From Brad:

“I just received word that “24 Frames” has been accepted and will screen at Kinofest 2008 at the National Museum of Contemporary Art In Bucharest, Romania.  The festival will take place November 14th-16th, so if you’re in the neighborhood, swing by and check it out.  I don’t have a lot of information — I’m waiting for the website to be updated:  http://www.facebook.com/l.php?u=http://kinofest.blogspot.com%2F

As always, thank you all for your support.

Brad”

From Brad:

“I just received word that “24 Frames” has been accepted and will screen at the Anchorage International Film Festival in the great state of Alaska. Festival activity has slowed down somewhat, mainly because I’m sick of paying entry fees, but there are still several I’m waiting to hear from.

In other news, I was a “visiting artist” at a college in Michigan called Siena Heights this week. I screened the film there a few times and got some really good reactions, and cultivated a new generation of fans. Good group of kids.

As always, thank you all for your kind words and support.”

ADVANTAGE INDIA – The 3 minute film competition

WWW.1TAKEMEDIA. COM - India’s largest Entertainment jobs portal &

River to River (www.rivertoriver. it) – Italy’s Largest Indian film festival

are pleased to announce their short film competition ADVANTAGE INDIA – The 3 minute film competition

The participants shall produce (upto) 3 minute films based on India, focussing on the advantages / positives / achievements of India and/or its citizens.

ENTRY FREE

LAST DATE OF SUBMISSION : 31^ST OCTOBER 2008

JURY

Mr Kunal Kohli – Director of FANAA, HUM TUM …

Mr Indra Kumar – Director of DIL, ISHQ, MASTI, DHAMAAL etc

Mr R Balki – Director of CHEENI KUM & National Creative Head - Lowe Lintas

Ms Selvaggio Vela – Jury Member of MAMI & organiser of River to River

The winning films shall have the privilege of being telecast at RIVER TO RIVER, the prestigious Italian festival supported by the government of Italy & the Indian Tourism office in Milan.

FOR MORE DETAILS & FORMS LOG ONTO WWW.1TAKEMEDIA. COM & click on ADVANTAGE INDIA.

Media That Matters: More than a festival.

Arts Engine’s Media That Matters is the premier showcase for short films with big messages.

Why submit?

Submit your film now for the chance to be one of the final twelve jury-selected films and become part of our outreach and distribution efforts to create social change through film.

Following a New York City Premiere, Awards Ceremony and industry networking events in June 2009, your film will take part in the Media That Matters international, multi-platform campaign with DVD distribution, broadcasts, streaming and hundreds of screenings across the globe!

We create accompanying discussion guides and screening materials to promote conversation and encourage educators, activists and organizations alike to Take Action around your film.

All finalists will be awarded $1000 to assist in future filmmaking efforts.

What are we looking for?

• Short films: the shorter the better—no longer than 12 minutes max, but 8 and under would be great! If your piece exceeds these time limits, consider submitting a shorter version or a stand-alone excerpt.
• Social issues - Any and all issues will be considered. This year we are seeking out films on Media Literacy, Human Rights, Elections & Democracy, Sustainability & the Environment, LGBTQ & Sexual Identity, Youth Activism and Racial Justice. The final films are those that encourage the audience to be engaged in the issue!
• All genres - Documentary, animation, public service announcement, narrative, music videos, drama, comedy. Creativity is encouraged - but your film must focus on a social issue.
• Open to all ages - Youth-produced projects encouraged!

What to consider before submitting:

• The film you are submitting must be available for NON EXCLUSIVE home video, educational, online, broadcast and theatrical distribution. If you have signed a contract with any other entity for this film that includes EXCLUSIVE rights to this film, please review prior to submitting to our festival. Media That Matters seeks the widest possible audiences for your film. To do this effectively, we use a non-exclusive contract, so unlike many media entities, we do not ask for exclusive rights. This flexibility helps our outreach team go further with your film, creating even more opportunity for distribution and exposure of your work.
• All footage - including music and other referenced video pieces - must have all rights cleared and secured. Please refer to the Center for Social Media’s set of Best Practices for more information on how to use licensed materials. Creative Commons is also a great resource for license-free or flexi-licensed music and media alternatives.
• Submissions must be sent to us on DVD (1 x copy) and programmed to play as a DVD Region 0 (region free) or Region 1 (US, Canada, US Territories). Please note that the following formats will not be considered this year: PAL, VHS, CD-R (QuickTime MOV or MPG files) or mini-DV. We will not accept emailed submissions or links to watch online. We must have a physical copy of the film.
• Submission limit: Individual Filmmakers: 2; Community/Youth Media Center: 5
• Submission fee: $25 for each film submission; $10 for students over 18 (with valid student ID); Free for youth 18 & under (with valid ID)

Deadline: ALL materials must be postmarked by: January 9th, 2009.

How to submit:
ONLINE:

Submit via Without A Box:

OR

OFFLINE:

Download a PDF version of the entry form here and send all accompanying materials to:

Media That Matters Film Festival
104 West 14th Street
4th Floor
New York, NY 10011

<!–

SUBMIT

• · Call for entries - Ninth Annual Media That Matters Film Festival
• · Call For Entries - Open October 1st!
• · Call For Entries - Eighth Annual Media That Matters Film Festival
• · Call For Entries - Eighth Annual Media That Matters Film Festival
• · Call For Entries - Seventh Annual Media That Matters Film Festival

–>

<!– Uncomment for GF: –>

-ಅಂಚೆಮನೆ ರಘು

ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ರಮೇಶ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೇಮಿ. ಬದುಕಿನ ಹುಡುಕಾಟದ ಹಂಬಲದ ಮನುಷ್ಯ. ಸಂಘ ಜೀವಿ ರಮೇಶ್ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಅಲೆಮಾರಿಯಂತೆ  ಊರೂರು ಸುತ್ತುವ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಹೀಗೆ ಊರೂರು ಸುತ್ತುತ್ತ ಅದೃಶ್ಯವಾಗುವ ರಮೇಶ್ ಬಳಗ, ಅಲೆದಾಟದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ವಸ್ತು ಅಥವಾ ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಕುತೂಹಲ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ದೃಶ್ಯ ಸ್ವರೂಪ ನೀಡಿದರೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಅಲೋಚನೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ತಡ ಎನ್ 2 ಲರ್ನಸ್ ಅಂಡ್ ಕ್ರಿಯೇಟರ್ಸ ಎಂಬ ಒಂದು ಟೀಂ ರೂಪಿಸಿದರು.

ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ದೃಶ್ಯ ನೀಡಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುವಂತೆ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ಆಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ, ಊರೂರು ಸುತ್ತುವಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು,  ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆ ಹಿಡಿದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ ಒಂದು ರೂಪ ನೀಡುವ ತುಡಿತದಲ್ಲಿ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಲು ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ರಮೇಶ್ ಬಳಗ ಮುಂದಾಯಿತು.

ಹೀಗೆ ಎಡಿಟ್ ನಂತರ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ತುಣುಕು ಚಿತ್ರಗಳಾಗಿ ಸಿದ್ಧಗೊಂಡದ್ದು- ಶಸ್ತ್ರಗಾರ, ಉಸಿರು, ಚಕ್ರ, ಭೂಮಿ -ಆಕಾಶ ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಚಿತ್ರಗಳು ಹೀಗೆ ಅಂತಿಮ ರೂಪ ಪಡೆದವು. ಒಂದು ನಿಮಿಷದಿಂದ ಹಿಡಿದು 10 ನಿಮಿಷದವರೆಗಿನ ತುಣಕು ಚಿತ್ರಗಳು ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಹೂಸ ಭಾಷ್ಯ ಬರದಂತೆ ಮೈದಾಳಿದವು . ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮೆದುವಾದ ಸಂಗೀತದ ಹಿಮ್ಮೇಳನ ತುಣುಕು ಚತ್ರಗಳ ಗಮ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.

ಈ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಇವು ಕೇವಲ ಭಾವನೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಯಾವುದೊ  ಥೀಮ್ ಗಳ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರಟಂತಿದೆ . ಬಲೂನ್ ಮಾರಾಟಗಾರರ ಬಗೆಗಿನ ಉಸಿರು ಎನ್ನುವ ತುಣುಕು ಚಿತ್ರ ಇಂತಹದ್ದನ್ನೇ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಶಸ್ತ್ರಗಾರ ಎನ್ನುವ ತುಣುಕು ಚಿತ್ರ ಯುದ್ದದ ಪರಿಣಾಮಗಳು, ಅರಾಜಕತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುತ್ತದೆ. ಎನ್ 2 ಲರ್ನಸ್ ಅಂಡ್ ಕ್ರಿಯೇಟರ್ಸ್ ತಂಡದಲ್ಲಿ ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ರಮೇಶ್ , ಕುಮಾರ್ , ದ್ರಾವಿಡ ರವಿ ಸೇರಿದಂತೆ 8 ರಿಂದ 10 ಜನರ ತಂಡ  ಕನ್ನಡದಲ್ಲೊಂದು ಇಂತಹ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿರುವುದು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಸಂಗತಿ.

__._,_.___

ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಈಚೆಗೆ ನಡೆದ ‘ಓಸಿಯನ್ (ಅರಬ್ ಹಾಗೂ ಏಷ್ಯಾ) ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವ’ದಲ್ಲಿ ಹರಡಿದ್ದು ಕನ್ನಡದ ‘ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ್’ ಪರಿಮಳ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಕನ್ನಡದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಿಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ ಟಿಎಸ್‌ಐನ ಕೆ. ರಾಘವ ಶರ್ಮ

ಅದು ನವದೆಹಲಿಯ ಸಿರಿಫೋರ್ಟ್ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮುಚ್ಛಯ. ಅಲ್ಲಿ ಜಪಾನ್, ಕೊರಿಯಾ, ಇಸ್ರೇಲ್, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಶ್ರೀಲಂಕಾ, ಅಮೆರಿಕ, ಇಂಡೋನೇಷಿಯಾ, ಮೊರೊಕ್ಕೊ, ಈಜಿಪ್ಟ್, ಹಾಂಗ್‌ಕಾಂಗ್, ಸಿರಿಯಾ, ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಭಾರತ ಸೇರಿದಂತೆ ಹತ್ತಾರು ದೇಶಗಳ 200ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದವು. ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲಾ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಹೆಚ್ಚೇ ಎನ್ನಿ. ಜುಲೈ 10ರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದ ಸಿನಿಮಾ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಬರೀ ಚಿತ್ರಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ನಾನಾ ದೇಶಗಳ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಭಾಷೆಯ ಜನರು ನೆರೆದಿದ್ದರು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಾರದ ಅದೆಷ್ಟೋ ದೇಶದ ಜನರೂ ಇದ್ದುದ್ದರಿಂದ ‘ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂವಹನ ಭಾಷೆ’ಯಾಗಲು ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ಗೆ ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟವೇ ಆಗಿತ್ತು. ‘ಓಸಿಯನ್ಸ್ ಸಿನಿಫ್ಯಾನ್ ಚಲಚಿತ್ರೋತ್ಸವ’ ಅಂದರೆ ಹಾಗೆಯೇ. ಅಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯ ಗಡಿ ಇಲ್ಲ; ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಕನ್ನಡ ಈ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿತ್ತೇ?

ಈ ಬಾರಿಯ 10ನೇ ‘ಓಸಿಯನ್ (ಅರಬ್ ಹಾಗೂ ಏಷ್ಯಾ) ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವ’ ಕೂಡಾ ವಿಶೇಷತೆ ಮೆರೆಯದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡಿಗರಾದ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಂಡದ್ದು, ಕನ್ನಡದ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರತಿಭಾವಂತರು ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಭಾಜನರಾದದ್ದು. ‘ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ’ ಅವರ ‘ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ್’ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರಗಳ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರ’ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರವಾಯಿತು. ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಚಿತ್ರ ಅಂದಮೇಲೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಿಗದೆ ಇರುವುದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಿ? ಈ ಮೊದಲೇ ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಂತರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ದೊರಕಿದ್ದವು. ಈಗ ‘ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ್’ನ ಸರದಿ. ಇದೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಅಭಿನಯಕ್ಕಾಗಿ ‘ಅತ್ಯುತ್ತಮ ನಟಿ’ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದವರು ತಮ್ಮ ಅದ್ಭುತ ನಟನಾ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನೆ-ಮನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿರುವ ಹಿರಿಯ ನಟಿ ಉಮಾಶ್ರೀ.

ಸಿರಿಫೋರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ‘ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ್’ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡಾಗ ಚಿತ್ರ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರು (ಇತರ ಭಾಷಿಗರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ) ಕೂಡಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಅವರು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿಸಿದ ದೃಶ್ಯಕಾವ್ಯ ಆಸ್ವಾದಿಸಲು ಇತರ ಭಾಷಿಕರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

11 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನವದೆಹಲಿಯ ಸಿರಿಫೋರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ತೆರೆ ಎಳೆಯುವ ದಿನದ ಆ ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯಂದು ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿದ್ದ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಬಸಂತ್ ಕುಮಾರ್ ಪಾಟಿಲ್ ಟಿಎಸ್‌ಐ ಜೊತೆ ಸಂತಸ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. “ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದೊರಕಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಖುಷಿ ತಂದಿದೆ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಂತರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮನ್ನಣೆ ದೊರಕಿದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಜನರು ಚಿತ್ರ ಮೆಚ್ಚಿದರು. ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಿಂತ ಜನರ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳು ನನಗೆ ಸಂತಸ ನೀಡಿದೆ” ಎಂದು ನುಡಿದರು.

ಚಿತ್ರದ ತಂತ್ರಜ್ಞರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವಂತೆ, ಪ್ರಧಾನ ಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರ ನಟನೆಯಂತೂ ಅತ್ಯದ್ಭುತ. ಕರಾವಳಿಯ ಮೀನುಗಾರ ಕುಟುಂಬದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಿಳೆ ಗುಲಾಬಿ (ಗುಲ್‌ನಾಬಿ) ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರು ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಮೇಳೈಸಿದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಆ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರತಿಫಲವೂ ದೊರಕಿದೆ. ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಹಲವು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮಹಿಳಾ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವೇ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಎಂತಹ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಂದರ್ಭವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ಮಹಿಳೆಗೆ ಕರಗತ ಎಂಬುದನ್ನು ‘ಗುಲಾಬಿ’ ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿನಿಮಾ ‘ಕುಂದಗನ್ನಡ’ದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಉಮಾಶ್ರೀ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರ ನಟರ ಸಂಭಾಷಣೆ ನವಿರಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ಉಮಾಶ್ರೀ, “ಇಂದು ನನಗೆ ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಿರ್ದೇಶಕರೇ ಕಾರಣ. ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನತೆಗೆ ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದಾಗ ಅವರ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ಕಳೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಗುಲಾಬಿ ಪಾತ್ರದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಅವರು, “ಗುಲಾಬಿಯ ಒಂಟಿತನ, ಪ್ರೇಮ-ಪ್ರೀತಿಯ ಹಪಹಪಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಯಂತ್ರದ (ಟಿವಿ) ಮೂಲಕ ಆಕೆ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಆಕೆ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಪ್ರೀತಿ, ಊರಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರೀತಿಗೂ ಪಾತ್ರಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಯಂತ್ರ ಸಮಾಜ ವಿಭಜನೆಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ‘ಇಮೇಜ್ ಮೇಕಿಂಗ್’ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ರಾಜಕೀಯತೆಯನ್ನು ಜನರಿಗೆ ತೋರಿಸುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಕೇವಲ ಗುಲಾಬಿಯ ನೋವು-ನಲಿವುಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಹಾಗೂ ಅವರ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಅವರು ನೈಜತೆಯಿಂದ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಕಷ್ಟದಿಂದಾಗಿ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತ ಪುರುಷರಿಗೆ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜೀವನ ನಿಭಾಯಿಸಲಾಗದೆ ಸಂಕಷ್ಟ ಎದುರಾಗುವುದು, ಪತ್ನಿ ಹಾಗೂ ಮಕ್ಕಳು ಬಡತನದ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಒದ್ದಾಡುವುದು, ಹಾಗೇ ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಾಸಣ್ಣ ಅಥವಾ ಸುಲೈಮಾನ್ ಪರವಾಗಿ ದುಡಿಯುವುದೋ ಎಂಬ ತುಮುಲಗಳು ಗಂಡಂದಿರ ಮನದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಒಡಮೂಡಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ದುಬೈನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಉದ್ಯಮ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಸುಲೈಮಾನ್ ಹಾಗೂ ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದ ವಾಸಣ್ಣ ಇವರಿಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಹಳ್ಳಿ ಜನರು ಶೋಷಣೆಗೊಳಗಾಗುವುದನ್ನು ವಿವಿಧ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿಡಲಾಗಿದೆ.

ತಮ್ಮ ಪರಿಧಿಯೊಳಗೆ ಬದುಕನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾರದ ಮಾನವನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿನ ಅತೃಪ್ತಿ ಮತೀಯ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. “ಒಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಚಿತ್ರಕಥೆ ಬರೆದು, ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲಾ ಮುಖಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದ್ದೇನೆ” ಎನ್ನುವ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ, “ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳೆಲ್ಲರೂ ಕೆಟ್ಟವರು ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು ಹಾಗೂ ಮುಸ್ಲಿಮರೆಲ್ಲಾ ಕೆಟ್ಟವರು ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು ಎಂದು ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಗುಲಾಬಿಯನ್ನು ಊರಿನಿಂದ ಹೊರ ಅಟ್ಟಿದ್ದು ಆರ್ಥಿಕ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ವಿನಾ ಆಕೆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಎಂದಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಗಂಡನೂ ಹಲವು ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಆಕೆಯನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಹಿಂದೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಕಾರಣವೂ ಇದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ವಿಚಾರ ಏನೆಂದರೆ ನೋಡುಗರು ಮುಸ್ಲಿಮರಿಂದಲೇ ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಅನ್ಯಾಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಈ ಸಿನಿಮಾವೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು’ ಎಂದು ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾವೊಂದು ಇಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಂತರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರೊಂದಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಹುರುಪು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ. ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಅವರ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅಂತರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಲಭಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದು ಮೊದಲನೇ ಬಾರಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಉಮಾಶ್ರೀ ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲವೆಂಬಂತೆ ಅಂತರ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ದೊರೆತಿದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ. ಅಂದಹಾಗೆ ‘ಓಸಿಯನ್ಸ್ ಸಿನಿಫ್ಯಾನ್’ ಚಲಚಿತ್ರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ ತೀರ್ಪುಗಾರರು ಹಾಗೂ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರಿಯರ ಮನಮೆಚ್ಚಿದ ‘ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸ್’ ಕಲಾತ್ಮಕ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಚಿತ್ರ ವೀಕ್ಷಿಸುವಾಗ ಇದು ಯಾವುದೇ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ತೋರುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿಜ.

ಕೃಪೆ: ದ ಸಂಡೇ ಇಂಡಿಯನ್ 

Photo: Reena Mohan

ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯ ನಾನೇ ಬರೆಯುತ್ತೇನಾ ?

-ಹರೀಶ್ ಕೇರ 

Courtesy: http://c.hileno.com/

Now listen, I’ll be the first to join the chorus of those saying that the attention given to Pablo Neruda is disproportionate. He is but one of an army of Chilean poets, dead and alive, who have contributed to a grand corpus in this incredibly lyrical country. Pablo Neruda won the Nobel Prize in 1971, following in the footsteps of Chilean poet Gabriela Mistral, who won the nobel prize in 1945. It was she who discovered him and encouraged his writing, despite the prohibitions of his father, who thought that poetry was totally gay. True enough, but is there anything wrong with that?

Many who complain about Neruda’s overshadowing of the rest of Chilean poets still acknowledge that his poetry is incredible. And apart from poetry, he was a pretty important political figure, a Communist who spent many years in exile. Even despite being criminalized during a dictatorship prior to Pinochet’s, communists in Chile have historically been a lot more mainstream than socialists. Today, it’s reversed, but in Neruda’s time (and, i think, this is echoed today among Chilean university movements) communists were the ones who made alliances and compromised more, for better or for worse, while socialists were the bottle breakers. Pablo Neruda was no bottle breaker, he was a diplomat who befriended a number artistic greats, and often appeared alongside Salvadore Allende during Chile’s belle epoque (osea, would-be “belle” if it weren’t for CIA-sponsored strikes designed to make it look like Allende couldn’t take care of his country).

Anyway, Chilean communism comes from worker movements in the pampa, mining flats in the harsh Atacama Desert in the north of Chile, and pre-date the Bolshevik revolution in Russia. When researching for the film Deserted Memory, we found that Pablo Neruda wrote a book/essay about his journeys through the when running for senator of the Tarapacá region. He witnessed first hand the horrendous conditions of the workers, and wrote about it.

Mark Eisner, director of the upcoming Pablo Neruda documentary, was an incredible help rounding up the troops for funding the Chacabuco Project, our production effort for Deserted Memory, a DVD soon to be released, which deals in part with the history of workers movements in the north.

The first cut of Eisner’s upcoming Pablo Neruda film was lauded as a “fine documentary” by the San Francisco Chronicle, and was screened to a packed house in SF three years ago. Now it’s rounding up funds for a full scale film, and you can help by donating at all sort of levels, a few bucks or more if you like. Donate Now!

Mark is a scholar who spends much of his time translating Neruda’s poetry, and seems to be one of the more qualified people to create a film about Neruda. Regardless of whether or not Neruda overshadows other Chilean poets, he’s more than Chile - he’s an important poet for the world. And without his poetry, what reference point would superb Chilean antipoetry a la Nicanor Parra have?

So do your part by helping out a good work about an important cultural icon, someone who’s inspired and influenced a generation of poets and who has made a lasting impression on the world’s artistic and political discourse.

Donate now.

-Kinnari

This movie revolves around the Indian army and a sensitive, high profile court martial. Siddhant chaudary (rahul bose) is a son of a brigadier who died on the battlefield. He himself is an army lawyer. His close friend akash kapoor (jaaved jaaferi) and he are always together, they are like family. AK aka akash kapoor is posted as the prosecution lawyer for the court martial of javed khan a soldier of the army is accused of murdering his fellow officer rathod. Javed is keeping mum he doesn’t want to speak about the incident. Sid wants to go with AK to shrinagar where he is posted finally, he gets to go with AK but as defence lawyer to javed. He is surprised to be employed as javed’s defence lawyer. He doesn’t want to do it but AK tells him that the case is a open and shut case and that he just has to come to the court and announce javed as ‘guilty’ that is what Sid had planned to do. When they finally reached Jammu he meets an aspiring journalist kavya shastri (minissha lamba) who knocks some sense into him which makes him think about the case and deal it in a fair manner. She accompanies him and helps him in fighting the case. During this a strong bond is formed they become very good friends. Sid does everything a lawyer has to do for his client (javed) and gets to know the involvement of a higher authority who is brigadier Pratap who is most respectable in his profession. He you can comprehend is a man whose lines shouldn’t be crossed. Rathod the victim was his ‘blue eyed boy’. This is great as to pratap (kay kay menon) wants javed to be hanged. Occupied in helping Sid, kavya gets herself to trouble that she is put behind bars. Sid does not know what to do as all witness’s are against him and javed  has chosen to keep mum about the incident. Nobody is of help to him so he chooses to ask brigadier to step into the witness box and answer his questions. Brigadier is a difficult man and accepts it this makes big news that the brigadier is stepping inside witness box. Sid grabs this opportunity and makes the brigadier speak and confess his crimes. The dawn appears to say that the brigadier is a mass murderer as to take revenge against what had once happened to his family. He is taken into custody and through this journey of making right_ right Sid discovers himself. Now he knows what the true meaning of ‘Shaurya’ is.

The movie is very realistic made on real facts and this movie shares light to what had happened in each one’s life. This movie showcases that sometimes even right has to be justified as being right and carrying out this deed fairly and fighting for one’s respect is what that is actually called ‘shaurya’

This movie speaks volumes as to what can happen in one’s life and how we can discover oneself, truth and loyalty through a tough journey. Hope this movie makes people open their eyes and accept the truth around them and not be blind about it.

What a piece of work by all actors a serious movie and very good eye opener for common man.

The story of Urdu begins many centuries before the arrival of the language itself. It starts with the break away from Sanskrit with Gautam Buddh and Mahavir Jain using Pali and the Prakrits -the languages of the people leading to the birth of  Gujrati, Sindhi, Punjabi, Braj, Avadhi, Maghdi, Maithli, Bangla and Khari Boli in the 11^th century

The arrival of the Sufis, Central Asian Armies and large number of traders in the next 100 years brought in new technologies, new crafts, new languages and scripts and all these began to combine with their South Asian Counterparts to create new vocabularies of Music, Attire, Architecture and Creative Expression. All this took place at the Shrines of the Sufis, in Army Camps, in the Bazars and the Sarais

The shifting of the Capital from Delhi to Devgiri led to the spread of Hindavi or Dehlvi or Zaban-E-Delhi to the Deccan where it gradually developed into Dakini under the patronage of the Qutub Shahi and Adil Shahi Rulers and reached back to Delhi as Rekhta around 1705. From the beginning of the 18^th Century, Rekhta grew into Urdu, that became the language of the Royal Fermaans of Bahadur Shah, the Ishtihaars of the rebels of 1857. Through the great Urdu poets (Meer and Sauda and later through Ghalib  Zauq, Anees, Dabeer , Nazeer and Insha) it came to be established as the literary language of the North.

In the next 100 years Urdu led the progressive movement in India through Jafari, Majrooh, Kaifi, Firaq, Faiz, Josh, Bedi, Krishan Chandar, Ram Lal and others. It was again the same language born of the coming together of diverse cultures that rose up in protest against the senselessness of war and of the division of India.

This 4 part documentary which includes the Ghazals of Quli Qutub Shah, Meer Taqi Meer, Mirza Ghalib  and Faiz Ahmed Faiz will be shown – Part 1 & 2 6 to 7 pm, tea 7 to 7.15, Parts 3 & 4 7.15 to 8.15pm.

Sohail Hashmi is a former Director of Leap Years - a Creative Activity Centre for Children, a founding trustee of SAHMAT and a producer of documentary films.  He has also been involved in scripting and producing a 9 part series on Pioneers of Women’s Education in India and a 5 part series Shehernama on the history of Shahjahanabad. He has recently scripted 6 half hour documentaries on the real life stories of 6 rural women and their struggles to become literate and self reliant. Sohail writes a regular column on the lesser known monuments of Delhi and its history in ‘Landscape’ and blogs irregularly, on issues of culture and communalism. He organizes heritage walks and loves to cook and talk about food.

Researched and Scripted by Sohail Hashmi
Directed by Subhash Kapoor
Ghazals composed by Shubha Mudgal & Dr. Aneesh Pradhan and sung by Shubha Mudgal
Produced by Meka Films and Kaamna Prasad
For Public Diplomacy Division Ministry of External Affairs Govt. of India

_ಫೀನಿಕ್ಸ್

ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಅತೀ ಶ್ರೇಷ್ಟ ಚಿತ್ರ ನಿದರ್ೆಶಕರ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹುಶ್ರೇಷ್ಟರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಕಿರ ಕುರಸಾವ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಏಷ್ಯಾದ ಕಲೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ರಾಜಕೀಯ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ರಾಯಭಾರಿಯಂತೆಯೂ ಕುರಸಾವ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟು ಆಳವಾದ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕುರಸಾವ, ಇಡೀ ಏಷ್ಯಾದ ಮೂಲಪ್ರವರ್ತಕರ ನೀರು ಕುಡಿದು ಬೆಳೆದವರು.
ನಾನು ರಾಶೋಮಾನ್ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಕುರಸಾವನ ಬೇರೆ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತು ಅಪ್ರಸ್ತುತವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಡೊಂದರೊಳಗೆ ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮಡದಿಯನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರ ಹಾಗೂ ಅದೇ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಡಕಾಯಿತನೊಬ್ಬ ಸೈನಿಕನನ್ನು ಮಣಿಸಿ, ಆತನ ಮಡದಿಯನ್ನು ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಸಗಿರುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಸೈನಿಕನ ಕೊಲೆ ಸಂಭವಿಸಿರುತ್ತದೆ.

ಆತನನ್ನು ಕೊಂದವರಾರು ಎಂದು ಆತನ ಸಾವಿನ ಸುತ್ತ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಘಟನೆಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತ ಹೋಗುವುದಾದರೆ, ಆ ಸೈನಿಕನ ರೂಪಸಿ ಹೆಂಡತಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ತಾನು ಕೊಂದದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆ ಕೊಡುವ ಕಾರಣ ಒಬ್ಬ ಡಕಾಯಿತನೊಬ್ಬನಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಬಾಕುವಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕೊಂದು ಹಾಕಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಡಕಾಯಿತನನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೊಳಪಡಿಸಲಾಗಿ, ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅವನ ಹೋರಾಟದ ನಡುವೆ ಅವನು ಸತ್ತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದರ ನಡುವೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳಲು ಸತ್ತ ಸೈನಿಕನ ದೆವ್ವವೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಡಕಾಯಿತನಿಂದ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೊಳಗಾದ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿ, ಡಕಾಯಿತನ ಹಿಂದೆ ಹೊರಟು, ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಡಕಾಯಿತನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನಿಂದ ಕೊಲೆಯಾಗಲು ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನಾನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

ಇದಲ್ಲದೆ ಹಾಳುಗುಡಿಯೊಂದರೊಳಗೆ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡೆನೆಂದು ಹೇಳುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾದ ಮರ ಕಡಿಯುವವನೊಬ್ಬ ಹೇಳುವ ಮಾತು ಹೀಗಿದೆ: ಡಕಾಯಿತ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಆ ಸೈನಿಕನನ್ನು ಕೊಂದನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇದೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮಾತಿಗೆ, ಹಾಗಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ವಜ್ರಖಚಿತ ಖಡ್ಗ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬ ದಾರಿಹೋಕನೊಬ್ಬನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮರ ಕಡಿಯುವವ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ವಿಷಯ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
ಇವಿಷ್ಟು ಘಟನೆ ಒಂದು ಕಾಡೊಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಂತೂ ಸತ್ಯವಾದರೂ ಸೈನಿಕನನ್ನು ಕೊಂದವರಾರು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಸುತ್ತ ಬೆಳೆಯಬಹುದಾದ ಈ ಕತೆ ಅದರ ಬದಲು ಸೈನಿಕನ ಸಾವಿನ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಯ ಆತ್ಯಂತಿಕತೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ವಜ್ರಖಚಿತ ಖಡ್ಗಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಕೊಲೆ ನಡೆದಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಸುಳಿಯದಂತೆ ಸಾಕ್ಷೀದಾರರು ನಾವೇ ಕೊಂದಿದ್ದೆಂದು ಬೇರೆಬೇರೆ ಕತೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ನಂಬಿಸಿಬಿಡಬಹುದಾದರೆ, ರಾಶೋಮಾನ್ ಚಿತ್ರ ಒಂದು ಇಂಡಿಯಾದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರ ಸಾಮಾಜಿಕ ತೆಳು ಕತೆಯೊಂದರ ಛಾಯೆಯಂತೆ ಬದಲಾಗಿ ಪೇಲವವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಅಕಿರ ಕುರಸಾವನ ಈ ಅಂತ್ಯವಿರದ ಶೋಧನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಬೇಕಾದಲ್ಲಿ, ಅಂದಿನ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಅಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಜಪಾನ್ ಒಂದು ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡ ದೇಶ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೂ ಝéೆನ್ಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಟ್ಟುವಂಥ ಮತ್ತು ಗುಟ್ಟು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಂತದಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ತಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರುವ ಆ ಚಿತ್ರದಾಚೆ ಇರುವ ಸತ್ಯ ಇಡೀ ಜಪಾನ್ನ ಅಂದಿನ ಇತಿಹಾಸದ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಚಿತ್ರ ಬಂದಾಗ ಆಗಿನ್ನೂ ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಸೋತ ಜಪಾನ್ನ ಇಡಿಯಾಗಿ ರಾಶೋಮಾನ್ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಹಿಡಿದಿದೆ. ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂರ್ಖತನ, ಅತೀ ಆಸೆಬುರುಕುತನ ಮತ್ತು ಬಲ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ಪೆದ್ದುತನ ಜಪಾನ್ನ್ನು ಆಳ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ತುಳಿದು ಹಾಕಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಸವರ್ಾಧಿಕಾರಿಗೂ ಈ ಮೇಲಿನ ನಾಲ್ಕು ಗುಣಗಳೇ ಅವನನ್ನು ರೂಪಿಸಿರುತ್ತದೆ.
ಇತಿಹಾಸದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಗಟಿನಂತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಅಕಿರ ಕುರಸಾವ ತನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Children of a lesser god

PRASHANTH G.N.

Courtesy: THe Hindu

  
INSPIRED Amudhan got into documentary making after watching films by Anand Patwardhan, K.P. Sasi, Challam Bennurkar, Deepa Dhanraj and others PHOTO: V. SREENIVASA MURTHY

 Films can bring about mobilisations on a range of social and political issues and the mobilisations can give effect to policy changes that could help create better living conditions. In certain other cases, films could help in getting civil society or the State to recognise that certain livelihoods are sub-human and need to be abolished in which case film would have made a contribution to a dignified public life. R.P. Amudhan’s films head in this direction. They are so graphic in the way they address issues that there is not much left to ask after viewing. Amudhan, a documentary filmmaker from Madurai, screened three films here at a programme organised by Pedestrian Pictures last week.

The films screened were Shit, Vande Mataram — a Shit Version and Notes From The Crematorium. The titles themselves are graphic and so are the films. The first two are about manual scavenging, most of us would not know is still an official job in 21st century India, and the third is about running a manual crematorium. Shit captures manual scavenging through the experience of Madurai Municipal Corporation worker Mariammal. The camera literally follows her on her work early morning. Mariammal has to clean a whole road of shit. She puts powder on it for it to dry, scrapes it using boards, fills it in a bucket and carries it on her head to deposit it in a van. Mariammal cleans shit barefoot because it is difficult to wash her slippers later. She gets Rs. 3,000 per month as salary for this work. “I do this work with a lot of frustration. It is only because I don’t get as much money with other work,” Mariammal states. Even a “job” like this is coveted and she, like many others will not easily budge until there’s another dignified job.

The film resulted in three things: the commissioner of Madurai Municipal Corporation did not get a promotion; the film has been taken up in political campaigns against manual scavenging by the political party Adi Tamila Pervai all over Tamil Nadu; municipal authorities help