Inspired by the legions of angst-ridden teens and pre-teens that flock to their cafes every afternoon, Starbucks is releasing an indie themed compilation titled Have You Heard?.

That means no more avant garde jazz or Nora Jones to go with my frappuccino...and sadness.

Check out the track list after the jump as well as the answer to my awesome joke:

How many indie kids does it take to screw in a light bulb?

"Skinny Love" - Bon Iver (2008 Jagjaguwar) For Emma, Forever Ago

1 She & Him – Why Do You Let...
2 Goldfrapp – A&E
3 Grand Archives – Miniature Birds
4 The Rosewood Thieves – Honey...
5 Sera Cahoone – Baker Lake
6 Bon Iver – Skinny Love
7 Fleet Foxes – White Winter Hymnal
8 Over The Rhine – Nothing Is Innocent
9 Thao – Bag Of Hammers
10 Nada Surf – Beautiful Beat
11 Ryan Lindsey - Put Your Trust In Ross
12 Kate Tucker – Faster Than Cars Drive
13 Eagle Seagull – I'm Sorry...
14 Liam Finn – Second Chance
15 Bettye LaVette – You Don't Know...
16 Fink – This Is The Thing

(via The Music Slut)

answer to joke: it's an obscure number, you've probably never heard of it.

• Masada + Uri Caine - 22 juni, CC Luchtbal Antwerpen *****
• Peter Brötzmann + Marino Pliakas + Michael Wertmüller - 12 januari, De Werf Brugge ****1/2
• Johnny Dowd Band - 2 mei, N9 Eeklo ****
• AmenRa - 29 mei, Antigone Kortrijk ***1/2
• John Zorn + Mike Patton - 21 juni, CC Luchtbal Antwerpen ***1/2
• Bettye LaVette - 8 april, AB Brussel ***
• OM - 29 mei, Antigone Kortrijk ***

EDIT 11/07: Oxbow (*****) en Harvey Milk (****) haalden zwaar uit in de Recyclart.

[audio http://www.seewhatyouhear.com/03 Stealer.mp3]

Betty Lavette - The Stealer

Funky to a majestic degree, the work of Betty Lavette largely went unreleased and unappreciated while she was at her creative peak. After having a national hit at the age of 16 with one of her first singles, "My Man - He's a Loving Man," Lavette never managed to cut an album deal and laboured in near-obscurity on the European festival circuit. However, in 1999 a French soul collector tracked down the masters to her "lost" album, Child of the Seventies, and convinced Atlantic to allow him to release it on his own label, leading to a well deserved byt much belated revival for Lavette.

Photo by gartersnlace

Singer/songwriter/guitarists Patterson Hood and Mike Cooley had already been struggling to make music together for more than a decade when they formed the Drive-By Truckers in 1996. As the 1999 live album Alabama Ass Whuppin’ documents, this early incarnation of their band — which also featured drummer Brad Morgan, the only other founding member who has remained amid several lineup changes — was an explosive unit that specialized in bitterly funny slice-of-life alt-country-rock, mostly about working-class or sub-working-class characters (many of them non-fictional), all from the South.

The 2001 double-album Southern Rock Opera was the watershed release that earned the band widespread critical praise and a national fan base. A loose biography of Lynyrd Skynrd that uses that iconic Southern rock band as a kind of metaphor for the region (with its myriad racial, political, and economic struggles) as a whole, the album brought all the Truckers’ strengths together, marrying Springsteen-like characterization and narrative detail to crunchy guitar riffs as hard as anything in the AC/DC catalogue.

The seven years since have been a blur for the band: Four more remarkably strong albums, the entrance and departure of third singer/songwriter Jason Isbell, and a punishing touring schedule. The group had intended to spend 2007 taking it easy. Instead, they made a Grammy-nominated record with soul singer Bettye LaVette, then played an acoustic tour, revisiting neglected old songs and road-testing new ones. Most of those new songs turned up on Brighter Than Creation’s Dark, the 19-song, 75-minute album that came out in January. Less geographically specific than their earlier records, but no less ambitious, the album has been widely hailed as their best since Southern Rock Opera — the kind of accolade that will probably haunt them for the rest of their careers. They celebrated, naturally, by hitting the road. They play the 9:30 Club tonight and Saturday night.

Patterson Hood, like most of the band, grew up in Northern Alabama. His father, David Hood, is a session player whose bass and trombone can be heard on many mid-to-late-1960s hits by the likes of Aretha Franklin, Etta James, and Percy Sledge. Patterson writes and sings the majority of Drive By Truckers songs, having penned a dozen of the new album's nineteen. I caught up with him last night in Harrisburg, Pennsylvania, on his break between soundcheck and the show. (Proof, as if any more were required, that he's an incurable workaholic.)

Congratulations on Brighter Than Creation’s Dark — it’s one of your strongest records. One of the surprises here is [bassist] Shonna Tucker, who on her third album as a full-fledged member of the band suddenly writes and sings three songs — three really good songs. Where you and Mike surprised when that happened?

Not too surprised. I figured it was inevitably going to happen when she was ready. She was working on a couple of things back [in 2005] when we were doing A Blessing and a Curse. We’d hear her in the back room working on things, and then we’d ask her about it, and she’d say, “I don’t know. I don’t think it’s ready.” We were just waiting for her to do it at her own pace. She’s been writing songs for years. Her songs are great. But she’s had her hands full. [Tucker’s ex-husband, Jason Isbell, announced his departure after five years with the band in April of 2007.]

There’s no shortage of songs, ever. But the timing was right this time. She pretty much came on the first day and played us demos that she had four-tracked in her living room by herself of “The Purgatory Line” and “I’m Sorry, Houston.” We were all just kind of blown away — we were like, “Hell, yeah!” And then she wrote “Home Field Advantage” at the studio, actually during a dinner break. So we got a bonus.

It’s astounding, how much her voice feels right at home with the band.

I love her harmonies. I’d been wanting her to do more harmony singing for a while anyway. So I was glad the time was right for her to step up and start doing it -- it’s really added a whole new dimension to our sound. I sure like the way her voice mixes with mine and with Cooley’s.

The dynamic of you and Mike Cooley as dual frontmen is a fairly unique feature of your band. It’s hard to think of another group that has two equally strong, full-time singer/songwriters. You two have been playing together for more than 20 years —was that always the deal, that you two would both write and sing your own material?

You know, it’s funny, because we played together in Adam’s House Cat back in the 80s and early 90s, and in that band, I wrote all the songs. I think Cooley might’ve occasionally sang a song, like a cover or something that he might pull out once in a blue moon, but for the most part, I wrote and sang everything. And I was always telling him, “You ought to write.” He’d say some crazy shit, and I’d say, “You should write that down. You should write a song.” They way he spoke sometimes, to me, sounded like lyrics. And he’d always make some kind of remark like, “Ah, the band’s already got a songwriter.”

By the time we started this band, he’d already been writing songs. In this band, it was always an open door: “I want to do as many of your songs as you want to do.”

Hell, I love his songs. He usually writes my favorite songs on the records anyway. Some of my favorite times of the night are when I get to be a guitar player and sing backup vocals on [his] really great songs.

He’s got seven on this album, I think.

Yeah, that’s a record for him. And they’re all so strong, too. Each one of them is kind of a key point on this record.

Right now is a good time. Everything is kind of clicking on all fronts for us. The tour is going real good. People have liked this record. It looks like it’s going to be our best-selling record. It’s funny, because in some ways it’s probably the least commercial thing we’ve done. But it’s really caught on with people.

The title, Brighter than Creation’s Dark — I know it’s a lyric from “Checkout Time in Vegas,” but it’s a mouthful. Some of other titles you considered, like “The Home Front,” definitely sounded more T-shirt-ready.

Urban Bovine Kenievel? [Laughs.] That one came in second.

Well, that’s a very funny line, but song it comes from, “The Opening Act”, is quite somber.

Yeah. I love that. My favorite movies are serious movies that are funny. I think that sometimes the most painful truths are best delivered with a little bit of humor, or at least a sideways glance. Especially on that song, there’re moments that kind of split that difference: “Is that supposed to be funny, or is that not supposed to be funny?” And if it’s not, why am I laughing at it?

To me, that’s how that song succeeds, maybe: the way it blurs the lines.

Since you brought it up, what are some movies that fit that description for you?

Well, Dr. Strangelove is just the best. What’s darker than world apocalypse? And yet it’s one of the funniest films ever made. Some of the humor is really highbrow, and some of it’s really lowbrow. It’s all there.

Ray McKinnon’s short film The Accountant inspired our song “Sink Hole” a few years ago. It’s an Academy Award-winning short film this Georgia guy made, and it’s just phenomenal. It’s about two brothers trying to save their family farm —in some of the most hideous, horrible ways imaginable. It’s a really funny film, with a very biting social commentary going on, not necessarily under the surface, but on the surface. It captures a lot of what I hope our records capture, when they’re doing what they’re supposed to be doing.

I was trying to figure out how you — more you personally than the band, necessarily — manage to pull off that balance of humor and pathos, and I think of big part of it is your candor. I don’t mean only in the songwriting, but just in the way you present yourself to your audience, in your postings on your website and liner notes and all of that. It isn't confessional, and certainly isn't the least bit self-pitying -- you’re just incredibly open about whatever emotional state you’re in, whether it’s joy or misery, in a way that seems almost at odds with the job requirement of someone who earns their living as a performer. You don’t seem to have much a façade at all. As the band gets bigger, do you think you might need to put a little more distance between yourself and your fans?

I don’t know. That’s a scary question. Some of the artists I love the most who kind of have their entire careers built on being real people — there’s still a certain amount of persona involved. There just has to be. Bruce Springsteen has to go home sometimes and kick his shoes up and laugh about that guy, that role he’s played, even though I would use him as an example of one of the most down-to-Earth, untarnished-by-all-this-shit rock stars.

Neil Young would be another example: He’s a rich rock star who lives on a ranch bigger than some states, but he’s also extremely down-to-Earth. And his songs have retained that, even though he hasn’t been an ordinary Joe, and he probably wasn’t, [even] when he was an unknown guy with a guitar.

You read the Dylan Chronicles book, and it makes a really valid case for why maybe you shouldn’t let people you don't know [get] too close. I think he got a little too close and one time, and he had to retreat. I can understand that. But I don’t know if we’ll ever really have that level of fame either, so it may be a moot point. Which is okay with me — I kind of too old to be a rock star now.

I’m pretty content if I can maintain and maybe build on this fan base we’ve got. If I’m able to continue doing it, I’m pretty happy. I find making records to be really rewarding, especially right now, while it’s going right. Most of my big ambitions involve records I want to make. [Laughs.]

You haven’t made a secret of the fact that the period immediately preceding this record was a rough patch for the band, with Jason leaving and general exhaustion from something like five or six years of nonstop touring. And yet somehow you came back with what’s arguably your strongest record, both on the strength of the new stuff and the songs that were left over from earlier albums: "Goode's Field Road." "You and Your Crystal Meth."

This record was a fertile period. There were a lot of songs to choose from.

I am really glad we finally found a home for “Goode’s Field Road.” I wrote that particular song back when we were still working on Southern Rock Opera. Of course, I knew when I wrote it it wasn’t for that record. So had I kind of earmarked it for [later], and then there was, like, a four-year period before we got along to recording it for The Dirty South. And then we cut it, like, three different times while we were making that record, and we just never had it. I’d listen to it and think, “It’s okay, but I like the song better than I like this performance.” So it sat on the shelf for two more records.

We kind of locked in to what it is on this record almost accidentally. The take on the record is, for practical purposes, a jam session. We started playing that riff -- or whatever it is the song becomes -- and I just starting singing it, and everybody kind of lit up: “That’s kind of cool; let’s roll the tape.” It was unplanned and just kind of natural.

There’re a lot of mistakes on the version on the record, and we intentionally left them on because we just liked them. Some of the mistakes we actually incorporated into the song when we learned how to play it live. It’s like, “Okay, remember when we forgot to make this change? Let’s keep doing that.”

You produced and played on Bettye LaVette’s Scene of the Crime album last year, which has been nominated for a Grammy now. Did you choose the songs for her to sing on that?

Hell, no! I’d never choose a Don Henley song! [Laughs.] I had nothing to do with that, nor did did anybody else that wasn’t Bettye LaVette! I personally pitched her, I think, 50 songs, and she shot down every single one of ‘em. Andy Kaulkin from Anti Records — it was his idea to put us together — he pitched her 60, and I think we might have cut two of ‘em.

Some of the shit she turned down was just off-the-hook cool, but she didn’t want anything to do with it.

Well, now you’ve got to name some of the songs she refused.

“House Where Nobody Lives,” a Tom Waits song off of Mule Variations. Neil Young — [sings] “Dead man, lying by the side of the road” — is that “Don’t Let It Bring You Down”?

I wrote four that I pitched, and that she didn’t want anything to do with. Of course, we ended up writing that song together [“Before the Money Came (The Ballad of Bettye LaVette)]. I still can’t believe that happened. Nick Lowe’s “Homewrecker” would’ve been great. As far as the record ended up almost telling a story, that particular one wouldn’t have fit, so as a producer I’d have pulled that one myself. But I’d love to hear her sing it. I mean, God damn, that’s a great song.

The Tom Waits song probably could’ve fit the structure of the record pretty well. And that Neil Young song — Cooley would’ve made it fit.

The other big one was “This Is Love” by P. J. Harvey —

That would’ve been amazing!

I pitched that one to her. I wanted to build it on an Sly and the Family Stone kind of funk riff thing, just kind of tear it down from its original structure. Almost like a “Superstition” Stevie Wonder thing with the clavinet — I was going to get Spooner [Oldham, the legendary session player who is on about 250 songs you would recognize, going back to the 60s] to play the clavinet on that. I had this arrangement worked up that was just smokin.’

I’m ready to buy the box set from those sessions now.

It never happened. She came in, we played it for her, and she’s like, “Hell, no! I’m not doing that shit!” [Laughs.]

Well, by now, plenty of people have heard the story of the Bettye LaVette album that your father, [Muscle Shoals session player] David Hood, played on in the 70s, and then it didn’t come out for 30-plus years. But now she’s had this late-career resurgence. You and Mike started playing together in 1985, and it wasn’t until Southern Rock Opera in 2001 that your band finally started to get some profile. So you guys and Bettye have that in common.

I think that’s one of the things Andy realized. It’s fun to bad-mouth record company people, but every now and then you meet somebody who’s the real deal. And that guy is brilliant. For him to have the foresight to see that pairing — he completely visualized how he thought it would be, and I think that’s pretty much what he ended up with. And that was without knowing any of us! He had never seen us live. He had our records and was evidently a fan, but he’d never seen us, and we’d never met Bettye. But he heard something in our music that made him think that we had that in us. And of course, we did!

We had been wanting to do something like that for so long. That’s, like, a dream project for all of us, to get to work with a soul legend and make a soul record; to put our stamp on that kind of record. Hell, that’s the family business for me, and yet I’d never done it! I was a kid when that was happening. So it was a dream come true. You’ve got to be careful what you dream, though. [Laughs.]

[Andy] saw a certain kindred spirit. He knew we had survived by being this we’re-not-going-to-take-any-shit-off-of-anybody kind of organization. That’s how we had survived for so long on so little, and that was how she survived. The risk he took was that we’d all kill each other before he got a record! I think he thought that the professionalism we all have would be his one saving grace, and I guess it was. Because we can’t really kill each other; we’ve got a job to do. And once we finish the job, there’s no reason to kill each other.

I love Bettye. And I think, in the end, she loves me, too.

She spoke admiringly of the band when she played here in DC last fall.

Once the record was made, she saw that we really weren’t out to fuck her up or fuck her over. Though whole time, she was so sure we were going to, I guess because everybody did for so long. It’s understandable. That’s what we had to tell ourselves while it was going on: Bettye is this way for a reason. She’s this way because she’s had to be this way. We’d kind of remind ourselves of that every hour or so. She yelled at us a lot. But I can take that, and I knew we were doing good work.

She didn’t know who we were. To her, we were just a bunch of crazy people she’d been paired with who were going to bury her voice under a wall of guitars. Hell, I picked her up to go to the studio the first day — she hadn’t even met the rest of the band yet — and we’re in the car and she goes, “Well, I’ll tell you one motherfuckin’ thing: If you think you’re going to bury my voice under a bunch of motherfuckin’ guitars like you do on each and every one of your records, you’ve got another thing coming, because I think y’alls guitars suck!”

[Laughs.] She ranted for, like, 20 minutes, the entire drive to the studio. That’s how it started. And I was like, “Honey, you can sing louder than all our amps anyway." What the fuck? [Laughs.]

Let’s talk about your shows. I know from your liner notes that you sequence your albums very carefully, but when you play, you don’t use a setlist, right?

No. It’s a clusterfuck! But that’s the goal: for [the show] to still be sequenced right, without planning it. Some nights, it don’t work. [Laughs.] Some nights it goes off one deep end or another. I never know when I point to Cooley which way he’s gonna take it. And Shonna . . . there’s only two or three ways she can go now, but as we start doing more of her songs in the future, that’ll add another element of surprise.

But that’s part of the fun of it, that sense of anarchy. We’ve been able to retain that as we’ve moved into bigger rooms. There’s maybe a little more professionalism in some aspects of [the show], but hopefully not too much.

We’re a democracy as a band, in our decision-making. But whenever possible, it’s also anarchy.

Well, about that: You guys drink a lot of whiskey onstage. Your shows tend to hit the 2.5-hour mark pretty consistently, and they’re physically very intense — you’re sweating bullets up there. Do you ever sneak offstage to pound a Gatorade or something?

I’m a big believer in re-hydrating yourself. I’m big believer in, whenever possible, pounding some water to balance it out. Otherwise, that shit’ll kill ya!

You guys previewed and worked out a lot of the material from Brighter Than Creation’s Dark on an acoustic, or partially acoustic, tour last year. You’re back to the Big, Loud Rock Show now?

Oh, yeah. At the beginning of the tour [in January], that was a real challenge, because the record was conceived, more or less, onstage during our acoustic show. Electrifying the songs is one thing. But then to apply songs that are this introverted to something as extroverted as our rock show, and have it be true to both, is a weird, delicate balance.

The first few shows were good — interesting, maybe — but they weren’t quite where I was wanting ‘em to be, because we were still trying to find out how to transition these songs into that kind of thing. But about a week or so into the tour, it found its thing in a big way.

It’s morphed into my favorite show that we’ve ever toured behind. It’s really mean.

It always seemed like closing with Jim Carroll’s “People Who Died” was the only sure thing in the set.

That still happens some nights. That song just won’t die. It’s not even our song, but it’s just such a great place to end the night. We certainly don’t do it every night, because that would become a bore, but we do it more often than we probably ought to, just because it’s so fun.

I’ve been covering that song since it was new. That was about the only song they’d let me sing in the band I was in in high school, because nobody else wanted to bother to learn the words. Then Adam’s House Cat covered it, and this band, too, pretty much from day one. Even when we were doing a more country kind of thing, withthe first record [1998's Gangstability] — upright bass, mandolin, and all that — we still found a way to rock that song out.

Last question: The country has been totally polarized for the last eight years, to a point where we hear the modifier “red state” or “blue state” applied to everything now, which to me seems to reduce everybody to a caricature based on where they’re from. I wonder if many urban or surburban DBT fans have a more nuanced perception of the South than they might’ve before they heard your songs. Is that something you’re conscious of, or that you think about when you’re writing?

Sure. When we wrote our earlier records, none of us had ever really lived outside of the South or spent any time outside of the South. I’m a big believer in “write what you know,” and that’s where we were. And of course, starting with Southern Rock Opera, we were just touring all the time. I’ve spent a lot of the last 10 years all over America — some other countries, too, but especially America.

You can be in Seattle, which is a pretty cosmopolitan, liberal, blue-state American city, but get in your car and drive 25 minutes outside of town, and it could be Georgia with different trees. The accent is a little different. It may be a different industry that’s shutting down. [Laughs.] But by God, it’s the same motherfuckin’ Wal-Mart shutting the local businesses down in every town in America.

Alabama went to Obama by a big margin. The boundaries and the lines aren’t where they used to be.

Drive-By Truckers perform tonight and tomorrow at the 9:30 Club. Patterson Hood urges DBT fans to arrive in time to catch opening act The Dexateens: "They're fucking great!"

Once the weather turns Rochester becomes one of the best places to be if you enjoy live music. There are many summer festivals that take place from now through Labor Day which feature tons of great artists. And the best part is it's all free!

Here's the rundown of the shows I'm hoping to take in this summer. There are still several festivals and events that haven't announced their lineup yet, so there will most likely be some additions:

May 11 - Donna the Buffalo
May 15 - Bettye LaVette
May 18 - Ingrid Michaelson
June 12 - moe.
June 14 - Buddahood
June 19 - Big Bad Voodoo Daddy
June 20 - The Skatalites
June 20 - Third World
June 21 - Joe Bonamassa
June 21 - Medeski Martin & Wood
July 10 - Los Lobos
August 7 - Dickey Betts & Great Southern
August 8 - Donna the Buffalo

And from your various compass points, you bring your music, which is frequently stuff I've enjoyed over the years and haven't thought about recently. I thank you for that, for keeping me in touch with things which might otherwise slip away from me. The Pagan Sphinx does that really well, as we have quite a few years of history in common, and she's done a better job of archiving those memories than I have. And Phydeaux and I have disturbingly similar favorites, and I fear playlists in our heads - that's part of how we became Siamese Cousins!

But there's a particular pleasure which I value, and that's being turned on to something new, and that happens here with a gleeful frequency.

Today's "Oh-Yeaah!" moment came at konagod's place, where he had a YouTube clip up on his sidebar of Bettye Lavette, whose name didn't ring a bell.

Well, it was good enough to get me cruising her YouTube catalog, which netted me this soulful and passionate rendition of Sleep To Dream:

I hope that worked, 'cause this woman is channeling the love child of Tina Turner and Sarah Vaughan.

Thanks, kona.

P.S. - If the little "play arrow" doesn't work, click on the picture itself - that always works for me, and brings one directly to the YouTube page, which provides a bit more information about what you're watching.

But in 1999, a French music fan finds the masters to that album that had been shelved since 1972. This fan releases this forgotten album on his own label and it's a big hit! At long last this artists begins to get some of that long sought after recognition and money. And a few critically acclaimed albums later, and at 61 years old, the artist is nominated for a Grammy.

It's kind of a cool story. Unless you had to live it.

And it would be an even cooler story if most people actually knew who Bettye LaVette is now that she has found this success. But no, we don't.

But we should.

So now that I know who she is I'm going to do my part to spread the word.

Talking Old Soldiers (Music by Elton John, Lyrics Bernie Taupin)
[audio=http://www.box.net/shared/static/6gyquzyko8.mp3]

The Drive-by Truckers back up Bettye LaVette on her Grammy nominated album, The Scene of the Crime.

Another for the better-late-than-never file, the NY Times reviews the soul diva.  "Her sensational performance at the Allen Room on Friday as part of Lincoln Center’s American Songbook series showed a singer whose phrasing and vocal texture recall Otis Redding and the younger Tina Turner with silk threads woven into the burlap."

Naast de platen die ik voor de site  besprak heb ik dit jaar niet zo heel veel nieuwe albums gekocht. Meer en meer blijf ik me verdiepen in jazz en de geschiedenis van de rock (in het algemeen), en dit valt onmogelijk te combineren met volledig op de hoogte blijven van het hedendaagse aanbod (onbegonnen werk, hoe veel tijd je ook hebt), al heb ik dit proberen te compenseren door het uitlenen van platen bij vrienden en kennissen en het leegplunderen van de Brusselse bibliotheek, die gelukkig heel wat recente releases aankoopt. De enige plaat die ik dit jaar in digitaal formaat in huis haalde was de nieuwe Radiohead.

Sommigen zullen misschien de wenkbrauwen fronsen bij enkele namen. Goddeau heeft de reputatie een "elitaire indie-site" te zijn. Terwijl dat voor een groot stuk nog steeds een gevolg zal zijn van het feit dat heel wat mensen er problemen mee hebben dat je een tekst schrijft die langer is dan tien regels en woorden bevat van meer dan twee of drie lettergrepen, zal het er ook wel mee te maken hebben dat de core business (om er maar een term op te plakken) van de website indie is. U weet wel: veel artsy geneuzel, pretentieuze prietpraat op een plaatje. Voor veel mensen staat gebrek aan succes gelijk aan kwaliteit, en andersom.

 Ik doe daar alleszins niet aan mee. Wie anders beweert kan een patat op z'n mulle krijgen, so to speak. Sinds jaar en dag probeer ik lullige (maar onvermijdelijke) noties als "genre", "generatie" en "stijl" los te koppelen van mijn waardering. Ik ben opgegroeid met de stadionrock van The Police, Dire Straits en U2 (toen ik 12 was), schakelde rond m'n 15e over op punk en gitaarkabaal, draaide midden jaren negentig bijna uitsluitend jazz, ging later werken in een bluescafé (en dat werkte aanstekelijk), waarna ik terug aansluiting zocht bij het hedendaagse gebeuren, maar ook de werelden van de country, folk, moderne singer-songwriters en avant-garde probeerde te verkennen.

Ik ben geen postrockfanaat, maar ik hou van sommige postrockbands. Ik ben geen metalhead, maar enkele van de naar mijn mening beste huidige bands spelen metal. Ik ben geen snob (denk ik), maar ik kan echt kicken op de diversiteit, inventiviteit en intensiteit van jazz. Ik ben geen folkie, maar getokkel en simpele verhaaltjes vind ik prima. Ik geloof niet in aparte genres, ik geloof niet in aparte, perfect van elkaar gescheiden subculturen. Ik geloof enkel in muziek die goed is en muziek die niet goed is. En goed kan uit alle hoeken komen. Sommige muziek is zo extreem of kleurt zo sterk en veel buiten de lijntjes, dat de meerderheid er zijn neus voor blijft ophalen, maar net zoals een recensent moeite moet doen en zich er niet vanaf moet maken met een halve beluistering en een paar flauwe kwinkslagen, zo ook verdient een plaat van de "gewone" luisteraar een serieuze kans. Wie niet bereid is zo ver te gaan, dient zich dan ook te onthouden van veralgemenende oordelen. Muziek is geen behang, niet bij mij.

Maar genoeg gezeik. Hieronder de 20 platen die mij dit jaar het meest hebben geraakt, verbluft, van m'n stoel hebben gekwakt en verzekerd dat ik een kleine twintig jaar geleden een goede obsessie heb gekozen. Bij elke plaat een link naar een recensie en de bandsite/myspace-pagina of iets anders, waar doorgaans beluisterd kan worden.

20. Einstürzende Neubauten - Alles Wieder Offen

Lap, en het is al meteen van dat met een stel Duitse schrootcomponisten. Ik leerde Einstürzende Neubauten begin jaren negentig kennen via Halber Mensch en ben daarna ander oud werk als Zeichnungen Des Patienten OT en Kollaps ("de oerschreeuw van een groep die met elk nieuw album beschaafder haar dreiging te kennen geeft", aldus een recensent) gaan verkennen. De band maakte volstrekt compromisloze herrie met schroot, boormachines en eender welk stuk vuil percussief gebruikt kon worden. De laatste vijftien jaar is het gevaarlijke en revolutionaire er wat af, maar dat heeft hen niet belet lentemuziek te blijven maken. Terwijl ik niet alles wist te pruimen, vond ik het recente Alles Wieder Offen opnieuw een schot in de roos. Zelfs nu hij conventioneler dan ooit klinkt, is Einstürzende Neubauten nog steeds één van de meest herkenbare en unieke bands van zijn tijd. Opnieuw hypnotische ritmes en post-industriële galm voorzien van tegen het dadaïsme aanleunende nonsenspoëzie, maar met een bezwerend en, durf ik het zeggen, melodieus resultaat.

Recensie - Stijnblogt! - Website

19. Pig Destroyer - Phantom Limb

On-waar-schijn-lij-ke oplawaai uit metalland. Pig Destroyer uit Virginia behoort al enkele jaren tot de top van de extreme metal, maar met Phantom Limb vegen ze niet enkel de vloer aan met de meeste bands op het gerenommeerde Relapse-label, maar ook met hun eigen oudere werk. De hondsbrute sound van de band zorgt ongetwijfeld voor een groot deel van de impact van de plaat (en ik beken eerlijk dat ik wel een zwak heb voor bands die m'n grenzen helpen verleggen), maar na een paar dozijn beluisteringen weet ik wel zeker dat deze smerige bastaard van een plaat moeiteloos de tand des tijds zal overleven. De plaat klinkt overweldigend hard (zelfs zonder bassist hebben ze de fond die veel hedendaagse metal ontbeert), de songs zijn divers (jaja) én inventief en aan het einde van de rit voelt het alsof je 5 platen tegelijk op je bord kreeg. Dankzij dit soort bands is de toekomst van de metal/grindcore wel even verzekerd.

Recensie - MySpace - "Loathsome" Clip

18. Alela Diane - The Pirate's Gospel

Ongetwijfeld een van de meest opgehemelde debuutplaten van het jaar, ook al verscheen de plaat een paar jaar geleden al in de Verenigde Staten. De eerste berichten hadden het vooral over CocoRosie en Joanna Newsom, maar Diane is een pak klassieker en toegankelijker dan beide artiesten (en pakken beter dan het onwaarschijnlijk over het paard getilde CocoRosie). Het "meisje met de gitaar" van dit jaar heeft een mooie stem en stijl die ergens het midden houdt tussen de oerfolk van Joni Mitchell en het oudere werk van Michelle Shocked. Ze staat met een been in een fameuze traditie (sommige songs lijken dan ook enkele decennia gerijpt te zijn), maar door het combineren van stemmen en enkele geeky tics klinkt ze ook hedendaags. Ik heb de plaat eigenlijk nog niet zo heel vaak gedraaid (een maand geleden pas aangeschaft), dus het zou me niet verwonderen dat ik binnenkort klaag dat ze eigenlijk een paar plaatsen hoger diende te staan. Het "yo-ho-ho" van de titelsong dat velen zou aanstekelijk lijken te vinden, vind ik maar onnozel, maar dat wordt moeiteloos gecompenseerd door geweldige, melancholische brokken als "Foreign Tongue", "Heavy Walls" en "Clickity Clack".

Geëmotioneerde recensie van een man die emoties al lang had afgezworen - MySpace - "The Rifle" clip

17. Om - Pilgrimage

Om, de band die alle andere bands theatraal doet klinken. Ooit zaten drummer Chris Hakius en basisst/zanger Al Cisneros samen met Matt Pike (nu: High On Fire) verstopt in een onderaardse krocht om als Sleep te werken aan zowat de meest logge en zware muziek denkbaar. Als Om hebben ze intussen drie albums uitgebracht, drie werkstukken die als geen ander genrelabels weten te vermijden. Het is geen metal, het is geen postrock, het is geen avant-garde, het zijn geen drones, en toch heeft het van al die dingen wel iets. Het slaat aan bij doomfanaten en bij de ultrahippe elite van Wire. Kale, van alle ballast gezuiverde mantra's en variaties op thema's die soms meer dan tien minuten aanslepen. Pilgrimage heeft slechts één nadeel: de plaat is wat kort. Voordeel: geen enkele band, maar dan ook echt geen enkele, klinkt als Om. Het derde hoofdstuk in een unieke, hypnotiserende discografie.

Recensie - MySpace - "At Giza" (uit de vorige plaat)

16. Blonde Redhead - 23

Hier de sleeper hit van het jaar. Een eerste beluistering was eerder teleurstellend. Daarna, misschien in de juiste stemming, terug opgediept en sindsdien verslingerd aan deze uitstekende popplaat. Een adjectief dat ik een paar keer ben tegengekomen is "narcotisch", en zo klinkt het ook een beetje. Alsof de muziek gehuld blijft in een mysterieuze waas. Hier en daar doen het denken aan het spacey gedoe van Air, dan weer aan de fluisterpop van Charlotte Gainsbourg (met Air) of het ijzige exorcisme van Mazzy Star. De twee helft is een beetje teleurstellend in vergelijking met de eerste, maar die eerste vier songs zijn dan ook een geweldige combinatie van vederlichtheid en tristesse. Een echte mijmerplaat dus. Favoriet nummer: "The Dress".

Recensie - MySpace - "The Dress" clip

15. Stars Of The Lid - ...And Their Refinement Of The Decline

Ambient. Ik kan het zelf ook amper geloven. Geen synthetische ambient, maar organisch minimalisme dat ongelooflijk klinkt als je in het donker ernaar kan luisteren via een fatsoenlijke installatie met grote speakers. Gorecky + Eno + Glass. De eerste van drie instrumentale platen in het lijstje en tegelijkertijd de grootste portie oorsmeer van het jaar.

Recensie - MySpace - "The Daughters Of Quiet Minds" clipje

14. Dinosaur Jr. - Beyond

Comebackplaat van het jaar. Ik was een dikke vijftien jaar geleden al compleet zot van You're Living All Over Me en Bug. Zelfs de grootste fans zullen echter moeten toegeven dat het vet daarna van de soep was. Er volgden nog een paar uitstekende plaaten (Green Mind, Hand It Over), maar de spirit was eraan. Een plotse reunie onthaalde ik haast op hoongelach, maar het concert was al een meevaller, en deze plaat al helemaal. Het is geen instant classic van het niveau van de eerstvermelde albums, maar Beyond kan moeiteloos de strijd aangaan met Green Mind. De ritmesectie van Lou Barlow en Murph rockt als vanouds en J. Mascis laat zijn gitaar gieren zoals die dat al vijftien jaar niet meer deed. De talloze reünies van de voorbije twee jaar waren waarschijnlijk de grootste ziekte die zich manifesteerde in de muziekwereld (dat die zeikers van The Police, The Eagles en consoorten ter plekke omvallen van schaamte en verstopte urinebuizen), maar als het op deze manier ook kan, ja dan zijn we plots terug 15 jaar oud. Hét moment van de plaat: de gerekte gitaartoestaanden van "Pick me Up", een machtig moment. Geluk. Van korte duur, maar toch: geluk.

Recensie - MySpace - Uit de oude doos

13. Exploding Star Orchestra - We Are From Somewhere Else

Tweede instrumentale plaat. Een jazzalbum. Alhoewel: het is eigenlijk zo veel tegelijk. Free jazz, tegen postrock aanleunende gedoe, een soundtrack, avant-garde, repetitieve muziek. Het is experimenteel maar tegelijkertijd heeft het een swing en een schwung die op bijzonder geslaagde manier de brug slaat tussen verschllende geluiden en stromingen. Theatraal, ambitieus en zelfs pretentieus. Sun Ra meets Tortoise. Veertien muzikanten die zich volledig laten gaan in twee futuristische suites in verschillende delen. Pompende, aan Lalo Schifrins soundtracks verwante 70s muziek, gekoppeld aan hypnotische experimenten, gerotzooi met in geluid omgezette stroomschokken van palingen (serieus) en groepsimprovisatie. Een op hol geslagen lunapark dus, maar fucking hell, het gebeurt met een enthousiasme, creativiteit, wendbaarheid en energie die zelfs in de meeste rockmuziek niet terug te vinden is. op 22/2 staan ze in de Kortrijkse Kreun, de dag erna in de Brussel Botanique, al heb ik er geen idee van in welke bezetting. Gaat dat zien!

Recensie (komt eraan) - MySpace

12. Dälek - Abandoned Language

"(...) niets minder dan het derde magistrale hoofdstuk geworden van wat hopelijk ooit als een sleutelwerk in 00s muziek zal beschouwd worden" schreef ik begin dit jaar en  ik neem er geen woord van terug. Nu ik de plaat nog eens beluister besef ik dat ik Abandoned Language best een paar plaatsen hoger had mogen zetten. Deze hiphop is met geen andere vergelijkbaar. Dälek zoekt oorden op waar weinig artiesten - hiphop, rock of experimentele muziek - durven gaan. Het is een gitzwarte trip waarin het duo zijn voornaamste wapen (taal) vanuit alle kanten bestormt, bedenkt onder effecten en haast verzuipt in een opeengeprakte muzikale begeleiding als een stinkende, hete pekstroom. Makkelijk is het zeker niet, het kost me nu nog moeite om het album volledig uit te zitten, maar het is wel een knoert van een belevenis. Een plaat om kleine kindjes een levenslang trauma mee te bezorgen en een herinnering aan het feit dat veel te weinig artiesten nog kloten aan hun miserabele lijf hebben.

Recensie - Concertrecensie - Interview - MySpace

11. Mavis Staples - We'll Never Turn Back

Van een totaal andere orde, maar daarom niet minder imposant. Waarschijnlijk de meest indringende verhalenplaat van het jaar. Een terugblik op decennia van raciale ongelijkheid. Ik ben geen echte kenner van het eerdere werk van Saples (solo of met de Staples Singers), maar ik ben er vrij zeker van dat ze met We'll Never Turn Back de beste plaat van haar carrière heeft gemaakt. Elke song klinkt immers zo zelfverzekerd, zo puur, zo "juist" dat je als luisteraar, en zeker als soul-, blues- en gospelliefhebber, niet anders kan dan overrompeld zijn door het effect dat deze songs en vooral deze stem teweeg kunnen brengen. Dat de plaat gedrenkt is in een indrukwekkende sound (het is alleszins de best klinkende soulplaat van het jaar) en Staples wordt ondersteund door rasmuzikanten als Ry Cooder en Jim Keltner is natuurlijk een bonus van kaliber. Een tweede comeback van het jaar.

Recensie - MySpace - "Eyes On The Prize" clip

.

.

.

.

.

.

Hé, u bent er nog! Cool!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

10. Radiohead - In Rainbows

... en waar ik meer dan tien jaar geleden van de Radioheadwagon stapte, daar pikken ze me nu opnieuw op. Ik heb altijd een haat/liefde-verhouding gehad met deze band. Of beter: terwijl ze me met The Bends en, in mindere mate OK Computer, nog wel wisten te raken, was dat achteraf zelden of nooit het geval. Ik kon enkele songs pruimen, maar ik vond nooit iets aan het over het paard getilde Kid A (helemaal niet revolutionair), Amnesiac (pffff) of het middelmatige Hail To The Thief. Die laatste plaat probeerde wat met In Rainbows wél gelukt is: een synthese maken van waar de band voor staat. Het boeiende aan deze plaat is dat ik het gevoel heb dat hij na heel wat beluisteringen nog steeds niet zijn geheimen heeft prijsgegeven. Als een plaat na 10, 20, 30 beluisteringen nog steeds kan aanspreken en intrigeren, dan is er sprake van een klasseschijf. Maar laten we nu wel niet onnozel gaan doen en stellen dat de band een revolutionaire daad heeft gesteld door zijn muziek gratis beschikbaar te stellen als download (en anderzijds zestig euro verwachtte voor een luxepakket). Het is een schone geste, maar er zijn bands, veel kleinere, nietsbetekenende bands, zoals bvb. The Pax Cecilia, die geen downloads maar CD's weggeven (+ versturen naar België), en dat terwijl ze bijlange niet rijk zijn, zelfs niet uit de kosten kunnen geraken. Als Radiohead echt een grootste daad wil stellen, dan stel ik voor dat ze een miljoen CD's op de markt gooien zonder dat er een prijskaartje aan vasthangt, of dat ze een wereldtournee op poten zetten à la Fugazi, zonder belachelijke gage, en ervoor zorgen dat enkel de kosten gedekt moeten worden. Maar wel een verdomd goeie plaat, die In Rainbows.

Recensie - MySpace - Een machtig "Videotape"

9. High On Fire - Death Is This Communion

Simpele versie: dit is DE SHIT. Als ik in een van m'n woeste, verontwaardigde, miljaar-ik-heb-goesting-om-de-barak-af-te-breken-buien heb (en dat wil wel eens voorvallen), dan kan ik steeds terecht bij dit trio onheilsprofeten. Sinds The Art Of Self-Defense maken Matt Pike, Den Kensel en de bassist die in de buurt is (voorlopig nog steeds Jefke Matz) de ultieme bulldozermuziek. Het is Motörhead voor de 21e eeuw, met de aggressie van Slayer, de lompheid van Sabbath en de furie van een roedel hondsdolle bouviers. Muziek om bij te amputeren zonder verdoving, om te zuipen, te lachen en het varken  uit te hangen. Muziek die levensbevestigend is, een schop in de kloten, een lel tegen de kop, die het zelfbeklag een halt toeroept, die het kot doet daveren op zijn grondvesten en die je eraan herinnert dat rockmuziek luid, vuil en gevaarlijk moet zijn. Of toch af en toe. Een fucking pletwals, deze Death Is This Communion. Deze vierde plaat veegt de vloer aan met al wat zichzelf dezer dagen naar voren schuift als de redders van de rock-'n-roll. Kleuters met kleine pietjes, dat zijn ze, in vergeljking met High On Fire. Nèh!

Recensie - Concertbespreking - Interview - Myspace - "Rumors Of War" clip

8. Jesse Sykes & The Sweet Hereafter - Like, Love, Lust & The Open Halls Of The Soul

Ik ben dit jaar maar één keer verliefd geweest. Op Jesse Sykes. Omdat dat zo zelden gebeurt en het kot afbreken eigenlijk elke dag kan, staat Jesse Sykes hoger dan High On Fire. Zo. De vorige twee albums waren al goed, het derde is nog beter. Donkere, roestbruine rootsmuziek. Die hese stem, die rijke beelden, die zorgvuldig verpakte songs en schrale begeleiding. Of, zoals collega Roen het mooi verwoordt: "(...) een ideale plaat voor de nachtwacht: de nachtburgemeesters, de nachtbrakers en ander nachtongedierte die het daglicht schuwen." LLL & The Open Halls Of The Soul is een volwassen, doorrookte plaat die meer levenswijsheid lijkt te bevatten dan eigenlijk mogelijk is. Nee, "tof" is deze plaat niet, maar "tof" is dan ook een woord dat verbannen zou moeten worden uit de Nederlandse taal. Bloedmooi en passioneel.

Recensie - Concertbespreking - Interview - MySpace - Speciaal voor mezelf:

7. The Hold Steady - Boys And Girls In America

Waarschijnlijk de plaat die ik het meest gedraaid heb uit dit lijstje. Ik vind het dan ook heel erg vreemd dat niemand mijn zwak voor deze band en plaat lijkt te delen. Ja, het klopt dat ze eigenlijk een indie versie zijn van wat Bruce Springsteen al een paar decennia doet. Ja, het klopt ook dat er op deze plaat niks vernieuwends, origineels, revolutionairs te rapen valt. En dan? The Hold Steady hebben met deze plaat bewezen dat het perfect mogelijk is om een coherente, commerciële rockplaat te maken met grote refreinen, catchy melodieën en een sound die mikt op grote concertzalen. "Chips Ahoy!" swingt als een tiet, "Hot Soft Light" vormt simpelheid om tot een deugd en "Same Kooks" rockt met de schwung van Replacements-meets-Thin Lizzy. Scherpe observaties, leuke woordspelletjes, en songs die op de radio één voor één klinken als vergeten klassiekers. Daarmee na The Hold Steady even de rol van The Drive-By Truckers op zich. OK, ook ik krijg het op m'n zenuwen van dat vals kwelend trutje in "Chillout Tent", maar die verhalen man, die verhalen! Laat die kerel een kortverhalenbundel schrijven, en snel.

Recensie - MySpace - "Chips Ahoy!" clip

6. Bettye LaVette - The Scene Of The Crime

Ik leerde haar kennen toen Munich een jaar of zeven geleden Let Me Down Easy uitbracht, een liveplaat die meteen liet horen wat een schande het wegzinken in de anonimiteit van LaVette wel niet was. De muzikale begeleiding was niet altijd je dat (die fucking synths altijd), maar die stem, DIE STEM. Ik voegde er toen, enigszins stijfjes aan toe "The passion and adventurousness of those classic bands isn't there, but this is redeemed by the force of nature Bettye Lavette is, a woman with enough imagination and interpretative powers to revert the most banal into something meaningful. May the voice never cease singing." Sinds die liveplaat heeft ze ook een paar studioplaten uitgebracht, en steeds met stijgend succes. Ten tijde van I've Got My Own Hell To Raise stond ze eerst in de AB Club, daarna in de Box, en volgend jaar staat ze, met haar eerste concert sinds de release van The Scene Of The Crime, in de grote zaal. En terecht, want The Scene Of The Crime is opnieuw een klein mirakel geworden. Er waren dit jaar nog fijne soulalbums, o.m. van Mavis Staples, Sharon Jones en Nicole Willis, en terwijl die allemaal ijzersterke songs konden voorleggen (Staples misschien nog het meest van allemaal) blijft LaVette m'n favoriete hedendaagse soulzangeres. Het is de soul,  emotie, de onderbuik die 't 'm doet. De stem kraakt en piept en scheurt, is vaak niet eens mooi, maar man, dat leven dat erin zit, die volharding, dat karakter. Jaren heeft ze moeten wachten op erkenning en bakken stront over zich heen gekregen. Om dan met zo'n platen revanche te kunnen nemen, dat is geweldig. Slappe kak valt er op de plaat niet te rapen (die kwam terecht op de laatste van Feist, ten huize Boleuzia de tegenvaller van het jaar), maar er is toch ook een song die er torenhoog bovenuit steekt, zoals ik destijds ook al duidelijk probeerde te maken met mijn recensie. "Talking Old Soldiers" is zonder enige twijfel m'n favoriete song van 2007. Twintig keer na mekaar, en elke keer opnieuw kippevel en ontroering die enkel de groten teweeg kunnen brengen. Er niet goed van zijn. Een monumentaal moment, dat op dezelfde hoogte staat als het beste van andere helden als Cash en Coltrane.

Recensie - Concertbespreking (2006) - MySpace - "Before The Money Came (The Battle Of Bettye LaVette)"

5. Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand

Ik ga lui zijn en zomaar kopiëren van Roens blog (sorry, kerel): "Gelukkig neemt het leven af en toe ook leuke, aangename wendingen. Wie had bijvoorbeeld durven denken dat Robert Plant, in een vorig leven het Gouden Strottenhoofd van Led Zeppelin, samen met het aantrekkelijke bluegrass engeltje Alison Krauss ooit een plaat zou maken? Toen ’Physical graffiti’ verscheen in 1975 was Robert Plant, in die tijd de schrik van alle hoteluitbaters, immers al een mooie, jonge Rock God van 26 en Alison Krauss een kleutertje van amper een jaar of 4. En toch heeft dit godswonder zich anno 2007 voltrokken. Het prachtige resultaat draagt de naam ’Raising sand’ en vind je vandaag in ruil voor slechts enkele luttele euro’s zomaar in de platenwinkels. ‘Raising sand‘ mag dan slechts een coverplaat zijn, toch is het niet zomaar het soort inderhaast ineen geflanste coverplaat waarmee Patti Smith ons eerder dit jaar teleurstelde. Nee, ’Raising sand’ behoort tot de categorie coverplaten waartoe ook een coverplaat als ’I’ll take care of you’ van Mark Lanegan behoort. Buiten categorie dus, en van een al even onaardse schoonheid als dat Mark Lanegan coveralbum. Eén van de allermooiste platen die deze eeuw ons tot nog toe heeft geschonken." Ik heb daar eigenlijk niets aan toe te voegen. Let vooral op het verrassend mooie en smaakvolle spel van Marc Ribot.

Recensie (Goddeau) - Recensie Digg (Digg*) - "Fortune Teller"

4. The National - Boxer

Een plaat de hype waardig.

Recensie (van Diskobox, a.k.a. Goddeau's vuile downloader, die maanden voor de release al had gewaarschuwd voor zoveel pracht) - MySpace - "Fake Empire" Live bij Letterman

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

De TOP 3! Voor deze platen plak ik hier eenvoudigweg mijn recensies. Niet omdat ze het laatste woord erover bevatten, maar omdat ze zouden moeten zeggen wat ik erover kwijt wilde (en een beetje omdat ik al moegeluld ben). Lukt dat niet, pech. Lukt dat wel, prima. Zijn ze te lang? Tja... #3 en #1 zijn deze keer geen emotionele bom zoals American V van Johnny Cash vorig jaar, maar ze belichamen voor mij wel al het geweldige dat verscheen in 2007. Een instrumentale jazzrockplaat, een overweldigende nachtelijke trip van zowat de meest donkere band aller tijden en tenslotte een experimentele plaat van een geniale kameleon op de piek van zijn kunnen.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

3. Marc Ribot - Asmodeus: The Book Of Angels, Vol. 7

Het grootste nadeel van melomanie is de dikke huid die je eraan overhoudt. Hoe meer muziek je hoort, hoe kleiner de kans dat iets je nog van je stoel weet te blazen. Maar als het dan toch gebeurt, dan willen we onze heilige principes wel even opzijzetten. Alles om u zover te krijgen dat u dit beest in huis haalt.

Als Ribot iets opstart of zich ergens mee moeit, dan is het op z’n minst interessant. Of het nu gaat om zijn Latin-clubje met Los Cubanos Postizos, freejazzband Spiritual Unity, zijn bijdragen aan diverse John Zorn-projecten of ’s mans legendarische invullingen op Tom Waits’ beste albums, Ribot slaagt er telkens weer in zijn stempel op het geheel te drukken. Het mag dan ook geen verrassing heten dat de gitarist door Zorn werd aangezocht om een resem composities uit het tweede Masada Songbook uit te voeren. Waren vorige volumes met o.m. het Masada String Trio, pianist Uri Caine en The Cracow Klezmer Band nog enigszins ingehouden, dan worden de poorten van de waanzin nu volledig opengegooid. Samen met bassist Trevor Dunn (met Ribot lid van Electric Masada) en drummer Grant Calvin Weston verlegt Ribot de grenzen van waartoe een klassiek power trio in staat is.

Een tijd geleden wisten Ribot & Ceramic Dog de Gentse Vooruit nog in lichterlaaie te zetten met enkele songs. Dit album doet dat van start tot finish: deze tien songs leggen de lat immers een pak hoger dan we in lange tijd gehoord hebben. Zelden hoorden we een stel veteranen met zoveel gecontroleerde woestheid tekeergaan. Ribot klonk nooit zo gestoord en intens, en het hele album is dan ook een eerbetoon aan de edele kunst van het gitaarlawaai, een trip waarbij niet enkel gitaarjazz en Zorns exotica worden aangedaan, maar en passant ook op visite wordt gegaan bij de jazzrock van Ornette Colemans Prime Time, Miles Davis’ A Tribute To Jack Johnson en de withete stortvloed waar Sonny Sharrock (solo en bij Last Exit) een patent op had. McLaughlin, Hendrix, Fripp en Cline worden vrijwel achteloos in een pot gekwakt en het resultaat doet de haren te berge rijzen.

"Kalmiya" is niets minder dan een kopstoot die de plaat aftrapt met de metertjes in het rood. Ribot jengelt en schroeit erop los terwijl de ritmesectie de indruk geeft enkel z’n eigen onduidelijke logica te volgen. Alles valt echter in de plooi: de schijnbare chaos was slechts een aanloop naar een tot in de details uitgewerkte compositie die door het trio te lijf wordt gegaan met een verbijsterende virtuositeit. Als Ribot soleert — vaak met geluiden, stijlen en effecten die niet van deze wereld lijken — dan betekent dat niet dat Dunn en Weston braafjes toekijken van op de zijlijn: net als bij Masada is elke song een ononderbroken wisselwerking waarbij muzikanten elkaar voortdurend opjutten, aanmoedigen en van antwoord voorzien. De dynamiek die in deze uitvoeringen schuilt, zorgt ervoor dat de concentratie geen seconde verslapt.

Weston, die als tiener debuteerde bij Ornette Coleman en later de gitaaruitspattingen van James Blood Ulmer voorzag van een gespierde fond, lijkt constant alomtegenwoordig te zijn, met rollende grooves, hyperkinetische starts & stops en dodelijk geplaatste accenten. Dunn vloeit mee, beukt er loodzwaar op los en weet de meester constant op te jutten en aan te zetten tot zelfoverstijging. Asmodeus is dan ook niets minder dan een hoogtepunt in de carrière van Ribot, in de Masada-catalogus en de gitaargebaseerde jazz. Of het nu gaat om mindfucks als "Kezef" en "Cabriel", of tegen hardrock aanleunende bluesy betonblokken als "Mufgar" en het mini-epos "Zakun", je kan je als luisteraar gewoonweg niet van de indruk ontdoen dat hier geschiedenis wordt geschreven.

Hoogtepunten? Een stuk of tien, maar op dit ogenblik hebben we het vooral voor de furieuze opener, het uitgesponnen "Yezriel", dat zo op Hendrix’ Band Of Gypsys had gekunnen, en de dubbele kaakslag van "Dagiel" en "Sensenya" die de plaat afsluit. Volk dat Ribot enkel kent van zijn zonnige Cubaanse uitstapjes en platen als Rain Dogs, benadert het album best met enige omzichtigheid, maar zij die tegen een stootje kunnen, hoeven zich geen zorgen te maken: ondanks het gefreak en de hectische aanpak valt er in de doorgaans korte songs geen noot te veel te bespeuren. Om het verkooppraatje te beëindigen: Asmodeus is niets minder dan een opwindend meesterwerk van een van de grootste muzikanten van deze tijd. (© goddeau)

"Zakun"

2. Neurosis - Given To The Rising

Als je navolgers ook uitgroeien tot referenties, dan kan je stilaan beginnen te spreken van een nalatenschap. Gesproken in Werchter-termen zal Neurosis nooit groot worden, maar door de langzaam toenemende erkenning wordt de band intussen beschouwd als één van de meest invloedrijke en unieke van zijn tijd. Terecht. Als zo’n band er dan ook nog eens in slaagt de navolgers het nakijken te geven, wordt er opnieuw geschiedenis geschreven.

Given To The Rising is een meesterwerk. Een plaat die, net als de andere albums van de band, gemaakt werd op leven en dood, en er zelfs niet aan denkt toegevingen te doen. Wie mee wil zijn, moet moeite doen. Wie te lui is, kan vast elders terecht. Sinds Souls At Zero (1992) bewandelt Neurosis een pad dat even boeiend als intimiderend is. Zowel op plaat als tijdens optredens gaan kracht en emotie hand in hand, worden verlaten oorden opgezocht die op een kleurenkaart tussen donkergrijs en zwart te situeren zijn. Dit tiende album is misschien wel het meest representatieve dat de band al uitbracht. Net als op de voorbije albums wordt er geëxperimenteerd met geluiden, sferen en opvulling, maar deze keer wordt ook weer heil gezocht bij de rauwe energie van de oudere albums. Meer dan ooit klinkt de band daarbij als een niet te categoriseren machine, eentje die zijn eigen plaats in de geschiedenis van de overdondering heeft afgedwongen.

Naar goede gewoonte nemen de songs de tijd om zich te ontvouwen. Geen enkele song is er een waarop je even uit de bol gaat, geen enkele is gemaakt om je op te amuseren. Daar is de muziek te contrair, te intens en te donker voor. Grote stukken van de nummers bestaan uit kalme passages, lange intro’s en outro’s, maar net door de consequent dreigende sfeerinvulling houdt het album de luisteraar in z’n greep. "At The End Of The Road" heeft vijf kille minuten nodig om op gang te komen, maar eens dat gebeurt, ben je wel klaargestoomd om het tribale gebonk te ondergaan. Denk aan de hedendaagse Killing Joke, maar dan epischer en dramatischer. Of neem nu "Distill (Watching The Swarm)": meer dan negen minuten drumsalvo’s, onheilspreken, en ook een paar minuten sinistere kalmte die de spanning zo mogelijk nog opdrijven.

Eén song zijn er regelmatig twee. Het titelnummer dat de plaat opent, is meteen een Neurosis-classic, een tergend wrang, tussen Swans, doom en sacrale ambient zwervend beest dat na vijf minuten slaan en zalven en slaan en zalven zijn eindpunt bereikt lijkt te hebben, en vervolgens een andere richting uitdraait en zorgt voor een gepaste instrumentale coda met wrecking ball-allure. Een vergelijkbaar scenario doet zich voor in "Water Is Not Enough", de vooruitgeschoven song die al geruime tijd op het net te vinden is. Het is niet voor niets de meest toegankelijke song van de plaat, een rond een repetitieve riff en grauwe zang opgetrokken mokerslag met dubbele climax, die in zijn tweede helft ook om zich heen slaat met knoerthard gehamer en de gierende manipulaties van toetsenman Noah Landis.

En zo weet elke song zich wel te onderscheiden: "Fear And Sickness" klinkt als een pervers stampend eerbetoon aan een in een stammencultuur gesloten pact met het kwade, "To The Wind" verleidt aanvankelijk met een clean gitaarlijntje dat van Red Sparowes of Explosions In The Sky had kunnen komen, en komt terecht bij een ronduit titanische veldslag van schedelbrekend gebeuk. Teksten zijn naar goede gewoonte vaag en spiritueel getint, en dat lijkt ook niet anders te kunnen. Muziek die zo groots en confronterend is, met songs die met zo’n controle en focus worden opgebouwd (afsluiter "Origin" stelt het geduld negen minuten lang op de proef), is niet gediend van kleine verhalen en bekommernissen. Het zorgt ervoor dat ook deze nieuwe Neurosis uitpakt met een symfonisch gewicht dat op het gepaste moment, en in z’n geheel, meegemaakt moet worden.

Je bent niets met Given To The Rising in het gezelschap van anderen, pik er niet zomaar een song uit om te delen, ga niet selectief te werk. Net zoals een boek en film idealiter in één keer geconsumeerd worden, zo ook is dit album een totaalpakket. En als u de kans heeft om ongestoord te luisteren met een koptelefoon, nog beter. Een parcours als dit leg je alleen af. (© goddeau)

Concertbespreking - Interview - MySpace - Ik vond geen recente filmpjes of clips, dus vandaar deze gouwe ouwe van een jaar of tien terug: "Locust Star"

1. John Zorn - Six Litanies For Heliogabalus

"To boldly go where no band has gone before.” Het had het credo van John Zorns meest recente project kunnen zijn. Wie dacht alles al gehoord te hebben na het zintuigenverwoestende Moonchild en het geschifte Astronome, zat er mooi naast. Het slotstuk van de reeks is zo mogelijk nog zotter en vooral: beter.

00:00: drum- en kefaccenten als Oosterse vechtkreten, en de sluis wordt opengegooid voor tweeëneenhalve minuut infernale ketelherrie, gestuurd door een uitzinnige attack van rammelende bassen, aangedikt met suizende orgeltonen en hysterisch gekrijs en gekerm. Een van de pot gerukte veldslag tussen Baron en Dunn. 02:36: een moment van sereniteit met middeleeuwse sferen door een vrouwenkoor. 03:21: een potige groove die van NoMeansNo had kunnen zijn, maar ontaardt in een finale van gesis en delirisch orgelgezoem. 04:31: verkenning van het etherische, met een kokhalzende Patton, die troost vindt in de schoot der vrouwen. 05:43: de terugkeer van de bas/drum-pletwals van deel 1, maar dan mét Zorns saxhysterie. 06:46: duivelse ambient met cimbalengetik, onheilspellend gefluister en plaagstootjes van orgelist Jamie Saft.

En dat is nog maar de eerste van zes litanieën. Het moge duidelijk zijn dat Zorn met dit derde en -- zo vermoeden we -- laatste deel, niet ineens soft geworden is. Six Litanies For Heliogabalus zit in dezelfde sfeer als Moonchild en Astronome, is schatplichtig aan dezelfde invloeden, maar is een expansie van de eerste twee volumes. Het trio wordt nu immers vergezeld door toetsenman Jamie Saft en geluidsmanipulator Ikue Mori, waardoor een kernversie van Electric Masada het mooie weer maakt op dit deel. Interessant zijn nu ook de expliciete aanwezigheid van Zorn, die ervoor zorgt dat het album een hoog Painkiller-gehalte krijgt, en de bijdragen van een driekoppig vrouwenkoor waardoor de plaat nu en dan verse oorden verkent.

Six Litanies For Heliogabalus klinkt een pak sensueler dan zijn gewelddadige voorgangers, wat ook een direct gevolg is van de centrale thematiek. Heliogabalus was een van de meest beruchte der Romeinse keizers, een wrede megalomaan wiens nalatenschap volledig in het teken stond van decadentie via seksuele excessen, afschaffing van het traditionele godenapparaat en uitzinnige geweldfestijnen. Zorns extremisme is de perfecte soundtrack bij dat door schandelen gekenmerkte leven; dat Six Litanies niet enkel een mooie dwarsdoorsnede biedt van de eerste albums, maar daarenboven een extra muzikale rijkdom aandraagt, is mooi meegenomen. Het album is diverser dan Moonchild en vooral een pak minder abstract dan Astronome. Door het extra personeel wordt er uitgepakt met een veelzijdigheid die van deze finale zowel het drukste als meest verteerbare luik maakt.

Als de band loos gaat, dan wordt verschroeiend hard uitgehaald (luister eens naar de verpletterende groove van de tweede litanie), maar er worden nu meer rustpunten ingelast. Zo krijgen de vrouwen even vrij spel, waarin ze als een stel geile giecheltrutten een orgie-sfeertje oproepen, hetgeen al snel in de kiem wordt gesmoord door een agressieve hakfinale. De derde en vijfde litanie vinden ook ’een evenwicht tussen geweld en schoonheid: zo zorgen de orgelpartijen van Saft en de druppelelectronica van Mori voor een tegengewicht voor de vocale acrobatiek van Patton en Zorns gierende chaos. Litanie IV is zelfs een solostuk voor Patton die werkelijk alles uit de kast haalt om zijn acht woordenloze minuten te doen uitgroeien tot een nu al legendarische tour-de-force. Horen is geloven.

De laatste jaren kreeg je steeds vaker te lezen dat Zorn z’n edge verloren zou hebben, dat de schoonheid van Masada hem in zo’n mate in beslag had genomen dat hij het experiment niet meer aandurfde. Met deze trilogie legt Zorn de die critici definitief het zwijgen op. En hoe! De albums getuigen van een virtuoze experimenteerdrift, en leiden tot zo’n geslaagde wisselwerking dat de resultaten voor alle betrokkenen een carrièrehoogtepunt zijn. Dat Six Litanies For Heliogabalus dan ook nog eens het sterkste deel van de reeks is, is de kers op de taart.

Concertbespreking "Moonchild" - "Litany V"

Dat was 't.

Nog meer lijstjes? Ga es langs bij Secretly Belgian

• Platen die ik nog moet kopen en een kans maken om in het lijstje terecht te komen: Wilco, Bruce Springsteen, PJ Harvey, Vic Chesnutt
• Teleurstelling: Feist
• Live: Neurosis, Zu, Dälek, Elliott Murphy, Nomeansno, en Elvis Costello & Allen Toussaint

Miranda Lambert - Crazy Ex-Girlfriend

I'm kind of fascinated by tokenism. Every music listener engages in it, because it's simply impossible to listen to every kind of music. Instead, we cherry-pick what we hear is the best in those genres with which we're unfamiliar. This topic has come up before in the hip-hop entries and it would probably come up more if there were any straight-up jazz or classical releases on this list, but I think this is the first time I've ever written about a legitimately popular, mainstream country album. The thing is I'm not the only indie-minded guy writing about it. Stylus had extremely kind words for it on its October farewell/year-end list. Since then, I've seen kind words about it from other indie-minded sites and magazines (Pitchfork! "Gunpowder & Lead!" Ninetieth best track of the year!). But I'm conflicted. I don't know much about this genre, and I typically don't like what I hear from it. Is Lambert the best they've got to offer, or is the indie-listening public (I incriminate myself here, incidentally) ready to swallow whatever we're told to give off the impression of being egalitarian?

On its own terms, Crazy Ex-Girlfriend is catchy, Lambert has a nice, fluid voice, and fun turns-of-phrase abound (though her phrasing goes a long way in selling lines like "She looked at my man like he didn't have on a stitch; Somebody tell that girl to step up to the plate - I wanna pitch"). It doesn't hurt that she has good taste in collaborators and material (Gillian Welch/David Rawling's "Dry Town" is a high point, Patty Griffin's "Getting Ready" suffers only by comparison with Griffin's own version, also released this year). Thankfully, Crazy Ex-Girlfriend seems rooted in mainstream country mostly by virtue of crisp production and an obvious predilection for songs about being a sassy, badass country gal (to her credit, she does this with more aplomb than Gretchen Wilson and the other sassy, badass country gals with whom I admittedly have less than a passing acquaintance). To sum up, Crazy Ex-Girlfriend sounds pretty good to me, especially "Dry Town" and "Gunpowder & Lead," but I have no idea what this means. Is it a good enough album within its genre that it works for non-fans? Is it an album that purposefully moves outside the parameters of the genre to attract a broader fanbase? Or is it totally representative of its genre, but it just so happens that we Decemberist-lovin,' Pitchfork-readin,' clunky glasses-wearin' (figuratively - I wear contacts) indie types are engaging in a little random tokenism? I've got no idea.

Lavender Diamond - Imagine Our Love

Oh, come on. Does anyone really need this? Never has whimsy sounded so fucking boring.

Bettye Lavette - The Scene of the Crime

My expectations got in the way on this a little, which is probably a little odd, considering I'd never even heard of Bettye Lavette before. However, someone had the good sense to hook the 61-year-old Lavette up with the Drive-By Truckers and, in my Lavette-ignorant book, that ups the stakes. Lavette's history as a young, promising soul singer whose career was cut short due to a shelved album in the early 70s, then revived in the 90s is undeniably compelling and an illustration of how this sort of thing could profoundly affect artistic careers in the pre-net world (now, you just release the damn thing online, your fans start a writing campaign, you wait until Paul Thomas Anderson writes a movie around it, or, if you're Wilco, you just wait until a different label of the same parent corporation signs you). But a great story doesn't always translate into a great album [though it does translate into a pretty good song, Patterson Hood's sole contribution to the album, "Before the Money Came (The Battle of Bettye Lavette)"]. Lavette's voice, a Tina Turner-esque husky rasp, sounds a little shot. The songs are fine, but not all that remarkable, and the backing tracks are unobtrusive (suitably so, I guess you could argue) and lacking DBT's usual fire. It's not bad, but it doesn't make me buy the "forgotten legend" mythology (a mythology Lavette, herself, seems to buy into, judging from the interviews I've read - okay, my opinion's been a little tainted there).

LCD Soundsystem - The Sound of Silver

Really? This is the album that everyone's so impressed with? What strikes me isn't that it's terrible, because it's certainly not, but that it's just kind of okay. I'm used to not getting near-universally-praised albums, but, more often than not, they're actually off-putting, like Deerhunter and Animal Collective. But this isn't really off-putting at all. The Sound of Silver never even comes close to grating, but it doesn't exactly soar, either. At its best, it shows what James Murphy is listening to. "Someone Great" is fine, but does it do anything that the Human League didn't do? I kind of like "Time to Get Away," but is he really saying anything new with it, or is he just having fun doing his charmingly off-key Prince impression over a Talking Heads style rhythm track? I'll probably listen to The Sound of Silver some more, but I don't get the huge buzz.

Jens Lekman - Night Falls on Kortedala

Now, the buzz on this one makes perfect sense to me. On his prior releases, Lekman proved himself an endearing personality, gifted tunesmith, and brilliant pasticheur (not in the "derivative" sense, either - his deceptively home-grown pop songs are cleverly and seamlessly constructed from samples). Night Falls on Kortedala is his finest achievement thus far, though, marrying the superior songcraft he sporadically displayed on the EPs and singles collection, You're So Silent, Jens to the more cohesive, consistent feel of When I Said I Wanted to Be Your Dog.

Lekman is an old-school, embarrassingly heart-on-sleeve romantic (a lot like Jonathan Richman with a budget), who's not afraid to go on at length about his first kiss ("And I Remember Every Kiss" and "Sipping on the Sweet Nectar") or devote the album's most direct and funniest love song not to the object of his affection, but to a lesbian friend for whom he serves as a beard ("Postcard to Nina"). Genre-hopping (from gentle, 60s soul to light funk and disco to ornate folk pop to 50s rock'n'roll) comes as naturally to Lekman as it does to Stephen Merritt, an artist to whom he's often compared, but there's something more unified about Lekman's work. It's as if his very playfulness hovers over the proceedings, speeding up the tempos on a whim (seriously - who the heck does this in pop music, much less in pop music driven by samples?), cuing the strings and horns, and somehow managing to keep the ego of an artist who writes such frankly autobiographical songs so thoroughly in check. It's the friendliest album of the year, and it's not even a bit cloying for it.

Okay! Finally caught up. Ted Leo's up next.

Mavis Staples - We'll Never Turn Back
Radiohead - In Rainbows
Talib Kweli - Ear Drum
PJ Harvey - White Chalk
Arcade Fire – Neon Bible
Bettye LaVette - The Scene of the Crime
Thurston Moore – The Trees Outside the Academy
Wilco – Sky Blue Sky
Kanye West - Graduation
Levon Helm - Dirt Farmer

NEKO CASE
Neko Case is one of my favorite artists of 2007. She has of course been making music for much longer than 2007, however I only recently really discovered her music and I am hooked. Very much in the vein of The Stills or Eisley.

BETTYE LAVETTE

A few days ago I made a post about Bettye but I figured I would post again in my new music saturday. Bettye has a wonderful voice and very honest lyrics that I find to be very rare in todays music. She is very much worth the few minutes of checking out.

NATHAN ASHER AND THE INFANTRY

Nathan Asher is an artist that I have been all about for some months now. Still unsigned, Nathan very much needs more music to make an impact with on the industry, but his "single" "Turn Up The Faders" really does it for me. By far one of my favorite songs of 2007.

Soulful music has been recently popularize by the ever dramatic and popalicious Amy Winehouse, but the style has been around far longer than Amy has had breath in her longs. Bettye LaVette is one such artist who has been doing this for years and her authenticity shines in her beautiful music. At 61 years young, Bettye is still at the top of her game, creating a record that is filled with honesty and life lessons learned over the years.

Bettye recently released a new record on ANTI Records titled "The Scene Of the Crime", which I would have to say is one of my favorite records of the year (although not in my top 10, she is only of my new appreciations I have learned of in the past few months).

Enjoy Bettye at the links below, and make sure to check out her new record.
Listen to Bettye at ANTI's site
Buy it on Amazon

It’s hard to imagine any music fan remembering the Christmas of 2006 as a completely enjoyable one after word slowly spread that day of the death of James Brown. Two years prior to that it was Ray Charles, and it seemed that the passing of these two monumental figures might ultimately close the book on the soul music they jointly helped create. Yet, 2007 in many ways has been the year of soul, with the mainstream breakthroughs of artists like Amy Winehouse and Corinne Bailey Rae, but also because many past legends of the genre, such as Solomon Burke, Bettye LaVette, Mavis Staples, Al Green, Irma Thomas, and Sharon Jones, have all recently made some of the best music of their careers, and in the process, turned on a whole new generation. Of course, soul has never completely gone away, as die-hard fans around the world have tirelessly searched out and reissued treasure troves of long-forgotten 45s, or periodically revived the careers of semi-retired artists on a small scale with European tours. But the current deluge of incredible new material has in large part been the result of a handful of key players in the music business wanting nothing more than to hear these still-powerful voices presented in the most natural environment possible. Ironically, with hardly any emphasis placed on making a “hit record,” this approach has also led to many of these artists making money from their music for the first time in their lives.The person at the heart of much of this story is Andy Kaulkin, president of Anti Records, the offshoot of punk label Epitaph that first gained attention by releasing Tom Waits’ latter-day masterpiece, Mule Variations, in 1999. From there Kaulkin appeared to have creative carte blanche, making such unexpected signings as Merle Haggard, and forming a short-lived partnership with Fat Possum Records, home to the late R.L. Burnside and other contemporary Mississippi bluesmen. In 2001, Kaulkin set his sights on signing Solomon Burke who, like Haggard, had been steadily marginalized into an undervalued cult figure since his heyday on the charts in the 1960s with songs like “Cry To Me,” and “Everybody Needs Somebody To Love.” Sensing another opportunity to rectify this situation, Kaulkin personally made Burke an offer at a show in Portland, Oregon. “He said, ‘Let’s make a deal,’ and I thought I was on a TV show,” says Burke, the jovial father of 21 kids and grandfather to 87 more. “I made a bunch of crazy demands, like having a two-page contract and ten days to make the record, and he said, ‘You got it.’ The next day we met for lunch and he gave me the contract and a cheque. The label did exactly what it said it would do, and I ended up with my first and only Grammy, and my first real royalty cheque after being in the business for five decades. Isn’t that amazing?” Yet despite the rejuvenation that came after the release of Don’t Give Up On Me, Burke was unsure about the creative direction the label initially wanted to take. Many L.A.-based producers were considered, among them Joe Henry, a name more commonly familiar to alt-country fans for his own landmark albums such as Short Man’s Room. However, beginning with 1996’s Trampoline, Henry began taking advantage of what the studio could offer his work, through the encouragement of his friend, famed producer T-Bone Burnett. Still, Henry was completely taken aback when asked if he could record Burke. “It was like someone asking, ‘Would you sleep with Marilyn Monroe if you were certain your wife would never find out?’ I said, ‘Of course, but what’s the gag?’” Henry says. “To be honest, I wasn’t even sure [Burke] was still alive, but I was a fan. But as the conversation progressed, I realised I was in no way the front-runner for the gig, so I kind of mouthed off about the kind of record I thought it should be. That led to more conversations, and somehow [Andy] decided that he had a better shot at making a unique record with Solomon if he didn’t follow a more typical path. So I found myself in that chair. I won’t say it was an easy experience, but it was a fantastic experience.”

Henry explains that the only real bones of contention with Burke stemmed from how stripped-down the studio set-up was. The producer says his main goal was to get away from any cliches by putting nearly all the focus on the singer, as well as utilizing current material. “Being that acoustic-oriented didn’t hit any of the touchstones for him that great soul music was historically,” Henry says. “I didn’t want all the accoutrements, like when he’d walk into Atlantic’s studios and there’d be eight horn players; those can be very powerful ingredients, but that’s not what makes it soulful. My point to him was that it’s about his voice, so anything we do is going to be soul music. His thing was so heavy that no matter what I did, he would overpower it with just his voice and charisma, so he eventually got it that the more stripped we made it, the bolder it would be. When we cut the title song, it was the second one we did on the first day, and when it started off with just the acoustic guitar and his voice, that’s all I really needed.”

Burke, whose 2006 album Nashville successfully continued in the same vein as Don’t Give Up On Me, has nothing but fond memories of the sessions. “I thought, ‘This is incredible.’ If these are the songs you want to do, let’s do it. I loved ‘Don’t Give Up On Me’ and ‘None Of Us Are Free’ because of the message quality. [Tom Waits’] ‘Diamond In Your Mind’ was so special to me, even though I had to change one of the lines. Everyone said, ‘Oh no he won’t do it,’ but he did, and I loved him for that. Then we had a song that was so incredible, that was Elvis Costello’s ‘The Judgement.’ The thrill of [Costello] showing up for the session and saying, ‘I just wanted to hear you sing the song,’ man, I was blown away. He sang it to me right there, and I recorded it right on the spot while he was standing there looking at us. It was an amazing album. Joe Henry will always be not only an outstanding producer, but a number one person in my life.”

In 2004, Kaulkin started hearing the name Bettye LaVette being brought up frequently in soul circles. With a long string of bad deals and missed opportunities already behind her, the Detroit native’s catalogue, stretching back to 1962, was only then being properly released through European specialty labels and earning her long-overdue acclaim. Kaulkin made her an offer similar to Burke’s, and in 2005 LaVette and Henry cut I’ve Got My Own Hell To Raise, a revelatory album consisting entirely of material written by a wide range of female artists, including Sinead O’Connor, Fiona Apple and Dolly Parton. Although Henry was now confident with his production method, he says that working with LaVette was entirely different. “Solomon hadn’t listened to a single song before the first session, even though I’d asked him to, that’s just how he operates. Bettye had done nothing else but get inside the songs, so when she showed up it was a bigger problem to hold her back a little bit until the band got in range of a take. But I still didn’t want Bettye’s record to sound like Solomon’s. I thought it should be more electrified and funky, just like she is.” Indeed, LaVette is painfully honest in assessing her career. “I’ve seen more sugar turn to shit, so nothing really has happened in terms of being ‘revived.’ I’m still in a different place than most of my contemporaries. They went on to be big stars, but I’m only at the beginning of people discovering me on a broad basis. I mean, one album I did for Motown had somebody else’s picture on it!”

LaVette likewise pulls no punches on her latest album, The Scene Of The Crime, which, in a brilliant conceit, brought her back to Muscle Shoals, Alabama for the first time since 1972, when the album she recorded then was shelved by Atlantic Records, one of the most crushing disappointments of her life. In an even more novel twist, this time production was handled by Patterson Hood of the Drive-By Truckers, whose father David is a member of the Muscle Shoals rhythm section, renowned for their contributions to dozens of classic tracks by the likes of Aretha Franklin and Wilson Pickett. The new album has a much different vibe than its predecessor as a result, although LaVette’s keen ear for the right song remains at its heart. Both Hood and LaVette’s husband, Kevin Kiley, assembled a lengthy list of songs, but the only criteria that mattered was whether or not LaVette could sing them with any conviction. Eventually, Hood began hounding her to write, something she had never done much of before, but which eventually produced one of the album’s standout tracks, “Before The Money Came (The Battle Of Bettye LaVette).” “Patterson kept telling me, ‘Nobody can talk as much as you and not be able to write,’” LaVette says, laughing. “I said, ‘I can’t write, but I can dictate,’ so he said, ‘Okay, I’m just going to start writing down what you say.’ He took all this stuff and turned it into a song, and when he showed it to me, I didn’t like it! So I changed it to how I wanted it to be. There’s a line about David Ruffin [of the Temptations] that came from something I said, and I actually quoted my mother a lot, who was the funniest woman who ever lived without even trying to be.”

LaVette’s memories also led to her poignant interpretation of “Talking Old Soldiers,” an early Elton John track. “It was one of the songs my husband kept pitching over the last four years, and when Andy saw it on the list, he wanted me to do it too,” LaVette says. “I didn’t want to do it. Then when I really looked at the song, I thought of this bar in Detroit called the Locker Room where a lot of the older musicians from the scene would hang out. I spent a lot of time there too, and once in a while someone would come in and say, ‘My aunt used to know you, didn’t you used to sing?’ That would just break my heart. So I started thinking of how many nights I spent at the Locker Room, either really drunk, or crying, or once in a while celebrating, and it turned the whole song into something else for me. The phrasing just started to pour out of me; I didn’t even practice or think about it. That song was exactly what had happened to me.”

While LaVette seems to have purged many demons with The Scene Of The Crime, she stops short of calling the album sweet revenge. “I think it’s more accurate to say that it was satisfying to play with those Muscle Shoals guys again,” she says. “I don’t think that anything you do is as emotional as being involved in [music]. I do it on a very natural basis, so the things that have hurt me in my career have hurt in a very natural way, like having someone you know get murdered. I’ve given music my youth, my entire life. There are a lot of things that people think I should be excited about at this point, but when I say I’m not excited, it does not mean that I’m not pleased at all. It means more than I’m pleased! For a change, I’m pleased with everything that is happening.”

Someone who is able to relate to all the struggles LaVette has endured is Sharon Jones. Born in Georgia, she languished in even deeper obscurity than LaVette through soul’s darkest period in the 1980s, to the point where she was forced to take a job as a prison guard upon relocating to New York City. However, she never gave up singing gospel in her church, and when hearing of a local contingent of young soul enthusiasts in need of a vocalist, Jones jumped at the chance to get back in the game. “They were looking for three background singers for a session they were doing,” she explains. “My ex was in the horn section and he recommended me. When I talked to [bandleader and principle songwriter] Gabe Roth, I told him I could record all the parts in harmony, so why pay three girls? That’s how I met those guys, and we all eventually became like a big family.”

“Those guys” — already active in several other Brooklyn bands such as Antibalas and the Mighty Imperials — soon made the decision to put Jones front and centre and become her band, the Dap-Kings. Writing and recording original material in their own Brooklyn studio and releasing it on their own Daptone label, the group’s devotion to the old school R&B aesthetic has made them one of the most popular live acts in the world. Their third and latest album, 100 Days 100 Nights, is poised to cash in on all the hype generated over the past five years, and Jones is grateful for every moment of it. “I think back now to the ’80s when people were telling me I didn’t have the look, I was too fat,” she says. “I was even told to bleach my skin. But I always felt that God gave me a gift, and one day people were going to accept me for who I am. I took me until the age of 40, and I’m still the same short, dark-skinned, pleasantly plump woman. I’m just so thankful that my light is finally shining, and I don’t have to go on stage looking a certain way or doing a certain dance.”

Jones’s unique advantage compared to her peers is that she has Roth and other Dap-Kings writing songs tailored specifically for her. Hence the moving gospel numbers “Humble Me” and “Answer Me” on the new album, as well as the more down-to-earth messages of songs like “Be Easy.” “They bring songs to me, and the first thing I do is look at the words because I have to see the story,” Jones says. “Once I get the story the song’s trying to put across, then I can start figuring out the way I should sing it. Like with ‘Be Easy,’ it’s about a girl telling her young man to stop getting all up in her face. Give her a little break — she’ll come to you. Once I broke it down that way, the song made sense.”

Jones and the Dap-Kings’ reputation is such that they are now constantly in demand for other unlikely projects. Jones herself was tapped by Lou Reed to sing back-ups for his current show, built around his Berlin album, although she recently had to drop out when she won a small role in the upcoming film The Great Debaters, directed by Denzel Washington, in which she plays a Depression-era juke joint singer. “I had to turn [Lou] down, and that was such a big mess,” she says. “I met him a few weeks ago and he ignored me. I had to run him down and tell him again I was sorry. Then he hugged me and it was okay. There are no hard feelings, I hope.” However, what’s really raised the Dap-Kings’ profile has been their work on Amy Winehouse’s Back To Black, and specifically the ubiquitous single “Rehab.” Since then, the band, as a whole or in part, have received offers to work with Al Green, Boyz II Men, and even Bob Dylan. Jones speaks with total approval of the band’s outside work, noting that some media outlets have tried to incite a feud with Winehouse. Instead, she speaks of the young Brit in almost motherly tones, expressing concern over allegations of a serious drug problem that has affected Winehouse’s performing ability. “If it hadn’t been for Amy, no one would be watching me — no MTV News, because they came to ask me questions about her,” Jones says. “I won’t say anything bad about her, but honestly, what she’s been doing lately has been worrying me. I regret now when I was in my 20s and I did cocaine for a while. When you get off stage and you want to get into something, that’s up to you. But when you’re on that stage, that’s business, and you don’t mix business with pleasure. I will never go on stage high or drunk or slurring my words. That don’t make sense to me. I get high off the band and the audience.”

The deceptively simple approach of Jones and the Dap-Kings has certainly redefined the term “keeping it real” for many industry observers, but from his vantage point, Henry merely sees a shift back to recapturing the indefinable qualities that made soul music great in the first place. His own new album, Civilians, may not sound much like any of the artists he has produced, but he says it contains the main lesson he’s learned from those experiences, namely maintaining the purity and integrity of the song. “I’m forever referring to Ann Peebles’ [1974] record I Can’t Stand The Rain,” Henry says. “It’s a masterpiece of soul, but first and foremost it’s a great singer-songwriter record. It’s free of so many of the cliche trappings, and in fact it helped create a lot of what became cliched because people referenced it so heavily. The fact that it is so small, yet powerful, is a great challenge for any of us. It’s fantastic that people are going back and looking at the mechanics of how that music worked. But to me, right now soul is closer to jazz in that it should be allowed to interpret anything: pop, gospel, standards. Nobody bothered to tell Miles Davis that he shouldn’t be covering Cyndi Lauper because that’s not what jazz is. Whatever he did was Miles Davis music, and I think the great soul artists are the same way.”

Withers is just one artist on Henry’s wish list. “I talked a lot with Bobby Womack too, who had some legal issues that didn’t allow him to come aboard, even though he wanted to.” Womack remains best known for writing “It’s All Over Now,” first covered successfully by the Rolling Stones, and for playing on Sly & the Family Stone’s There’s A Riot Goin’ On, along with his own gospel-infused funk, exemplified by the blaxploitation classic, “Across 110th Street.” “I know he’d be a handful,” Henry says, “but I’d love to make a great Bobby Womack record. I’d like to make a record with Angie Stone, or Chocolate Genius, or Sonny Rollins. I think Lauryn Hill could make another great record. There’s all kinds of work to be done.”

"I've seen most of them broke, drunk or naked -- or all three." - washingtonpost.com

You grew up in a neighborhood with some pretty decent singers, didn't you?

But they're just other people who sing! Aretha was a chick who had a
real high voice and sung in her father's church. I can't think of them
as being legendary. I've seen most of them broke, drunk or naked -- or
all three.

My friend Nekisha introduced me to Bettye LaVette when her last album "I've Got My Own Hell to Raise" (2005) was released. Check out the link for the full interview.

technorati tags:music, Bettye-LaVette, soul, CD, Detroit

Blogged with Flock