nieraz przez ciebie zapominałem o bucie,

a gdyby tego było mało,

to zapewniłeś mi, stary, niezłe zatrucie.

Nie mówmy już o tym, Porzeczko siarkowa,

smakująca nieco gumą balonową,

z etykietką czerwoną nie straszysz meneli,

którzy za ciebie się byli pocięli.

I ty, Wisieńko z węglanem siarki,

co wypłukujesz z nosów wszelkie smarki,

a potem plują ludzie przez ciebie na ziemię

i mówią: "na porzeczkę z colą cię zmienię!"

Lecz królestwo tanich alkoholi,

niech was to czasem nie zaboli,

należy do przedwiecznego woja tychże krain,

szkoda, że czerwonego ze sprzedaży wycofali,

bo to Komandos jest wielki ponad miarę,

gdy rzygasz nim w krzaki i krwawisz dalej.

Dziś chyba sobie napiszę wiersz. Czuję potrzebne temu natchnienie i obecność kawy. Zaczynam.

"Nad wiosenną chwilamiją"

Nad wiosenną chwilamiją stado ptaków

zakrakało i uniosło setki zdziwionych głów;

zakaczkały gdzieś kaczeńce,

zagdakało gdzieś zajęczę,

Może to nie wybrać źle nie pozwala los

między kaczeńcami, których zgubi trzos,

czy z kraczącymi pobudować porozumienie,

kraczący są dziś w bardzo dobrej cenie.

A dylemat jednak pozostał bez solucji,

szybkiej i łatwej występu rewolucji,

która powinna, nie jak poprzednio,

zabić wątpliwości, lecz nadaremno.

Opowieści dziwnej treści, prawda kolego?

Nad wiosenną chwilamiją siedzą sobie trzy wrony.

Jedna gdacze, druga kracze, trzecia skacze i skacze.

Wszystkie one czarne i same pyski marne.

Pióra smoliste, wysmukłe i lśniące,

jak gdyby deszczu krople marzące,

spadały na nie w jesiennej zadumie

która jak zwykle wszystko zrozumie.

Nad wiosenną chwilamiją czekał na gości pełny stół.

Ach, te nieprzeliczone pyszności i słodycze,

te formy skromności,a cnót to chyba nie zliczę.

Obok wino, burgund koloru odbity w słońcu,

taki piękny; tak, usiądę w końcu.

Ależ pyszności, drogi gospodarzu, ależ miłości

w wypiekach żony Twojej, same pyszności!

I wino doskonałym bukietem się pochwalić może,

już samem zapachem upajające niczym muzyka.

Pytasz, w jakim talerz chce barwnym kolorze?

Czerwono zielonym! Zaczynajmy, zegar tyka.

Gospodarzu, racz mi powiedzieć, dobrodzieju,

czy możliwym jest, żeby siedział złodziej na złodzieju?

Gospodarzu, nie odwracaj szybko głowy,

To są tylko wiadomości z życia szkoły.

Gospodarzu, czy to rzeczywiście powód jest

bym na zimnym dworze mókł jak pies?

Ależ oczywiście, drogi gospodarzu,

już sobie idę, wychodzę od razu,

nie będę prosił Ciebie też w moje progi,

mówię to - boś mi drogi.

Miłej nocy, gospodarzu.

Spotkamy się wiele razy.

Wyłapując je z pięknej pieśni.

Umknęły jednak, nieopisane

I darowałem sobie te próby marne.

Potem spojrzałem za okno,

A tam chmur nieboskłon pełnych boleści,

Tak nie pasujących do myśli mych treści.

I tu również poniosłem klęskę.

Zajrzałem do szuflady, z nadzieją w oczach,

Zobaczyłem tylko dowody mojej winy,

Splątane z bałaganem – też z mej winy.

Zamknąłem ją niepyszny, z trzaskiem.

Zerknąłem na blat biurka, tak zapaskudzony,

Spopielony, oblany, nieporządek tu chwalony

I świeca jedna, wzrok mój przyciągnęła,

Zapaliłem ją. I co będzie teraz?

Dała blask, słaby, migotliwy,

Tlący się jak papieros, płucom nieżyczliwy.

Jego też zapaliłem. Cóż, już tak bywa,

Że przy świecy i kawie, z nim morda ma szczęśliwa.

Wspomniałem dzień cały, proces twórczości,

Wylane łzy, te czyste, z radości,

Gorzkie dwa zdania i wybuch szczęścia ogromny.

Detonacja żalów i już smutków nie pomnę.

Pomyśleć, że trwałem siedem lat szczęśliwy,

Potem upadłem, nagle nieszczęśliwy,

Opłaciłem te miesiące urokami życia,

Który z nich warty jest dziś jego życia?

Żaden – nagłe spostrzeżenie.

Żar coraz bliżej to nagłe ostrzeżenie.

Że koniec z tym, koniec ich trwania.

Nagle on wróci, on i ja – więzi odbudowanie.

Dwadzieścia cztery godziny, i wszystko jest dobrze.

Śmieje się i płacze, na przemian, jak w febrze,

Nie wiem co robić, pisze bez sensu,

Zdaje sobie sprawę – życie nabiera sensu!

Nagle jest chęć do życia, do trwania ambicji,

Świeca migoce, co chce przekazać tej durnej mózgownicy?

Że koniec.

Że koniec utrapień i zgonów moralności.

Powrót, zaprawdę, powrót do radości.

Wrócił.

Tak, już wrócił.

Miłość tam mocna kwitnie rano...

Coś, co niemożliwym staje się.

Nad Sekwaną, w piękne dnie...

Wysoka jej sylwetka blond.

Czy to racja? Czy to błąd?

Nad mostami śpiew anieli...

Nad Sekwaną, gdzieżeśmy zasnęli...

Nad ciepłotą naszych ciał spragnionych,

nad łaską Bożą snów nieuniknionych...

Mam na imię Maciek i jestem wolny.

Tak, jestem Maciek, Twój niewolnik.

Nad Sekwanę nocą późną,

światła wieży i ich blaski miasta,

Dlaczego?

Dlaczego szczęście wciąż za późno?

Dlaczego każde linia na mej dłoni tak Twoja, Twego jestestwa?

Dlaczego patrzę wśród tych snów spragnionych,

leżeć przy Twej którejś stronie...

Dlaczego każdy obraz, nawet niewyraźny,

tak jest jasny, tak Twoją osobą pokaźny,

Dlaczego chwieję się z wysiłku niemożliwego,

gdy słowa są już w swoim biegu...

Gdy już się nic nie zmieni, gdy zaśniesz spokojna,

choć noc dla mnie nadal strasznie niespokojna...

Kochanie, miłości ma jedyna.

Dość już ulotnień.

Czeka na nas rzeczywistość jedyna.

Jedna i ta sama, zmagań ulotnień.

Nic nie uda mi się zrobić w tejże kwestii,

że Cię kocham najwznioślej w świecie,

gdybym obsypać miał Cię kwieciem,

to by miejsca nie starczyło w świecie...

Wybacz, koniec. Wybacz, darmo cały czas próbuje

wyzwolić się z miłości nawet nie spróbuje.

Jest taka, cóż, to przeznaczenie.

I ta gwiazda w tę noc spadającą, wyznacza przeznaczenie.

Nie zmieni się to nigdy,

wybacz, ale będę.

Zawsze.

I na zawsze będę Twoim pędem.

Kocham Cię, cóż, słowa tylko jednakie, zwykłe.

W moich ustach jednak wciąż niezwykłe,

niezdolnym zapobiec tego szczęścia łono,

które wyda owoc, cóż, że kwiatostany płoną...

Kochanie, wybacz, nie mogę kazać przestać mojej duszy,

gdy na moje wspomnienie ona się poruszy...

Nie mogę przestać kochać Cię nadwiernie,

Nie mogę, wybacz, kocham Cię.

Jest późno, trudny był ten czas

Zdarzał się będzie on niejeden jeszcze raz.

Ale trudno, wiedz, kochanie moje, że choć trudno,

to serce moje zawsze możesz odebrać za bezdurno.

Wybacz, moja droga, jak żem Ty pijany

jestem - to zła jest jednak droga.

Kocham Cię, i trudno, gdzieś mam resztę świata.

Padnę Ci do stóp - będę strugał średniowiecznego wariata...

Wybacz, moja droga, wybacz mi te błędy.

Wybacz te słowa nieśmiertelnej zachęty.

Wybacz kroki, ścieżki wskazywane

Wybacz wszystkie rany Ci zadane.

Wybacz niecierpliwość, tak ludzką, tak męską,

która do pukania w Twe bramy zachętą.

Wiem, już milczę, dość słów.

Wiedz, 9 maj, wtedy porozumiemy się bez słów.

Kochanie, uciekam w sen niespokojny.

W śnie tym znowu niestety prowadzę swe wojny.

Kino... Kino francuskie moim zbawieniem.

Jestem czy nie jestem? Dla Ciebie brzemieniem?

Generalnie malujący się jutrzejszy dzień jest fatalny, do dupy, do kitu i w ogóle syf, ale nadal się cieszę. Mam wszystko, czego mógłbym chcieć. Jestem człowiekiem szczęśliwym, cieszącym się z tego, co mam i z tego co w najbliższym czasie osiągnę ( przy niedrobnej pomocy moich rodziców). Zaczęła się dla mnie prawdziwa, kwitnąca, pachnąca, wzbijająca się nad niebiosa w swych pięknych kwietnych aromatach, wiosna. A tą wiosnę muszę - z racji mojego charakteru i urodzenia - przenieść na inne osoby.

Ścieżka wiosennej pogody nie jest jednak łatwa, de facto zbyt mało w tej chwili o niej wiem, żebym mógł zacząć działać, jednak czas nie nagli, czasu jest aż nadto, by wszystko ustosunkować na nadchodzącą wiosnę. Siła wyobraźni, siła dzikiej jaźni, o tak! Wiadomo, że potrzebna będzie kasa.

A, żeby była kasa, potrzebny jest sukces, jak najszybszy, jak największy, najlepiej jak najbardziej spektakularny. I taki będzie. W końcu mam szczęście, nie? Kurwa, czuję w sobie taką siłę, że mógłbym rozpierdolić pół mojej wsi(chłopy z widłami, strzeżcie się!) i drugie pół mojego najbliższego miasta(dresy i teknotłóki, strzeżcie się!). Ale siłę moją niedawno nabytą spożytkuje na myśli i plany, czasami rzucę okiem na romantyczne ideały, dawno minięte, dawno zapomniane.

Chyba pójdę na spacer. Wedle "Sensu Życia wg Monty Pythona" trzeba dużo spacerować, więc się zastosuje. Pójdę w okoliczne lasy, pogonię jelenie, potańczę z wilkami, ponabijam się z krukami.

Naturo, właśnie posadzona, przez zimę odtrącona,

szczędź gorzkich słów trzech czy dwóch,

zamień nam zimę w jasny wiosenny nów.

I nie odchodź, boś niezastąpiona.

Och, malutka Naturko, maluteńka skierko życia,

zostań chwilę z nami, napij się z nami wina,

że zima, przecież to nie Twoja wina,

Tyle, że włóż w nie troszkę życia.

pisanie wierszy - teraz to trudniejsza rzecz.

Pod piórem ciągle puste linie na krzyż,

daje o sobie znać i wódka i ryż.

Sami widzicie - chyba - idiotyzm tematu,

co kręcić miał ludnością światu.

I jeszcze forma - septerneum meam.

Czy jakoś tak...

Wiatr w swej lekkości Tobie tylko służy,

Chmur bez liku na Twe żądanie,

Spełnić deszcz rzęsisty na ziemi wołanie

Równości istot twych w niebie błaganie

Czystości krwi w ich żyłach czekanie,

Aż zejdziesz na ziemi gnaty marne,

I zapełnisz je deszczem i gradem.

Kochanko wiatru, niespokojna pani,

czy widzisz ich? Czy słyszy ich wołanie?

Czy spełnisz je? Czy zatrzymasz swe sanie,

którymi po niebiosach krążysz nieprzerwanie,

wiatr niosąc, chłód morskiej bryzy.

A ludzie na ten wiatr stawiają płaszczy kryzy.

Wichrze potężny, sługo Cesarza prężny!

Na Twe zawołanie,

orkanów tysiące tutaj stanie!

Na Twe zawołanie,

setki bryz morskich stanie!

Na Twe zawołanie

Kochanka Wiatrów zatrzyma swe sanie!

Na Twe zawołanie,

sztorm wielki na morzu powstanie!

Po Twoim zawołaniu,

nikt przy życiu nie ostanie.

             Cesarzu kresu myśli wszelkich, do łaski nieskory

             Władco ciał zimnych i dusz wyklętych

             Strażników przepaści i dróg pokrętnych

             Przybądź na moje wezwanie,

             I ześlij śmierć na mnie.

            Cesarzowo krańca uczuć, wzywam Cię z pokory,

            Cesarzowo żałości końca, smutne Twe twory,

            Pozbawione życie, jako i moja osoba,

            Gdy już doszedłem tam, do swojego boga,

            Za Bramą Śmierci czekają na mnie bliscy

            Od wieków martwi i od robaków śliscy.

            Heroldzie przeklętych, usłysz wołania,

            Przybądź na czas, szczędź nam gadania,

            Ześlij na nas śmierć, o wielki panie,

            Przybądź, o wielki, na nasze wezwanie!

Opiera się coś ostrego, krwi łaknie, trwoga

Przeziera się przez oblicze blade

Zamyka się oczy, strach usta kradnie,

I delikatnie wsuwa ostatni kawałek papieru,

Na plecach – zostawić świadectwo – dla tak niewielu…

I ostatnich oddech, ukłucie, strużyna krwi niewielka,

Potem sekundy ułamek bólu, ciemność wieczna.

Niszczymy, zabijamy, z tego tylko drwimy,

Zaniechanie tego, wyklucza sens istnienia,

Tak jak kark człeka ugina się od mnogości brzemienia,

Wykluczenie tego z życia naszych marzeń

Jest obrazem, czystym płótnem wyobrażeń,

Dzikich, radosnych w swej czystości

W pochwale zaniechanie dla naszej żałości,

Bo gdy odwrócić się od tego, czego się boimy,

Wtedy tracić – tracimy, znacznie mniej znaczymy

Dla innych, którzy tak samo w oszustwach biegli,

Dla spełnienia marzeń, dla spokoju – ulegli

Za krótko by mówić o tym, moi drodzy,

Za krótko by wyjaśnić o co mi chodzi,

Też się boję, jak każdy z nas – widzących

Jak każdy z Was, tracę na rzecz nieśniących

Dlatego ukrywać – nie ukrywam myśli

Teraz jedynie jam kreślarzem mości

Państwa wielkiego ponad wyobrażenie,

Zwanego zwyczajnie – uspołecznienie!

Za rzadko w noc, jesteśmy znów razem

Tony niedomówień między nami trwają

Nasze zmysły z wolna umierają…

Szok maluje się ciemnią barw w głowach

Smutek zapełnia luki po wielkich słowach

A my – już osobno – obok siebie trwamy,

Znamy się?, czy może już nie znamy?

Znamy się gdzieś z daleka, czasami wspominając,

W rozmowach wielu mimowolnie przypominając

Sobie też skrzydła ciemności nocy,

Które w nas trwały z Boga pomocy,

Kolejne szczegóły, drobiazgi, detale,

Obrazy, szkice, trwanie wciąż dalej,

Czasami rzucają cienie na dnie,

Czasami na serca dnie one spoczywają

I marzą i trwają, i trwają,

Gdzieś na duszy dnie.

Zamiast walki samotnej z losami dzikimi,

Zastępujem radość płaczami rzewkimi,

I po co? I na co to wszystko w tych chwilach?

Po co się rzucać? Jak wszystko umiera?

Po co wciąż walczyć, trwać w beznadziei?

Po co malować wizje bez nadziei?

Na nic, zakochani, na nic, szkodnicy,

Miłość nie zna swojej wielkiej służebnicy!

Żądzy, co gorszy, miara tu włada,

Czy ona będzie czy nie będzie rada!

Bo inaczej, moi drodzy przyjaciele,

Nie znajdziesz ich zbyt wiele

Puści się jedna, druga pogłoska,

Że o Ciebie, mój drogi, to marna troska,

I orgazmu, bracie, uczynić nie umiesz,

I nawet, po prawdzie, wcale nie próbujesz!

Wtedy nadchodzi Konkluzja wszelka,

Że rację ma Prusa Kamizelka,

Że albo masz kasę, mój kumplu drogi,

Albo wciąż na głowie, jelenie rogi!

By zaistnieć - papierosem muszę rozgrzać moje lica.

By zaistnieć - szkło pełne wódki wypić muszę.

By zaistnieć - wstać z łoża ciężkiego muszę.

Aby trwać - ubrania sens zakładania poznać trza.

Aby trwać - okularów soczewek widok mieć muszę.

Aby trwać - żyć, tańczyć, kochać muszę!

Aby trwać - nienawidzić stagnacji trza!

Który kieliszek? - już nie liczę,

wódka uderza w głowę,

coś za dużo powiem,

i już mi mówią następnego ranka,

że pijany byłem, ot, normalka.

Drugi strumień, już świadomości

wielka spływa na wszystkich gości,

już rozważania durne, światła wtórne,

ciała analiza, dymki powtórne,

inhalacja, degradacja,

zgorszenie, demoralizacja,

a potem powroty ranne,

nie do końca ranne,

zamyślenie nad losem ostatnie

i w sen ucieczka; marnie...

Trzeci strumień, wielka niewiadoma

Żal nad przepaścią, cześć niezłożona,

mroków kanały i godności pochwały,

a ja w nich jak sam zwykle,

po co się męczę?

Teraz do Was krzyknę:

Ż Y J C I E!

Znów zaczyna się, o tak, znów jest!

Okrzyk poranka, rzut na cień!

Głośny śpiew, wrzask i gniew,

wzrok na ekran, pięć, sześć słów,

gdzieś tam znów, gdzieś tam nów,

nów księżyca, noc dla życia,

zimno w lasach, wiatru w polach,

już tu nie mam, jest po zbiorach,

Kawa z rana, fajka marna,

i muzyka, znów ta dzika,

Wbija się w głowę, zapewnia odnowę!

Od tego, co zawsze trwało i zawsze bywało!

A teraz jest znów, okrzyk poranka,

taniec w muzyce pozbawionej słów,

znów nadzieja i radość, znów morze dźwięków i fal

zabawa nocami i wspomnień gruby szal,

te kilkanaście słów, ten serca grób,

a ile radości, że jesteś gdzieś w swej małej miejscowości,

że jesteś, że żyjesz, że patrzysz na księżyc,

że nocami chodzisz tymi samymi ulicami - deptakami,

i jesteś, i żyjesz, choć daleko i smutno...

Przyrzekałaś, ma droga, przyrzekałaś na Boga.

Rozumieć nie muszę - przysięgi mam wpisane w dusze.

Ale z tych słów trzech się cieszę,

że spotkamy się znów, gdy księżyca będzie nów...

nikt tu każdego, niczego nie jest wart.

Zbiera się wszem koło zawiści i pychy,

wszyscy obżarci, nadal spragnieni tej największej michy,

z której małości naszego rodzaju powód,

Ale to żaden, wielki czy mały, na to dowód

na słabość naszych członków czy umysłów,

w których życie całe tłoczne od przysłów,

wad, aksjomatów, zasad wszelakich,

które z mądrością ludów wyrosłych z takich.

Jak my ludzi zgorszonych świata na nas złością,

radości pozbawionych ciał naszą małością.

Czy już szczęście niewiedzy da nam ukojenie?

Czy chmarą, chmurą, chmurnością używek nasze ukojenie?

Nic to. Nic to dziś znaczy.

Bo za wiele mamy w świecie wytłumaczeń,

dla czynów niegodnych, złośliwością ludziom się skąpimy.

A czym? A czym jakowąś miłość kupimy?

Tym co zawsze. Radością, szczęściem, Bogów błogosławieństwem.

A jeśli nie?, to zniszczymy ich naszym przekleństwem.

Przekleństwem istnienia, bezsensem naszego życia,

z którego nic nie dostajemy bez banków i ludzi pokrycia

snów, marzeń i myśli złych każdego każdych.

Tak jak my nie mamy litości nad innymi żadnych.

Więc czemuż pretensje? Więc czemu te złości?

Skoro wszystko to w nas samych znane gości?

Czemu uczucie?  Czemu przeczucie?

Czy myśli same są nie do odczucia?

To warte nic.

To nic nie warte.

Wstań, odpocznij, odeśpij, ja stanę na warcie,

tych wierszy słów, manipulacji niezdrowych,

by potem, by potem...

być remedium dla moich chorych...

toczy się, kręci, wiruje maleńka kołyska

snów, nadobnych pań w lecie, maszerujących armii;

karmi się snem, ona się nim karmi!

Harmonio! Harmonio nieżywa! Zapamiętana w chaosie;

Jedyna, którą on zna i poznaje w swym głosie;

pożarł ją, wpierw zgniótł, rozniósł wściekle po światach

lato po latach, świat po światach, gnat po gnatach

toczy się monstrum po zabitych przeciwnikach,

wszystkich, co ważni; wszystkich co stąpali po śmietnikach;

kolumnach żołnierzy, panienkach w sukienkach,

starszyznę narodów i bunt w nastolatkach,

wszyscy zabici, wszyscy na twarz padają;

wszyscy co do jednego martwi tam zostają.

A on wciąż idzie, wciąż gna przez światy,

pokolenia, miasta, narody prowadząc w zaświaty,

nasze siostry, nasze matki, nasze braty...

Oni czekają już na nas w zaświaty...

soplami lodu gęsto ustrojone

mróz Artyki na mych wargach

Dla wszystkiego, co jest zabronione.

Szyderstwo myśli, twarz bliźniacza,

oblicz wiele, wciąż próżniaczych

kłamstwa gładkie, czyste, piękne,

mącą w głowach wszystkiem; świetnie!

Trzy osoby prawdę znają

dwie niech zmilczą,

trzecia jest szalona cienkimi igłami

tak jak prawie niemieckimi słowami...

Z kim Ty śpisz, z kim wciąż pijesz?

Dlaczego schowana Twa jaźń nieodkryta,

ta fosa dla mych myśli sensu wciąż zakryta?

Dlaczego tak chowasz uczucia, strategie?

Dlaczego wciąż walczę, choć wiem, że nie będę

już kochał Twe lica, Twe twarze złowrogie,

Twe włosy, Twe piersi, Twe oczy zielone,

Twe spojrzenia znów zniewolone,

Twe kroki tak bliskie, Twe słowa tak śliskie...

Maleńka miłości, miejże choć gram litości!

Dla sługi przeszłego, dla już zapomnianego,

daj znać, że jesteś, że pijesz, że żyjesz,

że ciągłe uczuć koszmary przeżyjesz,

że nic Cię nie nie zwalczy, a przypomni nocami,

gdy byliśmy tak blisko z naszymi ustami,

kawą i brzmieniem, stron wciąż łaknieniem...

Gdy nie siedzieliśmy z czarnymi myślami,

z wahaniem przeczuć, z przeczuć wahaniem...

Gdy nie było mnie i Ciebie, a jedność - jak w niebie!

To się nie zdarzy, bliska miłości...

To się nie stanie znów, miłości daleka...

Za dużo między nami wylanego mleka,

za dużo pytań, żalów, wypomnień,

Zachowajmy dni szczęścia dla pięknych wspomnień!

Odejdźmy z uśmiechem, który zawsze się kojarzył z grzechem!

Odejdźmy z głowami, dumnymi czołami, włosów burzami!

I stańmy się nie-razem, a osobno duchami

tej maleńkiej miłości...,

która już za nami...

labiryntami tworzę te dziwne zorze,

iluzji, uczuć, wahań, konkretów,

pięknych jak nimfy prawdy sekretów;

marzeń i wspomnie, planów zapomnień.

O smutkach lata, radości zim...

Myślę pokrętnie, za lewoskrętnie,

czasami dokładnie...,

czasami nie!

zwykle bzdurami, cieniami, ideami,

plotę głupoty zawsze tylko dla ciemnoty,

Jawnie burzami, te co nad nami,

kreują wzory, myśli i uczuć pozory,

zarządzam latami, bawię się nimi...

Dla czego?

Dla krotochwili!

Radością mą wielką jest to pudełko

znaków, zakazów, liczb i wykazów,

ciągłych nakazów, ciągłych pouczeń, rad, wniosków,

wyniosłych naznaczeń, przeinaczanych ciągle znaczeń,

Na nic są one, kosmyka włosów startych nie są one warte,

A labirynty trwają, wciąż trwają;

tają; odtają? Czy będę pokrętny? Czy wciąż lewoskrętny?

Czy tak samo brzmieć będzie myśli chód?

Czy równy będzie, zagrany jak z nut?

Zahaczy pudełkiem, wysypie zawartość,

ale tam nic!, co ma jakąś wielką wartość,

co ma cel i rangę?

co jest trafne i istotne?

To tylko zasady, głupie, durnotne!

Acz czasem warte uwagi w zenicie,

gdy los zmusza nas do wyliczeń,

gdy pieprzy i gada, by znowu przypomnieć

te lata porażek, te lata bez wspomnień,

te ciemne i chmurne zasmucone

godziny bez życia, bez myśli uchowań,

bez grzechów, bez wiecznych knowań,

bez braków jakichkolwiek zachamowań.

Wtedy zasady z pudła wypadają bez liku,

by wstrzymać, przypomnieć dni siły,

dni walki, sukcesu, w mocy zaniku.

By gotowym być, by walczyć znów nieraz,

by gonić, tak szybko, ten skurwiel czas

I siła tętni i krew już szumi,

Już wzrasta ego i czas porozumień!

Znów wojna bez litości!

Znów świat z radości!

Znów przeżywanie, znów oczekiwanie

na myśli rozpatrywanie,

już ogień ciał!

już emocji szał!

Już życie się kładzie pod mymi stopami,

już dotyk tylko mymi zmysłami,

już wzrok, słuch przegrywają z protestami,

już tylko uczucie...

znów piękne uczucie...

Szczęścia..., wolności...

Dionizejskiej słabości!

I koniec, bogowie,

koniec tej żałości!

czy widzisz samą siebie,

w lustrze naszych pragnień?

Czy widzisz te promyki,

szczęścia nieszczęściem poprzetykane?

Czy odpowiesz?

Nie, nie odpowiadasz nam - głupcom.

I ich Ciebie weryfikacjom.

Jesteś sprawiedliwa, uczona w swym fachu,

tak jak ja złorzecząc na Ciebie,

na dachu nocy, na myśli dachu.

Z którego spadać to tylko,

od razu razu do mokrego ciemnego piachu.

Złodzieju snów! Ryku głodnych!

Wyciem potępionych,

zawlec chcesz,

nas i siebie,

w granice zapomnienia,

Cienia!

Pokrako żywych, łudząca wiecznością!

To naszą jest wszystko własnością!

Słudzy Twoi czarni w habitach pokory,

pod płaszczami kryjącymi te nędzne pozory,

uciekają przed prawdą,

słodkim i czystym kłamstwa brakiem,

mamią oszustwa hakiem!

Wyrywasz nam serca, myśli z głów!

Byśmy nie próbowali zabrać głosu ze słów!

Przegrywa więc nasza strona słaba,

do Ciebie, o Wielki, do Boga!

zarywasz noce.

Zarywasz życie,

by znowu z powrotem,

wrócić tam gdzie szał młodzieńczy,

w wspomnieniach się wdzięczy.

Żyjesz w iluzji,

żyjesz z transfuzji,

ciągłym przepływie,

procentów centów,

funtów, dolarów.

Nie masz już żalu

nad czymś losem.

Jesteś szczęśliwcem

z ciężkim trzosem!

Pragniesz wolności,

cudnej miłości,

a zżera Cię złość,

gdy nic nie warty

Twój pełen trzos.

A to co zostawiłeś,

gdzieś za sobą,

w głębokim pyle,

o ratunek woła miłość!

Do świata, do życia,

do emocjonalnego pożycia,

A Ty opętany,

znów związany,

procentami, dochodami,

do trzosu ciągłymi dodatkami,

Spalasz się w głodzie...

I myślisz, że kasa tu pomoże?

Czy uciekałem?

Czy marzyłem?

Czy śniłem?

Wiem jedno - pierdoliłem.