<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>baff &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/baff/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "baff"</description>
	<pubDate>Sun, 20 Jul 2008 15:30:53 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[BAFF - A permanent part-timer in distress]]></title>
<link>http://vramosp.wordpress.com/?p=155</link>
<pubDate>Thu, 01 May 2008 11:09:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>vramosp</dc:creator>
<guid>http://vramosp.wordpress.com/?p=155</guid>
<description><![CDATA[Ya hace algunos años que, por un motivo o por otro, me acabo dejando caer por alguna de las sesione]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Ya hace algunos años que, por un motivo o por otro, me acabo dejando caer por alguna de las sesiones del <a title="baff" href="http://www.baff-bcn.org/es/" target="_blank">BAFF</a>. Ayer fui al CCCB a ver esta filmación de cámara en mano llamada "A permanent part-timer in distress", cuyo resumen decía lo siguiente:</p>
<p>"<em>El director Iwabuchi documenta las bizarras situaciones en las que se encuentra y los sentimientos contradictorios que le despierta su trabajo. Un documental hilarante e irónico sobre la condición de perdedor de un trabajador a tiempo parcial.</em>"</p>
<p>El texto es genial, capaz de captar la atención y sacar la sonrisa a cualquier joven mileurista ¿no? La verdad es que la peli no estuvo mal, un poco larga para mi gusto, ya que básicamente da vueltas a la problemática de los trabajos a media jornada (1/3 de la población trabajadora de Japón!!) pero también a la incapacidad del protagonista para aspirar a algo mejor o para saber en realidad lo que desea. Cierto es que en un momento parece tener claro lo que quiere: "ser una persona adulta"; pero sus amigos, a los que entrevista, son sin duda mucho más decididos que él. La família no parece ayudar mucho. Esto es de lo que va la peli.</p>
<p>Lo que no me gustó. Como digo, no estuvo mal, pero tampoco estuvo "bien". Mi imaginación me había enfrascado en una historia en la que el intrépido protagonista contaba sus venturas y desventuras derivadas de la mierda de trabajo que tiene de una forma más o menos cómica (no es que el tema de risa, pero sí que da para tocarlo con ironía, hasta con sátira). <strong>Y esta historia tiene muchas cosas, pero hilarante no es.</strong></p>
<p><strong>Recuerdo un corto que vi en la facultad,</strong> no sé de donde salió, no sé tan sólo si era de alguno de mis compañeros de carrera, pero era sencillamente genial y versaba exactamente sobre el mismo tema. El joven protagonista, un realizador frustrado, tenía un trabajo de vigilante nocturno en una fábrica. El punto fuerte de la filmación era verlo, noche tras noche, simulando que las cámaras de vigilancia eran cámaras de televisión y él, no sólo controlaba lo que pasaba en la pantalla, sino que las pinchaba como si estuviera realizando un programa en directo. Tronchante. Quizás porque el texto me recordó a esta historia me esperaba algo más de este estilo... En favor de la peli he de decir que a las otras tres personas con la que fui a verla (la del BAFF), les gustó (a secas).</p>
<p>Aquí puedes ver el <a title="programa baff" href="http://www.baff-bcn.org/es/programacion" target="_blank">programa completo</a>, date prisa porque sólo dura hasta el domingo 4 de mayo</p>
<p>Para los amantes de la cultura japonesa, dejo algunos links a los posts de Albert y Enric sobre su reciente viaje a Japón :)</p>
<p><strong>Albert says...</strong></p>
<p><a title="un d�a para no olvidar" href="http://albertribera.wordpress.com/2008/04/20/un-da-para-no-olvidar/" target="_blank">Un día para no olvidar...</a></p>
<p><a title="v�deo shibuya" href="http://albertribera.wordpress.com/2008/04/30/vdeo-desde-shibuya-station/" target="_blank">Vídeo desde Shibuya station</a></p>
<p><strong>Enric says...<br />
</strong></p>
<p><a title="emagister en tokyo" href="http://enric-ramos.com/2008/04/15/emagister-en-tokyo-dia-1/" target="_blank">Emagister en Tokyo - día 1</a></p>
<p><a title="emagister en tokyo" href="http://enric-ramos.com/2008/04/15/emagister-en-tokyo-dia-2/" target="_blank">Emagister en Tokyo - día 2</a></p>
<p><a title="emagister en tokyo" href="http://enric-ramos.com/2008/04/15/emagister-en-tokyo-dia-3/" target="_blank">Emagister en Tokyo - día 3</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Baff 2004]]></title>
<link>http://danieltubaugarcia.wordpress.com/2004/05/09/baff-2004/</link>
<pubDate>Sun, 09 May 2004 12:01:56 +0000</pubDate>
<dc:creator>danieltubaugarcia</dc:creator>
<guid>http://danieltubaugarcia.wordpress.com/2004/05/09/baff-2004/</guid>
<description><![CDATA[Del 30 de abril al 8 de mayo se celebró en     Barcelona la sexta edición del Baff, Barcelona Asia]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Del 30 de abril al 8 de mayo se celebró en     Barcelona la sexta edición del <span class="Estilo34 Estilo35">Baff</span>, Barcelona Asian Film Festival, dedicado al cine asiático.</p>
<p class="centrado" align="center"><span class="piedefoto"><a href="http://www.danieltubau.com/baff.htm"><img src="http://www.danieltubau.com/baff/bafflogo.gif" alt="baff" border="0" height="58" width="181" /></a></span></p>
<p class="textoprincipal" align="left">Películas japonesas, coreanas, tailandesas, malayas, indias, chinas y taiwanesas, entre otras. No sé si otros años se han proyectado películas de la parte occidental de Asia (Irán, Irak, Siria, ¿Turquía?, Arabia Saudí, etcétera), pero lo cierto es que todas las películas eran, creo, de eso que intuitivamente imaginamos cuando pensamos en Asia: lo que empieza a partir de Pakistán o la India más o menos.</p>
<p class="centrado" align="center"><img src="http://www.danieltubau.com/bafftaiwan" alt="Baff Taiwan" class="piedefoto" /></p>
<p class="pie_de_foto_recuadro" align="left"> Cada año, el Baff elige un país como invitado especial. En esta ocasión era Taiwan. El cine chino tiene al menos tres ocasiones de resultar invitado: como China, como Taiwan y como Hong Kong</p>
<p class="textoprincipal" align="center">&#160;</p>
<p class="textoprincipal" align="left">He visto más de 20 películas y me han gustado prácticamente     todas. No sé si mi criterio coincidiría con     el del jurado o el del público asistente porque, casualmente, las     dos películas elegidas por el jurado y por el público no las     he visto: <i>Shara</i> (premio del jurado) y <i>Primavera, verano, otoño,       invierno y primavera</i> (premio del público).</p>
<p class="textoprincipal" align="left">En cuanto a la crítica, sólo he leído     algunas publicadas por José Antonio Melero en <a href="http://www.supernovapop.com/cine/reportaje1349.htm">supernovapop</a>,     y no coincido ni en la que más le gusta (<i>Goodbye Dragon Inn</i>)     ni en la que menos le gusta (<i>Kakuto</i>), sino más bien al contrario.     Así que iré diciendo lo que he visto en el Baff, pero sin ninguna     pretensión de sentar cátedra o dictaminar.</p>
<p class="textoprincipal" align="left">Como comentaba <span style="background-color:#ffff99;"></span><span style="background-color:#99ff99;"></span><span style="background-color:#ffcccc;"></span>hace poco con<span style="background-color:#99ff99;"></span> mi amiga Rosi, me parece que     entre los aficionados al cine hay un deseo exagerado de dar indiscutibles     veredictos (absolutorios o condenatorios), de ofrecer balances completos de     una película, de decidir, en fin, si es buena o mala de una manera     incontestable.</p>
<p class="textoprincipal" align="left">Como suele suceder en las llamadas ciencias blandas (las que     no tienen capacidad predictiva,  no hacen experimentos o las  no son deductivas:     economía, lingüística, historia, sociología, crítica),     la falta de criterios objetivos de evaluación hace que enseguida se     caiga en dogmas de opinión.</p>
<p class="textoprincipal" align="left">Al igual que muchos terapeutas (especialmente los psicoanalistas),     algunos expertos en cine no sólo  dicen cuál es su opinión,     sino que insinúan que su opinión es <i>"La opinión", </i>y     que quien piense lo contrario casi no es digno de tener opinión.</p>
<p class="textoprincipal" align="left">Por ello,  en el trato con expertos en cine, uno acaba por preferir no opinar, simplemente para no sentirse como un delincuente     intelectual, o como un idiota integral.</p>
<p class="textoprincipal" align="left">
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Gens emBAFFat]]></title>
<link>http://projectesinterns.wordpress.com/?p=297</link>
<pubDate>Wed, 07 May 2008 15:44:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>oscarvisus</dc:creator>
<guid>http://projectesinterns.wordpress.com/?p=297</guid>
<description><![CDATA[
La setmana passada va ser diguem que monotemàtica: BAFF, BAFF i BAFF. Gairebé cada dia vaig anar ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://projectesinterns.files.wordpress.com/2008/05/baff2008.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-298" src="http://projectesinterns.wordpress.com/files/2008/05/baff2008.jpg?w=205" alt="" width="205" height="300" /></a></p>
<p>La setmana passada va ser diguem que monotemàtica: BAFF, BAFF i BAFF. Gairebé cada dia vaig anar a veure alguna pel.li del Festival de Cinema Asiàtic de Barcelona. Algunes pel.lis les vaig anar a veure amb el Jaime, i algunes altres amb la Gemma. Curiosament, tot i que el festival mostra pel.lis <em>de tot l'Àsia</em> que no solen arribar als circuits occidentals, i que el país convidat de l'any era Hong-Kong <span style="color:#808080;">[debat a banda: acceptem HK com a país independent? com era la frase aquella, post-devolució a la Xina de "<em>un</em> país dos sistemes"...?]</span>, totes les pel.lis que vaig acabar veient van ser de...</p>
<p>...el Japó, corrrrrrrecteeee!!! ho sé, lo meu es una obsessió.</p>
<p>- <strong><a href="http://www.baff-bcn.org/es/pelicula/baff-10/all-about"><span style="color:#008080;">All About Lily Chou-Chou</span></a></strong>: depriment i desconcertant pel.li sobre el jovent japonès. Forçadament llarga. Una mala elecció, hagués pogut escollir una pel.li millor. Un 5/10</p>
<p>- <strong><a href="http://www.baff-bcn.org/es/pelicula/espai-anime/vortex"><span style="color:#008080;">Vortex and others-- 5 short works</span></a></strong>: 5 curts del director Yoshihiro Itou. Eren curts curiosos, amb un puntillo sàdic i surreal, del tipus: una noia sense braços i que depèn dels altes per a tot, coneix un home amb els dos braços enguixats. Aquest home és un "manetes" i ella li encarrega que li munti un "suïcidi per a dos". S'enrotllen i ell li dóna les gràcies. Això fa que ella decideixi anul.lar el suïcidi, però ja és massa tard... Hi vaig disfrutar. 7,5/10</p>
<p>- <strong><a href="http://www.baff-bcn.org/es/pelicula/espai-anime/permanent"><span style="color:#008080;">A permanent part-timer in distress</span></a></strong>: La típica història d'un mileurista (noi acaba la carrera, no troba feina de lo seu, i acaba treballant en una cadena de muntatge amb contractes temporals, cobrant una misèria i sense futur) però al Japó. A part de fer venir el somriure sorneguer de "en todas partes cuecen habas" als llavis de més d'un, mostra com els canvis socials dels últims anys han provocat que s'hagi acabat la feina per tota la vida al Japó. Per una banda, el joves ja no volen currar esclavitzats 16h al dia per una megaempresa i volen elegir el seu futur (es trenca el vincle persona-empresa, heredat de les èpoques feudals, i que és tota una estructura social). Per altra banda, el govern ha flexibilitzat les polítiques d'ocupació, permetent l'ús d'ETTs i contractes temporals sense cap tipus de benefici social. Tot això, mostrat en primera persona per un mileurista que explicava la seva vida a la seva vídeocàmera. Molt bo, 8/10</p>
<p>- <strong><a href="http://www.baff-bcn.org/es/pelicula/as/sad-vacation"><span style="color:#008080;">Sad Vacations</span></a></strong>: història culebrònica d'un fugitiu de la justícia que es retroba amb la mare que el va abandonar quan era petit. Descobreix q està re-casada i té un altre fill i decideix desfermar tot l'odi que sent i destrossar-li la vida. Li destrossa el negoci, li mata el fill (el seu germanastre), acaba a la garjola, prenya a la seva nòvia i, al final... tot és ben sorprenent. Passes d'una pel.li de cine negre amb yakuza incorporada, a un final propi del realisme màgic llatinoamericà. Curiosa, si més no. 7/10</p>
<p>- <strong><a href="http://www.baff-bcn.org/es/pelicula/baff-10/shara"><span style="color:#008080;">Shara</span></a></strong>: maquíssima pel.li situada en el Japó més tradicional. Com a rerefons, un nen se sent culpable que el seu germà hagués desaparegut 10 anys enrere. I et va mostrant la vida en un poblet, que munta la seva festa major, i la família d'aquest noi que esperen un altre fill. Pel.li preciosa, pseudocostumista, amb un argument ben senzill, però amb els detalls molt ben treballats i uns actors brillants. 9/10</p>
<p>- <strong><a href="http://www.baff-bcn.org/es/pelicula/seccion-oficial/gentle"><span style="color:#008080;">A Gentle Breeze in the Village</span></a></strong><span style="color:#008080;">:</span> en un poblet, arriba un noi nou de Tòquio a l'escola rural i revoluciona el galliner. Basada en un còmic japonès per noies, és tendra, fa riure, fa emocionar-te i està molt ben dirigida i interpretada. Per passar molt bé l'estona i sortir amb un somriure als llavis. 9-9,5/10</p>
<p>Algunes pel.lis, per calendari, va ser impossible veure-les ("My life as Mr McDull", "Bare-assed Japan", etc). Serà qüestió de fer servir la mula. També la faré servir per baixar-me les que m'han agradat més, i més pel.lis dels directors de "Shara" i "A gentle breeze..."</p>
<p>De tant en tant, m'emocionava quan hi havia alguna paraula que entenia a les pel.lis!!! Però en general pensava "buffffff el que et queda encara per aprendre!!!!". Però d'això es tracta. L'única forma d'aprendre una llengua és submergir-te en la seva cultura: llibres, pel.lis, etc. Has d'aprendre l'idioma en entorns reals, i aprendre com és la seva cultura per saber com pensen. Aquesta ées la clau. Esclar que amb l'anglès és més fàcil que amb el japo, però això el fa encara més interessant!</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[BAFF 2008: Festival de cine asiatico de Barcelona]]></title>
<link>http://nihonbunka.wordpress.com/?p=24</link>
<pubDate>Thu, 24 Apr 2008 16:09:14 +0000</pubDate>
<dc:creator>Kanna</dc:creator>
<guid>http://nihonbunka.wordpress.com/?p=24</guid>
<description><![CDATA[
El 25 de abril (o sea mañana XD) empieza la 10ª edicion del festival de cine asiatico en Barcelon]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter" src="http://img395.imageshack.us/img395/7082/baff2008yc1.jpg" alt="BAFF 2008" /></p>
<p>El 25 de abril (o sea mañana XD) empieza la 10ª edicion del festival de cine asiatico en Barcelona.</p>
<p>Para quien no sepa que es, pues simplemente consiste en que proyectan peliculas de varios paises asiatico que aun no han llegado a España (especialmente China, Korea, Japon, Taiwan y Hong Kong).</p>
<p>Este año el pais invitado es la region de Hong Kong. Por eso la mayoria de peliculas proyectadas seran de ahi, pero tambien hay un pequeño repertorio de peliculas japonesas.</p>
<p>- <strong>IT’S ONLY TALK</strong> (YAWARAKAI SEIKATSU)</p>
<p>- <strong>ALL ABOUT LILY CHOU-CHOU</strong> (RIRI SHUSHU NO SUBETE)</p>
<p>- <strong>SHARA </strong><span>(SHARASOJYU)</span></p>
<p><span><strong>- THIS WORLD OF OURS</strong> (ORETACHI NO SEKAI)</span></p>
<p><span>- <strong>PEEP “TV” SHOW</strong></span></p>
<p><span><strong>- A GENTLE BREEZE IN THE VILLAGE</strong> (TENNEN KOKEKKOO)</span></p>
<p><span>entre otras... podeis encontrar toda la programacion aqui:</span></p>
<p><span><a href="http://www.baff-bcn.org/es/">http://www.baff-bcn.org/es/</a></span></p>
<p>La mayoria de las pelis son de pago (si no me equiboco valen unos 6 euros) pero tambien hay algunas gratis.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[APRIL, the protein]]></title>
<link>http://suicyte.wordpress.com/?p=80</link>
<pubDate>Tue, 01 Apr 2008 14:25:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>Kay at Suicyte</dc:creator>
<guid>http://suicyte.wordpress.com/?p=80</guid>
<description><![CDATA[Reading an interesting post on the tree of life reminded me that today is April 1st. I will seize th]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Reading an interesting post on the <a href="http://phylogenomics.blogspot.com/2008/04/what-is-so-bad-about-brain-doping.html" title="WABDA" target="_blank">tree of life</a> reminded me that today is April 1st. I will seize this opportunity to make you familiar with an interesting protein that had been discovered in - you might have guessed it - April, exactly 10 years ago. In reality, the name APRIL has nothing to do with the month but rather means "A PRoliferation Inducing Ligand". You can look it up somewhere in JEM.</p>
<p>APRIL is a member of the TNF family, which also contains proteins such as TRAIL and Fas-ligand. Unlike many other TNF family proteins, APRIL does not induce apoptosis, quite to the contrary: By a mechanism that is still very incompletey understood, APRIL upregulates the anti-apoptotic members of the Bcl2 family, most likely by way of NF-kB. Initially, we thought that APRIL had a connection to tumor-specific proliferation events. We had seen APRIL message and protein predominantly in tumors and only very little in normal tissues. Moreover, when various tumor cells were treated with APRIL, their proliferation rate was enhanced. I haven"t followed this field very closely, but I am under the impression that this tumor connection is shaky at best. A quickPubmed scan even found several reports of APRIL being stronger expressed in normal tissue as compared to a matched tumor.</p>
<p>Nowadays, it seems that APRILs role is mainly in B-cell biology, similar to its younger (but better-known) brother BAFF (some people call this protein BLyS, but I won"t). One of the more intriguing features of BAFF is its name. My initial choice was BPRIL (leaving room for CPRIL, DPRIL and so on), obstensibly an acronym for "B-cell proliferation inducing ligand". As usually, nobody cared for my name choice, and in the end we "agreed" on BAFF (for B-cell Activating Factor - can"t remember where we got the 2nd F from.). At some point in time, when a patent application on this protein had to be filed, we had a name vacuum, resulting in an obscure application with the even more obscure title "Kay - A NOVEL IMMUNE SYSTEM PROTEIN". As you would expect, this application was rapidly superseded by something more decent, but  it can still be accessed at freepatentsonline.com. I just love the claim on "modified Kay-ligands and pharmaceutical compositions comprising them". In the meantime, there is no shortage for names to choose from: BAFF is also known as BLyS, CD257, TALL, TALL-1, THANK, UNQ401, ZTNF4, TNFSF20 and TNFSF13B.</p>
<p>So, what does BAFF, the B-cell activating factor, do? Right. APRIL seems to work similarly, which is maybe not too surprising, given that the two ligands are relatively similar and share the two receptors BCMA and TACI. A third receptor, BAFF-R,  seems to be specific for BAFF, while BCMA has been reported to prefer APRIL over BAFF. Nevertheless, BAFF/BlyS is better known, as it is the target of Belimumab (Lymphostat-B), a monoclonal antibody which is being developed by HGS as a therapy for rheumatoid arthritis (RA) and possibly other auto-immune diseases. As far as I know, APRIL has not specifically been targeted for drug development, although there are early clinical studies of Atacicept, a TACI-Ig fusion that would be expected to inhibit both APRIL and BAFF.</p>
<p>What is even worse, the drug people tend to use the 'wrong' name for BAFF/BlyS: Instead of writing reviews with titles like "A BLySful end to autoimmune disease", people should think about "A BAFFling success in autoimmune therapy".</p>
<p>Before I forget: To properly celebrate April 1, I have included one factual error in the above text. Spot it and earn an (BlySful, BAFFling, extra-TALL) beer at the next conference. At the moment, this post does not include any links, they will be added later.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Anime classics 2]]></title>
<link>http://danieltubaugarcia.wordpress.com/2004/05/11/anime-classics-2/</link>
<pubDate>Tue, 11 May 2004 12:01:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>danieltubaugarcia</dc:creator>
<guid>http://danieltubaugarcia.wordpress.com/2004/05/11/anime-classics-2/</guid>
<description><![CDATA[Otros 11 cortometrajes de animación. Con un     dibujo mucho más cuidado que en la sesión anterio]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Otros 11 cortometrajes de animación. Con un     dibujo mucho más cuidado que en la sesión anterior y una animación     muy mejorada.</p>
<p class="textoprincipal">Varios parecen basarse en cuentos tradicionales japoneses     o extranjeros, como el segundo (<i>El abuelo que hacía florecer las       flores</i>), en el que una pareja de ancianos encuentra un tesoro gracias a su perro. Al verlo, un vecino envidioso les roba el perro porque también él quiere encontrar un tesoro, pero el perro no encuentra nada bueno y el vecino acaba matándolo.</p>
<p class="textoprincipal">Después, el anciano compite con el     vecino ante el emperador haciendo magias diversas. El viejecillo consigue     que florezcan almendros lanzando algo así como copos de nieve, mientras     que el vecino sólo consigue llenarlo todo de ceniza.</p>
<p class="textoprincipal">Esta parte era epecialmente hermosa, con la ceniza del vecino cubriéndolo todo. Creo que la ceniza se conseguía con algún método de rascado de tinta seca: por ejemplo, rascando un cepillo de dientes lleno de tinta y lanzándola sobre el lienzo o el fotograma.</p>
<p class="textoprincipal">Otro cuento, <span class="style86">Kobu Tori, </span>también me resulta familiar, tal vez lo he leído en alguna antología de cuentos japoneses o chinos, o quizá sea de origen occidental.</p>
<p class="textoprincipal">El protagonista de esta historia tiene una especie de malformación congénita, un carrillo hinchado y colgante. Una noche encuentra a los genios o demonios del bosque; baila para ellos, les complace y divierte con todas sus guasas, por lo que, en agradecimiento, los demonios estiran y estiran de su carrillo hasta que le arrancan la malformación.</p>
<p class="textoprincipal">Como en el caso del viejecillo y su vecino, la estructura     es la misma: ahora será un amigo el que querrá buscar a los     genios para que le quiten su carrillo hinchado (quizá sean parientes     o vivan en un pueblo muy endogámico).</p>
<p class="textoprincipal">El amigo encuentra a los genios, pero     baila fatal, causa todo tipo de desastres e incluso intenta robar la poción     mágica, así que los genios le castigan y no sólo le     dejan su carrillo hinchado, sino que le añaden el que le quitaron     al primer personaje, lanzándoselo como una pelota que se le queda pegada en     la cara.</p>
<p class="textoprincipal">Me pareció muy divertido el anime de las Olimpiadas     animales (<span class="style86">Doubutsu olympic taikai</span>), en el que     los animales compiten en diversas pruebas. Por ejemplo, un cerdo contra un     mono.</p>
<p class="textoprincipal">En esta y en otras historias      de estos <i>animes</i> se ven bastantes coincidencias con Occidente en los estereotipos     animales: los monos son simpatícos, atrevidos, casi siempre amigos     del héroe, traviesos y a veces sinvergüenzas; los perros son     fieles, los cerdos tontos o malos, como en el anime de un viaje en tren, donde     un millonario maleducado es un cerdo.</p>
<p class="textoprincipal">Por otra parte, <i>La aventura aérea de Momotaro</i> (<span class="style86">Sora    no momotaro</span>), debe esconder cierto simbolismo bélico.</p>
<p class="centrado" align="center"><img src="http://www.danieltubau.com/images/baff/anime-classics2aerialmomotaro.jpg" alt="baff 2005" border="0" height="196" width="269" /></p>
<div align="center">     Momotaro, el héroe tradicional</div>
<div align="center">     nacido de un melocotón, ahora</div>
<div align="center">     en aventuras aéreas durante la guerra<span style="background-color:#99ff99;"></span></div>
<blockquote>
<blockquote></blockquote>
</blockquote>
<p class="textoprincipal">Los     héroes se tienen que enfrentar a un águila maligna que tiene     toda la pinta de representar al águila estadounidense. Las focas isleñas     atacadas parecen representar las islas del Pacífico, océano     por cuyo control competían Estados Unidos, China y Japón. La     ballena, que parece medio aliada con los héroes, ha de ser sin duda     China.</p>
<p class="textoprincipal">Hay que tener en cuenta que en esa época Japón     había logrado ocupar un puesto entre las grandes potencias mundiales,     sorprendiendo al mundo entero con su victoria aplastante en la guerra ruso-japonesa     de 1905. Se empezó entonces a hablar del peligro japonés (un <i>peligro       amarillo</i>, como después lo sería el chino).</p>
<p class="textoprincipal">En este anime     se descubre que también los japoneses hablaban del peligro (no     sé si lo llamarían blanco, rosa o <i>gaijin</i> (extranjero), representado     por los estadounidenses: águilas rapaces que se querían apoderar     de las islas del Pacífico y de los países del sudeste asiático.</p>
<p class="textoprincipal">Curiosamente, hace unos días leí un famoso     artículo escrito por William James hacia 1910: <a href="http://www.unav.es/gep/TheMoralEquivalentOfWar.html">El equivalente moral       de la guerra</a>, en el que se menciona un libro de un general norteamericano     que imagina un enfrentamiento entre Japón y Estados Unidos:</p>
<blockquote class="diwan"><p> "El general Lea hace una detallada comparación     de la fuerza militar que tenemos actualmente opuesta a la fuerza de Japón,     y concluye que las Islas, Alaska, Oregón y el sur de California     caerían sin apenas resistencia, que San Francisco habría     de rendirse en quince días ante un cerco japonés, y que en     tres o cuatro meses la guerra terminaría, y nuestra República,     incapaz de recuperar lo que con descuido no protegió, se <i>desintegraría</i> entonces,     hasta que algún César se planteara volver a unirnos como     nación."</p></blockquote>
<p class="textoprincipal">Este planteamiento  es algo que ahora nos parece un     argumento de ciencia ficción poco creíble (de ciencia ficción     retrospectiva o ucronía), pero entonces era     una posibilidad real y pareció a punto de hacerse realidad cuando Japón se hizo en 1937 con el control de gran parte de     China y hundió la mitad de la flota estadounidense en Pearl Harbor.</p>
<p class="textoprincipal">En algunas de estos cortometrajes, al     mismo tiempo que se proyectaba la película se ponía un disco,     haciéndolo coincidir con la acción. La letra de la canción     aparece impresa junto a las imágenes. Hay que suponer que  todo el cine debía cantar     al unísono, siguiendo la canción impresa. Incluso, en uno de los animes, una bolita va señalando     los caracteres en el momento adecuado, para ayudar a los cantantes, como     en los karaokes modernos.</p>
<p class="textoprincipal">Así que, al parecer, el <i>karaoke</i> no es un     invento tan moderno (se dice que se inventó en los años 70     en Köbe por un tal Daisuke Inoe) y que los japoneses ya eran aficionados     a él en los años 20 o 30. Supongo que también en Estados     Unidos y Europa existirían por la época cosas similares. No     lo sé. Intentaré averiguarlo, aunque el karaoke siempre se     ha considerado, al menos en España, un invento típicamente     japonés.</p>
<blockquote>
<blockquote>
<p class="centrado"><img src="http://www.danieltubau.com/images/baff/anime-animecalssics2.jpg" alt="baff 2004" height="188" width="269" /></p>
<p>Imagen de uno de los         animes sonoros</p></blockquote>
</blockquote>
<p class="textoprincipal">&#160;</p>
<p class="textoprincipal">Por cierto ahora hay un nuevo entretenimiento que es como el     karoke pero interpretando toda una película. Los participantes interpretan toda la película, con movimientos, diálogos     y efectos sonoros incluidos. A veces son dos o más personas a la vez.     Supongo que pronto llegará a España.</p>
<p class="textoprincipal">También se ven en estos <i>animes</i> temas cómicos     universales, como la cáscara de plátano en la que se resbala     un personaje.</p>
<p class="textoprincipal">Aunque en muchas de las historias los personajes, hombre     o animales, visten al estilo occidental, no recuerdo ninguna que trascurra     en algo parecido a Europa o Estados Unidos.</p>
<p class="textoprincipal">Sin embargo, como ya dije en     lo referido a Anime Classics 1, también para los japoneses, como para     nosotros y los americanos, África es el lugar de la fantasía     y la aventura. También aquí los negros que habitan áfrica     son presentados como salvajes e ingénuos. Sorprende que no haya, sin     embargo, referencias  a la India, que es la tierra del misterio y la     magia también para los japoneses (e incluso para los chinos).</p>
<p class="textoslargos">&#160;</p>
<blockquote>
<blockquote>
<blockquote>
<blockquote>
<p class="notas_tecnicas" align="center">ANIME CLASSICS 2</p>
<p>Hanasakajijii<br />
The Grandfather Who Makes the Flowers Bloom <span class="wtitulosvinculos"></span> 1928,       Yasuji Murata, 16mm, 7 min., mudo.</p>
<p><font color="#000000">Doubutsu olympic taikai<br />
</font>Animal Olympics. 1928. Yasuji Murata, 16mm, 8 min., mudo.</p>
<p>Removing the Lump (Kobu tori). 1929. Yasuji Murata, 16mm, 10 min., mudo.</p>
<p>Taro’s Steamtrain (Taro-san no kisha). 1929. Yasuji Murata, 16mm, 8       min., mudo.</p>
<p>Aerial Momotaro (Sora no momotaro). 1931. Yasuji Murata, 16mm, 10 min., mudo.</p>
<p>Taro’s Adventurous Photo Shoot (Taro-san no boken satsuei).       1929. Tosanae Yamamoto, Takamasa AIHARA, 35mm, 8min. VO.</p>
<p>Black Cat (Kuro nyago). 1929. Noburou Oofuji, 16mm, 2 min. VO.</p>
<p>Village Festival (Muramatsuri). 1930. Noburou Oofuj, 35mm, 3 min. VO.</p>
<p>The Monkey Masamune (Saru masamune). 1930. Yasuji Murata, 35mm, 8 min. VO.</p>
<p>Song of Spring (Haru no uta). 1931. Noburou Oofuji, 16mm, 3 min. VO.</p>
<p>Ameya the Possum (Ameyadanuki). 1931. Director desconocido. 35mm, 6 min.       VO.</p></blockquote>
</blockquote>
</blockquote>
</blockquote>
<p class="wtextorecuadros"><a name="kakuto" id="kakuto"></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Anime classics 1 (1924-1928)]]></title>
<link>http://danieltubaugarcia.wordpress.com/2004/05/10/anime-classics-1-1924-1928/</link>
<pubDate>Mon, 10 May 2004 12:01:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>danieltubaugarcia</dc:creator>
<guid>http://danieltubaugarcia.wordpress.com/2004/05/10/anime-classics-1-1924-1928/</guid>
<description><![CDATA[
El Baff 2004 dedicó varias sesiones a los clásicos del anime.
Anime es la palabra japonesa para r]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><font color="#ff0000"><a name="animeclassics1" id="animeclassics1"></a></font><span class="style89"></span></p>
<p class="textoprincipal">El Baff 2004 dedicó varias sesiones a los clásicos del <i>anime</i>.</p>
<p class="textoprincipal"><i>Anime</i> es la palabra japonesa para referirse a     los dibujos animados.</p>
<p class="textoprincipal"><i>Anime</i> no es una palabra japonesa, ni siquiera anglosajona     (animation/anime) sino francesa: <i>dessin animé</i> (dibujo     animado).</p>
<p class="textoprincipal">En el ciclo <i>Anime Classics</i>, dividido en seis sesiones,     se proyectaron algunos de los primeros dibujos animados japoneses que se conservan.     Se trataba de una ocasión única, porque muchos de estos animes ni siquiera     se han podido ver en Japón en las últimas décadas.</p>
<p class="textoprincipal">&#160;</p>
<p class="subentrada"><b>Historia del anime</b></p>
<p class="textoprincipal">Aunque los primeros animes que se conservan son de     1924, se sabe que ya existían en 1917.</p>
<p class="textoprincipal">Se considera que el primer anime     fue creado por Oten Shimokawa, quien dibujó la aventura <i>Mukuzo       Imokawa el portero</i>, pintando directamente con tinta negra sobre el celuloide. No se conserva ninguna de sus obras.</p>
<p class="textoprincipal">En los siguientes meses de 1917, Imokawa hizo más     cortometrajes, todos de cinco minutos de duración.</p>
<p class="textoprincipal">Al mismo tiempo,     Seitaro Kitayama hizo las primeras adaptaciones animadas de cuentos tradicionales     japoneses, como el protagonizado por Momotaro, del que hablaré más adelante.</p>
<p class="textoprincipal">Cuando se proyectaban estas películas, eran comentadas por un narrador o <i>benshi</i>.</p>
<p class="textoprincipal">En 1924 varios animadores crearon estudios de animación     caseros y Sanae Yamamoto creó el célebre anime <i>Obasuteyama</i> (<i>La       montaña en la que las ancianas son abandonadas</i>) que  es     el más viejo anime conservado.</p>
<p class="textoprincipal">No se proyectó esa obra en el Baff. pero sí varias     de ese mismo año, como<font color="#ffffff"> </font>(<i>La       liebre y la tortuga</i>) que es el célebre cuento de la carrera entre     la liebre y la tortuga.</p>
<p class="textoprincipal">En estas piezas cortas (la más larga dura 16     minutos) se puede ver cómo     evoluciona la técnica y como las primeras obras, de movimientos un     poco torpes, se van refinando, y  cómo se logra poco a poco una animación     más     continua.</p>
<p class="textoprincipal">Se puede observar fácilmente que muchas de estas obras consistían     en un fondo o paisaje fijo sobre el que se desplazaban muñecos hechos     de piezas sueltas (cabeza, pies, brazos y piernas). Lo que se hacía era mover     las piezas y grabar las distintas posiciones. Naturalmente se hacían varias caras     y cuerpos diferentes para cada personaje: mirando a un lado, al otro, escorzos     diversos, de frente y de espaldas, que luego se podían combinar.</p>
<p class="textoprincipal">Creo que de todas las piezas, la que más me     gustó fue <span class="style86">Bunbukuchagama</span>, (<i>La tetera       Bunbuku</i>), que trata de un campesino que salva a una especie de ardilla de     una trampa, pero luego la ardilla se mete dentro de una tetera y hace todo tipo     de diabluras.</p>
<p class="textoprincipal">En <i>La aventura de Shou</i> (<span class="style86">Souchan     no boken</span>) se ven camellos y parece claro que este animal era o es     tan exótico en Europa o Estados Unidos como en Japón.</p>
<p class="textoprincipal">&#160;</p>
<p class="subentrada"><b>Songoku y Momotaro</b></p>
<p class="textoprincipal">En estos primeros <i>animes</i> aparecen dos personajes     que se repetirán una y otra vez en la historia del anime y del manga:     Songoku y  Momotaro.</p>
<p class="textoprincipal">Songoku, hoy muy conocido  por ser el protagonista de <i>Bola     de dragón</i>, es un personaje cuyo origen se remonta hasta una de las más famosas aventuras     chinas: <i>El viaje al Oeste del Rey Mono, </i>escrita probablemente por el sacerdote     budista Wu Cheng en el siglo XVI y que ha publicado  la editorial     Siruela en versión íntegra (miles de páginas)<i>.</i></p>
<p class="textoprincipal">Momotaro, el protagonista de<span class="style86"> Nihonichi     no momotaro</span><i><font color="#ffffff">o</font></i> (<i>Momotaro es el mejor</i>) y de otras historias,     y que volverá a aparecer en estas sesiones de anime classics, es un     héroe japonés equivalente a Juan Sinmiedo o Juan Matagigantes.</p>
<p class="textoprincipal">En el cuento tradicional japonés se cuenta que una pareja de ancianos no podía     tener hijos y que un día encontraron un melocotón muy grande.     Dentro del melocotón había un niño, al que llamaron     Momotaro, porque <i>momo</i> significa melocotón y <i>taro</i> "niño".     Pero Momotaro es, al parecer, casi una denominación para el tipo     de héroe ideal y por eso muchos animes lo tienen como protagonista,     aunque ya no tengan nada que ver con el cuento original.</p>
<blockquote>
<blockquote>
<blockquote>
<p class="notas_tecnicas" align="center"><b>ANIME CLASSICS 1</b></p>
<p><i>Rabbit and Tortoise</i> (Usagi to kame) 1924.     Tosanae Yamamoto, 16mm, 7 min., mudo.</p>
<p><i>Shou’s Adventure</i> (Shouchan no boken) 1924/25 o 1926. Director desconocido.     16mm, 8 min., mudo.</p>
<p><i>Easygoing Guy Yamazaki Kaido</i> (Nonki na tosan yamazaki kaido) 1924/25 o 27.     Hakuzan Kimura , 35mm, 3 min., mudo</p>
<p><i>The Story of Songoku</i> (Songoku monogatari) 1926. Noburou Oofuji, 35mm, 8 min.,     mudo</p>
<p><i>Ship of Oranges</i> (Mikanbune). 1927.Noburou Oofuji, 16mm, 8 min., mudo</p>
<p><i>Momotaro is the Greatest</i> (Nihonichi no momotaro).1928. Tosanae Yamamoto, 35mm,     14 min., mudo</p>
<p><i>The Bunbuku Teapot</i> (Bunbukuchagama). 1928 o 1931. Yasuji Murata, 16mm, 16 min.,     mudo</p>
<p><i>The Story of Shiobara Tasuke</i> (Shiobaratasuke) 1925. Hakuzan Kimura, 35mm, 10     min. Sonorizado en 1941.</p>
<p><i>Dreamy Urashima</i> – Easygoing Guy Goes to Paradise (Yume no urashima –     nonki na tosan ryugumairi). 1925.</p>
<p><i>Hakuzan Kimura</i>, 35mm, 8 Min., sonorizado en 1942.</p>
<blockquote></blockquote>
</blockquote>
</blockquote>
</blockquote>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
