Een vervolg op, en tevens voorganger van, dat boek is de weblog: Survival Blog for Scientists, waar hij iedereen uitnodigt om zelf een bijdrage aan te leveren. De weblog was aanvankelijk gericht op studenten en beginnende wetenschappers, maar hij ontdekte dat er een veel breder publiek was.

Een paar quotes uit het interview met hem in het Wetenschapskatern van de Volkskrant van 10 mei 2008 n.a.v. de publicatie van het boek:

Wetenschap is interactie tussen wetenschappers: als niemand je verhaal leest, is het geen wetenschap.

dat doet me ook denken aan wat Arjen Kamphuis in een reactie op het NRC artikel over auteursrecht zei:

het grootste risico dat een auteur vandaag de dag kan lopen is niet dat je werk ‘gestolen’ wordt maar dat je werk niet gelezen wordt

Want hoe vaak er naar je verwezen wordt, is ook van invloed op hoe je letterlijk 'afgerekend' wordt. Van levensbelang is het dus om een goede presentatie te kunnen houden, en goed te kunnen schrijven.

Alleen de inhoud telt is het idee. Terwijl ik denk dat je de inhoud recht kunt doen met een goede presentatie en tekort kunt doen met een slechte.

Interessant artikel, lijkt me ook een belangrijk boek: want net zoals 'informatievaardigheden' geleerd zou moeten worden tijdens de studie, geldt dat ook voor 'presentatievaardigheden'.
En je hoeft maar even rond te kijken en je weet dat er aan beiden nog wel eens wat schort...

Over Soit gesproken: de hype is nog niet helemaal gedaan. Om het bot uit te drukken: een stomme kloot rijd met veel te hoge snelheid tegen een boom en een deel van het land slaat massaal aan het snikken. Ik vind het weer een opgeklopt gedoe. Begrijp me niet verkeerd: ik wens het niemand toe maar behalve voor de familie en nabestaanden heb ik helemaal geen begrip voor al die 'fans' die plots massaal hysterisch beginnen te doen. Wentelen is een andermans verdriet, geilen op de dood van 'beroemdheden'. Het is niet nieuw. Een mens mag de tv of radio niet aanzetten of je word er mee om de oren geslagen. Goed nieuws word eigenlijk zelden of nooit op dezelfde manier gebracht. Behalve misschien de overwinning van één of andere overbetaalde wielertoerist of tennisspeelster. Zo zit de wereld in elkaar zeker?

Het is vandaag moederdag. Een echte traditie is dat hier helemaal niet. Niet als de meeste feestdagen. Nee, ik hoef geen speciale dag om te herinneren wat moeders doen. En ik geef liever eens iets op een gewone dag: spontaan en zonder verplichting. Veel plezanter (naar mijn bescheiden mening toch).

Ik had daarnet een beetje een probleempje met mijn iPod: te weinig plaats zodat niet al de muziek op mijn computer kan overgezet worden. Dat is niet de eerste keer dat dit gebeurt maar wel de eerste keer sinds ik mijn iMac heb. Ik heb sindsdien toch al weer wat muziek gekocht. Hoewel ik al redelijk lang 'op het internet surf' heb ik me eigenlijk heel zelden bezig gehouden met het downloaden van muziek. Ik was eigenlijk nooit de mens die een grote muziekcollectie wil en toch lijkt het er wel een beetje van te komen. Geen grote rekken met duizenden cd's zoals mijn pa vroeger meer dan 1000 lp's had, maar het groeit toch langzaam aan. En dat terwijl ik eigenlijk niet echt de mens ben om veel te verzamelen. Ik kieper al vlug eens iets buiten (meestal geef ik iets weg) als ik tot de conclusie kom dat er te weinig plaats is om nog 'deftig' te kunnen leven.

Boeken koop ik dus ook niet bepaald massaal. Ook in tegenstelling tot mijn pa. Ja, ik doe veel om niet te worden zoals hem. Het lijkt haast een obsessie om niet te worden zoals hem. Behalve dat hij toch af en toe ene boek koopt, veel leest (zou ik eigenlijk ook moeten doen) probeert hij me af en toe eens warm te maken voor de boeken die hij koopt of zelf leest. Tegenwoordig onder het motto dat ik de op de trein kan lezen. Had ik nu een boek mee op de trein dan krijg ik het commentaar dat ik die boeken kapot maak door ze mee te nemen op de trein. :roll: Het is dan wel een boek die ik zelf betaalde maar hij had er toch commentaar op. Nu heb ik echter wel een (zinnige) reden om zijn boeken niet te (moeten) lezen: ze gaan toch kapot op de trein. Als dat geen goede reden is. ;-)

Maar Jeroen Brouwers dus. Ik heb lang niet alles van hem gelezen (wat er wel o.m. tussen zat: debuut Joris Ockeloen en het wachten, Vlaamse Leeuwen, Groetjes uit Brussel, Zonsopgangen boven zee, Adolf & Eva & de dood, etc), maar op dat debuut na was er niets bij dat ik minder dan uitstekend vond. Brouwers is een uitermate bedreven essayist/polemist en een geweldig romancier, wat ook bevestigd werd door Datumloze dagen (2007). Ik las wat boeken van andere "Groten" als Reve, Mulisch en een aantal van Claus, maar nooit hadden ze met hun boeken een impact op me zoals Jeroen Brouwers. Claus mag dan wel de Koning van de Vlaamse Letteren geweest en jarenlang naar voren geschoven zijn als "onze" Nobelprijskandidaat, maar hij heeft me geen enkele keer weten te raken als Brouwers, wiens boeken een intensiteit, emotionaliteit en woordenpracht bezitten die ik bij Claus (in zijn romans althans) tevergeefs zocht.

Claus leek me te veel een betweter, een superieur stilist met een zwak voor epateren, ironische spielereien, bombarie, duffe navelstaarderij en een zelfmythologie. Het soort schrijver dat teert op rancune en aandacht en perfect gedijt in kunstenaarsmiddens waar hij van op z’n troon het gebeuren kon overschouwen en al dan niet goedkeurend knikken. Dan maar de misantropie, de eenzaamheid, de angsten van Brouwers, die vanuit z’n huis in de Limburgse bossen werkt aan een oeuvre dat stilaan gargantuesk genoemd kan worden. En Datumloze dagen is opnieuw een hoogtepunt in zijn carrière. Het is eenvoudig van opzet en bescheiden in omvang, maar het heeft de kracht van een overweldigende emotionele orkaan. Ik heb er geen idee van in welke mate het boek biografisch is (in zekere mate moet dat het geval zijn), maar deze monoloog van een eenzaat op leeftijd en zijn terugblik op zijn leven en in het bijzonder zijn relatie met zijn (aanvankelijk ongewenste) zoon, pakt uit met een naakte rauwheid en genadeloze introspectie, geboetseerd in een onnavolgbare woordenpracht.

Ik probeer met opzet om hier geen traditionele recensie te schrijven, m’n beperkte talent zou Datumloze dagen waarschijnlijk geen recht kunnen doen. Laat het volstaan te zeggen dat het een superieure roman is die inslaat op hoofd, hart én buik met een overweldigende impact. Na die laatste bladzijde is het een tijdje bekomen. Stilistisch kent Brouwers zijn gelijke niet in dit taalgebied, of toch amper (Van der Heijden mag in z’n schaduw zitten), hij legt de lat belachelijk hoog. Tegelijkertijd weet hij ook te raken met perfect verwoorde formuleringen, vergelijkingen en nietsontziende zelfkritiek. Goed gezind word je niet van dit boek. Meer nog: als alle boeken deze wrange combinatie van schaamte, eenzaamheid en spijt zouden uitdragen, dan hing ik lange tijd geleden waarschijnlijk met een strop rond m’n nek aan een balk te bungelen, maar man, wat een genadeloze oplawaai, wat een gruwelijk goed boek. (*****)

• Jeroen Brouwers. Datumloze dagen. Atlas: Amsterdam, 2007. 190 pag.

NP: John Coltrane - Live At The Village Vanguard

Bekentenissen uit de onderbuik / Marleen Temmerman . - Van Halewyck; 2007

Onrust in de onderbuik: Marleen Temmerman een gynaecologe vertelt / Marleen Temmerman . - Van Halewyck; 2004

Wereldwijde gebruiken, wereldvreemd in Nederland: niet-westerse gebruiken bij zwangerschap en geboorte in en buiten Nederland / Yvonne Lefèber . - NGIZ; 2006

Het geluk zwanger te zijn / Trees Dehaene . - Lannoo; 2006

Verborgen onder mijn buik: zorg- en hulpverlening aan zwangere vrouwen na vroeger seksueel geweld / An-Sofie Van Parijs . - Garant; 2006

Een wolk van een baby: een fascinerend beeldverhaal vanaf de conceptie tot en met de geboorte van een gezond kind / Stuart Campbell . - The house of books; 2004

Het grote wonder / Lennart Nelsson . - Ploegsma; 2003

P.S.: De makkelijkst verkrijgbare (en beste) editie van het debuut is een 2CD, waarvan de tweede CD naast opnames in CBGB's ook 23 Minutes Over Brussels bevat, een legendarisch, vroegtijdig afgebroken optreden in het voorprogramma van Elvis Costello dat al snel uitmondde in pure chaos. Het is inderdaad zo dat er einde jaren zeventig nog makkelijk te scoren en shockeren viel, maar de manier waarop dit spektakel uit de hand loopt is ronduit hilarisch.

P.S. 2: Rev was niet enkel een leerling van Lennie Tristano, maar Suicide speelde begin jaren zeventig ook in het voorprogramma van Zoot Sims in het voormalige Birdland. Surrealisme!

• David Nobakht. Suicide: No Compromise. SAF: London, 2005. 223 pag. 

NP: Stinking Lizaveta - III

• Henning Mankell. Dwaalsporen. De Geus: Breda, 2006. 512 pag.

NP: Steve Reid Ensemble - Daxaar

Hier gevonden.

Correctie: het zijn geen echte boekensteunen, maar indexkaarten.

Het is niet de vraag of, maar wanneer het huidige op de dollar gebaseerde financiële systeem zal ploffen. Wat er dan kan gebeuren en hoe u zich daarop kunt voorbereiden komt in dit boek uitgebreid aan de orde. Aan de hand van een honderdtal vragen onthult Willem Middelkoop op toegankelijke wijze de waarheid over thema's als:

• de steeds groter wordende schuldenberg
• de exponentieel groeiende geldhoeveelheid
• de strijd van banken tegen goud en zilver
• de angst onder bankiers voor een crash van de dollar
• de rol van de Amerikaanse Federal Reserve
• het gevolg van de oprakende olie voor de economie
• het verschil tussen de officiële en de echte inflatie

Het boek geeft de lezer een onthutsend inzicht in de wereld die schuilgaat achter het geld en in de machtposities van de verschillende spelers op de wereldwijde financiële markten en vertelt hoe je hiervan kan profiteren.

Contact:
info@nieuwamsterdam.nl  
www.willem-middelkoop.nl

Meer info:
http://www.alsdedollarvalt.nl

Ik wist dat niet. Alan Weisman wel.

In "De wereld zonder ons" zet hij de mens netjes waar hij thuishoort: niet onder, boven of naast maar middenin het ecosysteem dat onze aarde is.

Het is geen "we gaan er allemaal aan!"-boek maar een wetenschappelijke beschrijving van hoe de aarde er uit zou zien zonder mensen. Een heerlijke hypothese.

Deze New Yorkse straat zou na 20 jaar mensloosheid gewoon weer een rivier zijn.

Bezinnende Boeken en Verrassende Verhalen 

Hoihoi bloggers

Deze maand heb ik niet heel lang moeten nadenken over mijn blogthema voor dit bericht. 't Was een drukke maand en dan durven de zenuwen af en toe wel eens de bovenhand te nemen!! :)  Het enige wat dan nog redding biedt, zijn boeken. Boeken, verhalen, gedichten, sprookjes, enz. slagen er steevast in om mij eventjes volledig te laten verdwijnen en om weg te kruipen in iets spannends of romantisch, ... Daarom ben ik, met bibliotheekpasjes van de hele familie naar de bib getrokken en heb mijn tassen volgeladen met massa's boeken!

Zo heb ik bijvoorbeeld een boek gelezen van Gerda van Erkel, Ik kom je halen. Dat gaat over een tweeling waarvan een zusje van een paard tottert en in een coma raakt. Maar iets wat zo bijzonder is aan de boeken van Van Erkel, is dat ze echt speelt met taal. Hier een aantal dingen die ze in haar boeken zegt:

"Plagen is knuffelen met woorden. Dat doe je alleen als je gek op iemand bent." (Dus denk daar maar eens aan als iemand je loopt te plagen ;-)  )

"Allebei hebben ze blauwe ogen, alleen zijn die van Violet een tikje grijzer, omdat ze voortdurend zit te dromen, en zitten er in die van Floor geelbruine spikkeltjes: voor elk binnenpretje één, en dat zijn er nogal wat." (Ik heb blauwgrijze ogen, mét geelbruine spikkeltjes!)

"En vragen. Zoveel vragen als er elke dag nieuwe schelpen aanspoelen. Dromen meeuwen ook als ze vliegen? Hebben wolken verdriet als ze huilen? Bibbert de zon ook als er een wolk voor schuift? En de zee, wordt die nooit moe? Altijd maar heen en weer, heen en weer. En wie zal ik later zijn? Er is maar één vraag die ze zichzelf nooit durft te stellen. Toch zit ze er, piepklein opgevouwen in een zwart blikken doosje, diep weggestopt in haar buik. Met een deksel en een hangslot erop en nog een touw eromheen met negen knopen." (Ik zit zelf ook altijd met vragen, waar het heelal stopt en of mensen het niet leuk vinden om af en toe iets niet leuk te vinden en ...)

"Soms raapt ze een mooie steen op en houdt hem naar de zon. Hij vangt het licht op. Floor neemt hem mee naar huis: de steen met het licht van de zon erin. Dan kan ze ernaar kijken op de dagen dat het regent en straks, als de winter weer komt, met zijn lange donkere nachten. Daar houdt ze niet van, van het donker."

Verder ben ik ook (eindelijk) eens wat boeken op gaan duikelen in de volwassenenbib. Tot hiertoe kwam ik toe met de lectuur van de jeugdbib, maar ik vond het tijd om mijn boeken-grenzen eens te verruimen. En 'k kwam per toeval uit op een gedichtenbundel van Stef Bos, JA! Daarin staan énorm veel mooie gedichten waar je over na moet denken (en die je af en toe zelfs een lichte aanval van hoofdpijn bezorgen).

Er stonden een aantal gedichten in die ik echt heel aangrijpend vond, maar dit is er een dat gaat over taal.

Mijn taal
is als de stok
waarmee de blinde
zich een weg baant
in een vreemde stad

Op de tast
leer ik de lengte
van de straten kennen
en het huis
waar mijn gedachten wonen

Mijn taal
zoekt het gezelschap
van een schilder
die het vlak verdeelt
en invult
als een landkaart
met steden
en rivieren
waarvoor ik
de namen mag verzinnen

Mijn taal
zoekt altijd weer
een beeld
om naast te staan
om vast te houden
te omarmen
of met haar
van mening te verschillen

Misschien is het soms handig als je in één keer én schilder én dichter bent? Maar misschien is het gewoon zalig om met iemand 'van mening te kunnen verschillen'? Ik denk dat ik maar eens op zoek moet gaan naar een schilder  ;-).

Hier volgt nog een laatste gedicht, dat ook gaat over taal en woorden. Het is eveneens een gedicht van Stef Bos.

Nog nooit
de woorden
zo zien dansen
als deze nacht
Voortdurend wisselend
in halfduister
de een
met de ander
en de ander
met de een
dicht tegen elkaar
Voor even een zin
en dan weer alleen

Het verlies
In de armen
van het verlangen
En het verdriet
liet zich leiden
door geluk

Toen
opeens
stopte de muziek
Het licht ging aan
Daar stonden ze
de woorden
bijna beschaamd
kijkend naar elkaar
zoekend naar een recht
van bestaan

De handen vielen stil
De lijnen op papier
liepen dood
tot de verbeelding zei
Het is maar een spel

Toen viel het orkest in
De dans weer geopend
De glazen gevuld
en de zinnen
verzet

Ik hoop dat ik zelf ook ooit zo zal kunnen schrijven, want ik vind het een hele kunst om zoveel verschillende dingen te verstoppen in zo weinig woorden, die zelfs niet eens zoveel met elkaar te maken hebben!  :)

Als je dus ook soms opeens enorm veel zin hebt om jezelf onder te dompelen in een goed boek, zijn de boeken van Gerda Van Erkel zéker aanraders! Buiten Ik kom je halen heeft ze o.a. ook nog  Rimpels en Geruis geschreven, een boek over een jongen wiens zus stierf door een aanrijding en die daardoor met een hele boel mensen in de knoop ligt. Verder is er nog Leven op de rand en nog vééél meer!

Ik ga nu nog wat genieten van een héérlijk meizonnetje (nu we de aprilse grillen en maartse buien eindelijk een beetje achter de rug hebben) met, jaja, een boek.

Schrijf jullie later!!
Kusjes en vrolijke lentegroetjes

Mi(ssmi)eke :)

Johan zou zijn pet erbij opeten, zo simpel is dit boek soms. En Nico-Dirk oogt nog steeds wat ongelukkig vanwege de cover. Toch heb ik van dit boek genoten! Floyd is geen toptheoloog of tophistoricus, maar hij heeft durf, levenservaring, leeft radicaal met God, schrijft helder en spreekt zich uit. Soms is dat al heel wat...

Mensen die goed ingelezen zijn huiskerken, simple church en emerging church, die gaan niet veel nieuws lezen. Mensen die allergisch zijn voor evangelisch taalgebruik, kunnen ook beter een ander boek kiezen. Maar voor mensen zonder theologische achtergrond, die willen kennismaken met nieuwe kerkvormen is dit boek een aanrader: één van de meest toegankelijke Nederlandstalige publicaties.

Wat me bij dit boek vooral pakte, is de passie die eruit sprak, de liefde voor Jezus. Daarnaast werden een heleboel zaken aangestipt die me aan het denken zetten over hoe ik mijn leven leef en hoe ik bezig ben met nieuwe kerkvormen.

Floyd bespreekt veel verschillende dingen, zonder al te diep te gaan. Dat varieert van hoe je je leven inricht om echt van betekenis te kunnen zijn, tot hoe nieuwe kerken kunnen functioneren. Uit de hoek van emerging church laat Floyd zich onder andere inspireren door Frost & Hirsch. Zo hanteert hij vijf 'pilaren' waarop het Koninkrijk van God zou rusten:

1. Holistische tegenover dualistische spiritualiteit.
2. Apostolisch tegenover hiërarchish leiderschap.
3. Incarnatie tegenover aantrekkelijk missionair zijn.
4. Eenvoudige tegenover institutionele kerk.
5. Inclusief tegenover exclusief lidmaatschap.

Om je een indruk van het boek te geven, hierbij een paar pittig gekruide qoutes, waar ook nog wel wat discussie over mogelijk is:

God nodigt ons uit om zijn partners te zijn en deel te hebben aan zijn missie, door nieuwe wijnzakken te maken. Als jij frustratie ervaart over hoe de kerk functioneert, zou dat wel eens Gods manier kunnen zijn om je aandacht te krijgen. (p. 45-46)

Hiërarchische leider zorgen ervoor dat alles onder controle is en blijft, dat er orde is en dat het verleden gekoesterd wordt. Apostolisch leiderschap smacht naar wat er nog niet is. Dromen, geloof, verbeeldingskracht, risico's nemen, pionieren en toekomstdoelen karakteriseren apostolisch leiderschap. (p. 64)

Aantrekkelijk missionair zijn heeft te maken met verbetering van onze programma's, het inzetten van nog geavanceerdere audiovisuele middelen om mensen naar de kerk te lokken, in plaats van de kerk naar de straat te brengen. Het voedt de consumptie-mentaliteit die maakt dat we 'een kerk zoeken die bij ons past', een kerk die we leuk vinden. (p. 67)

Een beweging van eenvoudige kerken kan functioneren met onzichtbare structuren, zoals de waterleidingen in je huis. Die pijpen zijn belangrijk, maar niemand zit op verjaardagen op te scheppen over zijn prachtige waterleiding. Het gaat om het water, en om de smaak ervan. (p. 100)

Ik ben overtuigd van de waarde van het werken in een team, omdat het ons helpt om geestelijk te groeien. Het betekent een confontatie met patronen uit onze menselijke natuur en onze gebrokenheid. Als je werkt in een team van leiders, die allemaal een sterke wil hebben, wordt er 'op al je knopjes gedrukt'. (p.125)

Apostolische ambitie moet uitstijgen boven politieke ambitie, of we gaan de verkeerde strijd voeren. Kiezen voor Israël of Amerika gaat de problemen in de communistische wereld of het Midden Oosten niet oplossen. We moeten Gods kant kiezen. Het is niet het democratische koninkrijk dat we moeten prediken, maar Gods koninkrijk van rechtvaardigheid, vreugde en vrede, door Jezus Christus. (p. 216-217)

De term 'passie' wordt voor van alles gebruikt: van romantiek tot sportbeoefening. Ik weet niet welke betekenis jij eraan geeft, maar voor mij is het de beschrijving van de bereidheid ergens voor te lijden - wat dat dan ook is. [...] Laat me jouw bankafschriften en agenda zien, dan zal ik je vertellen wat je passies zijn. (p. 221)

Waarom wachten we op een roeping? Wat is er mis met je vrijwillig aanmelden? God raakt echt niet ontstemd als wij ons aanmelden als vrijwilliger... Hij zal heus niet vanaf een hemels balkonnetje roepen: "Hé kappen! Je gooit het hele 'ik bel jou en jij hoeft mij niet te bellen'-systeem overhoop." (p. 236)

Het was het gedrag van de Tibetanen zelf eerder dan de Russen dat de nieuwe onderkoning [Viceroy Lord Curzon] van Brits Indiё er uiteindelijk toe overhaalde dat er iets achterbaks aan het gebeuren was tussen Lhasa en Sint Petersburg. Hij had twee keer een brief gestuurd naar de Dalai Lama met vragen omtrent handel en andere zaken en elke keer was de brief ongeopend teruggekeerd. Toch leek de God-koning opperbeste relaties te hebben met de Russen zoals zelfs de kranten van Sint Petersburg begonnen te beweren. Curzon was tezelfdertijd echt gealarmeerd dat er achter zijn rug een geheim verdrag in de maak was. Hij was ook persoonlijk beledigd dat zijn autoriteit bot was afgewezen door een politieke non-entiteit als de Dalai Lama. Bij het begin van 1903 was hij er van overtuigd dat de enige effectieve handelswijze er in bestond een missie naar Lhasa te sturen – die geweld zou gebruiken indien nodig – om de waarheid omtrent de Russische activiteiten aldaar te achterhalen en de Britse betrekkingen met Tibet op een stevige en behoorlijke basis te enten. [...]

In april slaagde hij er in de goedkeuring van het kabinet [in Londen] te krijgen voor een kleine missie met escorte naar Khamba Jong, net over de grens op Tibetaans grondgebied, om er te pogen besprekingen te voeren met de Tibetanen. De officier (political officer) door Curzon uitgekozen om de missie te leiden […] was majoor Francis Younghusband, 40, voor de gelegenheid gepromoveerd tot kolonel. De Tibetanen, echter, weigerden te onderhandelen – tenzij aan de Britse zijde van de grens – en trokken zich terug in hun vesting (jong). De missie werd na een impasse van verschillende maanden teruggeroepen naar Indië. Men had niets bereikt en aanzienlijk gezichtsverlies geleden.

Gepikeerd door deze tweede botte afwijzing van zijn schriele buren overhaalde de Viceroy Londen om in te stemmen met een tweede missie. Deze keer zou die worden vergezeld van een duizendman sterk militair escorte en zou het aanzienlijk verder in Tibet doordringen. Curzon geloofde dat een dergelijke uiting van macht Tibet zou dwingen te gehoorzamen. Strikte orders werden gegeven dat de missie niet verder mocht gaan dan de grote vesting Gyantse, halfweg op weg naar Lhasa. Terzelfdertijd werden Sint Petersburg en Peking, de nominale heerser over Tibet, officieel op de hoogte gebracht van de intenties van Groot-Brittannië. […]

Opnieuw viel de keuze op kolonel Younghusband om de missie te leiden. Een brigadier-generaal stond aan het hoofd van het Ghurka and Sikh escorte. Voorafgegaan door een sepoy [een Indisch infanterist in het Brits Indisch Leger] die de Union Jack droeg, stak deze groep op 12 december 1903 de bergpassen over die tot in Tibet leidden. Achter hen ploeterde een kolonne van tienduizend dragers, zevenduizend muilezels en vierduizend yaks door de sneeuw; samen droegen ze de baggage van de expeditie, de champagne voor de officieren incluis. […]

Zonder een druppel Tibetaans bloed te vergieten waren Younghusband en zijn escorte met success drie belangrijke obstakels te boven gekomen – de veertienduizend voet (4,250m) Jelap Pas, een verdedigingsmuur die de Tibetanen op hun weg hadden opgetrokken en de vesting Phari waarvan werd gezegd dat die op vijftienduizend voet (4,550m) de hoogste ter wereld was. Het escorte was elk van die obstakels zonder gevecht te boven gekomen. Dit was het ogenblik dat de stemming onder de Tibetanen begon om te slaan, namelijk met de aankomst in Guru van een groep monniken-strijders (warrior monks) uit de hoofdstad Lhasa die orders hadden gekregen om de Britse opmars tegen te houden. Ze waren vergezeld van vijftienhonderd Tibetaanse troepen gewapend met musketten (matchlocks) en heilige amuletten – elk met het persoonlijk zegel van de Dalai Lama. Hun priesters beloofden hen dat de heilige amuletten hen immuun tegen kogels zouden maken.

Younghusband’s escorte commandant, brigadier-generaal James Mcdonald bracht vlug zijn Ghurka’s en Sikh’s rond de Tibetanen in stelling zodat dezen volledig omsingeld waren. Daarna werd de inlichtingenofficier van de missie die Tibetaans sprak, kapitein Frederick O’Connor, uitgestuurd om de Tibetanen op te roepen hun wapens neer te leggen. Maar de Tibetaanse bevelhebber negeerde hem terwijl hij iets onverstaanbaars tegen zichzelf zei. Macdonald gaf daarop het bevel om de Tibetanen te ontwapenen, zo nodig met geweld, en de sepoys die hiervoor waren uitgestuurd begonnen de musketten uit de onwillge handen van de Tibetaanse troepen te wringen. Dat was voor de Tibetaanse bevelhebber te veel. Hij haalde een revolver vanonder zijn gewaden tevoorschijn en schoot de kaak aan flarden van één van de sepoys in de buurt terwijl hij terzelfdertijd zijn troepen opriep om te vechten. De Tibetanen wierpen zich onmiddellijk op het escorte maar werden dra neergeschoten door de zeer goed getrainde Ghurka’s en Sikh’s. In minder dan vier minuten tijd, terwijl hun middeleeuws leger desintegreerde onder het moordend vuur van moderne wapens, lagen bijna zevenhonderd slechtbewapende and haveloze Tibetanen dood of stervend op de vlakte.

'Het was een verschrikkelijke en huiveringwekkende zaak’ schreef Younghusband in een echo van de gevoelens van alle officieren en manschappen. Als hoofd van de missie had hij niet deelgenomen aan het bloedbad. Hij had gehoopt op een nieuwe overwinning zonder bloedvergieten. Het is niet duidelijk waarom Mcdonald niet onmiddellijk het bevel gaf het vuren te staken toen hij zag wat er gaande was. In ieder geval bleef het schieten duren terwijl de Tibetanen, die zich misschien niet realiseerden wat er gebeurde, traag over de vlakte wegtrokken. Het is mogelijk dat Mcdonald heeft getracht het vuren te staken maar dat men hem niet hoorde boven het geluid van de machinegeweren. […] Toen woord van de slachtpartij Londen bereikte veroorzaakte het woede bij de liberale publieke opinie zelfs wanneer de dokters van de missie rond de klok in de weer waren om zoveel mogelijk levens van de Tibetaanse gewonden te redden. […]

Verre van te verslappen werd het Tibetaanse verzet heviger toen de Britse opmars tegen Gyantse werd verdergezet. Ook Tibetaanse verliezen namen verder toe. […] Onder de Britten waren verliezen vijf doden en dertien gewonden. […] In het licht van de onverwachte tegenstand [naar verluidt georganiseerd door een geheimzinnige Mongoolse agent van Tsaristisch Rusland] voorzag Londen dat het onwaarschijnlijk was dat de Tibetanen met Younghusband zouden onderhandelen in Gyantse. Daarom kreeg Younghusband instructie de Tibetanen te waarschuwen dat, tenzij ze met onderhandelingen instemden binnen een bepaalde periode, de Britten naar Lhasa zouden marcheren. De redenering was dat dit de Tibetanen naar de onderhandelingstafel zou brengen in het licht van de heilige onschendbaarheid in dewelke ze hun hoofdstad hielden. Maar de datum van het ultimatum verstreek zonder dat iemand opdaagde. Tien dagen later, op 5 juli 1904, werd het bevel gegeven naar Lhasa te marcheren. […]

Er volgde een hevig gevecht om het Tibetaanse bolwerk [Gyantse] waarvan men zei dat het oninneembaar was. […]

Toen het nieuws van de val van Gyantse Lhasa bereikte reageerde men met ontzetting want er bestond het oude geloof dat ware de vesting in handen van invaderende troepen te vallen, het land gedoemd was. […]

Na het laatste Tibetaanse verzet te hebben opgeruimd bereikten de Britten de oevers van de snelstromende Tsangpo rivier, het enige overblijvende obstakel tussen hen en Lhasa. […]

Op 2 augustus 1904 kregen de Britten een eerste glimp van de heilige stad vanop een nabijgelegen heuvel. Younghusband keerde zich in het zadel om en zei aan zijn inlichtingenofficier enkel ‘Wel, O’Connor, daar ligt het, eindelijk’. […]

De volgende dag, met alleen een klein escorte en in volle diplomatieke regalia, reed Younghusband de heilige stad binnen.

Peter Hopkirk, The Great Game, On Secret Service in High Asia, Oxford University Press, (paperback) 2001

Iedereen kent deze zoekmachine en iedereen gebruikt deze ook wel eens. Daarom dat er eigenlijk niet zo heel veel nieuws valt te vertellen over deze zoekmotor.
Doch zijn er heel wat functionaliteiten binnen Google die minder gekend zijn.

De standaard Google zoekmachine probeert u het best mogelijke antwoord te geven op alle vragen. U kan uw zoekopdracht verfijnen door gebruik te maken van de regio- en taal specifieke beperkingen. Dit wil dus zeggen dat u zowel op de Belgische en Nederlandse zoekmachine uitsluitend Nederlandstalige resultaten kan opvragen als u dat wenst.
Bovendien kan u ook de regio specifieke optie meegeven om enkel sites te doorzoeken uit het land van herkomst. Respectievelijk kan u in Google Belgie dus enkel Belgische sites doorzoeken en in Google Nederland enkel Nederlandse sites. En als dat nog niet genoeg is er ook nog eens een geavanceerde zoek mogelijkheid om de zoekopdrachten verder te verfijnen :
Geavanceerd zoeken Belgie
Geavanceerd zoeken Nederland
Meer info over Google operators

Het dient opgemerkt te worden dat er reeds rekening wordt gehouden met de geografie in beide zoekmachines. Sowieso zullen Nederlandse sites beter scoren in Google Nederland en Belgische sites zullen hoger scoren in Google Belgie.

Naast de reguliere internet zoekmachine beschikt Google nog over verschillende (brede) niche zoekmachines voor onder andere afbeeldingen, nieuws, bedrijven(maps), blogs en boeken.
De Respectievelijke versies :
Google afbeeldingen Belgie
Google nieuws Belgie
Google maps Belgie
Google blogs Belgie
Google boeken Belgie

Google afbeeldingen Nederland
Google nieuws Nederland
Google maps Nederland
Google blogs Nederland
Google boeken Nederland

Allereerst is mijn boekenkast overhoop gehaald en heb ik de "oude" boeken in dozen gestopt. Langzaam kwam ik ook nog wat leesvoer tegen die ik had aangekocht maar noit aan toe was gekomen. Dezen dus meteen prominent bovenin gezet zodat ik me daar ook nog doorheen kan worstelen. Het volgende boek wat ik nu door ga nemen is een die er al een tijdje staat: "the elements of user experience" door "Jesse James Garrett". Niet al te dik, maar gezien de informatie die ik al van deze jongen heb gelezen lijkt het me toch even de moeite waard het door te nemen.

Nu ben ik toe om mijn gehele voorraad aan online gevonden materiaal bij elkaar te zetten. Het liefst zou ik een del.icio.us achtig programma hebben en denk dat gevonden te hebben in Twine. Ik was gelukkig een van de eerste die de beta van deze online software mocht uitproberen. Ik kan door middel an mijn eigen documenten, websites, media etc. een media-profiel maken en dan anderen vinden die dezelfde interesses hebben en zo de media weer delen. Het nadeel van dit soort web 2.0 activiteiten is dat het weer een soort bookmarking service is en ik weet niet of het wel helemaal gaat werken. Ik ben namelijk wel erg veel tijd kwijt in het bijhouden van alle sociale software online. Maar deze keer wil ik het wel een gooi geven.

Mocht er nieuws zijn over Twine laat ik het weten.. tot die tijd zullen we het even aanzien.

Dit op jonge leeftijd door Emile geschreven gedicht blijkt niet minder dan een voltreffer, niet alleen werd het zijn persoonlijke favoriet tussen zijn duizenden andere gedichten, maar ook die van lezers en later zal het uitgroeien tot een klassieker. Hetgeen wel blijkt uit de volgende zin uit het boek:

Als “Emile Binenbaum”het antwoord was in een quiz op de televisie, dan was dat nooit op de vraag wie de grootste dichter van Nederland was, maar altijd op de vraag wie Pasgeboren Girafje had geschreven. (blz 142). Let ook op dat pedante “altijd”.

Tuurlijk. Zou ook een typische vraag zijn die je wekelijks tegenkomt bij een quiz op televisie: wie is de grootste dichter van Nederland? Kan zo in “twee voor twaalf”…Gekkigheid natuurlijk. Enfin, de grootste schrijver van Nederland is Krabbé in elk geval niet.

Wat mij enigszins stoort is dat in “Marte Jacobs” zo vaak naar het gedicht Pasgeboren girafje wordt verwezen en het dus essentieel is voor het boek, maar dat het gedicht nergens deels of integraal weergegeven wordt. Dat is dan kennelijk iets wat aan de bekende verbeelding van de lezer overgelaten moet worden, zoals dat dan heet. Ik vind dat toch onbevredigend.

De lezer wordt op deze manier iets wijsgemaakt zonder dat het waargemaakt wordt. Een auteur kan op die manier alles wel beweren in een roman zonder het aannemelijk te hoeven maken.

Het gedicht Pasgeboren girafje is een publiekslieveling, en in de loop der jaren een klassiek gedicht geworden, een evergreen die niet mag ontbreken bij welke voordracht in het land van Binenbaum dan ook. Waarom staat het dan niet in het boek, waarom de lezer geen deelgenoot maken van de eenvoud en de schoonheid van het gedicht?

Het antwoord is ontluisterend en simpel, ben ik bang. Dit gedicht is er namelijk niet, Krabbé maakt zich er hier wel heel gemakkelijk vanaf en faalt dus in het waarmaken van zijn pretenties (meesterwerk, klassieker, publiekslieveling…kom op dan, laat het zien in het boek…).

Iets dergelijks stoorde me ook al in Sneeuw van Orhan Pamuk. Natuurlijk een ander boek: een complexe roman en niet een novelle met één thema, maar niettemin laborerend aan hetzelfde euvel en daarmee afbreuk doend aan de kwaliteit en geloofwaardigheid van het boek als geheel. Dichter Ka hervindt in Sneeuw in Kars zijn inspiratie en de gedichten komen na jaren van literair droogstaan als goddelijke ingevingen opnieuw tot hem, maar de inhoud of de regels ervan vind je niet terug in het boek Sneeuw, terwijl ze wel degelijk van grote betekenis zijn voor het boek.

Marte Jacobs deed me denken aan “Een vlucht regenwulpen” van Maarten ’t Hart en aan “Terug tot Ina Damman” van Simon Vestdijk. Ook daar onbereikbare jeugdliefdes (en in ’t Harts boek heet het meisje toevallig bijna hetzelfde: Martha), platonische verliefdheden waarbij de lezer deelgenoot is van de kolkende gedachtestromen van de protagonist. Ook daar het continue analyseren en het op zichzelf betrekken door de hoofdpersoon van elke beweging, elke uitgesproken zin van zijn geliefde of afstand, met wie zoals in dit boek wel contact is en met wie gesproken wordt, maar niet over datgene waar het werkelijk om draait.

Marte Jacobs onderscheidt zich wat van de twee andere boeken door het leeftijdsverschil tussen de jongen en het meisje: Emile is 6 jaar ouder dan Marte, maar het soort verliefdheid is niet wezenlijk anders, het leeftijdsverschil maakt de verliefdheid in dit boek niet tot iets ranzigs, het maakt het er eerder mooier en onschuldiger op.

Vier jaar hebben ze elkaar niet gezien, wanneer ze elkaar tijdens een schoolfeest weer ontmoeten. Dat is meteen ook de laatste keer. Marte verdwijnt na afloop van die avond aan de hand van zijn vriend de schrijver Reiff voorgoed uit zijn leven, en zal niet lang daarna zelfmoord plegen. Het motief voor deze daad blijft volstrekt onopgehelderd (was ze ongelukkig dan? Zo ja, waaruit blijkt dat dan in het verhaal?) en is daarom onbevredigend. Wel probeert Binenbaum zich tegen beter weten in wijs te maken dat hij tot het laatst van betekenis was in het leven van Marte, en zich ervan te overtuigen dat ze ook zijn in de krant gepubliceerde vervolg op “pasgeboren girafje” (“Het tweede gedicht” - een vertolking van zijn liefde voor Marte, om aan alle misverstand een einde te maken) gelezen zou hebben, en belangrijker nog, begrepen zou hebben. De gedachte om géén rol meer in haar leven te spelen, terwijl hìj geobsedeerd en volledig door haar in beslag genomen wordt, zou uiteraard compleet onverdraaglijk zijn voor de inmiddels beroemde en gewaardeerde literator.

Door de intensiteit, heftigheid en van de gedachten in Binenbaum’s hoofd en de openhartige eerlijk waarmee dit wordt weergegeven wint het verhaal na verloop van tijd aan urgentie en kon het daardoor op mijn sympathie rekenen. Maar die sympathie sloeg soms ook over in irritatie.

Wat mij vooral tegen ging staan was de betutteling en de uitleggerigheid van de schrijver. Storend zijn de korte zinnetjes die veelbetekenend en suggestief als alinea apart staan. Daarin lijkt hij wel op Conny Palmen die dat met nog veel meer pretentie hetzelfde doet in haar boeken. Irritant is vooral het overdadige gebruik in bijna elke alinea van accenttekens en cursiveringen in zinnen. Alsof de schrijver bang is dat de lezer zijn zinnen anders niet goed zou kunnen interpreteren. De zinnen krijgen daardoor iets nadrukkelijks, een gekunstelde beklemtoning, en een soort vermoeiende dreunende cadans die een vlotte leesbaarheid niet bepaald bevordert:

“Hij was er avonden mee bezig, versie na versie, dagenlang, de hele tijd die hij nog had vòòr de eerstvolgende inleverdatum. Uren waarin hij eigenlijk voor zijn eindexamen had moeten werken, want daar wilde hij wèl voor slagen”.

Of zoals hier: Hij keek net in haar ogen op het moment dat ze zei: iedere keer, en hij dacht te zien dat ze bloosde. Ze had zich versproken: ze had gefantaseerd, misschien al in de bioscoop, over méér afspraakjes met hem, genoeg om daar woorden als ‘iedere keer’ voor te kunnen gebruiken. (blz. 60)

Lang geleden las ik “de Renner” van Krabbé. Ik heb me daardoor heen geworsteld, ondanks dat het net als Marte Jacobs een dun boekje was. Toch was het nog te dik. Marte Jacobs ook trouwens. Krabbé was toen geen stilist en hij blijkt het nog steeds niet te zijn. De volgende zinnen en zinnetjes illustreren dat:

“Een hinniklachje was daarmee in contrast”,

“een nattig weiland…”

“Reiff had zijn bril niet op en keek met een wazige blik, op de rand van herkennen, naar Emile. Emile ging ook zitten, en keek terug”.

“op een podium aan een zijkant speelde een witgehemd orkestje, met strikjes en bolhoedjes…”

“Tovervoorhoede” (bedoelt misschien iets als droomvoorhoede, uit een dreamteam of iets dergelijks )

"Dan is die op en gooit hij de rest weg…" (over het eten van een ananas).

Kromme en onhandige zinnen, je komt ze voortdurend tegen. Op de momenten dat je meegesleept word door het verhaal, zijn ze wat minder storend.

Wanneer je op de website van Krabbé kijkt, struikel je over de lovende recensies van zijn boeken. Beetje zielig hoe hij daar werkelijk alle uitsluitend lovende soundbites uit recensies over dit boek heeft verzameld. Er is geen wanklank te horen! Kennelijk heeft hij dat nodig als bevestiging dat hij toch echt een goed boek heeft geschreven, zelf is hij daar nog niet zo zeker van. Die boeken dus zijn inmiddels ook al in diverse talen vertaald zijn (16 verschillende talen, meldt onze Tim vol trots), waaronder in het Russisch. Geen geringe prestatie voorwaar. Toch vraag je je af, waarom uitgerekend dit soort boeken vertaald moet worden. De Nederlandse literatuur heeft toch wel iets originelers, mooiere, beter geschreven boeken te bieden dan het hooguit niet onaardige werk waarmee Tim Krabbé totnogtoe voor de dag is gekomen.

Interessanter (en ook wel lichtelijk monomaan vanwege zijn verzamelingsdrang en hang naar compleetheid) vind ik hem als beheerder van zijn eigen aan schaakrecords en schaakcuriositeiten gewijde website: Chess Curiosities. Een door schakers zeer gewaarde en veel geraadpleegde website. Daarin is Krabbé iets meer bijzonder.

I did not feel the alienation, the pain, the fits, the distress, the inability to handle the success, the loss of... control, as in the book. Deborah shows Ian's dreams were complete after releasing Transmission and Unknown Pleasures. Her pain of not being involved more by Joy Division's entourage, e.g. when listening to Closer (too late). Never mentioning the name of her man's mistress. How she hàd to divorce him (almost did).

One crucial scene I really missed is how Ian didn't dare to hold his little daughter for what turned out to be one of the last pictures of him.

Overall it was worthwhile. Certainly the actors are astonishing. Check out the frightening resemblance with some original footage:

And watch the movie trailer:

Het boek is opgevat als een pelgrimstocht, met een knipoog naar The Canterbury Tales van Chaucer. Geen geografische reis echter, maar een reis terug in de tijd.

Vanuit evolutionair perspectief heeft de mens met om het even welk levend wezen op deze planeet, of het nu om een gorilla gaat of om een bloemkool, een gemeenschappelijke voorouder. Maar het spreekt vanzelf dat we voor die laatste wat verder moeten terugkeren in de tijd. Vanuit die grondgedachte neemt Dawkins ons mee op een reis terug in de tijd, naar het ontstaan van het leven op aarde. Eén voor één ontmoeten we de gemeenschappelijke voorouders die we delen met andere levende wezens. Elke "ontmoeting" grijpt Dawkins aan om op een verhelderende en meeslepende manier een van de vele verbazingwekkende facetten van de evolutie te belichten.

Het enige nadeel van het boek is tegelijk haar grootste troef: je blijft bijna per definitie op je honger zitten. Het is nu eenmaal niet mogelijk om alles over dit fascinerende onderwerp te vertellen op 629 pagina's, dus wie dit gelezen heeft zal meteen zin krijgen om meer te weten te komen. De lijst met "further reading" achteraan in het boek kan de geïnteresseerde lezer daarbij op weg helpen.

Tot slot, hoeveel sterren zou ik dit boek geven? Daar hoef ik niet lang over na te denken, het maximum dat op deze blog uitgedeeld kan worden natuurlijk: vier!

Of je het nu eens of oneens bent met Eppink, hij probeert zijn mening op een beargumenteerde manier te ventileren, met die typische scherpe en cynische trekjes, eigen aan goede columnisten. Hij animeert het openbare politiek-culturele debat. Hij maakt juiste en onjuiste voorspellingen. Paars kon de opgang van het Vlaams Blok inderdaad niet tegenhouden, maar die laatste partij was niet langer de grote winnaar van de meest recente verkiezingen, zoals hij in 2005 onterecht dacht. VLD kreeg klappen in 2006 en 2007, maar de socialisten kregen zwaardere klappen. Dit laatste had Eppink niet voorzien. Hij zag Di Rupo en Leterme al samen in bed liggen. Anatomie van paarse illusies is een aangenaam en vlot boek, met stof om over na te denken en te discussiëren. Akkoord gaan met Eppink hoeft daarom niet.

De Nederlandse Belg Derk Jan Eppink (Steenderen, 1958) is een zelfverklaarde sociaal-democratische calvinist, met rechts-liberale trekken. Hij werkte als journalist voor NRC Handelsblad en De Standaard. Tussen 1999 en 2004 was hij actief op het kabinet van Europees Commissaris Frits Bolkestein. Hij is auteur van meerdere boeken, onder meer Vreemde Buren. Over politiek in Nederland en België (1998) en Europese Mandarijnen. Achter de schermen van de EU (2007).

Zapnimf heeft ons een kijkje gegund in haar mooi opgeruimde en geordende bibliotheek naar aanleiding van het 123 boekenstokje. In een reactie had ik haar beloofd een kiekje te plaatsen van mijn boekenrijk, maar zonder op te ruimen... De rest van mijn boeken staat boven!

Bron: http://www.maklu.be/MakluEnGarant/BookDetails.aspx?id=9789055892785

Het boek werd uitgegeven door Het spinhuis en kan ontleend worden in het Sensoa-documentatiecentrum.