Wstęp

Pracując z bazami danych często ma się do czynienia z danymi hierarchicznymi. Oznacza to, że struktura rekordów przypomina drzewo. Każdy element może mieć maksymalnie jednego rodzica (jeśli nie ma rodzica to nazywany jest korzeniem drzewa), jak również dowolną ilość dzieci. Przodkami elementu nazywamy jego rodzica, rodzica jego rodzica, rodzica rodzica jego rodzica, itd. Natomiast potomkami nazywamy dzieci elementu, dzieci jego dzieci, itd.

Struktura bazy danych

Istnieje wiele metod przechowywania danych hierarchiczny w relacyjnych bazach danych. Najprostsza polega na dodaniu do rekordu pola wskazującego element który jest rodzicem (jest to zwykle klucz obcy odnoszący się do klucza głównego rodzica lub NULL jeśli mamy do czynienia z korzeniem). Jest to bardzo prosta struktura, którą bardzo łatwo zaimplementować.

Poniższym przykład pokazuje prostą hierarchiczną strukturę danych. Warto zwrócić uwagę na narzucone więzy integralności.

[sourcecode language='sql']
CREATE TABLE tree (
id INTEGER PRIMARY KEY,
parent INTEGER
REFERENCES tree(id)
ON DELETE CASCADE,
value VARCHAR(100)
);
INSERT INTO tree VALUES (1, NULL, 'a');
INSERT INTO tree VALUES (2, NULL, 'b');
INSERT INTO tree VALUES (11, 1, 'aa');
INSERT INTO tree VALUES (111, 11, 'aaa');
INSERT INTO tree VALUES (112, 11, 'aab');
INSERT INTO tree VALUES (12, 1, 'ab');
INSERT INTO tree VALUES (121, 12, 'aba');
INSERT INTO tree VALUES (122, 12, 'abb');
INSERT INTO tree VALUES (21, 2, 'ba');
INSERT INTO tree VALUES (211, 21, 'baa');
[/sourcecode]

Wiele prostych operacji da się wykonać na tej strukturze za pomocą nie skąplikowanych zapytań SQL. Poniższe przykłady pokazują operacje dla rekordu, którego wartość wynosi 'ab'. Warto zwrócić uwagę na usuwanie danych (za pomocą instrukcji DELETE) - dzięki użyciu konstrukcji ON DELETE CASCADE podczas tworzenia tabeli baza zapewnia nam automatyczne usuwanie wszystkich potomków usuwanego rekordu.

[sourcecode language='sql']
-- pobranie klucza rodzica
SELECT parrent FROM tree WHERE value = 'ab';
-- pobranie rodzica
SELECT * FROM tree WHERE id = (
SELECT parent FROM tree WHERE value = 'ab'
);
-- pobranie dzieci
SELECT * FROM tree WHERE parent = (
SELECT id FROM tree WHERE value = 'ab'
);
-- zmiana rodzica elementu
UPDATE tree
SET parent = (SELECT id FROM tree WHERE value = 'b')
WHERE value = 'ab';
-- usuniecie elementu i wszystkich jego potomków
DELETE FROM tree WHERE value = 'ab';
[/sourcecode]

Pobieranie przodków i potomków

Niestety w tej strukturze danych pobieranie przodków i potomków jest bardziej skomplikowane. Zwykle aby rozwiązać ten problem stosuje się wielokrotne wywoływanie zapytań SQL z poziomu aplikacji korzystającej z bazy danych. Niestety jest to rozwiązanie wolniejsze od zastosowania pojedynczego wywołania.

Jeśli korzystamy z bazy danych PostgreSQL to możemy rozwiązać ten problem poprzez wykorzystanie języka PL/pgSQL.

Pobieranie przodków (ancestors)

Poniższy funkcja zwraca ciąg kluczy rekordów na ścieszce od klucza podanego jako argument do korzenia danego drzewa.

[sourcecode language='sql']
CREATE OR REPLACE FUNCTION tree_ancestors(
start_id int
) RETURNS SETOF int AS $$
DECLARE
cid int := start_id;
BEGIN
WHILE cid IS NOT NULL LOOP
RETURN NEXT cid;
SELECT parent INTO cid FROM tree WHERE tree.id = cid;
END LOOP;
END;
$$ LANGUAGE plpgsql strict;

-- przykłady użycia:
-- pobranie samych numerów przodków
SELECT * FROM tree_ancestors(111);
SELECT t FROM tree_ancestors(111) AS t;
-- pobranie głebokości w drzewie (1 == korzen)
SELECT count(*) FROM tree_ancestors(111);
-- pobranie całych rekordów przodków
SELECT id, parent, value
FROM tree_ancestors(111) AS t JOIN tree ON t = tree.id;
[/sourcecode]

Pobieranie potomków (descendants)

Poniższy funkcja zwraca ciąg kluczy rekordów potomków danego rekordu. Kolejność wyników jest typowa dla wyszukiwania wszerz.
Oznacza to, że najpierw są zwracane dzieci rekordu, dopiero potem dzieci tych dzieci, itd.

[sourcecode language='sql']
CREATE OR REPLACE FUNCTION tree_descendants(
start_id int
) RETURNS SETOF int AS $$
DECLARE
rec RECORD;
current INT[];
build INT[];
tmp INT;
BEGIN
build := ARRAY[0];
current := ARRAY[0, start_id];
WHILE current > ARRAY[0] LOOP
build := ARRAY[0];
FOR i IN 2..array_upper(current, 1) LOOP
tmp := current[i];
FOR rec IN SELECT * FROM tree WHERE parent = tmp LOOP
RETURN NEXT rec.id;
build := build || rec.id;
END LOOP;
END LOOP;
current := build;
END LOOP;
END;
$$ LANGUAGE plpgsql strict;

-- przykłady użycia:
-- pobranie numerów potomków
SELECT * FROM tree_descendants(1);
SELECT t FROM tree_descendants(1) AS t;
-- pobranie ilości potomków
SELECT count(*) FROM tree_descendants(1);
-- pobranie całych rekordów potomków
SELECT id, parent, value
FROM tree_descendants(1) AS t JOIN tree ON t = tree.id;
[/sourcecode]

Podsumowanie

Kilka ogólnych uwag dotyczących korzystania z PL/pgSQL do obsługi tej struktury danych:

• wykorzystanie PL/pgSQL wiąże nas z bazą PostgreSQL
• bardzo trudno było by korzystać z tej metody za pomocą ORM
• jeśli mamy zamiar korzystać ze zliczania przodków a zwłaszcza potomków to zalecane by było napisać funkcje bardziej dostosowane do tego celu

Wiem, że sila sukcesu jest motywacja i nie ma w tym nic dziwnego. Odpowiednia motywacja to cos co pozwala nam byc wizjonerem i widziec to co ma sie stac za jakis czas. To wlasnie wyobraznia pozwala nam widziec swoja droge jaka mamy podarzac. Wyobrazamy sobie to co chcemy osiagnac i to jaki bedzie nasz swiat kiedy juz to osiagniemy. I to jest piekne. Kazdy wie, ze aby zaczac nalezy miec chociaz male fundusze. Male bo prawda jest taka ze wystarczy 500zl aby zalozyc firme. Potem juz mozna skorzystac z roznego rodzaju dofinansowania czy to z UE czy tez z UP. Wszystko to sprawia, że podjecie kredytu na biuro juz nie jest takim strasznym krokiem. Wszystko to sprawia, że czujesz ze moze sie udac i wiesz co? Masz rację! Wystarczy sobie wyobrazic co i jak a wtedy to już tylko wystarczy dzialac a caly wszechswiat sprawi, że Ci się uda!

Choć pojęcie suwerenności zmienia swe znaczenie, nie jest ono jeszcze anachroniczne ani antynowoczesne. Suwerenność dała niegdyś europejskim państwom terytorialnym możliwość niezwykle szybkiego rozwoju i integracji europejskiej. Mimo globalizacji wciąż jest dziś warunkiem wolności.

Pojęcie suwerenności wyłoniło się z długiego procesu przemian politycznych, które dokonywały się w Europie na przestrzeni od XIV do XVI wieku. Ani w świecie starożytnym, ani w średniowieczu pojęcie to nie funkcjonowało w znanym nam dziś rozumieniu. Raczej znajdziemy różne rozproszone jego aspekty w innych pojęciach politycznych, takich jak władza, autonomiczność, zwierzchność, imperium. Jednak w znaczeniu, jakie nadali mu tacy myśliciele, jak Marsyliusz z Padwy, Jean Bodin, Hugo Grotius czy Tomasz Hobbes, wcześniej nie spotkamy.

Suwerenność wiąże się więc ze swoistą rewolucją w rozumieniu polityki, która dokonała się w Europie wraz z nowożytnością. Dzisiaj w wielu dyskusjach jej przywoływanie czy obrona - zwłaszcza w kontekście takich transnarodowych zjawisk, jak integracja europejska czy globalizacja - uważane jest za oczywisty przykład politycznego tradycjonalizmu, wręcz pewnego ideowego wstecznictwa. Przywiązanie do suwerenności w polityce kwalifikuje się najczęściej jako brak zrozumienia dla wymogów nowoczesności, kurczowe i irracjonalne trzymanie się rozwiązań nienowoczesnych, nieefektywnych, będących nie na czasie. Warto zwrócić na to uwagę, ponieważ w XVI wieku pojęcie suwerenności miało całkowicie inny, polityczny oraz intelektualny kontekst - było synonimem nowoczesności, wiązało się z nadzieją na osiągnięcie maksymalnej efektywności i porządku w polityce.

Pojęcie suwerenności odzwierciedlało praktyczne zabiegi, jakie czyniono w czasach nowożytnych, by scentralizować i zracjonalizować władzę polityczną. Zakładano, że tylko taka forma suwerennej władzy politycznej jest zdolna maksymalnie zmobilizować materialne oraz ludzkie zasoby. I dlatego tylko ona pod postacią państwa terytorialnego potrafi skutecznie poprowadzić na wielką skalę procesy nowoczesności. Dla wielu myślicieli nowożytności suwerenna władza polityczna i tożsame z nią państwo terytorialne traktowane były jako najdoskonalszy wehikuł modernizacji w Europie.

Proces skupienia władzy w jednym ośrodku - w rękach suwerena - poddanie polityki rygorowi scentralizowanej biurokracji państwowej, centralnemu, państwowemu planowaniu, ujednoliconemu systemowi prawnych reguł, wreszcie, zamknięcie jej w sztywnych ramach państwa terytorialnego przyniosło Europie niespotykaną wcześniej maksymalizację politycznych środków, która przejawiła się, między innymi, w eksploracji całego świata, a później w ekstensywnej polityce kolonialnej w najdalszych jego zakątkach. Pozwoliło także zaprowadzić na kontynencie przewidywalność relacji międzypaństwowych, tworząc poczucie bezpieczeństwa, stabilności, odpowiedzialności, choć nie eliminując konfliktów zbrojnych.

Zajęcie przez Europę centralnego miejsca w świecie stało się możliwe dzięki nowożytności i ukształtowaniu się specyficznego dla niej politycznego porządku międzypaństwowego - jus publicum Europaeum. Był to porządek suwerennych, centralistycznie rządzonych państw terytorialnych. Państwa te występowały względem siebie jako autonomiczne, zamknięte podmioty polityczno-prawne, jako swoiste personae morales, które wchodząc we wzajemne relacje - czy to przez monarchiczne koligacje rodzinne, dyplomację czy wreszcie wojnę (rozumianą jako prowadzenie polityki innymi metodami) - tworzyły europejski porządek równowagi sił.. W tym systemie państwa występowały względem siebie jako integralne całości, niby-osoby, w równorzędnych, podmiotowych relacjach. I chociaż nie podlegały one - jak twierdził w XVIII wieku Vattel - we wzajemnych relacjach żadnym moralnym systemom wartości czy moralnym i prawnym instancjom, to właśnie jako integralne, racjonalnie uporządkowane, cywilizowane podmioty polityczne kształtowały je podług równie racjonalnych i cywilizowanych reguł dyplomacji lub sztuki wojennej. Jeden z obserwatorów przyrównał ten mechanizm stosunków międzynarodowych do menueta, pisząc, że: "W osiemnastym wieku, prawdziwej epoce równowagi [w Europie - przyp. M.C.], nastąpiło nagle renversement des alliances, zmiana figur niczym w menuecie, przypływ i odpływ tanecznej ruchliwości. Pary, które w trakcie tańca stykają się ze sobą na krótką chwilę, są często bardzo osobliwe, barwne niczym arlekiny. Panuje wieczny niepokój, podejrzliwość".

Europejski porządek międzynarodowy, jus publicum Europaeum, nazywany także często porządkiem westfalskim - od pokoju westfalskiego w 1648 roku, oparty na zasadzie równowagi między suwerennymi państwami, pozwolił zracjonalizować relacje międzynarodowe w Europie i stworzyć nowoczesne prawo międzynarodowe. Uważany był za istotne osiągnięcie cywilizowanego świata, w przeciwieństwie do obszarów położonych poza Starym Kontynentem, gdzie przeróżne ludy żyły jeszcze - jak sądzono - w stanie natury.

Europejski międzynarodowy system suwerennych państw doznał pierwszego poważnego uszczerbku za sprawą rozbiorów I Rzeczypospolitej pod koniec XVIII wieku. Jeżeli zgodnie z koncepcją suwerenności państwowe organizmy można było przyrównać do swoistych personae w znaczeniu prawnym i moralnym, to rozbiory należy uznać za rodzaj europejskiego kanibalizmu, który dokonał się między "cywilizowanymi" państwami. Zasada suwerenności - jak już wspomniano - nie eliminowała konfliktów między państwami, lecz jedynie porządkowała je zgodnie z przyjętymi regułami równowagi sił. Jednak wzajemne uznanie suwerenności oznaczało, że państwa nie mogą prowadzić między sobą konfliktów o charakterze totalnym i egzystencjalnym - takich, które skutkowałyby wymazaniem jakiegoś państwa z mapy Europy. Oznaczałoby to bowiem zakwestionowanie podstawowej zasady porządku suwerennego państwa, a mianowicie wzajemnego uznania swej nieusuwalnej podmiotowości. Dlatego też wydarzenie rozbiorów słusznie skomentował Edmund Burke w 1772 następująco: "Obecny brutalny rozbiór i zabór Polski bez pretekstu wojny, nawet bez cienia racji, należy uznać za pierwsze poważne naruszenie współczesnego systemu politycznego Europy".

Warto jednak pamiętać, że nowożytny proces racjonalizacji władzy politycznej i tworzenia się suwerenności terytorialnej nie przebiegał na kontynencie europejskim równomiernie. W całkowicie czystej postaci wykształcił się on we Francji oraz w państwie pruskim. W Wielkiej Brytanii zachodził z wyraźnym opóźnieniem i lokalną specyfiką (parlamentaryzm i supremacja władzy parlamentu). Wyraźne i uporczywe odstępstwo od reguł nowożytnej suwerenności wykazywała struktura związku szwajcarskiego oraz Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego. Także I Rzeczpospolita stanowiła na kontynencie wyraźną odmienność w sposobie definiowania władzy politycznej, a wytrwały sprzeciw Polaków wobec absolutum dominium był wyraźną rewoltą obywateli Rzeczypospolitej wobec suwerena i stał się trwałą cechą ustroju tej republiki. Nieprzypadkowo zresztą wszystkie te zrewoltowane wobec nowożytnej koncepcji suwerenności twory polityczne w Europie zostały ostatecznie zlikwidowane w podobnym czasie, na przełomie XVIII i XIX wieku. To w tym historycznym kontekście padają znamienne słowa Adama Mickiewicza w jego Prelekcjach paryskich: "Traktat westfalski zmienia położenie wszystkich państw europejskich; pochód historyczny narodów ulega w epoce tego traktatu gwałtownej zmianie; inne pojęcia, inne dążności biorą górę. [...] Polityka, która teraz nastaje, zasadza się na egoizmie, na interesie terytorialnym; ma na swe usługi przebiegłość ministrów. Obecnie celem dążeń będzie zaokrąglanie posiadłości; będzie się szukać naturalnych granic; po raz pierwszy pada nieszczęsne słowo: nieprzyjaźnie naturalne. [...] Teraz szukać się będzie naturalnych granic między ludźmi; teraz działać się będzie tylko w imię interesów materialnych, reprezentowanych przez interes terytorialny; rozległość, ważność terytorium stawia się wyżej nad zasady moralne. [...] Po traktacie westfalskim w poglądach i umysłach społeczności europejskiej zachodzi zupełna odmiana". Ofiarą tej "zupełnej odmiany" miały paść Federacja Szwajcarska, Święte Cesarstwo i I Rzeczpospolita.

Wiek XIX to apogeum nowożytnej koncepcji suwerenności w Europie, która przyjmuje postać terytorialnego i narodowego państwa o ustroju demokratyczno-parlamentarnym. Ale jednocześnie był to początek jej końca. Apogeum przejawiało się w kolonialnej ekspansji i absolutnym europocentryzmie. Jednak już obie wojny światowe w XX wieku pokazały, że europejski system suwerennych państw pogrąża się w niemocy. Oba konflikty, pierwotnie o wewnątrzeuropejskich przyczynach, kończyły się niezbędną do zawarcia pokoju interwencją zewnętrzną Stanów Zjednoczonych. Suwerenne państwa wciąż były w stanie wywoływać konflikty, ale najwyraźniej utraciły zdolność budowania systemu pokoju i bezpieczeństwa. Zimnowojenny podział świata między dwa mocarstwa - USA i ZSRS - właściwie przypieczętował ostatecznie całkowitą marginalizację Europy i jej suwerennych państw - tej samej Europy, która przecież niespełna sto lat wcześniej uważała się jeszcze za pępek świata.

Strukturalnie integracja europejska wcale nie powstała więc jako odpowiedź na XX-wieczne totalitaryzmy. W sensie moralnym możemy, oczywiście, tak uważać i mamy po temu prawo. Jednak strukturalnie integracja wyrasta z tego samego zjawiska kryzysu terytorialnego suwerennego państwa narodowego, z którego swe racje czerpał w XX wieku syndykalizm, faszyzm czy komunizm. W przypadku tych ideologii odpowiedzią na zjawisko rozpadu jus publicum Europaeum była masowa demokracja, idea dyktatury, w końcu także koncepcja państwa totalnego, a wreszcie... ludobójstwo. W przypadku integracji europejskiej odpowiedzią jest supranacjonalizm, schłodzenie demokracji narodowych i rządy prawa. Nie oznacza to, że samo zjawisko suwerenności odchodzi do lamusa. Zanikają jedynie jej nowożytne desygnaty, takie jak granice, terytorialność, administracyjna centralizacja. Suwerenność staje się przez to mniej dosłowna, jest bardziej ukryta i realizuje się przede wszystkim w pośredni sposób: przez żywotność tożsamości w życiu publicznym i kulturalnym, zdolność do przenikania w struktury i instytucje ponadnarodowe oraz wpływ na nie, realne możliwości ekspedycyjne w zakresie militarnym, względne bezpieczeństwo energetyczne, tworzenie własnych systemów bezpieczeństwa wewnętrznego, szczególnie w obszarze cyberprzestrzeni, danych osobowych oraz zdolności finansowych. Oznacza to więc nie tylko zachowanie wrażliwości w sprawach utrzymania suwerenności, ale również jej definiowanie od nowa adekwatnie do wyzwań nowych czasów. Podmiotowa polityka musi się więc opierać zarówno na wrażliwości w sprawach suwerenności, jak i na adekwatnym jej definiowaniu. W dalszym ciągu nie zmieniło się bowiem jedno: zachowanie suwerenności nadal jest podstawowym warunkiem wolności.

Marek Cichocki

Autor jest filozofem, redaktorem naczelnym Nowej Europy (pisma, a nie tego bloga - zbieżność nazw przypadkowa) oraz współzałożycielem Teologii Politycznej. W 2007 był negocjatorem w sprawie traktatu konstytucyjnego oraz traktatu reformującego UE.

Niestety, owadów tego dnia nie było... Nawet na lekarstwo...
Ale otrzymaliśmy kolejną odpowiedź!
Sądzimy, że wszelki komentarz jest tu zbyteczny!!!

Fotografie wykonane zostały w sekundowych interwałach czasowych.
Dedykujemy je uczestnikom tegorocznego UFO-Forum we Wrocławiu

Wstępna opinia osoby niezwykle kompetentnej, znanej i szanowanej w środowisku badaczy w Polsce:

(...) Staszku! Obejrzeliśmy zdjęcia dość dokładnie (...) (W każdym razie widać, że to nie ptaszki lub owady, ale "obiekt techniczny", a raczej dwa różne...)

Na razie wystarczy!

Zdjęcia zostały wykonane aparatem: SONY DSC-H5

Mam nadzieję, że Bryan Ferry użył sobie na jedzeniu i alkoholu, które nawymyślał do garderób, bo na publiczności użyć sobie raczej nie mógł. Przyszło mało osób, a sam koncert - którego ja słuchałam z depozytu i nie żałuję, bo przeczytałam kilka ciekawych artykułów w Machinie ;) - był koszmarnie nudny. Wielka mi gwiazda.

Podobnie zresztą jak wcześniejszy band Makowieckiego. Jakoś nie wyszedł organizatorom koniec festiwalu - był mdły, jak ciastko napoleonka. Ale w sumie dla mnie festiwal skończył się wraz z zejściem Underworld ze sceny.

Dziś Wielkie Sprzątanie i odprawa. Chlip, chlip.

Dziś o 18 po zapoznaniu się z podstawowymi obowiązkami obsługi backstage'u rozpoczęliśmy akcję robienia, nalewania, grzania kawy i herbaty oraz obiadów i kolacji artystów. Im robiło się później i ciemniej, tym organizm bardziej pragnął luzu, więc przywoływaliśmy go do porządku red bullami. Nie wiem ile tego w siebie dziś wlałam, ale na pewno więcej niż powinnam :)

W międzyczasie udało mi się przyjrzeć soundcheckowi CirKus, a potem koncertowi tegoż zespołu. Bardzo przyjemne dubowo-trip-hopowe granie, warto było przy tym poskakać. Później zrobiłam sobie zdjęcie z Neneh Cherry - miła kobieta.

Następnie, po obklejeniu plakatami wozu Underworld, wpuściliśmy do niego muzyków i obsługę. Później Karl Hyde zajał mi łazienkę ;) Panowie okazali się na tyle bezproblemowi (przynajmniej dla nas), że mogliśmy uczestniczyć w niemal całym soundchecku i dokładnie całym koncercie. Wytańczyłam się tak, że czuję każdy mięsień swojego ciała. Wizualizacje, brzmienie, muzyka - 15 punktów na 10 możliwych.

Później pozostało już tylko zebrać ręczniki/butelki z wodą/puszki po redbullach ze sceny, posprzątać w garderobach (Smolik i jego ekipa bawili się świetnie w tychże garderobach. My później też mieliśmy dużo zabawy) i przygotować je na jutrzejszy wieczór. O 1.30 byliśmy wolni.

Dobranoc ;)

No i tyle. ;) Kiepskie. xp

Dostaliśmy też wolontariatowe żółte koszulki, które oczywiście podbiły nasze serca. Bo są ładne.:)

Nie obeszło się oczywiście bez składania niezbędników festiwalowicza. Powoli traktujemy to jak coś tak naturalnego, jak oddychanie czy jedzenie ;)

No i najważniejsze - udało mi się być chwilę na próbie Juliette and the Licks. Zachęciło mnie to do pójścia na cały koncert, a ponieważ dzis mam wolne... to zaraz idę ;)

Speedrun, bo o nim jest mowa, nie jest niczym nowym. Jeżeli miałbym opisać to pojęcie w jednym zdaniu, byłoby to zatem: przejście gry w jak najkrótszym czasie. Generalnie wszystko jest ok., ale pojęcie „speedrun” jest często dużo bardziej złożone. Oczywiście imponujące przechodzenie gry wyznaczoną drogą, ale w znacznie krótszym czasie od przewidywanego. Jednak najbardziej fascynującym dla mnie aspektem tego typu przechodzenia gier, jest korzystanie z błędów w kodzie lub po prostu wykorzystywaniu metod których twórcy danej pozycji nie przewidzieli. Czy jest to powód do wstydu dla developera? Wątpię. Powód do dumy i prestiżu dla, nazwijmy tak taką osobą, speedrunnera? Jak najbardziej.

Osobiście nigdy nie byłem i raczej nie będę osobą, która zamierza wykonać speedrun. Oczywiście nie jeden czas już pobiłem, ale speedrunem nie nazwiemy time attacka w F-Zero czy w Tekkenie, choć ten drugi można w gruncie rzeczy speedrunem nazwać, wszak kończymy grę od początku do końca. Jak by nie było, to nie jest działka dla mnie. Wolę raczej usiąść w fotelu z padem w rękach i rozkoszować się znakomitą pozycją z której wycisnę wszystko. Tak więc jestem typem achieve huntera, choć maszynki wujka Billa nie posiadam. Jednak zastanawiam się ile czasu trzeba poświęcić, żeby wykonać taki myk? Żeby przejść jakąś grę na szybciora, trzeba ją znać co najmniej na przyzwoitym poziomie no i choć raz ją ukończyć. To nie jest tak, że siadamy do pada, włączamy kamerę lub wideo stojące pod telewizorem i przechodzimy grę w 30 minut. To nie jest bułka z masłem, no chyba że robimy speedrun w pasjansa, choć i to nie byłoby łatwe mając świadomość tych biednych emerytów którzy całymi dniami w to grają i zapewne są w to lepsi nisz Kasparov w szachy. Ośmiele się wręcz powiedzieć że zrobienie speedruna na przyzwoitym poziomie jest o wiele lepsze niż nabicie 999 godzin w którymś z Fajnali.

Najlepsze jak dla mnie są te, które wykorzystują błędy w grze. Przykładem mogą być „dziury” w ścianach dzięki którym zaliczymy etap szybciej nie szwendając się gdzie nie trzeba. Używanie granatów na sobie, które wyrzucą nas tam gdzie my chcemy, a co nie było planowane przez programistów. Tak, wszystko to pomaga speedrunnerom osiągnąć cel. W gruncie rzeczy, jest to jeszcze większe masterowanie gry, niż siedzenie przez wiele godzin i nabijanie kolejnych poziomów. Ci ludzie, pokazują, że grę można przejść na ‘własny sposób’.

Istnieje wiele różnych speedrunów, ale mnie najbardziej podoba się ten z Mario64. Polega on na tym, że aby móc zagrać w ostatnim etapie potrzebne jest 70 gwiazdek, jednak posiadając zaledwie 16 można przejść przez ścianę obok drzwi wykonując odpowiednie ‘ruchy’ Marianem. Tego typu bugi ułatwiają życie tym, którzy ‘szybkość mają we krwi’.

Dziś zajmowaliśmy się ustalaniem harmonogramu - będę pracować na backstage'u przy scenie na pl. Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Tam zagra m.in. Underworld. Poza tym mieliśmy "robotę na taśmie" - czyli przygotowywanie tzw. niezbędnika festiwalowicza. 6 małych plakietek z programem, mapką i reklamami, złożyć, zapiąć na smycz, odłożyć. Plakietka, plakietka, plakietka, plakietka, plakietka, plakietka, smycz, zapiąć odłożyć, plakietka...

i tak kilka tysięcy razy.

jutro wieszamy bannery, "żeby ludzie bez biletów nie mogli nic zobaczyć". hurra. ;P

Na przykład:

nów w 1. domu - zmiany we własnym wyglądzie, sposobie prezentowania się w świecie zewnętrznym, a nawet w poczuciu własnej tożsamości i samoakceptacji;

w 2. domu - początek zmian w sferze finansowej, związanej z posiadaniem, itp., a czasem możemy też przewartościować swoje priorytety, samoocenę, potrzebę kontroli i przywiązanie do tego, co znamy;

w 3. domu - zmiany w sferze związanej z komunikacją, wykształceniem, rodzeństwem, sąsiedztwem, krótkimi podróżami, itp. ale również z naszym postrzeganiem świata, sposobem myślenia, postawami wobec życia;

w 4. domu - zmiany w sferze rodzinnej, mieszkaniowej, ale również związane z tradycją i zakorzenieniem we własnej rodzinie, a nawet kulturze, czasem zmiany mogą dotyczyć podświadomych schematów, którym poddajemy się w życiu, naszego poczucia bezpieczeństwa i przynależności;

w 5. domu - zmiany mogą dotyczyć sposobu wyrażania własnej wyjątkowości, co może wyrażać się poprzez twórczość i/lub własne potomstwo; zmiany mogą dotyczyć też sfery związków intymnych, romansów i wszelkich rozrywek;

w 6. domu – zmiany mogą dotyczyć kwestii zdrowotnych i naszych codziennych nawyków, a także sposobu wypełniania swoich obowiązków w pracy i nie tylko;

w 7. domu – zmiany dotyczyć mogą naszej umiejętności współpracy z innymi, szczególnie w związkach partnerskich i w małżeństwie;

w 8. domu – zmiany odnosić się mogą do własnego poczucia siły, panowania nad własnym życiem, wsparcia ze strony innych, regeneracji i transformacji, seksualności, czasem uaktywnia się też sfera finansowa, szczególnie w powiązaniu z instytucjami finansowymi, wspólnotą majątkową albo zaciąganiem pożyczek i kredytów;

w 9. domu – zmiany obejmować mogą szeroko pojętą sferę naszego światopoglądu, filozofii życiowej, ścieżki duchowej czy religii, ale także poszerzania horyzontów poprzez studia, podróże zagraniczne, kontakt z językami obcymi, albo planowanie dalszej kariery;

w 10. domu – zmiany zachodzić mogą w pojmowaniu naszego powołania (celu) życiowego, często wiążącego się z karierą zawodową, z miejscem pracy;

w 11. domu – zmianom może ulegać nasza aktywność w grupach (np.: przyjaciele, współpracownicy), ale przewartościowaniu mogą ulec też nasze pragnienia, marzenia i cele;

w 12. domu – nowy cykl może dotyczyć wszystkiego, co wcześniej zepchnięte zostało do podświadomości, np. lęki, zahamowania, kompleksy, ograniczenia; na pierwszy plan mogą wysunąć się pragnienie odosobnienia i wyciszenia wewnętrznego oraz wszelkie potrzeby duchowe.

Oczywiście najważniejsze i najgłębsze zmiany zachodzą w naszym życiu przede wszystkim podczas tranzytów przez poszczególne domy astrologiczne planet ciężkich, czyli Jowisza, Saturna, Urana, Neptuna i Plutona. Sam nów rzadko bywa tak radykalny, jak np. Uran czy Pluton i dlatego może przejść niezauważony, ale zawsze warto zwrócić uwagę na jego potencjał i skorzystać z okazji do rozwoju, jakie wnosi w nasze życie.

Ciekawym sposobem pomocnym w interpretacji rodzaju tych okazji jest wykorzystanie Symboli Sabiańskich związanych z danym nowiem. Najbliższy nów przypada na dzień 5 maja 2008 roku i wypada w 16 stopniu Byka, którego Symbol Sabiański brzmi: Starzec usiłuje odsłonić tajemnice przed zróżnicowaną grupą, co, nieoczekiwanie dla niego samego, w pewnym sensie mu się udaje.

Stosując system Dane’a Rudhyara, można potraktować ten Symbol jako opis charakteru tego cyklu, zaś kolejne Symbole dobrane wg klucza uzupełnią i pogłębią informacje na temat odpowiadając na pytania:

DOKĄD ten cykl może nas zaprowadzić, jaki jest jego najwyższy potencjał i co, w najlepszym razie, możemy dzięki niemu osiągnąć, jeśli świadomie będziemy go realizować;

JAK najefektywniej zrealizować ten potencjał, na co szczególnie zwracać uwagę, co nam może pomóc, a co przeszkodzić;

DLACZEGO ten cykl pojawia się w naszym życiu właśnie teraz, jaki jest jego sens duchowy, a co za tym idzie, czego możemy się nauczyć, jeśli ten cykl odpowiednio zrealizujemy.

Kolejne Symbole Sabiańskie odpowiadające na te pytania, to:

DOKĄD – Skorpion 16: Twarz dziewczyny rozkwitająca uśmiechem.
JAK – Lew 16: Olśniewające słońce tuż po burzy.
DLACZEGO – Wodnik 16: Wielki Biznesmen przy biurku.

ZAPRASZAMY NA FORUM SABIAŃSKIE!

Szczegółową interpretację pierwszego Symbolu (Byk 16) znaleźć można na forum sabiańskim, w dziale Symbol Sabiański na dzisiaj – astrologia. Zapraszam do przyłączenia się do prób interpretacji wszystkich symboli związanych z nowiem!

INNE SYMBOLE

Na zakończenie dodam jeszcze, że oprócz Symboli związanych z samą koniunkcją Słońca i Księżyca, warto też przyjrzeć się innym Symbolom Sabiańskim z horoskopu tego nowiu:

Ascendent – Panna 14: Widać wytwornie wykaligrafowane imiona i tajemnicze linie; jest to drzewo genealogiczne

Medium Coeli – Bliźnięta 9: Średniowieczny łucznik stoi ze spokojem kogoś całkowicie pewnego siebie, z łukiem w dłoni i kołczanem pełnym strzał

Merkury – Bliźnięta 5: Radykalny magazyn lub publikacja, wzywająca do czynu, prezentuje sensację na pierwszej stronie

Wenus – Byk 7: Kobieta z Samarii przychodzi zaczerpnąć wody ze studni Jakuba

Mars – Rak 28: Indianka przedstawia zgromadzonemu plemieniu swego chłopaka z college’u

z jego treści dowiesz się wszystkiego o alergiach psów, ich rodzajach, a także sposobach leczenia...

Twój pies ma alergię? Odwiedź stronę www.psidoktor.pl i dowiedz się jak mu pomóc.

Ważne słowa opisujące tą stronę: Weterynarz Szczecin, artykuł, artykuły, alergie, choroby alergiczne, u psa, u psów, weterynarz radzi, kota, u psów, u psów, weterynarz radzi, alergie i psy, alergie u psów, metody leczenia alergii u psów

„Statystyka faktycznie zatrważająca, jednak ciekawi mnie geograficzne rozłożenie tych zabójstw – być może duża część z nich to niekoniecznie „zwykła bandytka”, a ataki organizacji nacjonalistów ukraińskich lub bojówek komunistycznych (czyli de facto agentury sowieckiej)…”

– napisał w komentarzu do „Kryminalnie i statystycznie” Marian Kulig. Oto więc dalszy ciąg statystyki kryminalnej przedwojennej Polski.

Na pewno coś w tym jest, że nie tylko „zwykła bandytka” – wystarczy spojrzeć na wyjątkowo niebezpieczne dla policjantów woj. lwowskie z liczną ludnością ukraińską. Jednak zaraz za nim są lubelskie i kieleckie, które nie licząc mniejszości żydowskiej, były dość jednolite narodowościowo, za to istotnie opóźnione cywilizacyjnie. To ważne, bo policyjny „porządek dziobania” wyglądał identycznie jak dziś, czyli dozbrojenie i dosprzętowienie zaczynało się od komendy głównej, szło przez komendy wojewódzkie w większych miastach, potem mniejszych itd. itd. Tak więc szeregowy policjant na wiejskim posterunku w województwie drugiego sortu często nie miał porządnego pistoletu, no chyba że sam sobie kupił.

Na Lubelszczyźnie, która ze względu na pkom. Maciejewskiego interesuje mnie najbardziej, policjanci ginęli tym częściej, im mieli dalej do swojej komendy wojewódzkiej. W samym Lublinie nie wróciło ze służby tylko 3, podczas gdy na terenie powiatu krasnostawskiego 8, a hrubieszowskiego i janowskiego po 7. Nie inaczej musiało być w całej Polsce, zwłaszcza że R. Litwiński jako główną przyczynę śmierci policjantów wskazuje walkę ze zbrojnymi bandami, a dla takich tereny słabo zurbanizowane były znacznie lepszym terenem działania.

Wśród 58 poległych policjantów z województwa lubelskiego przy 32 nazwiskach R. Litwiński [Policja Państwowa w woj. lubelskim, 2001] podaje adnotację „zastrzelony przez bandytów” lub „bandytę”, a tylko do 12 zgonów drogą domysłów można by próbować dopasować wątek polityczny: 3 podczas rewizji, 3 od ran, 1 w trakcie pościgu, 1 zastrzelony przez dezertera, 1 w walce z ludnością chłopską i 3 ze znakiem zapytania. Również sumaryczna liczba zabitych szeregowych funkcjonariuszy i oficerów nie wydaje się wskazywać na to, aby terror polityczny był istotną przyczyną strzelania do policjantów. Terrorysty nie interesowałoby aż tak bardzo uśmiercenie byle posterunkowego, tymczasem od 1919 do 1939 r. zginęło zaledwie 6 oficerów. Nie byli więc oni wyróżniającym się celem, wręcz przeciwnie. Ich liczba w szeregach przedwojennej policji oscylowała w granicach 850, czyli 6 zabitych to mniej niż 1%. Z kolei 640 poległych szeregowych na ok. 30 tys. stanu osobowego to już 2%. Jedynym znanym powszechnie zamachem politycznym – wymierzonym co prawda nie w granatowego oficera, ale blisko, bo w ministra spraw wewnętrznych – było zastrzelenie Bronisława Pierackiego (15 VI 1934) przez Grzegorza Maciejkę, ukraińskiego nacjonalistę z OUN.

Jednak by wyssać z liczb, co tylko jestem w stanie, zwróciłem uwagę na przedwojenne „akcje w Magdalence”, czyli na takie przypadki, gdy jednego dnia w tym samym województwie zginęło co najmniej 2 policjantów. Tu liczby mogły mnie nieco okłamać, bo do pomyślenia są przecież sytuacje, gdy zupełnie przypadkowo w różnych powiatach jeden funkcjonariusz wpada pod pociąg, a inny topi się w rzece. Z drugiej strony mogły mi umknąć i takie wypadki, gdy było kilka ofiar podczas tego samego pościgu za przestępcą, który raz czy dwa przekroczył granicę województwa. Mimo wszystko rysuje to jakiś obraz: naliczyłem 32 serie zgonów, których większość (27) miała miejsce do 1924 r. – przełomowego, jako że on właśnie przyniósł tragiczny rekord 77 poległych (tabela).

W dwóch siódemkach okazuje się tkwić jakaś diabelska arytmetyka, bo jest to zarazem liczba policjantów, którzy – wg moich cokolwiek amatorskich wyliczeń – zginęli w owych seriach: pościgach, dużych akcjach, potyczkach z bolszewikami, a częściej z bandami. Co od razu rzuca się w oczy, aż 58 z nich poległo na polskim Dzikim Zachodzie, czyli na Kresach Wschodnich. Jakie rzeczy się tam działy, można sobie wyobrazić nie tylko na podstawie kresosentymentalnych powieści Zofii Kossak czy Marii Dunin-Kozickiej, ale też suchych faktów przytaczanych przez R. Litwińskiego:

„Była to konsekwencja wykonywania przez policję obowiązków granicznych i walki z działalnością grup dywersyjnych. (...) Wieczorem [18 maja 1924] granicę państwową przekroczyła około trzydziestoosobowa banda uzbrojona między innymi w granaty i karabiny maszynowe. W czasie rabowania miasteczka Krzywicze ostrzelano posterunek, na którym poległ J. Surowski. Po napadzie bandyci, wycofując się w kierunku granicy, spotkali patrol policyjny, w którego skład wchodzili posterunkowi Feliks Gralewski i Antoni Urbański. W trakcie wymiany ognia Gralewski został zastrzelony, a Urbański ranny i pobity kolbami karabinów. Obaj zostali obdarci z ubrania i wrzuceni do rzeki (…). W lipcu zginął w czasie pościgu (…) komisarz Włodzimierz Łopaciński. Został on trafiony czterema kulami z karabinu maszynowego. W czasie bandyckiego napadu na Stołpce 4 sierpnia zginęło siedmiu [!] posterunkowych (…)”.

Kim byli bandyci, którzy wdarli się na kilkanaście kilometrów w głąb powiatu wilejskiego i złupili Krzywicze? Tego, przyznam, nie wiem, natomiast biorąc pod uwagę kierunek, z którego nadeszli, mogli to być ci sami ludzie, którzy niecałe 3 miesiące później w większej sile napadli na Stołpce – położone, co nie wygląda na przypadek, w podobnej odległości od sowieckiego Mińska, na obrzeżu zakola, które tworzyła wokół tego miasta nasza ówczesna granica wschodnia. Jak podaje Wikipedia, drugiego wypadu dokonał radziecki pogranicznik lejtnant Boryszkiewicz na czele ponad 100 sołdatów, jednak czy ten scenariusz nie przypomina działań zagonów tatarskich w czasach, gdy nikomu nie śniło się jeszcze o Kraju Rad i linii Curzona? Czy lejtnant Boryszkiewicz miał w ogóle na myśli jakąś politykę? A może jak przystało na stepowego watażkę po prostu postanowił zagrabić to, co kiepsko pilnowane? No bo jeśli był z wołyńskich Boryszkiewiczów, bez wątpienia wiedział, jak to się robi. Krew nie woda...

Na szczęście Polska wyciągnęła naukę z jego poczynań i 12 września 1924 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych wydało rozkaz o utworzeniu Korpusu Ochrony Pogranicza, a 17 września (znów cóż za diabelska numerologia!) określono wojskową strukturę nowej formacji. W 1925 liczba poległych policjantów spadła o połowę, by więcej nie przekroczyć już 30 rocznie. Niemniej i tak nawet w najspokojniejszych latach międzywojnia ginęło ich znacznie więcej niż obecnie.

Mało kto zdaje sobie sprawę z powagi sytuacji. Kraje Trzeciego świata ogarnęły zamieszki wywołane przez protestujących ludzi. Kameun, Burkina- Faso, Niger, Mauretania, Wybrzeże Kości Słoniowej, Egipt, Meksyk, Maroko, Haiti, Filipiny… to tylko przykłady miejsc w których wybuchły rozruchy w związku z wzrastającą cena żywności. Doszło nawet do tego, że dzieci wyszły na ulice by zwrócić uwagę na swój głód.

Światowy Program Żywnościowy zmniejsza racje wydawane około 73 mln ludzi w 78 państw. Powoduje to kryzys w (jak twierdzi FAO) 36 krajach.

Problem wynika z coraz wyższych cen pszenicy i ryżu.

Kiedy w krajach takich jak Chiny, Indie, Brazylia i Rosja rozwój zwiększył konsumpcję mięsa zaczęła wzrastać potrzeba hodowli zwierząt. Bydło i kurczaki karmione są zbożem. Z 8kg ziarna można uzyskać jedynie 1kg wołowiny!

Kontrowersyjna jest również sprawa biopaliw. Do produkcji energii wykorzystywane są zboża. George Bush chce, by do 2017 roku 15 procent samochodów w Ameryce jeździło na biopaliwach, co oznacza trzykrotny wzrost produkcji kukurydzy. Wycinanie lasów tropikalnych pod uprawy dla biopaliw jest "skrajną głupotą"- mówi prof. John Beddington.

Popyt na żywność rośnie także z powodu powiększania się populacji świata, która do 2050 roku ma wzrosnąć z obecnych 6,5 miliardów do 9,5 miliardów.

Znaczną rolę odgrywa też zmiana klimatu. Susze i powodzie mają wpływ na zbiory. Tegoroczne powodzie w Chinach zniszczyły uprawy ryżu i innych zbóż. Z powodu suszy, wyrębu lasów i niestabilności klimatu na całym świecie co roku ginie obszar żyznej ziemi wielkości Ukrainy.

Bogate kraje dotują rolnictwo nie po to, by wyżywić świat, ale by wzbogacić swoich rolników. Paradoks naszego świata uwydatnia się coraz bardziej z każdym dniem. Zdecydujmy się, albo żyjemy stadnie, albo nie. Dzielimy się na małe plemiona i z satysfakcją obserwujemy nieszczęścia innych. Albo potrafimy sobie radzić sami albo nie. Skoro nie chcemy pomagać innym to nie, ale nie oczekujmy też pomocy od innych. Zaszyjmy się samotnie w lesie i polujmy na króliki. Nikt nie będzie od nas wymagał wtedy żebyśmy oddawali podatki które idą na biednych. Nie będzie się wtedy trzeba oburzać bo „Co oni robią z moimi pieniędzmi, że muszę stać w kolejce do lekarza?”

Możecie też żyć we wspólnocie, ale no proszę nie takiej. Jak już- dobierzmy się w jedno stado. Stado wszystkich ludzi świata. Dbajmy o członków naszej grupy! Nie potrafię tego pojąć. No nie umiem zrozumieć dlaczego ja idę do sklepu i widzę 1000 produktów które mogłabym z łatwością ukraść, a biedne dziecko klika tysięcy kilometrów dalej nie ma nawet skąd i komu ich zabrać choć umiera właśnie z głodu. I to tylko dlatego że nie urodziło się w czystej pościeli pokomunistycznego państwa…

http://www.kar.zcu.cz/texty.php

http://uprav.ff.cuni.cz/

I to co mnie ucieszyło najbardziej: e-book Jiří Macháčka: Studie k velkomoravské keramice. Metody, analýzy a syntézy, modely, na stronie http://www.phil.muni.cz/archeo/uam/htm/. Książki w formacie pdf szukaj pod zakładką Oddeleni archeologie - Publikace, na samym dole strony.

I na dokładkę coś od sąsiadów zza zachodniej granicy: http://www.mittelalterarchaeologie.de/publik.htm

Oraz zza granicy północnej: http://fornvannen.se/fornvannen.html - niestety tylko część artykułów jest a cywilizowanych językach (czytaj: po angielsku lub niemiecku)...

Miłej lektury!

Siadając do drugiej książki o Maciejewskim, doczytałem trochę więcej o przedwojennej policji. Choć przyznam się - akurat zagadnienie policjantów poległych na służbie niespecjalnie mnie zajmowało, no bo i nie planowałem, aby w „Kinie Venus” ktoś miał zginąć. Jednak po wieczorze promocyjnym w lubelskim Empiku znajomy zaciekawiony historiami o policji, o których opowiadałem, zagadnął mnie zakulisowo, czy wtedy policjanci częściej nie wracali ze służby niż dziś. Odpowiedziałem, że na pewno częściej (pamiętałem bowiem tabelę z obszerną liczbą nazwisk), ale o ile częściej, nie miałem pojęcia. Niemniej zaintrygowany pytaniem zacząłem wertować książki i aż mnie zamurowało. Oto dlaczego:

W okresie II Rzeczpospolitej, czyli w tych cudownych czasach, gdy prawie nie było złodziei, co półtora tygodnia gazety donosiły o zabitym policjancie! Dziś - w przeżartej korupcją, mafijnej Polsce - ginie średnio 1 na 2 miesiące. Co znamienne, wbrew moim oczekiwaniom rok wojny bolszewickiej był zaledwie 3. pod względem liczby poległych na służbie, a w czasach nam współczesnych rok tragicznej akcji w Magdalence (2003) poza tym wydarzeniem należał do najspokojniejszych - mimo szumu medialnego.

Oczywiście ma tu swoje znaczenie stan medycyny, który dziś pozwala powrócić do zdrowia wielu rannym, podczas gdy 80 lat temu byliby bez szans, a także środki techniczne (pojazdy, broń, łączność), o jakich przedwojenna policja mogła tylko pomarzyć. Czy to jednak wystarczy, by wytłumaczyć tę przytłaczającą różnicę w liczbach? Jeśli nawet, to tylko na korzyść tezy, że w II RP było co najmniej równie niebezpiecznie jak w III/IV.

Kolejny ciekawy przesąd dotyczący międzywojnia to policjant na każdym rogu - w odróżnieniu od dzisiejszych patroli, na które nie można się doczekać. W 2007 r. na 1000 mieszkańców przypadało 2,5 policjanta (98 102 faktycznego stanu zatrudnienia w policji na dzień 31.12.2007 / ok. 38 mln ludn.), tymczasem w 1931 na 1000 ludzi przypadał 1 policjant (odpowiednio 28 892 / 32 mln.). O ile w miastach liczba ta dochodziła do 2/1000 (w Lublinie 1/537), rzeczywistość służby na terenach wiejskich nierzadko wyglądała tak, że mundurowy objuczony raportówką, karabinem (we wcześniejszych latach międzywojnia także szablą!) szedł na piechotę do Wólki, gdzie zastawała go noc, więc przenocowawszy u sołtysa, wyruszał do Osady itd. itd., by po tygodniu wrócić na posterunek. Aby kogoś zatrzymać, aresztować, a nawet wylegitymować, musiał prosić o pomoc okolicznych chłopów. Lub - dla własnego dobra - udawać, że go wcale nie ma.

Gorąco polecam tę statystykę wszystkim, którym II RP jawi się jako państwo silnej władzy i powszechnego ładu, prawa oraz porządku. Nie myślcie jednak Państwo, że nie wierzę własnej babci - ona naprawdę nie zamykała drzwi, ale tylko dlatego, że dziadek miał strzelbę.

Więcej w: Kryminalnie i statystycznie (2)

W wyniku pracy ze świadomością i energią u osób zajmujących się rozwojem duchowym następują liczne zmiany w życiu, zarówno zawodowym jak i prywatnym. Wszystkie zmiany (w energiach i świadomości) mają swoje odzwierciedlenie w czakrach i ciałach subtelnych.

Złoty Sznur

Praca z energią boską skutkuje poszerzeniem "złotego sznura", staje się on kanałem nie przerwanego przepływu tej energii. U różnych osób jest ma on różną średnicę i tak:

• u przeciętnego mieszkańca tej planety sznur ten jest bardzo słabo rozwinięty, a przez to prawie nie zauważalny, ma on średnicę włosa
• uzdrowiciele powinni mieć ten sznur szerszy od niż średnica głowy o około 5 cm,
• osoby bardzo wysoko rozwinięte mają ten sznur szerszy niż ich sylwetka.

Czakry

Nieustanny przepływ energii czakry ulegają transformacji. Transformacja ta odbywa się w dwojaki sposób:

1. Powiększenie średnicy - Choa Kok Sui podaje następujące rozróżnienie wg średnicy czakr:
   • opóźnieni w rozwoju umysłowym - 5 cm lub mniej,
   • rozwinięci mniej niż przeciętnie - około 6,25 cm,
   • przeciętnie rozwinięci, czyli tzw. masy - około 7,5-10 cm,
   • inteligenci - około 10-12,5 cm
   • jednostki wybitne - 15 cm lub większa
   • zaawansowani jogini lub święci - około 45 cm lub większa
   • nadludzie - 2 m lub większa, zapewne w rozumieniu autora chodzi o osoby bliskie urzeczywistnienia oświecenia i oświecone.
2. Zmiana koloru czakry (dotyczy czterech górnych czakr):
   1. Anahata - czakra serca zmienia swój kolor z zielonego na różowo fioletowy, zaś w jej centrum pojawiają się trzy płomienie - srebrno-morski, złoto-fioletowy i brylantowy - których swiatło oświetla wyższe czakry.
      
   2. Visuddha - czakra gardła zmienia swój kolor z niebieskiego na srebrno-morski,
      
   3. Adźna - czakra trzeciego oka zmienia swój kolor z indygo na złoto-fioletowy
      
   4. Sahasrara - czakra korony zmienia swój kolor z fioletowego na brylantowy (biało-fioletowy)
      

Transformacja Ciał Subtelnych

Boska fioletowa energia praniczna w kontakcie z ciałem eterycznym zmienia się w złotą energię praniczną. Długotrwały kontakt z tą energią powoduje stałą zmianę koloru ciała eterycznego z jasno niebieskiego na złoty i powiększenie jego średnicy z około 5 cm do 20cm. Ciało astralne natomiast w wyniku zwiększenia się prędkości obracania różnokolorowych pran w aurze staje się białe i jego średnica sięga nawet kilku kilometrów (średnica ciała astralnego Buddy wynosiła 5 km).

Cele

Już od dłuższego czasu odchodzi się od pisania zapytań do baz danych poprzez pisanie zapytań SQL. Ma to wiele przyczyn, wśród nich można wymienić:

• niezgodność pomiędzy modelem relacyjnym a obiektowym
• brak przenośności - niestety SQL nie jest standardem, różne bazy danych mają własną składnię, często mocno się różniącą
• kolejny język do nauki
• zagrożenie SQL Injection

Wszystkie te problemy rozwiązuje Mapowanie Obiektowo-Relacyjne (ORM - Object-Relational Mapping). Lecz istnieje jeszcze jeden zagadnienie, którym warto by się zająć:

• obsługa wyłącznie baz danych

Istnieje wiele różnych źródeł danych, nie tylko relacyjne bazy danych. Odwołujemy się do nich bardzo często w ten sam sam sposób. Wybieramy tylko te elementy kolekcji które są nam potrzebne, wybieramy potrzebne pola elementów, sortujemy wedle zadanych kryteriów. Czy można korzystać z różnych danych w ten sam sposób?

LINQ - Language Integrated Query

LINQ to technika dostępna w .NET (np. z poziomu języka C#). Umożliwia ona tworzenie zapytań zintegrowanych z językiem z którego korzystamy.

Jej zadaniem jest ujednolicenie sposobu dostępu do danych z różnych źródeł. Przykładowe zapytania:

• Obiekty w aplikacji

  [sourcecode language='csharp']
  int[] numbers = { 5, 4, 1, 3, 9, 8, 6, 7, 2, 0 };

  var q =
  from n in numbers
  where n < 5
  select n;
  [/sourcecode]

• Dane XML

  [sourcecode language='csharp']
  XElement doc = XElement.Load(@"numbers.xml");
  var q = new XElement("numbers",
  from n in doc.Elements("number")
  where (int) n < 5
  select new XElement("number", n)
  )
  );
  [/sourcecode]

• Bazy danych

  [sourcecode language='csharp']
  Database db = Database(...)
  var q =
  from n in db.numbers
  where n.number < 5
  select new {n.number};
  [/sourcecode]

Przegląd możliwości języka Ruby

Odpowiedniki LINQ da się stworzyć w wielu językach. Ale w Ruby będzie to implementacja nie tylko działająca ale też dająca możliwość tworzenia czytelnego kodu.

DSL - Domain-specific programming language

Języki dziedzinowe w odróżnieniu od języków ogólnych (takich jak C, Java czy Python) są wysokowyspecjalizowane i tworzone to rozwiązywania konkretnych problemów. Dzięki temu są dobrze dopasowane do określonych zadań, a przez to wygodne w stosowaniu. Pozwala to na przyśpieszenie pracy z nimi.

Języki dziedzinowe wcale nie są czymś nowym. Stykamy się z nimi codzienne i wydają się nam tak oczywiste że nie dostrzegamy czym są. Warto więc wymienić kilka przykładów:

• znaki drogowe
• notacja muzyczna
• wyrażenia regularne
• pliki Makefile

DSL jest bardzo często stosowany w języku Ruby. Przykładem tego może być ActiveRecord dostępny w Ruby On Rails. Przykładowy model:

[sourcecode language='ruby']
class Post < ActiveRecord::Base
has_many :comments
has_and_belongs_to_many :tags
end
[/sourcecode]

Metaprogramowanie

Metaprogramowanie dało by się streścić jako programy piszące programy. W Ruby, jako że jest on językiem dynamicznym, program może zmieniać nawet swój własny kod podczas działania. Najczęściej służy temu funkcja eval:

[sourcecode language='ruby']
name = 'plus'
op = '+'
a = "def #{name}(a, b) a #{op} b end"
eval(a)
plus(1,2)
[/sourcecode]

Symbole

[sourcecode language='ruby']
'very_long_name'
[/sourcecode]

[sourcecode language='ruby']
:very_long_name
[/sourcecode]

Symbole bywają (błędnie) nazywane lekkimi stringami. Bardzo często stosuje się je jako klucze w słownikach.

Atrybuty - settery, gettery

[sourcecode language='ruby']
class Cos
def a
@a
end
def a=(value)
@a = value
end
end
[/sourcecode]

[sourcecode language='ruby']
class Cos
attr_accesor :a
end
[/sourcecode]

Pomijanie nawiasów w wywołaniu funkcji

[sourcecode language='ruby']
c = Cos.new()
c.a=(7)
puts c.a()

funkcja({'a'=>'Ala', b=>'Beata'})

inna_funkcja(3.14, {'a'=>'Ala'})
[/sourcecode]

[sourcecode language='ruby']
c = Cos.new
c.a = 7
puts c.a

funkcja 'a'=>'Ala', b=>'Beata'

inna_funkcja 3.14, 'a'=>'Ala'
[/sourcecode]

Jeśli nie spowoduje to niejednoznaczności to można usunąć nawiasy z wywołania funkcji. Dzięki temu oszczędza się kilku znaków oraz sprawia, że kod wygląda czytelniej.

Ruby nie posiada argumentów w postaci słów kluczowych tak jak Python. Można je jednak jest bardzo łatwo zastąpić używając słowników z pominiętymi nawiasami klamrowymi. W takich konstrukcjach bardzo często używa się symboli.

Otwarte moduły

[sourcecode language='ruby']
module Kernel
def query()
puts 'this is query'
end
end
[/sourcecode]

Moduły można łatwo modyfikować. Jeśli coś dodamy do modułu Kernel

Otwarte klasy

[sourcecode language='ruby']
class Fixnum
def hours
self * 3600
end
alias hour hours
end

Time.mktime(2006, 01, 01) + 14.hours
[/sourcecode]

Metody można nie tylko dodawać ale też zamieniać (korzystając z aliasów).

Otwarte obiekty

[sourcecode language='ruby']
a = 'hello'

class < def to_s
"<#{self}>"
end
end
[/sourcecode]

Brakujące metody

[sourcecode language='ruby']
class Cos
def method_missing(method_name, *args)
method_name = method_name.to_s
if method_name[0..3] == 'say_'
puts method_name[4..-1]
else
raise NoMethodError, "`#{method_name}' in #{self}"
end
end
end
[/sourcecode]

Domknięcia

[sourcecode language='ruby']
def two_times()
if block_given?
yield
yield
end
end
two_times { puts 'Hello'}

[1,2,3,4].delete_if {|a| a % 2 == 0}
[/sourcecode]

RINQ

Pozwolę sobie przedstawić tu dwie propozycje propozycje RINQ. Są one autorstwa Stena Friedricha z Technische Fachhochschule Berlin.

Operatory zapytań

Pierwsza metoda przypomina trochę korzystanie z cout w C++, lub Django ORM. Wywołujemy po koleji ciąg funkcji z których każda zwraca ten sam obiekt, lecz zmodyfikowany przez to wywołanie.

[sourcecode language='ruby']
customernames = customers.
qwhere {|c| c.address.city == "Torun"}.
qselect {|c| {:firstname => c.firstname,
:lastname => c.lastname}}.
qorderby {|c| c.lastname}
[/sourcecode]

Wyrażenia zapytań

Tu wkracza DSL. Przykład takiej implementacji autorstwa Petera Vanbroekhovena jest How to create a Domain Specific Language? - Metaprogramming in Ruby.

[sourcecode language='ruby']
customerfirstnames = query do
qfrom :c => customers
qwhere c.lastname == "Kowalski"
qselect c.firstname
end
[/sourcecode]

Slajdy

RINQ - slajdy

Przez takie rozwiązanie jesteśmy zmuszeni do stosowania instrukcji warunkowych typu: "jeżeli wrzucam pdf, który ma w tytule słowo 'funkcja', to do /pdf/funkcje/ a jak słowo 'algorytm' to do /ebooki/algorytmy/". Wierz lub nie, jest to poważny błąd, który o ile nie jest uzasadniony porządnie przemyślaną strukturą aplikacji ma duże szanse uniemożliwić ukończenie projektu. Na pewnym etapie okaże się, ze istnieje potrzeba indeksowania obu zbiorów danych a wtedy logika kodu zostanie doszczętnie zburzona. No ale dość apokalipsy, czas na przykłady.

Na początku należy przemyśleć i ocenić, z jakich potencjalnie części, modułów lub katalogów może się składać aplikacja webowa. Ja ze swojej strony mogę wymienić następujące:

• parser szablonów [Smarty, OPT]
• mini-edytor zawartości [FCKeditor, tinyMCE]
• szablon [szkielet] strony [pliki TPL]
• katalog kompilacji szablonów
• katalog plików konfiguracyjnych [Config]
• pliki graficzne związane z layoutem [statyczne]
• pliki stylów CSS
• katalog przeznaczony na upload plików, zawierający podkatalogi tematyczne
• skrypty JavaScript
• pliki kodu strony
• pliki inicjujące

Sporo, prawda? Na szczęście większość z nich logicznie zawiera się w innych lub jest po prostu opcjonalna. W każdym razie lepiej powiedzieć od razu o tylu, niż potem dopowiadać, że "przydałby się jeszcze katalog na...". Przystąpię teraz do opisu poszczególnych punktów:

• parser szablonów [Smarty, OPT]

Serce każdej nowoczesnej strony. Bez szablonów stylów zmiana wyglądu jakiegokolwiek elementu strony to po prostu koszmar. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej na ich temat, polecam strony projektów: OPT i Smarty. Jeżeli to nie wystarczy, zawsze zostaje Wikipedia lub Google. ;] Idea szablonów polega na oddzieleniu kodu strony od sposobu jego wyświetlania, tj. programując stronę pobierasz jakieś wartości z bazy danych i przesyłasz je do szablonu. Ten dokonuje tzw. kompilacji i zwraca ci przetworzony plik php, który następnie jest wykonywany i przez niego przesyłane są dane w języku HTML, który następnie odczytuje user w przeglądarce. Jeżeli nadal myślisz o wypisywaniu wszystkiego za pomocą 'echo' w PHP, pomyśl, ile ci zajmie gruntowna zmiana layoutu strony. Będziesz musiał szukać wszystkich if'ów, for'ów, słowem męczyć się, podczas, gdy szablony umożliwią ci pisanie w czystym HTMLu bez potrzeby znajomości jakiegokolwiek języka programowania. [no, tutaj trochę przesadziłem, ale wystarczy podstawowa obsługa zmiennych i pętli] W tym miejscu należy zwrócić uwagę na jeszcze jeden plus - osoba tworząca szablon prawie nie musi wiedzieć czym jest programowanie, np. grafik może zająć się spokojnie tworzeniem wyglądu strony bez ingerencję w kod, a programista nie musi zwracać uwagi na niuanse związane z grafiką.

• mini-edytor zawartości [FCKeditor, tinyMCE]

Być może wielu z Was uzna ten element za zbędny, ale, jak Wam powiadam, całkowicie zbędnie. ;] Po co się męczyć, mr FCK Was wyręczy. Po pierwsze darmowe, po drugie ładne, a po trzecie udostępnia funkcjonalność zbliżoną do prawie samego Worda [dlatego bardzo często jest nazywany mini-Wordem] więc wstawienie pogrubienia, kursywy, zmiana rozmiaru tekstu lub wstawienie obrazka pomiędzy tekst jest dziecinnie łatwe. Potencjalnym koderom wystarczy zwykłe <textarea> ;] ale potencjalnemu klientowi edytor taki jak FCK spada jak manna z nieba. A ile pracy oszczędza? Zastanawiacie się może czemu nic nie wspominam o tinyMCE? Bo jeszcze z niego nie korzystałem. ;] Po drugie FCK jest lepszy, bardziej rozpowszechniony, i ogólnie miły. ;] [W poprzednim artykule trochę się na niego wyzłośliwiałem, ale jak już jest gotowy do pracy to jest fajny] Zainteresowanych zapraszam: FCKeditor lub tinyMCE, jak kto woli.

• szablon [szkielet] strony [pliki TPL]

W tym katalogu, zwyczajowo nazywanym /templates/ znajdują sie tzw. pliki szablonów TPL, czyli zawierające kod HTML i metajęzyk szablonu pliki tekstowe, które na etapie "kompilacji" podlegają przetworzeniu przez parser szablonów.  Umieszczenie całego szablonu w jednym katalogu umożliwia łatwą wymianę "skórek" strony, wystarczy tylko skopiować zawartość jednego katalogu na drugi i voila! Pomaga to także w stworzeniu zestawu szablonów - czyli oddania użyrkwnikowi dynamicznej możliwości zmiany skórek na stronie - vide [znienawidzone] Grono.NET. [podkreślenie celowe, .NET też na razie uważam za ZUE, taka mała dygresja]. ;] - w takim przypadku należy tylko nakazać parserowi szablonów zmianę kalalogu kompilacji.

• katalog kompilacji szablonów

Tutaj nie będę sięrozpisywał jako, ze ten katalog powinien po prostu... istnieć. No i mieć prawa zapisu oczywiście. Tutaj znajdują się skompilowane do plików PHP pliki TPL. Jedziemy dalej.

• katalog plików konfiguracyjnych [Config]

Rzekłbym najważniejsza część, bo zawierające wszystkie informacje [poza bazą danych] o stronie. Składa się z kilku powiązanych ze sobą części:

• • część konfiguracyjna, stałe używane w kodzie strony, inicjalizacja obiektów [np. klasy parsera szablonów]
  • część połączenia z bazą danych - czyli wywołanie żądania połączenia z bazą danych, uzgodnienie typu kodowania znaków, zwrócenie uchwytu na począczenie
  • część funkcji i klas, czyli włączenie deklaracji i definicji używanych w kodzie, a zdefiniowanych przez nas, programistów.

• pliki graficzne związane z layoutem [statyczne]

Odpowiadają za wizualny aspekt strony - są ładowane i wyświetlane w kodzie HTML. Zwykle przechowywane razem z plikami szablonu, celem ułatwienia wymienności.

• pliki stylów CSS

Pliki stylów CSS odpowiadają za wygląd poszczególnych znaczników HTML, tj. decydują o tym, jaki kolor będzie miało tło, czy linki będą miały podkreślenie, czy tekst będzie wyrównywany do lewej oraz wiele innych opcji. Po informacje na temat samego języka odsyłam do kursu HTML i CSS autorstwa Sławomira Kokłowskiego, uważam ten zbiór za najlepszy kurs jaki można znaleźć po polsku [!] w Internecie. [ link ] Pliki stylów są trzymane razem z plikami szablonu, jako, że są mocno powiązane z resztą layoutu.

• katalog przeznaczony na upload plików, zawierający podkatalogi tematyczne

W tym katalogu tworzymy podkatalogi odpowiedzialne za przechowywanie plików, które wrzuca user / userzy. Katalogi powinny być nazywane zgodnie z ich przeznaczeniem. Jeżeli user będzie wrzucał dokumenty office'a, to katalog można nazwać office_docs. Dzięki temu będzie możliwa łatwa identyfikacja zawartości a w razie czego prosty sposób dostępu.

• skrypty JavaScript

Mówiąc w tym miejscu 'skrypty JavaScript' mam na myśli stosunkowo małe skrypty, [FCKeditor też jest napisane w JS, ale ze względu na jego rozmiar wrzuciłem go w oddzielny katalog] czyli np. takie do wyświetlania zdjęć, lub tworzenia dynamicznego menu, ogólnie skłądające się z max. kilku plików i nie używane do tworzenia jednej zwartej całości.

• pliki kodu strony

Dochodząc do końca, musimy gdzieś trzymać pliki PHPa. ;] Generalnie można je trzymać po prostu w katalogu głównym strony, ale ja odradzam takie rozwiązanie, ze względu na to, iż wiele plików utrudni poszukiwania index.php. ;] Tutaj akurat upieram się najmniej, bo to już jest czyta dywagacja na temat gustów, ale ja robię tak, jak napisałem. Jak mnie ktoś przekona to będe robił jeszcze inaczej. ;]

• pliki inicjujące

Et voila, zbliżamy się powoli do końca. Czym są pliki inicjujące? Generalnie miałem na myśli jeden plik - index.php. ;] Oczywiście trzymamy go w katalogu głownym strony. ;]

Wszystko ładnie pięknie, ale nadal nie wiemy jak stworzyć tą strukturę. Wobec tego, mając na uwadze poprzednie opisy przedstawiam przykłądowe drzewo katalogów:

• / - katalog główny
• /opt/ - katalog parsera szablonów OPT [lepszy niż Smarty, jeżeli zaś używasz smarty to także katalog nazwij /smarty/]
• /fckeditor/ - katalog edytora FCK [jak używasz tinyMCE to patrz wyżej]
• /templates/ - katalog plików szablonów
• /require/ - katalog plików konfiguracyjnych [zwykle włącznych funckją 'require']
• /templates/static/ - katalog plików graficznych layoutu
• /templates/css/ - katalog plików stylów css dla szablonu
• /upload/ - katalog uploadu
• /js/ - katalog skryptów JS
• /php/ - pliki kodu strony
• /index.php - index.php ;]

Na koniec kilka rad konstrukcyjnych:

• Jeżeli tworzysz stronę w której mają być stosowane wymienne przez usera szablony, najlepiej umieść je w podkatalogu /templates/. W ten sposób będziesz musiał jedynie zmienić katalog pobierania plików TPL przez parser, a zachowasz logikę rozmieszczenia danych.
• Należy oddzielić katalog uploadu edytora od katalogu uploadu przez zwykłe formularze - trzymanie tych danych razem utrudni wyszukiwanie użytkownikowi danych w przeglądarce plików edytora.
• Dobrą opcją konstrukcyjną jest includowanie plików .php w index.php, zamiast przekierowywać użytkownika do innych. W ten sposób kontrolujemy dane wejściowe w jednym miejscu, co np. pozwoli na wygodne przetwarzanie np. adresu URL. Chodzi o to, aby index.php inicjalizował wszystkie podstawowe dane potrzebne stronie, a includowany plik obsługiwał tylko konkretne akcje.

Oczywiście jak zwykle musze się usprawiedliwić, że wcale nie próbuję forsować jednego ustalonego stylu. Na podstawie własnych doświadczeń oraz pracy jako programista poznałem kilka sposobów, a ten jest taką jakby "kompilacją" poznanych opcji. Jak zwykle powiem też, że zrobi