Jeśli nie chcesz za 20 lat mieć wyrzutów sumienia...

Jeśli nie chcesz pewnego dnia obudzić się z poczuciem, że zmarnowałeś swoje życie...

ArtAnimAkcja?

Kultowe polskie bajki z nowymi ścieżkami dźwiękowymi!

"Zaczarowany ołówek na jazzowo?

"Pomysłowy Dobromir" z muzyką elektroakustyczną w tle?

Taperowanie do filmów niemych jest już passé. Nadeszła nowa era, Klub Filmowy "Introspekcja" zaprasza na przegląd kultowych polskich bajek z nowymi ścieżkami dźwiękowymi. Wystąpią najlepsi polscy jazzmani - Marek Napiórkowski & Henryk Miśkiewicz Quartet oraz Marcin Wasilewski ze swoim trio. Wrocław reprezentować będą Me Myself And I oraz DJ Teskko.

6 lipca

Marek Napiórkowski & Henryk Miśkiewicz Quartet + "Dziwne przygody Koziołka Matołka

"Marcin Wasilewski Trio + "Zaczarowany ołówek"

13 lipca

Me Myself And I + "Pomysłowy Dobromir"

+++

AFTERPARTY "BEASTIE BOLEK" BY DJ TESKKO - 13.07.2008 / GODZ. 22:00

JAZZ KLUB RURA / UL. ŁAZIENNA 4

Live Act na 2 gramofony, mikser, laptop i różne elektroniczne zabawki. W programie mash up'y vs Bolek i Lolek. Po live'akcie DJ SET - regularne afterparty z polskimi animacjami w tle - funk, breaki, spokojny baltimore club, baile funk.

Więcej na www.introspekcja.art.pl

]]> http://wychowaniedziecka.wordpress.com/?p=83 Sun, 08 Jun 2008 07:21:11 +0000 Arkadiusz http://wychowaniedziecka.wordpress.com/?p=83
Zakochany słowik

Serce to pałac szklany, gdy pęknie nie można go naprawić.

Mały Pablo był bardzo wesołym dzieckiem i wielkim marzycielem. Mieszkał w małej, nadmorskiej wiosce rybackiej, w której pełno było opowieści o skrzyniach pełnych złota, srebra i diamentów. Dokładnie tydzień temu skończył budować swój kolejny mały okręt piracki. Uwielbiał to robić.

Któregoś dnia, gdy przesiadywał na nadmorskiej przystani, zauważył Starego Marynarza łowiącego ryby i podszedł do niego. To właśnie on pomógł kiedyś Małemu Pablo zbudować jego pierwszy statek. Nauczał go wszystkiego, co o nich wiedział.

— Dzień dobry — zawołał już z daleka chłopiec.

— Ach, to ty… — odpowiedział Stary Marynarz, wyciągając z ust dymiącą mocno fajkę. Zaczęli rozmawiać o okrętach, o życiu i spierać się, jak najlepiej upiec rybę na ognisku.

W którymś momencie Stary Marynarz zapytał chłopca:

— Czy wiesz, dlaczego udało ci się zbudować twój pierwszy mały okręt piracki?

Mały Pablo bez długiego zastanawiania się odpowiedział:

— Dlatego, że mój tata nauczył mnie posługiwać się młotkiem i piłą do drewna?

Starzec się uśmiechnął i odparł:

— To na pewno też ci pomogło, ale udało ci się, bo nie jesteś taki, jak pewien wróbel

Tym razem chłopiec już nic nie rozumiał.

„Co ja mam wspólnego z wróblami? Przecież nie jestem ptakiem” — myślał Pablo.

Stary Marynarz zauważył zakłopotanie na twarzy młodego przyjacie-la i powiedział:

— Opowiem ci bajkę o trzech wróblach, a ty słuchaj uważnie, bo na koniec zadam ci pytanie.

I zaczął opowiadać:

— W nocy była przerażająca ulewa! Lało jak z cebra. Grzmoty rozlegały się co chwila, a błyskawice raz po raz przeszywały niebo. Na szczęście rankiem wszystko się uspokoiło: ucichły wiatry, wyjrzało słonko, zrobiło się ciepło i przyjemnie. Wszędzie było pełno nowych kałuż, więc trzy wróble postanowiły się w nich wykąpać. Po kąpieli, chcąc się wysuszyć i wygrzać na słońcu, usiadły na grubej gałęzi i rozmawiały między sobą — snuł swoją opowieść Stary Marynarz, a Mały Pablo ciągle słuchał. — Trajkotały o wszystkim: o pogodzie, o wczorajszej burzy, o tym, ile który złapał wczoraj dżdżownic, i o tej pysznej bułce znalezionej trzy dni temu na przystani. W którymś momencie jeden z wróbli powiedział do kolegów na gałęzi, że już się wygrzał i odlatuje. Teraz ja pytam ciebie — powiedział Stary Marynarz. — Ile wróbli zostało na gałęzi?

Mały Pablo odrzekł:

— Jeżeli na gałęzi siedziały trzy wróble, a jeden odleciał, to odpowiedź jest prosta: zostały dwa

Starzec odrzekł w sposób zdecydowany:

— Zła odpowiedź.

— Dlaczego? Przecież były trzy wróble, a jeden odleciał — zdziwił się Mały Pablo.

— Główny bohater mojej opowieści, czyli trzeci wróbel, jedynie po-wiedział, że chce odfrunąć, ale wcale nie odfrunął i pewnie dalej tam siedzi — wyjaśnił Stary Marynarz.

— Widzisz — kontynuował Starzec — ludzie bardzo często zachowują się jak ten trzeci wróbel: mówią, że chcą coś zrobić, ale tego nie robią, narzekają, że coś im się nie podoba, ale nie próbują tego zmienić, dzielą się z innymi swoimi marzeniami, ale nie starają się ich spełnić. Ty na szczęście nie zachowałeś się jak trzeci wróbel. Nie tylko mówiłeś, że chcesz zbudować swój mały okręt piracki, ale go naprawdę budowałeś. Właśnie dlatego ci się udało.

Mały Pablo był tak bardzo pod wrażeniem nauki płynącej z bajki o trzech wróblach, że nie mówił nic, tylko słuchał.

— Jeżeli chcesz w życiu coś osiągnąć — kontynuował Stary Marynarz — nigdy nie możesz zachowywać się jak trzeci wróbel. Nieważne, kim chcesz w życiu zostać i co chcesz robić. Możesz być, kim zechcesz, i możesz osiągnąć absolutnie wszystko, jeżeli tylko zamiast rzucać słowa na wiatr, niczym trzeci wróbel, będziesz faktycznie działał.

Truskawkowy Milioner – Robert Maicher

Prawdziwa historia milionera – od zbierania truskawek do pierwszego miliona w wieku 26 lat

Poznaj młodego człowieka, pochodzącego z małej miejscowości, lecz mającego wielkie marzenia! Poprzez wiele prób i błędów niemal samodzielnie poznawał prawa prowadzące do finansowej niezależności. Swoją wiedzą i doświadczeniem pragnie podzielić się z Tobą – by Twoja droga do sukcesu była łatwiejsza. A wiadomo – sukcesu najlepiej uczyć się od tych, którzy sami odnieśli sukces…
zobacz : Truskawkowy Milioner

Mały Pablo był bardzo wesołym dzieckiem i wielkim marzycielem. Szczególnie wtedy, gdy usłyszał cokolwiek na temat piratów i ich pirackich statków. Mieszkał w małej, nadmorskiej wiosce rybackiej, w której słyszał mnóstwo opowieści o skrzyniach pełnych złota, srebra i diamentów.

Uwielbiał przesiadywać w porcie, gdy tylko miał wolną chwilę. Podziwiał tam wszystkie wpływające i wypływające okręty oraz słuchał niekończących się opowieści starych marynarzy o piratach.

Nic nie rozpalało tak bardzo wyobraźni Małego Pablo, jak huk armat, brzęk skrzyżowanych mieczy i mknące przez morza i oceany floty okrętów.

Któregoś dnia, przesiadując kolejne popołudnie w porcie, gdy już słońce za chwilę miało schować się na horyzoncie i gdy morze mieniło się kolorami — czerwonym, pomarańczowym i fioletowym — Mały Pablo postanowił:

—Zbuduję sobie swój własny, mały okręt!

Wyciągnął z tornistra kawałek kartki, ołówek i zaczął szkicować projekt swojego żaglowca. Z opowieści o kapitanie Hooku zaczerpnął pomysł, by jego piracki okręt miał aż trzy maszty:

— Dzięki dużej liczbie żagli i małemu zanurzeniu mój statek będzie bardzo szybki i zwrotny — myślał Mały Pablo.

Jeszcze tylko zaprojektował dwa duże skośne żagle, dzięki którym okręt bez problemów mógł pływać przy prawie każdej pogodzie — i już projekt był gotowy.

Ledwo mały konstruktor skończył szkicować swój okręt, a już oczami wyobraźni widział go, jak mknie po wodzie.

Mały Pablo pobiegł co sił w nogach do przydomowego warsztatu ojca i zabrał się do roboty. Od tego dnia, po każdym powrocie ze szkoły, godzinami przesiadywał w warsztacie ojca i pracował nad swoim okrętem.

Po dwóch tygodniach jego mały żaglowiec był już gotowy. Pełen nadziei zaniósł go do portu i postawił na wodzie. Statek jednak nie ruszył. Postawił go w kilku innych, bardziej wietrznych miejscach. Statek nadal nie ruszał.

Zawiedziony trochę chłopak postanowił swój okręt przerobić. Po dokonaniu zmian, po tygodniu znowu wrócił do portu, postawił trójmasztowiec na wodzie i… Tym razem okręcik obracał się w miejscu, zamiast płynąć do przodu. Mały Pablo był bardzo rozczarowany. Ponad miesiąc pracował nad swoim okrętem, a on nadal nie chciał pływać.

— Co zrobiłem źle, że mój okręt nie płynie? – zastanawiał się.

— Dlaczego jesteś taki smutny? — zapytał stary marynarz. Młody konstruktor statku, który nie chciał pływać, opowiedział mu całą historię.

Zrezygnowanego chłopca zauważył pewien stary marynarz. Mały Pablo często go widział, przesiadującego w porcie i palącego fajkę.

Na to stary marynarz odpowiedział:

— A ty w ogóle znasz się na budowaniu statków?Robiłeś to już kiedyś? Pytałeś o radę kogoś, kto się na tym zna?

Mały Pablo tylko kiwał głową, że nie.

Stary marynarz się tylko uśmiechnął i powiedział:

— Zapamiętaj, chłopcze, dobrze to, co Ci teraz powiem: jeżeli chcesz coś w życiu osiągnąć, jeżeli chcesz coś zrobić lub się czegoś nauczyć, ucz się od kogoś, kto się na tym dobrze zna.

Po chwili starzec kontynuował:

— Jeżeli chcesz upiec chleb, zapytaj o radę piekarza, a nie drukarza. Jeżeli chcesz zbudować dom, zapytaj o pomoc murarza i dekarza, a nie rolnika. Tak samo jest ze statkami: chcesz zbudować szybki i zwinny okręt, więc pytaj o radę konstruktora statków.

Mały Pablo zrozumiał, co mówił do niego stary marynarz, i zapytał:

— A gdzie mogę znaleźć osobę, która zna się na budowaniu statków, by mi pomogła?

Starzec odpowiedział:

Masz szczęście, młody człowieku. Mój dziadek budował najszybsze okręty na świecie, mój ojciec budował największe okręty na świecie, a ja przez całe życie budowałem najszybsze, największe i najbardziej zwrotne okręty na świecie. Pomogę ci…

W ten oto sposób Mały Pablo codziennie po południu przesiadywał w porcie ze starym marynarzem, który wiedział o morzu, statkach i piratach chyba wszystko. Marynarz uczył go budowy okrętów. Tłumaczył, z jakiego drewna je budować, jakie mają mieć proporcje, jak wielkie maszty i ile żagli.

Po miesiącu Mały Pablo, wiedząc już trochę więcej o konstrukcji statków, zbudował całkiem nowy okręt. Razem ze starym marynarzem wodowali go podczas pięknego zachodu słońca. Wiatr w porcie nie był wcale silny, a mimo to okręt Pabla mknął po wodzie bardzo szybko.

Mały Pablo był zadowolony z siebie i swojego małego okrętu. Był szczęśliwy i wdzięczny za to, czego się mógł nauczyć. Najbardziej jednak zapamiętał pierwszą lekcję starego marynarza:

— Jeżeli chcesz coś zrobić lub się czegoś nauczyć, ucz się od kogoś, kto się na tym dobrze zna.

Truskawkowy Milioner – Robert Maicher

Prawdziwa historia milionera – od zbierania truskawek do pierwszego miliona w wieku 26 lat

Poznaj młodego człowieka, pochodzącego z małej miejscowości, lecz mającego wielkie marzenia! Poprzez wiele prób i błędów niemal samodzielnie poznawał prawa prowadzące do finansowej niezależności. Swoją wiedzą i doświadczeniem pragnie podzielić się z Tobą – by Twoja droga do sukcesu była łatwiejsza. A wiadomo – sukcesu najlepiej uczyć się od tych, którzy sami odnieśli sukces…
zobacz : Truskawkowy Milioner

Mały Pablo był bardzo wesołym dzieckiem. Bardzo lubił się bawić z innymi dziećmi we wszystkie gry i zabawy. Lubił chodzić do szkoły. Na każdej przerwie między lekcjami grał z kolegami w piłkę na boisku. Zawsze był uśmiechnięty i wesoły...

Ze szkoły biegł do domu co sił w nogach – by zdążyć na pyszny obiad. Jego mama był wyśmienitą gospodynią. Już z daleka można było wyczuć w powietrzu woń przygotowanego posiłku. Wtedy chłopiec biegł jeszcze szybciej.

I tak Mały Pablo nie miałby żadnych zmartwień, gdyby nie ten przepiękny tornister, który widział miesiąc temu na wystawie. Bardzo mu się podobał. Był kolorowy, miał z każdej strony po dwa szkiełka odblaskowe w kształcie lwa. Chłopiec śnił o nim co noc. Niestety, jego rodziców nie było stać na tak drogi tornister, a Mały Pablo każdy grosz, który otrzymał w prezencie na urodziny albo od dziadka, natychmiast wydawał na lody i cukierki.

Gdy kolejny raz przechodził koło sklepu, gdzie na wystawie wisiał jego wymarzony tornister, Mały Pablo powiedział:

– Muszę coś zrobić, by go mieć!

Wracając do domu, ciągle myślał, co tu zrobić, by mieć pieniądze, żeby móc sobie go kupić. I nagle wykrzyknął:

– Już wiem!

Wpadł do domu, nawet nie ucałował mamy, która jak co dzień czekała na niego z obiadem. Tym razem było to jego ulubione danie: makaron z sosem bolońskim oraz kompot truskawkowy.

Pobiegł co sił na strych i czegoś szukał. Wszystko przewracał do góry nogami, zaglądał do każdej szafy, aż w końcu rzekł:

– Mam was, znalazłem!

Co znalazł Mały Pablo? Jak myślisz – czego szukał na strychu?

Szukał dwóch świnek-skarbonek – i znalazł je. Były trochę zakurzone, ale gdy je wypolerował, lśniły jak nowe i było najbardziej błyszczącymi skarbonkami na świecie.

– Ale do czego potrzebujesz aż dwóch skarbonek, kochanie? – zapytała mama. – Czy nie wystarczy ci jedna?

Mały Pablo po chwili namysłu odpowiedział:

– Mamo, nie chcę wydawać wszystkich pieniędzy natychmiast na lody i cukierki, bo nie mam później na nic innego. Z drugiej strony, nie chcę oszczędzać wszystkich pieniędzy w skarbonce. Dlatego postanowiłem, że wszystko, co dostanę, będę dzielił na dwie części.

Jego mama była pod wrażeniem tego, co mówił do niej jej syn, a on kontynuował:

– Od dziś, za każdym razem, gdy dostanę 10 zł, to 5 zł wrzucę do pierwszej skarbonki, a drugie 5 zł do drugiej skarbonki. Gdy będę chciał kupić sobie cukierki, będę wyciągał pieniądze tylko z pierwszej skarbonki, a gdy będę chciał kupić coś innego, np. plecak czy książki, wezmę pieniądze z drugiej skarbonki.

Mały Pablo był dumny z siebie i mówiąc to wszystko, miał niesamowity błysk w oczach. Jego mama też była pod wrażeniem – tak dużym, że natychmiast wyciągnęła z portfela dwie monety po 5 zł i wrzuciła po jednej do każdej świnki-skarbonki.

Od tej pory Mały Pablo czynił zawsze tak, jak postanowił: nie wydawał natychmiast wszystkich pieniędzy na lody i cukierki, ale połowę wrzucał do jednej, a drugą połowę do drugiej świnki-skarbonki...

Dzięki temu już kilka miesięcy później mógł z własnych oszczędności kupić sobie wymarzony tornister, a teraz pewnie uczy w szkole inne dzieci, jak oszczędzać za pomocą dwóch świnek-skarbonek.

Truskawkowy Milioner – Robert Maicher

Prawdziwa historia milionera – od zbierania truskawek do pierwszego miliona w wieku 26 lat

Poznaj młodego człowieka, pochodzącego z małej miejscowości, lecz mającego wielkie marzenia! Poprzez wiele prób i błędów niemal samodzielnie poznawał prawa prowadzące do finansowej niezależności. Swoją wiedzą i doświadczeniem pragnie podzielić się z Tobą – by Twoja droga do sukcesu była łatwiejsza. A wiadomo – sukcesu najlepiej uczyć się od tych, którzy sami odnieśli sukces...
zobacz : Truskawkowy Milioner

Rodzice nie są tacy nudni, czasami potrafią wymyślić super zabawę. Wczoraj mama przyniosła jakąś gazetę i długo ją czytała. Potem popatrzyła na mnie i powiedziała do taty, że Oskar jest już duży i trzeba rozpocząć jego naukę samodzielnego spania. Nie wiem, co to oznaczało, ale niech tam.

Wieczorem, kiedy zjadłem kolację i zostałem umyty, mama znowu wzięła do ręki gazetę i zaprowadziła mnie do sypialni, tam gdzie zawsze śpię z rodzicami. Byłem zdziwiony, że wstawia mnie do tego dziwnego pudła ze szczebelkami, ale wtedy mnie olśniło, że to nowa zabawa. Mama położyła mnie, otuliła, poczytała bajkę, ale co rusz patrzyła do tej gazety. Potem wstała i cicho wyszła. No to ja też sobie wstałem w tym pudle i ogryzałem szczebelki, potem wyrzuciłem poduszkę, potem zerwałem kawałek tapety, ale znudziło mi się, więc zacząłem wrzeszczeć. Mama przycwałowała do mnie i znów zaczęło się od początku: czytanie, otulanie i buziaki. Spodobało mi się, bawiliśmy się tak kilkanaście razy.

W końcu przyszedł tata i położył się do łóżka, mama też, ale to nic, zabawa trwała. Była już chyba 24.00, kiedy mama postanowiła, że może da mi pić, bo znów zacząłem krzyczeć. A tata stwierdził, że musi iść rano do pracy i chce spać, no i racja, bo mi się zabawa też znudziła i chciałem do łóżka taty i mamy. Tata wreszcie położył mnie na zwykłe miejsce przy nim. Kiedy mama wróciła, była zła, bo to niewychowawcze (tak powiedziała), ale położyła się obok.

Ja myślę, że była zła, bo ta zabawa jej się też podobała, więc ją poklepałem i powiedziałem, że jutro też się tak pobawimy i pojutrze też. Bo co, dorośli też mogą się z nami pobawić.

Prawda?..:)

Opowiadanie : Moja mama lubi kwiatki

oja mama zabrała mnie do parku, było fajnie. Tam spotkała inne mamy. Pokazywała mi roślinki, kwiatki i takie tam inne bzdety. Postanowiłem zerwać mały kwiatek i dać mamie. Mama bardzo się ucieszyła, ucałowała mnie, ale jakoś nerwowo się rozglądała za jakąś strażą miejską czy czymś takim. No i szybko z tego parku wyszliśmy, prawie biegiem. Ale wiedziałem już, że mama bardzo lubi kwiatki. Kiedy przyszliśmy do domu, mama wzięła się za obiad, a ja myślałem, jak ją uszczęśliwić. U nas na parapecie stoi taka skrzynka, w której mama zasadziła niedawno jakieś małe roślinki, a że wiem już, że mama bardzo lubi kwiatki, to wszedłem na ławę, a stamtąd do parapetu blisko.

Wyjąłem te roślinki, ale trochę tego czarnego na dywan się posypało. Zresztą może to i lepiej, ten dywan taki jasny, bo niedawno go tata kupił, trochę będzie ciemniejszy. Kwiatki zaniosłem do kuchni mamie. Ślicznie się uśmiechałem, kiedy je dawałem i biłem brawo, bo zawsze wszyscy biją mi brawo, jak coś fajnego zrobię. Ale mama miała dziwną minę i oczywiście musiała powiedzieć:

- Oskar, ty mnie, dziecko, wykończysz - i zaczęła coś mi tam tłumaczyć, ale kto by słuchał - już zauważyłem, że na stole ciacho leży. Mama poszła do pokoju, a ja za nią, a tam usłyszałem:

- Jezuuuu! - to chyba było z radości.

Mama kwiatki wyrzuciła, nie wiem czemu, a dywan zaczęła szorować. A przy tym dziwne słowa mówiła, ale tak pod nosem mówiła, więc ich nie słyszałem, ale takich słów jeszcze nie znam. Szkoda, że tak cicho mówiła. Ale co tam, na parapecie stoi jeszcze taki duży kwiat, więc go wyjmę i dam mamie. Bo może ona taka mało ucieszona, bo te kwiatki małe były, a ten jest większy i więcej tego czegoś czarnego na dywan poleci. To może mama, jak będzie znów sprzątać, to wtedy głośniej będzie mówić te nowe słowa. No bo co, trzeba się nowych wyrazów uczyć.

Prawda?..:)

Ewa Pałczyńska Winek
Oskar i reszta
Humorystyczne opowiadania, zakończone jeszcze śmieszniejszymi pointami. Nie tylko dla dzieci…
szczegóły : Oskar i reszta

Moja mama ma bzika na punkcie czystości. Kilka razy dziennie myje mi ręce i buzię, nie narzekam, bo to fajna zabawa, zawsze można coś w łazience zrzucić, pochlapać się wodą. Ilekroć idziemy do łazienki, mówi "idziemy się umyć, bo to bardzo ważna rzecz, każdy musi się myć". Dobra, nie będę się sprzeciwiał. No, ale wczoraj to super było, mama kupiła mi nową szczoteczkę do zębów. Taka jest śliczna i mama pozwala mi samemu nią sobie myć ząbki (aha, proszę młodszych kolegów, ząbki to coś, co doskonale służy za broń w przypadku ataku starszego rodzeństwa. Taty się nie gryzie, bo ma grubą skórę i nic nie poczuje, mamy też nie radzę, bo się obrazi i wtedy nie da wam wafelka).

No i ta szczoteczka stoi w kubeczku w łazience. No więc wieczorem mama mnie zawołała do mycia. Umyliśmy ręce, buzię i całą resztę, a na końcu ząbki. Potem mama mnie postawiła, wytarła i ubrała, ale ja chciałem tę szczoteczkę zobaczyć z bliska i pokazałem mamie, a mama mi ją dała. Ponieważ mama sprzątała, to ja sobie poszedłem, bo mama nie lubi, jak jej przeszkadzać. Aha, mamy jeszcze w domu psa, Sonię, ona mnie bardzo kocha i często, jak mnie spotka, to z radości pokazuje wszystkie zęby. Oboje poszliśmy do kuchni, bo tam najfajniej jest. Sonia troszkę się opierała, ale jej pomogłem wejść do kuchni. Usiedliśmy sobie przy jej misce z wodą i zacząłem pokazywać jej, jak się myje ząbki. Maczałem w jej misce szczoteczkę i raz jej myłem ząbki, a raz sobie. Sonia znowu się opierała, ale jej szybko wytłumaczyłem, że zęby trzeba myć. Ale oczywiście weszła moja mama i jak nas zobaczyła, to zrobiła dziwną minę i zawołała tylko:

- Oskar, dziecko, co robisz, ty mnie wykończysz! – i zakończyła się zabawa.

Swoją drogą nie rozumiem mojej mamy: sama mówi, że higiena ważna rzecz, to Sonia też musi myć ząbki, a po drugie mama jest rozrzutna, bo wyrzuciła nową szczoteczkę do kosza, a taka śliczna była. Ale co tam, jutro na pewno kupi mi nową, a jak nie, to i tak widziałem, że tata też ma nową szczoteczkę. Higiena ważna rzecz. Prawda?

Opowiadanie : Trzeba się dzielić z innymi

Moja mama jest strasznie fajna, bo kupiła mi wiaderko i łopatkę. Wiaderko jest niebieskie, a łopatka żółta. No i poszliśmy do piaskownicy, tam już była Zuza, Mateusz, Tomek i Paulinka. Nie bardzo wiedziałem, do czego te nowe zabawki służą, więc jak zwykle zacząłem je badać zębami. Ale widziałem, jak Tomek łopatką sypie piach do wiaderka, spróbowałem tego piachu, ale mi nie smakował. Paulinka miała różowe wiaderko, a Zuzia seledynowe, co za głupie kolory. My, chłopaki, to porządne kolory mamy - niebieskie, brązowe. No ale Tomek chciał moje wiaderko i mi je zabrał, a ma swoje przecież.

Więc ja broniłem się i nie chciałem mu dać, i walnąłem go łopatką w głowę, może coś zrozumie. To on zaczął wrzeszczeć. Przyleciała jego mama, moja też i się zaczęło. Tłumaczyły nam, że trzeba się dzielić swoimi rzeczami z innymi, że trzeba dać się pobawić swoimi zabawkami i nie wolno być egoistą. Obiecałem mamie poprawę, mówiąc "da, da". Potem poszliśmy do domu na obiad, po obiedzie mama sobie czytała, a ja poszedłem do kuchni, otworzyłem lodówkę i wziąłem sobie ser żółty i parówki, bo bardzo lubię. No i Sonia zaraz to zobaczyła i przyszła do mnie. Ona mnie tak kocha i zawsze, jak mnie widzi, to zęby pokazuje, ale teraz nie pokazała, no więc usiedliśmy sobie i zacząłem się z nią dzielić. Naprawdę byłem z siebie dumny, zjedliśmy cały ser i parówki. Postanowiłem wziąć jeszcze to mięso, co było dla taty na obiad, więc poszedłem znów do lodówki, ale nie zdążyłem, bo mama weszła i jak zwykle powiedziała:

- Oskar, ty mnie wykończysz - i zabrała te kotleciki.

Nie rozumiem, dlaczego mama nie chce się dzielić z Sonią. Ale z niej egoistka. Prawda?

Opowiadanie : Mój młoteczek

Dostałem od rodziców nową zabawkę, taki plastikowy młoteczek. Fajny. Chodziłem i waliłem we wszystko, co było po drodze. Nie wiem, dlaczego Sonia, jak to zobaczyła, to od razu pobiegła do szafy i tam się schowała. Pewnie myślała, że się bawimy w chowanego. Ale szybko ją odnalazłem i wszedłem za nią do szafy, razem z moją nową zabawką. Zasunąłem drzwi i bawiłem się z Sonią tym młoteczkiem. Sonia była zachwycona, aż piszczała z radości i pokazywała swoje zęby, jak ją pukałem młoteczkiem. Ale chyba bawiliśmy się za głośno, bo przyleciała mama, zabrała mi młoteczek i schowała. No to zaprotestowałem i zacząłem wrzeszczeć, ale na mamę mój wrzask jakoś nie działa .

Byłem obrażony. Ale to nic, niedługo mama idzie się kąpać. A w kuchni, w szafce widziałem takie fajne drewniane „coś”, czego mama używa, jak wałkuje ciasto, więc sobie to wezmę i pójdę z Sonią do szafy, i będziemy się dalej bawić. Tylko żeby Sonia za bardzo się nie cieszyła i z tej radości nie piszczała znowu, bo tata przyleci i zabierze to "coś". Rodzice nie rozumieją, na czym polega fajna zabawa. Prawda?

Ewa Pałczyńska Winek
Oskar i reszta
Humorystyczne opowiadania, zakończone jeszcze śmieszniejszymi pointami. Nie tylko dla dzieci...
szczegóły : Oskar i reszta

Oficjalnie, mężczyzna jest oskarżony o posiadanie ropuchy "z zamiarem użycia jej w charakterze halucynogenu".

- Kiedyś ludzie robili to bardzo często, ale proceder ten stracił na popularności - powiedział jednej z amerykańskich stacji telewizyjnych Danny Snyder, ekspert od zwierząt. - Ale powrócił jako chwilowa moda. I to nie najmądrzejsza - dodał.

Władze hrabstwa Clay twierdzą, że po raz pierwszy mają do czynienia z tego rodzaju akcją antynarkotykową.

21-latek został wypuszczony z aresztu za kaucją. Ropucha została zarekwirowana i jest przetrzymywana w policyjnym laboratorium kryminalnym.

Źródło: gazeta.pl

Ale najlepsze ze wreszcie znalazlem bajke ktorej nikt ze znajomych nie kojarzyl i juz bylem gotow stwierdzic iz mam urojenia. ta bajka to "Szagma czyli zaginione swiaty" i jest piekny choc smutny instrumental Szagma do sciagniecia w multimediach do tego filmu.

Kazdy tytul ma pare obrazkow by udowodnic wam ze jednak pamietacie ten film oraz multimedia zeby posluchac czolowki lub obejrzec fragment filmu. Serwis zawiera raczej bajki z mojego dziecinstwa wiec nie ma tu palerrendzersow ani tych japonskich badziewi o wielkich oczach.

Spiesze doniesc o nieobecnosciach: "Przygod kilka Wrobla Cwirka", "Klub Chrup-chrup" (dobranocka o warzywach), "Kapitan Planeta i Planetarianie", "Zaczarowany olowek", "Tik-tak", "Sobotka", "Teczowy music box", "Teleranek", "5-10-15". Nie ma rowniez tego jegomoscia co z synami robil wybuchy w kuchni ale moze z czasem strona sie wzbogaci o powyzsze.

Przy okazji wygooglalem film "Banda rudego pajaka" choc nadal nie wiem kto spiewal i jaki byl tytul piosenki konczacej film "...mozna liczyc gwiazdy, mozna mierzyc czas..." (jesli ktos to kojarzy - z gory dzieki za maila)

Powyzsze wieczorynki sentymentalne znajdziecie na http://www.nostalgia.pl/

[Bajki Filozoficzne - Michel Piquemal]

Ogród botaniczny. Rodzinny spacer : mama , Marcelino, Grzesio i ja.
Babcia postanawia dać uśmiech wnukowi i kupuje mu największy z balonów. 20 zł. Sprzedawczyni mówi, że pożyje on ponad tydzień. Bierzemy.

Balona prowadzimy na plac zabaw a potem chce, czy -nie chce -ogląda z nami bujną ; egzotyczną i rodzimą roślinność ogrodu botanicznego: bzy, róże, pnącza, magnolie, krokusy. Zauroczeni też widokiem czarownej madragory opowiadamy mu o mocy tej rośliny a zwłaszcza jej paranormalnym korzeniu o humanoidlanych kształtach.

Bajdy głosimy, że ten korzeń przypominający ludzką postać podobno kiwał głową, gdy zadało mu się pytanie i odpowiedź na nie była twierdząca. Balonik JEST z nami. Towarzyszy nam wdzięcznie godzin kilka i daje memu synkowi tyle powodu do śmiechu - ile jest tylko możliwe.
Nagle, kiedy wracamy już ze spaceru jakaś przeszkoda drogowa dramatycznie przerywa nam więź z balonem i frunie on w niebiosa... Grzesio podskakuje wysoko niczym gumiś - prawie już, prawie - lecz nie udaje mu się go pochwycić.

Czuję przez chwilę żar straty, gdyż naprawdę balono-samolot zdążyłam już polubić... Poza tym wyobrażałam sobie -jak w domu będzie on Marcelka wznosił po sam sufit i jak będą razem figle uprawiać... i psoty.

Jacyś ludzie zaczynają nas pocieszać: ,,Nie ma się co martwić. Wiele zachwytu dała nam możliwość przyglądania się, jak Wasz balon znika w przestworzach''. Kiedy ochłonęłam - zrozumiałam sercem, iż właściwie to dobrze... Poznał on wolność. Poleciał jak bym sama chętnie w niestłumieniu poleciała, zaszalała nienagannie. Szczerze - z Ptakiem Modlitwy, Mocą Nieskończoności. Naprzód niesłychanie... Dobrze też, bardzo dobrze, że nie widzieliśmy jak schodzi z niego powietrze, jak umiera...

Inna historia. Synek wyrzucił drogą zabaweczkę fisher-price z balkonu. Zanim zdązyłam po nią zejść - ktoś ją sobie zwyczajnie przygarnął. Cóż- pewnie jakieś inne dziecko w zdumieniu się nią teraz bawi, poznaje, odkrywa...

Miałam też kiedyś mąłą, złocistą torebeczkę z wizerunkiem Buddy.
Łapczywie mi się ona podobała. Uważałam, żeby jej nie zgubić a razu pewnego pomyślałam nawet, że jest ona taka ładna, że lepiej jak nikomu jej nigdy nie dam.Właśnie wtedy coś się we mnie oswobodziło, oświeciło, że dlaczego niby tak kurczowo mam się trzymać rzeczy. Oddałam ją z radością i ulgą - metafizycznej Magduszce do której mi owa torebeczka pasowała idealnie. Warto ofiarowywać , pożyczać nie oczekując zwrotu oraz w wolności święcić : rzeczy, drzewa, ludzi.
Znikamy i pojawiamy się. Przemo na przykład gdzieś jest: natchniony i rozogniony.
Mogę go już nigdy nie spotkać fizycznie chociaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie z innymi... Wielkimi Bliskimi.
Bywa i tak : pojawia się Ktoś , ale :  ,,  wszystko ma swój czas i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebiem(...) Jest czas szukania i czas tracenia, czas zachowania i czas wyrzucania...''.

Kiedyś tańczyło na dachach świata - teraz trudno nam z nim o połączenie.
Nie warto przywiązywać się zanadto do materii oraz do chwili.
Szanować ją, kochać owszem i kochać też Dusze Bliskie, lecz przy tym nie uzależniać się jest najsłuszniej.
Wszystko jest w nas. Nawet tamten las.

Kapitanie Jastrzębiu biegnę do Ciebie!! Tsubaso gdzie jesteś?

'Yataman, Yataman zna złotą żyłę, strzeże nas, jest śmieszny, lecz i srogi, odważny nasz wojownik Yataman! Yataman, Yataman wróg w walce, co z radością zwycięża w każdym boju, to strażnik naszej ziemi Yataman bywa tu, bywa tam, bywa też gdzie indziej, w pojeździe swym wytropi każdego wroga wnet i znów zaczyna się elektroniczna wojna, lecz nasz Yataman nieustraszony zwycięży w boju dziś, Yataman, Yataman ze swą dziwaczną bronią rozśmiesza nas, gdy śmieszny trick on zawsze i niezmiennie na służbie jest ludzkości' - no i te Yatapsy, Yatapandy, Yataryby, Yatainneroboty - cudowne maleństwa!

Chcę mieć w domu Yatarybę!!

Moi bohaterowie, moi kumple, z którymi spędzałam czas, moi wielcy, radośni, poprawiający humor, do których chętnie wracam i dziś! No bo był sobie taki Gigi, który poszukiwał białych majteczek, bo inne kolory za bardzo nie pasowały dziewczęcej bieliźnie, kolorowe majtki i te we wzorki wszak były paskudne, śnieżnobiałe to jest to! No i Anna miała farta, bo właśnie ją sobie Gigi upatrzył. A kto tego nie wie ten fafuła wielka i niech idzie się dokształcać.

Tsubasa, który genialnie podawał piłkę - kapitan drużyny. A historia miłosna generała Daimosa to początki telenowel, początki Bollywoodu, 'Romeo i Julia' dla małych dzieci - uwielbiałam generała i jego ciężarówkę i też chciałam mieć skrzydła jak jego ukochana. Kto nie oglądał ten trąba ;p

Taisio - a gdzie on występował? Bo nie mogę skojarzyć.

"Fantastyczny świat Paula" - bo to taki zorro, jeśli dobrze kojarzę.

A i nie można zapomnieć o takich hiciorach, choć te już Polonia 1 nieemiotowała: "Miś z Okienka" i "Pan Cerowany", "Gąska Balbinka", "Niewidzialna Ręka", "Piaskowy Dziadek".

Jeśli ktoś ma zażalenia i pretensje o moje zachowanie to może przeanalizować owe bajki i oskarżyć stacje, o! A ja dzieciom życzę takich właśnie bajek ;]

Naj, naj dzieciaki czytające te badziewia me ;]

No i się cieszę, bo właśnie na youtubie oglądam bajki z Polonii Jeden - ;D

Przygody małej dziewczynki i jej zaczarowanego koralika są lekturą szkolną dla klasy drugiej. Zestaw zawiera 3 płyty CD w doskonałej interpretacji Marii Seweryn. Więcej »

format: 3 CD
wydawca: Audio Books

Ile czasu zajmuje znalezienie miłości?

Miłość od pierwszego wejrzenia? To dobre dla książąt i księżniczek z bajek. W rzeczywistości potrzebujemy dużo więcej czasu, by dać się porwać romantycznym uczuciom i znaleźć tego jedynego.

Portal BT PodShow postanowił zbadać, kiedy się zakochujemy. Okazało się, że nasze serce naprawdę mocno bije dopiero po 22 randkach i co najmniej trzech nocach spędzonych razem. Mało tego, by być pewnym, że to uczucie na całe życie, trzeba mieć już za sobą co najmniej trzy poważne związki.

Tak więc przed singielkami i singlami, który chcą się w końcu z kimś poważnie związać, sporo pracy. Jednak studiując wyniki ankiety mogą wyciągnąć pożyteczne dla siebie wnioski, które pomogą im znaleźć tego jedynego. Wiadomo już bowiem, jakie cechy najbardziej denerwują u potencjalnych partnerów. Są to niedostateczna higiena osobista, brak poczucia humoru i bałaganiarstwo w łóżku.

Szewczyk spoglądał na nią chciwie, ale z jednoczesnym lękiem. Bał się, że jej obraz za chwilę się rozpłynie w gorącym powietrzu. Pragnął, by się obudziła, ale bał się zrobić cokolwiek, zresztą nikt tego nie próbował, być może wszyscy myśleli, że nic nie da się dla niej zrobić. Po chwili jednak Szewczyk opamiętał się. Przecisnął się przez tłum gapiów i uklęknął przy dzieweczce. Wyjął zza pazuchy małą sakiewkę, a z niej maciupeńką tabletkę, przypominającą białością płatek świeżego śniegu. Otworzył usta dzieweczce i położył jej tabletkę na języku. Pogłaskał ją ukradkiem po jasnych włosach, choć gest ten wydał mu się nader śmiały. Czekał, jak wszyscy zebrani nad jej pięknym ciałem. Szewczykowi wydawało się, że lata mijają, jednak minęła tylko chwila, kiedy dzieweczka otworzyła błękitne oczy, a pierwszym, na co spojrzała, była twarz uradowanego Szewczyka. Podniosła się z ulicy i otrzepała suknię, nie zważając zupełnie na gwar radosnych głosów, który ją nagle otoczył. Później podeszła do wzruszonego Szewczyka i oblała go blaskiem swoich oczu. – Dziękuję, Szewczyku – powiedziała, a jemu zdawało się, że perły posypały się z jej ust. Dotknęła jego ręki. Szewczyka ogarnęło szczęście. – Przepowiednia mówi – dzieweczka patrzyła Szewczykowi głęboko w oczy – Że jeśli obudzi mnie z głębokiego snu młodzieniec, który będzie miał przy sobie sakiewkę z białym proszkiem, będę jego na zawsze. Szewczyk drżącym ruchem wyjął swoją magiczną sakiewkę zza pazuchy i pokazał dzieweczce. Ona tylko uśmiechnęła się, a dzień rozjaśnił się niespotykanym światłem. Tory tramwajowe były teraz już tylko gościńcem prowadzącym do krainy wiecznej szczęśliwości. Szewczyk i dzieweczka oddalili się czym prędzej w tym kierunku, spoglądając przez szybę na cieszących się i pozdrawiających ich gestem ludzi. Moje dzieci, któż bowiem powiedział, że współczesne bajki nie mogą kończyć się dobrze?