این سمینار قرار بود در یکی از گالری های تهران برگزار شود.

به گفته منصوره شجاعی فعال حقوق زنان هرچند سمینار برگزار نشد اما بسیاری از شرکت کنندگان که از لغو آن اطلاع نداشتند در محل جمع شدند که شش نفر از آنها در محل توسط ماموران دولتی بازداشت شدند.

این مراسم قرار بود به مناسبت روز 22 خرداد در یکی از گالری های تهران برگزار شود تا طی چند سخنرانی وضعیت جنبش زنان بررسی شود.

فعالان حقوق زنان در ایران روز 22 خرداد را روز “همبستگی زنان ایران” نامگذاری کرده اند که به حمله نیروهای انتظامی به مراسم 22 خرداد 1385 در میدان هفت تیر تهران که بازداشت ده ها فعال را به دنبال داشت اشاره دارد.

خانم شجاعی در گفتگو با بی بی سی در مورد علت لغو سمینار گفت: “از دیروز بعد از ظهر و امروز صبح (پنجشنبه) تهدیدهایی شروع شد دایر بر این که برگزارکنندگان نمی توانند این مراسم را برگزار کنند.”

بعد از آن تنها ساعاتی پیش از برگزاری، مسئول سالن محل برگزاری به مسئولان سمینار اطلاع داد که مراسم نباید انجام شود.

به گفته خانم شجاعی گروهی از هماهنگ کنندگان سمینار مقابل سالن رفتند تا به گروه بزرگ شرکت کنندگان اطلاع دهند که کنفرانس برگزار نخواهد شد.

منصوره شجاعی می گوید پس از آن نیروهای امنیتی با اتومبیل هایی به محل آمدند و از جمله نسرین ستوده وکیل جنبش زنان که در محل ایستاده بود را دستگیر کردند.

آیدا سعادت، ناهید میرحاج، شیلا بنی یعقوب و سارا لقمان دیگر دستگیر شدگانی هستند که خانم شجاعی از آنها نام برد.

منتقدان می گویند دولت جمهوری اسلامی اخیرا بار دیگر سرکوب این جنبش را تشدید کرده است.

مقام های جمهوری اسلامی همین چند هفته پیش دسترسی به چندین وبسایت و وبلاگ فعالان حقوق زنان و روزنامه نگاران منتقد را مسدود کردند که شامل سایت های میدان زنان، کانون زنان ایرانی، شیر زنان که خبرهای ورزشی زنان را پوشش می دهد و “تغییر برای برابری” می شد.

در سال های اخیر صدها سایت سیاسی، حقوق بشری و زنان به علاوه تعداد زیادی وبلاگ به خاطر بیان دیدگاه های انتقادآمیز یا به گفته دولت “غیراسلامی” مسدود شده است.

این محدودیت ها وبسایت های “کمپین یک میلیون امضا” را هدف می گیرد که از شهرهای مختلف ایران و همچنین سایر کشورهای دنیا اداره می شوند.

هدف عملیات “کمپین یک میلیون امضا” تغییر حقوق زنان در قوانین اسلامی در زمینه ازدواج، طلاق، وراثت و سرپرستی کودک از طریق جمع آوری امضا چه در اینترنت و چه به صورت مستقیم است.

دستگيری ۸ تن از فعالان زن در تهران

۸ تن از فعالان زن که طی يک دعوتنامه اينترنتی از مردم دعوت کرده ‌بودند، روز ۲۳ خرداد، به مناسبت سالگرد ۲۲ خرداد در يک گالری هنری در تهران جمع شوند، توسط نيروهای امنيتی دستگير شدند. اين افراد تنها به منظور اطلاع دادن به مدعوين مبنی بر برگزار نشدن مراسم جلوی گالری رفته بودند که همگی توسط پليس دستگير شدند.

بعد از ظهر پنج‌شنبه، ۲۳ خرداد (۱۲ ژوئن) بنا به دعوت قبلی چند تن از فعالان زن قرار بود عده‌ای از زنان در گالری راه ابريشم در فرمانيه تهران جمع شوند. اين جمع قرار بود به بررسی نتايج حرکت ۲۲ خرداد سال ۸۴ و ۸۵ بپردازد.

ولی از ساعات اوليه امروز پيام‌های کوتاه با امضای ,ستاد خبری, بر روی تلفن همراه تعدادی از دعوت‌کنندگان آمد که در آن به آنان هشدار داده شده بود، در صورت شرکت در اين تجمع به ۲ تا ۵ سال حبس محکوم خواهند شد.

دعوت‌کنندگان تصميم به لغو اين تجمع گرفتند اما از آنجا که به تمامی مدعوين دسترسی نداشتند به محل گالری راه ابريشم رفتند تا به مردمی که برای شرکت در تجمع مي‌آيند خبر دهند که اين تجمع برگزار نخواهدشد.

به گفته نسرين ستوده، وکيل دادگستری و از حاضران در اين جمع، تمامی خيابان‌های اطراف فرمانيه توسط نيروهای پليس کنترل مي‌شد. همچنين چندين دستگاه خودروی وان نيز در محل حضور داشت. ابتدا زنان حاضر با آرامش به کسانی که برای شرکت در مراسم آمده‌بودند اطلاع مي‌دادند که مراسم برگزار نخواهد‌شد اما نيروهای پليس مدام به آنان تذکر مي‌دادند که محل را ترک کنند.

عده‌ای از اين زنان محل را ترک کردند و به سمت دارآباد رفتند اما به گفته منصوره شجاعی که جزو اين گروه بود، نيروهای پليس سراسر کوه‌های دارآباد را نيز اشغال کرده و به زنان حتی اجازه نشستن در قهوه‌خانه‌ها را نيز نمي‌دادند.

در همين زمان جلوی گالري، دو تن از زنان به نام‌های آيدا سعادت و ناهيد ميرحاج توسط نيروهای پليس دستگير شدند اما بقيه به طور پراکنده در خيابا‌های اطراف حضور داشتند.

نام‌های دستگيرشدگان

نيم ساعت بعد از دستگيری آيدا سعادت و ناهيد ميرحاج، بقيه حاضران در فرمانيه نيز دستگير شدند. نام‌های دستگيرشدگان تا زمان انتشار اين خبر به قرار زير است:

ناهيد ميرحاج، آيدا سعادت، نسرين ستوده، ژيلا بني‌يعقوب، سارا لقماني، نفيسه آزاد، جلوه جواهری و فريده غائب.

طبق آخرين اخبار، دستگيرشدگان در يک خودروی ون در خيابان فرمانيه تهران نگه داشته‌شده و هنوز به جای ديگری منتقل نشده‌اند.

گروه هماهنگ‌ کننده برنامه امروز (دیروز) ، طی اطلاعيه دوم خود اعلام کرده‌بود که مقامات مسئول در دوسال گذشته از دادن مجوز به فعالان جنبش زنان برای برگزاری تجمع مسالمت‌آميز خودداری کرده‌اند و هرگونه تجمع محدود آنها را نيز مورد حمله و ضرب و شتم قرار داده و حتی در برخی از موارد مانع برگزاری هرگونه گردهمايی اين فعالان در خانه‌های شخصي‌شان شده‌اند.

در اين اطلاعيه با اشاره به دريافت پيام‌های تهديدآميز همچنين آمده‌ است: ,ما متاسفيم که نيروهای امنيتی از برگزاری يک مراسم، آن هم با حضور جمع محدود صد و پنجاه تا دويست نفره و در يک محيط سربسته به وحشت مي‌افتند و از برگزاری آن ممانعت مي‌کنند,.

۲۲ خرداد سال ۱۳۸۴ برای اولين بار حدود ۶ هزار زن در محوطه جلوی دانشگاه تهران گرد‌‌آمدند و خواهان تغيير قوانين تيعيض‌آميز شدند.

سال بعد، در سالگرد اين روز فعالان زن فراخوانی برای تجمع در ميدان هفت تير تهران دادند ولی اين تجمع قبل از برگزاری با خشونت توسط پليس سرکوب گشت و تعداد ۳۳ نفر از زنان و مردان حاضر در محل دستگير شدند.

سال گذشته هيچ مراسم خيابانی در ۲۲ خرداد برگزار نشد و زنان تنها در خانه يکی از فعالان زن جمع شدند و ياد اين روز را گرامی داشتند.

*منبع : روشنگری به نقل از صدای آلمان

هشت نفر از فعالان جنبش زنان در سالگرد روز بیست و دوم خرداد بازداشت شدند .ناهید میرحاج، آیدا سعادت، نسرین ستوده، ژیلا بنی یعقوب،نفیسه آزاد، سارا لقمانی،جلوه جواهری و فریده غائب از جمله فعالان جنبش زنان هستند که عصر امروز در مقابل محل برگزاری نشستی به مناسبت 22 خرداد دستگیر شدند.

امروز قرار بود تعدادی از فعالان جنبش زنان در گالری راه ابریشم تهران سالروز 22 خرداد ،روز همبستگی زنان را گرامی بدارند اما آنها هنگام مراجعه به این گالری با درهای بسته و حضور نیروهای انتظامی و امنیتی و ممانعت شان برای برگزاری این نشست مواجه شدند . این در حالی است که پیش از این مدیریت این گالری فرهنگی موافقت خود را با بر گزاری این مراسم اعلام کرده بود اما با فشار نیروهای انتظامی و امنیتی مجبور شد درهای گالری را بر میهمانان و سخنرانان این مراسم ببندد.

ناهید میرحاج، آیدا سعادت که برای اعلام لغو مراسم به مدعوین در مقابل محل برگزاری مراسم حاضر شده بودند، توسط پلیس امنیت تهران بازداشت شدند.سپس نسرین ستوده و ژیلا بنی یعقوب نیز که به منظور پیگیری بازداشت این دو نفر به آنجا رفته بودند، دستگیر شدند.بر اساس گفته های حاضرین در محل نفیسه آزاد ،سارا لقمانی،فریده غائب و جلوه جواهری نیز دقایقی پیش بازداشت شده اند.

بر اساس اطلاعیه شماره دو کمیته هماهنگی برگزار کننده این مراسم مقامات مسوول در تمام دوسال گذشته از دادن مجوز به فعالان جنبش زنان برای برگزاری تجمع مسالمت آمیز خودداری کرده اند و هرگونه تجمع محدود آنها را نیز مورد حمله و ضرب و شتم قرار داده اند و حتی در برخی از موارد مانع برگزاری هرگونه گردهمایی این فعالان در خانه های شخصی شان شده اند.ما متاسفیم که نیروهای امنیتی از برگزاری یک مراسم آن هم با حضور جمع محدود صد و پنجاه تا دویست نفره و در یک محیط سربسته به وحشت می افتند و از برگزاری آن ممانعت می کنند.

اطلاعیه شماره ( ٢) کمیته هماهنگی مراسم ٢٢ خرداد: ممانعت نیروهای امنیتی از برگزاری مراسم روز همبستگی زنان
برگزاری مراسم بزرگداشت ٢٢ خرداد ؛ روز همبستگی زنان ایرانی امروز-پنج شنبه- با ممانعت نیروهای امنیتی مواجه شد.

کمیته هماهنگی مراسم بزرگداشت بیست ودوم خرداد با صدور اطاعیه ی شماره دوم خود اعلام کرد:

“امروز قرار بود تعدادی از فعالان جنبش زنان در گالری راه ابریشم تهران سالروز 22 خرداد ،روز همبستگی زنان را گرامی بدارند اما آنها هنگام مراجعه به این گالری با درهای بسته و حضور نیروهای انتظامی و امنیتی و ممانعت شان برای برگزاری این نشست مواجه شدند . این در حالی است که پیش از این مدیریت این گالری فرهنگی موافقت خود را با بر گزاری این مراسم اعلام کرده بود اما با فشار نیروهای انتظامی و امنیتی مجبور شد درهای گالری را بر میهمانان و سخنرانان این مراسم ببندد.”

چند سالی است که فعالان حقوق برابر بیست و دوم خرداد را که به عنوان نماد همبستگی زنان ایرانی و تلاششان برای رسیدن به حقوق برابر شناخته می شود، گرامی می دارند. درخرداد ماه هشتاد و چهار این مراسم مقابل دانشگاه تهران و در خردادهشتاد و پنج در میدان هفت تیر تهران برگزار شد که با بازداشت 70 نفر همراه بود.

در اطلاعیه کمیته هماهنگی همچنین آمده است :

“قرار بود مراسم بزرگداشت این روز با سخنرانی سیمین بهبهانی ، بانوی شعرایران افتتاح و سپس با برگزاری میزگردهایی با عنوان های ” زنان علیه تبعیض” ،” نه! به قوانین نابرابر؛با مروری برخواسته ها و موارد مورد اعتراض در جنبش زنان”؛” بررسی لایحه حمایت از خانواده و مروری بر دستاوردهای جنبش زنان؛تداوم خواسته ها و چشم اندازآن” برگزار شود .در میزگردی دیگر قرار بود هزینه های جنبش زنان،از خرداد84 تا خرداد 87روز شمار دستگیری ها ی جنبش زنان و هزینه های حضور درعرصه عمومی و تاثیرات آن بر حرکت جنبش زنان را مورد بررسی قرار دهد.”

کمیته هماهنگی برگزاری مراسم روزهمبستگی زنان برای تغییر قوانین تبعیض آمیز در پایان اطلاعیه خود خطاب به مردم ایران بویژه زنان گفته است :

“مقامات مسوول در تمام دوسال گذشته از دادن مجوز به فعالان جنبش زنان برای برگزاری تجمع مسالمت آمیز خودداری کرده اند و هرگونه تجمع محدود آنها را نیز مورد حمله و ضرب و شتم قرار داده اند و حتی در برخی از موارد مانع برگزاری هرگونه گردهمایی این فعالان در خانه های شخصی شان شده اند.ما متاسفیم که نیروهای امنیتی از برگزاری یک مراسم آن هم با حضور جمع محدود صد و پنجاه تا دویست نفره و در یک محیط سربسته به وحشت می افتند و از برگزاری آن ممانعت می کنند. “

این را امضا می کنید؟(به مناسبت سالروز 22 خرداد)
بابک احمدی

رشد کمي و کيفي جنبش زنان ايران، که براي کسب برابري حقوق اجتماعي و‏‎ ‎سياسي و به رسميت شناخته شدن ‏شخصيت و هويت آنان ادامه يافته و ما شاهد جلوه هاي‎ ‎چشمگيري از آن هستيم، نه فقط فعالان اين جنبش، بلکه ‏شماري قابل توجه از استادان و‏‎ ‎نويسندگاني را که به هر دليل شرکت مستقيم در اين جنبش ندارند ناگزير از ‏انديشيدن به‎ ‎عمق و خواست هاي اين جنبش و به ويژه جنبه هاي اجتماعي و فرهنگي آن کرده است‏‎.‎

جنبش زنان ايران که حرکتي دموکراتيک، غير خشن، قانوني و درعين حال‎ ‎داراي خواست هاي مترقي و پوياي ‏دروني تحول خواه و موجه “آگاهي امکانپذير” در‏‎ ‎اقشارتحت فشار جامعه است، در مبارزات دمکراتيک مردم ‏ايران در دهه هاي اخير مقامي‎ ‎والا و با ارزش دارد. پيروزي اين جنبش ـ حتي در سطح ساده ترين و عادي ترين ‏خواست‎ ‎هاي اش ـ درس مهمي براي نيروهاي دمکرات و خواهان رشد نهادهاي جامعه مدني و گسترش‏‎ ‎حقوق ‏خويش خواهد بود. همين نکته دليل مهم تري است که شماري از روشنفکران و اهل‏‎ ‎فرهنگ را متوجه واقعيت اين ‏جنبش، حدود آن و شکل گسترش آن کرده است.‏

با اطمينان مي توان گفت که چنين آگاهي اجتماعي و منش مبارزاتي (و در‎ ‎عين حال متکي به شيوه هاي غير خشن ‏و مدني) در تاريخ حرکت هاي مساوات طلبانه زنان‏‎ ‎ايران مدرن (از عصر مشروطه تاکنون) بي سابقه و در کل ‏پيکار دمکراتيک ايرانيان کم‎ ‎سابقه بوده است. آشکارا ما اين موقعيت را مديون گسترش آموزش، توسعه ادراک ‏سياسي، گسترش خودآگاهي اقشار ستم ديده (که بخش مهمي از آن خود نتيجه انقلاب و پيامدهاي آن‏‎ ‎است) و مهم تر ‏از همه مديون شرکت واقعي انبوه زنان در فراشد کار، توليد اجتماعي و‏‎ ‎نقش مهم آنان در زندگي اقتصادي (از ‏بخش توليد تا بخش خدمات) هستيم‎.‎

در بحران اقتصادي عظيمي که مردم ايران با آن روبرو هستند و بخش بزرگي‎ ‎از آنان هيچ مسئوليتي در پيدايش آن ‏ندارند و تنها از عواقب دردبار و فاجعه آميز آن‎ ‎آسيب مي بينند، زنان به طور ناگزير از پشت ديوارهاي بلند و ‏درهاي بسته اي که به‏‎ ‎واقع زنداني فضاي درون آن بودند (فضايي که با روپوشي از ايده هاي مدافع خانواده‏‎ ‎وحرمت مقام زن و…تزيين مي شد، اما در واقع هيچ جز زندان نبود) به فضاي زندگي‎ ‎راستين اجتماعي، يعني ‏فضاي کار، کوشش و خدمت کشيده شده اند. منطق خشک و بي رحمي که‏‎ ‎همگان را در دستگاه عظيم توليد ‏سرمايه داري درگير مي کند، درعين حال به طور واقعي و‏‎ ‎مادي نهادهاي کهن اجتماعي را که سد و مانع رشد ‏مناسبات توليد بودند درهم کوبيده و‎ ‎براي ايدئولوژي هاي مدافع آن نهادهاي ويران شده، چيزي جز حرمت ظاهري ‏و پوچي و بطالت‎ ‎باطني و واقعي باقي نگذاشته است‏‎.‎

نمي توان از زنان انتظار داشت که به دشوارترين کارها در زندگي‎ ‎اجتماعي تن بدهند، در کارخانه ها، معادن و ‏ادارات مشغول به کار شوند، ساعت هاي‎ ‎طولاني از زندگي روزانه خود را صرف فراشد «کار اجتماعي لازم» ‏بکنند (و در عين حال‎ ‎مهار زندگي اخلاقي خانواده و نيز کار بي مزد در خانه را هم انجام دهند) اما داراي‎ ‎حق و ‏حقوق برابر با مردان نباشند‎.‎

نمي شود مرداني که ناگزير از کار و فعاليت زنان خود بهره مادي مي‎ ‎برند (زيرا در شرايط اقتصادي کنوني ‏کشور ما، کارحتي سخت و مشقت بار يک نفر کفاف‎ ‎گذران زندگي خانوار را نمي دهد) و از سوي ديگر مديون ‏‏(به معناي دقيق کلمه مديون‎) ‎اخلاق، شرافت، نيروي آموزش دهنده، عاطفه و بصيرت زنانه همسران خود در ‏زندگي‎ ‎خانوادگي و خاصه تربيت کودگان و نسل آينده هستند، به پشتوانه دستگاه هاي عقيدتي کهن‏‎ ‎که ديگر هيچ ‏همخواني با زندگي مدرن ندارند، خود را “آقا”، “سرور”، “بزرگ” و “تصميم‎ ‎گيرنده”، به قول خودشان “فعال ‏مايشاء” بدانند‏‎.‎

‎22 ‎خرداد‎ ‎به ما آموزش داد که زنان جامعه‎ ‎ديگر تحمل ندارند که “ضعيفه” شمرده شوند و “کمينه” نام گيرند. ‏براي ابتدايي ترين‎ ‎حقوق انساني خود محتاج اجازه ي مردان باشند. چرا بايد براي مسافرت از مردي اجازه‏‎ ‎گيرند. ‏يا براي گزينش راه و روش زندگي خود، و آينده خود، به استبداد مردسالارانه تن‎ ‎بدهند؟ چرا بايد آنان اسير وبرده ‏باقي بمانند، مورد ضرب و شتم فيزيکي قرار بگيرند و‎ ‎به خواست هاي بر حق خود نرسند، وقتي جامعه گذران ‏امور و زندگي را مديون ظرفيت هاي‎ ‎بارز زنانه آنان است؟ چرا بايد در حقوق ابتدايي (مرتبط با زندگي مادي ‏چون ارث و‎…‎‏)‏‎ ‎نيازمند “رحمت” مردان باشند؟

‎22 ‎‏ خرداد‎ ‎نشان داد که لايه هاي پيشرويي‎ ‎از زنان (هم درس خوانده، هم زحمت کش) در ميان ما (در همين محله ‏ها، همين شهرها، همين حاشيه هاي فقير نشين شهرها) وجود دارند، مي انديشند، مبارزه مي کنند، و زندگي‎ ‎بهتري ‏را همخوان با شان انساني خود به تصور در مي آورند، آرزو مي کنند و براي تحقق‏‎ ‎آن مبارزه مي کنند و هزينه ‏هاي سنگين آن را مي پردازند‏‎.‎

جنبش زنان ما ( که من افتخار همراهي با آنرا دارم) و مبارزات گوناگون‎ ‎آنان از جمله کمپين يک ميليون امضا ‏براي دگرگون کردن قوانين تبعيض آميز نشان داد که‎ ‎زنان مي توانند تصور خود از آينده بهتر رابه مبارزات ‏امروز پيوند بزنند. نشان داد‎ ‎که در برابر بي فکري کساني که مسئوليت ها را ميان خود تقسيم کرده اند (و بر سر‎ ‎منافع مادي ناشي از آن مقام ها باهم جنگ و دعوا دارند) در برابر بي فکري کساني که‏‎ ‎هنوز در پي قانوني کردن ‏وضعيت فرودست زنان هستند (هرگز کساني را که سهيممه بندي‎ ‎جنسيتي دانشگاه ها را پيش کشيدند و براي ‏‏”قانوني کردن” آن کوشيدند از ياد نمي بريم‎ ‎و نمي بخشيم) باري در برابر اين واپس ماندگي فرهنگي، زناني هم ‏هستند و مقاومت مي‎ ‎کنند که دمکراسي ايران مديون کار، تلاش و پيکار آن هاست. آن ها به ما نشان دادند که‎ ‎چگونه مي توان با شکيبايي و قدرت منطق و عقل در برابر ظلم، نابرابري، تبعيض و خشونت‎ ‎مقاومت کرد‎.‎

براي من به عنوان مردي که در اين جامعه بار آمده ام و همواره شاهد‎ ‎نابرابري زن و مرد بوده ام يک نکته جاي ‏شک ندارد: پيکار براي دمکراسي در ايران از‎ ‎مسير مبارزات زنان براي برابري و آزادي مي گذرد. کساني که ‏از عدالت اجتماعي ياد مي‎ ‎کنند، نمي توانند به بهانه هاي “طبقاتي” از اين مبارزه کنار بکشند و باز ادعاي‎ ‎برابرطلبي و مساوات کنند. کساني که از “شان انسان” در رساله هاي اخلاقي ياد مي‎ ‎کنند، در برابر “سهميه بندي ‏جنسيتي آموزش عالي” چه کرده اند؟ کساني که به نام آرمان‏‎ ‎شهر خيالي آينده از مبارزه امروز دوري مي کنند، چه ‏مي گويند؟ فيلسوف نماياني که از‏‎ ‎دشمني با سرمايه داري دم مي زنند اما همين جنبش زنده، واقعي و زير فشار را ‏‏(جنبشي‎ ‎که در همين چندسال اخير بسياري از فعالان آن با رنج زندان و تحقير و توهين روبرو‎ ‎شده اند) “حرکت ‏سرمايه داري براي بقاي خود” مي خوانند، آيا در برابر “ساده ترين‎” ‎رويداد زندگي روزانه در اين شهر ‏‏(دستگيري ناحق دختري جوان، کتک خوردن زني به دست‏‎ ‎شوهرش تا سر حدمرگ، سوزاندن دختر جواني به ‏دست پدرش و چند دوست او در بيابان) در‎ ‎برابر چهره و نگاه غمگين و معصوم دخترکي از خانه رانده شده که ‏صفت “خياباني” به او‎ ‎داده اند چه مي گويند؟ حضرات در اتاق هاي دربسته خود، گريخته از دشواري زيستن در‎ ‎اين جامعه، در کتاب ها آرمان شهر خود را بجويند. من شاهدم که نسيمي از آن آرمان شهر‏‎ ‎در آن بعد از ظهر ‏درمحوطه جلوي سر در دانشگاه تهران و سال بعد از آن در 22 خرداد در‏‎ ‎ميدان هفت تير وزيدن گرفت وقتي ‏دست دختر جواني در کوچه اي، پارکي، سالن انتظار‎ ‎سينمايي دراز مي شو:‏‎ ‎
‎
‎”‎اين را امضا مي کنيد؟”‏
‏”امضا مي کنم‏‎. ‎‏ نامه آزادي را امضا مي کنم.‏

*منبع : ادوار نیوز به نقل از مدرسه فمينيستي