Weiterhin ertönt nur Staind in meinen Kopfhörern, ihre Musik untermalt Sekunde um Sekunde in diesem Dasein, alles wird surreal, ungreifbar und verzehrt. "Du musst dich damit abfinden", sagte mal ein Freund eines Freundes, dessen Freunde ich nicht mochte. Abfinden, ja, das sollte ich - dennoch... ich lasse ab davon, entschwebe in weniger besiedelte Gebiete, in der Hoffnung, dort in Ruhe der Schönheit all dessen beizuwohnen, das völlig unsichbar bleibt für die, die ihrem Willen trotzen, und sich abwendeten, in der Hoffnung ihren Weg zu gehen, der dann doch in einer Sackgasse endete.

Genieße die Tage: Mal schön, dann wieder stürmisch und wütend. So wie die Natur eben manchmal ist. So als würde sie dem Menschen vorführen; wie unberrechenbar sie ist, wie gefährlich und schnell sie agieren kann. Faszinierend.

Weiterhin gehen all die Leute vorbei, deren Weg ich einen Funken Licht spendete. So voller Furcht, so unsicher und verängstigt, als wären sie einem Dämonen begegnet, obwohl doch jedes Kind weiß, dass es derartiges nicht gibt. Ich lächle nur, bahne mir meinen Weg durch das Gestrüpp der Arroganz und Neutralität, erfreue mich an kleinen Dingen, die geschehen und beinah im selben Moment wieder verpuffen.

Ihre Hektik, ja, die mag wahrlich problematisch sein. So schnell muss alles gehen, so rasch vonstatten - kaum ist man da, sollte man schon dort sein, und selbst wenn man frisch angekommen scheint, wird einem doch die Tür vor der Nase zugeknallt. Zu spät, heißt es -, zu spät, verzeiht, die Tore waren lange genug geöffnet, aber kein Name schritt durch, nur Ihr, jemand, dessen Gesicht ich nie sah. Euch ließ ich rein, fragt mich nicht warum, euch ließ ich rein, weil mein Wille schwächelte, meine Auffassungsgabe nicht mehr zuließ!

"Eure Schuld", möchte ich antworten, lasse aber ab davon. Nicht mein ist es, zu bestimmen, wer Rechtens wandelt und wer nicht, nein, das weiß Gott allein - und der ist nicht existent. Somit befasse ich mich lieber mit einfacheren Dingen, die, die kaum jemand sieht, die jeden Tag blühen und vergehen, die strahlen und klagen, Weinen und Lachen. Sie sind es, deren mein Interesse gebührt, nicht der Schnelllebigkeit der Menschen, die ihre Meinung schneller revidieren, als jedes andere Lebewesen auf dieser einsamen Erde.

Sie alle benutzen weiterhin ihre Augen zum sehen, welch Frevel. Amüsiert beobachte ich sie dabei, lächle, zünde mir eine Zigarette an und lasse die erbosten Blicke auf mich wirken.

Deze keer wat gastfoto's van Patrick, die bij een promotiedag in Montfort in Limburg aanwezig was.

Er kon met een Arion 620 op een wip gereden worden, te zien op de foto.

Ares voor de rooier

Ook wat promotie voor de Deutz D130 van Brentjens Deutz Team.

En als toetje nog de Axion 840.
Bedankt Patrick!

Sie schlossen die Augen
wollten nur sehen, was in ihr Bild passte
Schweigen ist bequemer
als Worten zu folgen
Wahrheit wiegt schwerer
als der Sand, in den sie ihre Köpfe stecken

Aus dem Rahmen fällst du
wieder und immer wieder
geschubst, gehänselt, ausgelacht
ins Abseits geschoben
weil du anders bist

Sie mahnten zur Ruhe
wollten nicht hören, was wirklich geschah
Ausgrenzen scheint leichter
als eine Lösung zu finden
die Folgen sind schwerer
als der Weg, den sie dir versperrt haben

Aus dem Rahmen fällst du
wieder und immer wieder
geschubst, gehänselt, ausgelacht
ins Abseits geschoben
weil du anders bist

Wir hielten die Augen offen
sahen, was nicht in ihr Bild passt
Reden war unbequemer
als ihrem Schweigen zu folgen
aber die Wahrheit besser
als den Kopf in den Sand zu stecken.

Zo nu de gastfoto's van Jesper Navis!

Fendt 305ls met siloking voerbakje.

En dan nu kunstmeststrooien.

Leuke trekker die Fendt

Ook de Fendt van loonbedrijf Vreman kwam ook nog even langs

Loonbedrijf Luimes was ook nog aan het injecteren

Het type.

En daaar gaat die weer.

De buurman van Jesper

Fendt 310 van Loonbedrijf Vreman

Bedankt Jesper

Det finns dock fortfarande massa gottigheter att publicera här som behind the scenes fotage (möjligen på David när han äter en macka) och bortglömda väldigt tidiga skisser..

Men jag tänker ändå avsluta det här inlägget med dom två första sidorna i Zveriges första kapitel "Gryning"

Ha en bra sommar! /Anders

Så må nok Aksel-fetteren i Oslo heller satse på å fikse seg en selv - da denne tvilsomt blir sendt dit i posten med det første. Per Arne synes det rett og slett er FOR underholdende å betrakte sønnens entusiasme for menneskets evne til å "fjære i knærne" - også kalt "hoppe". Livet er en fest for små utforskerere...

Serviced Office in Copenhagen

His nameis Anders Brinch.

Ik zie propaganda àls een speelkaartenspel.
Iedereen is verdeeld in een ranking en iemand staat steeds bovenaan.
Deze personen spelen tegen elkaar en er zal altijd iemand verliezen.

Link Website: Koeke Boer

Overzicht:
(klik op de afbeelding voor vergroting)

We weten intussen dat Smurfen en negerslaven hip zijn. Zij wijken af van de norm en doen dat op zo'n zelfverzekerde wijze dat anderen het nakijken hebben. De Negerslaven zijn zelfs zo hip dat zij het woord hebben uitgevonden. Dat is mooi, maar gewone stervelingen kunnen zich met de beste fantasie niet tot een van deze groepen rekenen. Wie kan er dan nog aanspraak maken op het predicaat der hipheid en hoe gaat dat in zijn werk? Wie bepaalt er eigenlijk wie hip is en wie niet? doen hippe mensen dat zelf of doen de anderen dat?

Hipheid, pubers & populariteit

Laten we even aannemen dat hipheid een graadmeter voor populariteit is. Er zijn vele gronden voor populariteit. Een restaurant kan populair zijn om zijn goede bediening, om het goede eten, de makkelijke bereikbaarheid of goede ligging. Het restaurant dat echter populair is om de stijl, is het hippe restaurant. De aankleding: de muziek, het type eten en al het uiterlijke zorgt hier voor de populariteit.

Populariteit is een sociaal waardeoordeel en een begrip waarvan we de principes het beste in een speciale context kunnen bestuderen: namelijk die van de middelbare school. De wereld van pubers is veel transparanter en eenduidiger gericht op sociale verhoudingen dan die van volwassenen. Wanneer we naar de mechanismen van populariteit en hipheid op school kijken, wordt een en ander dan ook duidelijk.

Een puber met een grote bek is sneller populair, maar loyaliteit naar anderen is daarbij van belang. Een puber met gevoel voor humor toont karakter. Een puber met een interessante garderobe durft op te vallen. Het zijn allemaal middelen om het ego te presenteren en zelfverzekerd over te komen. In relatie treden met de omgeving en de goedkeuring zoeken van anderen is de volgende stap. De zucht naar erkenning geeft de anderen de gelegenheid het gepresenteerde ego te bevestigen, zonder zichzelf miskend te voelen. Nabootsing van het ‘sterke ego’ volgt en zo verleent men elkaar identiteit. Veel pubers gebruiken een of meer van de strategieën (grote bek, aparte stijl, gevoel voor humor) om zelfverzekerd over te komen en populariteit te verwerven. Hun zelfgevoel baseren ze daarmee op de bevestiging die anderen hen geven. Het gaat bij de strijd om populariteit dus in wezen om vormgeven aan de identiteit. Sommige mensen geven leiding en anderen laten zich leiden. Ze hebben elkaar nodig en samen staan ze sterk.

Afwijken van de massa en hier een zelfverzekerde houding bij aannemen is dus niet voldoende om de bevestiging te krijgen dat men hip is. Afwijken van de norm wordt over het algemeen niet als positief gezien en zelfverzekerdheid wordt snel als arrogant ervaren. Toch lijkt het erop dat de sociale werking van hipheid en die van populariteit grote overeenkomsten vertonen. Bevestiging van het ego is het doel en nabootsing is een goede graadmeter daarvan.

Hipheid in parallelle universa

Hipheid is een cyclus. Het begrip past niet in een lineaire tijdsopvatting. Voor de waardering van echt hippe hipheid moet men mentaal een tijdreiziger zijn. Heden, verleden en toekomst moeten tegelijk ervaren worden. Hip is als stijl van de toekomst een hernieuwing van het verleden. Hoewel een hippe vogel zijn identiteit ontleent aan het feit dat hij afwijkt van de massa, is deze identiteit pas compleet op het moment dat de massa hem nabootst. Een toenadering tussen de trendsetter en zijn gevolg leidt onherroepelijk tot verwijdering. Als de massa de nieuwe stijl heeft aangenomen, is deze mainstream geworden: niet meer "hip", maar hooguit "vlot". Het hippe bevindt zich op het raakvlak van de voorloper en de navolgers. Alleen datgene is hip waarvan men weet dat het nu nog slechts door een enkeling uitgedragen wordt, maar straks door vlotte mensen omarmd zal worden. Een vermoeden van een parallel universum, waarin toonaangevend is wat bij ons afwijkt, is de essentie van hipheid.

De paradox van hip

De mens die hip wil zijn heeft, zoals we hebben kunnen constateren, een paradoxale neiging: aan de ene kant wil hij voelen dat hij onafhankelijk zijn stijl bepaalt. Aan de andere kant heeft hij bevestiging door navolging nodig. Als hij niet telkens kan zeggen: "zo liep ik er drie jaar geleden bij" of "daar kwam ik altijd toen ze net open waren", mist hij de gezochte coolheid. Dit is de coolheid van de snelle geest; van de goed geïnformeerde, die alles als eerste weet. Zodra anderen iets omarmen, trekt de hippe zijn handen ervan af. Afwijken is een doel op zich. De eigenheid is hiermee volledig afhankelijk van de ander. Dit afwijken is geen zoeken naar invulling van, maar vormgeven aan de identiteit. Slechts de zaken die mainstream zullen worden, dragen bij aan de hipheid. Hipheid wordt dus eigenlijk altijd achteraf ervaren: "Toen was ik zo cool en toen zus en toen was ik cool omdat ik dat al wist/deed/had".

"Ik kijk al acht jaar naar Jiskefet".

Zelfverzekerdheid moet je als hippe figuur dus faken. Echte zelfverzekerdheid roept voornamelijk afgunst op en dan blijft het gewenste gevolg uit. Afwijken doe je als hippe om nagedaan te worden, niet om jezelf te kunnen zijn.

]]> http://turbino.wordpress.com/?p=263 Fri, 13 Jun 2008 09:48:09 +0000 turbino http://turbino.wordpress.com/?p=263 Så har vi købt et verdensklasse billede igen til vores kontorhotel. Denne gang er det den unge danske kunster Anders Brinch

Anders Brinch som findes hos Gallery Christoffer Egelund. Som altid, går vi kun efter unge danske kunstnere, og denne gang faldt vi over det her, vilde billede. 180*180cm.

Se her hvad de skriver om Anders Brinch.:

Anders Brinch

Een Deutz Magnetron voor de pers

Mooi trekkertje

De Pers, een Deutz-Fahr Balepack

Deutz D5206 met swieler

Deutz met voorlader

Vanuit de cabine

Bedieningspaneel en camera

En de laatse alweer..

Met de dank aan Mathijs Borger!

Anders bei zwei Menschen, die mir heute an unterschiedlichen Orten hier in Frankfurt begegneten: Da fragte der eine ältere Mann an der S-Bahn-Station "Galluswarte" seinen Kollegen, wie es ihm denn gehe. Beide Männer waren bei der Arbeit. Der junge Mann, klein von Gestalt, gerade dabei, mit seinem Arbeitsgerät etwas Müll in Papierform vom Bahnsteig zu entfernen, antwortete mit einem strahlenden Lächeln: "Mir geht es immer gut".

Keine Frage, er war in diesem Moment absolut glaubwürdig, auch wenn wahrscheinlich die wenigsten von uns spontan mit seinem Job tauschen wollten. Aber vielleicht mit seinem Innenleben!

Ein paar Stunden später gönnte ich mir zur Mittagszeit einen schnellen Chai Tea Latte bei Starbucks. Diesmal nicht in meiner Stamm-Filiale, sondern auf der belebten Fressgass. Hier erwartete mich eine ältere Dame, vielleicht in den 50ern, die im Kreis der sonst ziemlich jugendlichen Starbucks-Theken-Mitarbeiter herausstach. Allerdings stach sie vor allem auch durch ihre Lebendigkeit heraus. Eigentlich sah sie so aus, als wollte sie neben ihren Verrichtungen gerade mal singen und tanzen, so wie eine Tanzpartnerin von Fred Astaire in einem alten Musical.  Gute Laune pur!

Zwei unterschiedliche Menschen mit ungebremster Lebensfreude trotz Niedriglohn. Für mich die Inspiration des Tages! Und ein Geschenk für alle, die trotz finanzieller Privilegien nach Zufriedenheit in ihrem Leben suchen.

Karinamo

Schudden met een Krone schudder

Met een dikke Deutz voor de schudder

En de Deutz Magnetron met de maaiers

En de Deutz met de schudder aan het opklappen :P

Schudden

Schiet mooi op! Met een 8 elements

En de MF van Smeitink om de kuil aan te rijden

Case 5140 met Strautmanm Super Vitesse

Volgens mij is het de bedoeling dat hij het gras naar achteren schut :P

En de ingeklapte schudder

Met de dank aan Joost Flierman! Bedankt Joost!

Een Valtra voor de ladewagen. Op de achtergrond een Deutz te zien met kunstmeststrooier

Prachtige combinatie

Terug voor het lossen op de kuilbult

De shovel voor het aanrijden

En weer verder met de Valtra

Mooi weer zo te zien! :)

Op de bult

En weer een vrachtje eten voor de koeien :P

En de volvo verdeelt het weer over de bult

En dat was de laatste alweer...

Met de dank aan Monica Luitwieler!

Ja... ibland kommer verkligheten och biter en därbak...

Tyckte det var dags att lägga upp någonting här nu. Mitt första kapitel är endast en sida borta från att bli komplett och kommer att publiceras på www.zverige.se i tid på midsommar! 27 hela sidor.. Sen kan jag lägga upp "hur jag ritade" bilder också så det blir ganska fett kan jag lova!

Hur som helst.. här är en av dom första bilderna jag gjorde när vi började prata om Zverige (När Zverige fortfarande var endast ett arbetsnamn)

Foto: Nosepick John och Ungerskan hos Anders i Kvicksund

Äntligen är sommaren på väg, för den som inte sett på nyheterna kan jag berätta att från och med imorgon kommer värmen. 20-25 grader och sol typ hela veckan, i alla fall tills på Fredag. Jippi!

Erwin Hutten
Monica Luitwieler
Martin Mulder
Christ Machielsen

Wie niet voor maandag terug reageert op de email krijgt geen kaarten en dan gaan ze naar iemand anders :wink:

Allemaal van harte gefeliciteerd!