<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>autonomie &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/autonomie/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "autonomie"</description>
	<pubDate>Wed, 09 Jul 2008 09:13:05 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Biermarken und ihre Belohnung]]></title>
<link>http://neuromarket.wordpress.com/?p=67</link>
<pubDate>Mon, 23 Jun 2008 14:18:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>Alexander Grosch</dc:creator>
<guid>http://neuromarket.wordpress.com/?p=67</guid>
<description><![CDATA[Im vorherigen Artikel habe ich über das Belohnungsprofil von Biermarken geschrieben. Hier könnt ih]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Im vorherigen Artikel habe ich über das Belohnungsprofil von Biermarken geschrieben. Hier könnt ihr jetzt sehen, wie versucht wird die Belohnung und Bedeutung der einzelnen Marken zu kommunizieren.</p>
<p> <span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/8w6DJtPC3UY'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/8w6DJtPC3UY&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p><strong>Becks</strong> positioniert sich vor Allem über die Belohnung <strong>Abenteuer</strong> und <strong>Stimulanz (Erregung)</strong>. Das Segelschiff und das weite Meer wird genutzt, um die Belohnung des Abenteuers zu kommunizieren. Dies sind aber nur zwei Beispiele für Codes, die genutzt werden um die Marke zu positionieren und differenzieren. Auch die Musik in den Werbespots "Sail Away...dream your dream" kommuniziert das Abenteuer.</p>
<p>Das Markenprofil von <strong>Jever</strong> differenziert sich durch die Belohnungen <strong>Autonomie</strong>, <strong>Disziplin</strong> und <strong>Sicherheit</strong>.</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/A3p0-Uf2WXU'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/A3p0-Uf2WXU&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p>Umgesetzt wird diese Positionierung durch verschiedene Codes und Symbole. Dazu gehört unter Anderem der Hauptakteur und die Sprechstimme, die auf die Belohnungen Autonomie und Sicherheit einzahlen. Der Text, der gesprochen wird symbolisiert die Belohnung Autonomie "...keine Staus, keine Hektik". Ergänzt wird die Symbolik durch das kleine Ruderboot, das auf dem Meer treibt und auch wieder die Autonomie anspricht.</p>
<p><strong>Warsteiner</strong> habe ich jetzt hierbei bewusst herausgelassen, da das Markenprofil im letzten Artikel nicht auf dem aktuellsten Stand ist, wenn es um Warsteiner geht. Denn die neu entwickelte Dachmarkenkampagne und Markenpositionierung sprechen andere Belohnungen an, als es bisher mit <strong>Sicherheit</strong> der Fall war.</p>
<p>Hier seht ihr den aktuellen Werbespot von Warsteiner und vielleicht habt ihr <strong>Ideen</strong>, wo sich Warsteiner mit dieser Kampagne positionieren will und <strong>welche Belohnungen</strong> angesprochen werden?</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/yAMQPiUcTyo'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/yAMQPiUcTyo&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/326_mOXKGhw'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/326_mOXKGhw&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p><em>Teilt mir eure Ideen und Vorschläge mit, in <strong>eigenen Artikeln</strong> in euren Blogs (schreibt mir dann doch bitte den Link) oder <strong>hier</strong> als <strong>Kommentar</strong>.</em></p>
<p> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Wie uns Bier belohnen kann?]]></title>
<link>http://neuromarket.wordpress.com/?p=59</link>
<pubDate>Sun, 22 Jun 2008 12:13:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>Alexander Grosch</dc:creator>
<guid>http://neuromarket.wordpress.com/?p=59</guid>
<description><![CDATA[Wie in einem vorherigen Artikel schon beschrieben, gibt es drei verschiedene Emotionsfelder in unser]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Wie in einem vorherigen Artikel schon beschrieben, gibt es drei verschiedene Emotionsfelder in unserem Gehirn:</p>
<ul>
<li>Balance (Sicherheit)</li>
<li>Dominanz (Autonomie)</li>
<li>Stimulanz (Erregung)</li>
</ul>
<p>Diese Emotionsfelder werden je nach Autor unterschiedlich benannt. Häusel benennt Balance, Dominanz und Stimulanz, wohingegen Scheier und Held von Sicherheit, Autonomie und Erregung sprechen. Diese Emotionssysteme werde auch als Grundbelohnungen bezeichnet.</p>
<p>Die drei <strong>Grundbelohnungen</strong> mit ihren Mischformen bilden einen sehr großen Raum, um die Positionierung und Differenzierung von Marken vorzunehmen. Häufig werden diese auch als Motive bezeichnet, wobei Motive und Belohnung zwei Seiten derselben Medaille sind (<em>Scheier, Held, Was Marken erfolgreich macht (2007), S.146 ff, Haufe</em>).</p>
<p>Die Belohnung, die eine Marke den Kunden bietet soll uns zum Kauf und zum Streben nach dieser Belohnung motivieren.</p>
<p>Die drei angesprochenen Grundbelohnungen werden durch die entsprechenden Mischformen ergänzt. Daraus entstehen dann sechs Belohnungen, die ein kompaktes Belohnungssystem bilden und außerdem im Stande sind gezielt Kundengruppen zu bilden.</p>
<ul>
<li><strong>Balance (Sicherheit)</strong></li>
<li>Genuss</li>
<li><strong>Stimulanz (Erregung)</strong></li>
<li>Abenteuer</li>
<li><strong>Dominanz (Autonomie)</strong></li>
<li>Disziplin</li>
</ul>
<p>Denn diese Belohnungen bilden auch die Grundhaltungen unserer Persönlichkeit. Jeder von uns ist mit einer Mischung dieser Grundbelohnungen ausgestattet und wird dementsprechend durch verschiedene Belohnungen motiviert.</p>
<p>Wie können wir im Marketing aber diese Belohnungswerte nutzen? Wie funktioniert die Anziehungskraft von Marken? Jede Marke besitzt, angelehnt an die sechs Grundbelohnungen ein implizites <strong>Belohnungsprofil</strong>.</p>
<p>Dazu wird in der neurowissenschaftlichen Forschung häufig der Biermarkt herangezogen, da auf der Produktebene objektiv <strong>kaum Differenzierungsmöglichkeiten</strong> vorhanden sind.</p>
<p> <a href="http://neuromarket.files.wordpress.com/2008/06/belohnungsprofil_bier1.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-65" src="http://neuromarket.wordpress.com/files/2008/06/belohnungsprofil_bier1.jpg?w=300" alt="" width="345" height="291" /></a></p>
<p>In der Grafik sind nun die implizit gemessenen Belohnungsprofile von drei Biermarken zu erkennen. Hier sieht man, dass alle drei die Grundbelohnung <strong>Genuss</strong> enthalten. Dies ist nicht überraschend, da zuerst die Belohnung der Produktkategorie bedient werden muss. Da es sich bei Bier um ein Genussmittel handelt muss es vor Allem gut schmecken. Die Biermarken unterscheiden sich nun allerdings hinsichtlich der weiteren Belohnungen, die der Marke durch die Positionierung hinzu addiert werden.</p>
<p>Die Marke "<strong>Rot</strong>" zum Beispiel bedient sehr stark die Belohnungen <strong>Erregung und Abenteuer</strong> und weniger die Belohnungen Sicherheit, Disziplin und Autonomie. Marke "<strong>Gelb</strong>" hingegen belohnt uns vor Allem mit <strong>Autonomie, Disziplin und Sicherheit</strong>. Die Marke "<strong>Grün</strong>" hat ein weniger ausgeprägtes Belohnungsprofil und belohnt vor Allem mit <strong>Sicherheit</strong>.</p>
<p>Um welche Biermarken es sich handelt?</p>
<p><strong>Rot: Beck's</strong></p>
<p><strong>Gelb: Jever</strong></p>
<p><strong>Grün: Warsteiner </strong></p>
<p>In diesem simplen Beispiel zeigten <em>Scheier, Held </em>wie Marken, die in der gleichen Kategorie tätig sind sich durch unterschiedliche Grundbelohnungen differenzieren können und verschiedene Zielgruppen belohnen. Wichtig für die Markenführung ist, dass die Marke auf mehreren Belohnungen positioniert wird und nicht versucht die Kunden eindimensional zu belohnen.</p>
<p>Es ist das Gesamtmuster der Belohnungen, das Belohnungsprofil das die Anziehungskraft einer Marke in unseren Köpfen bestimmt.</p>
<p>Die einzelnen Grundbelohnungen sind natürlich mit verschiedensten Assoziationen anzutreffen. Jeder von uns hat beispielsweise unterschiedlichste Erfahrungen mit der Belohnung "<strong>Abenteuer</strong>" gemacht. Für manche Menschen bedeutet es die Bergtour in große Höhen, das Auswandern in ein anderes Land oder vielleicht auch einfach das Kennenlernen von neuen Menschen. Manche verbinden mit Abenteuer Begriffe, wie Mut, Freiheit oder Inspiration (<em>Scheier, Held, Was Marken erfolgreich macht? (2007), S.148), Haufe</em>).</p>
<p>Das interessante ist aber auch mit welchen Ergebnissen sich die Marktforschung herumschlagen muss. Wird ein Beck's Trinker nach dem Grund für seine Markenwahl gefragt, wird Geschmack der Grund sein. Dies ist zwar nicht verwunderlich, da die Belohnungen implizit wirken und niemand ein Bier trinkt, weil er das Abenteuer sucht.</p>
<p>Deshalb ist es sinnvoll implizite Messverfahren anzuwenden, um die Markenprofile zu messen und die wahren Kaufgründe zu erfahren.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[SCOOP !  Une liste « Démocrates Girondins »]]></title>
<link>http://democratesgirondins.wordpress.com/?p=29</link>
<pubDate>Fri, 06 Jun 2008 18:34:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>Démocrates Girondins</dc:creator>
<guid>http://democratesgirondins.wordpress.com/?p=29</guid>
<description><![CDATA[Une liste « Démocrates Girondins » pour l’élection du prochain Conseil Départemental du MoD]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"><strong><span style="text-decoration:underline;">Une liste « Démocrates Girondins » pour l’élection du prochain Conseil Départemental du MoDem en Gironde</span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"><strong> </strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"><strong>Les initiateurs du blog « Démocrates Girondins », encouragés par Véronique Fayet, Bruno Asseray, et de nombreux élus et militants de Gironde, ont décidé de présenter une liste aux prochaines élections fédérales pour la constitution du « Conseil Départemental ».</strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"><strong>Cette liste « Démocrates Girondins » se veut une liste de rassemblement des partisans de l’autonomie et de l’indépendance du MoDem. Elle aspire à donner une juste représentation de la diversité du Modem en Gironde, en constituant une équipe regroupant des militants de toutes les circonscriptions, de tous les âges et de toutes les origines, à même d'incarner cette force de renouvellement politique qu'est le Modem.<br />
</strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:x-small;"><strong> </strong></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"><strong>Nous croyons que le projet porté par François BAYROU à l’élection présidentielle ne peut se décliner au niveau local que si nous sommes réellement libres et indépendants ! </strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"><strong> </strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"><strong>Si vous souhaitez vous impliquer dès maintenant dans le développement du MoDem en Gironde, vous pouvez :</strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:x-small;"><strong> </strong></span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:-18pt;margin:0 0 0 36pt;"><strong><span style="font-size:12pt;font-family:Wingdings;"><span>ü<span>  </span></span></span><span style="font-size:10pt;">Participer aux différentes rencontres que nous organisons d’ici l’élection (voir l’onglet « Agenda Réunions » du blog)</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"><strong> </strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:-18pt;margin:0 0 0 36pt;"><strong><span style="font-size:12pt;font-family:Wingdings;"><span>ü<span>  </span></span></span><span style="font-size:10pt;">Contribuer à l’élaboration d’un projet pour les années à venir en participant aux débats dans ces réunions et en nous apportant vos contributions sur le blog... </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"><strong> </strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-indent:-18pt;margin:0 0 0 36pt;"><strong><span style="font-size:12pt;font-family:Wingdings;"><span>ü<span>  </span></span></span><span style="font-size:10pt;">Faire acte de candidature à l’aide de la « Fiche de pré-candidature » à télécharger depuis la boite « MY SHARE… Box » de ce blog (en bas de la colonne de gauche).</span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 0 36pt;"><span style="font-size:10pt;"><strong> </strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0 0 0 36pt;"><em><span style="font-size:10pt;"><strong>Vous indiquerez brièvement vos compétences et aspirations sur cette fiche que vous adresserez par email à Bruno Asseray ( </strong><a href="mailto:asseray.b@neuf.fr?cc=comm.veroniquefayet@orange.fr"><span style="color:#0000ff;"><strong>asseray.b@neuf.fr</strong></span></a><strong>) qui a accepté de conduire notre liste.</strong></span></em></p>
<p class="MsoNormal" style="margin:0;"><span style="font-size:10pt;"> </span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[« C’est un problème boliviano bolivien »]]></title>
<link>http://leparisdechine.wordpress.com/?p=32</link>
<pubDate>Fri, 06 Jun 2008 12:10:49 +0000</pubDate>
<dc:creator>Chine Labbé</dc:creator>
<guid>http://leparisdechine.wordpress.com/?p=32</guid>
<description><![CDATA[Le 4 mai 2008, un référendum sur l’autonomie de la région de Santa Cruz, en Bolivie, a été ap]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><em>Le 4 mai 2008, un référendum sur l’autonomie de la région de Santa Cruz, en Bolivie, a été approuvé à hauteur de 86% des voix. Un revers sans précédent pour le président Evo Morales, qui a immédiatement nié la validité de ce référendum. Éclairage avec Laurent Lacroix, spécialiste de la Bolivie et chercheur à l’Institut de hautes études internationales et de développement. </em></p>
<p><a href="http://leparisdechine.files.wordpress.com/2008/06/photo-ll-3.jpg"><img src="http://leparisdechine.wordpress.com/files/2008/06/photo-ll-3.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" class="alignnone size-medium wp-image-42" /></a><br />
<strong>Comment faut-il interpréter ce scrutin ? </strong><br />
Ce mouvement régionaliste doit à mon avis être interprété à travers le prisme économique. C’est la question de la distribution des ressources naturelles et des richesses qui est en jeu dans le statut d’autonomie voté début mai à Santa Cruz. Historiquement, cette région a toujours été marginalisée, malgré son fort potentiel économique. C’est pourquoi ses habitants revendiquent une décentralisation plus approfondie que les autres régions boliviennes.</p>
<p><strong>Les journaux boliviens ont affirmé que ce scrutin signait l’acte de naissance d’une nouvelle carte politique nationale. S’agit-il vraiment d’une crise sans précédent pour le pouvoir central bolivien ?</strong><br />
C’est un scénario relativement inédit. Cela dit, on exagère l’importance de ce référendum. En effet, il est illégal au niveau national, et il n’est pas reconnu par la communauté internationale. En réalité, ce référendum va surtout servir à négocier le contenu d’une loi en préparation dans la nouvelle Constitution bolivienne, relative aux autonomies des régions. Cette loi reste pour l’instant très floue. Personne ne sait ce qu’elle signifie, pas même dans les ministères. Mais il ne faut pas croire que ce scrutin met à jour un conflit frontal entre Santa Cruz et le gouvernement central. En effet, l’une des options contemplées par le mouvement autonomiste est l’instauration d’une structure fédérale en Bolivie. </p>
<p><strong>Les gouverneurs de Tarija, Beni et Pando prévoient pourtant d’organiser des référendums similaires en juin. Ne doit-on pas craindre une balkanisation de la Bolivie ? </strong><br />
Je ne crois pas. D’abord, derrière le terme de balkanisation, il y a une dimension ethnique, nationaliste. Or cette dimension n’est absolument pas un enjeu en Bolivie. Même si quelques leaders autonomistes revendiquent une identité cruzénienne, le mouvement autonomiste est avant tout régional. Par ailleurs, Santa Cruz n’a aucun intérêt à gagner son indépendance. En effet, indépendante, la région de Santa Cruz ne serait pas reconnue par la communauté internationale et elle serait rapidement absorbée par le Brésil, qui attend la moindre occasion pour étendre sa sphère d’influence dans la région. J’ai assisté à plusieurs manifestations autonomistes à Santa Cruz et le drapeau bolivien y est toujours brandi à côté du drapeau cruzénien. Ce n’est pas un hasard. Le problème des autonomies reste essentiellement boliviano bolivien.</p>
<p><strong>Que peut-on attendre du référendum révocatoire qui doit avoir lieu en août ?</strong><br />
Evo Morales commence à percevoir l’enjeu de ce référendum révocatoire. En effet, le « oui » l’emportera sans aucun doute lors des référendums autonomistes de Tarija, Beni et Pando. Et une fois les résultats de ces votes connus, une baisse de soutien populaire au président est prévisible. Mais si ce référendum est un enjeu de taille pour Evo Morales, il l’est aussi pour l’opposition. Celle-ci craint en effet qu’un tel scrutin ne vienne relativiser les résultats des référendums autonomistes. Dans les deux camps, c’est donc l’expectative, et faute de mieux, les discussions tournent pour l’instant autour des dates auxquelles se dérouleront ces quatre référendums. </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[la cuenta... porfa]]></title>
<link>http://chroniques.wordpress.com/?p=294</link>
<pubDate>Mon, 26 May 2008 23:43:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>MarLa</dc:creator>
<guid>http://chroniques.wordpress.com/?p=294</guid>
<description><![CDATA[&#8220;La solitude, c&#8217;est l&#8217;indépendance qui présente sa note.&#8221;  &#8212; Elisabe]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>"La solitude, c'est l'indépendance qui présente sa note."  -- Elisabeth Carli</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Welcome]]></title>
<link>http://buburuza75.wordpress.com/2008/05/24/welcome/</link>
<pubDate>Sun, 25 May 2008 18:33:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>buburuza75</dc:creator>
<guid>http://buburuza75.wordpress.com/2008/05/24/welcome/</guid>
<description><![CDATA[
Welcome to Zoho Writer
(sau cum să-l faci pe Bill Gates)

Atunci c&acirc;nd nu mai ştii pe ce că]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><br></p>
<div style="color:rgb(102,102,102);text-align:center;"><font size="5"><br>Welcome to Zoho Writer</font><br>
<div style="text-align:center;"><font size="3"><span style="font-family:trebuchet ms,geneva;">(sau cum să-l faci pe Bill Gates)<br><br></span></font></div>
<div style="text-align:justify;"><font><span style="background-color:rgb(255,255,255);"><span style="font-family:trebuchet ms,geneva;"><font size="4">Atunci c&#226;nd nu mai ştii pe ce cărări să-ţi aduni documentele, dă fuga aici </font><a href="http://translate.google.ro/translate?hl=ro&#38;sl=en&#38;u=http://www.zoho.com/&#38;sa=X&#38;oi=translate&#38;resnum=1&#38;ct=result&#38;prev=/search%3Fq%3Dzoho%26hl%3Dro"><font size="4">http://www.zoho.com/</font></a></span></span></font></div>
<div style="text-align:justify;"><font><span style="background-color:rgb(255,255,255);"><span style="font-family:trebuchet ms,geneva;"></span></span></font><font size="4"><span style="background-color:rgb(255,255,255);"><span style="font-family:trebuchet ms,geneva;">&#206;l vei găsi pe amicul Zaho, imediat după ce te ocupi de logare.</span></span></font></div>
<div style="text-align:justify;"><font size="4"><span style="background-color:rgb(255,255,255);"><span style="font-family:trebuchet ms,geneva;">Cum adică ce să faci cu Zaho? Dacă nu ai Office la tine, &#238;l ai aici. Documente de tip &#34;word&#34;, foi de calcul de tip &#34;excell&#34;, proiecte, rapoarte, calendare, facturi...</span></span></font></div>
<div style="text-align:justify;"><font size="4"><span style="background-color:rgb(255,255,255);"><span style="font-family:trebuchet ms,geneva;">Dacă nu vă place, luaţi licenţa de la Gates. <br></span></span></font></div>
<div style="text-align:justify;"><span style="font-family:trebuchet ms,geneva;background-color:rgb(255,255,255);"><br><img align="bottom" border="1" height="82" hspace="0" src="http://zoho.com/images/zwprdimgs/toolbar.png" width="618"><br></span><br><span style="font-family:trebuchet ms,geneva;background-color:rgb(255,255,255);"><font size="3"><font size="2"><span style="color:rgb(255,102,0);"><br></span></font></font></span><br />
<table border="1" cellpadding="0" rules="none" style="width:100%;height:275px;">
<tbody>
<tr>
<td valign="top"><font><font size="4"><strong><font color="#0099cc" face="Trebuchet MS">Desigur, pot fi adaugate fotografii &#238;n word</font></strong><br></font></font></td>
<td style="width:315px;" valign="top"><font><br><font size="4"></font></font></td>
</tr>
<tr>
<td style="color:rgb(102,102,102);text-align:justify;" valign="top">
<p><font><font size="4">Poţi să scrii <font><font color="#ff0000">colorat</font> , <em>italic </em>, să adaugi un tabel şi să utilizezi toate facilităţile pe care le ştii &#238;n word.</font></font></font></p>
<p><font size="4">Cel mai interesant mi se pare mie, faptul că fişierul &#238;n cauză &#238;l poţi publica pe blog cu <strike>un</strike> click de mouse.</font></p>
<p><font size="4">&#160;</font></p>
<p><font><font size="4">&#160;</font></font></p>
<p><font><font size="4"></font></font>&#160;</p>
<p><font><font size="4"><font color="#cc0000">Restul... descoperiţi singuri...</font></font></font></p>
<p><font color="#cc0000"></font><font size="5">&#160;</font></p>
<p><img alt="kiss" border="0" height="18" src="http://writer.zoho.com/wo/images/smiley-kiss.gif" style="width:28px;height:25px;" width="19">&#160;<font color="#cc00cc">Muah !</font></p>
</td>
<td valign="top"><font size="3"><img height="758" src="http://writer.zoho.com/ImageDisplay.im?name=548520000000003001/ladybird.jpg&#38;accId=548520000000002007" style="width:206px;height:268px;" width="589"></font></td>
</tr>
</tbody>
</table>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Sexe, Sarkozy, OGM, Royal, Besancenot, Pouvoir d'achat, TF1]]></title>
<link>http://azertyuiop.wordpress.com/?p=40</link>
<pubDate>Sat, 24 May 2008 07:36:31 +0000</pubDate>
<dc:creator>S.O.S</dc:creator>
<guid>http://azertyuiop.wordpress.com/?p=40</guid>
<description><![CDATA[Essayons la pub, les mots qui percutent pour voir si ça marche comme ça, le cerveau moderne.
Moi j]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Essayons la pub, les mots qui percutent pour voir si ça marche comme ça, le cerveau moderne.</p>
<p>Moi je vous le dis, on ne fera pas l'économie d'une révolution, reste à savoir laquelle car on a toujours tendance à faire ce qu'on connait déjà.</p>
<p>Moi, je la vois ronde, intérieure, intelligente, constructive, subtile, tout le contraire d'une fin de match bien arrosée.</p>
<p>De toute façon, j'ai horreur de ça, de cette mentalité bovine où l'Equipe tient lieu de feuille de route pour la semaine, j'ai horreur des Grenelles en tout genre, quelle pauvreté culturelle devant le travail qui nous attends, où sont passés les penseurs, les créateurs, les fous d'amour, les génies, il n'y a plus que cette vulgarité permanente où tout s'achète, tout se vends, de richissimes égoïstes qui font baver une classe de pauvres gens incultes qui continuent de sauter dans le piège à la cons-somation de plastiques en tout genres, poulets et dindes, vibromasseurs et chaises de jardins. Même les nains sont en plastiques, savez-vous que la production de préservatifs est extrêmement polluante et  leurs destructions très lente, je parle même pas des quatre-quatre, grosse merde à roulette pour individus dangereux, non mais, on fait quoi, nous, en attendant la fonte des pôles, on mange de l'ours, et ben non, il est protégé, quelle mascarade, quel cynisme, quelle bêtise. Le désespoir est d'autant plus profond que l'espoir de changement est faible ou alors la haine sera telle que notre propre destruction deviendra le moteur d'une révolution planétaire.Et les classes moyennes, dans tout ça, totalement paumées, ça mange bio, ça roule en vélo et ça va au spectacle. On aime pas trop comment ça tourne mais bon, autant placer son pognon et faire quelques petites affaires pour arrondir les fins de mois. Et puis quoi, soyons optimistes, la science trouvera bien une solution car après tout les OGM c'est pas si mal que ça, ça peut nourrir les pauvres et rapporter des sous et puis on va bien trouver un substitut au pétrole, la preuve on roule déjà avec du maïs, moi tant que je roule, je ferme ma gueule et de toute façon j'y suis pour rien. Et ben si, pauvre con, c'est même en grande partie à cause de toi que nous perdons la boule car si tu avais un petit brin de courage, tu pourrais donner de l'espoir à tous ceux qui sont vraiment dans le caca. Tu sais, ta p'tite maison que tu loues une fortune avec un p'tit jardin au fin fond de la Creuse, elle pourrait faire vivre une famille de chomeurs. Bon c'est vrai que si les Emirats Arabes arrêtaient leurs conneries de golfes en plein désert, la famille Bush ses extractions de pétrole à tout crin, j'en passe et des meilleures, en cinq minutes des millions de gens retrouveraient le sourire. Mais bon, faut déjà balayer devant sa porte. Et notre porte à nous, c'est pas la joie. On en est arrivé à se détester cordialement les uns les autres, et là y'a de boulot. Le grand espoir, c'est la jeunesse et là je leur dit tout crû : si vous n'êtes pas foutus de dire merde à vos parents et leur petit pavillon à la con, alors vous passez à coté de cette superbe chance de vivre heureux avec une charmante petite beurette de banlieue ou un chaleureux black débrouillard.</p>
<p>En tout cas n'attendez plus rien de vos parents question liberté, car eux ils sont morts de trouille, ils se sont éteints devant la télé, tout seuls, sans le savoir.</p>
<p>Le monde est devant nous.<a href="http://azertyuiop.files.wordpress.com/2008/05/christ-avezan.gif"><img class="alignleft size-medium wp-image-41" src="http://azertyuiop.wordpress.com/files/2008/05/christ-avezan.gif?w=212" alt="" width="212" height="300" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Bau-baul iredentismului unguresc şi dubla măsură ]]></title>
<link>http://limbacailor.wordpress.com/?p=414</link>
<pubDate>Tue, 20 May 2008 09:33:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>Tihi</dc:creator>
<guid>http://limbacailor.wordpress.com/?p=414</guid>
<description><![CDATA[Reproducem aici un editorial foarte interesant de Petru Clej, un jurnalist freelancer din Londra, ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><em>Reproducem aici un editorial foarte interesant de Petru Clej, un jurnalist freelancer din Londra, apărut pe Romanialibera.com. Rar facem acest lucru, dar acest articol trebuie citit de toată lumea. Sperăm să ne înţeleagă cei de la Romanialibera.com. </em></p>
<p>"Este uimitor cum în anul 2008 iredentismul unguresc continuă să fie prezentat de unii, nu ştim cât de mulţi, drept un pericol la adresa României.</p>
<p>Ungurii vor, în continuare, “să ne fure Ardealul”. Orice articol din presa de limbă maghiară, cât ar fi ea de obscură, care are tente iredentiste, este atribuit automat “ungurilor” şi “Ungariei”.</p>
<p>Orice solicitare de autonomie din partea unor organizaţii ale minorităţii maghiare din România este şi ea catalogată de către colportorii bau-baului iredentist drept “atentat la integritatea teritorială a României”.</p>
<p>Episcopul reformat ungur şi eurodeputatul Laszlo Tokeş a devenit din erou al luptei anti-comuniste de dinainte de 1989 nemesisul colportorilor pericolului iredentismului unguresc.</p>
<p>Există oare vreun motiv de teamă cu privire la această integritate? Să examinăm datele problemei.</p>
<p>România şi Ungaria au semnat în 1996 (la sfârşitul primei guvernări PDSR) un tratat bilateral, prin care erau recunoscute frontierele actuale, stabilite prin Tratatul de pace de la Paris din 1947, de după cel de-al doilea război mondial.</p>
<p>Tratatul fost ratificat de parlamentele ambelor ţări şi niciun guvern al Ungariei de până acum nu a dat cel mai mic semn că ar avea intenţii de a-l denunţa.</p>
<p>Mai mult, de atunci, ambele state au devenit aliate în NATO şi membre ale Uniunii Europene.</p>
<p>Acest fapt dă o garanţie de 100% că frontiera româno-ungară nu se va mai modifica, frontieră care oricum devine din ce în ce mai irelevantă pe măsura adâncirii integrării europene prin cele patru libertăţi fundamentale de mişcare – a persoanelor, a mărfurilor, a serviciilor şi a capitalului.</p>
<p>Toate marile partide democrate din Ungaria au arătat respect faţă de tratat, iar faptul că Partidul Socialist, FIDESZ şi Partidul Liber Democrat fac parte, ca şi PSD, PD şi PNL, din cele trei mari partide europene – Partidul Socialiştilor, Partidul Popular şi Asociaţia Liberalilor şi Democraţilor – e o garanţie în plus.</p>
<p>Iar faptul că proporţia ungurilor din Transilvania – în continuă scădere – abia de atinge 20% face o revendicare teritorială în cel mai bun caz ridicolă.</p>
<p>Dar bau-baul iredentismului tot nu dispare.</p>
<p><strong>Dublă măsură</strong></p>
<p>Interesant este că agitatorii acestui bau-bau nu au aceeaşi atitudine când vine vorba de potenţialele revendicării teritoriale ale României la adresa altor state.</p>
<p>Ţinta principală sunt Republica Moldova şi Ucraina. Ȋn cazul celor două state iredentismul românesc devine dintr-o dată nu numai justificat, dar şi de dorit, în pofida obligaţiilor internaţionale asumate de România.</p>
<p>Dacă tratatul bilateral cu Ungaria este sacrosanct, atunci, în virtutea regulilor dreptului internaţinal şi a principiului “ce ţie nu-ţi place, altuia nu-i face”, şi tratatul bilateral semnat cu Ucraina în 1997 şi ratificat de ambele parlamente, ar trebui să fie considerat la fel.</p>
<p>Numai că aici intervine dubla măsură şi iredentismul românesc (care nu e prezent în mod deschis la nivel oficial) devine “bun”, spre deosebire de cel unguresc care e “rău”.</p>
<p>Invocarea drepturilor minorităţii române din Ucraina este ipocrită deoarece colportorii bau-baului iredentist fac gălăgie în legătură cu drepturile minoritarilor unguri din România, deci compromit reciprocitatea, şi oricum nu prea au habar de ceea ce se petrece în Ucraina.</p>
<p>Mi-aduc aminte ce-mi zicea scriitorul Vasile Tărâţeanu, când am fost pentru prima oară la Cernăuţi în 1994: “Ce bine ar fi dacă România ar dovedi acelaşi interes pentru minorităţile ei, aşa cum arată Ungaria pentru ale sale. Ce bine ar fi dacă noi românii din Ucraina am avea un partid ca UDMR…”</p>
<p>La fel cum temerile Ucrainei sunt pentru colportorii bau-baului iredentist, deveniţi şi ei iredentişti, nefondate, aşa şi nemulţumirile exprimate de conducerea de la Chişinău faţă de discursul oficial, de data aceasta, de la Bucureşti, nu-şi au rostul, zic ei.</p>
<p>Indiferent de considerentele istorice, suntem în anul 2008 şi nu în 1940, iar România are obligaţii, mai ales cele asumate prin statutul de membru al UE care nu-i permit să se comporte oricum şi să emită pretenţii teritoriale faţă de statele vecine.</p>
<p>La sfârşitul anului 2001 România a fost nevoită să-şi modifice legea cetăţeniei şi să suspende redobândirea în procedură rapidă cetăţeniei române de către cei ai căror părinţi şi bunici au fost cetăţeni ai României înainte de 1940.</p>
<p>Suspendarea legislaţiei a avut loc cu două săptămâni înaintea ridicării vizelor Schengen de călătorie UE pentru cetăţenii României, iar coincidenţa ar trebui să le dea de gândit iredentiştilor români.</p>
<p>Dacă în perioada 1991 – 2001 au fost redobândite 100000 de cetăţenii române de către persoanele din Republica Moldova, numărul lor a scăzut la circa 3500 pentru perioada de după 2002.</p>
<p>Acest fapt ar trebui să lea dea de gândit iredentiştilor români.</p>
<p><strong>Separatismul în Europa</strong></p>
<p>Separatismul nu e o problemă specifică României, ea se întâlneşte şi în ţările UE.</p>
<p>Belgia este sfâşiată de disputele dintre neerlandofoni şi francofoni, în Ţara Bascilor continuă un conflict sângeros între separatişti şi statul spaniol, iar minoritatea rusă din Estonia acceptă cu greu loialitatea faţă de statul în care trăieşte, în pofida standardului de viaţă mult mai ridicat decât în Rusia.</p>
<p>Ȋn ţara în care trăiesc – Regatul Unit – în toate cele trei provincii autonome – Scoţia, Ţara Galilor şi Irlanda de Nord – participă la guvernare separatişti care doresc dezmembrarea ţării.</p>
<p>Ȋn Irlanda de Nord poziţia de vice-lider al executivului provincial este deţinută de Martin McGuiness, care nu numai că susţine deschis reintegrarea provinciei în Republica Irlanda, dar, în calitate de fost lider al formaţiunii paramilitare Armata Republicană Irlandeză (IRA) are mâinile pătate de sânge.</p>
<p>Conflictul din Irlanda, dintre catolicii pro-irlandezi şi protestanţii pro-britanici a dus la moartea a peste 3000 de oameni între 1969 şi 1998.</p>
<p>Republica Irlanda a abandonat revendicările iredentiste încrise oficial în constituţia sa în 1998, când aproape 95% dintre votanţii în referendum au aprobat renunţarea la pretenţiile teritoriale asupra Irlandei de Nord.</p>
<p>Cu toate acestea, atitudinea în Regatul Unit faţă de separatism (care e o problemă reală) nu este una de isterie demagogico-patriotardă.</p>
<p>Toate guvernele de la Londra au declarat deschis că statutul Irlandei de Nord depinde de voinţa suverană şi exckusivă a locuitorilor provinciei.</p>
<p>Comparaţi conflictul <strong>real</strong> asupra Irlandei de Nord şi cel <strong>imaginar</strong> privind Transilvania.</p>
<p>Poate că asta ar trebui să dea de gândit colportorilor bau-baului iredentismului unguresc, să-i determine să iasă din provincialismul intelectual care-i caracterizează şi să realizeze că România e o oază de stabilitate, care nu are de ce se teme din acest punct de vedere."</p>
<p>Link: <a href="http://www.romanialibera.com/editorial/editorial.php">http://www.romanialibera.com/editorial/editorial.php</a>.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[figures de la critique (III) - communication breakdown]]></title>
<link>http://anarkali.wordpress.com/?p=91</link>
<pubDate>Mon, 19 May 2008 00:27:56 +0000</pubDate>
<dc:creator>anarkali</dc:creator>
<guid>http://anarkali.wordpress.com/?p=91</guid>
<description><![CDATA[
Celui qui procède à une critique totale de l&#8217;idéologie et qui s&#8217;engage sans réserve]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<blockquote>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"><img class="alignleft alignnone size-full wp-image-93" style="float:left;" src="http://anarkali.wordpress.com/files/2008/05/rembrandt_philosopher_in_meditation.jpg" alt="" width="250" height="208" />Celui qui procède à une critique totale de l'idéologie et qui s'engage sans réserve dans cette voie ne peut plus naïvement considérer que sa propre entreprise vise la vérité. Il identifie désormais sa propre vie consciente à la productivité et à la liberté d'une puissance vitale sous-jacente et créatrice de fictions. Or les voies se ramifient en ce point.</p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;">Ou bien l'entreprise de la critique s'étend à la totalité d'une raison hostile aux fictions, qui réprime, exclut et proscrit avec une grande énergie criminelle tout ce qui pourrait briser le cercle fermé de sa subjectivité auto-référentielle et lui faire prendre une distance par rapport à elle-même. Pour cette critique radicale de la raison, la prétention à la vérité ne peut plus apparaître que dans le domaine des objets ; elle cherche à s'authentifier elle-même à partir de l'horizon de l'expérience esthétique. Face à cette esthétisation – inavouée jusqu'à Derrida – à laquelle aboutit une critique qui se perpétue de manière paradoxale, il existe cependant une autre solution.</p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;">Au niveau atteint par le second palier de la critique de l'idéologie, pour peu que l'on <em>renonce à l'intention critique elle-même</em>, on peut développer la pensée dans une <em>autre</em> direction. L'intérêt peut alors se concentrer sur la façon dont les sujets s'affirment dans leur créativité et leur liberté originelles, à travers les fictions vitales d'un monde chaque fois constitué de manière auto-référentielle. Cette recherche exploite, pour ainsi dire de manière frontale, la dimension révélée par une réflexion seconde, celle « d'un processus purement factuel, mais qui a cette propriété de ne se poursuivre qu'en vertu d'une prise de conscience illusoire » (1). Il ne s'agit plus d'une raison niant les fictions, mais d'une <em>poïesis</em><span style="font-style:normal;"> en tant qu'elle procède de la conservation de soi que les sujets, parce qu'elle leur rend la vie plus intense, recherchent dans et par leur fictions auxquelles étant donné la fonction qu'elles ont, ils ne peuvent qu'adhérer. (2)</span></p>
<p style="margin-bottom:0;"><span style="font-style:normal;">--- Jürgen Habermas, <em>Le discours philosophique de la modernité</em></span></p>
</blockquote>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"><span style="font-style:normal;">Dans cette longue note de bas de page, dont les lignes ci-dessus forment seulement un extrait, Jürgen Habermas nous délivre un petit cours de morale hautement représentatif des objections couramment faites à la critique. Ce petit sermon est directement adressé à <a href="/2008/05/11/figures-de-la-critique-ii-la-veneration-du-veau-dor/" target="_blank">Luhmann</a> et indirectement à tous ceux qui opèrent grâce à « la totalisation nietzschéenne de la critique de l'idéologie sous sa forme simple » (3) une déconstruction radicale de l'apparence. </span></p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"><span style="font-style:normal;"> Les critiques sont de grands naïfs, et c'est pour cela qu'il faut accueillir leurs cris d'orfraie avec un petit sourire amusé et narquois ; ou encore leur dire « pardonnez-leur, car ils ne savent pas ce qu'ils font ». C'est là une ritournelle maintes fois entendues : combien de fois un ricanement ou la circonspection complice d'un animateur de plateau et d'un « intellectuel » ne suffit-il pas à discréditer une critique ? Discréditer en accréditant ce discours dans un nouveau registre, celui de la critique démocratique nécessaire et saine pour une reproduction sociale efficace (4). Bourdieu et Passeron, dans les <em>Héritiers </em>notamment, avaient montré combien la domination s'exerce autant par la langue parlée que par l'allusion et le sous-entendu, un ensemble de références et de présentations qui sont corrélatives d'une micro-hiérarchisation et différenciation des individus selon des critères dont l'ensemble forme ce que j'appellerais avec Foucault un régime ou un jeu de vérité. La capacité des discours dominants, de ces régimes, à <a href="http://bernat.blog.lemonde.fr/2008/05/18/a-propos-dun-article-integriste-sur-jean-baudrillard/" target="_blank">intégrer leurs critiques dans la formation de nouveaux consensus</a> fut la préoccupation de nombreux penseurs, Baudrillard au premier chef. </span></p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"><span style="font-style:normal;">Le fait de continuellement déplacer la critique afin d'anticiper ou de précéder l'évènement est une tactique intenable. Le système évolue toujours plus vite que la pensée critique dans la mesure où celle-ci ne cherche qu'à se saisir de l'actualité. Et ce pour au moins deux raisons. </span></p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"><span style="font-style:normal;">i- La critique ne fait alors que contribuer à une accélération du renouvellement des discours dominants qui deviennent plus prompts à générer des représentations intégrées cohérentes. La vitesse est un attribut de la puissance : la fluidification des mouvements de capitaux s'est construite sur les restrictions aux migrations et la persistance des frontières ; la valorisation économique et sociale de la célérité est chaque jour plus étouffante. Malheur à qui ne peut « suivre ».<br />
</span></p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"><span style="font-style:normal;"> ii- La critique ne peut être un évènement. Le happening critique a ses limites. Il n'y a qu'à voir l'échec patent de toute tentative critique dans les médias. Ce qui y est présenté comme critique n'est le plus souvent que le faire-valoir de qui veut (se) vendre ou de qui veut (se) promouvoir (5). Le simple fait que le flux d'émission soit entre-coupé de publicité commerciale suffit à se demander si c'est l'évènement qui est entre-coupé de réclames ou bien l'inverse. Il faut admettre avec Deleuze que les vitesses sont multiples, et que les lignes qu'elles traversent sont de nature diverses - la critique se veut être une ligne de <em>fêlure. </em>(6)<br />
De même pour l'art utilisée ou brocardée comme critique ; l'ambiguïté de son objet, son <em>malentendu</em> (7) constitutif, construit en quelque sorte une plurivocité qui nuit à l'</span><em>intention </em><span style="font-style:normal;">critique, si telle était le cas. Ainsi, il est abusif de parler de </span><em>récupération </em><span style="font-style:normal;">de l'art, quand celui-ci est traversé par d'autres interprétations, d'autres </span><em>devenirs, </em><span style="font-style:normal;">fussent-ils marchands, que les bonnes paroles de l'artiste le laissaient présager. L'esthétisation de la critique est une option qu'il faut démentir, sinon que celle-ci, rare, soit l'échappée belle d'une subjectivation minoritaire. Je conçois que l'art puisse faire réagir, provoquer nos émotions, transformer des visions du monde, nous renvoyer à nos illusions. Mais la critique cherche justement à dépasser l'état contemplatif, elle est  le moyen paradigmatique de la transitivité de ses réactions en potentiels de subjectivation, en affirmations qui ne soient pas seulement la reproduction fermée de l'art pour l'art - mais que de cet élan </span><em>déborde </em><span style="font-style:normal;">(8) en possible de l'inadmissible singulier. </span></p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"><span style="font-style:normal;"> Un ami m'entretenait un jour qu'il y avait deux types de plaisir : le plaisir latin, celui de la frivolité, de la sensualité et de l'expérience artistique ; et le plaisir allemand, celui du travail intellectuel, de l'accomplissement du labeur, de la réalisation de soi dans l'oeuvre. De ces deux sources résultait un (dés-) équilibre des désirs et des perceptions. La critique est le vecteur de la tangente de l'expérience sur le cercle de consistance du projet (9). Elle est un mode de réification nécessaire afin que l'expérience demeure singulière. À ce point, elle est donc une </span><em>éthique de soi</em><span style="font-style:normal;">, autrement dit, une </span><em><a href="/2008/03/19/le-chemin-en-effet-cela-nexiste-pas-exil-et-probite-chez-nietzsche/" target="_blank">probité</a>.</em></p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:center;">***</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;text-align:justify;">Revenons à nos douceurs habermassiennes, qui sont bien plus allemandes que réellement plaisantes. Et éliminons ici la « naïveté » de la vérité dont nous affuble Habermas. Il n'y a de vérité que <em>ma </em>vérité, que celle-ci soit communément admise ou bien singulièrement intuitive. L'évaluation demeure ce qui me constitue comme sujet. Évaluons ainsi les deux voies que nous propose Habermas.</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;text-align:justify;">i- En premier lieu, la récusation de l'esthétique sur lequel il tombe juste mais pas pour les bonnes raisons. En plus de régler ses comptes avec Derrida, Habermas attaque par son angle favori : l'auto-référentialité de la critique (10). Sans prétention à la vérité, sans ce <em>telos</em> du langage, il ne peut y avoir d'intention argumentative, celle-ci supposant une rationalité communicationnelle partagée. L'argument de Foucault sur ce point est néanmoins, n'en déplaise à Habermas, le plus convaincant. Le discours est le vecteur principal des relations de pouvoir et traverse des rapports toujours conflictuels, et non une communauté intersubjective idéale. Le discours est un instrument aux mains de ceux qui dominent comme de ceux qui résistent - qualifier la critique d'esthétique parce qu'elle ne se plie pas aux exigences d'une raison communicationnelle est en soi la preuve flagrante de l'illusion et de la fermeture du discours qu'engendrent l'établissement d'exigences communicationnelles. Il est d'ailleurs tout à fait significatif que Habermas n'intègre l'art et l'esthétique que par défaut, comme le <em>reste</em> du monde <em>sérieux </em>de l'argument et de la discussion procédurale. Sa volonté de se détacher de l'échappatoire esthétique tel qu'Adorno le dessinait devient en certains endroits aveugle. L'esthétisation de la critique la dessert non pas parce qu'elle devient <em>intrinsèquement irrationnelle - </em>si l'on croit en une raison - mais parce que ses <em>effets extrinsèques </em>sont potentiellement retors.<br />
Affirmer que la critique ne se plie à aucun critère mais ne se jauge qu'à ses effets me semble une évidence. La nature de la distinction entre fiction et réalité est la même que celle qui traverse celle entre folie et raison ; elle est contingente et historique ; elle est affaire d'évaluation ; elle est traversée par des relations de dominations et de pouvoirs qui trouvent en face d'eux des résistances et des critiques.</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;text-align:justify;">ii- En second lieu, au prix du <em>renoncement à l'intention critique </em>(11)<em>, </em>la possibilité s'ouvre d'une <em>auto-poïesis</em> de l'individu, d'une création de fictions servant le plaisir individuel, l'exaltation d'une intensité qui clôt le système de référence de l'individu, l'enfermant irrémédiablement dans sa singularité. La créativité et la liberté « originelles » (12) s'affirment dans les fictions vitales (une sorte d'esthétisme dionysiaque) qui n'ont pour seul motif l'<em>ego, </em>en tant que celui-ci est irréductiblement premier et singulier. Encore une fois, je seconde mais pas pour les mêmes raisons. Habermas touche juste si l'on considère qu'un auteur comme Michel Onfray est « critique » ; soit que l'existence individuelle suffit en elle-même à sa <em>motivation, </em>que la recherche de l'intensité est auto-justificatrice, une fin en soi. Il semble que le régime de pouvoirs dominants s'accorde excessivement bien de cet état de fait, si l'on fait passer la ligne sur la <em>quantité </em>de cette intensité. Il en va différemment si l'on regarde à la <em>qualité </em>de cette intensité. (13) Si l'on ne peut poser de critère à la critique, il faut en dégager ce qui est susceptible de produire des effets en ligne avec nos évaluations. Ainsi de la probité, la mienne suivant celle de <a href="/2008/04/21/figures-de-la-critique-i-ne-plus-ecrire-que-pour-le-dieu-mort/" target="_blank">Deleuze</a>.</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;text-align:justify;">En outre, cette « piste » a l'inconvénient de rabattre l'auto-référentialité sur l'égoïsme onanique ; hors cette auto-référentialité, du fait même de l'interaction sociale, est fondamentalement <em>ouverte</em><em>. </em>La critique ne s'exerce pas par <em>plaisir, </em><span style="text-decoration:none;">au sens où ses effets devraient se mesurer sur l'échelle de l'intensité (14), elle s'exerce par </span><em><span style="text-decoration:none;">probité. </span></em><span style="text-decoration:none;">Elle en est le « principe ». Et </span><em><span style="text-decoration:none;">a priori, </span></em><span style="text-decoration:none;">en suivant Rancière sur ce point (15), elle s'adresse à tous, en tant que la seule communauté intersubjective supposée n'est pas celle de la pragmatique universelle mais celle de </span><em><span style="text-decoration:none;">l'égalité de l'intelligence, </span></em><span style="text-decoration:none;">que je réduis ici à </span><em><span style="text-decoration:none;">l'égalité de probité</span></em><span style="text-decoration:none;">. </span></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;text-align:justify;"><span style="text-decoration:none;">À l'argument d'auto-référentialité, réponse est donnée que la critique est susceptible d'effets en tant qu'elle s'adresse à cette communauté ; son discours n'est pas </span><em><span style="text-decoration:none;">déterminé </span></em><span style="text-decoration:none;">par l'existence de cette communauté –  celle-ci ne précède pas celui-là – mais il ne produit d'effets </span><em><span style="text-decoration:none;">que</span></em><span style="text-decoration:none;"> dans une telle communauté. Cette dernière est nécessaire à l'efficacité de la critique, parce qu'elle est susceptible de produire une différence révélatrice de l'égalité primordiale, de redonner à l'égalité une dimension <em>polémique</em>. Ainsi, la critique ne doit pas s'attacher à critiquer l'effet étatique (16), ni même l'effet hiérarchique, mais les critères de ces hiérarchies, les principes de l'État – non pas au nom de principes supérieurs, mais selon celui de détruire la prétention à poser des principes, universaux, transcendantaux, hétéronomes. </span></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;text-align:justify;"><span style="text-decoration:none;">L'</span><em><span style="text-decoration:none;">auto-nomie</span></em><span style="text-decoration:none;">, au sens fort, est le point de fuite de la critique. La solitude ouverte de l'exilé en fournit le corps sans organes.</span></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;text-align:center;">***</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;"><img class="alignnone size-full wp-image-92 aligncenter" src="http://anarkali.wordpress.com/files/2008/05/northernareas.jpg" alt="" width="500" height="327" /></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;">---</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;"><span style="text-decoration:none;">(1) Habermas cite Dieter Henrich, <em>Poetik und Hermeneutik</em>, t. X, p. 154<br />
</span></p>
<p>(2) Habermas, <em><span style="text-decoration:none;">le discours philosophique de la modernité, </span></em><span style="text-decoration:none;">p. 417-418, n. 1. (c'est Habermas qui souligne)<br />
</span></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;"><span style="text-decoration:none;">(3) cité dans cette même note, <em>infra.</em></span></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;">(4) je ne peux m'empêcher ici de penser à <a href="http://bernat.blog.lemonde.fr/2008/02/07/enthoven-badiou-iii-acte-ii/" target="_blank">l'échange Enthoven-Badiou</a>, tristement représentatif de la banalité du mal ambiante</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;"><span style="text-decoration:none;">(5) Internet échappe à ce constat dans le même mouvement qu'il y adhère et l'accélère. La vitesse croissante des échanges rend ce média indispensable sans parvenir, provisoirement, à le clôturer. Cette célérité se fait au prix de quelques champs libres porteurs de discours inassimilables. Internet est peut-être encore le seul système médiatique fondamentalement <em>ouvert.</em></span></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;">(6) Gilles Deleuze, Claire Parnet, <em>Dialogues, </em>pp. 153-155</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;">(7) Terme emprunté au jeune Luckács dans <em>Philosophie et Art. </em>Ce <em>malentendu</em> empêche toute communication intersubjective parfaite dans l'esthétique. Pour ceux intéressés par une critique esthétique de Habermas, se référer aux travaux de Rainer Rochlitz, et leur critique par Michel Ratté. On peut débuter par cet article de Claude Amey, <a href="http://multitudes.samizdat.net/spip.php?article1533" target="_blank">Expérience esthétique et agir communicationnel : autour de Habermas et l'esthétique, <em>Futur antérieur, </em>2/Été 1990.</a></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;">
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;"><span style="text-decoration:none;">(8) De la même façon que chez Hume, l'expérience déborde la perception ; cf Gilles Deleuze, </span><em><span style="text-decoration:none;">Empirisme et Subjectivité</span></em></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;">(9) Il me semble que plaisirs allemands et latins, si les termes apparaissent triviaux, peuvent recouper les idées de projet et d'expérience tels que décrits par Bataille dans <em>L'expérience intérieure. </em>Sans suivre Bataille dans son raisonnement, je place la critique à l'intersection dynamique des deux.</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;"><span style="text-decoration:none;">(10) L'argument d'auto-référentialité est son principal argument pour discréditer Foucault, cf. Habermas, <em>Le discours philosophie de la modernité</em>, chapitre <em>Apories d'une théorie du pouvoir.</em></span></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;">(11) Cette renonciation se placerait à l'égal de demander à Habermas de renoncer à raison communicationnelle pour rendre compte des interactions.</p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;"><span style="text-decoration:none;">(12) Liberté et créativité deviennent subitement originelles. Personne ne peut être dupe du stratagème argumentatif de Habermas qui discrédite en détournant. La critique ne cherche pas à revenir à l'originel – je me tiens à la position qu'il n'y a d'originel que le multiple, dans sa division et son conflit. </span></p>
<p style="margin-bottom:0;font-style:normal;">(13) on pourrait faire passer, en suivant de loin Adorno, la ligne qualitative de l'intensité sur le couple authenticité / artificialité ; ou comme le fait Benjamin d'observer qualitativement l'intensité esthétique par rapport à son mode de reproduction.</p>
<p>(14) une échelle que je rapprocherais d'une échelle d'effets de l'évènement ; de sa proximité jugée sur des axes de temps et d'espace. cf. Gilles Deleuze, <em>Qu'est-ce que la philosophie, </em>chapitre. "Géophilosophie"</p>
<p>(15) Jacques Rancière, <em>Aux bords du politique</em>, cf. pp. 165-171</p>
<p>(16) cf. Michel Foucault, <em>Sécurité, territoire, population, </em>notamment la leçon du 1er février 1978, pp. 91-118</p>
<p>---</p>
<p>Rembrandt, <em>Philosophe en méditation, </em>Huile sur bois, 1632<br />
photo : (c) Dr. A. D. Matt - <em>northern areas</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Eine narzisstische Kränkung?]]></title>
<link>http://shiftingreality.wordpress.com/?p=601</link>
<pubDate>Sat, 17 May 2008 19:21:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>lars</dc:creator>
<guid>http://shiftingreality.wordpress.com/?p=601</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Ich frage lediglich, warum so unzählige Krtiker, Schriftsteller, Philosophen, derart bereitw]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<blockquote><p>"Ich frage lediglich, warum so unzählige Krtiker, Schriftsteller, Philosophen, derart bereitwillig verkünden, die Erfahrung des Kunstwerks sei unsagbar, sie entziehe sich der Definition rationaler Erkenntnis; warum so widerstandslos die Niederlage des Wissens anerkennen; woher bei ihnen dieses so mächtige Bedürfnis kommt, die rationale Erkenntnis niederzumachen, dieser Furor, die Unreduzierbarkeit des Kunstwerks oder, mit einem passenderen Wort, seine <em>Transzendez</em> geltend zu machen?"<br />
Pierre Bourdieu (2001): Die Regeln der Kunst. Genese und Struktur des literarischen Feldes, Frankfurt/Main: Suhrkamp, S. 11.</p></blockquote>
<p>Ja, ich weiß, damit mache ich mir die Diskussion mit MomoRulez nicht einfach, und der T.Albert wird bestimmt auch gleich sagen: "Aber Lars, das ist doch alles Quatsch."</p>
<p>Ich kann Kunst nicht im Namen ihrer Autonomität verteidigen. Sie ist es nicht. Fraglich, ob sie es jemals  war. Kunst kann nicht auf Transzendenz zielen, sondern auf eine andere Form der Erfahrung von Welt, die sich zuallererst als Sinnlichkeit präsentiert. Es geht weder darum, über das Subjekt hinauszugelangen, noch es zu sich selbst kommen zu lassen, sondern es geht um seine Präsenz im Hier und Jetzt; darum, die ganz realen Beziehungen zu sich und zu den anderen deutlich werden zu lassen; sich zugleich als Subjekt der Erfahrung und als Objekt des Arrangements, welches die Erfahrung ermöglichte, erfahrbar zu machen. Bourdieu nannte das eine narzisstische Kränkung, die einem widerfährt, wenn man erkennt, dass man gleichzeitig der handelnde Agent, und das zum Handeln gezwungene Agens ist. Und Benjamin entwirft das Bild eines Torso aus Stein, aus dem es nun gelte, das eigene Bild der Zukunft zu hauen. Und er meinte damit kein Ideal, sondern lieferte eine nüchterne Beschreibung des von der Notwendigkeit geprägten Gegenwart.</p>
<p>Und dann lese ich den von MomoRulez empfohlenen Tschechow und finde diese doppelte Objektivierung ganz deutlich wieder. Der Versuch, zugleich das Beziehungsnetz der Akteure zu zeigen, aber auch die einzelnen Perspektiven zu verstehen, woher sie kamen, warum sie zum handeln gezwungen sind, welche Handlungsmöglichkeiten offen wären, wie sie dann schließlich handeln und wie sich dann das Feld neu strukturiert.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Synthèse des messages de soutien adressé à François Bayrou]]></title>
<link>http://democratesgirondins.wordpress.com/?p=9</link>
<pubDate>Fri, 16 May 2008 18:02:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>Démocrates Girondins</dc:creator>
<guid>http://democratesgirondins.wordpress.com/?p=9</guid>
<description><![CDATA[Voici les nombreuses marques de soutien apportées à François Bayrou par près de 200 militants gi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Voici les nombreuses marques de soutien apportées à François Bayrou par près de 200 militants girondins après sa conférence de presse du 14 avril dernier. Un document de 20 pages, reprenant ces messages et citant leurs auteurs, a été remis en mains propres à François Bayrou par Véronique Fayet lors du Comité Directeur de fin avril.</p>
<p>Document <strong>SyntheseSoutiensFB_140408.htm</strong> <strong>à télécharger</strong> dans la boite "fichiers Partagés" (My Share Box)</p>
<p>Egalement, pour référence, le document <strong>Les sept principes du mouvement démocrate.doc</strong> <strong>à télécharger</strong> dans la boite "fichiers Partagés" (My Share Box)</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[DE KEUZE VAN DEKEYSER - Het rijke Westen?]]></title>
<link>http://regiofair.wordpress.com/?p=15</link>
<pubDate>Wed, 14 May 2008 15:05:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>de verbaasde kabouter</dc:creator>
<guid>http://regiofair.wordpress.com/?p=15</guid>
<description><![CDATA[


teruggevonden op : www.okra.be
(pdf 3,66 MB van het april-nummer van OKRA-magazine)






Toen he]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<table border="0" cellpadding="10" width="570" align="center" bgcolor="white">
<tbody>
<tr>
<td colspan="2">teruggevonden op : <a href="http://www.okra.be/file?fle=52570">www.okra.be</a></p>
<p class="post">(pdf 3,66 MB van het april-nummer van OKRA-magazine)</p>
<table border="0">
<tbody>
<tr>
<td><img src="http://www.worldrevolution.org/projects/newscenter/pics/photofeature/IndonesiaQuake06.jpg" alt="" width="285" /></td>
<td width="20"></td>
<td>
<p>Toen het begrip globalisering mondgemeen werd, had het een veeleer aangename bijklank. Het betekende dat de concurrentie zich over heel de aardbol zou uitbreiden, maar wij in het Westen, de uitvinders en de leveranciers van alle spitstechnologie, zouden er in de eerste plaats beter van worden.</p>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<p>Het gemakkelijke werk zouden onze bedrijven uitbesteden en voor een prikje door Chinese of Indische handen laten verrichten. Zelf zouden we onze voorsprong veilig stellen door steeds meer geraffineerde technologie te verzinnen en te vervaardigen. Als onze eigen werknemers echt te duur werden dan konden de bedrijfsleiders hun fabrieken gewoon naar Azië overplaatsen. Vlak bij de arbeidsbron. Daar kwamen de spotgoedkope werkkrachten a.h.w. uit de late middeleeuwen.</p>
<h3>Hersenvlucht of hersengroei?</h3>
<p>Erg slimme Indiërs en dito Chinezen zouden welkom zijn in het Westen. Hier konden ze chirurg worden, scheikundige of informaticus. Ze konden ook voor ingenieur studeren en in onze geavanceerde bedrijven aan research doen. Nog een voordeel van de globalisering! Het Westen kon er alleen maar wel bij varen. Zo dachten we toch.</p>
<p>Het is echter anders verlopen dan voorspeld. De ontluikende derdewereldlanden hebben hun hersenen thuis gehouden. Of nog erger: ze stuurden hun beste krachten naar het Westen om er hi-tech op te doen en haalden hen dan terug naar huis om er het Westen na te bootsen, te evenaren en voorbij te steken. De hersenvlucht was hersengroei geworden. Zo groeiden ontwikkelingslanden als China, India, maar ook Brazilië en Mexico uit tot geduchte concurrenten. Met hun goedkope arbeid kregen ze heel de wereld als klant. Geleidelijk werden hun producten even goed als die uit het Westen. Alleen waren ze veel goedkoper. Aan de top van de ontwikkelingslanden ontstonden gigantische kapitalen midden de schrijnende armoe. Eigenlijk dankzij de armoe van de massa. Want ze konden immers evenzeer profiteren van hun eigen goedkope werkkrachten als het rijke Westen! Soms waren de miljonairs louter privépersonen (zoals in India), soms behoorden de multinationals aan de staat (zoals in China). Wat moesten ze beginnen met al dat geld in de kluis? Geld moet rollen. Ze begonnen zich op te werken tot echte gelijken van de westerse industriële reuzen. </p>
<h3>Gele en bruine vingers in de pap</h3>
<p>Derdewereldmultinationals zijn zich dus in de westerse industrie gaan inkopen. Kapitalistische firma’s die het moeilijk hadden in de concurrentiestrijd lieten zich, na enig tegenstribbelen, door derdewereldbedrijven opslorpen. Ze hebben dat zo geruisloos mogelijk gedaan. Toen de afdeling pc van IBM in 2005 door het Chinese Lenovo werd overgenomen, zag je dat niet aan de toestellen. De modellen bleven elkaar opvolgen onder de vertrouwde wereldnaam IBM. Het logo Lenovo was nergens te bekennen. Trouwens, Lenovo klinkt nu ook niet bepaald Chinees.</p>
<p>Toen het Britse Jaguar en Land Rover Indisch werden, opgekocht door Tata-motors, behielden ook zij hun namen en het vertrouwen van de klant.</p>
<p>Ons bloedeigen Sidmar blijft aan zijn naam gehecht ook al is het Maritiem Staalbedrijf Indisch geworden. Eigenlijk zou Sidmar Arcelor Mittal moeten heten naar zijn nieuwe eigenaar Lakschmi Mittal. Troost: Sidmar is nu een onderdeeltje van de grootste staalgroep ter wereld. De baas is een Indiër van 56 jaar. Zijn fortuin bedraagt 32 miljard dollar. </p>
<p>De grote Vlaamse busbouwer Van Hool, met zijn 4 369 werknemers, probeert weerstand te bieden aan de overname door de Indische constructeur Hinduja. Zal het lukken? Hinduja heeft belangen in meer dan vijftig landen…</p>
<p>Alleen de VS slaagden er voorlopig in hun oliemaatschappij Unocal uit Chinese handen te houden. Washington zag er een strategische dreiging in voor Amerika’s oliebevoorrading. Chevron mocht dan Unocal kopen, ook al boden de Chinezen van Cnooc (China Offshore Oil Company) 4 dollar per aandeel meer.</p>
<h3>Van staal, over auto’s en bussen naar banken</h3>
<p>Bij de verovering van het Westen beperken de derdewereldlanden zich niet tot het inpikken van wankele bedrijven of bedrijfssectoren. Na de instorting van de huizenmarkt in de VS, waarbij zelfs grote banken lelijk hun broek scheurden, zijn de derdewereldlanden hun miljarden spaarcentjes (uit olie, gas, delfstoffen en massale leveringen van goedkope producten) in die westerse banken gaan investeren. Het Arabische Abu Dhabi stopte bv. 7,5 miljard dollar in de kaalgeplukte Citigroup.<br />
Singapore deed er nog eens 6,88 miljard dollar bovenop. Daarbij mogen we niet vergeten dat Citigroup de grootste bank van de VS is.</p>
<p>Waarschijnlijk de grootste bank van de (westerse) wereld. Steeds meer Arabische en Aziatische landen lenen miljarden dollars aan de noodlijdende Amerikaanse instelling. Resultaat? Hoewel de Citigroup de grootste bank van de VS blijft, wordt ze, beetje bij beetje, minder Amerikaans. Veel bankiers slaat de angst om het hart. Wie krijgt het over enkele jaren voor het zeggen? Daarenboven zijn de geïnvesteerde kapitalen vaak geld van de staat. Van Beijing bv. waar de partij de teugels strak houdt.</p>
<p>Als, indien… veronderstel dat China het bij Citibank voor het zeggen krijgt, wie heeft dan het laatste woord? Zal Amerika zich nog durven opwerpen als de verdediger van Taiwan, als dat landje in een conflict verwikkeld raakt met Beijing?</p>
<p>En wat zou er gebeuren als Chavez van Venezuela zich bv. in de Amerikaanse aluminiumproducent Alcoa inkoopt en de Amerikaanse bedrijven naar zijn eigen land overbrengt? De vrees voor dergelijke scenario’s leeft echt in Amerika. En dan is de recessiewolk nog lang niet overgewaaid… De hypotheken van de huizen raken immers niet afbetaald. De consumenten tasten minder diep in hun zakken, zelfs de koopjes lijden eronder. De beurzen krijgen sporadisch rillingen terwijl de vroegere arme landen elke dag rijker worden!</p>
<p>Tekst Miel Dekeyser</td>
</tr>
</tbody>
</table>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Free Tibet? Fuck Tibet!]]></title>
<link>http://tianswelt.wordpress.com/?p=16</link>
<pubDate>Sun, 11 May 2008 16:10:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>tianswelt</dc:creator>
<guid>http://tianswelt.wordpress.com/?p=16</guid>
<description><![CDATA[Aktuell spült die Welle des blinden Aktionismus über China. Und gerade Leute, die sich zuhause ein]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><span>Aktuell spült die Welle des blinden Aktionismus über China. Und gerade Leute, die sich zuhause einen Scheiss um ihre politischen Rechte kümmern, weil ihnen das alles schon zu kompliziert ist, wollen dem einwohnerreichsten Land der Welt seine Innenpolitik vorschreiben. Und sich damit besser fühlen, weil sie sich ja für eine gute Sache engagieren, irgendwie, wenn auch ohne echtes Engagement ausser dem Kauf von in China hergestellten Buttons und Fähnchen. Es ist ja auch viel bequemer, sich vom Fernsehsessel aus so ein bisschen für etwas in der Ferne einzusetzen als zuhause eigenhändig und aktiv einen Beitrag für eine bessere Welt zu leisten.</span></p>
<p class="MsoNormalCxSpMiddle"><span> </span></p>
<p class="MsoNormalCxSpMiddle"><span>Der Dalai Lama, das lustig kichernde Popidol pseudobuddhistischer Westler, und seine Lakaien verstehen es zweifelsohne, auf der Klaviatur des internationalen Skandaljournalismus zu spielen. Dass die Ausschreitungen in Tibet kurz vor den olympischen Spielen statt fanden, ist sicher kein Zufall. Und dass in der Berichterstattung meist verschwiegen wurde, dass der tibetische Mob nicht nur chinesische Geschäfte zerstört, sondern auch deren Besitzer umgebracht hat, auch nicht. Das hätte ja auch das Bild von den armen, unschuldigen und friedfertigen Mönchen angekratzt. Dass diese nicht glücklich sind, ist klar; schliesslich waren die Klöster vor der Kulturrevolution alleinige Besitzer nicht nur des Landes, sondern auch von dessen Einwohnern, die als Leibeigene und Sklaven dienen mussten.</span></p>
<p class="MsoNormalCxSpMiddle"><span> </span></p>
<p class="MsoNormalCxSpMiddle"><span>Wer eine Landkarte zur Hand nimmt, findet dort kein Land namens Tibet. Es existiert nicht, Wunschdenken hin, Forderungen her. Natürlich gibt es weltweit viele Vertreter eigennütziger Partikularinteressen. Das ist ja auch ok so, nur sollte man Lösungen im Kompromiss suchen und nicht im eigenmächtigen Einfordern von Maximallösungen. Vielleicht besteht längerfristig in China ja die Möglichkeit eines Sonderstatus für die Region Tibet. Aber solange versucht wird, die Chinesen mittels westlicher PR zu erpressen, solle man sich nicht wundern, wenn diese sich das nicht gefallen lassen. Sollen doch die Pro-Tibet-Schreihälse bitte einmal ernsthaft versuchen, auf chinesische Produkte zu verzichten und den Chinesen aufgrund der Ressourcenknappheit am besten gleich noch verbieten, ihren Lebensstil dem westlichen anzugleichen. Ich fühle mich jedenfalls nicht dazu berufen.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Zorgpopulisme]]></title>
<link>http://waterlog.wordpress.com/?p=304</link>
<pubDate>Wed, 07 May 2008 12:02:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>Dick Pels</dc:creator>
<guid>http://waterlog.wordpress.com/?p=304</guid>
<description><![CDATA[Celebrities zijn vaak ‘thematische mensen&#8217;. Zij fascineren omdat zij zijn behangen met een b]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><em>Celebrities</em> zijn vaak ‘thematische mensen'. Zij fascineren omdat zij zijn behangen met een bepaald moreel thema. Rondom Sylvia Millecam hangt het thema en het dilemma van de keuzevrijheid. Het Amsterdamse gerechtshof gelastte onlangs de vervolging van het medium Jomanda en andere alternatieve genezers, die haar ten onrechte hadden wijsgemaakt dat ze helemaal geen kanker had. Het Hof weersprak daarmee de eerdere opvatting van het OM dat voorrang had gegeven aan het zelfbeschikkingsrecht van de patiënt. Die vrije keuze, zo meende het Hof, hing af van een adequate diagnose en de volledige geïnformeerdheid van de patiënt. Daarom was het recht op zelfbeschikking begrensd: de wetgever diende mensen te beschermen tegen de verkopers van valse hoop.</p>
<p>Alle grote idealen hebben een zelfkant. Ze zijn vaak te mooi om waar te zijn. Dat geldt nadrukkelijk ook voor het ideaal van de keuzevrijheid, zeker in de context van de zorg. We gaan er vanuit dat mensen, gegeven de belemmeringen van hulpbehoevendheid, ziekte, ouderdom en andere handicaps, zo veel en zo lang mogelijk de regie moeten kunnen houden over hun eigen leven. Maar die keuzevrijheid kent zowel uitwendige als inwendige grenzen. De vrije keuze van de één kan leiden tot overlast voor de ander. Keuzemoeheid treedt op zodra we worden geprest om te kiezen tussen energieleveranciers, zorgverzekeraars of telecom-providers: we hebben ook graag de keuze om dergelijke keuzes aan anderen over te laten. Vrijheid betekent tenslotte ook zelfbegrenzing en matiging van behoeften, waardoor we ontsnappen aan pathologisch koopgedrag, hebzucht, seksbelustheid, overmatige eerzucht en andere verslavingen.</p>
<p>Maar de belangrijkste grens van de keuzevrijheid is wellicht dat de mate van autonomie, mondigheid en zelfredzaamheid van mensen geen simpele gegevenheden of uitgangspunten zijn. <!--more-->Mensen verschillen in de benodigde kennis, kracht en vaardigheid om weloverwogen te kunnen kiezen. Het grootschalig misbruik dat de zorgbemiddelaars van het Rotterdamse Uenzo konden maken van hun doorgaans laag opgeleide en kwetsbare pgb-klanten, laat zien dat die zelfredzaamheid in veel gevallen een opgave is en geen feit. In de zorg is consumentensoevereiniteit meestal een mythe.</p>
<p>Ik krijg hier hulp uit onverwachte hoek: die van het moderne marketingdenken. In het zojuist verschenen <em>Het boodschappenbolwerk</em> onderstreept Frits Kremer dat een zelfbewuste merkenpolitiek ervan uitgaat dat niet de vraag het aanbod bepaalt maar het aanbod de vraag. De tegenstelling tussen pull- en pushmarketing is volgens hem achterhaald. Iedere ondernemer weet dat de behoeften van consumenten tot op zekere hoogte kunnen worden gevormd en gestuurd. Een echt merk verschuilt zich dan ook niet achter de mythe van de soevereine consument. Het zendt een krachtige eigen boodschap uit en twijfelt er niet aan dat die door de consument wordt opgepikt.</p>
<p>Dit raakt het hart van de omslag van aanbod- naar vraagsturing en van professionalisme naar klantgerichte marktwerking waar de zorgsector nu al decennia mee worstelt. Als we onze marketingman volgen heeft die transformatie ons opgezadeld met een even onwerkbare als achterhaalde ideologische tegenstelling. Goed beschouwd gaat het hier om de klassieke tegenstelling tussen paternalisme en populisme. Vraagsturing in de zorg leidt gemakkelijk tot wat je ‘zorgpopulisme' zou kunnen noemen: het spiegelbeeld van het klassieke paternalisme van professionals die op een dwingende manier beter denken te weten wat goed voor u is dan uzelf. De cliënt is de laatste instantie die zijn eigen behoeften en zorgvraag definieert, waaraan instellingen en professionals maar hebben te voldoen. De vrager (de kiezer) heeft altijd gelijk.</p>
<p>De moderne mediademocratie lijdt aan hetzelfde dilemma. En net als in de zorg kan het populisme ook hier alleen worden overwonnen door het paternalisme opnieuw uit te vinden, dus door een nieuw evenwicht te zoeken tussen aanbod- en vraagsturing. Dat betekent in beide domeinen eerherstel voor de autonome professional. Het is legitiem om beter te weten wat goed is voor een ander dan die persoon zelf. Het is legitiem om mensen tegen zichzelf in bescherming te nemen en aan te spreken op hun betere ik. Omdat mensen vaak niet precies weten wat ze willen, omdat ze verschillende dingen tegelijk willen, en omdat ze misschien willen wat ze moeten willen onder invloed van groepsdruk, reclame, de baas, de pastoor of de imam.</p>
<p>Wellicht kan dit nieuwe evenwicht worden gevonden in een ‘zwak' of ‘libertair' paternalisme. De zorgrelatie is een wisselwerking tussen professionele zorgverleners en zorgbehoevenden waarbij aanbod en vraag elkaar vormgeven in een dialogisch proces. In die dialoog heeft geen van beide partijen de waarheid in pacht. Geen van beide is sturend of soeverein. Ook in de democratische politiek is de volkswil niet soeverein, maar vormt zij zich pas in wisselwerking met de autonome visie van politieke professionals. Het is jammer dat dit inzicht voor Rita Verdonk te vroeg en voor Sylvia Millecam te laat komt.</p>
<p> </p>
<p>(column uitgesproken bij de opening van de Health School Almere op 23 april j.l.; eerder verschenen op <a href="http://www.boekcover.nl">www.boekcover.nl</a>)</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Neues aus Bolivien ]]></title>
<link>http://theinfinitemonkey.wordpress.com/?p=446</link>
<pubDate>Tue, 06 May 2008 14:40:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>Anna</dc:creator>
<guid>http://theinfinitemonkey.wordpress.com/?p=446</guid>
<description><![CDATA[
Vor ziemlich genau sieben Jahren pries mir ein Professor den internationalen Teil der Neuen Zürche]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><a href="http://theinfinitemonkey.files.wordpress.com/2008/05/pict0438.jpg"><img class="size-medium wp-image-450" src="http://theinfinitemonkey.wordpress.com/files/2008/05/pict0438.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /></a></p>
<p>Vor ziemlich genau sieben Jahren pries mir ein <a href="http://www.uni-potsdam.de/ls_poltheorie/frame_mitarbeiter/kleger.html">Professor</a> den internationalen Teil der Neuen Zürcher <a href="http://www.nzz.ch/nachrichten/international">Zeitung</a> als ein unbedingtes Muss für jeden Politikstudenten an. Erst jetzt und dank der modernen Technik (aka Feedreader) habe ich mir diesen Rat zu Herzen genommen. Und prompt flattern mir interessante <a href="http://www.nzz.ch/nachrichten/international/rueckenstaerkung_fuer_santa_cruz_in_bolivien_1.726852.html">Berichte</a> über "mein" Bolivien <span style="text-decoration:line-through;">ins Haus</span> in den Reader.</p>
<p><!--more--></p>
<p>Genau in der Zeit, als ich dort mein Praktikum absolvierte, tobte der Wahlkampf um einen neuen Präsidenten, da der <a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Carlos_Mesa">alte</a>, wie so oft in den Jahren zuvor, vorzeitig sein Amt aufgegeben hatte. Der <a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Eduardo_Rodr%C3%ADguez">zwischenzeitlich</a> eingesetzte Präsident war schlau genug, sich nicht zur Wahl zu stellen. <a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Evo_Morales">Evo</a> Morales gewann die Wahlen im Dezember 2005. Und ich fand das gut. Meine Kollegen, eher der Mittel- bis Oberschicht zuzuordnen, sahen bereits die sozialistische Einheitswalze über sich hinwegrollen. Doch auch ich verband mit ihm die Hoffnung, dass das Land endlich zusammenwachsen könne und nun auch die lange marginalisierten Ureinwohner des Hochlands im Staat Bolivien ihren Platz finden könnten. Und Evo repräsentierte, ganz im Gegensatz zu den <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Samuel_Jorge_Doria_Medina_Auza">anderen</a> <a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Jorge_Quiroga">Kandidaten</a>, einen Neuanfang und eine Vision.</p>
<p>Und die Leute haben seinen Sieg gefeiert. Eigentlich haben Menschenaufläufe und gerade auch ein solcher Personenkult beängstigende Züge. Aber ich fand es unglaublich interessant und habe mich für diese Menschen und ihre Hoffnungen auf eine bessere Zukunft gefreut.</p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://theinfinitemonkey.files.wordpress.com/2008/05/geronimo-108.jpg"><img class="size-medium wp-image-447" src="http://theinfinitemonkey.wordpress.com/files/2008/05/geronimo-108.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://theinfinitemonkey.files.wordpress.com/2008/05/geronimo-134.jpg"><img class="size-medium wp-image-448" src="http://theinfinitemonkey.wordpress.com/files/2008/05/geronimo-134.jpg?w=225" alt="" width="225" height="300" /></a></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://theinfinitemonkey.files.wordpress.com/2008/05/geronimo-135.jpg"><img class="size-medium wp-image-449" src="http://theinfinitemonkey.wordpress.com/files/2008/05/geronimo-135.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /></a></p>
<p>Doch meine Hoffnungen haben sich nicht erfüllt. Mehr noch, alles strebt in die entgegengesetzte Richtung. Der "media luna", der <a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/fd/Bolivia_media_luna.png">Halbmond</a> Boliviens, wehrt sich zunehmend gegen den zentralistischen Zugriff aus La Paz. Die ehemals wohlhabenden Provinzen im Hochland beherbergen die indianische Bevölkerungsmehrheit des Landes, die Provinzen im Tiefland, durch Gasvorkommen und Landwirtschaft in den letzten Jahren erstarkt, eher Weiße und Mestizen. Sie wehren sich nun dagegen, dass ihr neuer Wohlstand auch den armen Teilen des Hochlandes zugute kommt. Sie fordern mehr Autonomie und die Beachtung ihrer Forderungen in der neuen <a href="http://de.wikipedia.org/wiki/Asamblea_Constituyente">Verfassung</a> (die nach Plan eigentlich auch schon Ende 2006 verabschiedet werden sollte). Hier überlagern sich einmal mehr ganz unglücklich ethnische und soziale Fragen bzw. Probleme. Und Evo, angetreten alles besser zu machen, sowohl für die einen als auch für die anderen, kann angesichts verhärteter Fronten eigentlich nur noch Fehler machen. Am Ende des Tunnels drohen schon staatliche Zwangsmaßnahmen und Gewalt.</p>
<p>Nichtsdestotrotz: Danke, lieber Feedreader. Ich freue mich auf mehr von Dir.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Allgemeine Definition von Freiheit]]></title>
<link>http://liebertee.wordpress.com/?p=3</link>
<pubDate>Tue, 06 May 2008 13:18:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>liebertee</dc:creator>
<guid>http://liebertee.wordpress.com/?p=3</guid>
<description><![CDATA[wikipedia.org:
Freiheit ist die Autonomie eines handelnden Subjekts. Freiheit ist die individuelle M]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><em>wikipedia.org:</em></p>
<p>Freiheit ist die<strong> Autonomie</strong> eines handelnden Subjekts. Freiheit ist die individuelle Möglichkeit, zwischen verschiedenen Handlungsmöglichkeiten <strong>auswählen und entscheiden</strong> zu können.</p>
<p><em></em></p>
<p><em>denkmodelle.de:</em></p>
<p>Freiheit ist alles Handeln, was <strong>nicht auf äußere oder innere Zwänge zurückzuführen</strong> ist, sondern auf <strong>persönlichen Wertmaßstäben</strong> beruht.</p>
<p><em></em></p>
<p><em>brainworker.ch:</em></p>
<p>Freiheit ist die Möglichkeit, so zu handeln, wie man will. Freiheit ist also <strong>Willensfreiheit</strong>.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Appel aux militants du Modem: il faut sauver le soldat ASSERAY]]></title>
<link>http://democratesgirondins.wordpress.com/?p=6</link>
<pubDate>Sat, 03 May 2008 10:03:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>Démocrates Girondins</dc:creator>
<guid>http://democratesgirondins.wordpress.com/?p=6</guid>
<description><![CDATA[Manipulation ? Malveillance ? Fourberie ? Ces termes semblent malheureusement les plus appropriés p]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Manipulation ? Malveillance ? Fourberie ? Ces termes semblent malheureusement les plus appropriés pour qualifier la manoeuvre à laquelle vient de se livrer le Maire UMP du Bouscat Patrick Bobet.</p>
<p>En démissionnant de la Communauté Urbaine de Bordeaux ce Vendredi 25 avril, pour provoquer de nouvelles élections des conseillers communautaires au Bouscat et évincer Bruno Asseray, il a démontré que la stratégie nationale mise en oeuvre par l'UMP pour détruire le MoDem, n'épargne en rien les partenariats contractés au plan local. Il fait payer par cette méthode sournoise les velléités d'autonomie du Modem au sein de la CUB , pourtant légitimes, en tentant de priver  Bruno Asseray de ses fonctions au sein de cette institution.</p>
<p>Certes, Bruno Asseray a défendu avec pugnacité l'autonomie. Est-ce un crime?</p>
<p>Ce dernier avait pourtant prouvé, le jour même, son ouverture d'esprit et sa volonté de travailler en bonne intelligence, en acceptant la décision collégiale  du MoDem à la Communauté Urbaine de rester associés au groupe Communauté d'Avenir, qu'il a alors immédiatement rejoint, par respect des suffrages exprimés.<br />
Pourquoi alors s'acharner contre Bruno Asseray alors qu'au moins cinq conseillers ont soutenu cette position à ses côtés ? Il s’agit clairement d’une agression à l’égard du groupe Modem du Bouscat et de la CUB .</p>
<p>Nous ne pouvons accepter de tels agissements de la part de nos prétendus partenaires. Le moment est venu de nous rassembler, de faire corps, et de montrer que le Modem n'est pas le vassal de l'UMP de Nicolas Sarkozy aux méthodes sectaires, mais le mouvement de François Bayrou, ouvert, respectueux et tourné vers l'intérêt général.</p>
<p>Nous espérons que les instances provisoires du Modem apporteront un soutien franc et inconditionnel pour le maintien du mandat de Bruno Asseray au sein de la CUB et que le comportement de Patrick Bobet ne restera pas sans conséquences.<br />
Nous sommes également convaincus que nous devons tirer des enseignements clairs de cette affaire, et reconsidérer, à partir de ces éléments, la question d'un groupe autonome Modem à la CUB.<br />
Que ferions-nous de notre dignité si nous acceptions encore de nous confondre avec des gens qui rabaissent à ce niveau notre droit à exister?</p>
<p>Démocrates Girondins</p>
<p>Comité de soutien à Bruno Asseray</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[een aangename waarheid over de échte groene revolutie: boeren redden de wereld - familiale landbouw kan de wereldbevolking voeden]]></title>
<link>http://regiofair.wordpress.com/?p=14</link>
<pubDate>Fri, 25 Apr 2008 07:55:50 +0000</pubDate>
<dc:creator>de verbaasde kabouter</dc:creator>
<guid>http://regiofair.wordpress.com/?p=14</guid>
<description><![CDATA[surf ook eens naar : http://fairtradekookboek.wordpress.com


Voorbeelden uit o.a. Afrika bewijzen d]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>surf ook eens naar : <a href="http://fairtradekookboek.wordpress.com">http://fairtradekookboek.wordpress.com</a></p>
<hr />
<blockquote>
<p style="color:maroon;">Voorbeelden uit o.a. Afrika bewijzen dat kleine familiale landbouw meer kan opleveren dan grootschalige, zonder grote nood aan kapitaal, aldus Engelen. Hij pleit ervoor om voedsel niet te behandelen als gelijk welk handelsgoed, al was het maar voor het strategisch belang.</p>
</blockquote>
<p>Jan Aertsen van Vredeseilanden schreef een opiniestuk over de problematiek van de stijgende voedselprijzen. Je kan zijn collega Gerd Engelen hierover horen op <a href="http://redactie.radiocentraal.be/Home/?p=424">een podcast door Radio Centraal Antwerpen</a>.</p>
<p>•	2,5 miljard mensen leven van de landbouw en zijn perfect in staat om iedereen genoeg te laten eten.<br />
•	Industrieland Zuid-Korea besteedt een groter deel van zijn budget aan landbouw dan de meeste Afrikaanse landen.<br />
•	Ofwel eten, ofwel klimaatverandering bestrijden: een valse tegenstelling.<br />
•	Het is een aangename waarheid: de familiale landbouw kan de wereldbevolking voeden.<br />
•	Ook bedrijven dragen een cruciale verantwoordelijkheid.<br />
•	Met een mondiale voedselvoorraad van slechts veertig dagen is er geen tijd meer om keuzes uit te stellen.</p>
<p>Maakt u zich zorgen over de voedselcrisis? Dat zou niet moeten want eigenlijk is de oplossing voor de voedselcrisis heel eenvoudig. Lees even mee voor u ons gek verklaart. In de wereld leven 2,5 miljard mensen van de landbouw, boeren, boerinnen en hun kinderen. Zij zijn perfect in staat om de wereld van voldoende voedsel te voorzien. Overal waar boerenfamilies over voldoende en goede grond beschikken en over de middelen om te investeren in een productieve landbouw, leveren zij ronduit schitterende prestaties. Zij kunnen de oplossing bieden voor de stress die wij met z’n allen de voorbije decennia door de wereld jagen: we hebben de landbouw en de boeren aan hun lot overgelaten, de voedselproductie doen stokken, de prijzen laten stijgen alsook de honger en de ondervoeding; eerder nog vullen we onze benzinetanks met zogenaamde biobrandstof dan mensen te laten eten. Tot voor kort heerste honger vooral op het platteland. Nu raken zelfs de steeds talrijker arme stadsbewoners niet langer aan betaalbaar eten.</p>
<h3>Een aangename waarheid</h3>
<p>Maar het kan anders, en veel beter. Kleine en middelgrote boerderijen produceren in heel de wereld voor de lokale en nationale markten. En ze bewijzen dat ze productiever en efficiënter kunnen zijn dan de grote, industriële exportbedrijven. Onderzoek in tropisch Latijns-Amerika wijst uit dat boeren die meer gewassen op één zelfde veld verbouwen, een veel voorkomende praktijk aldaar, opbrengsten realiseren die twintig tot zestig procent hoger zijn dan bij monocultuur.  Ze creëren bovenop meer werkgelegenheid zodat veel meer mensen er een goed inkomen aan overhouden. Terwijl de grootschalige agro-industrie de boeren laat uitsterven en de naburige steden laat verkommeren, scoort een performante familiale landbouw onvergelijkbaar beter. Hij draagt in grotere mate bij aan de economische ontwikkeling en de welvaart in de streken waar hij het voortouw mag nemen omdat hij zijn inkomen vooral in eigen streek spendeert. Zo komt het dat waar vooral familiale bedrijven bloeien, ook de omliggende steden floreren: er zijn meer lokale handelszaken, meer aangelegde straten en trottoirs, meer scholen, parken, kerken, clubs, kranten, een betere dienstverlening, een hogere werkgelegenheid en een grotere participatie van burgers aan het gemeenschapsleven. Zo blijkt uit studies waarvan de oudste teruggaat tot het Californië van de jaren veertig van vorige eeuw. Nog is het niet gedaan, want als zulke landbouw ecologisch tewerk gaat, zorgt die ook beter voor het milieu. Een agro-ecologische landbouw minimaliseert namelijk de inputs van buitenaf aan geïmporteerd veevoer, chemische meststoffen of pesticiden tot het uiterste. Zijn energiebalans is veel positiever, hij springt zuiniger om met de schaarse watervoorraden en verhoogt de vruchtbaarheid van gronden… en brengt toch meer op dan de moderne high tech landbouw die volledig steunt op externe inbreng.<br />
En dus kunnen we best gelukkig zijn met deze aangename waarheid: de familiale landbouw kan de wereldbevolking voeden, morgen en over vijftig jaar, en dat op een duurzame wijze. Dat is de kracht van een boerenlandbouw.</p>
<h3>De rol van overheden</h3>
<p>De oplossing is simpel inderdaad. Alleen moeten dan wel enkele belangrijke voorwaarden vervuld raken. Zo moeten overheden eindelijk hun verantwoordelijkheid nemen. De wereld moet nu echt kiezen voor deze familiale landbouw en tegen een agro-industriële landbouw die geen plaats laat voor boeren, dat is de echte groene revolutie. Er is een globaal landbouwbeleid nodig waarbij landen en regio’s het recht hebben om zulke landbouw op poten te zetten en erin te investeren. Ook al is de huidige wereldconjunctuur die het belang van landbouw herontdekt gunstig, zoiets komt niet vanzelf. Na tientallen jaren van verwaarlozing in vele landen, zeker in Afrika, moeten overheden en samenlevingen dringend middelen vrijmaken voor een productieve landbouw.<br />
Voorlopig is het niet probleem nummer één, maar er blijft zeker nood aan prijsstabiliteit en minimum leefbare prijzen in de landbouw. Overheden moeten opnieuw beseffen dat de markt, en zeker de wereldmarkt, voor voedsel niet zo goed werkt als voor auto’s of gsm’s. Je krijgt namelijk fel schommelende en doorgaans veel te lage prijzen. Daarom moet de markt versterking krijgen. Je moet maatregelen of mechanisme hebben die leefbare prijzen verzekeren en die de voedselvoorraden beheren, omdat ook de landbouwopbrengsten zelf sterk kunnen wisselen van oogst tot oogst.<br />
Voor een goede economische ontwikkeling én voor duurzaamheid verdient lokale en regionale marktwerking voorrang boven de wereldmarkt.<br />
Overheden moeten met andere woorden kunnen beschikken over voedselsoevereiniteit, het recht om hun landbouw in eigen handen te nemen, in plaats van hun landbouw en voedselproductie voortdurend verder te liberaliseren en over te leveren aan de wereldmarkt. Geloof niet dat zoiets een rem is op economische ontwikkeling, integendeel. Want dat is net wat alle rijke landen en wat de Europese Unie altijd hebben gedaan, dat is ook wat China heeft gedaan.<br />
Als ze verstandig zijn, zullen overheden ook beseffen dat geen enkel beleid resultaat kan boeken indien het niet gebeurt in overleg en in volle samenwerking met de boeren en met hun organisaties.</p>
<h3>Een duurzame keten, van boer tot supermarkt</h3>
<p>Voedsel wordt niet enkel gekweekt, het moet ook verwerkt en verkocht raken. Dat is niet enkel een zaak van boeren, het is een lange economische keten. We zagen dat overheden hun rol te spelen hebben. En vanzelfsprekend dragen ook de bedrijven een cruciale verantwoordelijkheid, zowel de handelaars als de verwerkingsindustrie en de grootdistributeurs. Als ze werkelijk maatschappelijk verantwoord willen ondernemen, zullen ze natuurlijk financieel winstgevend moeten zijn. Maar evengoed zullen ze mee moeten waken over een sociaal en ecologisch duurzame landbouw. Essentieel is dat de boeren, die helemaal vooraan in de keten het voedsel voortbrengen, hun rechtmatige plaats krijgen. Ze moeten erover waken dat landbouwers loon naar werken krijgen en in goede omstandigheden kunnen boeren.<br />
Koplopers tonen de weg. Zo sluit Alpro, een bedrijf uit de Vandemoortele groep, lange termijnovereenkomsten met zijn sojaboeren. Bovendien staat Alpro hen bij in hun productieproces en zorgt voor een vergoeding wanneer de oogst mislukt.<br />
Zo krijgen een aantal kleine boeren van Unilever in Indonesië een hogere prijs dan de marktprijs. Daar is een goede reden voor want het bedrijf zit dringend verlegen om meer en betere zwarte sojabonen, een ingrediënt van de succesvolle zoete saus Kecap Bango. Daarom koopt Unilever rechtstreeks in bij de boeren om de kwaliteit te verbeteren, de productie te verhogen en de aanvoer te verzekeren. Die boeren profiteren mee: doordat de tussenhandelaars wegvallen krijgen ze een prijs die tien à vijftien procent hoger ligt. En zo verwerven ze een betere plaats in de productieketen.<br />
We zijn niet naïef. Natuurlijk willen ook deze bedrijven winst blijven maken. Maar als ze én winst maken én boeren daarbij een plaats onder de zon kunnen geven, schieten we toch op.</p>
<h3>Ofwel eten ofwel klimaatverandering bestrijden, een valse tegenstelling</h3>
<p>De jongste jaren is de overtuiging gegroeid dat we energiegewassen, de zogenaamde biobrandstoffen, nodig hebben om klimaatverandering tegen te gaan. Nu al is duidelijk dat ontzettend grote hoeveelheden voedsel omgezet worden in brandstof voor onze auto’s. Ofwel eten hebben voor alle mensen, ofwel de opwarming tegengaan; ofwel voedsel hebben nu, ofwel de aarde bewaren voor toekomstige generaties, dit dilemma lijken we nu op ons bord te krijgen.<br />
Maar zelfs in dit geval is de oplossing simpel. Dit dilemma bestaat niet, het is een valse tegenstelling. Want aan de ene kant is de huidige productie van energiegewassen – de eerste generatie - allerminst klimaatvriendelijk. Zij vernietigt o.a. het regenwoud in Brazilië en Indonesië en maakt zo enorme hoeveelheden broeikasgassen vrij. Aan de andere kant snelt onze duurzame familiale landbouw ons te hulp. Hij zorgt namelijk voor klimaatverkoeling want is veel CO2 neutraler dan de industriële landbouw.<br />
We moeten dus stoppen met de concurrentie te organiseren tussen voedsel en energiegewassen. De absolute prioriteit vandaag is eten, niet energie. Trek dus de stekker uit de biobrandstofindustrie, vandaag eerder nog dan morgen. Met een voedselvoorraad van 40 dagen is het niet meer de moment om die keuze uit te stellen.<br />
In tweede instantie moeten we heel kritisch kijken naar al het dierenvoer dat de wereld wordt rond gezeuld. Almaar meer vlees produceren vergt een veelvoud aan granen die niet meer beschikbaar zijn om te eten en de productie ervan gebeurt dikwijls niet zo milieuvriendelijk. Ook daarvoor sneuvelt veel regenwoud.</p>
<h3>Goed bestuur maakt een groot verschil</h3>
<p>Neem Zuid-Korea of Taiwan, nu allebei rijke landen. Neem Congo of Zambia, allebei straatarm. Hoe komt het toch dat die twee laatste amper vijftig jaar geleden welvarender waren dan de eerste twee. Zoek dus de verschillen, het is belangrijk om weten. Wel, Zuid-Korea en Taiwan hebben gekozen voor een vooral familiale en productieve landbouw gericht op de eigen noden. Dat heeft hen geen windeieren gelegd. Want hun landbouw heeft hen de kans verschaft om hun industrie op te bouwen. Hoe anders is het verlopen in zoveel andere landen, zeker in Afrika. Zelfs met nog amper zes procent van de werkende mensen die boer of boerin zijn, trekt industrieland Zuid-Korea nog altijd 13 procent van het overheidsgeld uit voor landbouw. De regeringen van Kameroen, Burundi of Soedan waar zeventig tot negentig procent van de mensen in de landbouw werken, goed voor bijna de helft van nationaal inkomen, spenderen minder dan twee procent van hun geld in die belangrijke economische sector.<br />
Daar hoeft geen tekeningetje bij. In deze landbouwsamenlevingen laten de regeringen de boeren stikken. Meer dan eens gaat het ook om een botsing van belangen. Vele politici of hun families verdienen hun riante inkomsten omdat ze belang hebben bij een exportlandbouw of omdat ze de invoer controleren van rijst of ander voedsel uit het buitenland. Ook daarom verdedigen zij niet de belangen van de boeren.<br />
De Afrikaanse landen hebben nu in de verklaring van Maputo beslist om tien procent van hun overheidsmiddelen in hun landbouw te gaan investeren. Als ze het echt doen, is dat niet slecht, maar het is wel nog veel te weinig. Zal dit hun industrialisering hypothekeren? Neen, net niet.</p>
<h3>Een hoogdringend to do lijstje</h3>
<p>Voedselonrust steekt snel de kop op, op het platteland en meer nog in de steden. Hoe zou je zelf zijn indien je honger hebt?<br />
Al wat hierboven staat is nu dringend, maar wat meest van al? Een lijstje, om het niet te vergeten.<br />
Aarzel geen seconde, maak meteen geld vrij voor het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties.<br />
Vermijd daarbij de fouten van vroeger. Wanneer het Wereldvoedselprogramma en andere voedselhulpinitiatieven eten inkopen, dan moeten ze dat eerst lokaal en regionaal doen. Zo bezorgen ze de landbouwers ter plaatse of in de ruimere regio een beter inkomen en ze stimuleren hen meteen tot een hogere productie.<br />
Haal nu eindelijk landbouw en voedselproductie weg bij de Wereldhandelsorganisatie en uit de vrijhandelsakkoorden die o.a. Europa en de Verenigde Staten aan het sluiten zijn. Want eten is geen koopwaar zoals alle andere.<br />
Geef daarom de fakkel door aan de Wereldvoedselorganisatie FAO, bezorg hen het mandaat om te zorgen voor een duurzame landbouw in de wereld.<br />
Ten slotte, voor alle rijke landen, voor de internationale financiële instellingen en hulporganisaties, maak nu eens werk van het optrekken van de budgetten voor landbouw in de internationale samenwerking.</p>
<p><strong>Jan Aertsen<br />
Directeur Vredeseilanden<br />
15/04/08</strong></p>
<p>Je kan dit artikel <a href="http://redactie.radiocentraal.org/2008/Red080419_Vredeseilanden.pdf">hier downloaden</a>, om te lezen of uit te printen.</p>
<h3>Wenst u hierover iemand te interviewen:</h3>
<p>Bel Vredeseilanden: 016/31.65.80</p>
<h3>Achtergrondinformatie:</h3>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span>Barrez Dirk</span><span>, Koe 80 heeft een probleem. Boer, consument, agro-industrie en grootdistributie, EPO i.s.m. Vredeseilanden e.a., 2007, 254 p.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span><a href="http://www.vredeseilanden.be/">www.vredeseilanden.be</a></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span><a href="http://www.pala.be/">www.pala.be</a></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span>Altieri Miguel en Nicholls Clara, Agroecology And The Search For A Truly Sustainable Agriculture, University of California, Berkeley, 2005, 291 p., zie o.a. p.150-151</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span><a href="http://www.agroeco.org/doc/agroecology-engl-PNUMA.pdf">http://www.agroeco.org/doc/agroecology-engl-PNUMA.pdf</a></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span>FAO, Low-Income Food-Deficit Countries’ food situation overview, april 2008</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span><a href="http://www.fao.org/docrep/010/ai465e/ai465e07.htm">http://www.fao.org/docrep/010/ai465e/ai465e07.htm</a></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span>DFID, Heath John, 2005 agriculture policy: an interim evaluation, 2007, 70 p., zie o.a. p.68</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span><a href="http://www.dfid.gov.uk/aboutdfid/performance/files/ev672.pdf">http://www.dfid.gov.uk/aboutdfid/performance/files/ev672.pdf</a></span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span> </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span>Clay Jason e.a., Exploring The Links Between International Business And Poverty</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span>Reduction: A Case Study Of Unilever In </span><span>Indonesia</span><span>, Oxfam GB, Novib Oxfam</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span>Netherlands &#38; Unilever, 2005, 67 p.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:12pt;"><span><a href="http://www.oxfam.org.uk/resources/policy/trade/downloads/unilever.pdf">http://www.oxfam.org.uk/resources/policy/trade/downloads/unilever.pdf</a></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[over autonomie en zelfredzaamheid in tijden van voedselcrisis: van ‘zelfvoorzieningsmodel’ naar ‘organisatiemodel’ en weer terug]]></title>
<link>http://fairtradekookboek.wordpress.com/?p=98</link>
<pubDate>Mon, 21 Apr 2008 15:48:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>de verbaasde kabouter</dc:creator>
<guid>http://fairtradekookboek.wordpress.com/?p=98</guid>
<description><![CDATA[Op regiofair.wordpress.com heb ik een nieuwe categorie aangemaakt: autonomie. Dit artikel kan ik je ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Op regiofair.wordpress.com heb ik een nieuwe categorie aangemaakt: autonomie. Dit artikel kan ik je zeker aanraden: <a href="http://regiofair.wordpress.com/2008/04/21/%e2%80%98leven-van-het-land-niets-verspillen-en-gezond-blijven%e2%80%99-door-john-seymour-1976/">'Leven van het land. Niets verspillen en gezond blijven.’</a>. Het is het voorwoord door Dr. E.F. Schumacher bij het gelijknamige boek van John Seymour uit 1976.</p>
<blockquote><p>We kunnen zelf werkzaamheden verrichten of we kunnen anderen betalen om ze voor ons te verrichten. Dit zijn de twee ‘modellen’ waarmee we in ons onderhoud voorzien. We zouden ze het ‘zelfvoorzieningsmodel’ en het ‘organisatiemodel’ kunnen noemen. Het eerste leidt tot zelfstandige mannen en vrouwen en het laatste tot afhankelijke mannen en vrouwen. Alle bestaande samenlevingsvormen onderhouden zichzelf door een mengeling van beide modellen, maar de verhoudingen verschillen.</p></blockquote>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[‘Leven van het land. Niets verspillen en gezond blijven.’ door John Seymour (1976)]]></title>
<link>http://regiofair.wordpress.com/?p=12</link>
<pubDate>Mon, 21 Apr 2008 15:10:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>de verbaasde kabouter</dc:creator>
<guid>http://regiofair.wordpress.com/?p=12</guid>
<description><![CDATA[surf ook eens naar : http://fairtradekookboek.wordpress.com

We kunnen zelf werkzaamheden verrichten]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>surf ook eens naar : <a href="http://fairtradekookboek.wordpress.com">http://fairtradekookboek.wordpress.com</a></p>
<hr>
<blockquote><p>We kunnen zelf werkzaamheden verrichten of we kunnen anderen betalen om ze voor ons te verrichten.  Dit zijn de twee ‘modellen’ waarmee we in ons onderhoud voorzien.  We zouden ze het ‘zelfvoorzieningsmodel’ en het ‘organisatiemodel’ kunnen noemen.  Het eerste leidt tot zelfstandige mannen en vrouwen en het laatste tot afhankelijke mannen en vrouwen.  Alle bestaande samenlevingsvormen onderhouden zichzelf door een mengeling van beide modellen, maar de verhoudingen verschillen.</p>
</blockquote>
<p>In de moderne wereld heeft zich, gedurende de afgelopen honderd jaar, een enorme en historisch unieke verschuiving voorgedaan: van zelfvoorziening naar organisatie.  Met het gevolg dat mensen steeds minder vertrouwen hebben in zichzelf en afhankelijker worden dan ooit tevoren in de geschiedenis van de mensheid is voorgekomen.  Ze kunnen wellicht beweren hoger ontwikkeld te zijn dan iedere generatie vóór hen, maar het feit blijft dat zij niet echt iets voor zichzelf kunnen doen.  Zij zijn volledig afhankelijk van kolossale, ingewikkelde organisaties, van fantastische machinerieën, van steeds hogere inkomens.  En wat gebeurt er als het fout gaat, als er zich een stagnatie, een defect, een staking, of werkeloosheid voordoet?</p>
<p>Verschaft de staat alle noodzakelijke levensbehoeften?  In sommige gevallen, ja; in andere gevallen, nee.  Veel mensen vallen door de mazen van het veiligheidsnest, en wat dan?  Zij lijden; ze raken ontmoedigd, ze worden zelfs wanhopig.  Waarom kunnen zij zichzelf niet helpen?  Over het algemeen, is het antwoord maar al te duidelijk: zij zouden niet weten hoe, ze hebben het nooit gedaan en weten zelfs niet waar ze moeten beginnen. […]</p>
<p>Zou ik moeten proberen een manusje-van-alles te worden?  Op het gebied van de meeste van deze zaken zou ik vrij onbekwaam en verschrikkelijk inefficiënt zijn.  Maar zelf iets  telen of maken: wat een plezier, wat een vrolijkheid, wat een bevrijding van de gevoelendheid volledig van organisaties afhankelijk te zijn!  Wat misschien zelfs belangrijker is: wat een ontwikkeling van de echte persoonlijkheid!  In aanraking zijn met de feitelijke oerprocessen van de schapping.  De aangeboren scheppingsdrang van de mens is niet iets minderwaardigs of toevalligs: negeer of verwaarloos hem, en hij wordt innerlijke bron van gif – een blokkade van de creativiteit.  Dit kan jou en al je menselijke contacten vernietigen; op grote schaal, kan het – nee, zal hij onvermijdelijk – de samenleving vernietigen.</p>
<p>Daarentegen kan niets de bloei van een samenleving tot staan brengen die erin slaagt de vrije teugel te geven aan de scheppingsdrang van haar mensen – al haar mensen.  Dit kan niet van bovenaf bevolen worden of georganiseerd.  We kunnen niet op regeringen vertrouwen, maar alleen op onszelf, teneinde deze gang van zaken te bewerkstelligen.  We moeten zeker niet blijven ’wachten op Godot’ want Godot komt nooit.  Het is interessant om aan alle ‘Godots’ te denken, waarop de moderne mensheid wacht: deze of gene fantastische technische doorbraak; kolossale vondsten van nieuwe olie- en gasvelden; automatisering, zodat niemand - of nauwelijks iemand – nog een vinger hoeft uit te steken; politieke beslissingen om alle problemen voor eens en voor altijd op te lossen; multinationale ondernemingen om enorme investeringen te doen in de laatste en beste technische ontwikkelingen; of gewoon ‘de volgende opleving van de economie’. […] De essentie van zelfvoorziening is juist dat je nu begint en niet wacht tot er iets komt opdagen.</p>
<p><i>voorwoord van Dr. E.F. Schumacher bij ‘Leven van het land. Niets verspillen en gezond blijven.’ door John Seymour, vertaald door John Onstwedder en Hendrik van den Heuvel, De Kleine Aarde. Nederlandse editie Uitgeverij In den Toren / Baarn en Kosmos / Amsterdam 1979.  Copyright © 1976 by Dorling Kindersley Ltd, London</i></p>
<p>&#160;</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[De waarde van autonomie - citaten uit ‘De paradox van keuzes – hoe teveel een probleem kan zijn’ door Barry Schwartz (2004)]]></title>
<link>http://regiofair.wordpress.com/?p=11</link>
<pubDate>Mon, 21 Apr 2008 15:01:30 +0000</pubDate>
<dc:creator>de verbaasde kabouter</dc:creator>
<guid>http://regiofair.wordpress.com/?p=11</guid>
<description><![CDATA[surf ook eens naar : http://fairtradekookboek.wordpress.com

(…) hier zijn we dan, levend op de to]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>surf ook eens naar : <a href="http://fairtradekookboek.wordpress.com">http://fairtradekookboek.wordpress.com</a></p>
<hr>
<blockquote><p>(…) hier zijn we dan, levend op de toppen van de menselijke mogelijkheden, ondergesneeuwd door materiële overvloed. Als samenleving hebben we bereikt waar onze voorouders nauwelijks van durfden dromen, maar de kosten zijn niet gering. We krijgen wat we zeggen te willen hebben om uiteindelijk te ontdekken dat wat we willen niet aan onze verwachtingen voldoet. We zijn omgeven door moderne tijdsbesparende apparaten, maar we lijken altijd tekort te komen. We zijn vrij om het verhaal van ons eigen leven te schrijven, maar we weten niet precies hoe dat ‘verhaal’ eruit moet zien.</p></blockquote>
<p>De waarde van autonomie zit ingebouwd in het weefsel van ons juridische en morele systeem. Autonomie is datgene wat ons het recht geeft elkaar moreel en juridisch verantwoordelijk te houden voor onze handelingen. Het is de reden dat we individuen prijzen voor hun prestaties en laken voor hun mislukkingen. Er is geen enkel aspect van ons gemeenschappelijke sociale leven dat herkenbaar zou zijn als we onze toewijding aan autonomie zouden opgeven.</p>
<p>Maar afgezien van ons politieke, morele en sociale vertrouwen op het idee van autonomie, weten we dat het ook een grote invloed heeft op ons geestelijk welzijn.</p>
<p>Uit honderden onderzoeken is duidelijk gebleken dat we kunnen leren dat we geen controle over onze situatie hebben. En hebben we dit eenmaal geleerd, dan zijn de gevolgen zeer ernstig. Aangeleerde hulpeloosheid kan onze motivatie iets te veranderen negatief beïnvloeden. Het kan je vermogen kansen te grijpen en controle te krijgen in nieuwe situaties nadelig beinvloeden. Het kan de werking van het immuunsysteem ondermijnen, waardoor men vatbaar wordt voor tal van (infectie)ziekten. Het kan onder de juiste omstandigheden ook leiden tot ernstige depressie. Het is dus niet overdreven te stellen dat ons meest fundamentele gevoel van welzijn in hoge mate afhankelijk is van ons bewuste vermogen controle uit te oefenen op onze omgeving.</p>
<p><em>citaten uit ‘De paradox van keuzes – hoe teveel een probleem kan zijn’ door Barry Schwartz, vertaald door Hans Wassink. Nederlandse editie Uitgeverij Het Spectrum B.V.</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Eigen kweek eerst: Sri Lankanen ruilen importtarwe voor zelfgekweekte rijst]]></title>
<link>http://regiofair.wordpress.com/?p=10</link>
<pubDate>Fri, 18 Apr 2008 10:55:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>de verbaasde kabouter</dc:creator>
<guid>http://regiofair.wordpress.com/?p=10</guid>
<description><![CDATA[COLOMBO, 16 april 2008 (IPS) - De Sri Lankanen eten weer meer rijst en peulvruchten en minder tarwep]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>COLOMBO, 16 april 2008 (IPS) - <strong>De Sri Lankanen eten weer meer rijst en peulvruchten en minder tarweproducten. De verandering van eetgewoonte gaat gepaard met een overheidscampagne die de bevolking weer aan het tuinieren wil zetten om de kosten van de import van tarwe te drukken. Nu de graanprijzen op de wereldmarkten stijgen, is dat een zinvolle strategie, vinden voedseldeskundigen.</strong></p>
<p>De Sri Lankanen eten weer meer rijst en peulvruchten en minder tarweproducten. De verandering van eetgewoonte gaat gepaard met een overheidscampagne die de bevolking weer aan het tuinieren wil zetten om de kosten van de import van tarwe te drukken. Nu de graanprijzen op de wereldmarkten stijgen, is dat een zinvolle strategie, vinden voedseldeskundigen.</p>
<p>De Sri Lankaanse president Mahinda Rajapakse prees de herwonnen voorliefde van zijn landgenoten voor inheemse rijst en peulvruchten. “Ik ben blij dat de consumptie van tarweproducten daalt”, zei de president. “Hoewel we zelf over vruchtbare gronden beschikken, is de tarwe aan ons opgedrongen, eerst gratis en later op krediet, tot we eraan verslaafd waren.”</p>
<p>Sri Lanka is een van de veertien landen die volgens de VN-Voedsel- en Landbouworganisatie FAO in moeilijkheden dreigen te raken door de stijgende voedselprijzen. De regering in Colombo heeft de taks op de import van graan verhoogd en aan grote rijstproducten als India en Vietnam extra rijst gevraagd. India heeft al een bijkomende levering van 100.000 ton toegezegd.</p>
<p>Dat is een breuk met de trend in Sri Lanka om rijst te vervangen door graanproducten, omdat die goedkoper en gemakkelijker te bereiden zijn. De import van graan bedroeg in de voorbije maanden ongeveer 80.000 ton per maand, tegenover 120.000 ton vijf jaar geleden. Volgens officieuze cijfers zou de consumptie van tarweproducten met 40 procent zijn gedaald.</p>
<h3>Eigen kweek eerst</h3>
<p>De regering begon in september met een nationale campagne om de binnenlandse voedselproductie te stimuleren, onder het motto,”Let’s grow and build a Nation”. De regering wil ervoor zorgen dat er in de volgende jaren vier miljoen moestuinen bijkomen en houdt zich het recht voor om braakliggende gronden ter beschikking te stellen van pachters, die de eigenaar een kleine vergoeding betalen.</p>
<p>De voornaamste reden voor de campagne is financieel. Nog niet zo lang geleden spendeerde Sri Lanka 100 miljard roepie (581 miljoen euro) per jaar aan voedselimport. Een groot deel van de inkomsten uit de textielexport en van geld dat migranten terug naar huis sturen ging op die manier verloren. “De schulden die we hebben gemaakt om in de jaren zeventig tarwe te kopen zijn nog altijd niet betaald”, zei president Rajapkse bij de voorstelling van de campagne in december</p>
<p>Sri Lanka begon in de jaren zeventig tarwe in te voeren uit de Verenigde Staten onder een programma dat landen toeliet te betalen in hun eigen munt. Tegenwoordig wordt het graan uit Australië ingevoerd door Prima ltd, een in Singapore gevestigde molenaar die een vestiging heeft in Colombo. Die krijgt binnenkort concurrentie van een tweede fabriek die eigendom is van een molenaar uit Dubai.</p>
<p>Sri Lanka is niet het enige land waar de voedingsgewoonten veranderd zijn, zegt econoom Sirimal Abeyeratne van de universiteit van Colombo. In Europa bijvoorbeeld wordt tegenwoordig meer rijst gegeten, “allemaal het gevolg van globalisering.”</p>
<p>Sarath Fernando, die opkomt voor de belangen van kleine boeren, vindt het goed dat de regering minder afhankelijk probeert te worden van import, maar verwijt haar kortzichtigheid. “Er moet een degelijk beleid komen om de lokale voedselproductie te verbeteren”, zegt Fernando, “Momenteel zoeken ze gewoon een oplossing voor het probleem dat er niet genoeg geld is om voedsel te importeren.”</p>
<p>bron: <a href="http://mo.be/index.php?id=221&#38;tx_uwnews_pi1&#91;thema&#93;=33&#38;cHash=481c1b37e8">mo.be</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Pianificazione strategica Erei]]></title>
<link>http://studio464.wordpress.com/?p=13</link>
<pubDate>Thu, 17 Apr 2008 14:14:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>altotas</dc:creator>
<guid>http://studio464.wordpress.com/?p=13</guid>
<description><![CDATA[testo in formato e-book 
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://studio464.wordpress.com/files/2008/04/mazzaglia_crimi3.pdf">testo in formato e-book</a> </p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
