Ο Πέτρος εκείνο το πρωί δεν είχε δουλειά να κάνει και βγήκε μια βόλτα στη γειτονιά του. Αφού έριξε μια ματιά στα ενοικιαστήρια που ήταν τοιχοκολλημένα στις παλιές πολυκατοικίες και στις παροπλισμένες κολόνες της ΔΕΗ, τάχα πως ενδιαφέρεται να βρει καινούριο σπίτι, έκανε μια στάση στο περίπτερο. Ψάχνω για ένα δυάρι. Ξέρετε αν νοικιάζεται τίποτα; ρώτησε τον περιπτερά μπαίνοντας στο πετσί του ρόλου του. Εκείνος, που δεν είχε τίποτα υπόψη του και βαριόταν τις πολλές κουβέντες, έγνεψε αρνητικά. Ρίξε μια ματιά στη γωνιακή πολυκατοικία, είπε μασώντας τις λέξεις σαν πασατέμπο. Ο Πέτρος φοβήθηκε μην του έρθουν τα φλούδια στο πρόσωπο και ξεκόλλησε τη μούρη του από το παραθυράκι παίρνοντας βιαστικά το πακέτο τσιγάρα που είχε ζητήσει.

Στη γωνία ήταν μια γκρίζα τετραώροφη πολυκατοικία αλλά δεν υπήρχε πουθενά ενοικιαστήριο. Κοίταξε τότε τα κουδούνια ένα προς ένα. Ξενικά επώνυμα, προφανώς αλλοδαπών προσφύγων και τρία ή τέσσερα με το ίδιο νεοελληνικό όνομα. Δύο κενά και άλλα τρία μισοσβησμένα. Χτύπησε ένα στην τύχη. Δεν άργησε να ανοίξει η πόρτα και κανείς δεν ρώτησε ποιος είναι.

Ο Πέτρος βρέθηκε στην είσοδο της πολυκατοικίας. Παλιά γράμματα που κανείς δεν είχε φιλοτιμηθεί να μαζέψει κι ένα σωρό πολύχρωμα φυλλάδια από σουβλατζίδικα και πιτσαρίες της περιοχής, όλα μια στοίβα και σκορπισμένα στα εσωτερικά σκαλιά. Ενα από όλα του τράβηξε την προσοχή. Ηταν ένας μεγάλος γκρίζος φάκελος που έγραφε απάνω με άτσαλα κόκκινο μελάνι: Ποίηση στη σκάλα. Κάτι του θύμιζε αλλά δεν ήξερε τι. Ενα ποίημα του Καβάφη, σωστά! “Είναι ψηλή της ποίησης η σκάλα”. Ανοιξε το φάκελο ανεβαίνοντας έναν έναν τους τέσσερις ορόφους. Εβγαλε από μέσα ένα πάκο αραιογραμμένα χαρτιά. Στίχοι κάποιου αγνώστου. Ακατέργαστα τρίστιχα ερωτικών υπαινιγμών για κάποια Ελενα μιλούσαν που είχε κόκκινα μαλλιά και ήταν όμορφη σαν πρωινό λουλούδι στη μαραμένη Αθήνα του 2058. Τι παράνοια! απόρησε με την άγουρη γραφή. Ορμησε στην ταράτσα αφού η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη. Μια κοπέλα άπλωνε μπουγάδα και δεν του έδωσε καμία σημασία παρά μόνο όταν στάθηκε δίπλα της με τα χαρτιά και της είπε:

Είσαι η Ελενα, σωστά;
Ναι, είπε εκείνη.
Αυτά εδώ είναι για σένα. Σου τα άφησαν στη σκάλα.
…
Δεν ξέρεις γράμματα; Δεν… δεν είσαι ελληνίδα;
Οχι, έγνεψε το κορίτσι. Τράκη.
Από τη Θράκη ε; Μετά τον πόλεμο… Τον Καβάφη τον έχεις ακουστά; Καμία σχέση, είπε και γέλασε μόνος του.

Εβαλε τα χαρτιά μέσα στο φάκελο και τον ακούμπησε στον πλαστικό κουβά με τα ρούχα. Η Ελενα δεν θα του έδινε σημασία. Αγνωστο ποιος της είχε γράψει αυτά τα στιχάκια.

Ελενα, κόκινα μαλιά κι έλεγα τονομά σου
από της Θράκης τα νερά κιλισαγώ κοντά σου
ήθελα νάρθω να σου πω να σε παρηγορήσω
όσα σου πήρε ο πόλεμος θα σου τα φέρω πίσω

Josep Miró i Ardèvol salió un día de su casita a buscar zumo de noni para su abuelita. El zumo de noni es el zumo de la fruta de un árbol cuyo nombre científico es Morinda citrifolia. Noni es como se denomina en Hawaii al árbol pero en el resto del mundo recibe muchos nombres como nono, nonu, mora india, árbol del queso, etc… El noni es originario y actualmente se cultiva en muchas partes del mundo según una distribución pantropical. Así, podemos encontrarlo desde Puerto Rico hasta la India, pasando por Hawaii, por la Polinesia, por el resto de islas del Pacífico y sur América. Los requisitos básicos para poder cultivar el noni son una temperatura media anual de 20 a 35ºC, mucha humedad y mucho sol. El cultivo del noni, ha supuesto para los habitantes de los lugares en donde crece una nueva forma de subsistencia, ya que son zonas en vías de desarrollo y cuya principal fuente de ingresos es el turismo. Entre estos lugares destacan Fiji, Hawai, y Tahití, principales productores de noni. El zumo de noni orgánico destaca por su alta calidad y respeto al medio ambiente.

A medio camino Miró i Ardèvol se encontró con un lobo y como ferviente católico que es le preguntó al animal si le gustaba el noni. El lobo no le entendió y quiso morderle en el costillar pero Miró i Ardèvol pensó en su abuelita, saltó quedándose quieto en el aire mientras la cámara giraba a su alrededor y le arreó tal patada al animal que desde aquel día prefirió volverse manso y ejercer de perro.

A las siete de la tarde llegó Miró i Ardèvol al opencor de Paseo San Juan y se encontró a un tipo gordo y barbudo del barrio, escritor al que conocía por los periódicos, promocionando cual azafata sumisa el zumo de noni recién llegado de Puerto Rico. Los hombretones se saludaron caballerosamente e iniciaron una elegante conversación sobre las virtudes del noni que acabó sobre lo mal que les iban las cosas cincuenta años después. Al minuto y medio de cháchara apareció el Conde de Godó encargado de tienda y Miró i Ardèvol se tuvo que ir. El escritor gordo y barbudo cual azafata sumisa pronto sería despedido. Finalmente la abuela tuvo su zumo de noni y colorín colorado este imbécil cuento se ha acabado.

In 1938 they took a shot at predicting what it would be like in 2008 - and here we are, so now it’s our turn.  What will the world be like in 2058?  Since that’s so wide open, I’m going to put out a few seed questions:

Will we have figured out how to positively affect the global environment, like patch up the hole in the ozone and moderate, if not reverse, global warming?

Will we have started opting for computer implants by then (I know people are always talking about this jokingly, but might it happen)?

Will telephone poles still be around?

Will we have ID numbers instead of last names? Hi my name’s Sara 902-85396.

What will be the dominant language on the planet, and will there still be lots of different languages?