Odkrywanie ma to do siebie, że pobudza i podjudza. Majstruje światy równoległe i światy klapy. Daje satysfakcję ponurą lub takową pełną - po brzegi lejącą się mlekiem i spirytusem. Albo punktem ksero z żeliwiarkami i koszami bakłażanów.

Bo i kto powiedział, że odkrycia wielkie i przełomowe nie mogą mieć miejsca w warzywniaku za rogiem?

Miejscówka jak się patrzy. Skrzyżowanie Głogowskiej z Hetmańską, Hetmańskiej z Kasprzaka, ptasia sraka. Tuż obok wielki salon sukien ślubnych, jeden z wielu na sześcioprzystankowej trasie czternastki, dumny i wypięty, trochę wysunięty do przodu, jakby chciał coś zasugerować, coś wytknąć, coś pominąć. Dalej pieczone kuraki, minibankowisko, części agiede, itepe. W środku warzywa i owoce, więc wchodzę; jako, że poszukiwania dzisiejsze popołudniowe i eksploracja przestrzeni dotyczą cytryny. ( I ksero, gdzieś potem.)

Więc wchodzę. Na podłodze - szlifierki i żeliwa. Wiadra, piły motorowe, łopaty, siekiery. To po lewej. Po prawej owoce, warzywa, jakaś ryba, kapusta kiszona i szafa fajek wszelkiej maści, po tańszemu. Zastanawiam się przez chwilę, czy ta miejscówka sklep się nazywa i jeśli tak, to która jej część do sklepu właściwego należy, a która do zaplecza, gdy wtem się pan, co rosły - odzywa i rzecze: - Na ksero?

Padłszy wstaję, iść i padać, z padłych wstawać, - Ksero? - pytam. A pan na to: - Ha! No. Że kseruje, robi kopie, druku nie ma, może potem, może kiedyś, słowo, dwa i trzy, prawie jestem z nim na ty.

Już po chwili - okazuje się, że pan tu prawdziwe wszystkoinic prowadzi i że zaczynał w sumie od warzywniaka, potem dołączył elementy mechaniczno-wiertnicze, a na koniec "za słojami z kapuchą" zainstalował sobie ksero, bo nowo, bo zdrowo, sza-ło-wo! Więc korzystam. I parzyste strony z imiesłowami drukuję, do całości dorzucam cytrynę, dobrą minę robię na propozycję zakupu zestawu gwoździ, z uprzejmości na koniec jeszcze dygam i zapowiadam się na raz następny, bo sprawdziany, bo Leśmiany, formy, gęby.

***

Godzina czternasta dziewięćdziesiąt i dwa. Poznań, Głogowska, A me ry ka.

Jest sobota, godzina chwilę po piętnastej. Wcześniej piłyśmy ekonomiczną, niesłodzoną herbatę i rozgrzeszałyśmy świat z błędów językowych. N. snuła perwersyjne wizje, w których to, ja i M. obściskiwaliśmy się lubieżnie za osiedlowymi garażami i nakryli nas na tym moi uczniowie/ znajomi/ znajomi znajomych/ przyjaciele, donosząc o tym innym uczniom/ znajomym/ znajomym znajomych i przyjaciołom. Jako, że od picia z kimś herbaty w miejscu publicznym do obmacywania się na rogatkach miasta jest bardzo blisko, przystaję na tę plotę i już po chwili możemy przejść do oglądania kompromitujących mnie zdjęć, w stylu: i tak mieszkałaś ze mną, widziałaś gorsze rzeczy.

Później siedzimy na parkingu przed supermarketem, jak takie mlecze dwa wykwitłe, banalne i słoneczne, z torbami przeciążonymi od podstawowych artykułów gospodarstwa domowego i pierogami-kamieniami, które z upływem minut miękną i nie można się już nimi walić. Ja idę na filologię serbsko-chorwacką, a N. śpiewa ejoejoindeszadoł. W ramach wczucia się w nowy kierunek studiów kupuję sałatkę bałkańską, co obydwie uznajemy za dobre posunięcie przy zapoznaniu się z programem zajęć i poskromieniem ducha dziedzictwa południowosłowiańskiego.

***

Pysznie jest. Stoimy z N. na przystanku, a pijane o tej porze roku słońce rzyga na linie tramwajowe, wchodzi pod bluzki, łaskocze pępki i rozgrzewa mrożone pierogi, którymi dopiero co się łoiłyśmy. N. wypycha mi kieszenie marynarki orzechami i żegna się w pośpiechu z jakąś inwektywą w tle. Raczę ją czymś równie siarczystym, jako, że należę do świadomych użytkowników języka polskiego i po krótkim buzi dupci - N. ładuje się do tramwaju.

Kolejny dobry dzień reszty mojego życia. Dankeszyn, dankiren, "dankemachenvonsechz".

Dziś mówię na nią Kaczorek, a ona na mnie Magda!. Ja jej zabieram kołdrę w nocy, a ona powtarza, że nic się nie zmieniło. Kiedy mnie denerwuje, to się po prostu przestaję odzywać, milknę, a ona spokojnie wytyka mi moje błędy i się z nich śmieje. Po chwili zmuszona jestem przyznać jej rację i chichram się razem z nią. Jest młodsza, a przecież starsza, mądrzejsza, silniejsza. To ja ryczę, jak bóbr, kiedy ona wyjeżdża, a ona ryczy jak lew, żebym nie ryczała, jak bóbr, bo przecież wróci. Wiadomo.

Kacha, niech Ci Twa ojczyzna obczyzna lekką będzie, płynąca gorącą czekoladą i zdjęciami tęcz gdzieś nad Nottingham. Do zobaczenia w styczniu!

Kacham Cię.

.

Po wszystkim dopijamy herbatę, a ty jesteś bardziej zainteresowany muchą, która wpadła do pustej o tej porze roku cukiernicy, niż moim nieprzyzwoicie głębokim dekoltem zaczynającym się w kąciku ust, a mającym swój koniec na wątrobie.
Po raz pierwszy śmiem wytknąć ci błędy. Staję nad balią, piorę w niej twoje koszule, spodnie, marszczę kanty, ciężką marynarkę wyżynam i patrzę, jak drze się między szwami we wrzasku wody wpijającej się w boki. Ty zapadasz w fotelu, patrzysz na dymienie się nocy za oknem, wsiąkasz w popielatość szyb i koci język nocy liżący nas po skroniach.

Nawet przez chwilę nie byłeś ze mną. Zawsze jesteś sam, żyjący od krawędzi ust po trzewia, które ślinią ci się na widok lodów marcepanowych, truskawki rozgniecionej na ulicy, nieba z deszczem i jeszcze. Sam celebrujący ten swój świat wgłąb, cichy i powolny, rozbujały na stopie infantki i w kieszeniach karłów, zaklęty w koszyku Adeli i popalony na poddaszu przez ojca, który kombinował z naftą. Wyżywający się dożylnie i doustnie, bez głębokich haustów ultramaryny przechwyconych z krawędzi czyichś ust; bez cierpkiego smaku skóry po całym dniu piłowania drewna i pozornego "mam problem" łączącego dwa światy w jeden.

Po raz pierwszy śmiem się z tobą nie zgodzić, zamknąć książkę w połowie zdania, zmarszczyć nos w stylu buraczki i zmienić kilka punktów w xiędze bałwochwalczej. Życie wgłąb ma rację bytu i sens tylko wtedy, jeśli zaczyna się na życiu wszerz. W pryzmacie spojrzenia drugiego człowieka, który pozwala nam poznać niezbadane głębiny zrywów i możliwości ludzkich.
- Ja bez ciebie tu też bym przecież nie dotarła. -

.

państwo von kleist

Wchodzimy w noc, jakby dnia nie było, poranków nie było, lizania się słońca z cienką szparą horyzontu i duszności od mgieł drżących tuż przy ziemi. Jakby nie istniało nic poza rytualnym wchodzeniem w noc co noc, co sen. Dajemy się rozbierać światłu lampy węszącej jakąś zdradę na skrzyżowaniu Jagiełły z Kościuszki, gdzieś już dawno po północy, bezwstydnie i bezecnie pakując dwie dłonie do jednej rękawiczki.
Za dnia nie poznajemy ulic i krawężników, wstydzimy się klatek schodowych, które widziały nas po dziewiętnastej, dziwimy się wszystkiemu i zachowujemy, jak na młodą parę przystało. Tak, a ponad to donosimy, że leżymy zastrzeleni - i jeszcze w tej chwili można nas odnaleźć. Ja zatłukłam Ciebie, Ty zarżnąłeś mnie. Bardzo staromodnie leżymy - przytuleni, a trawy zwyczajnie ruszają się.

Śni mi się A. i odpytywanie uczniów z ich grzeszków młodości, szlajania się po klatkach schodowych i zabierania nam miejsca. Pytam ich długo i namiętnie, potem skaczę po dachach kamienic, sunę przez noc na ogromnym włochatym robalu i ląduje u Ciebie w łóżku; a potem się budzę. List ci
przyniosę we śnie. Otwieraj go wolno.
Wszystko należy robić cicho i powoli,
ponieważ miłość jednak jest. Tak.

.

Miłość bez miłości jest smutna i nieprawdziwa i czytając ten tekst takie właśnie odczuwam uczucia, nie czuję tego romantyzmu. Autorka nie ma uczuć/ miłości/ do tego wiersza.

- z interpretacji wiersza Maryśki Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej "Laura i Filon"

- Jaka atmosfera panuje na tym obrazie? Jest sielsko, to pewne, co jeszcze?
- Woda jest.
- A., ale ja się pytam o atmosferę.
- Hydrosfera?

- z interpretacji obrazu Bouchera "Jesień pasterzy"

- Do motywu poety-ptaka nawiązywali wielcy klasycy. Za jego najwybitniejszych przedstawicieli w dawnych epokach możemy uznać Horacego iii...?
- ...Iiii...gnacego?

- z interpretacji wiersza Kazika Przerwy-Tetmajera "Evviva l'arte"

- Cześć.
- Dzień dobry.
- Hej, dziewczyna!
- Nie przypominam sobie, żebyśmy byli na ty.
- Ale możemy być, hehe.
- ...
- Umówisz się ze mną, po dyskotece? Gdzie, wybierz miejsce.
- Możemy się spotkać na mojej lekcji języka polskiego.
- <kolega z tyłu> Ja pie! Nauczycielka!

- z dyskoteki szkolnej przy punkcie kontrolnym opiekunów

- Francuscy moderniści chodzili po knajpach.
- Ola! Po kawiarniach, wyrażaj się.
- Przepraszam, chodzili po kawiarniach i chlali wódę.

- z życiorysu Rimbaud'a

- One nie są z naszej szkoły.
- Pierwsza klasa pewnie.

- z korytarza szkolnego

Nic się nie zmieniło. W szkole siedzę w ostatniej ławce, zamykam oczy i słucham głosu pani eM., która dzieli bajki na epigramatyczne i narracyjne. Czekam, aż mnie wywoła do odpowiedzi, a ja bez przygotowania odpowiem o Krasickim gładko i genialnie. Podsuwam A. konspiracyjną karteczkę z informacją, że znowu widziałam B., a A. mi odpisuje, że drugi rząd, trzeci od okna i wymieniamy porozumiewawcze spojrzenia. Mamy siedemnaście lat i wszystko nam wolno; jesteśmy jeszcze całkiem głupie, naiwne i mamy słodko drżące łydki w nylonowych pończochach. Po szkole pijemy wódkę i czytamy Jaspersa, a w weekendy naprawiamy świat przy pomocy Chrestomatii Polskiej, która świetnie przytrzymuje pamiątki po wszystkich byłych niebyłych w platynowych okładkach z miodu.

Mówimy w sześciu językach i rozpoczynamy studia ścisłe, kochamy się w malinach i pieczonych ziemniakach, mamy siedemnaście lat i po dwa fakultety, a do tego poważne braki w literaturze narodowej, z której jesteśmy specjalistkami. W przyszłości planujemy być żonami i matkami, mieszać składnię staro-cerkiewno-słowiańską z allofonami oraz domieszką myśli Heideggera, planować dzieci zgodnie z pojęciem i naukami Piageta, a wieczorami dziergać na drutach z Borgesem wepchniętym w futrynę okna, chroniącym dom przed przeciągiem i wilgocią.

Nic się nie zmieniło. Ty nadal się głośno śmiejesz i błyszczą ci oczy, ja rozmawiam na lekcjach i co chwila pytam ile do końca; jestem uzależniona od czekolady, internetu, spania i pomarańczy, ziewam ostentacyjnie i piszczę omijając sunące po deszczu ślimaki; to ty czekasz na mnie i zawsze jesteś, podczas, gdy ja mam wieczne spóźnienie sponsorowane przez milion rzeczy na raz i na zawsze. Śpię w dzień, piszę w nocy, mam dwa lata do ćwierćwiecza i siedemnaście w papierach; wszystko sfabrykowane przez ciebie, bo ja jestem na to za mała.

Nic się nie zmieniło. Masz rację.

Moja siostra twierdzi, że najlepszy facet to taki, który potrafi się znudzić dopiero w szóstym dniu znajomości i w siódmym można go rzucić. Wszyscy inni, którzy odpadają w przedbiegach są zwykłymi dałnami i zupełnie nie wiadomo po co zawracają jej dupę, skoro ona ma ważniejsze sprawy na głowie. Jako, że na dziś przypadają jej dwudzieste pierwsze urodziny, życzę jej takiego faceta jednego z drugim, który dociągnie choć z miesiąc przy jej boku, żeby potem już na zawsze posiąść serce księżniczki, co w Kasinej piersi bije.

Moja mama twierdzi, że na wszystko jest czas i co ma być to będzie; i że nawet, jak jest źle, to przecież jest dobrze i że się nie znam. Najdziwniejsze jest to, że ma cholerną rację zawsze i wszędzie. Umie przy tym grać w Diablo i robić najlepsze pierogi na świecie, zwane w niszowych kręgach pierogami królewskimi, toteż nie dziw, że

Mój tata twierdzi, że mama jest ideałem kobiety i że szkoda, że córki się w nią nie wdały. Jest przy tym tak rozbrajająco szczery i prawdomówny, że nie sposób się z nim nie zgodzić, zwłaszcza, gdy widzi się jedną z nich uważającą kaszalota za ptaka i drugą, która w młodości z racji posiadania swojej racji - pobiła się o Borysa Jelcyna, będącego podówczas prezydentem Uesa, idiotko!

***

Pozostaje mieć nadzieję, że jeżeli się chce, to nie ma rzeczy niemożliwych i że prędzej, czy później dotrze się do punktu, z którego nie ma już wyjścia i trzeba będzie powiedzieć sobie szczerze i namiętne: Tak, nigdzie nie ma, jak w domu, tutaktututak.

Jestem w nim właściwie po raz drugi, choć dopiero teraz zdaję sobie w pełni sprawę z tego dziecięctwa, daru spostrzegania pierwszorazowego, widzenia bez kontekstów i nawarstwień. ( A przecież, w gruncie rzeczy, gdzieś tam skażonego definicjami i teoriami, upartością i lenistwem adolescencji).

Uczestniczę w odkrywaniu świata pierwszego, nienaruszonego jeszcze drugim dnem, podtekstem, ironią, metaforą i symbolem. Światem kręcącym się wokół pisku z okazji piłki wpadającej w kwiaty, palców wkładanych do dziurek w swetrach, nosa wścibianego do każdego zakamarka domu i zainteresowania zeszłym z tego świata żukiem gnojarkiem, który: popsuł się.

Uczę się przy tym, że tak naprawdę, to wraz z wiekiem optyka widzenia się zawęża, a nie rozszerza, i że od tego ma się wyobraźnię, wrażliwość i naiwność, żeby nie wpaść w schematy. - Wiesz czym są schematy?
Pytam Rendżersa pięcioletniego - Wiem.

- To takie suche tematy, o których wstyd nawet mówić... Ale odlot! Madziu, mucha mnie okupała!

♣

Moim ideałem jest dojrzeć do dzieciństwa.

Czarna kawa, czarne myśli. Maczane rzęsami w tym ciemnym, słodkawym płynie, obowiązkowym śniadaniu wypłukującym z organizmu zachwyty nad brzemiennością jabłoni i pieprzeniem się jeży w krzakach. I właśnie myśli nią zabarwione. Jakby nie patrzeć, to ich obowiązkowy kolor. Wystarczy tylko przez chwilę się zastanowić nad otoczeniem, w którym powstają, tymi ciemnymi jamami, w których pulsują, splotem mroków i pluszowych wymoszczeń natury. Wszystko, co w nas pracuje, żyje, tętni i dudni - robi to w mroku, gdzieś na granicy hebanowych załomów tkanek i pulsującej gęstości krwi. W zupełnej ciemności, przez którą sączy się szum i pulsowanie.

Dopiero przy niedopatrzeniu, nieuważnieniu, chwilowym przytępieniu zmysłów i cichemu darciu się skóry na strzępy, i fragmenty tkanek rozczapirzających się w uniesieniach miąższu dochodzi do rozświetlenia tego naszego ciemnego wnętrza, nadaniu mu koloru i smaku, wtłoczenia w krew bolesności maków i skrzydeł ważek w perlistość limfy; w biel płotów z kości i beż mięsa rzucanego klawiaturami połączeń mięśniowych.

***

Poeta Herbert pisał kiedyś, że trzeba iść, póki krew obraca w piersiach naszą ciemną gwiazdę.
I że od nas zależy, jak ją wydobędziemy z tego worka kości i mięsa zanurzonego w przepuklinach węglowodanów prostych i białkach puchnących w załomach szkieletu dusznego oraz ciemnego.

Bo życie w głąb zaczyna się na byciu wszerz. Skąd będziemy wiedzieć, że oto już się zaczyna właśnie ten nasz cichy Absolut za bramą przeczuć i zapatrzeń? Tylko życie wszerz potrafi wskazać Schulzowską granicę bycia w głąb; tylko wypieprzenie gwiazdy z ciemnicy pozwoli jej na ciepły i jasny powrót do splotu słonecznego.

Warszawa najbliższa, podskórna, senna. Wykwitła gdzieś w podświadomości, za załomem myśli, rycząca po nocach i tuląca się w prowizorycznych grobach. Taka, jaką znam od lat, ciężka, a przecież piękna, wymagająca, a przecież też wyrozumiała - najważniejsza, bo walcząca.

Wracam do niej w myślach, w snach. Jestem tu, a przecież tam; Okopowa, Żytnia, Kacza. Biegnę ilę tchu w piersiach, ile sił w nogach, mijam porozrywane torsy, węże nóg i sploty samotnych rąk, gryzą mnie komary iskier wdzierające się pod koszulę, do płuc, do oczu; przez usta do krwiobiegu. Ale przecież nie mogę się zatrzymać, nie chcę.

Już teraz nie wolno. Po wojnie, strachu, samotności, pozorności i złudzeniach; sierpniu pachnącym krwią, głowach porozbijanych o krawężniki, dzieciach roztańczonych po śmietnikach; po rzezi brzóz i oczach zamglonych popiołem. Po całym tym świecie, który runął, żeby Powstać.

***

Śni mi się Warszawa, a w niej My. W końcu spokojni, w końcu pewni i słoneczni; śmiejący się przed wystawami z watą cukrową i bajaderkami, szczypiący się w tramwajach i rozpieprzający się po Łazienkach; mokrzy od łez, szczęścia i miłości. Rozbabrani w babim lecie, pączkach z Górczewskiej i pierwszosierpniowym święcie słoneczników. Dziś. Jutro. Pojutrze. Zawsze.

Poznaliśmy się właściwie przypadkiem. Ty skakałeś wtedy po płotach, grałeś z kumplami, słuchałeś Don Gurala i miałeś manię na punkcie rodzynek. Ja zajmowałam się w tym czasie Gombrowiczem, piłam do snu kakao i z hermeneutycznego punktu widzenia badałam przestrzeń par excellence. Ty zgrubiałeś moje imię nadając mu jakieś karykaturalne brzmienie, pisałeś mi mnóstwo zatrważająco durnowatych wiadomości, rapowałeś Magda - rodzynki zjadła i denerwowałeś mnie serdecznie, a przecież nie umiałam Ci odpuścić. Byłam miła, serdeczna, stateczna. Synku.

Później coś pękło. Siedzieliśmy koło siebie we Wrocławiu, a Ty byłeś tak cudownie nieprzejednany i genialnie uparty w tym bałwochwaleniu przestrzeni i wszystkich jego pozytywów, że wpadłam w Ciebie, jak siostra w młodszego brata wpada i czując, jak obejmujesz mnie ramieniem ciepłym i czternastoletnim mówiąc: Madziu, uwielbiam Cię, wiedziałam, że oto rodzi się więź szczególna i odmienna od innych; ciepłota wykwitła z serc i myśli dążących do pełni zrozumienia, Synku.

Mówiłeś do mnie Mamo. I była w tym jakaś moc sprawcza, pieczęć uświęcająca naszą zażyłość rozparcelowaną po wszystkich płotach odczuć, zapamiętań i dążeń. Ja Ci sprawdzałam prace domowe z polskiego, radziłam w sprawach z dziewczętami, rymowałam z Tobą na poczekaniu i grałam w dziesiątki durnowatych gier, które raczyłeś wymyślać w nieskończoność. Ty słuchałeś moich jęków studyjnych, trzymałeś kciuki za moje marzenia, wspierałeś dobrym słowem i zawsze potrafiłeś mnie rozbawić, Synku.

Pamiętam, jak zadrwili z Ciebie Twoi przyjaciele. Chciałam najechać tą waszą miejscowość, z ramienia kuratorium i uniwersytetu, i nie dopuścić ich do egzaminu gimnazjalnego. Ty uspokoiłeś mnie cicho i ciepło mówiąc, że niczego się nie boisz, i że sam się z nimi rozprawisz. Potem sprałeś ich na kwaśne jabłko, a ja martwiłam się tym rozcięciem na brwi każąc Ci przykładać rumianek i szałwię. Później, kiedy wywinęli Ci jeszcze jeden numer groziłam im zawieszeniem w prawach ucznia. Mogłam to zrobić. Nie było rzeczy, której nie mogłam, Synku.

Kilka dni temu pytałeś czy możesz zadedykować mi kolejny tekst, nad którym właśnie pracujesz. Byłam zaszczycona. Przepraszałeś też, że się nie odzywasz, w wyniku tylu spraw na głowie, ale ja to rozumiałam i mówiłam Ci o rozpoczęciu tych wakacji pełnych dudnienia i tętnienia, i oczekiwania na sierpień, w którym znowu mieliśmy wskrzeszać nasz Wrocław, Synku.

Ósmego listopada roku dwa tysiące siódmego uratowałam człowieka w wypadku. Wtedy powiedziałeś mi, że jestem Twoim aniołem.
Wczoraj nie potrafiłam uratować Ciebie. Nie chciałeś.

I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut - zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?

...

Tomek Kasperowicz *23 sierpnia 1992 - + 4 lipca 2008

Synku...

Jakiś pan na dziewiątej godzinie otwiera kefir i rozlewa go po kolanach dziewczyny w wieku lat sześćdziesięciu, co siedzi na przeciwko niego i ma spódnicę z falbaną. Dziewczyna piszczy, jak podlotek i dzieli się z nim swoją torebką po głowie, po czym obrażona szuka miejsca w innym wagonie. A pan rozmaślony, obtorebkowiony spogląda za nią tęsknym wzrokiem i przyzywa i nazywa, per ku per su per ka.

A słońce rzyga, jakby się upiło swoim ciepłem i powoli stacza się nad horyzont, plując świetlikami i krztusząc się włochatym kłacznieniem chmur maczanych w jodynie i atramencie.

Konduktor wlazł mi do gardła, podrażnił moje struny głosowe, które rozciągając się na odległość między słodką wargą dolną, a jego uchem ropuchem wykrzykiwały tak! przez totaktototak. Niechybnie może i doszłoby do bajkowego zakończenia, w którym to ucho zmienia się w księcia, ale na co mi książę z przyczepionym do głowy konduktorem. Toteż zapłaciłam tylko za bilet, by już po chwili włożyć go między bajki.

***

Nigdy nie będzie takiego lata, nigdy nie będzie takiego lata. Linda siedzi na przeciwko mnie i zamiast gotować kalafiory wyrywa mi ciastka, gazety, kolę i wędliny, mówiąc, że to już na nic, że wszystko było, i że takiej drugiej nocy nie będziesz już miał, takiej łaski bogów, nie będziesz już miał. A ja przecież mam dwie ręce, dwie nogi, dwie piersi kobiece i wiem, że wszystkie najpiękniejsze i najcieplejsze lata są jeszcze przede mną. I że po latach, powiem tak.
Totaktototak!

Lekki stuk płytki o parapet. Podrywam się z pościeli, w której i tak nie śpię, rozsuwam zasłony i patrzę, jak to słońce blade i rozkapryszone, niczym niepełnoletnia panna młoda wdziera mi się do pokoju, całuje mnie po policzkach i ładuje się do łóżka, zastępując mnie w nim już do końca nocy. Ja tymczasem na krótką koszulkę narzucam stary sweter ojca, w którym zwykłam się rozbijać po okolicznych lasach, na stopy wciskam trampki przygotowane, jeszcze wieczorem do podróży pierwszych, podróży dalekich i najzwyczajniej w świecie wymykam się przez to parterowe okno, tak, jak zwykłam to robić w wieku lat piętnastu, szesnastu, siedemnastu, z Natalką, Piotrkiem, Kasią, gdy przychodziły noce czerwcowe, skoro do wędrówek i podbojów przestrzeni.

***

Siadam na parapecie i śmieję się ukradkiem, bo mimo tego, że nie jest wcale wysoko, to ja się wstydzę, rumienię się, waham, że nie przystoi, że prawie dwadzieścia trzy, że iiiiiiiii ( tu ciche piski i chichy), i że chyba totalnie na mózg upadłam, a jak nie, to na pewno to zaraz nastąpi.

A Ty z lat najdawniejszych, z których wysupłałeś mnie zaledwie wczoraj i przygarnąłeś w pełni człowieczeństwa, mimo dystansów, pasjansów, pozornej nieznajomości i ostatniego cześć, w okolicach wstępującej piętnastki, śmiejesz się do mnie i wyciągasz rękę, i mówisz, że następnym razem przyniesiesz linę, ale teraz muszę sobie poradzić bez niej. I dodajesz jeszcze poważnym tonem: - Julio, skacz!, a w tym tonie jest i to nasze wczorajsze wieczorne spotkanie przy stoisku z watą cukrową, bo okoliczny festyn przyjechał pobajdurzyć; jest i stawanie się pogód, szmery strumieni dawne, pewność na to, że ludzie nigdy nie są sobie obcy i że warto wracać, warto rozmawiać, dzielić się sobą z przeszłości, by wrastać w siebie na przyszłość.

Toteż pokonuję te dwieście centymetrów malowniczo rozwalając sobie łokieć o parapet, a Ty pukasz się w głowę i łatasz mnie zupełnie profesjonalnie, mówiąc coś o babach, co z parapetów na księżyc chciały doskoczyć.

A potem ładujemy się na rowery, które tu ze sobą przytargałeś o tej wykwintnej i subtelnej porze, i wybieramy się gdzieś tam przed siebie, żeby głębiej pooddychać, żeby się zasłuchać, żeby porozmawiać, jak przy spowiedzi o tym, że boli, że cieszy, żeby człowiek był człowiekiem; lecą liście, szumi w lesie, wiatr z obłoków warkocz plecie i że tego trzymać się trzeba.
I jeszcze, żeby się nigdy nie poddać, żeby walczyć o siebie, o ten swój środek, który się znajduje na wysokości złożonych rąk, i żeby pamiętać, że tak naprawdę, mimo wszystkiego, jest się niezastąpionym, niezbywalnym i jedynym.

- Nie ma Ciebie drugiej. Nie ma Ciebie innej. Taką Cię znam, taką Cię znam...

Dzięki Piotr.

Nie byłoby w tym może i nic dziwnego, gdyby nie fakt, że w sklepie owym pracuje Don Kichot, Hrabia Roland, sam jaśnie wielmożny Jeremi Wiśniwiecky, Percewal z Walli, czy inny Sir Robin, - jednym słowem rycerz pełną buziunią, rodem z kazuistycznych dialogów średniowiecznych.

Już od progu wita nas szerokim uśmiechem, kłania się w pas!, zachęca do zakupów, zakrzykuje gromko, ilustrując okrzyki gestami, wymachuje laserem do odczytywania kodów i kręci się na pięcie. Jako, że włosy ma uhodowane do brody, z naturalnym podszyciem loków, a brodą ową spiszastą i z wąsem znacznym,podejrzewanie go moje niecne o rodowód dworski jest w jakiejś tam mierze usprawiedliwione.
Charakterystyczna rzecz: ma cyrkumfleksowy zaśpiew. Właściwie to nie mówi, a melodeklamuje, kładąc nacisk zawsze na ostatnią sylabę i wydłużając ją z dodatkiem vibratto. Kiedy podchodzi się do niego z koszykiem pełnym specjałów, banałów, to o każdym ma zwyczaj coś powiedzieć: a to, że pasztet wygrał ostatnio konkurs w kategorii: pasztet roku, a to, że kola lajt lajt lajt lajt ( jak widać powtórzenia są jedną z jego ulubionych form ekspersji), a to znowu, że chlebuś, o chlebuś tak tak, czy ser, seeeeeer. Każdą rzecz zauważa, każdej się grzecznie dziwi. Po czym taskuje wszystko laserem - ruchem kurtuazyjnym i eleganckim, stając na palcach i z nich opadając, by na koniec zamachem totalnym wcisnąć kasowy przycisk, uruchomić zapadnię kasą zwaną i wydać z niej resztę. Aby dopełnić dzieła żongluje monetami!, przesypuje je z ręki do ręki i kłania się w pas! pytając, czy coś jeszcze będzie.

Zazwyczaj w powadze i dostojeństwie docieram tylko do tego momentu, w którym laser odbywa swoje dzikie akrobacje, toteż na ostateczne zapytanie przecząco kiwam głową dusząc się i krztusząc, i żeby nie wyjść na niegrzeczną - dygam, przed opuszczeniem jego przybytku.

***

Przyjemność płynąca z zakupów, zakupy na poprawienie humoru, shopping - dopiero w tym kontekście te słowa nabierają znaczenia. Co więcej - sprawiają, że wybieranie sera, stanie w kolejce i otwieranie portfela, to prawdziwa sztuka. No cóż, jaki pan, taki kram:)

***

Cóż to jest epoka genialna i kiedy to było? Tu zmuszeni jesteśmy stać się na chwilę całkiem ezoteryczni jak pan Bosco z Mediolanu, i zniżyć nasz głos do wnikliwego szeptu. Musimy pointować nasze wywody wieloznacznymi uśmiechami i, jak szczyptę soli, rozcierać w koniuszkach palców delikatną materię imponderabiliów. Nie nasza wina, jeżeli czasami będziemy mieli wygląd tych sprzedawców niewidzialnych tkanin, demonstrujących w wyszukanych gestach oszukańczy swój towar.

Więc czy epoka genialna zdarzyła się, czy nie zdarzyła? Trudno odpowiedzieć. I tak i nie. Bo są rzeczy, które się całkiem, do końca, nie mogą zdarzyć. Są za wielkie, ażeby się zmieścić w zdarzeniu, i za wspaniałe. Próbują one tylko się zdarzyć, próbują gruntu rzeczywistości, czy je uniesie. I wnet się cofają, bojąc się utracić swą integralność w ułomności realizacji. A jeśli nadłamały swój kapitał, pogubiły to i owo w tych próbach inkarnacji, to wnet, zazdrosne, odbierają swą własność, odwołują ją z powrotem, reinterują się i potem w biografii naszej zostają te białe plamy, wonne stygmaty, te pogubione srebrne ślady bosych nóg anielskich, rozsiane ogromnymi krokami po naszych dniach i nocach, podczas gdy ta pełnia chwały przybiera i uzupełnia się nieustannie i kulminuje nad nami, przekraczając w triumfie zachwyt po zachwycie.

A jednak w pewnym sensie mieści się ona cała i integralna w każdej ze swych ułomnych i fragmentarycznych inkarnacyj. Zachodzi tu zjawisko reprezentacji i zastępczego bytu. Jakieś zdarzenie, może być co do swej proweniencji i swoich własnych środków małe i ubogie, a jednak, zbliżone do oka, może otwierać w swoim wnętrzu nieskończoną i promienną perspektywę dzięki temu, że wyższy byt usiłuje w nim się wyrazić i gwałtownie w nim błyszczy. Tak tedy będziemy zbierali te aluzje, te ziemskie przybliżenia, te stacje i etapy po drogach naszego życia, jak ułamki potłuczonego zwierciadła.

Będziemy zbierali po kawałku to, co jest jedno i niepodzielne, naszą wielką epokę, genialną epokę naszego życia.

Możeśmy ją w diminucyjnym zapędzie, sterroryzowani nieobjętością transcendentu – zbyt ograniczyli, zakwestionowali i zachwiali. Gdyż mimo wszystkich zastrzeżeń: ona była.

Ona była i nic nam nie zabierze tej pewności, tego świetlanego smaku, który mamy jeszcze na języku, tego zimnego ognia na podniebieniu, tego westchnienia, szerokiego jak niebo i świeżego, jak haust czystej ultramaryny.

Dzieciństwo.

- Ale musisz uwzględnić konwencję, której sfera Fermiego w tej sytuacji k podlega.

Młodzieniec w koszulce w poziome pasy uwzględniający swą osobą konwencję zgoła inną od tej dyskusyjnej, bo - njustajldizajn, - popatrzył na apologetów wyżej wymienionego Fermiego z miną niezbyt rozgarniętą, acz najlepszą, na jaką go było stać, po czym wyłączył się ze sfery działania również wyżej wymienionej dziury, albowiem toaleta się zwolniła. I klops.

Starając się nie zepsuć naukowej atmosfery, która w jednej chwili zapanowała przy stoliku sąsiednim, zwróciłam się do K. zapytana o składniki naszego pola w sposób aksjologicznie nacechowany antycypując paradygmat następujący: ser, polędwica, cebula, bekon; co K. rezolutnie i inteligentnie sparafrazował do tezy: ser, pomidor, szynka, cebula i czosnek. Trudno mi się było z tak przeprowadzonym dowodem nie zgodzić, toteż przyjęłam go za swój.

Jakaś para na godzinie drugiej od sfery Fermiego nie wzięła specjalnie do siebie wpływu dziury na zachowanie się studentów w lokalu typu pizzeria o współrzędnych: szybko i smacznie, i przystąpiła do zanalizowania zagadnień związanych z chamskim zachowaniem się A. i smaczną pizzą o paradygmacie wykonawczym: ser, szynka, świnka, co uznałam za przejaw totalnej ignorancji i przy pomocy siły woli ( Fw) wyłączyłam ją z działania sfery Fr.

Nie przestając bezczelnie przy tym przysłuchiwać się falom sąsiedniego stolika-matki próbowałam fizycznie zależnie upić pepsi, tak, żeby to moje F działające na m w czasie t, nie zakłóciło ruchów protonów w obrębie dziury należącej do sfery Fermiego. K. jednocześnie wprawiając w drgania menu i wykonując przy tym pracę o wartości nieskończenie niewiadomych mi ilości kilodżuli orzekł z punktu widzenia swojej naukowej orientacji podnosząc głos do natężenia głos>normalnejilościjednostekgłosowych: - Bawidełka. Jak nic.

***

Natchniona przez naukową konwersację w lokalu użyteczności publicznej o tendencjach motłochowych, zastanawiałam się więc - podczas konsumowania swojej pizzy - w jaki sposób jej promień wpływa na obwód mojej talii i czy dziury, które niecnie żłobię widelcem w jej cudownie chrupkiej m nie mają przypadkiem takiej ilości protonów, że moja osobista sfera Fermiego nie wytrzyma i przeskoczy z obwodu: 60+całe mnóstwo czekolady, do 60+cmc+1.

Będąc jednakże oświeconą i nieskończenie mądrą osobą, przypomniałam sobie w tejże samej chwili - genialny w swoich założeniach rachunek prawdopodobieństwa i wyszło mi, że przy takowym zerowym mam szansę otrzymać w wyniku następującej reakcji protonowej wynik typu: 60+cmc-1, co też poprawiło mi humor i udowodniło genialną w swych założeniach tezę K., w której paradygmat: ser, pomidor, szynka, cebula, czosnek, wpisany w koło o promieniu r i pole o rozmiarze: duża pizza, są warunkiem istnienia przyjemności płynącej z jedzenia.

Co należało dowieść.

I tak - poprzez podsumowanie dwumiesięcznych, marcowo-kwietniowych statystyk wychodzi nam na to, że stronę w tych dniach odwiedziło ponad piętnaście tysięcy osób, co nam daje dwieście koma pięćdziesiąt pięć osób na dzień, a bez ekscesów matematycznych - wiela człeka, co się nam przez te pielesze przewija, w pieleszach tych śpi, łazi, snuje, czy też spamuje.

W perspektywie dziesięciu miesięcy - w których to czasie prowadzę ten przybytek rozpusty i namiętności, przy ugoszczeniu bez mała czterdziestu pięciu tysięcy osób o różnych porach dnia i nocy, w różnych czasoprzestrzeniach i zwierzeniach, najchętniej wstukiwaną frazą internautów, prowadzącą na baw.com, jest - serduszko (1,309), zdecydowany faworyt, a dalej za nim gimnazjalistki - w różnych kombinacjach (315), świnie, guziec (455), pałer rendżers (171), bawidełka (189) i harem (magiczne 69). Z mniej popularnych, aczkolwiek często wpisywanych mamy tutaj: 64-tańczące parabole, 64-cochones, 52-bohun, 49-palma wielkanocna, czy męskie rzeczy, w liczbie aż 46. Od czterdziestu - zaczyna się wszystko, co chcielibyście wiedzieć o Schulzu z jego stopami włącznie.

Stopy jakoś w ogóle są uprzywilejowane na tym blogu. Mamy tutaj bowiem: stopy gimnazjalistek, dojrzałe stopy panów, stopy u Schulza, polskie stopy naj, rajstopy, stopy o wschodzie słońca i stopy na gorąco. Tak, to zdecydowanie najbardziej reprezentatywna część ciała na Bawidełkach. Za nimi daleko, daleko w tyle są fantastyczne biodra okalające, kolano z bigosem, bandażowane oczy, kikutowe paznokcie i wspomniana już wyżej śledziona śledziona.

Wielką wizytówką bloga jest oczywiśnie też, również przytoczony powyżej, dział gimnazjalny, a więc: stopy gimnazjalistek, zboczone gimnazjalistki, pamiętniki gimnazjalistek, gimnazjalistki w skafandrach, gimnazjalistki w bieliźnie, w pończochach, w dresach, w końcu: gimnazjalne doświadczenia prymarne i gimnazjum kurwa jego mać.

Resztę fraz, nazw, pragnień i namiętności internautów szanownych możemy podzielić na kilka podgrup, od banałów poczynając: ach, och, ej, myśli, pierdoły, świnie, a na słownictwie specjalistycznym kończąc.
Dla porządku przedstawiamy je w następujących katalogach:
# nauki ścisłe - posadzki matematyczne, jak dodać, żeby wyszło sześćdziesiąt dziewięć ( 1+1 - przyp. aut.), trzecia zasada dynamiki w tramwaju, palma i jej funkcje, białe tabletki z trójkątem, trójkąt pięcioramienny, dziki seks matematyków.
# nauki humanistyczne - życie kobiet przed emancypacją, wymyślona baśń na suficie, czym się bawili chłopcy z placu broni (sławy- przyp. aut.), tragizm anny bovary (!), seksowne dziady, kto chciał nałkowską, pierdolić żeromskiego.
# stosunki międzynarodowe - wietnam pig, eunuchy w haremie koniecznie azja!, jak zrobić czapki dla jaskółek, kraina pałer rendżers, intymne kontakty września, czy fak ju.
# przedmioty codziennego użytku - zegar z koniem, trzepak ze śmietaną, trupie pomarańcze, pobite jaja.
# odwieczne pytania ludzkości - dlaczego nie lubię gołębi?, jak zaprosić kobietę na kawę? czy jak jestem zmęczona to wypada mi być wyrozumiałą?, co lubi jeść ronaldo? co robić gdy syn zamyka oczy podczas jedzenia naleśników?
# eufemizmy - nieskończony kretyn, czapmen, kobieta kobyła, facet burdel, kobieta wieloryb.

Do perełek zaliczyć ponad to można: rozdziewiczanie kretów, ptaka kozę, miłosne wypadki motocyklowe i herbatę z kartoflem.

***

Z okazji dziesięciomiesięcznej bytności bloga wszystkim Czytelnikom Bawidełek serdecznie dziękuję za namiętne i chętne odwiedziny tychże i jak zawsze - polecam się na przyszłość.
Ukłony, Mag.

Pytanie wyrosło przede mną niczym dorodna warząchew wśród pól i zbóż kołyszących się niwami chochli, skrobaków i tłuczków, przed kucharzem nieumiejętnym, choć doskonałym w swej nieumiejętnej umiejętności przypalania wody i solenia herbaty.

Przez chwilę wertowałam kartoteki wszystkich znajomych, przypadkowe spotkania, zaczytania, dzienniki pociągowe, kawy zbożowe pite po barach trzeciego świata, ale Fiflaka wśród nich nie było. Przyznałam się więc do totalnej ignorancji i havunołajdijam odnośnie znajomości takich jegomości, i zapytałam grzecznie acz podejrzliwie, o powody, dla których zostaję zagajana w sposób obcesowy i odrobinę natrętny, przez tego blond pana, w butach na rzep, od rana, na na na na.

- Niestety nie znam – mówię tak skromnie.

Pan tak z ukosa, ze smarkiem z nosa, okiem figlarnym, ciemnym, nachalnym mruga, że do mnie wielce zadziornie.

- Zna pani. Załoze śe.

- Ja też.

Do rozmowy, w dzień słońcowy włącza się Pan Dziadek boczny, rześki, siwy, granat oczny i z uśmiechem, nie oblechem, kiwa do mnie brody mechem.

- Ja też?

Pytam grzecznie. Wobec szturmu porannego, gdzieś na drodze Kaufland Love - pętla giętka, tramwajowe tam smoczyska pędzą stadnie, biorę, godzę się bezwładnie - na Fiflaka.

***

Osiem i trójka, trójka i osiem, trasa Piątkowska, dziadek i Tosiek. A tak dokładniej: to Pan Tonisław. Rodzice, zda się, więzi ułańskie, onomastyka, ach dynamika. - To zna go Pfani!

Jestem do bani. Jasne, że nie znam, cóżże poradzę. Dziadek mi mruga: to naprowadzę, a ja jak zawsze w takim spotkaniu, wciągam się, daję, jedźmy tramwaju!

- Bo prose pani, ja go spotkałem tu wczoraj. Wczoraj... Wczoraj... Wczoraj...

I się zamyślił. Dziadek mi mruga. To mi wygląda - podryw na wnuka, ale niech będzie. Już zaraz maj. Fiflak, nie Fiflak, byle był naj!

- Jak on wygląda? - pytam się ładnie.

Dziadek mi mruga! A niech to, myślę - słodko, kapryśnie, niechaj mu za to oko wypadnie.

- Wyglądnie ładnie - Tosiek orzeka - Chudy i zwiły.

- Jaki?

Zawiły, problem się robi. Na dziadka to już nawet nie patrzę, wiem, że mi mruga, choć może właśnie wpadło mu niecnie coś do óczdołu. Nie wiem i badam obu pospołu.

- Zwiły, no taki, jak u ślimaka.

Dziwna natura tego Fiflaka zaczyna bawić mnie niezmierzenie. Jestem stracona, prawie się żenię z tym pięciolatkiem, co mi rozprawia o cudach świata, bajkach i śnieniach, dziadek mi mruga, nic się nie zmienia.

- Fiflak to będzie taki czarodziej - mówi mi mały.

Taki dzień co dzień to się nie zdarza. Mówię mu na to: - Niech nam czaruje i zrobi lato.

Mały się śmieje, dziadek mi mruga, mija minuta jedna i druga, a mnie wysiadać trzeba naprędce. Żegnam się, Tosiek wyciąga w ręce do mnie totalnie pomiętoszone kwiaty mleczowe i jak pierścionek daje mi klejąc się niepomiernie. Dziękuję pięknie, mówię śmiertelnie - ważnie i mądrze, tak, jak w senacie - że na herbacie razem z Fiflakiem są tak widziani mile ach za to, jak za oknami palące lato.

***

Morał się taki z tego wyłania: Mickiewicz uczył Dziadów mrugania.

W tym czasie sąsiad namiętnie wwiercał się w spokojność swojej żony, głośny, ciężki, napalony, jak gdyby naturalnie wkomponowany w to popołudnie przynależne brudnie i butnie jękom. Ręką sięgnąłeś po szklankę.

Wtedy sąsiad wszedł na wyższy stopień remanentów, z ręcznego na techniczny, głośny, ciężki, aż bakchiczny, do namiętnej pasji wiodąc żonę, mnie, sufit z podłogą, cały blok, bo choć niedziela jemu robót się zachciewa. Tynk się sypie.

A ty łykiem wzburzasz wannę moich bioder tak, że dłużej już nie mogę i podchodzę ciebie sobie, patrząc jak to słońce błogie się odbija w katafalkach małych węży na firankach i w pryzmacie szyby drzwiowej kręci tęcze pokojowe. Sok jabłkowy.

To jest chwila, w której sąsiad rozpoczyna znowu swoje penetracje ścian. Pan za oknem wrzasnął skromnie do idących kwietniem pań, że za rogiem w naszym sklepie można dostać bułki z mlekiem, sernik, piernik, kalarepę - taki fun.

A ja patrzę okiem, bokiem, jak nalewasz sok. Co z okien - zdjął pijackie plucie słońca i odbija się paląco w zalewanym trzmielu nam. Taki robak, param pam.