Oto wyniki:

Czy płakałeś kiedykolwiek przez kobietę?
TAK: 73%
NIE: 27%

Jak wynika z powyższego AŻ 73% zapytanych facetów przyznało się, że płakało prze kobietę. Jaki z tego wniosek? Stwierdzenie, że prawdziwi faceci nie płaczą jest mitem.

Jakie jest moje zdanie? Hm. Dobrze jeśli facet czasem zapłacze. Świadczy to wg mnie o jego wrażliwości. A jeśli jeszcze umie się do tego płaczu otwarcie przyznać to już w ogóle bajka ;)

Super Niana - Dorota Zawadzka nie poleca:

Supełki mają moc sprawczą. Już od najmłodszych lat wpaja się dzieciom ich siłę, choć może nieświadomie. Bierze się pod lupę Słonia Tomasza Trąbalskiego, faceta o pamięci prawie takiej samej jak moja (ja czasem coś zapamiętuję). Pan Słoń, dla tych, którzy nie znają jego historii, próbował zapamiętywać wszystko co się dało. Człowiek robi to podświadomie - wszystko co zobaczy, poczuje, usłyszy - zapisuje sobie w mózgu, a ten koleś tak nie miał. Kwestia mutacji genów i niedorozwinięcia umysłowego - zdarza się. W końcu bodajże żona poradziła mu, żeby na trąbie zawiązał sobie węzeł, który miał mu o czymś przypomnieć. Oczywiście nic mu to nie dało, bo zapomniał o czym supełek przypomina. Bajka bez morału, nieważne. Lecz co to ma do początkowego stwierdzenia o mocy supełków? Przecież w tym przypadku nie zadziałał. Wszystkiemu winna pamięć - ciężko wierzyć w ten rodzaj rytuału, jeśli zapomina się czemu ma on służyć - nie ma pamięci -> nie ma wiary -> nie ma mocy. Więc jak się nie wierzy w supełki to, do cholery, nie zadziałają.

Jednak jeśli się ufa w ich moc to wszstko działa. Były, są i będą bowiem osoby, które w moc związanych sznurków wierzą. W przeszłości były to stare wiejskie baby, odpowiedzialne za obrządki w gospodarstwie i za wszelkie pogańskie święta. Odprawiały one uroki, wiązały czerwone wstążki chroniące przed złym, wystawiały spodeczki mleka dla skrzatów, żeby te nie sikały do mleka, rzucały klątwy na wrogów i zaklęcia ochronne dla przyjaciół. Te ostatnie właśnie wiążąc supełki na sznurku. Jeden węzeł to jeden etap zaklęcia. Nie wiem co potem z nimi robiły - przywiązywały do czegoś, topiły oddając wodzie, zakopywały oddając mocy ziemi, czy spalały w płomieniu (to ostatnie prawdopodobnie nie, gdyż spalenie węzła spowodowałoby wyparowanie z niego mocy, ale może jednak), ważne, że w ten rytuał wierzyły. Wiara bowiem ma moc sprawczą.

Dzisiejszymi spadkobierczyniami magii supełkowej są, według moich informacji, wiccanki, współczesne czarownice i inne kobiety (tak, to zawsze są kobiety; tylko w plemionach Indiańskich można spotkać szamanów-samców, no i oczywiście w kościołach) związane z magią i naturą. Też wiążą sznurki podczas rytuałów. Nie wiem w jakim celu - pewnie jest to coś tak tajemniczego, że mój mały, sceptyczny móżdżek by tego nie pojął. Pewnie odprawiają je w lasach, przy drzewach, na roznegliżowanym łonie przyrody, ku chwale Matki Natury. Oczywiście każdy taki obrządek działa tak jak powinien, bo wiedźmy w niego wierzą.

Właśnie - wiara. Strasznie pożyteczna, niebezpieczna i dziwna. Niezależnie od tego czy chodzi o wiarę w bogów, w przesądy, w nieomylność niektórych ludzi, miłość od pierwszego wejrzenia, UFO, supełki czy to że ta łyżka naprawdę nie istnieje. Wiara zawsze działa - po to została stworzona. Dzięki niej łatwiej zauważyć boską łaskę w jego dziele, jakim jest Ziemia nie dostrzegając jednocześnie drobnych błędów. Pomaga w odczynianiu pecha po tym, gdy drogę przebiegnie czarny kot, choć nikt nie widział jeszcze czterech Jeźdźców Apokalipsy ujeżdżających podwórkową wersję czarnej pantery. Ułatwia przymykanie oka na sprawy nieczyste idoli spostrzeganie nawet najmniejszych przewinień oponenta. Jest też mostem między tym, co niezbadane i tym, co chcielibyśmy, żeby było prawdziwe. Stąd właśnie wynika, że wiara, mimo, że ma zajebiście wielką moc sprawczą, jednocześnie jest zupełnie fałszywa. Ale to tylko zdanie człowieka, który wierzy w magię snów, w leśne duchy i niezliczone ilości bogów, którzy przychodzą i odchodzą, jak u Gaimana.

*********************

Kiedy skończyłem już tę notkę i wyszedłem z Empiku, w którym powstawała ona na kolanie, złapał mnie Pech. Mój rower, który został pozostawiony samemu sobie, oczywiście przypięty do odpowiednich prętów, nie został skradziony, to by było za proste, choć dość oczywiste. Nie, został spięty kłódką rowerową razem z innym rowerem. Oczywiście ochrona obiektu jakim jest Poznań Plaza, dała ciała, bo nie złapała dowcipnisiów i nijak nie chciała pomóc poszkodowanemu na ich terenie potencjalnemu klientowi. Powiedziano mi tylko gdzie mogę znaleźć coś do przecięcia kłódki. A inżynierowie (zwani tak od wykonywanej funkcji a nie stopnia naukowego) do których mnie skierowano, zamiast mi pomóc dali tylko piłkę do metalu ze szwedzkiej stali. Oczywiście najpierw kilka minut się zastanawiali dlaczego ktoś miałby robić taki żart i czy komuś się to opłaca. Wiec wziąłem to urządzenie, które mniej mnie ustawiało niż porządne nożyce do metalu, ale jednak okazało się pomocne. Tylko robota z nim była dużo bardziej pracochłonna, bo ciężko jest przeciąć taką piłką stalowy sznur, który wciąż się rusza razem z rowerami, a tych nijak nie dało się ustabilizować. Przeciąłem, oddałem piłkę i pojechałem.

MORAŁ: Pisanie o supełkach przynosi pecha, dlatego po napisaniu o nich czegokolwiek, spluńcie trzykrotnie przez ramię. Prawe.

.

Żywiołak - Noc Kupały
[audio http://lcd_muzyka1.w.interia.pl/%AFywio%B3ak%20-%20Noc%20kupa%B3y.mp3]

.

Najlepiej widzę, kiedy zamknę oczy. Mawiał Tadzio Różewicz. I jest w tym jego mówieniu, jakaś transcendentna ckliwość poranka, orzeźwiający chłód wieczoru, pewność na to, że istnieją w nas światy równoległe, które godzi odkrywać się z namaszczeniem i celebracją przynależną zadziwieniu dziecka, gdy widzi ono pozorne rozczepienie światła - w jego odczuciu będące mostem do ZaSiedmioLesia.

***

Jest w nas coś takiego, co banał przemienia w transcendent - z rakiety tenisowej robi gitarę, z patyka różdżkę, z kapcia samochód dla lalki, a z piasku babkę.

Pan Bohumilek powiedział o tym kiedyś, że chodzi tu o zachwyt dla widzialnego świata. Zachwyt dla tego, co nas otacza, dla samego siebie, żeby człowiek znalazł czas i rozejrzał się wokół, i dostrzegał, że przyroda, ludzie, ludzkie losy i cały widzialny świat jest na swój sposób wspaniały i wyjątkowy, nawet jeśli banalny.

Minuta mądrości

- Czy jest możliwe zdobycie Mądrości w ciągu jednej
minuty?
- Z pewnością - odpowiedział Mistrz.
- Ależ jedna minuta to chyba za mało?
- To pięćdziesiąt dziewięć sekund za dużo. Ile czasu trzeba, by spojrzeć na księżyc?

Po cóż więc te wszystkie lata duchowych zmagań?
- By otworzyć komuś oczy potrzeba niekiedy całego życia. By ujrzeć
- wystarczy błysk chwili.

Dojrzałość

Do ucznia, który nieustannie oddawał się modlitwom, Mistrz
powiedział:
- Kiedy wreszcie skończysz wspierać się na Bogu i staniesz na
własnych nogach?
Uczeń był zaskoczony.
- Przecież to ty uczyłeś nas, by uważać Boga za Ojca!
- Kiedy nauczysz się, że ojciec nie jest tym, na kim możesz się
wspierać, lecz tym, kto wyzwala cię z twojej skłonności do
wspierania się na kimkolwiek?

Poszukiwanie Boga

- Nie szukajcie Boga - rzekł Mistrz. - Po prostu patrzcie, a
wszystko się wam objawi.
- Ale jak mamy patrzeć?
- Za każdym razem, kiedy patrzycie na cokolwiek, starajcie się
widzieć tylko to, co jest, i nic innego.
Uczniowie byli wyraźnie zdezorientowani, więc Mistrz wyłożył to
prościej:
- Na przykład, kiedy spoglądacie na księżyc, starajcie się widzieć
jedynie księżyc i nic ponadto.
- A cóż innego oprócz księżyca można widzieć, kiedy się na niego
patrzy?
- Człowiek głodny mógłby zobaczyć krąg sera.
Zakochany - twarz ukochanej osoby...

Minuta Mądrości - A. de Mello

Powiązane posty:

• Samotność czy osamotnienie?

• Cztery kroki do wolności

• Jak nie mieć wrogów?

• To jest Twoje życie

• Nie bój się zmian!

Uważaj, co mówisz...

• Minuta mądrości

• Historia Dana

W przygotowaniu są dwa wpisy... w sumie to nawet trzy, ale jakoś nie mogę ich nigdy dokończyć. Tak to jest jak ja coś zacznę tworzyć, a dzieci neostrady nagle wołają mnie na gg, bo mają mega ważną sprawę. No dobra, dobra. Żartuję sobie tylko. Mam dziś wyjątkowo dobry humor, bo był to baaardzo fajny i bardzo szalony dzień. Takie fajne spotkanka rzadko się zdarzają. Może ktoś sprawić, żeby każdy dzień tak wyglądał?? :D Będę wdzięczna ;-)

No ale dobra, teraz do rzeczy. Dzisiaj wpisik z cytatami z lekcji. Co prawda to nie to samo co być tam na żywo i w tym uczestniczyć, ale może chociaż odrobina atmosfery sie udzieli ;]

Na religii:

Czarek: Kurwa! Pasuje! (Chodziło o hasło do krzyżówki właśnie przez niego rozwiązywanej)

Ksiądz: Czarku, Ty chyba zapominasz gdzie jesteś. To nie kościół, tylko lekcja religii.

Na religii po raz drugi:

Ksiądz: Przestańcie mi tutaj bzykać! (szkoda, że nie dodał, że się)

Na religii po raz trzeci:

Ksiądz: Są plusy dodatnie i ujemne.

Zuzia: Dlaczego?

Ksiądz: Musicie zapytać Lecha Wałęsę.

Ja: Załatwi mi ksiądz spotkanie z nim, żebym mogła zapytać?

Na religii again:

Iza: A gdzie jest przebaczenie?

Ksiądz: Za takie błędy nie ma przebaczenia.

Apan: A sprawiedliwością jestem JA!

Na religii po raz enty:

Klasa (te słowa akurat należą do Agnieszki): Prosimy, my chcemy na wycieczkę, taką po Piotrkowie... żeby było inaczej...

Ksiądz: Oj dzieci, dzieci... (z jakim westchnieniem to powiedział.. ach... xD)

Ja: Oj księdzu, ksiedzu...

Na polskim:

Prof.: Jak można ocenić tą sytuację?

Edyta: Że na tańcu by się pewnie nie skończyło.

Prof.: No "Taniec z gwiazdami" to by to raczej nie był...

Prof.: Uśmiech na twarzy Jarka świadczy, że już po wszystkim. (Kojarzy ktoś tę sytuację? Bo ja tylko śmieszne sytuacje zapisuję, tą zapisałam, ale nie mogę skojarzyć a propos czego to było...)

Matematyka:

Prof.: Gdzie byłeś?

Marek: No w tym konkursie co tam jest...

Prof.: Przecież Ty nie bierzesz w tym udziału.

Marek: No jak nie?? Biorę.

Prof.: To po co przyszedłeś?

Marek: Chciałem przyjść zobaczyć co tu się dzieje.

Prof.: Co tu się dzieje... kankana tańczymy.

I wracamy do religii:

Apan (zgłasza się i mówi): Ale ja mam tutaj bajkę.

Ksiądz: Ale co to ma wspólnego?

Apan: No... ale... ale jest bajka.

POTWÓR Z RZEKI

Kapłan pewnej wsi nie mógł spokojnie się modlić
z powodu dzieci, które bawiły się pod jego oknem.
By się do nich uwolnić krzyknął:
- Jest taki straszny potwór na dole przy rzece.
Pobiegnijcie tam, a będziecie mogły zobaczyć,
jak mu bucha ogień z nozdrzy!

Wkrótce już wszyscy mieszkańcy wsi usłyszeli
o straszliwej zjawie i biegli ku rzece.
Kiedy kapłan to zobaczył dołączył do tłumu.
Kierując się, zdyszany ku rzece, mówił do siebie:
"Co prawda, to ja wymyśliłem tę historię.
Ale nigdy nic nie wiadomo..."

Znacznie łatwiej jest wierzyć w bogów, których sami stworzyliśmy,
jeśli jesteśmy zdolni przekonać innych o ich istnieniu.

ZATRUTA STRZAŁA

Przy jakiejś okazji zbliżył się mnich do Buddy i zapytał,
czy dusze sprawiedliwych żyją po śmierci?

Budda nie odpowiedział, jak to miał w zwyczaju.

Mnich nalegał.
Codziennie wracał z tym samym pytaniem
i dzień w dzień otrzymywał milczenie za całą odpowiedź.
Nie mógł znieść dłużej tego i zagroził, że opuści klasztor,
jeśli nie otrzyma odpowiedzi na pytanie
o zasadniczej dlań wadze;
bo po co miałby poświęcać wszystko i żyć w klasztorze,
jeśli dusze sprawiedliwych nie miały istnieć po śmierci?

Wtedy Budda, powodowany współczuciem,
złamał milczenie i powiedział:
- Jesteś jak człowiek zraniony zatrutą strzałą
i bardzo bliski agonii.
Krewni pośpiesznie sprowadzili lekarza,
ale ranny nie chciał, by mu wyjęto strzałę
lub by mu dano jakiekolwiek lekarstwo,
póki mu nie odpowiedzą na trzy ważne pytania:
Po pierwsze, ten, który go postrzelił był biały,
czy czarny?
Po drugie, był człowiekiem wysokim, czy niskim?
Po trzecie, był braminem, czy pariasem?
Jeśli mi nie odpowiedzą na te trzy pytania,
nie chce żadnego leczenia!

Mnich został w klasztorze.

O wiele przyjemniej jest rozmawiać o drodze, niż ją przebyć;
dyskutować o właściwościach jakiegoś lekarstwa, niż je zażywać.

JAJKO

Nasruddin zarabiał na życie sprzedając jajka.
Do jego sklepu weszła pewna osoba i rzekła mu:
- Zgadnij, co trzymam w ręce?

- Naprowadź mnie jakoś - powiedział Nasruddin.

- Dam ci kilka wskazówek:
ma kształt jajka i rozmiar jajka.
Wygląda jak jajko, smakuje jak jajko i pachnie jak jajko.
W środku jest białe i żółte. Przed ugotowaniem jest płynne,
po ugotowaniu twarde. Co więcej, zniosła je kura...

- Już wiem - powiedział Nasruddin - to jakiś rodzaj ciastek.

Specjalista ma dar niedostrzegania oczywistości!
Najwyższy kapłan ma dar nie rozpoznania Mesjasza!

A. de Mello "Śpiew Ptaka"

Kawałek dzisiejszych Pearlsów. Fascynujące jest ile ciekawych spostrzeżeń dotyczących życia i obserwacji świata czyni autor wśród ogólnej śmiesznej wymowy każdego paska. I tak codziennie. bo czyż nie jest tak, że nawet gdy osiągam sukces to gdzieś w zakamarkach umysłu rodzi się myśl, że pewnie zaraz się coś "sypnie". Że żmudnie budowany domek z kart zaraz się rozleci. Że ta dobra chwila nie może trwać długo. Bo przecież zawsze coś się psuło, ktoś coś zrobił lub nawet "samo stało się" (Zawsze k... coś). Przykładów znalazłoby się mnóstwo. Każdy na swoim podwórku ma ich na pewno niezliczoną ilość. Zastanawia mnie skąd się bierze takie myślenie? Bo już nawet dzieci rozumują w tym kierunku... jak w tym starym dowcipie:

Mama opowiada dziecku bajkę:
-Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami, żyła piękna królewna w wielkim zamku. Miała bardzo dobrych i kochających się rodziców. Wszyscy mieszkańcy królestwa żyli w dobrobycie i szczęściu. Na pewnym balu nasza królewna poznała pięknego księcia. Wkrótce się pobrali i dochowali się wspaniałego potomstwa. Na dworze panowały szczęście i radość....
Dziecko przerywa mamie:
-Aż tu nagle...

P.S. Cały dzisiejszy pasek Pearlsów tutaj.

Ten wspaniały film pochodzi z There's no dick in the village

Pozdrawiam wszystkich Polaków!

Kiedyś usłyszał od swego dziadka bajkę o księżniczce, która pocałowała żabę w udko i ta zmieniła się w księcia, którego poślubiła... pomyślał, że w jego przypadku może być podobnie i wyruszył w podróż w poszukiwaniu ukochanej!

Dotarł do doliny Kibron, która słynęła z nadmiaru żab z małymi oczkami.

Łukasz wszedł na pole pełne żab - były dosłownie wszędzie! Przypatrywał się każdej z osobna, lecz nie przyniosło to żadnych rezultatów - wszystkie żaby były identyczne! "Jak tu znaleźć moją ukochaną" wciąż się zastanawiał... postanowił nie tracić więcej czasu i zaczął całować żaby - każdą z osobna... pierwsza zmieniła się w piękną księżniczkę, lecz pustą w środku... książę postanowił nadal szukać ukochanej... następna żaba zmieniła się również w piękną księżniczkę... podobnie było z następną i następną... zdawało się nie być końca pustych księżniczek!

Minął tydzień, a księżniczek wciąż przybywało... książę zatracił wszelką nadzieję... tej nocy przyszedł do niego pewien Lis z okolicznego stada Lisów.

- na darmo zakłócasz spokój tej doliny! Twa księżniczka jest bliżej niż Ci się to wydaje! - powiedział Lis,
- jak to? - zapytał książę,
- nic nie wskórasz robiąc coś na siłę - kontynuuje Lis,
- gdzie ona jest! Powiedz mi! - powiedział książę, lecz nie otrzymał odpowiedzi, gdyż Lis umknął w ciemnościach,

"Cóż mam do stracenia" - pomyślał książę i rozpoczął wyczekiwanie...
niestety nic... nic... i jeszcze raz nic... z dnia na dzień nadzieja wciąż malała, aż niemal całkowicie zniknęła!

Księże postanowił wrócić do domu. Podróż była dość długa i męcząca...
Gdy dotarł o wszystkim opowiedział swej matce i ojcu... jednak oni go wyśmiali.

Zrozpaczony Łukasz spędził noc na dworze przy fontannie, gdzie dość długo myślał o wypowiedzi Lisa...w końcu zasnął...
Następnego dnia, gdy się zbudził, przed jego oczyma przesiadywała dość mała żaba. Książę pomyślał, że to jest właśnie ta i zaczął ją gonić! Złapał i zaczął całować... niestety nic się nie stało...

Odechciało mu się żyć... powrócił do swej komnaty, w której na łóżku siedziała mysz - zwierzątko, które dostał niegdyś od pewnego wędrowca!

- Świat mnie nienawidzi, tylko Ty mi zostałaś... - powiedział, po czym położył się obok... leżał i rozmyślał... kilkakrotnie przewijała mu się w myślach wypowiedź Lisa... nie wierzę w te brednie! Nie potrzebuję księżniczki! Pocałował swą mysz na dobranoc i włożył do klatki, która leżała w rogu komnaty... następnie sam ułożył się do spania.

Nazajutrz się zbudził, w jego komnacie leżała królewna, która nie była pusta...

- Skąd się tu wzięłaś? - zapytał książę,
- Od zawsze tu byłam... - odpowiedziała królewna,
- Jak to możliwe, że wcześniej Cię nie widziałem?! - zapytał,
- To ja Monika nie poznajesz mnie? - odpowiedziała,
- Jedyna Monika, którą znam nam, to mysz moja, którą dostałem od pewnego wędrowca - powiedział Łukasz,
- jeszcze wczoraj byłam myszą, ale dzięki Tobie przemieniłam się! - powiedziała.

W tym momencie książę przypomniał sobie słowa Lisa...

Pewnie zastanawiasz się co było dalej... tego musisz się domyślić (;
PAMIĘTAJ! Czasami szczęścia nie trzeba szukać daleko, bo jest bliżej niż Ci się może wydawać - trzeba mu tylko pomóc (:

Udko był bardzo przystojną żabą, która była bardzo smutna, gdyż jeden król miał piękną córkę i wielu przyjeżdżało starać się o nią. Miał ją dostać ten, kto jej imię zgadnie, a nasz Udko nie umiał mówić.

Pewnego razu, gdy Udko siedział na kamieniu, który był nagrzany od słońca... sparzył sobie swoje udka i bardzo go bolały.

Płakał, ale go nikt nie słyszał... wkrótce przyszedł kot
- dzien dobry - powiedział,
- dzień dobry - odpowiedział w myślach pan Udko.

Po "długiej" rozmowie Udko nadal płakał, a jego łzy leciały do jeziorka... wkrótce przypłynęła złota rybka.

Kot zobaczył rybkę i chciał ją zjeść! Udko się wystraszył i nie umiał rybki ostrzec, bo nie umiał mówić, ale ją ochronił walczenie! Rybka chciała się odwdzięczyć i dała mu 3 życzenia do spełnienia, ale nie wiedziała jakie bo jej nie chciał Udko powiedzieć i się rybka na niego obraziła.

Rybka strzeliła focha, po czym odpłynęła... udko się zdenerwował tym, że nie wykorzystał 3 życzeń i krzyknął z całych żabich płucek "ty złotnico" ze w całym, królestwie było go słychać!

Żaba leżała na ziemi... pojawił się kot, który powiedział "To ja królu, to ja odgadłem imię pięknej!"
Król się bardzo zdziwił, gdyż wcześniej nie widział gadających kotów.

Zawołał swą córkę i pokazał jej kota... ona jednak większą uwagę zwróciła na leżącą na ziemi żabę...

Pocałowała Udko w udko i Żaba zamieniła się w księcia... Udko wyjaśnił, że jakaś wstrętna czarownica rzuciła na niego czar ze nie mógł gadać ale czar prysnął.

Król powiedział "Nie możesz go poślubić! Imię twe odgadł ten oto kot!", po czym pokazał córce kota! Zniesmaczona księżniczka usłuchała ojca, po czym wróciła z nim i kotem do zamku!

Za 2 dni miały się odbyć zaślubiny...

Biedny Udko siedział nad brzegiem jeziora, nie umiał zapomnieć o księżniczce... cały czas o niej myślał. Po chwili w jeziorze zobaczył, że nie jest już tym dawnym nieśmiałym Udkiem ale kimś, kto musi walczyć o swoje! Książę próbował się odstać do zamku, ale bezskutecznie - straż wrzuciła go do jeziora... leżał tam kilka dni! W końcu podpłynęła do niego złota rybka - ta, którą wcześniej obraził...

Złota rybka widziała całą sytuacje i zrobiło się jej żal księcia... postanowiła mu pomóc.
- Co to za książę, który nie potrafi sprawnie się wypowiadać? - Rybka dała mu dar mowy!
- Bez ukochanej księżniczki? - Pomogła mu się dostać do zamku i odzyskać królewnę.
- A teraz jakiś odpoczynek - przeniosła parę na bezludną wyspę, gdzie mogli spędzić wakacje...

KONIEC

Żył sobie pewien bardzo niski pan, który miał za wysoko, żeby dosięgnąć do półki z dżemem. Bardzo lubił dżem ale nie mógł go dosięgnąć. W swojej pustej głowie wymyślił ze weźmie drabinę! Wszedł na nią, ale spadł! Wywołał trzęsienie ziemi bo był za ciężki. No i przyszła jego duża żona, która była stonogą i pomogła mu wstać z ziemi! wzięła go na kolanka i zaczęła głaskać. "Moja gwiazdo" powtarzała. Powiedziała też, żeby się nie martwił, bo wesele już było wiec się już zagoiło i podała mu słoik. Okazało się, ze słoik jest pusty! Pan zwalił na żonę, jednak po chwili doszedł do wniosku, ze się myli, bo sam zjadł i ja przeprosił... dał żonie dziubka i happy end...

<NAPISY>

Mały pan zorientował się, że dżem jest w lodówce a słoik był po ogórkach...

Wokół padają imperia i rodzą się bogowie. Słucham Cave'a, Depeszów, tego co zawsze. Staram się wczuć w sytuacje innych, jak zawsze. Dziś wieczorem chciało mi się płakać z niemożliwości porozumienia się. Sztuka opowiadania, wnioskowania dalej wydaje mi się ważna, chociaż może być niewystarczająca. Czasem lepsze jest zwykła wola zrozumienia się nawzajem.

Wciąż marzę o nieprawadopodobnych scenariuszach na umilenie sobie bycia. Wierzę w baśnie, nie w bajki. Nie w telenowele.

Pojawiała się zawsze gdy marzyłem
Gdy nieokiełznana radość targała mym umysłem
Chciałem ją zabić, ale zrobić to mogę tylko wtedy
Gdy sam zniknę

A może jest jakaś siła
Gdzieś ponad wszystkim, ponad bytem
Bym mógł dalej płynąć – nie myśleć
Bym marzył z dawnym zachwytem

Ruszyłbym po nią zbrojny w idee
Z mieczem bajecznym i tarczą z prawdy
To wolność słowa to piszą ludzie
Lecz marzyć tutaj nie może każdy

Nie dane to wszystkim
Przykre - lecz wstęp jest wzbroniony
Do domu rozpusty słowa ? burdelu słabości ?
Nie wejdziesz ….. słowem natchniony

Siadasz i krzyczysz myślami w przestrzeń
Wysyłając częstotliwości skomplikowane
Wszechświat cicho lecz odpowiada
Marzenia są zakazane

Nie dane mi dotknąć Cię ni pozbyć się myśli
Co niszczy, ścina mnie z nóg jak wódka
Marzenie moje że miał Cię będę
zniknie ze mną - utonie w smutkach

I był zachwycony.
Zakradał się potem do sąsiedniej komnaty, gdy Niebieski Kapturek sprzątała, po to tylko by jej posłuchać.
Nie mógł też powstrzymać się i pewnego dnia wyjawił tą tajemnicę swojemu przyjacielowi, dowódcy gwardii. Dowódca gwardii też uwielbiał muzykę i odtąd obaj chodzili do komnaty, by posłuchać jak Niebieski Kapturek śpiewa.

W końcu cesarz dokonał przebudowy.
Przeniósł swoje oficjalne komnaty do innego skrzydła pałacu.
Zostały one zbudowane tak, by nieść głos do sali, w której zbierali się możni i z zapartym tchem czekali, aż Niebieski Kapturek przyjdzie sprzątać i przy tym zaśpiewa.

Cesarz mógł nakazać dziewczynie, by była oficjalną śpiewaczką, ale bał się, że wtedy jej śpiew nie będzie już prawdziwy i naturalny. Wiedział, że stałaby się skrępowana musząc śpiewać przed cesarzem i jego dworem. Dlatego zobowiązał wszystkich do ścisłej tajemnicy.

Po pewnym czasie postanowił jednak uhonorować i uczynić ją oficjalną śpiewaczką cesarstwa, tak, by przypadła jej cała chwała. Postanowił też nadać jej godność szlachecką i wypłacić olbrzymią sumę złota. Ale nie wiedział o tym, że i ona miała swoją tajemnicę, o której zresztą sama nie wiedziała - była śmiertelnie chora.

Gdy nadszedł ten dzień, Niebieski Kapturek jak zwykle zaśpiewała. Wszyscy byli wzruszeni. Gdy skończyła - cesarz usunął zasłonę, która dzieliła jej komnatę od sali koncertowej. Gdy wszedł tam, zobaczył, że dziewczyna leży nieruchomo. Odeszła uśmiechnięta, śpiewając. Nigdy nie dostała szlachectwa ani złota za to co zrobiła. Nigdy nawet nie wiedziała że słucha jej cesarz i cały dwór.

Nie śpiewała dla nich. I nie śpiewała nawet dla siebie. Śpiewała dla samego śpiewania. I dzięki temu było to piękne.

Ile czasu zajmuje znalezienie miłości?

Miłość od pierwszego wejrzenia? To dobre dla książąt i księżniczek z bajek. W rzeczywistości potrzebujemy dużo więcej czasu, by dać się porwać romantycznym uczuciom i znaleźć tego jedynego.

Portal BT PodShow postanowił zbadać, kiedy się zakochujemy. Okazało się, że nasze serce naprawdę mocno bije dopiero po 22 randkach i co najmniej trzech nocach spędzonych razem. Mało tego, by być pewnym, że to uczucie na całe życie, trzeba mieć już za sobą co najmniej trzy poważne związki.

Tak więc przed singielkami i singlami, który chcą się w końcu z kimś poważnie związać, sporo pracy. Jednak studiując wyniki ankiety mogą wyciągnąć pożyteczne dla siebie wnioski, które pomogą im znaleźć tego jedynego. Wiadomo już bowiem, jakie cechy najbardziej denerwują u potencjalnych partnerów. Są to niedostateczna higiena osobista, brak poczucia humoru i bałaganiarstwo w łóżku.

Wszystkiego najlepszego z okazji Świąt Bożego Narodzenia!
Wszyscy się radują i dania gotują.Tylko ty siedzisz z tyłkiem na kanapie i czekasz aż przyjdą święta.
Gwiazdka,dania przepyszne i wszystko co najlepsze,a z tym prezenty.Drobne duże ,a nawet wielkie.
Drobne to słodycze,duże to gry,a wielkie to coś naprawdę drogiego.
Jeśli ci humor zły nie dostaniesz prezentu,a jeśli dobry lub wspaniały twoje życzenia na pewno się spełnią!

Bajka: syrenka i siostrzyczki.

Dawno temu gdy syreny jeszcze istniały żyła sobie syrenka Nila,która miała okropne trzy siostrzyczki.
Były złe i każdego oceniały po wyglądzie,natomiast matka Nili była miła i każdy chciał z nią przebywać.
Pewnego dnia Nila popłynęła jak to o każdej porze zachodzącego słońca na brzeg morza.
Spotkała tam pięknego księcia.
Zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia.
Niestety jej okrutne i zazdrosne siostrzyczki tez tam były i też się zakochały,wiec rozpoczęła się walka o księcia.
Siostrzyczki szykowały chytre plany by pozbyły się Nili
Gryzelda pierwsza z trzech okropnych siostrzyczek Nili chciała ją otruć specjalnym wywarem, który sama zrobiła.Nila miała się napić zatrutej herbatki miętowej i umrzeć,by Gryzelda mogła żyć z księciem.
Druga siostrzyczka Nili, Elwira chciała ją udusić poduszką w czasie jej snu.
I ostatnia najgorsza Makabra chciała ją porwać i jej się udało.
Nila pewnego pięknego dnia pływała po wielkim morzu ,gdy nagle złapał ją rybak zlecony przez jej trzecia okropną siostrzyczkę.
Złapał ją i przetrzymywał w dzień w klatce zawieszonej nad wodą a w nocy pod wodą.Gdy ja schwytał wszystko widział jej ukochany Książe.
Od razu zaczął śledzić statek którym płynęła Nila.
Gdy rybak poszedł się przespać Książe wszedł na statek ponieważ statek był blisko brzegu.Podpłynął i sprytnie wszedł po linie którą rybak zapomniał wciągnąć do środka.
Gdy Nila go zobaczyła od razu zabiło jej serce.
Książe uratował ją i zanim rybak się obudził Nili już nie było na statku.
Chytry plan Makabry nie powiódł się tak jak chciała , a Nila i Książe byli razem aż do śmierci.

Pamiętajcie dzieci!
Nie można być zazdrosnym o to co ma inna osoba.Musicie cieszyć się z waszego życia!

Teraz o Rihannie

Rihanna jest młodą utalentowaną wokalistka którą bardzo lubię
Mam jej wielki hit"umbrella" a także "shut up drive" i jeszcze"pon de replay" i super kawałek"SOS"
Bardzo mi sie podoba z wyglądu.Ma 18 lat a jest super gwiazdą,ale niestety dużo przeszła
Jej ojciec był narkomanem,a u niej w wieku 8 lat podejrzewano raka mózgu lub guza
Jej rodzice codziennie sie kłócili,ale mała Rihanna ukrywała swoje cierpienie głęboko w duszy.CIERPIAŁA W CISZY BEZ PŁACZU
Teraz ma 18 lat i co zyskała?Jest piękną,młodą i utalentowaną piosenkarką,a także stała się wielką gwiazdą,tylko
dlaczego nie dają jej plakatów do BRAVO?Gdybym miała przynajmniej jeden byłabym w 7 niebie
Ona jest cool,ale miała trudne życie.Niestety wszystkie te takie nie znajome prawie gwiazdy
coś tam ukrywają,ale dlaczego dała tym z gazet wywiad o tym że jej ojciec był narkomanem?
Nie wstydzi się za niego?A może chce go ośmieszyć za to że bolała ją strasznie głowa w dzieciństwie?
To jest głupie.W końcu jak jego ośmieszyła siebie też.Wszyscy z gazet tak robią jak gwiazda coś
wypaplała o swoich rodzicach,a w ogóle to o rodzinie Potem wypisują że pewnie ona od ojca nauczyła sie brać narkotyki
i różne inne plotki.Ja wierze jej że ona się tego brzydzi i na pewno nigdy nie weźmie tego do ust.
Oczywiście w BRAVO nic takiego nie napisali bo to był wywiad,ale gdyby pisali tak od siebie
coś by sie znalazło o jej ojcu że może sie od niego tego nauczyła.Wcale nie znaczy że dzieci muszą odziedziczyć jakąś
złą cechę po ojcu lub matce.Mogą być całkiem inni jak Rihanna.

Uff, tak, to już koniec postu i ponad 600 wyrazów!

WSZYSTKO ANI!

Mojej przyjaciółki z klasy 5C!

Dakle, uzmemo nekakvo defaultno cudovište. Sredimo ga malo: dodamo mu rogove, jedan je rog nov, bijele boje, oštar, presijava se. Vrh mu je crven, svježa krv s njega kaplje na tjeme. Drugi rog je stariji. Boje žutih zubi, ispucan i zbrazdan po cijeloj dužini. Na okrnjenom vrhu mu je u pukotinama osušena krv. Ona svježa, s desnog roga, neka mu kapa na tjeme i farbajuci je neka daje rijetkoj kosi isto tako rijedak anime stil.

Defaultno lice cudovišta je naravno, zeleno, no za ovu smo ga priliku cijelo golo cudovište najprije prelili kantom boje ljudskog tena, da bi mu nakon sušenja nanijeli jednu ruku fine roze boje. Na strateška mjesta smo takoder nanijeli gustu smedu boju.

Dalje, izvadit cemo mu oba oka, neka ih zasad drži u lijevoj ruci. O tome nešto kasnije. Kvrgav nos mu se pri dnu racva na dva dijela tako da mu je izmedu nosnica, cini se prirodna usjeklina na samom dnu široka otprilike centimetar. Iz obje nosnice mu curi zelena, smeda, žuta, crvena gusta smjesa.

U ustima neka budu dva para oštrih ocnjaka. Oba ocnjaka su na donjem zubalu i paraju gornju usnicu iz koje takoder na obje strane kapa krv. Zubi su tu i tamo žuti, a tu i tamo ih nema.

Lijevo (nama lijevo) uho je lijepo, standardno oblikovano glatko, šiljasto uho, ko u vilenjaka,

I tako, naše cudovište hakla pustinjom, iza sebe vujce u lancima okovanu masu, recimo ljudi.

Fantastyczna epopeja (6 stron!), opowieść o przyjaźni i wszystkim innym co powinno być w epopeji. Gdyby Homer był Ezopem napisałby coś takiego. Nie wiesz kim byli Homer i Ezop? go2hell!

Ściągnij na dysk 

Ned (Lee Pace) je slastičar koji posjeduje moć oživljavanja mrtvih dodirom. Ali, postoje neke komplikacije... ako dotakne istu osobu drugi put, mrtva je zauvijek, te ako oživljena osoba bude ostavljena na životu dulje od minute, netko drugi u blizini će umrijeti.

Svoj dar Ned koristi u ne baš altruistične svrhe, zajedno s poslovnim partnerom Emersonom (Chi McBride), no stvari se mijenjaju kada Ned oživi Chuck (Anna Friel), simpatiju iz djetinjstva...

Tko od vas je na ovo pomislio: to je neka patetična sapunjara. Eh, krivo ste mislili.

***

Ako ste gledali Dead Like Me ili Wonderfallse, neće vas čuditi niti sama premisa, a niti pomaknuti i čudnovati likovi. Niti činjenica da i ovdje postoji neki kafić/diner koji je centralno mjesto okupljanja likova. No, u uvodu sam ipak rekao neistinu, jer Daisies je osim takvih dodirnih autorskih točaka, posve originalna. Zapravo, usudio bih se reći, najoriginalnija serija ove jeseni.

Pushing Daisies je visoko stilizirana, zapravo, bolje je reći: bajkovita. Scenografija je neopisivo predivna, postoji narator (koji mrvicu stilom podsjeća na Hitchhiker's Guide to the Galaxy), pa čak i eksplicitne reference na scene iz klasika, a likovi i gluma se u to uklapaju odlično. Cjelokupno, stilom me podsjetila na Big Fish (meni najdraži film Tima Burtona; preporučam). To i ne čudi previše, pošto su producenti Daisiesa, Bruce Cohen i Dan Jinks, radili i na Big Fishu.

Kad smo već kod producenata, spomenimo još jednog izvršnog producenta: Barrya Sonnenfelda, koji je i režirao pilot. Poznat vam je vjerojatno kao redatelj Men in Black, Addams Family, Get Shorty te The Tick na televiziji, a isto tako vjerojatno vam nije poznato da je karijeru počeo kao redatelj pornića.

No, dosta pointless trivije: osvrnuo bih se još i na glumce - Lee Pace, koji je već radio s Fullerom na Wonderfallsima, genijalan je izbor za glavnu ulogu i vrlo ju je efektno, a opet jednostavno odradio, a kako je kolega Waldorf bio rekao, pomalo napušeno - potpuno u stilu serije. Slično se može reći i za ostatak ekipe, a ja bih izdvojio samo preslatku Annu Friel u ulozi Nedove ljubavi te glasom i stasom svima poznatog Chi McBridea koji ovdje ima također ležernu izvedbu, no samo ga promatrajte, pogotovo dok nije u prvom planu - njegovi izrazi lica presmiješni su.

Ako ste se nakon beskonačno policijskih i medicinskih procedurala ili akcijada zaželjeli jednostavne i lijepe bajke od koje će vam biti toplo oko srca, ovo je serija za vas. Ako niste, dajte joj ipak priliku. ABC, srijedom, od 3.10.