Galaabend in einem Zürcher Nobelhotel. Lauter schöne Menschen, auch an meinem 8ter Tisch. Man kannte sich untereinander, ich kannte niemanden. Ich grüsste freundlich, stellte mich vor und setzte mich artig.
Man sprach mit- und voneinander, über dies und jenes. Nur die alte Dame zu meiner Rechten mit„von und zu“ Titel blieb schweigsam und wartete geduldig auf den ersten Gang. Unweigerlich kam das Gespräch schliesslich auch auf mich.

- Sie sind also Kunsthändler, fragte mein Tischnachbar zu Linken.
- Ja, antwortete ich.
- Womit handeln Sie denn?

Ich zögerte mit der Anwort.

- Mit Kunst.

Der erste Gang wurde serviert.

- Ja schon, aber mit was für Kunst?
- Mit zeitgenössischer.
- Aha.

Dieses „Aha“ kannte ich zur Genüge. Ich ahnte schon was nun kommen würde. Ich senkte also den Kopf und widmete mich intensiv der winzigen Portion Gänseleber auf Brioche die vor mir lag.

- Also ich verstehe ja nichts von Kunst, aber was einem da so geboten wird …ich meine, das ist doch keine Kunst. Das kann nun wirklich jeder. Mein Enkel kriegt solche Sauereien auch hin, und der ist erst fünf. Und die horrenden Summen, die von Museen dann noch bezahlt werden um das Zeug auszustellen. Und wer bezahlt das am Ende? Ich als Steuerzahler. Erst kürzlich war ich in einer Ausstellung des Kunstmuseums. Da lag nur Abfall rum. Richtiger Müll samt Mülltonne! Zuerst habe ich gedacht, dass da nur einer vergessen hat das Zeug wegzuräumen. Aber nein, es soll wirklich ein Kunstwerk sein. Was hat das denn mit Kunst zu tun, frage ich Sie!? Kunst kommt von Können, oder nicht? Sie sind doch Experte.

Alle anderen nickten zustimmend mit dem Kopf, ausser der alten Dame mit dem „von und zu“ Titel, die noch immer schwieg. Was also konnte ich schon antworten. Die Meinungen waren vor- und abgefasst. Widerstand war zwecklos. Ich fügte mich.

- Nun, erwiderte ich. Rein etymologisch gesehen haben Sie natürlich Recht. Zumindest auf Deutsch. Wenn Sie aber „Kunst kommt von können“ ins Englische übersetzen, ergibt es einen ganz anderen Sinn.
- „Art come from can“, sagte einer der anderen Tischgenossen.
- Stimmt, sagte ich. Ist doch interessant, nicht?
- Was soll denn daran interessant sein?
- Nun auf Englisch heisst das „Kunst kommt aus Dosen“, erklärte ich.
- Na und?
- Kennen Sie Piero Manzoni?

Keine Antwort.

- Piero Manzoni, fuhr ich fort, war ein italienischer Konzeptkünstler. 1961 hat er seine eigenen Fäkalien gekonnt in 90 nummerierte Dosen abgefüllt, sie etikettiert als 100% reine Künstlerscheisse und sie zu 30'000 Euro das Stück verkauft.

Betretendes Schweigen. Die Gänseleber auf Brioche war gegessen. Es gab nichts mehr, wessen man sich hätte widmen können. Langes betretendes Schweigen.

Schliesslich räusperte sich die alte Dame mit „von und zu“ Titel, zwinkerte mir kaum bemerkbar zu und fragte mit zarter heller Stimme:
- Waren die Dosen denn rostfrei?

Das wiederum nennt man praktisches Kunstverständnis.

Helmut Stampfli

Ich hatte ja ganz am Anfang versprochen, dass ich ein paar Anekdoten aus meiner Schulzeit erzählen werde. Vielleicht ist auch mal eine Anekdote dabei, die man mir erzählt hat, aber das werdet ihr dann merken.

Es war an einem meiner ersten Schultage, als ich zur Freude meiner Eltern und meiner Lehrerin, dem Rest der Klasse gezeigt habe, dass man mir kein X für ein U vormachen kann. Wir hatten gerade Hofpause gehabt und kehrten noch etwas aufgedreht in die Klasse zurück. Unsere Leherin konnte uns nicht zur Ruhe bringen und fing nach kurzer Zeit an zu schreien. Ihre Worte waren „ Wenn ihr nicht sofort still seid, dann klebe ich euch ein Pflaster auf den Mund“ Ich dachte, solch einen Unfug konnte man nicht unkommentiert lassen und stand mit den Worten auf „Und wenn sie nicht still sind, dann klebe ich ihnen meinen Fahrradflicken auf den Mund“ Zum Beweis, dass ich bereit war meine Drohung war zu machen, hielt ich den erwähnten Farhhardflicken in die Höhe. Am Abend erfolgte dann natürlich der unvermeidliche Anruf bei meinen Eltern, die ob so viel Logik und Gerechtigkeitssinn meinerseits erstaunt waren.

In mijn jonge jaren ging ik in de zomervakanties geregeld zeilen met mijn grootvader zaliger. Zijn boot was niet overdreven groot of luxueus maar wel bestand tegen weer en wind. Hij had het vaartuig in een opwelling gekocht en was er met het vorderen van de jaren ontzettend van gaan houden. Mijn grootmoeder durfde daarentegen het water niet op. Ze had te kampen met een onoverkomelijke fobie en was zelfs bang in een zwembad: overal zag ze slijmerige - maar ingebeelde - kwallen. De eerste tijd was mijn grootvaders beste vriend Peter nog meegegaan, tot die in een verkeersongeval zijn rechterbeen verloor en het te riskant vond om opnieuw het ruime sop te kiezen. Het zich alleen op zee wagen is niet verstandig en dus mocht, bij gebrek aan beter, kleine Rudy mee.

We bleven altijd een paar dagen weg wanneer we erop uittrokken. Voldoende drank en aardappelen vulden onze voorraadkast en vis vingen we zelf. Mijn grootvader hanteerde het roer terwijl ik er lustig op los hengelde. Na het binnenhalen van de nodige haringen en kabeljauwen bereidde ik aan de hand van Ons Kookboek eenvoudige maar heerlijke maaltijden. Al was ik op het vasteland geen visfanaat, aan boord van De Pladijs, zoals grootvader zijn boot had gedoopt, smulde ik ervan. Thuis durfde ik niet te koken na het lamsboutincident, hier was het de vanzelfsprekendheid zelve. Voor alles is nu eenmaal een plaats, tenslotte neem je ook geen douche in de woonkamer en kegel je geen lege flessen in de badkuip.

Tijdens de eerste vaartochten werd ik nog onwel door de hevige golven. Ik kotste talloze metalen emmertjes vol, die nadien werden geledigd in de zee. Soms kwam er een meeuw van mijn uitgebraakte brokken smullen, wat ik dermate walgelijk vond dat ik grootvaders luchtbuks nam en op de smikkelende zeeduif vuurde. In deze tijden zou er meteen een storm van protest opsteken als kinderen een onschuldige vogel neerknalden, maar toen kon mijn grootvader er alleen maar mee lachen. Zolang ik de getroffen meeuw maar opviste, van veren ontdeed en het taaie vlees bakte op het gasvuurtje in de kombuis, mocht ik mijn moorddadige activiteiten voortzetten. Ikzelf at er niet van, maar hij hield van het verse gevogelte, zeker na enkele dagen uitsluitend op vis te hebben geleefd.

Met het opdoen van de nodige maritieme ervaring begon de zeeziekte weg te ebben, en kon ik zelfs al liggend op bed het wilde wiegen van de boot verdragen. Mijn maag raakte alleen even in de knoop wanneer ik weer voet aan land zette. De roerloze aarde en statische kasseien waren bevreemdend, de starre ondergrond bracht me aan het wankelen. Het voelde onnatuurlijk. En saai. Het perpetuele deinen van de zee gaf me een gevoel van vrijheid. Niet alleen mijn lichaam was bezig met de niet-aflatende zoektocht naar evenwicht, ook mijn geest kende geen rust. Er waren geen dode momenten. Ik was nooit alleen met mijn gedachten. Naar de zin van het leven was je al varend nooit op zoek. Aan literatuur of poëzie was geen behoefte. Je vaarde, punt. Die zekerheid, die eenvoud, vind ik alleen op zee terug. 

Nu nog denk ik met weemoed terug aan de tijden op die puike schuit. Het leven ontdaan van zijn franjes en onzekerheden: ik vis, dus ik ben.

1. Nangisuitis
Akibat terlalu sensitif. Gejalanya bibir cemberut, mata kedip-kedip. Efek sampingnya mata bengkak, saputangan banjir, hidung meler, bawaannya ngurung diri atau terkena penyakit Curhatitis A.
Penyakit ini bisa diobati dengan obat Tegaridol, OBH (Obat Berhati Hamba).

2. Curhatitis
Bawaannya pengen nyerocos, Efek samping rahasia orang bisa bocor,
terkena Nangisuitis.
Penyakit ini bisa diarahkan positif jika ia
bercuhatitisnya ke orang yang tepat, apalagi sama Tuhan.

3. Shooping Syndrome
Gejalanya pengen jalan mulu, mata melotot, Efek sampingnya lidah
ngiler, mulut nganga, dompet jadi tipis. Jika sudah masuk stadium 4
(parah banget) dompet cowoknya ikut tipis.
Coba minum hematcold atau tablet PD (Pengendalian Diri).

4. Cerewetisme
Lebih parah dari Curhatitis B, tidak mengandung titik koma. Efek
samping muncrat, telinga tetangga budek, dada cowoknya bisa jadi lebih
halus karena sering mengelus.
Lebih cepat makan pil dengar dan minum tablet bicara lebih diperlambat.

5. Lamanian Dandanitos
Pengennya diem depan cermin. Tangan kiri gatel-gatel pengen pegang
sisir, tangan kanan kram-kram pengen teplok-teplok pipi pake bedak. Efek
samping: menor, telat, cowoknya berkarat, gak kebagian makanan. Minum
segera Sari Bawak (Bagi Waktu) dan Taperi (tambah percaya diri).

Buat cowok minum Toleransikipil 230 sendok sehari sesudah dan sebelum
mandi.

6. Cemburunotomy
Gejala muka lonjong, tangan mengepal, alis menukik.
Coba cegah dengan obat sirup prasangka baik tiga sendok sehari, Pil pengertian dan tablet
selidiki dahulu.

7. Ngambekilation
Gejala hampir sama dengan Cemburubotomy.
Minum Sabaron dan Bersyukurinis.

Heute mal wieder etwas mit Niveau nach dem Bodensatz von vor 2 Tagen, aber Internet ist wie Fernsehen, die Klugen werden klüger und die Dummen dümmer, deshalb ist bei mir auch mal für jeden etwas dabei. Wer lesen kann, ist bei der heutigen Blogempfehlung klar im Vorteil, besser noch, wer lesen liebt. „Der Umblätterer“, dargebracht vom Consortium Feuilletonorum Insaniaeque ist eine kleine dezente Nische im sonst knallbunten Kindergarten des medialen Blätterwaldes. Hier treffen Zeitungsleser auf Journalisten und sagen denen, was sie gern gelesen hätten, da macht umblättern Spaß. Aber nicht die tägliche Schlagzeile interessiert, sondern die heimliche Königin der Rubriken, das Feuilleton. Neben Anekdoten und Bonmots aus der Welt von Bleisatz und Druckerschwärze erspart ein Jahresrückblick der nominierten besten zehn deutschen Feuilletons ein knappes Dutzend Abonnements und manche Kinokarte, denn für Freunde des Zelluloids findet sich eine gleichsam prägnante Filmkritikrubrik, deren Kürze das Geheimnis der Information ist. Eine Handvoll lesewütiger Zeitungsjunkies buhlt um die mediale Mithilfe bei der Auswahl des Hotspots auf Seite 1 am Ende eines jeden Jahres. Hier zählen neben geschliffener Satire oder investigativem Scharfsinn in erster Linie die Höchstzahl der eingegangen Stimmen bis es heißt: Germany twelve points. In aller Regel setzt sich so Qualität durch, und das Ergebnis literarischer Fertigkeit vermag zu unterhalten, zu bilden oder zu beschämen, wenn man selbst einmal versuchte, auf wenigen Zeilen dem Zeitgeist den eigenen Stempel aufzudrücken.

Feuilleton Blog

artwork

Sie: "Wenn es Spiel hat, bricht es eher aus der Wand. Das ist Physik."

Ich: "Kein Spiel erzeugt Spannung. Das ist auch Physik."

;)

- Narkomāns: ''Nē! Es narkotikas jau sen nelietoju.''

- Draugs: ''Kas tad tev kaiš?''

- Narkomāns: '' Arsts teica, ka man jādzer daudz burkānu sula, tā arī dariju, bet nekādu pārmaiņu, tādēļ pamēģināju kaifu iegūt laižot vēnā.''

:D

Leve de zon, weg met de winter. Ik ben absoluut verliefd op de zon en alles wat bij mooi weer hoort. Het enige moment dat de zon mij geweldig stoort is 's namiddags thuis: dan schijnt ze recht op mij en op mijn computer. Niet alleen zit ik daar na vijf minuten te zweten als een rund, het is ook gewoon vermoeiend voor mijn ogen en dus ontmoedigend.

Wat ik zou willen zijn houten jaloezieën maar voor zo grote ramen lijkt dat zo goed als onvindbaar. Op het net vind ik veel adressen voor raamdecoratie op maat, maar dan minimum 60 cm hoog en maximum 300 cm hoog. Dat komt niet eens in de buurt van wat wij nodig hebben. Zucht.

Veel andere stijlvolle alternatieven voor een oude herenhuis zie ik niet. Stoffen storen vind ik niet zo mooi, al is het maar omdat ik eigenlijk gewoon graag open vensters zie. Ik hou niet van huizen waar mensen zichzelf zo insluiten en afschermen, alsof ze iets te verbergen hebben. Naar buiten kijken is leuk, het geeft ruimte en als er nu toevallig eens iemand terug kijkt: so be it. Hier valt toch niets te zien.

Maar om de een of andere (voor mij onbekende reden) 'scoort' het lopen toch wel altijd hoog. Alsof alle andere sporten peanuts zijn en lopen net dat ietsje meer is.

"Ferm", zegt collega P. mij, "je loopt nu toch al een hele tijd hé ? "
Ik vertel haar over mijn dromen en angsten voor de 10 mijl.
"Geweldig", zegt ze. "Ik zou ook moeten beginnen met lopen. Maar ik heb last van mijn knie. Ik ben ook meer een wandelaar dan een loper."
"Doe je dan volgend jaar mee aan de 20 km van Brussel ?", vraagt ze me verder.
"Geen idee", zeg ik, "ik heb het voorbij jaar echt hard moeten werken om van 0 naar 16" toe te werken. 20 lijkt mij onmogelijk veel, maar op een jaar tijd misschien wel haalbaar". (*) Trouwens, ik denk dat die 20 km van Brussel echt wel zwaar is, met al die heuvels en dalen. Klimwerk en zo."
"Ik heb er al aan deelgenomen", zegt ze.
"Wauw", antwoord ik oprecht vol bewondering, want ik wist niet eens dat collega P. liep.
"Een vriendin van mij had ons ingeschreven. Alleen wisten we niet dat een loopevent was, we hebben 'm dan maar uitgewandeld.
We waren de laatsten".

Ik onderdrukte een lachje. Zij ook.
Ferm vind ik dat !

Ik ben geen hygiënefreak. Kinderen mogen af en toe in contact komen met een beetje vuiligheid. daar gaan ze niet van dood, wel integendeel. Ik ken meer kinderen die te proper zijn dan echt vuilaards, wat natuurlijk niet wil zeggen dat iedereen dagelijks mooi zijn tandjes poetst.

Een vuilprobleem dat ik sinds kort heb ontdekt is het badspeelgoed. Je zou denken dat die dingen probeer blijven. Ze worden dagelijks met de kinderen meegewassen. Niets is minder waar. Gisteren wou ik eens korte metten maken met de kleine beetjes koude water dat in die beestjes blijft zitten. Het bleek moeilijk dan gedacht om de binnenkant helemaal leeg te maken. Meet veel duwen en prutsen kwam ik toch al een stap verder dan de dagelijks leegknijpactie.

Zonder de structuur van de groene vlokjes in detail te bespreken, wil ik hier iedereen toch aanraden badspeelgoed minstens jaarlijks te vervangen.

Elf euro kost deze tandenborstel, en je krijgt er maar liefst twee jaar garantie op. Ik kon het nauwelijks geloven toen ik ons eerste exemplaar kocht, met een Tijgerfiguurtje. Na drie maanden gebruik (in bad door kinderen!) gaf het ding (terecht) de geest. Wonder boven wonder had ik het kasticket nog, en vandaag kreeg ik dus voor niets een nieuwe. Ik (en alleen ik) vond hem een beetje eng maar een gegeven paard kijk je niet in de bek. Op naar de volgende, denk ik dan.

Soms gaat alles gewoon fout. Ik werk me te pletter en toch lijkt mijn takenpakket met de minuut langer te worden. De psycholoog in mezelf dwingt me na te denken over mijn eigen fouten maar deze keer heb ik zin te brullen dat ik er echt niets kan aan doen. Opdrachten komen niet op regelmatige tijdstippen. Het is deze week al buitengewoon druk geweest, en dan is er morgen nog de opening van mijn heuse fotostudio. Ok, dat is iets dat ik mezelf heb aangedaan. Maar waarom kruipt er altijd zo veel meer werk in die dingen dan verwacht? Fxxck.

En dan is er nog Nina, de bleitgeit. Haar gejank bezorgd Bob een depressie, of dat beweert hij alvast. Ik probeer me rustig te houden maar het moet gezegd worden dat deze huilbaby echt het bloed van onder mijn nagels trekt. Plots krijg ik begrip voor mensen die in een opwelling hun kind iets aandoen. En moest er nu nog een reden zijn voor haar gehuil, zo ik waarschijnlijk meteen medelijden en begrip hebben. Maar Nina kan uren wenen voor drie keer niets. Misschien is het omdat jij zo gestresst loopt, hoor ik de critici al zeggen. Dit lijkt op het verhaal van het kip en het ei. Niemand zal kunnen zeggen of Nina huilt omdat ik gespannen loop, of dat ik zo verschrikkelijk pissed loop omdat zij de godganse dag loopt te bleiten. Wat is het toch heerlijk om mama te zijn, pff.

Ook mijn site zorgt voor stress. Ik, alle Bob, wou een nieuwe versie klaar met filmpjes voor de opening van de studio. Vorig week ben ik er tussendoor aan begonnen en deze avond was ik zo blij hem eindelijk online te kunnen zetten. Tot bleek dat de ftp-overdracht maar niet wou lukken. Vraag me niet wat er precies mis liep, ik wil het eigenlijk helemaal niet weten. Gelukkig bestaan er nog mensen die de vrijdag na tien uur nog werken. Uiteindelijk is het dus toch goed gekomen maar het vraagt toch allemaal veel te veel energie.

Viola, het is er uit. Straks kruip ik in mijn bed, lig ik nog een uurtje wakker en morgen is het hier feest, met de glimlach. Hopelijk tot dan.

Nina is heel snel vreemd. Ze is, zonder overdrijven, een beetje verslaafd aan har mama en papa. Als vreemde haar aankijken of tegen haar spreken, verstopt ze zich tegen mijn schouder. het klinkt schattig maar zo zien Bob en ik dat niet. Manou mocht iedereen vasthouden. Ik vond het geweldig mijn baby zo een te kunnen afgeven, al was het maar op mijn portefeuille te zoeken bij de bakker. Bij Nina moet ik mij zoiets niet riskeren of ze brult de hele zaak bij elkaar. En dan komt een vriend langs. Hij wil even goedendag zeggen aan Nina maar ik waarschuw hem: Pas op. Niet aankomen. Het is een asociaal diertje. En wat blijkt? Nina ziet het plots anders. Terwijl ze overal en tegen iedereen vreemd is, ontpopt ze zich plots tot een sociale baby. Ze laat zich gewillig pakken, zit rustig op de schoot en vraagt zelfs aandacht aan de voor haar onbekende gast.

En ik moet dat allemaal begrijpen. Pff.

Zaterdag openen we de fotostudio. Op zich is dat geen wereldnieuws natuurlijk, maar zoals veel feestjes en recepties en tentoonstellingen kruipt er steevast meer tijd en energie in dan gedacht. Ik wil tegen dan namelijk ook een nieuwe website online krijgen. En ondertussen moet ik natuurlijk ook nog werken. En zo doet een mens als ik mezelf weer de nodige stress aan. Eigen schuld, dikke bult.

Als ik Bob fotografeer trekt hij altijd een gek gezicht. Poseren is zelden flatterend. Spontaan is mooier maar moeilijker. Meestal beseft de persoon in kwestie dat zelf ook, maar de stress van het bekeken worden is sterker. Dus probeert hij zijn gemaakte lach te verdoezelen met een zot gezicht. Jammer. Van Bob zou je verwachten dat hij foto's ondertussen gewoon is, maar dat klopt dus niet.

Om mijn nieuwe studio een beetje in de kijker te zetten, heb ik een mini etalage look-a-like gemaakt. Vanaf vandaag zit onze gevel er dus zo uit. Hopelijk komen jullie hem zaterdag massaal in het echt bewonderen.

Op het internet ontdekte ik dat er gekken bestaan die bereid zijn meer dan 1000 euro te betalen voor een salontafel van een meter op twee. Ons leek het geen goed idee zo een duur kunstwerk in de vuurlinie van de meisjes te plaatsen.

Doorgaans zweer ik bij Ikea. Ik vind dat zo een zalig verslavend winkel. De verhuis van het filiaal in Ternat vervult met opwinding maar ook met een beetje angst. Hoe ga ik nu nog weerstand kunnen bieden? Op hun site had ik alvast zitten zoeken naar een leuke en betaalbare salontafel, maar tot mijn grote verbazing leek ik niets te vinden. Ok, het vierkant witte tafeltje was zijn 8 euro meer dan waard. Maar de prijs kan en mag niet de enige reden zijn.

Laten we naar de Weba gaan, stelde Bob voor. Vooringenomen als ik ben, stemde ik toe maar verwachte minder dan iets. De Weba staat tot de Colruyt zoals de Ikea tot de Carrefour (en designwinkels zou kunnen vergelijken met de Delhaize). De Weba is zo een ongezellig winkel met veel heel klassieke en zelfs kitscherig meubels. Maar tussen dat alles staan altijd wel mooie dingen, al moet je goed kijken. We keken en vonden wat we zochten, voor minder dan honderd euro en dicht bij huis.

We waren enthousiast, net als de meisjes. De hele middag kropen ze op en over het ding. Voorlopig zit het ding er nog een beetje nieuw uit, zoals een nieuwe stijve jas. maar dat komt heel snel verandering in.

Uit de oude doos. Ik vind het schattig en wil de week graag positief inzetten.

Kijk. Mijn leven bestaat uit veel meer dan mijn kinderen. Ik kan gerust over iets anders praten. Hobby's genoeg. Maar als puntje bij paaltje komt, ben ik niet veel meer dan 'een moeke', 'een mama'. Honden kan je even opsluiten ind e garage, of naar een kennel doen. Maar als mijn kinderen mij nodig hebben, dan stopt de wereld met draaien.

Barcamp zag er leuk uit, maar het zal voor een andere keer zijn. De Girl Geek avond heb ik wel gehaald maar het voelde aan alsof ik er maar half was: besmeurde broek, geen make up, weinig energie en weinig tijd. Feestjes worden vaak pas echt leuk tijdens after party's en daar heb ik toch moeten voor bedanken. Ondanks alles vormde het korte gesprekje met Imke en Sart en Lamazone en Benedict toch het lichtpunt van het weekend.

NGA verklaarde Gent zondag onafhankelijk zonder mij. En ik heb, tussen de kuisbuien, gezellig verder gewerkt aan mijn nieuwe website. Misschien toch meer geek dan ik zou willen.

Ondertussen ben ik bijna genezen maar mijn showmuis heeft nog steeds pijn. Dinsdag en woensdag was de oorsprong van de pijn nog onduidelijk: het ging van de buik naar het hoofd naar de knie naar de oren. Maar gisteren bleef ze klagen over haar oortjes, en deze nacht heeft ze me tot drie keer toe wakker gekrijst omwille van die oortjes.

Show, dacht Bob en eerst was ik het helemaal met hem eens. Tot deze nacht. Manou slaapt al jaren door, en ik kon me niet voorstelen dat de jaloezie haar 's nachts zou wakker houden. Misschien had ze echt pijn. Misschien had ze het van me overgenomen. Oren ligt inwendig niet eens zo ver van de neus en keel.

Dus belde ik deze ochtend naar de dokter. De lieve man keek even in beide oren en bevestigde mijn vermoeden: een oorontsteking. En zo evolueerde show naar realiteit.