Unit Novel, Research
Day 1
VSC: Student will demonstrate the ability to compose in a variety of modes by developing content employing specific forms, and selecting language appropriate for a particular reason

Indicator 2.3
Students will locate, retrieve, and use information from various sources to accomplish a purpose.

Objective
2.3.2  Students will use a variety of information retrieval sources to obtain information on a topic
2.3.3  Students will use a systematic process for recording, documenting, and organizing information

Scaffolding the objective:
• use a systematic process for recording and documenting information
• practice writing paraphrases and summaries
• demonstrate good note-taking skills and strategies

Materials: Handout of appropriate site, computers, Night, notecards, paper, journal, magazines

Lesson objective: Students will gather information on a give topic from various sources and record the information in a systematic way. Students will use paraphrasing and summarization skills.

I do-
• Brainstorm a list of questions I want to answer about an author or book.
• Using an electronic source demonstrate finding answers
• Show how to record facts using note cards-cut and paste, paraphrasing, and summary

We do-
• Do the above steps using the second paragraph on the source makes sure to work on paraphrasing/summarizing

Assessment will be discuss and questions

You do-
• Try given a list of sources that can be used.
• Have students find two sources on their own to demonstrate ability to search

Assessment- ability to find answers to questions

We do-
• group composes piece about what we think about the person and what questions we still have unanswered.

Formal Assessment
Students will turn in their charts, note cards or pages

Closure
• Summarizing something you learned about Elie Weisel.

Day 2

VSC: 1
1.2-
Students will access prior knowledge about the events within a novel. Students will discuss and learn new information that will complete a pre reading set of information about the events in the novel and the people.

I do-
• KWLS chart fill on giant post it
•a lecture for background content about holocaust 20 minute
• students willtake notes

You do-
•Fill out chart what you still want to know
• What I learned

Assessment- notes taken and ability to fill out what did I learn

Wedo-
• discuss what the research and lecture have presented
• Brainstorm questions we want answered by book

Prereading:
Vocabulary for chapter
waiflike, humbly, encumbered, insignificant, timidity, profoundly, cabbala, venture, perilous, insistence, indulgently, depotees, emigration, liquidate, billeted, decree, prominent, marveled, anguish, expounding, preminonition, haggard,
During reading vocabulary
context clues: unsentimental, cultured
connotation- slaughtered

Final Solution

Prejudice

scapegoating

ghettos

beadle

kappo

genocide

Talmud

Synagogue

Anti-Semitic

Transylvania

perpetrator

vicitm

bystander

DURING THE SUMMER OF 1982, IN THE WAKE OF A PRESIDENTIAL DIRECTIVE, MARINES WENT ASHORE AT BEIRUT, LEBANON. FIFTEEN MONTHS LATER, ON 23 OCTOBER 1983, EXTREMISTS STRUCK THE FIRST MAJOR BLOW AGAINST AMERICAN FORCES - STARTING THIS LONG WAR ON TERRORISM. ON THAT SUNDAY MORNING, A SUICIDE BOMBER DROVE AN EXPLOSIVE-LADEN TRUCK INTO THE HEADQUARTERS OF BATTALION LANDING TEAM 1/8, DESTROYING THE BUILDING AND KILLING 241 MARINES AND CORPSMEN.

EXTREMISTS HAVE ATTACKED OUR NATION, AT HOME AND ABROAD, NUMEROUS TIMES SINCE THAT FATEFUL DAY IN BEIRUT. THEIR AIM HAS ALWAYS BEEN THE SAME - TO KILL AS MANY INNOCENT AMERICANS AS POSSIBLE. THE ATTACKS OF 11 SEPTEMBER 2001 CHANGED OUR NATION FOREVER, AND OUR PRESIDENT HAS RESOLVED THAT THIS NATION WILL NOT STAND IDLE WHILE MURDEROUS TERRORISTS PLOT THEIR NEXT STRIKE. MARINES WILL CONTINUE TO TAKE THE FIGHT TO THE ENEMY - HITTING THEM ON THEIR OWN TURF, CRUSHING THEM WHEN THEY SHOW THEMSELVES, AND FINDING THEM WHERE THEY HIDE.

ONLY A FEW AMERICANS CHOOSE THE DANGEROUS, BUT NECESSARY, WORK OF FIGHTING OUR NATION’S ENEMIES. WHEN OUR CHAPTER OF HISTORY IS WRITTEN, IT WILL BE A SAGA OF A SELFLESS GENERATION OF MARINES WHO WERE WILLING TO STAND UP AND FIGHT FOR OUR NATION; TO DEFEND THOSE WHO COULD NOT DEFEND THEMSELVES; TO THRIVE ON THE HARDSHIP AND SACRIFICE EXPECTED OF AN ELITE WARRIOR CLASS; TO MARCH TO THE SOUND OF THE GUNS; AND TO ABLY SHOULDER THE LEGACY OF THOSE MARINES WHO HAVE GONE BEFORE.

ON OUR 233RD BIRTHDAY, FIRST REMEMBER THOSE WHO HAVE SERVED AND THOSE “ANGELS” WHO HAVE FALLEN - OUR REPUTATION WAS BUILT ON THEIR SACRIFICES. REMEMBER OUR FAMILIES; THEY ARE THE UNSUNG HEROES WHOSE SUPPORT AND DEDICATION ALLOW US TO ANSWER OUR NATION’S CALL. FINALLY, TO ALL MARINES AND SAILORS, KNOW THAT I AM PROUD OF YOU AND WHAT YOU DO. YOUR SUCCESSES ON THE BATTLEFIELD HAVE ONLY ADDED TO OUR ILLUSTRIOUS HISTORY. GENERAL VICTOR H. “BRUTE” KRULAK SAID IT BEST WHEN HE WROTE, “… THE UNITED STATES DOES NOT NEED A MARINE CORPS … THE UNITED STATES WANTS A MARINE CORPS.” YOUR ACTIONS, IN IRAQ AND AFGHANISTAN, AND ACROSS THE GLOBE, ARE AT THE CORE OF WHY
AMERICA LOVES HER MARINES.

HAPPY BIRTHDAY, MARINES AND SEMPER FIDELIS!
JAMES T. CONWAY
GENERAL, U.S. MARINE CORPS
COMMANDANT OF THE MARINE CORPS

Vuoden 2008 kuntavaaleissa testattu sähköinen äänestystapa ei toiminutkaan moitteitta - Vihdissä jäi häiriön vuoksi antamatta 122 ääntä, Kauniaisissa 61 ja Karkkilassa 49 ääntä. Tapahtuma on herättänyt suurta keskustelua ja saanut erityisesti vasemmistopopulistiset tahot varpailleen.

Mikä sitten meni mönkään? Testauksessa ei ollut vikaa, vaikka se olisikin voitu toteuttaa laajemmassa skaalassa. Oikeusministeri Braxin mukaan systeemi testattiin moneen otteeseen (1). Eikä vika edes johtunut teknisistä ongelmista, sillä tekniikka toimi moitteitta.

Syynä oli pikemminkin ihmisten sokeus ja kykenemättömyys ymmärtää uusia asioita ja hyödyntää lukutaitoa. Seinällä oli lukenut selvällä suomen kielellä ohjeet, mutta siitäkään huolimatta osa ei ole tajunnut painaa OK-nappia. Tällaisenko takia vaalit pitää uusia? Sama kuin vaalit uusittaisiin siitä syystä, että joku älyllisesti vajavainen kirjoittaa ehdokasnumeron sijasta nimen.

Vasemmistonuoret päättivät käyttää tilannetta hyväksi ja suoltaa tapansa mukaan lokaa ”liian oikeistolaisten” vihreiden niskaan. Järjestön puheenjohtaja Jussi Saramo vaatii jopa Braxin eroa (2)!

Vasemmistonuoret vaativat myös koko sähköisen äänestyksen lakkauttamista tämän ”fataalisen epäonnistumisen” takia (3). Kuten jo aiemmin totesin, ei vika ollut laitteistossa Informaatio olisi toki voinut olla kattavampaa, mutta silti vasemmistonuorten ehdotus kuulostaa varsin radikaalilta, kun katsotaan kohun syitä.

En myöskään tajua miksi tällainen yksittäinen tapaus olisi este uudistukselle, joka helpottaisi äänestämistä ja saattaisi lisätä äänestysintoa. Saihan äänestystapa paljon kehujakin (4)! Miksei mokia voisi korjata ensi vaaleihin mennessä, kun kyse on vain pienistä detaljeista? Sama kuin demokratia olisi aikoinaan hylätty ensimmäisen epäonnistumisensa jälkeen.

Mitään uuttahan tämä ei vasemmistonuorilta tai vasemmistoliittolaisilta ole, skenaario on nähty aiemminkin. Onhan se osa puolueen ja järjestön vaalistrategiaa: suolletaan maksimaalinen määrä roskaa muiden niskaan, oli se aiheellista tai ei, ja koetetaan korvata sillä oma tehoton kampanjointi ja erittäin huono vaalitulos. Pääpiirteiltään strategia muistuttaa hyvin pitkälti Bushin hallinnon vastaavaa: kun sisäpolitiikka ei toimi käännetään kansan katseet ulkopolitiikkaan.

Ei mitään uuta itärintamalta.

N. 233

€ 1,10

(salva l’immagine per vederla ingrandita)

Vale-tudo para que o Vasco não caia para a Segunda Divisão

Torcedores do Vasco começam a se mobilizar no campo da fé pela permanência do time na Primeira Divisão.

Neste sábado, às 17 horas, uma missa em intenção ao Gigante da Colina será realizada na Igreja de São Januário e Santo Agostinho, na Rua São Januário, 233.

Setelah turun dari bis nanti, periksa kembali barang bawaan, jangan ada yg tertinggal!!

Kemudian cari angkot yg mobilny kijang bertuliskan CICAHEUM-CIROYOM berwarna hijau strip orange, bilang ke supirny ‘simpang mang ya’ àmaksudny simpang dago, yg ada McD.ny ntu,,

Naik deh ke angkot ntu, trus liatin tuh jalanny,, ntar klo dah ngelewatin unpad dipatiukur, siap” tuh yak,, naah, ntar klo dah ktemu per4an yg ada lampu merahny (simpang dago), turun dari angkot,, jgn lupa bayar!! =P hee, klo ngak salah 2000 dulu, skrg mungkin naik 2500-3000 rupiah,,

Naah, klo dah di simpang dah hapal laah yak,, mo jalan kaki ke rumah juga bisa seh, asal masih kuat,, hehee… klo mo naik angkot, setelah turun dari angkot cicaheum-ciroyom tadi, naik laah angkot KALAPA-DAGO (warna hijau) atau RIUNG-DAGO (warna putih) di lampumerah tempat turun dari angkot cicaheum tadi,, jadi klo dari arah dipatiukur (DU), di lampumerah simpang ntu ntar harus belok kanan, naek ke arah atas,,

Trus jgn meleng tuh klo dah naek angkotny, soalny rumah Dago 233 ngak terlalu jauh,, stelah liat kantor telkomsel di kanan dan/ atau kantor kereta api di kiri (arah ke atas), bilang ‘kiri mang!’ trus bayar deeh 1000 cukup, deket ini,, lalu masuk ke gang agak gede, ada tulisan ‘percetakan kompak’ gitu, jalan ajah dikit,, ntar setelah pagar besi besar, tengok rumah pertama kanan yang pager ijo,, trus buka gerbangny, pencet bel deeh di bawah meteran PLN,, hehee

Welcome aboard…

Berikut ini diagram alir dan gambar angkotny:

When a misconception mislead the Masses. . .

Ah, Alliteration. An entirely enthralling endeavor to encourage the elusive entity one would call a citizen. Alright, that was not all in e’s and m’s but it gave the beginning to this a little more of a lighter feel.

It didn’t? Well! You can’t blame a girl for trying!

Reading over the great many editions of It’s Pop! over the past many weeks, I’ve become more and more disappointed in the turn out in the Melbourne Editions. Although, in doing so I was pointing the finger straight back at myself as I have also not been throwing in an article every once in a while to keep myself remembered. After all, not everyone has the joy of reading all the city Editions and could jump over to Amsterdam where the majority of my articles have recently been published., nor to Singapore or other editions.

Although, I have submitted a grand total of none, nadda, zilch, zero, zip over the past 3 or so odd editions. And frankly, although I have had the words on the tip of my tongue, I have not had the time to enlighten the world of what has been happening in the life of Pien. But then Alton would just smack me over the head and get over myself. There is always time to write an article, and I was just being lazy. Reluctant, I agree. I was being lazy. Although it did not save him a few additional bruises for hitting me in the first place.

However, the problem did not fall into my lap as the sole person not submitting into the once ’shining example’ of It’s Pop!, oh no. It seems that a large slue of us, (Alton, Jimmy, Ida) and a great many others have retracted their pens in a need to give up on the Edition. Now, here is where the misconception (that I have seen) has come in and left it completely in the dust along with Belgrade’s City Hall.

“It’s all the Editor’s fault.”

Unison it would cry at me and my first, and only, thought on the matter boiled down to one very simple response: “So?”

There is a delicately fine line between being appreciated and writing for the hell of of it. One could assume that an Editor, who writes like the gods, does not need his regular writers to fill up his edition. Yet, as the weeks have shown, he can’t. Is that because he has a massive ego? Perhaps, but I doubt it compares to my daily dose of Jimmy. Does he appreciate his writers? I very much think he does, but has just had a very poor way of expressing this. But what of all the hype about being the ‘better’ edition?

Now, that is a bunch of hullabaloo that I have ever heard! Great Editions are the ones that have had the heart of the “Masses” poured into them through enthusiasm and fairly well maintained grammatically correct submissions. For an example, I would say that of late Isa Birnie’s themes week to week have certainly showed that a little positive encouragement can bring a smaller Edition into a mountain of written gold. I personally feel that the same could be said about the Melbourne Edition.

If you want to knock it around in your articles saying that ‘it used to be so great’, why not add your voice to Scott’s and all the fine writers there and stop bitching about it? Enough is enough.

When a little luck travels a long way . . .

The last time I left you, my fair and wonderful readers, I was methodically working a little Pia-Charm around every hotel in Amsterdam in a praying hope to find a willing donor to sedate my need for a little helpless love and affection. I’ll admit it was not the most noble or even moral way to get a child –and hanging around a street corner was not an option!– but it was a practical bit of logic that inevitable failed me. My short little baby-making window expired leaving me hopping a plane to Berlin to join my band mates for our highly anticipated appearance feeling truly abysmal over my failure.

I was SO not in the mood to be all cheery!

Although I met a few great guys, like Önal Benham, and even received a few offers for my next time around I was still left with an empty oven and a heavy heart. Mum was working so she wasn’t even able to send me off like she usually does –though we shared a good pint of ice cream the day before. What I had not expected was for a bad start for a tour to change so very drastically.

It started off with something small. Instead of having to play catch-up with the crew, Phil was ever the sweetie and was standing there waiting for me on the other side of customs. He then swept me to the hotel where Madison, my other band mate, joined us for a light lunch before we take the Berlin stage for the biggest show on our tour. That positive vibe that I always get before a show was starting to over-ride the butterflies of nerves and prior disappointment as I grew excited.

Although, on a grand scale of things, it was only a below average show it was a break through for such a small barely known group such as us. It was elating and a perfect kick start to our tour. The curtains close and after packing up the cello and drums, we start to head out of the club towards the hotel when a silhouetted figure stood outside the door. One that I had not expected to see at all.

Down on one knee with a sparkling silver engagement ring in hand, was Jules Das proposing to me only after briefing offering to help me conceive. Floored by this man’s initiative to not only propose and ‘do right by me’ when it comes to parenting, but to then fly a few hundred miles to Berlin just to propose. . . after only meeting me barely a week ago. There was only one logical answer that I could possibly give him:

“Are You Nuts?!”

At this point, something really needs to be said about putting yourself out there. Walking around with my bra straps showing was really out of character for me. I like my modest sensibly styled clothes. It was an experiment and although it had not yielded the results I initially intended to gain, somehow there was an unexpected side effect to my little jaunts in the Amsterdam Hotels. Yet because I stepped out of my comfort zone, I met him. He was taking a chance on me, should I not at least do the same?

Maybe it was lust at first site, but at least something good came of my little experiencing. Here I thought I would pay dearly for my little stunt, and somehow the stars decided to bring me a little fortune in the form of a Tsar of Heavy Metal. Talk about a life changing experience. Thank Kobe for Aphrodisiacs!

Did a too-quickly cocked gun upset the newly achieved balance in Amsterdam?

As a rule I avoid political pieces. Too often they are taken further than they should be, however I feel that at a time such as this I need to speak up. It is the growing concern that leaves me unsettled at night and a deeper sense of foreboding –especially after seeing the degrading of Belgrade, Toronto and Shanghai. Although it could be due to the -too many- rants on behalf of Jimmy, but I could have sworn that I didn’t care about these things.

Apparently I was wrong.

I’m sitting here reading the different headlines of the daily columns with a growing concern for home well-loved hometown. Although I am excited to see the newer music culture developing in Seattle; seeing the “I’m Moving!” from not only our beloved hardworking Mayor, Joost Huijsmans, but also from a great deal of others who just so happen to play a rather important role in the Amsterdam political ring was mildly upsetting. In addition to these memorable role-models skipping town I am watching the Mayor Elections with barely so much as a blink on the page.

Concerned? Just a little!

Why Seattle? Why now? Would it not have been a better idea to ensure the safety of Amsterdam then hop a plane and drastically change your internal time-zone then to suffer from jet lag and have a few thousand people left completely in shock? Especially with the ordeal in Belgrade, would this not make a few people panic? I’ll admit I am not panicking– yet, but that growing concern is certainly putting a damper on my mood.

Now don’t think I am pointing fingers over this. I’m no Alton or Jimmy when it comes to these matters, however I am disappointed at the foresight in this new turn of events. I would like to say thank you to Hugh Hart for taking a step forward. Should you make it through the running you will have big shoes to fill, for which I do not envy you for.

Now I think it is time to hit up the nearest temple. Here is hoping that a few prayers and time spent with Kobe will ease my troubling mind. After all, what else could I do? Write about it?

Turning tables on that jealousy streak. . .

–Ring–

“Ida! Ida! IDA!” Squealing excitingly into the phone, I could not be any quieter than Alton’s cries.

“Wha- Do you know what time it is?” The sleepy voice over the phone murmured into the phone. After doing a quick count in my head I realized my first mistake of the day. I woke the poor girl up at 3 am after she just finished a concert the night before.

“Aw, gee, I’m sorry Ida. I was just so excited. I can call back if you want.”

“No, don’t worry about it. I’m up now.”

“Really, if you want to go back to bed. . .”

“What’s up, Pia?”

“I’m getting married!”

“WHAT!”

I could have sworn there was a thump of a body on the floor over the phone, or she dropped it. I waited, a huge grin plastered on my face.

“Wow! I mean, Wow! Congratulations. Who’s the lucky guy?”

“You know, I like how you said it better then Jim. He said unfortunate instead of lucky.”

“That’s Jimmy for you.” There was a shrug over the phone. (Don’t ask how I know this, it was just in the sound over the phone. I don’t know, just keep reading!)

“His name is Jules Das. I met him in Amsterdam. . . about a week ago.” The last was a little quieter, but my dear friend’s hearing was not asleep.

“A week? Are you insane?”

“Heh, that is what I asked him.” –Really loud, no less– “But he’s really sweet. He already has a wife but she is so busy with her family that he seemed really lonely. Remember my little experiment in the hotels in Ams? He was one of the returned winks and offered to help me have a baby.”

“Sounds kinda shady to me.”

“. . . So while we were in Berlin, which was our best show ever by the way, I got off stage and there he was with a ring and everything! I couldn’t believe it! Not only that but he was so sweet about it and told me of his wife who also called me and welcomed me to their massively crazy family!”

“. . .Interesting.”

“He’s just so sweet! More than what I wanted. Sure, I was jealous over you having Royce with Jimmy and it made me feel lonely, but Jules just makes the world a little brighter. I don’t even feel the need to have a child because I have him to keep me happy.”

“Wow,” the voice was wistful. I paused, suddenly a little concerned for Ida Gallant - my unshakable rock of a friend.

“Everything okay? Ida?”

“I’m fine. He sounds just perfect for you.”

“You still sound sad.”

“Well. . .”

“Ida?”

“You are just very lucky, finding a guy like Jules. I’m very happy for you, really I am. I’ve been trying for years to find someone sweet to talk to. A husband that I can have a good relationship with.”

“Aw, i’m sorry Ida. At least you have Royce.”

“Yes,” –I could hear the soft smile behind her tone and it made me feel moderately better– “But it’s not the same, you know?”

“Yeah. You will find someone really special one day. I believe you will. Everything happens for a reason, right? If it’s written in the stars not even old St. Kobe can keep you from your man!”

“Thanks Pien.”

“Any time, Ida. Chin up! You have a baby and I’m getting married. Maybe you will meet a man at my wedding. I’m sure Jules has a ton of single friends!”

“Sounds great! I’ll be sure to mark it on my calender.”

“Excellent. You should go back to bed. Sorry again for waking you up.”

“Don’t worry about it. And congrats again, Pien!”

“Thanks!”

–Click–

Montamos o primeiro micro aqui em nosso projeto, a partir de 3 outros que estavam abandonados. Vejam a configuração dele:

Processador MMX 233 MHz / Memória RAM 64 Mb
HD IDE 3 Gb / Placas de Rede e Vídeo Offboard
Drive Gravador de CD LG 48×16x48 / Drive de Disquete
Mouse serial / Teclado DIMM / Monitor LG StudioWorks 15″
Sistema Operacional rodando: Damn Small Linux

Primeiro, foi feita uma tentativa de formatação com o Xubuntu 6.10, porém o instalador travou várias vezes, então concluímos que tenha sido por insuficiência de memória RAM. Pesquisamos um outro sistema mais adequado ao hardware e encontramos o Damn Small Linux 4.3.

“Damn Small Linux é um pequeno LiveCD com apenas 50MB que nasceu de um experimento para comprovar quantos pacotes cabiam em um espaço reduzido e com uma aparência mais amigável possível.

Seu funcionamento é ótimo, baseado em knoppix, (debian), usa fluxbox como gerenciador gráfico e é especialmente recomendado para ser usado em qualquer PC, por mais velho e desprovido de hardware que seja.

Possibilita tanto sua utilização direto do cd, como também sua instalação em um pendrive ou HD.” (http://comunidade-linuxnarede.eti.br/modules/news/article.php?storyid=344)

Com 5 gabinetes vazios sob um madeirite, montamos uma mesa para esse computador. É uma ótima solução enquanto não tivermos uma mesa mais apropriada, pois os gabinetes estão em bom estado de uso, somente aguardando novas peças chegarem.
Se vc ficou tentando entender como é que fizemos uma mesa com 5 gabinetes e não 4, vou explicar. Foram 2 colunas paralelas, feitas com 2 gabinetes cada. Entre eles, ao fundo, colocamos um gabinete daqueles horizontais de bem antigamente (Itautec, que usava o disquetão, coisa de museu) para dar maior estabilidade à base da mesa. Desmontar este gabinete foi uma experiência inesquecível. O tamanho da placa-mãe, além do peso do disco rígido e da fonte…

(…)

Fizemos também um panfleto para a campanha de doações de computadores usados (Veja a imagem grande clicando aqui)

Vejam mais fotos no meu álbum de Metareciclagem no Orkut:
Meu álbum de Metareciclagem no Orkut

Envie um email: metarec.ba@gmail.com

Deixe um comentário aqui.

CODIGO: GP233

CURSO: Contabilidad de Costos y Presupuestos

CLICK AQUI PARA VER TODAS LAS EVALUACIONES

Samedi dernier (29 mars), après mes photos de la Métropolitaine, j’ai eu envie d’un tour de voiture, mais un peu en dehors de l’île de Montréal. Je me suis donc rendu du côté de Saint-Jean-sur-Richelieu, où j’ai pu croquer quelques poses de l’autoroute 35, aussi appelée Autoroute de la Vallée-des-Forts, en hommage non pas aux “gros bras” du coin, mais plutôt aux nombreux forts qui furent construits le long de la rivière Richelieu, et qui ont servi à nous défendre contre les américains, à une époque où nous n’étions pas très amis, eux et nous. Une petite visite de cette autoroute nous fait bien comprendre le sens du mot “décrépitude”.

On voit bien, ici, l’action du temps sur le béton. Il s’agit de murets installés pour soutenir le terre-plein central, à l’échangeur du boulevard Saint-Luc, soit la sortie 11. On voit très bien l’armature d’acier, et les résidus de béton, au sol, qui donnent l’effet d’un simple tas de gravier.

Sur l’A-35, direction sud, la sortie 11-E, qui mène à la route 233, en passant par le “viaduc à trou”. Vous vous souvenez, ce viaduc, qui a fait l’objet d’un reportage à TVA, et sur lequel j’avais écrit un billet. J’y reviendrai.

Un autre bout de muret, encore plus effrité que celui de la première pose. Celui-ci est la seule séparation entre les deux chaussées de l’autoroute. Il ne reste qu’un peu de béton au centre de cette section de muret, alors qu’aux deux extrémités, il n’y a que l’armature, toute nue.

Revoici donc notre fameux viaduc à trou. Évidemment, le trou n’y est plus. Mais il semble que le rapiéçage est plutôt grand, pour un trou de 30 centimètres par 35. En fait, de tels rapiéçages sont effectués régulièrement sur la plupart des structures surélevées du grand Montréal, et probablement ailleurs, au Québec. J’explique, approximativement, bien sûr, parce que je ne suis pas ingénieur, la procédure suivie pour réaliser ces rapiéçages dans cet autre billet.

Probablement un “naufragé” des travaux de rapiéçage du “viaduc à trou”, oublié sous la neige des dernières tempêtes. Un panneau qui indiquait la fin de la zone de travaux. À moins qu’il ne veuille nous aviser de la “fin” prochaine du viaduc lui-même?

De l’autre côté du Richelieu, toujours en direction sud, près du viaduc du boulevard d’Iberville, on voit le terrassement de ce qui semble être une bretelle de sortie,…

…et ici, celui d’une bretelle d’entrée. Dans les deux cas, il y a même un peu de gravier qui subsiste. Je ne sais pas à quoi servaient ces bretelles, mais une vue aérienne, avec le logiciel Google Maps, nous permet de voir que ces bretelles existent dans les deux directions, et sont relativement courtes. De plus, l’espace occupé, de chaque côté de l’autoroute, ne permet pas de croire qu’il s’agissait d’un poste de pesée pour camions lourds. Peut-être s’agissait-il d’anciennes haltes routières, et que le terrain ait été utilisé à d’autres fins, ne laissant que les bretelles. Mystère…

Dans la liste des projets routiers faisant partie du vaste plan de 2,7 milliards$ du MTQ pour l’année budgétaire 2008-2009, il est question de la construction de l’autoroute 35, entre la frontière américaine et Saint-Jean-sur-Richelieu. On peut y lire qu’une somme de 38,5 millions$, dont environ la moitié provenant du gouvernement fédéral, serait investie au cours de l’année. Une autre somme, d’environ 2 M$, sera investie pour de l’asphaltage, entre le chemin de fer et le chemin de la Grande-Ligne, à Saint-Jean-sur-Richelieu même. Espérons que dans l’enveloppe des travaux de reconstruction des viaducs du boulevard Saint-Luc, il y aura quelques montants pour refaire les murs de séparation des chaussées. Sinon, il ne restera plus que les armatures rouillées des anciens murets.

Pas besoin d’examiner très longtemps pour conclure que l’A-35 serait due pour une rénovation complète. Elle mériterait bien une nouvelle couche d’asphalte sur la quasi-totalité de sa longueur actuelle. La plupart de ses échangeurs datent d’une autre époque, et devraient être totalement repensés, y compris celui du “viaduc à trou”, et surtout celui de l’A-10, conçu de façon à ce que tous les utilisateurs mettent leur petit “trente-sous” dans les paniers des anciens postes de péage. Bref, comme diraient les agents d’immeubles, cette autoroute a “beaucoup de potentiel”.

Confira a nova versão em nosso novo site:

http://wow-bra.com/2008/03/wow-brasil-addons-pack-20

-Opções de Download

• [ Mirror 1 - RapidShare ] - Clique em Free, espere os segundos, digite o codigo e comece o download.
• [ Mirror 2 - UploadKing ] - Escolha mirror 1 ou 2, clique e baixe.

متن مصاحبه با حميد تقوايي در برنامه تلويزيوني “كارگران و يك دنياي بهتر“

شهلا دانشفر: دوست كارگري سوال كرده اند كه شما چرا اينقدر روي مجمع عمومي تاکيد ميکنيد؟ ايشان گفته اند روشن است كه مجمع عمومي مهم است اما خودبخود هرموقع اعتراضي هست تشکيل ميشود و بعد از پايان اعتراض هم تمام ميشود. شورا هم که الان نميشود تشکيل داد چراکه شورا براي دوره انقلاب است. بقول شما مجمع عمومي نکته پايه شوراست و الان که مسئله تشکل اينقدر حاد شده و الان که کارگران اينقدر در تلاش هستند تا تشکل خود را ايجاد کنند پاسخ شما به مسئله تشکل چي هست؟

حميد تقوايي: پاسخ ما يا سياست ما براي تشکل توده اي كارگران اساسش بر مجمع عمومي كارگران است. منظور ما هم از مجمع عمومي يک گردهمايي منظم در کارخانه و در مراکز توليدي است. چرا ما اينرا ميگوييم؟ خب، دلايل زيادي دارد و خود دوستمان هم گفتند که بر اهميتش واقفند. بنابراين من خيلي خلاصه اهميتش را ميگويم. نکته مهم در تشكيل مجمع عمومي اينست که مجمع عمومي قبل از هر چيزي تمامي کارگران را دخيل ميکند. در تصميم گيريهاي مربوط به مسائلي که در کارخانه پيش ميايد، در ارتباطاتي که براي حل مسائلشان از اعتصابات گرفته حتي تا رفتن به مذاکره و حتي تا فکر کردن به اينکه در محيط کار و زيستشان چطور بهم ياري کنند، همه اينها از نتايج مستقيم برپايي مجمع عمومي است. بنظر من نقطه قوت مجمع عمومي همين دخيل کردن تمامي توده کارگر در امور مبارزاتي و در امور کار و زندگيشان است. آنهم بطور روز مره و دائمي و منظم. نکته دومي كه مطرح كرديد ايتس كه تا چه حد مجمع عمومي علمي است. پاسخ اين هم هم در حرفهاي دوستمان كه بيان كرديد گفته شده بود. که بالاخره کارگران در بستر عمومي مبارزاتشان مجمع عمومي را تشکيل ميدهند. منتها بحث دوستمان سر اين است که ميگويند زماني که مبارزه تمام ميشود مجمع عمومي ادامه پيدا نميکند. و دقيقا تاکيد ما بر اينست که مجمع عمومي را بايد بطور منظم و براي هميشه تشکيل داد. نفس اينكه اين مجامع عمومي الان اتفاق ميافتد و هر روز هم دارد اتفاق ميافتد نشان ميدهد كه اين ايده اي نيست که کارگران از آن بيگانه باشند. مثلا اينجور نيست که اول بايد رفت و اساسنامه اش را نوشت و شرايطش را تعيين کرد و بعد هم کارگران را قانع کرد به اينکه بايد مجمع عمومي خودشان را براي مبارزه تشکيل دهند. بلکه اين يک تجربه شناخته شده کارگري است و کارگران در روند اعتراضات و مبارزه شان به تشکيل آن ميرسند. و اين را بايد نکته مثبت بحث ما دانست که اينکار امکانپذير و عملي است و در همان شرايط اختناق و شرايط امروزي بطور وسيع ميشود تشکيلش داد. امر مهم و کار مهم ما بايد اين باشد که به تشکل منظمي تبديلش کنيم که تمامي کارگران بتوانند آنرا تشکيل دهند. حقانيت و ضرورت و مطلوبيت مجمع عمومي بنظر من چيزي است که نيازي به اثبات ندارد و اينرا کارگران در هر سطح از تجربه اي که در محيط کار و مبارزه داشته باشند متوجه اين نکات هستند. بهمين خاطر بايد مطمئن بود كه اين ايده را ميشود اشاعه داد و حول همين ايده ميتوان کارگران را بسيج کرد و به برقراري مجمع عمومي منظم فراخواند.

 اما بحث ديگر اين دوستمان در مورد شوراست. دوستمان گفتند که شورا براي امروز نيست و براي شرايط انقلابي است. بنظرم شورا را متناسب ظرفيتها و مکانهاي مختلف مبارزه بايد ديد. شورا از نظر تشکيلاتي مثل مجمع عمومي نيست، شورا امروز هم قابل وصول است و ميشود تشکيلش داد، ولي اينکه شوراها را بعنوان ارگانهاي انقلاب و قيام و متعلق به شرايط انقلابي بدانيم درست نيست. مجمع عمومي هم همان شوراست منتها شورايي که به مسائل جاري و مسائل مبارزاتي و هر روزه کارگران ميپردازد. من فکر ميکنم که مجمع عمومي به مسائل کاري و مبارزاتي و زيستي کارگران ميپردازد و اينهم نوعي شوراست. بهمين خاطر اگر يک ديد ايدآليستي نداشته باشيم و حتما بعنوان ارگانهاي قيام و انقلاب نبينيم، آنوقت برايمان روشن ميشود که شورا هم در دل هر شرايطي ميتواند تشکيل شود. چراکه شورا چيزي جز مجمع عمومي منظم نيست. نکته ديگري که دوستمان گفتند که ما با چه اشکال سازماني موافق هستيم ميگويم که ما با هر نوع تشکلي که کارگران را متحد و متشکل بکند موافقيم و نه فقط موافقيم از آن دفاع ميكنيم و كرده ايم. اينجور نيست که چون ما خواهان مجمع عمومي و شورا هستيم با تلاشهاي ديگري که مثل تلاش براي تشکل سنديکايي که کارگران دارند مخالف باشيم. کاملا برعکس است يعني ما براي آنهايي هم که چنين تلاش و مبارزه اي دارند کمک ميکنيم و با تمام توان هم حمايتشان ميکنيم و سياستمان هم همين بوده و تا همين الان هم همين کار را کرده ايم. منتها آنجايي که خود ما بخواهيم پيشقدم نوعي تشکل باشيم آنوقت تمرکز فعاليت ما براي تشکيل مجمع عمومي منظم است. ميخواهم بگويم که جنبش مجمع عمومي و تشکيل مجمع عمومي آلترناتيو تلاشهاي ديگر کارگران براي متشکل شدن مثل تشکيل سنديکا نيست و ما اين دو را مقابل هم نميدانيم.

شهلا دانشفر: بخشي از صحبت دوست ما اينست که ميگويند که مجمع عمومي که تشکل نيست! شما پاسخ اينرا چگونه ميگوييد؟

حميد تقوايي: من متوجه نشدم چرا ميگويند تشکل نيست. اتفاقا بمعني درست و واقعيش تشکل است. يك تشكل توده اي و واقعي كارگران است. بخاطر اينکه کارگران در سطح وسيعي در مجمع عمومي گرد هم ميايند و باهم بحث ميکنند و براي پيشرفت مبارزات عمومي خودشان طرح ميريزند، مثلا سر هر کوچکترين مسئله اي که در کارخانه برايشان پيش ميايد ميروند با کارفرما صحبت ميکند و يا خواست کارگران را مطرح ميکنند و يا در جايي هم که بايد تصميم بگيرند که اعتراض و مبارزه اي را شکل بدهند به اين تشکل نياز دارند. در مجمع عمومي راجع به شکل مبارزه و زمان آن و چه مطالباتي ميخواهند داشته باشند و چه موقعي خاتمه مبارزه را اعلام کنند و يا تشخيص بدهند که بايد مذاکره کنند و يا از مذاکره بايد سرباز زنند و اعتصاب را گسترش دهند، همه اينها مسائلي هستند که در مجمع عمومي بين کارگران بحث ميشود و براي آن تصميمات عملي گرفته ميشود.بنابراين به معناي واقعيش از ديد کارگران اين يک تشکل کارگريست. تشکلي که توده کارگر را در خودش دارد. بنظرم کسي که اين تصور را دارد که مجمع عمومي يک تشکل نيست شايد براي دوست ما اينطور باشد که يک تصور آيينامه اي و فرمال و اساسنامه اي از تشکل دارد. ظاهرا سنديکا بخاطر همين نکات تشکل ناميده ميشود که چون اساسنامه دارد و يک سلسله مراتب تصميم گيري در آن هست. درصورتي که اين هيچوقت ملاک يک تشکل کارگري نيست بطوري که يک سنديکا ممکن است به بوروکراسي درغلتيده باشد، و همانطوري که خود ايشان هم گفتند ممکن است که توده کارگر را از دست بدهد. بنظر من يک چنين تشکلي است که نبايد تشکل کارگري دانست و نه تشکلي مثل مجمع عمومي را. بخاطر اينکه مجمع عمومي هميشه نماينده واقعي توده کارگران است و هميشه هم تمام کارگران را در تصميم گيريها و در اقدامات عملي دخالت ميدهد. اساسا تعريفش همين است. بهمين دليل اگر ما بخواهيم معيارهاي متري را بدست بگيريم تا بگوييم که چه تشکلي کارگري هست يا نيست، اگر معيار ما نقش و دخالت کارگر در تصميم گيريها و در عمل کار و زندگي و مبارزه آنهم بطور گسترده باشد آنوقت ميبينيم که مهمترين تشکل کارگري بنا به تعريف همان مجمع عمومي است. منتها همانطوري که گفتم بايد بطور منظم تشکيل شود. بهمين خاطر حتي اگر از سنديکا و اتحاديه هم صحبت ميکنيم ما خواستار آن هستيم که اتحاديه ها بر مجمع عمومي متکي باشند و گزارش فعاليتها و کارهايشان را در حضور و با دخالت هرچه گسترده تر توده کارگران انجام بدهند.

شهلا دانشفر: در همين رابطه دوست ديگري مطرح ميکند که يک رکن مهم اعتراضات اينست که ما مبارزاتمان را به سطح بين المللي منعکس ميکنيم و حمايت جلب ميکنيم، خب، بفرض اگر اتحاديه داشته باشيم و به اتحاديه هاي کارگري جهان بگوييم که از اتحاديه ما حمايت کنند اين برايشان روشن و مفهوم است. ولي وقتي ميگوييم که بياييد از مجمع عمومي ما حمايت کنيد نميفهمند که منظور چيست و شورا هم که فعلا درکار نيست. بنابراين جلب حمايت مشکل تراست. جواب شما به دوست عزيز ما چيست؟

حميد تقوايي: اينکه فراخوان بدهيم به کارگران جهان که از کارگران ايران دفاع کنند اساس اينکار آن خواست و مبارزه اي است که دارد پيش ميرود و نه تشکل! آنهم اسم يا شکل تشکل! طبعا از کشورهاي دنيا سنديکاها و اتحاديه هايي هستند که بارها هم ديده ايم که در دفاع از مبارزات کارگران ايران بلند شده اند ولي اين بخاطر آن نبوده که کارگران ايران اتحاديه و سنديکا داشته اند. بارها شده که از مبارزات کارگران دفاع کرده اند و نمونه اخيرش هم از مبارزات معلمان ايران بوده. ميخواهم بگويم که نفس وجود سنديکا شرط لازم براي حمايت کارگران جهان نيست بلکه مهم اينست که محتواي مبارزه کارگري مهم باشد و نفوذ داشته باشد مثل کارگران اتوبوس راني واحد. درست است که در آن اعتصاب سنديکا مطرح بود ولي به اين خاطر نبود که آنجا سنديکا جلب توجه کرد بلکه به اين خاطر بود که کارگران شرکت واحد يک مبارزه وسيعي را سازمان دادند و اين مبارزه بود که حمايت جهان را برانگيخت. و يا مبارزاتي که معلمان براه انداختند و يا همين مبارزه سراسري که در دفاع از محمود صالحي و منصور اسانلو در جريان است. اينهم مبارزه اي بود که از اتحاديه هاي کارگري جهان جلب حمايت وسيعي کرد، و اين نه به اين خاطر بود که توجه اتحاديه جهاني لزوما براي اسم تشکل شکل ميگيرد. ميخواهم بگويم که نفس اينکه چه تشکلي از جانب کارگران ايران و فراخوان حمايت ميدهد و ميخواهد جلب حمايت کند تعيين کننده نيست. بلکه مهم اينست که چه مبارزه اي در جريان است و خواست آن تشکل چي هست و حول چه موضوعهايي ميخواهد جلب حمايت کند. هرچقدر که مبارزه وسيعتر باشد و هرچقدر که مبارزه راديکالتر باشد و خواست مبارزه انساني باشد طبعا ميتواند حمايت جهاني وسيعتري را جلب کند. مجمع عمومي هم مثل اتحاديه و سنديکا اگر در دل مبارزه فعال باشد و خواستهاي معيني را و يک اعتصاب و جنبش و مبارزه معيني را نمايندگي کند آنوقت بدون شک خواهد توانست که حمايت جهاني را هم در سطح وسيعي جلب کند.

شهلا دانشفر:در رابطه با صحبتي که شما کرديد من ميخواهم مثالي بزنم و بگويم که بطور واقعي هم همينطور است. وقتي اعتراض شرکت واحد بلند شد آنچيزي که دنيا را متوجه کرد تجمع ٥٠٠٠ کارگر شرکت واحد در اتوبوس راني منطقه ٦ بود که ولوله اي راه انداخت و کل اوضاع تهران را تحت الشعاع قرار داد. و همين بود که اعتراض شرکت واحد را مهم جلوه کرد. دقيقا همانطور است که ميگوييد. و يا مثلا در نيشکر هفت تپه بميدان آمدن ٥٠٠٠ کارگر شرکت بود که توجه دنيا را بخود جلب کرد و سنديكا و اتحاديه اي هم در كار نبود.

بهرحال در همين چارچوب دوست ديگري سوال را اينطور مطرح ميکند، ميگويد همانطوري که ميدانيد ما جمع ميشويم و تصميم ميگيريم ولي اين تنها رهبران آگاه کارگران هستند که تلاش براي جمع کردن کارگران دارند. توده کارگران توجه زيادي ندارند بلکه حقوقشان را که گرفتند ميروند سر کارشان اما زماني که دستمزدشان را نميدهند و يا بيکارشان ميکنند و يا فشاري بر آنها وارد ميشود آنموقع جمع ميشود و مجمع عمومي تشکيل ميدهند. در غير اينصورت جلو نميايند! خوب، اينجا چه پاسخي داريد و چه بايد کرد؟

حميد تقوايي: اين نکته اي که ايشان ميگويند واقعي است و جواب آنهم اتفاقا در جنبش مجمع عمومي است. بخاطر اينکه اين مجمع عمومي است که به کارگران ياد ميدهد که در حل مشکلات و در پيش بردن مسائلشان دور هم جمع شوند و باهم مشورت و همکاري کنند. مهم اينست که اين صرفا در دوره اي که اعتصاب و مبارزاتي جريان دارد نيست که کارگر مشکل دارد. كارگر چه در محيط توليد و در کارخانه و چه در محيط اجتماع و در محل زندگي و خانواده اش بطور مدام با مسائل و مشکلات مختلفي روي در روست و دست و پنجه نرم ميکند. و اينجاست که مجمع عمومي ميتواند آن شکل و ظرفي باشد که کارگر با شرکت منظم در آن جمع شود و مجموعه مشکلات هر روزه اش را مطرح بکند و بقيه کارگران را هم به کمک بطلبد. اين بنظر من جوهر و اساس مجمع عمومي است و دليل تاکيد ما به اين جنبش هم دقيقا از همينجاست که اولا به تمامي توده کارگر متکي است و ثانيا ميتواند به همه مسايل و مشکلات پاسخگو باشد. حداقلش اينست که کارگر مي آيد و در مجمع عمومي مسائلش را مطرح ميکند و براي اينکه بقيه کارگران به آن کارگران معيني که مشکل عاجلي داشته کمک کنند و حول اين مسائل تصميم گيري بشود. اين البته ميتواند اشکال متنوعي را داشته باشد و لزوما هم مبارزه را بدنبال ندارد بلکه با همياري کارگران است که مشکلات جواب ميگيرند. طبعا بخش اعظم مسائل کارگران از بي حقوقي و ستم و فشار اقتصادي و سياسي است که سرمايه داري به آنها وارد ميکند و مجمع عمومي درواقع يک سنگر و تشکل مبارزاتي براي مقابله با اين اجحافات و تبعيضات و فشارهاي سرمايه داري است. در يکجا ممکن است که اين مشکلات کارگري خود را در مسائل خانوادگي مشخص کنند و در جاي ديگر هم ممکن است که خود را در مسائل رفاهي موجود در محيط توليد نشان دهند. در تمامي اين سطوح مجمع عمومي فعال است و ميتواند کار کند. آن توده کارگري که اين دوستمان اشاره ميکنند که در موقع مبارزه جمع ميشود و بعد از پايان مبارزه ميروند دنبال زندگي خودشان، به اين دليل است که احتمالا مجمع عمومي فقط به مبارزاتي که حاد شده اند ميپردازد، در صورتي که اگر ميدان کار خودش را وسيع بگيرد و مسائل متعددي از مسائل مربوط به محل زندگي کارگران گرفته تا مسائل محيط کاري و اجتماعي و مبارزه را در دستور خود بگذارد آنموقع توجه کارگران بيشتر جلب خواهد شد و با استقبال بيشتري مواجه خواهد شد. رمز تبديل شدن مجمع عمومي به يک تشکل پايدار و مستمر و منظم در اينست که مضمون مسائلي را که بايد به آنها بپردازد بايد بسيار وسيع و همه جانبه تعريف کند.. که اينهم دست فعالان کارگري و کارگران پيشرو را ميبوسد که به اينصورت مجمع عمومي را تشکيل بدهند و هر روز بطور منظم وقت بگذارند و در مجمع عمومي همنظري کنند. به اين ترتيب توده کارگر را جلب کنند به اينکه مجمع عمومي صرفا يک تشکل مبارزاتي نيست بلکه در هر شرايطي ميتواند مفيد باشد و دردي از کارگران را درمان کند و موانع را کنار بگذارد و سنگي را از ميان بردارد و همه نوع مسائل کارگران را به بحث وهمياري بگذارد. اگر کارگران در عمل چنين نقش وسيعي را در شرايط کار و زندگي و مبارزه شان ببينند بنظر من از تشکيل منظم آن اسقبال خواهند کرد.

شهلا دانشفر: اما بعنوان آخرين سئوال همانطوري که اين دوستان مطرح کرده اند و ما نيز هميشه با آن تاکيد داشته ايم مسئله تشکل يک مسله عاجل است. هم مسئله مهمي و هم امر عيني کارگران است و در همين رابطه ما ميبينيم که کارگران حطور تلاش و تقلا ميکنند تا متشکل شوند و بطور روزمره هم ميبينيم که يک رکن بسيار مهم اعتراضات جنبش کارگري حول اشکال سازمان يافته تر و تشکل مجامع عمومي کارگري است و ميبينيم که کارگران نماينده خودشان را انتخاب ميکنند و ميبينيم که کارگران در مجامع عمومي تقسيم کار ميکنند و همه اينها. بهرحال باتوجه به همه اين مولفه ها تاکيد شما و صحبت شما به فعالان کارگري چي هست؟

حميد تقوايي: مهمترين نکته اي که در اين باره تاکيد ميکنم همانطوري که در صحبتهايم نيز گفتم اينست که مجمع عمومي را بايد به يک نهاد ثابت و منظم تبديل کرد. بايد ديد که موانع راه تشکيل شدن مجمع عمومي چيست و آنرا برطرف کرد. بنظرم يک عامل مهمي که در سوال دوستمان هم مستتر بود اينست که توده کارگر در شرايطي که تحت فشار قرار ميگيرد دست به اعتصاب و مبارزه ميزند و مجمع عمومي تشکيل ميدهد و حتي بطور خودبخودي دور هم جمع ميشود. اما مشکل اينجاست که ادامه پيدا نميکند و وقتي هم بهرترتيب مبارزه اي بسرانجام ميرسد و تمام ميشود کارگران هم متفرق ميشوند. که اين يک مانع و يک مسئله اساسي است. بنابراين تاکيد من براي شکل دادن به مجمع عمومي منظم اينست که بايد مسائل و موضوعاتي را که مجمع عمومي ميخواهد به آنها بپردازد وسيع و گسترده تعريف کرد. مسايل هرروزه کارگران بايد دستور کار هرروزه مجامع عمومي باشد و به توده کارگر بايد اعلام کرد که از اياب و ذهاب گرفته تا سلف سرويس و تا خطراتي که جان کارگران را تهديد ميکند و يا خطرات اخراج و عدم تامين شغلي و غيره و تا پرداخت دستمزدها و يا حتي مسائلي مثل سرما و گاز و غيره که تمام جامعه و زندگي کارگر را زير فشار قرار ميدهد حول همه اين چيزها بايد بحث کرد و تصميم گرفت. زماني که مدارس باز ميشوند کارگران بايد ببينند که چه مشکلات و اقداماتي بايد در دستوردارند، براي صندوق مالي چکار بايد بکنند و چگونه به کارخانجات ديگر و همسرنوشتان خودشان خبر بدهند و فراخوان بدهند تا در امر معيني باهم بحث و گفتگو و چاره انديشي کنند. مجموعه همه اينها مسائلي هستند که بايد حولشان مجمع عمومي تشکيل دهند. ميخواهم بگويم که اين روشن است که مشکلات و مسائل کارگران فقط مختص دوره هايي که اعتصاب و مبارزه در کار است نميباشد. بلکه مسائل و مشکلات هرروزه اي هستند که کارگران بايد يتوانند به همه آنها جواب بدهند و راه و چاره پيدا كنند و مسائل را از پيش پاي خود بردارند. بهمين خاطر تاکيد من اينست که بايد مجمع عمومي منظم تشکيل داد. طرف خطاب منهم اينجا مشخصا کارگران پيشرو و فعالين جنبش کارگري است که آستين بالا بزنند و دور هم جمع شوند و مقدمات مجامع عمومي منظم را فراهم کنند.

اين نکته را هم بگويم که در جاهايي ممکن است که کساني که ميخواهند مجامع عمومي را برگزار کنند اين جمع ها خودشان را بصورت يک نهاد شروع كننده مجمع عمومي به کارگران معرفي کنند و اعلام موجوديت کنند. ميخواهم بگويم که اينطور نيست که جنبش مجمع عمومي الزاما از پايين شکل ميگيرد و تا وقتي که بطور خودبخودي کارگران دور هم جمع نشده باشند ديگر نميشود بحثي بعنوان فعاليت منسجم و متنوعي براي تشکيل مجمع عمومي داشت. اينجور نيست، خيلي وقتها ممکن است که تعداد معدودي از کارگران باشند. آنوقت همان جمع محدود چند نفري که خواهان تشکيل مجمع عمومي منظم هستند اعلام موجوديت ميکنند و به کارگران فراخوان تشکيل مجمع عمومي ميدهند و از همه ميخواهند که بطور منظم دور هم جمع شوند و مسايل مختلفشان را با همياري و همفکري چاره جويي کنند. اين فراخوان حتي ميتواند با اعلام اولين جلسه رسمي مجمع عمومي که حول چه مسايل مشخصي ميخواهند جمع شوند همراه باشد. من فکر ميکنم که اين تلقي و اين درک که مجمع عمومي فقط براي دوره مبارز است و ديگر هيچ، اينرا بايد اول خود فعالين کارگري عملا کنار بگذارند. و اگر نخواهند که اينطور نگاه کنند يعني آگر بخواهند که بعنوان تشکلي براي بحث و همنظري حول همه مسائل کاري و زندگي و مشکلات اجتماعي و سياسيشان نگاه کنند آنموقع با همين شيوه تفکر درست خودشان راهي پيدا خواهند کرد که چطور ميشود بطور منظم مجمع عمومي را بعنوان نهادهاي منظم تشکيل داد و بپيش برد.

شهلا دانشفر: اتفاقا در رابطه با صحبت شما بطور واقعي وقتي صحبت از رهبران کارگري ميکنيد افرادي هستند که با اتوريته و شخصيت اجتماعي و کارگري پرنفوذي که دارند و قتي کارگران را براي امري فراميخوانند همه فورا دورشان جمع ميشوند. چون ميدانند که اينها هميشه زماني فراخوان ميدهند که يک اتفاق و موضوع مهمي پيش آمده باشد. بهمين دليل اين موقعيتي که اين رهبران دارند آنچنان کليدي است که براي شکل دادن مجامع عمومي ميتواند يک مسئله مهمي باشد تا حول مشکلاتي که شما اشاره کرديد بحث کنند و راه حل پيدا کرده و تثبت کنند و تحميل کنند. اين چيزي بود که من در برخوردهاي روزمره در جاهاي مختلفي در ارتباط با مسائل و مبارزات کارگري تجربه کرده بودم و خواستم در راستاي صحبتهاي شما طرح کنم. ممنون از شركتتان در اين بحث.