Bugger Bognor

That was pretty much Johnson's response to the credit crunch. As people all over the UK examine their finances in a bid to determine whether or not they can afford a trip to sunny shores, Boris has brazenly said to not holiday outside the UK would be "inhumane".

In his exact words: "I am going to take a holiday abroad, and in my view it would be absurd, hypocritical and frankly inhumane to do anything else."

His comments were meant as a derision of PM Gordon Brown who has whisked his wife away on a romantic trip to sunny Southwold.

Mr Johnson decried Brown's efforts to holiday on home soil, predicting that he would spend around four hours "gnawing at his nails" before making a dash back to Downing Street.

Shame on Gordon. How dare he try and support his country's flailing economy by leading by example and caring enough to stop short his last sojourn when a crisis erupted. Much better he be tucked away in the Virgin Islands during summer.

Though preferably not on the same island Boris plans to tan his pasty pins on.

Note: The AFP reports:

The phrase "bugger Bognor" was reputedly the last words of king George V after it was suggested to him that he might recover from illness in Bognor Regis, on England's south coast.

Anche se l’ultimo sondaggio pubblicato domenica dallo Scottish Daily Mail assegnava al partito il 52 per cento dei voti, il Labour party non dà assolutamente per scontato il risultato finale delle elezioni suppletive di domani nel collegio di Glasgow East. In quello che, fino alle precedenti elezioni, era uno tra i venticinque seggi più sicuri per i laburisti, si gioca infatti una battaglia politica che va ben al di là delle sorti del parlamentare che verrà eletto. Una battaglia che arriva a coinvolgere direttamente il primo ministro Gordon Brown.

Da mesi il leader laburista è in estrema difficoltà all’interno del suo partito e nel rapporto con gli elettori: il tanto atteso e annunciato rilancio del governo stenta infatti a farsi vedere e sentire. Complice una situazione economica internazionale più complessa e instabile, ma complice anche una iniziativa politica debole e contraddittoria, che non riesce a convincere la tradizionale base laburista, né ad affascinare più un elettorato di centro ormai in uscita libera verso i conservatori.

Qualsiasi cosa Brown tocchi si trasforma in un boomerang: se predispone una manovra economica di rigore, e taglia l’aliquota più bassa delle tasse, gli si rivoltano contro i suoi deputati; se fa approvare l’estensione della carcerazione preventiva a quarantadue giorni, riesce a mettere d’accordo le anime libertarie di tutti i partiti politici; per non parlare della perdita di dati personali e della divulgazione di dossier segreti che, durante la sua permanenza al governo, hanno raggiunto ormai frequenza settimanale.

Ovviamente queste difficoltà si traducono in una continua perdita di consensi, non solo nei sondaggi, ma anche nelle elezioni supplementari. Dopo avere miseramente perduto il proprio seggio sicuro di Crewe, essere stati ridotti ad un misero quinto posto (e alla perdita del deposito elettorale) nel collegio che era di Boris Johnson, e non aver neppure presentato un candidato da contrapporre al ministro ombra David Davis (dimessosi per la questione dei quarantadue giorni), il Labour si è trovato a dover gestire le elezioni nel seggio di Glasgow East, a causa delle dimissioni di un suo deputato gravemente malato. 

La strategia del governo è stata quella di convocare le elezioni immediatamente, riducendo al minimo la campagna elettorale e sperando quindi in un più semplice mantenimento della propria maggioranza (era di più di tredicimila voti alle precedenti elezioni).

Ma la convocazione delle elezioni è arrivata lo stesso giorno in cui la segretaria del Partito laburista scozzese, Wendy Alexander, si dimetteva dal suo incarico sotto l’accusa di non aver denunciato alcuni finanziamenti ricevuti. Wendy Alexander fa parte, assieme al fratello Douglas, della cerchia ristretta dei fedelissimi del premier: le sue dimissioni sono state un ulteriore colpo per Brown. Il quale ha dovuto poi subire lo smacco di non trovare nessuno disponibile a farsi candidare nel collegio di Glasgow: l’attuale candidata, Margaret Curran, che rappresenta il collegio nel parlamento scozzese, era la quinta in lista e ha candidamente confessato che avrebbe preferito mantenere il suo posto in Scozia piuttosto che trasferirsi a Westminster.

Con questa situazione disastrosa in casa laburista, lo Scottish National Party, che attualmente è al governo dell’amministrazione scozzese, e che a Glasgow ha portato a casa 17 seggi alle ultime amministrative, ha cominciato a sperare di portarsi a casa un deputato in più, ma soprattutto di infliggere a Brown una sconfitta pesante dal punto di vista simbolico: con i Tory che nei sondaggi continuano a crescere nelle regioni del sud e nelle Midlands, una sconfitta laburista in Scozia sarebbe davvero l’inizio della fine.

Consapevoli di questo i laburisti si sono buttati a capofitto in una disperata battaglia per mantenere il seggio, e, stando alle ultime proiezioni, hanno fatto un buon lavoro: anche se sono i primi a non volersi sbilanciare e a continuare, a testa bassa, la ricerca di voti senza dare nulla per scontato. Vincere è un imperativo morale per il Labour a Glasgow.

Ma se anche dovesse riuscire nell’impresa, le difficoltà del partito non sparirebbero magicamente. Il giorno seguente le elezioni a Glasgow, venerdì 25, si riunirà a Warwick il National policy forum del Labour, un organismo voluto da Tony Blair, nel quale i ministri del governo si confrontano con 400 membri del partito per stabilire priorità programmatiche e iniziative politiche. L’organismo non ha alcuna voce in capitolo sulle scelte organizzative del partito, e tanto meno può sfiduciare il leader, ma la discussione in quella sede si annuncia comunque pesante, dato che ormai molti non credono più che la permanenza di Gordon Brown alla guida del partito possa essere una soluzione che regge fino alle prossime elezioni. Nei corridoi la battaglia per la successione è già iniziata e un risultato positivo a Glasgow East non potrà certo fermarla.

So...Facebook.

MistressCowfish suggested I start a group, because after Friending people, Grouping is teh hawtness on Facebook, which sounds to my elderly ears like a rave gotten completely out of control, but whatever.

I have Grouped.

If you're on Facebook, you'll find me at The Deadbeat Club (cue Metro's bitter humour...).

Inspired by glorious deadbeats throughout history such as the authors of Frugal Indulgents, Dorothy Parker, Oscar Wilde, Quentin Crisp, Vincent Van Gogh, and that guy ... you know ... that guy whose name I can't remember, who destroyed his priceless collections and then killed himself rather than let the collection fall into Ceasar's hands. See, if Boris would join the group he could tell us who that was.

Yes, surely in a Deadbeat Club there's some room for rich, sore losers. Especially if they're buying.

Ladies, Gentlemen, and the Undecided, please raise your glasses, mugs, or sippy cups to our anthem:

The Deadbeat Club by The B 52's

I was good, I could talk
A mile a minute,
On this caffeine buzz I was on
We were really hummin'
We would talk every day for hours
We belong to the deadbeat club

Anyway we can,
We're gonna find something
We'll dance in the garden
In torn sheets in the rain

We're the deadbeat club
We're the deadbeat club

Going down to Allen's for
A twenty-five cent beer
And the jukebox playing real loud,
"Ninety-six tears"
We're wild girls walkin' down the street
Wild girls and boys going out for a big time

Let's go crash that party down
In Normaltown tonight
Then we'll go skinny-dippin'
In the moonlight
We're wild girls walkin' down the street
Wild girls and boys going out for a big time

Anyway we can
We're gonna find something
We'll dance in the garden
In torn sheets in the rain

Chorus

Oh no! Here they come
The members of the deadbeat club

A few of the suggestions from the podcast:

Julian Barratt (he's the one on the right)

National embarrassment Lovable eccentric Boris Johnson

Peaches Geldof (now we're just getting silly)

So, what about you? (As in: who do you think. Not: would you like to be the big-screen Doctor Who/David Tennant's new assistant).  Give us your suggestions in a comment below. We promise to pass them on to Stephen Moffatt/the studio bigwigs. No, really. We do. We have contacts. And they really do pay attention to us. No, really. They do.

The Glorious People's Rebublic of Croydon are set to be the testing ground for the new dictat to eminate from City Hall. So called libertarian, Boris Johnson, is to continue his authoritarian tyranny by banning sales of alcohol to those under 21.

Alongside with the rulebook on stop and search being thrown out the window and banning booze on the tube this is the chinless one stepping outside of his remit once again. Boris shows the Tories up for what they really are, a power hungry clique of toffs desperate to establish their own little fiefdoms.

They talk of small Government right up until they are Government, when it all gets too much and their natural dictatorial nature takes hold.  Boris is turning out to be a fine example of this.

The Mayor's office is largely to do with finance and planning; that and to be a public figure to represent the city. Since Boris can scarcely be allowed out in public he's failed miserably at that.

And as for planning and budget control, well apart from the odd bung to his pals in Porsche and making sure the chaps are looked after, it's all a bit boring for Boris. He'd far rather be larging it up touting some new law, the Great Leader on high delivering his latest string of petty rules to govern the inner-city hordes.

Fortunately his powers don't extend to personally deciding the law of the land on a personal whim. Therefore none of these things actually are laws. You can't be prosecuted for drinking on the Tube, just asked to leave. And of course it doesn't apply to the overground lines because it wouldn't do to upset the Claret-slurpers in First Class.

As for the rise in stop and search encouraged by Boris, we can only presume most of these searches are illegal, or on the edge of legality. It doesn't require much encouragement for the London Met to act like a bunch of crooks but the sus-laws are not back no matter what Boris might like to think.

If the Police have reasonable suspician that someone is carrying a weapon or drugs then they will stop them. If they haven't been doing that then they haven't been doing their jobs. So calling for a rise in stop and search is either ackowledging that or asking the old bill to act illegally, which they quite like.

As for banning alcohol sales to under 21 year olds, this is not a law either. This is simply a voluntary scheme which local off-licences can sign up to and then completely ignore. Which they will.

This all represents the true nature of Cameron's Conservative Party. Brash and authoritarian by nature, but flimsy, crooked and vague in practice.

Luckily Boris hasn't got enough time to implement a five year plan.

The idea of getting off-licences and supermarkets to refuse to sell alcohol to people aged 18 to 21 comes from Croydon Council, where a local councillor called Steve O'Connell apparently thinks stopping young adult tax-payers and voters from exercising their legal right to buy beer or wine in Tesco or Threshers "could help to significantly reduce disorder".

Naturally, O'Connell offers no evidence on how much disorder is caused by people aged 18, 19 or 20 bladdered on booze legally bought, with their own money, from off-licences or supermarkets. I'm willing to say he doesn't have a clue: he's just a petty politician after some publicity. All he can say in favour of the plan is that "it would affect [off-licences'] profit margins" – no it wouldn't, you economic illiterate, it would affect their takings, but not necessarily profits or margins – "but it would stop some violent incidents taking place." Really? How many? How do you know it "would" stop even one incident? What actual statistics do you have to back this up?

It doesn't bother this idiot that seriously inconveniencing the non-disorder-causing 99.99 per cent of the population aged 18 to 20 who might want to buy a bottle to take to a party while the 0.01 per cent who cause drunken aggravation continue to nick their drinks supplies from their parents is a steamhammer that won't come anywhere near cracking the nut of alcohol-fuelled drunken disorder.

Sadly, neither does it seem to bother Boris Johnson. I'd always thought London's new mayor looked as if he had a libertarian side to him, which would reject this sort of blanket restriction on people's rights. Nope: the same old economically libertarian, socially authoritarian Tory mindset runs through Johnson, like "Brighton" through a stick of seaside rock, as you'll find in the rest of the Conservative Party. He told the Evening Standard, London's daily paper, that it was "the type of solution that Londoners would welcome to the 'huge problem' of binge-drinking by the young." Really, Boris? That would be why every comment so far on the story on the Standard's website has said what a stupid idea it is, and how it will make no difference at all except to hack off 18 to 20-year-olds. How huge a problem is it, and how is it not already affected by the ban on under-18s buying drink?

What, however, can you expect from a man whose first attention-grabbing act when he became mayor was to ban drinking on public transport in London, a pointless "solution" to a non-problem for which, in any case, there were existing solutions available: being drunk and disorderly in public was already a crime.

London has a big problem with young people who carry knives, and who are too stupid not to work out the consequences should they use them. London has a problem with aggressive young drunks late at night at weekends – but it always has had, and so do all other cities in Britain. I don't believe it's any worse than when I was 18. There is, I am willing to believe, a problem with under-18s, and under-16s getting hold of alcohol for unsupervised drinking. There always was. None of those problems has anything to do with 18 to 20-year-olds buying drink in off-licences.

But Boris, who has an ability to string together non sequiturs that is shameful in a man who went to Oxford University, claims: "I do think that we have got a huge problem with binge drinking, underage drinking and general abuse of alcohol in this city, and I certainly think that this idea is a very interesting one." Ignoring the begged question of the "huge" problem (where are your statistics, Boris?), what difference will stopping 18 to 20-year-olds, a tiny slice of the population, buying beer and wine in supermarkets and off-licences, which it is entirely legal for them to do, make to "binge drinking, underage drinking and general abuse of alcohol"?

Today another four local councils in London, Kensington and Chelsea, Hammersmith and Fulham, Westminster and Ealing, said they supported bonkers Boris's barmy idea, with comments like the one from Ealing Council's Leader, Jason Stacey: "It is a great idea and we hope as many off-licences as possible sign up to the scheme. I hope it will reduce binge drinking among teenagers." Jason, you're a prat. It is already illegal for more than 70 per cent of teenagers – those between 13 and 17 – to buy alcohol anywhere. Of the people targeted by this idea, a third aren't teenagers. "Binge drinking", as used today, is a concept with no intellectual authority, as I've discussed here. Just like Boris, and the idiot that thought of this idea, Steve O'Connell, you have no clue what impact on alcohol excess and alcohol disorder this might have. But bigging the idea up gets your name in the paper …

What none of its fans is admitting, either, is that the plan would be unworkable since it would have to be purely voluntary. There is no law, or bye-law, that could make it statutory. What sanctions would the police and councils try to impose on shops that exercised their legal right to sell alcohol to anyone who is (a) over 18 and (b) sober? They don't have any.

Seldom are the occasions when I agree with Alcohol Concern, but even these leading neo-prohibitionists don't think this is the answer to all our alcohol disorder problems. The Evening Standard quoted Frank Sodeen of Alcohol Concern saying: "It is certainly true that the 16 to 24-year-old age group drink the most and that they are more likely to be both the victims and perpetrators of alcohol-related violence. But there is a risk that this would alienate people and it is also difficult to see how it would work unless every shop agreed to take part because otherwise 20-year-olds will find it pretty easy to find the places where they can still buy alcohol." Quite.

The man from Diageo, managing director Benet Slay, made the most thought-out comment, in a letter to the Standard. Slay called the idea "ill-conceived" and said:

The fact that an 18-year-old could drink alcohol in a pub, club or restaurant, yet would not be old enough to purchase a bottle of beer and drink it at home is clearly illogical. If Mr Johnson wants to 'banish the scourge of binge-drinking' he should look to solutions such as enforcing existing alcohol legislation, intervention schemes for alcohol misuse and wider information campaigns on responsible drinking, including information for children on the dangers of underage drinking."

Indeed. I am not against treating under-21s differently when there is good evidence that it could be worthwhile: I am in favour of making the drink-driving limit for drivers under 21 zero, for example, because the statistics show that under-21s are much more likely to kill themselves, and others, driving while their abilities are impaired by alcohol, and there is an excellent argument that a zero limit is the only message they will take any notice of. But restrictions that won't stop those they are aimed at, and instead badly hamper a massive majority of innocents, are stupid and counter-productive.

This is no real surprise to us in the void. We already revealed that in 2006/07 Coleman spent around 10 grand on cab fares after being banned from driving for speeding.

Seems like Boris failed to notice the background of yet another crony.

The Velib' bike rental network has just turned one year old. The scheme has been such a hit that Boris Johnson is said to be considering something along similar lines for London. Oddly, the official celebrations aren't until next week, when lucky Velib' competition winners will cruise down the Champs ahead of the Yellow Jersey. After rigorous dope tests, I expect.

I was one of Velib's fans from the very beginning No need to gush now; there are 200,000 satisfied subscribers, 16,000 bikes and lots more happy fair-weather punters like me, taking advantage of the first half hour's free bike rental. The city may not quite qualify as cycle-friendly (that would be asking too much), but it's a very long way from being hostile.

The real coup, of course, was getting JCDecaux to fund the scheme. The billboard giant is bashful about the figures; apparently, Velib' is no golden goose. Naively, I thought the bikes were so heavy that theft wouldn't be an issue. I was wrong. Customs officials in Marseilles often pick up the bikes before they're spirited away to North Africa; others have turned up in Romania and, bizarrely, Australia.

Hakkı Duran
Orta İlçesi Kalfat köyünde 1813 yılında doğmuş, küçük yaşta Kalfat köyünden kalkıp İstanbul’a gitmiş; cesâreti, zekâsı, yetenekleri ile mesleğinin zirvesine çıkmış girişimci ruha sahip bir Çankırılı olan Mumcular Kâhyası Hacı Ahmed Efendi’yi tanıtan bir yazı yayınlamıştık. İstanbul’da meslekî olarak gösterdiği ilerleme ve kaydettiği mesafe gerçek bir başarı öyküsüdür. Onun bir başka özelliği daha vardır: Ali Kemal’in babasıdır. Hacı Ahmed Efendi ,-Ali Kemal’in babası olmasa da- mesleğinde zirveye çıkması, örnek şahsiyeti ve başarıları ile tanıtılmaya lâyık bir kimsedir.

Zaman zaman kızışan siyasal tartışmalarda Ali Kemal adı gündeme gelmektedir. Mantıktan uzak, duygusal siyasi münakaşaların tarafı olmak durumunda değiliz. Bu tip değerlendirmeleri siyasi tarihçilere bırakmak daha uygundur. Ali Kemal adı, torununun çocuğu Boris Johnson ’un Londra Belediye Başkanı seçilmesi sürecinde yeniden gündeme gelmiştir. Seçim kampanyası sırasında İngiliz medyasında, adayların tartışmaları kapsamında yer almıştır.

Hacı Ahmed Efendi ile aynı köyden olmam, torunu merhum Büyükelçi Zeki Kuneralp ile üniversite öğrencisi iken tanışmam hasebiyle konu bizi de ilgilendirir. Kuneralp Haziran 1968’de köyüm Kalfat’ı ziyaret etmişti. Merhum Kuneralp, hayatta iken babasının ilk eşinden olan ablası Selma ve ağabeyi Osman ile ilişkilerini sürdürmüştür. Bazı yönleri ile tirajik ve dramatik olan bu ilginç hikayeyi, olayların en yakın şahidi olan Zeki Kuneralp’den öğreniyoruz. Bu girişten sonra Ahmed Efendi’den-Boris Johnson ’a uzanan serüvene geçebiliriz.

ALİ KEMAL’İN WNİFRED BRUN İLE EVLENMESİ

Zeki Kuneralp'in anlatımıyla Ali Kemal'in Evliliği

“Ali Kemal, Mısır’a geldikten sonra sık sık Paris’e ve İsviçre’ye giderdi. Bu seyahatlerinden birisinde İsviçre’nin Lüseen şehrine gidiyor. Orada bir pansiyonda kalıyor. İsmi(nin) Santral olması gerek. Orada genç bir kızla tanışıyor. Kendisinden 10 yaş küçük. Kendisi o zaman 30 yaşında, kız 20 yaşında. Birbirlerini çok beğeniyorlar. Fakat Ali Kemal, Kahire’ye dönmek durumunda. Kızın babası İsviçre’de, annesi İngiliz vesaire komplikasyonlar var.

Aileden bana intikal ettiğine göre, bunu Wnifred’in kızı, benim üvey ablam Selma anlattı. Wnifred, Ali Kemal’i çok beğeniyor ve evlenmek için ısrar ediyor. Fakat Ali Kemal mütereddit. Ali Kemal, ayrılacakları zaman diyor ki, (Ben şimdi Kahire’ye dönüyorum, bir sene boyunca sana ne kart ne de mektup yazmayacağım. Bir sene sonra buraya tekrar geleceğim. Eğer sen de gelirsen o zaman konuşur, karar veririz.) diyor.
-Ali Kemal Cenevre'de-

HIRİSTİYAN USULÜNCE NİKAH

Nitekim Ali Kemal bir sene sonra Pansiyon Santral’e geliyor. Wnifred de oraya gelmiştir. Tabii aileler arasında tereddütler oluyor. Bir Türk’e kız vermeye kolay razı olmuyorlar. Nihayet karar veriliyor. Bu defa nikahın nasıl kıyılacağı mesele oluyor. Kız Hıristiyan, Ali Kemal Müslüman. Hiçbir papaz nikahı kıymaya yanaşmıyor. Nihayet açık fikirli bir papaz, madem ki birbirlerini seviyorlar, ben bu nikahı kıyarım diyor ve nikahları kıyılıyor.” [1]

ÜÇ DOĞUM ve ÇİLELİ YILLAR

Bu evliliğin tarihi 1903 yılıdır.Wnifred Brun, Ali Kemal ile evlendikten sonra Mısır’a gelir. Ali Kemal’in Wnifred’den üç çocuğu olmuştur. İlki Mısır’da doğmuş, bir aylıkken vefat etmiştir. Adının Baydur olduğunu öğreniyoruz.

Daha sonra Selma ve Osman doğmuşlardır.

Meşrutiyet’ten(1908) bir kaç gün önce, Mısır'dan İstanbul’a gelirler. Ali Kemal’in kayınvalidesi Margaret Johnson da yanlarındadır. Bebek’te bir evde oturmaya başlarlar. Zeki Kuneralp, Ali Kemal’in eşine çok bağlı ve ona âşık olduğunu ifade etmiştir.

WNİFRED'İN ERKEN YAŞTA ÖLÜMÜ

Wnifred, 1909’da 26-27 yaşında vefat etmiştir. O sırada Ali Kemal, Paris’tedir. 1908’de İttihatçılar, işbaşına gelince gurbet yolu gözükmüştür. Hakkında divân-ı harb tarafından müebbed sürgün kararı verilmiştir. Wnifred ölmeden önce Bebek’teki evde arama yapılmış, rahatsız edilmiştir. Ali Kemal, Paris’te uzun süre bu olayın etkisinde kalmış ve kendini toplayamamıştır. Ali Kemal, bir süre İngiltere’de Wimbledon’da yaşadıktan sonra, çocuklarını anneanneleri Margareth Johnson’un yanına bırakıp ülkesine dönmek zorunda kalmıştır. Daha sonra çocuklarını İstanbul’a getirtmek istemiş, savaşlar sebebiyle mümkün olamamıştır.

[1] Z. Kuneralp’n anlattıkları, Ebubekir Akkaymak, Ali Kemal’in kimliği ve Siyasi Faaliyetleri, GÜ Sos. B. Ens. YLT, Ankara, 1994. s. 25-26.

İNGİLİZ EŞİN ÖLÜMÜ SONRASI

Ali Kemal, Fetret’te eşinin ölümünü şöyle anlatmıştır.[1]

“ Fetret’in pederi Türk, mâderi İngiliz idi. Bir Türk genci ile bir İngiliz kızı vaktiyle İsviçre’de bir seyahatte birbirini tanımışlar, sevmişlerdi; her müşkile rağmen evlenmişler, mesut, müferrih bir aile teşkil etmişlerdi. Lâkin bu saadet çok sürmemişti, zevce Fitret’i doğururken, henüz 25 yaşında, hüsnünün sabahatinin evc-i ikbâlinde sönmüştü. Nur topu gibi iki çocuğunu doya doya olsun sevemeden, dedikleri gibi, dünyasına doymadan vedâ etmişti. Bu felâketten sonra zavallı zevc kalben perîşan olmuştu. En can alacak yerinden vurulmuştu. Çünkü refikasını var kudret-i kalbiyle seviyordu. O mâteme karşı yanık yanık, için için:

Hem-râhım idin bu yolda, ey mâh!

Hem-râhını ter eder mi hem-râh?

- Wnifred Brun-
diye figân ediyordu. Çünkü böyle bir sevdâ öyle bir sekteye uğrarsa sevdâzedeyi ma’dâmül-hayat zedeler, sarsar. Fakat Fetret’in pederi Selman Bey fıtraten de, fikren de feylesof idi. O acılara tahammül etmeyi biliyordu ve her teselliyi biri kız, biri erkek iki mahsûl-i hayatına vakf-ı emel eylemekte buluyordu. Selman Bey’in Selma namında Fetret’ten üç yaş daha büyük bir kızı da vardı.”[2]
Ali Kemal, Paris’te uzun süre bu olayın etkisinde kalmış, epey müddet kendini toplayamamıştır.(Z. Kuneralp Fetret değil Fitret okunmasının gerektiğini, Wilfred’e telmihen bu adın verildiğini belirtmiştir.

Yukarıda da belirttiğimiz üzre, Ali Kemal’in Wnifred’den üç çocuğu olmuştur İlki Mısır’da olmuş 1 aylıkken vefat etmiştir. Adının Baydur[3] olduğunu öğreniyoruz.

Daha sonra Selma ve Osman doğmuşlardır. Ali Kemal, Wnifred ile bir kilisede Hıristiyan âdetlerine göre evlenmiştir. Ancak, doğan üç çocuğuna da Türk isimleri vermiştir. Dönemin şartları icabı, İngiltere’de anneanneleri yanında yetişen bu çocuklar, İngiliz terbiyesi ve kültürü ile büyümüşlerdir.

- OSMAN WİLFRED KEMAL (FETRET)

Ali Kemal Bey’in öldürülmesinden sonra, anneanne torunlarını birer İngiliz olarak yetiştirdi. Osman Wilfred Kemal, 1936 yılında Mısır’a giderek orada annesinin yeğenleriyle beraber çalıştı ve burada Irene Williams Bromley ile evlendi.

Osman Wilfred Kemal, İngiliz Kraliyet Ordusunda pilot subay olarak görev yapmış, 2. Dünya Harbindeki başarılarından dolayı İngiliz Üstün Liyakat madalyasına hak kazanmıştır. Selma ve Osman 1993 yılında vefat etmişlerdir.
Osman(Fetret), Fetret romanında Ali Kemal'in ütopyasını gerçekleştirecek roman kahramanı, doğu-batı sentezini şahsiyetinde toplamış olarak hayal ettiği oğul, gerçek hayatta böylesine farklı bir yol haritası izlemiştir. (Devam edecek)
-Osman Wilfred'in son yılları-
[1] FETRET, Ali Kemal’in ütopik romanıdır. Oğlu Osman Wilfred’e telmihen bu ad verilmiştir. Romanda kendisi, ailesi ve dünya görüşü yer alır. M. Kayahan Özgül tarafından hazırlanan tenkidli bir baskısı 2003 yılında Hece Yayınları tarafından neşredilmiştir.

[2] Fetret, s.50. Selman Bey, Ali Kemal’i temsil eden isimdir.

[3] Baydur, Fetret romanının şahıs kadrosunda yer alır. Genç bir tarihçinin adıdır.

MURAT BARDAKÇI'NIN YAZDIKLARI

" Şimdi bu büyükdede-torun ilişkisinin nasıl olduğunu anlatayım ve belgesini de vereyim:
Gençlik yıllarında zamanın hükümdarı İkinci Abdülhamid tarafından birkaç kez sürgüne gönderilen Ali Kemal, 20. yüzyılın başında Londra'ya yerleşmiş, burada 1903'te Wilfred Brun adında bir İngiliz hanımla evlenmiş ve Selma adını verdikleri bir kızı olmuştu.Ali Kemal, 1908'de İkinci Meşrutiyet'in ilanı sırasında İstanbul'a döndü. İkdam gazetesinde yazmaya ve o zamanın üniversitesi olan Darülfünun'da ders vermeye başladı. Meşrutiyet sonrasında güçlenen İttihad ve Terakki Partisi'ni amansız şekilde eleştiriyordu. Bir yıl sonra patlayan 31 Mart isyanının ardından Hareket Ordusu'nun İstanbul'a girişi sırasında yeniden sürgüne gitmek zorunda kaldı ve İngiltere'ye, karısıyla kızının yanına döndü.

Muhalif gazeteciyi artık çok daha zor günler bekliyordu. İngiliz eşi Wilfred, 1909'un sonunda bir erkek çocuk dünyaya getirdi. Çocuğa "Osman Kemal" adını verdiler ama anne, doğumdan kısa bir süre sonra ani bir ateş yükselmesi sonucu hayatını kaybetti.

Ali Kemal, kızı ve yeni doğmuş oğlu ve kayınvalidesi Margaret Brun, üç yıl boyunca Wimbledon'da maddi sıkıntı içerisinde yaşadılar. Bir ara çocuklarını anneannelerinin yanında bırakarak İngiltere'nin güneyindeki Bournemouth kasabasına taşınan Ali Kemal, 1912'de İstanbul'a döndü ve ikinci bir evlilik yaptı."
Bardakçı, makalesinin bu kısmında bizim tespit ettiğimiz bazı ayrıntılara yer vermemiştir. İsviçre'de evlenmiş olmalarına rağmen, İngiltere'de evlendikleri kaydedilmiştir. Wilfred Kemal'in Mısır'a ve İstanbul'a geldiğinden hiç bahis yoktur.
Ancak, Bardakçı'nın Ali Kemal'in Cavid Bey'den(ö.1926) yardım istemek üzere yazdığı mektubu yayınlaması önemlidir. İttihatçıların amansız muhalifi Ali Kemal'in önde gelen İttihatçılardan Maliye nazırı Cavid Bey'den yardım istemek zorunda kalması cidden hazindir.
Bardakçı'nın yazısının ilgili bölümü şöyledir:
"Bir ara İngiltere'den Fransa'ya geçen Ali Kemal, 5 Ağustos 1910 tarihinde Paris'te yazdığı bu mektubu, İttihad ve Terakki'nin ünlü Maliye Nazırı Cavid Bey'e göndermiş. Metinden anlaşıldığına göre Ali Kemal, o sırada Paris'te bulunan Maliye Nazırı Cavid Bey ile 4 Ağustos'ta bir araya gelmiş, mektubu bir gün sonra yazmış ve İngiltere'deki kayınvalidesinin çektiği maddî sıkıntıları anlattığı mektupları da kendi yazdığına ek olarak Cavid Bey'e yollamış. Ali Kemal, "iki ciğerparem" dediği çocuklarını yaşlı anneanneleriyle beraber "sokak ortasında bıraktığını" söylüyor ve İstanbul'da sahip olduğu küçük bir evin satılmasından sonra ödemek üzere Cavid Bey'den bir sarrafın kendisine üç bin frank borç vermesine aracılık etmesini istiyor.Mektupta sözü edilen "ciğerpâre"lerden biri Londra'nın yeni belediye başkanı Boris Johnson 'un, adını daha sonra "Osman Wilfred Johnson" yapan büyükbabası Osman Kemal; diğeri de onun kız kardeşi, yani Boris Johnson 'un önce Selma adı verilen ama İngiliz vatandaşı olmasından sonraki ismini bilmediğimiz büyük halasıdır..."
Kendisini ebedî sürgüne gönderen İttihadçılardan yardım istemek zorunda kalması, eşi ve evlatlarının düştükleri mağduriyetten kurtarma isteğinden başka ne ile izah edilebilir.

STANLEY JOHNSON

Osman Wilfred Kemal’in oğlu olup, 1940 yılında doğmuştur. Oxford Üniversitesi mezunudur. 1960’da Dünya Bankasında çalışmıştır.

1979-1983 Muhafazakâr Parti milletvekili Avrupa parlamentosu üyeliği yapmıştır. Siyasetçiliğinin dışında, gazeteci, yazar ve çevreci kişiliği öne çıkmaktadır.

Stanley Johnson, Bohemya asıllı Sir James Fawcett’in kızı Charlotte ile evlendi. Stanley, Ali Kemal'in torunu olduğunu kendisi beyan etmiş ve 1983'de Türkiye'yi ziyaret etmiştir.[1] Büyükelçi Selim Kuneralp, amcasının oğlu Stanley’in 1979’da Avrupa Parlamentosu üyesiyken Kıbrıs konusunda bize(Türkiye'ye) yardımcı olduğunu belirtmiştir.

-Stanley ve Boris(5 yaşında)-
O zaman Seul Büyükelçisi olarak görev yapan Selim Kuneralp’in bir gazeteye yaptığı açıklamada şu ifadeler yer alıyor:

“….Boris`e gazetenizde yapılan esas haksızlığın nedeni, kendisinin ve babası Stanley `in her fırsatta Türk kökenlerini ön plana çıkararak ülkemize yardımcı olmaya çalışmaları nedeniyledir.

Başyazarı olduğu `Spectator ` dergisinde eylül ayında yayımladığı bir yazıda ülkemizin AB üyeliğinin ateşli bir savunmasını yapmıştı. Babası Stanley bundan 25 yıl önce Avrupa Parlamentosu üyesiyken Kıbrıs konusunda bize yardımcı olmuştu. Oysa bildiğiniz gibi Avrupa ülkelerinde tamamen Türk kökenli olup bize karşı mesafe koymaya çalışan birçok milletvekili var. Başka bir ülkede Boris gibi istikbali bulunan bir politikacının kökenini reddetmemesi iftihar konusu olacakken bizde karalama mevzuu oluyor.”[2]

BORİS JOHNSON

19 Haziran 1964’te New York’ta doğan Boris Johnson , Eton Koleji’ni bitirdikten sonra Oxford Üniversitesi’nde eğitimini tamamladı. Johnson evli ve 4 çocuk babasıdır. Eton ve Oxford mezunu Boris Johnson , 2001'de milletvekili seçildi. Daha önce Spectator Dergisi'nin genel yayın yönetmenliği ve Daily Telegraph gazetesinde editör yardımcılığı ile Bürksel muhabirliği görevlerinde bulunmuştu.

Stanley Johnson’un Bohemya asıllı Charlotte Fawcett’in evliliğinden doğan Alexander Boris Johnson, 44 yaşında Muhafazakâr Parti’den Londra belediye başkanı seçildi. Boris Johnson , seçim kampanyasında ve başka zeminlerde Türk kökenini ısrarla vurgulamıştır. Boris Johnson , etnik bakımdan -tâbiri câizse- tipik bir AB, hattâ dünya vatandaşıdır.

Babası Stanley Johnson, Telegraph'a Boris'in etnik kökleri sayesinde seçimi kazandığını ifade ederek;
"Damarlarında Türk, Fransız, İngiliz, İsviçre kanı dolaşıyor. Hatta anne tarafından Yahudilik dahi var. Farklı kökenlere mensup olması, damarlarındaki kültür çeşitliliği kazanmasını sağladı..."

B. Johnson, BBC'ye verdiği bir röportajda soyağacı (şeceresi)ile ilgili rakibi Ken Livingstone’a cevap olarak şunları söylemiştir:
"Türklüğümle gurur duyuyorum. Büyük büyük anneannem Çerkez'di.[3] Bir (câriye) idi. Dedem azatlık parasını ödemiş, onu özgürlüğüne kavuşturmuştu. Sonra ikisi evlendi...”

Rakîbi Ken Livingstone'un Türk kökeni hususunda söylediklerine: "Büyük dedem Osmanlı'nın son bakanlarından Ali Kemal'di. Yarı İsviçreli, yarı İngiliz eşi 1910'da İngiltere'de Osman Ali'yi doğurdu. Osman Ali de 1936'da büyükannem Irene Williams'la evlendi... Kampanya boyunca Ken Livingstone geçmişimi gündeme getirmeye çalıştı. Utanmıyorum Bay Ken!” diye cevap vermiştir.

HAKKINDA YAZILAN BAZI HUSUSLAR

The New York Times Gazetesi, İngiliz Muhafazakar Parti'nin genç milletvekillerinden ve muhafazakár ‘‘The Spectator’’ dergisinin Genel Yayın Yönetmeni Boris Johnson 'un 1922 yılında linç edilerek öldürülen bir Osmanlı Dahiliye Nazırı Ali Kemal'in torunu olduğunu öne sürdü. Gazete, Boris Johnson 'u dergisinin ‘‘Cumartesi Portresi’’ köşesine konuk yaptı.

‘‘Boris Harikalar Dünyası’’nda başlığını atan NYT, 4 çocuklu avukat Boris Johnson 'a hem genel yayın yönetmenliği, hem köşe yazarlığı, hem de milletvekilliğini aynı anda nasıl yürütebildiğini sordu. Daily Telegraph Gazetesi'ne de yazı yazan Boris Johnson , çok sıkı çalıştığını, sürekli kendine vakit yarattığını anlattı.

The Spectator Dergisi'nin Kanadalı sahibi Condrad Black, 37 yaşındaki yayın yönetmeni için ‘‘Büyük bir siyasi yeteneği ve yüksek zekásı olan bir insan’’ tanımlamasını yaptı.
The New York Times, gerçek adı Aleksander Boris de Pfeffel Johnson olan milletvekilinin Bohemyalı sol eğilimli sanatçı bir anne ile Avrupa Parlamentosu'nda muhafazakár parti için çalışan bir babanın oğlu olduğunu belirtti. NYT, Boris Johnson 'ın ‘‘büyük büyükbabasının’’ ise Osmanlı döneminde Damat Ferit Paşa Hükümeti'nde dahiliye nazırlığı yaptığını, 1922'de linç edildiğini yazdı.
Selim Kuneralp'in başka bir açıklaması da şöyle:
"Boris Johnson , Ali Kemal'in torunun oğludur. Ali Kemal'in babaannemden önce evlendiği İngiliz eşinden iki çocuğu olmuştur. Araya Birinci Dünya Savaşı girince çocuklar İngiltere'de büyümüşler, Ali Kemal'in ölümü nedeniyle de bir daha Türkiye'ye dönmemişler. Kuzenim Boris, Amcam Wilfred (Fitret) Johnson'un torunu. Başarılı bir İngiliz politikacısı olmasına rağmen damarlarında Türk kanı olduğunu hiç bir zaman inkar etmemiş, Türkiye'nin İngiltere'de avukatlığını yapmaktan çekinmemiştir. Dolayısıyla ona haksızlık etmemek gerekir bence."
Türk kökeninin tamamıyla farkında olduğu anlaşılan ve siyasette hızlı bir yükselişle Londra Belediye Başkanı olan Boris Johnson , talihi de yâver giderse daha üst görevlere gelebilir. Hiç bir komplekse kapılmadan özetlemeye çalıştığımız "Mumcular Kahyası Çankırı-Kalfatlı Hacı Ahmed Efendi'den-Londra Belediye Reisi Boris'e" uzanan bu ilginç öykünün sonrasını da takibe devam edeceğiz. Boris Johnson , şimdiden Türkiye'yi batı medyasında bir çok kez gündeme taşımıştır. Gerçekleşmesi halinde yapacağı bir ziyaret ki -uzak bir ihtimal değildir- ilimizin tanıtımına da olumlu katkı yapabilecektir.

[3] Burada kastedilen kişi, Hacı Ahmed Efendi’nin ikinci eşi, Ali Kemal’in annesi Hanife Feride Hanım(ö.Ocak 1922)’dır. Hanife Feride’nin esmer olduğu kaydedilmektedir. Ali Kemal’in sarışınlığı baba tarafındandır. Kalfat’taki akrabalarında da sarışınlık yaygındır.

MELMOTH THE WANDERER

Charles Maturin

The 'Smile' singer, 23, is currently recruiting other stars to perform at the concert, and is reportedly planning to approach Amy Winehouse, Razorlight, Kaiser Chiefs, Leona Lewis, Jay-Z, and Sugababes.

Lily said: "My thoughts are with all the families affected by these heinous crimes. We need to have a knife amnesty. And we should put on a big concert to raise awareness and stop the violence."

Lily is joining with the mayor of London, Boris Johnson, to stage the concert and the pair will meet soon to discuss the details of the project.

Boris praised Lily for her initiative, saying: "I'm greatly encouraged to hear that Lily, who has a tremendous young fan base, is speaking out against violence and wants to do something. It is brilliant that she is using her influence to make a stand and I look forward to hearing her plans."

The planned event would raise money for the families of victims of knife crime and provide schemes to help clear blades off the streets. Nineteen teenagers have been killed in knife attacks in London this year. Music News

• His deputy has been forced to resign over alleged lies on his cv - including claims he was a JP - also some allegations relating to his time as a vicar and missing funds loaned to him. This is a shame in a way as he was due to launch various schemes to combat youth crime and trouble.
• He has launched a design competition to design the new generation of Routemaster buses.
• The 25 pounds congestion charge for large vehicles aka chelsea tractors has been scrapped
• A complicated fuel supply deal with Venezuela has been scrapped, leading to a shortfall in funding elsewhere
• Drinking alcohol on London Transport has been banned, since June 1, including Tube, Buses, Trams etc. This has lead to strife with the unions, who don't want to be lumbered with the task of enforcing this and also the theory behind it being questioned as to validity.

Check out the website Boriswatch for further info on these and future Boris decisions...

And in the interests of fairness, here's the link to Boris' own website - http://www.boris-johnson.com/

Now - were I a smug bastard - I could point out that I told you so.

And if I lived somewhere else that sound would be me laughing, unfortunately I don't and so that's the sound of me banging my head against the desk wondering how bad it's going to get.

You, lucky people living outside of his concrete ring, can of course laugh your arse off. After reading this: http://www.guardian.co.uk/politics/2008/jul/10/boris.london

I've gone to London's Pride since 1994 - the year I came out. And in that time it's gone from a popular but fringe event, with violence to navigate in Brixton, to a mainstream event in central London, co-funded and supported by City Hall and all the main political parties. This year's was a particular success, led from the front by Mayor Boris Johnson, participated in by the Metropolitan Police and all the armed forces, and supported by the biggest crowd to date. Regulars like Stonewall's co-founder Sir Ian McKellen, Peter Tatchell (amusing everyone with a particularly and aptly cruel insult to Iranian President Ahmadinejad) and numerous community organisations and ordinary people enjoyed the sun and unprecedented support from hundreds of thousands of tourists and Londoners alike, which made this the best Pride in my recollection. It's no mean feat with religious zealots and the far right nipping at our heels, but even the former were smaller in number than ever before. It was a good reminder that (whatever certain tabloids would have you believe), we really are everywhere and are supported in being who we are by a majority which is more at ease with itself than in living memory.

The photos are of course mine, and you can see them full-size at your leisure on my Flickr photostream. Comments there (as here) are welcome.

Whoever said the political heavyweights were staying away from Humberside for this truly unique exercise in Conservative bravado? So many are there, in fact, that the organisers of the post-vote results announcement have had to abandon the idea of putting all 26 candidates (including representatives of the Monster Raving Loony and Miss Great Britain Parties) onto the same large stage along with the returning officer, on the grounds that the stage might collapse under their combined weight. Instead, they will all stand on the floor, like the members of the general public they are meant to represent, around a modest dais from which the officer will deliver what is more than likely to be the most predictable election result since rotten boroughs were eradicated by the two Reform Acts in 1832 and 1867. Doubtless the organisers were secretly afraid that the honourable member for Hull East might make a surprise appearance at the podium and try to seize control of proceedings, at which point the stage would have suddenly remembered the no-platform policy it had failed to enforce against its own incumbent and defaulted to terra firma.

Before you imagine that I've had a little too much maple syrup or something of the kind, I should probably explain that I've been barely able to keep a straight face throughout most coverage of David Davis' reelection campaign. The news that the Lib Dems and Labour wouldn't be standing against him for their own various reasons, followed by the typically preposterous threat by one of The Sun's ex-editors Kelvin McKenzie to stand against Davis on a platform of supporting indefinite increases in detention without charge, had me either tutting sadly or rolling in the aisles in pretty regular alternation. Don't get me wrong, I support his stance - the Lib Dem and Conservative arguments showing how the previous powers, already stricter than most in the civilised world, could be extended to achieve the same end as the reforms in extreme circumstances were, for me at least, very persuasive - but the whole resignation/by-election/re-election sham reeks of the desperate protests of a man unhappy with his role within the Conservative frontbench.

I'm not suggesting that something was rotten in the state of Conservative Central Office - Team Cameron are far too good at mollifying the important wing-leaders in the party for that to be the case (see Davis' appointment as Shadow Home Secretary right after Cameron's leadership election win) - but Davis' resignation has thrown what could turn into an election-sized spanner into the works of the Tory machine. All the party needs to do for the next two years or so is look good compared with the Labour government, and victory in 2009/2010 is assured, maybe even by a landslide - not the most difficult task in the world, and Davis' actions risk the Tory cause stuttering before the pre-election campaigning has even begun. The momentum is still with the Conservatives, and to their credit the Davis issue has barely deflected from their overall agenda since the Haltemprice and Howden campaign began - it's now up to Cameron to keep his parliamentary party members onside, for said party members to put the upcoming election ahead of their political ambition, and for the big egos like Boris Johnson and David Davis to keep schtum (and in some cases do a better job of choosing their advisors). Then we might stand a chance of seeing Conservative Britain again sometime soon...

The Guardian reveal their true colours today with a story claiming that Boris Johnson is to raise the minimum wage for ten of thousands of Londoners to £7.40 an hour.

Unfortunately for team Boris this isn't in the slightest bit true.

Scrolling down the piece it becomes clear that Boris is to announce that he intends to keep the London Living Wage which is not a legal requirement, unlike the Minimum Wage. The London Living Wage was launched in 2005 by Livingstone after three years of lobbying and campaigning by Trade Unions.

This meant that all GLA employees as well as any sub-contracters would be paid at a rate above the Minimum Wage to reflect the higher cost of living in the Capital. Currently the figure stands at £7.20 an hour.

According the the Guardian:

"Johnson will also disclose that he will open talks with the hotel and hospitality industry - one of the lowest payers in the capital - about implementing the wage for all London hotel workers before the 2012 Olympics."

Which sounds familiar to us. In 2006 Labour MP Tessa Jowell said:

"… you will see … the principles of employee representation, fair and ethical employment standards, a London living wage and so forth, written into the criteria that will apply in tendering for the Games."

So Boris is simply carrying on a policy adopted by Ken after pressure from the Unions, presumably because City Hall would be brought to a standstill if he didn't.

(a timeline of the campaign for a London Living Wage can be found here)

The Guardian also reports that the chinless one will raise the Living Wage to £7.40 an hour. Again, in real terms, this actually represents a pay cut. With inflation officially running at 3.3% (and the rest) this 2.7% rise means that London's poorest workers will actually be worse off.

Which is sure to please the new chairman of the London Fire and Emergency Planning Authority Brian Coleman, appointed by Boris,  who said last year:

"Paying London Fire Station cleaners the London Living wage of £7.20 is just ridiculous."

Meanwhile beleagured Boris will be keen to read that the sub-Standard are running a story claiming former deputy mayor Ray Lewis is facing a new accusation of sexual misconduct.

Boris Johnson has rebuked John Biggs, Labour leader on the London Assembly, telling him:
"You are fascinated by the prosography of my office".

Biggs looked thrown. Just to let him know prosography is "the study of careers, esp of individuals linked by family, economic, social, or political relationships".

A new word for my vocab.

The Bristol Blogger's been following Boris Johnson's Deputy Mayor fiasco over Ray Lewis - the defrocked priest, liar, fantasist and purveyor of Tory-funded boot camps for black kids - with interest and amusement for a week now.

And it must be said, judging by the sheer levels of political incompetence, in-fighting and intrigue at London's City Hall, that the sooner we get a mayoral system here in Bristol the better for us bloggers.

Anyway, this turned up in today's Independent. It's from the chaplain of Lewis's boot camp - the Eastside Young Leaders Academy - the Rev Bruce Stokes:

The prospect of similar academies being set up in Luton, Southwark, Bristol and several northern cities is now at risk, he says.

If anyone has any further information about these plans for Lewis and the EYLA to set up in Bristol please get in touch ...

Este echo se debe en parte a que en los últimos años, desde que Londres fuera nombrada capital Olímpica en el 2005, los presupuestos para las Olimpiadas se han triplicado alcanzando los 9.350 millones de libras (11.690 millones de euros). Sin embargo, esto no hará ni mucho menos que Londres caiga endeudada puesto que la mayor parte de los costes los asumirá el Gobierno central.

El nuevo alcalde de Londres, Boris Johnson, quién muestra bastante menos interés en las Olimpiadas que Ken Livingstone, anterior alcalde de Londres, ya ha anunciado que revisará los presupuestos para intentar reducir los gastos lo máximo posible.

He hopes that we can then fish for trout and salmon in the West End, but admits that in the process various trivial landmarks like Buckingham Palace and the House of Commons would probably have to go.

The architect is a member of the Tyburn Angling Society, an oxymoron if there ever was one, since one cannot fish in a river that doesn't actually exist anymore, but one perhaps feels that this man is motivated more by a selfish desire to revive the power of his once-mighty angling club than to improve the livelihoods of Londoners by allowing them to take fishing breaks between shopping and theatre outings. Sinister.

But unlike Boris at least he wasn't afraid to face the population of London.  Ken spoke every year at London Pride (and never got booed, except once by us), whilst Boris made a token appearance, got booed and scuttled off back to his chinless cronies.  Ken also spoke every year at the Rise festival, which is coming up this weekend.

Is Boris going to speak - not fucking likely.  Boris knows he was only elected by a million or so folk, most of whom live in the Tory enclaves of West London or the leafy commuter belt.  Boris knows he's likely to get fucking lynched if he dares get on the stage in largely working class and ethnically diverse Finsbury Park.

Boris is frightened to face London, because it wasn't London that elected him.  So come on Boris, prove us wrong, speak at Rise this weekend and get a taste of what most Londoners think of your chinless buffoonery.

- I may be a yellow bellied coward but I just hope I'd have the guts not to 'walk on by'

- After another stabbing, London Mayor Boris Johnson warns: DON'T get involved if you see trouble

- Pictured: Rupert Grint's tears at funeral for murdered teenage Harry Potter actor

Outros posts sobre o caso clicando aqui.

As we prepared to leave the Dorchester, Boris ran his fingers through that famous mop of clean, blond hair and motioned with his bulbous thumb towards the lavatory.

'Would you care to...?'

He didn't need to say any more.

'I'll see you in trap two - the disabled option. Plenty of legroom' I replied, winking like a schoolgirl.

I waited in the large cubicle, unbuttoning my blouson and undoing my shoelaces - keenly aware that Boris is a notorious toe-sucker.
He arrived minutes later, panting and flushed.

'What's the matter, Boris?' I asked, clenching my buttocks.
'Sorry old bean, was rushing around trying to find one of these...'

He fished a tangerine from his pocket, knowing full well that I knew how he intended to use it.
In one quick movement he unbuttoned his shirt and stuffed the tangerine into his mouth. In a flash his trousers and pants were on the wet floor and he stood before me as naked as the day he was born.

'Give us a twirl, Boz' I called, enthusiastically.

As he did so, I noticed each aureole was discoloured - a bruised blue and black against his blank white flesh. He was entirely without hair in the pubic region and his scrotum housed only a single bollock, causing it to hang symmetrically like a bowling ball in a plastic bag. The major surprise arose as he displayed the rear view - for where you and I have a pair of buttocks, the Mayor of London has a collection of three cheeks - each one as dimpled and pimply as the other.

He was upon me before I could count his anuses.