met een linkje. Het moet wat mij betreft meerwaarde bieden op deze site en altijd verwijzen naar een website, niet een individueel (nieuws)bericht op een willekeurige site.

Natuurlijk vindt niet iedereen het fijn dat ik grenzen stel aan reacties. Daar is weinig aan te doen vrees ik, dit blog is immers mijn schrijfplek en valt onder mijn verantwoordelijkheid. Ik bepaal heel ondemocratisch wat er kan en niet kan. Overigens kan er veel maar zaken als verwijzing naar pornografische websites, off-topic reacties en grove taal (anders dan die ik zelf plaats) worden gewoon verwijderd. Volharden in bijdragen die niet in de stijl van deze site passen levert een IP ban op. Jammer maar waar en een gegeven waar ik als auteur voor kom te staan nu er zoveel lezers zijn (en er dus gelukkig veel reacties zijn).

Goed dan, de touwtjes zijn iets strakker aangetrokken vanaf vandaag. Misschien dat dit wel weer een keer veranderd. Voorlopig is dit wat mij betreft de meest verstandige keuze die ik kan maken om de kwaliteit van mijn schrijfplek overeind te houden. Blijf in ieder geval reageren, hou het positief, scherp meningen aan maar blijf aub bij het onderwerp.

Hartelijke groet,

Alice