Aprovechando que dentro de nada tendremos Le Nozze di Figaro en el GTL, por cierto con las entradas más que vendidas, hoy escucharemos a la soprano polaca Aleksandra Kurzak como Susanna en el aria Venite, inginocchiatevi. La grabación pertenece a una función de Le Nozze di Figaro de la ROH del pasado Julio.

Vídeo de elias12186.

Estos días la Kurzak está obteniendo muy buenas críticas en la Matilde di Shabran interpretando el papel homónimo.

Welcome to the Williamstown Darts blog.

The Czar was tired of updating the little website, so he started this blog to encourage some input from others. Feel free to post at will. Note that no posts are public until the Czar approves the post.

Notice the Schedule & Results page listed on the right. That page will remain available for reference throughout the season.

Ένα από τα ζητήματα που τράβηξαν και θα συνεχίσουν να τραβούν την προσοχή της ελληνικής κοινής γνώμης τη χρονιά που διανύουμε, είναι αυτό της κατάστασης που επικρατεί στη Βαλκανική χερσόνησο. Το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, της ανεξαρτησίας του Κοσόβου και της κατάστασης που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, αν και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρων προκειμένου να τραβηχτεί η προσοχή μας μακριά από τα άμεσα ζητήματα της καθημερινότητας(Ασφαλιστικό και Παιδεία), αποτελεί κραυγαλέο παράδειγμα της επιθυμίας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης και των ΗΠΑ, αλλά και των αναδυόμενων, ανταγωνιστικών μεταξύ τους, αστικών τάξεων της περιοχής να κινούν τα νήματα.

Η βίαιη αλλαγή των συνόρων, οι αιματηροί βομβαρδισμοί του 1999 και η ουσιαστική κατοχή του Κοσόβου από 18000 άνδρες του ΝΑΤΟ και ισχυρή δύναμη ευρώ- αστυνομίας, καταλήγει στη δημιουργία ενός κράτους- προτεκτοράτο, το οποίο θα είναι η αφορμή για πολύ επικίνδυνες εξελίξεις στην περιοχή. Χρόνια τώρα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα υποδαυλίζουν κάθε εθνική και θρησκευτική αντιπαράθεση για να ελέγξουν καλύτερα την περιοχή. Αξιοποιούν τις μειονότητες και τις υπάρχουσες εθνικές αντιπαραθέσεις, προκαλούν εντάσεις και ταυτόχρονα κάνουν επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, δημιουργώντας έτσι στρατιές «φτηνών» εργατών. Η ένταξη των Βαλκανίων συνολικά στην καπιταλιστική αγορά, η δημιουργία αστικών τάξεων και ο ανταγωνισμός στο έδαφος του καπιταλισμού και του πολέμου της ενέργειας, ανάβει το φυτίλι στην μπαρουταποθήκη της Ευρώπης. Για τους λαούς ο εδαφικός κατακερματισμός, το εθνικό μίσος, η ανεργία, η φτώχια και ο θάνατος, για τους πολιτικούς και το κεφάλαιο η εκμετάλλευση και ο ανταγωνισμός για μεγαλύτερα κέρδη.

Η εύθραυστη και επιβεβλημένη «ειρήνη» από τους μισθοφόρους της KFOR ετοιμάζεται να ξαναδώσει τη θέση της στις πολεμικές αναμετρήσεις ενώ όλοι έχουν πάρει τις θέσεις τους επιδιώκοντας τα μεγαλύτερα δυνατά κέρδη. Οι ΗΠΑ φτιάχνουν τη μεγαλύτερη βάση τους στο Κόσοβο για να προστατεύσουν τους αγωγούς και τα συμφέροντά τους. Η ΕΕ μεταφέρει άλλους 1900 αστυνομικούς και η Ρωσία αγοράζει ό, τι μπορεί στη Σερβία για να πλασαριστεί καλύτερα στον ανταγωνισμό. Οι αστικές τάξεις της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, πλουτίζουν για την ώρα με το εμπόριο όπλων, ναρκωτικών και «λευκής σαρκός», φιλοδοξώντας στη συνέχεια να δραστηριοποιηθούν και σε πιο «νόμιμα» και παραγωγικά πεδία, ενώ συντάσσονται με τους κυρίαρχους για να αποκομίσουν οφέλη.

Κάπου εδώ όμως ας μην ξεχνάμε και τη στάση των ελληνικών κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που έχουν συνεισφέρει με τον καλύτερο τρόπο σ’ αυτήν την κατάσταση. Η Ελλάδα συμμετείχε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς. Στηρίζει και «προστατεύει» τις επενδύσεις της ελληνικής αστικής τάξης στα Βαλκάνια. Οι κυβερνήσεις της χώρας έστελναν και συνεχίζουν να στέλνουν εκατοντάδες στρατιώτες στις γειτονικές χώρες, παίρνοντας μέρος σε όλες τις Νατοϊκές πολεμικές αποστολές.

Στα πλαίσια αυτά, η σχεδόν εικοσαετής αντιπαράθεση για το όνομα της ΠΓΔΜ μπαίνει σε μια νέα φάση, με τη «μεσολάβηση» των ΗΠΑ και την εμπλοκή του ΝΑΤΟ, που ουσιαστικά επιδιώκουν το ρόλο του επιδιαιτητή για τη συμμόρφωση των βαλκανικών χωρών με τις επιλογές τους. Θεωρούμε ότι καμιά λύση δεν μπορεί να προέλθει από την ιμπεριαλιστική παρέμβαση και στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ(π.χ. με την άσκηση βέτο). Ας μην ξεχνάμε ότι ο ελληνικός ιμπεριαλισμός ήταν αυτός που ανέδειξε το θέμα του ονόματος της Μακεδονίας στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 για να μετατρέψει το μικρό γειτονικό κρατίδιο σε «πίσω αυλή» του, ενώ δεν έλειπαν και τα σχέδια διαμελισμού του. Μετά από 17 χρόνια κατάφερε να μετατρέψει την ΠΓΔΜ σε οικονομική του παροικία, ωστόσο απέτυχε να επιβάλλει το σύνολο των πολιτικών του όρων σ’ αυτή. Σήμερα αναζητεί τον κατάλληλο τρόπο για να κρατήσει την οικονομική λεία και να πετύχει πολιτικά όσα περισσότερα γίνεται, αποδεχόμενος το πλαίσιο της Νέας Τάξης, χωρίς να αποκλείεται το πέρασμα από το «συμβιβασμό» στην «όξυνση», ειδικά σε μία προσπάθεια εξόδου από την πολιτική κρίση μέσω μιας «εθνικής συστράτευσης».

Θεωρούμε ότι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν ή να μοιράσουν. Η αντίθεση στον εθνικισμό, η κοινή πάλη κατά του ιμπεριαλισμού και του πολέμου, η διεθνιστική ταξική αλληλεγγύη και κοινή πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση(και των ελληνικών πολυεθνικών στα Σκόπια), η αναγνώριση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων σε όποια βαλκανική χώρα κι αν βρίσκονται, αποτελούν τη βάση για να αντιμετωπιστεί με άλλο τρόπο και το ζήτημα της ονομασίας. Πιστεύουμε ότι το όνομα «Μακεδονία» δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιείται εναντίον κανενός άλλου. Μια ονομασία η οποία θα παίρνει υπ’ όψη το σύνολο των εθνικών, πολιτιστικών και άλλων ευαισθησιών, όλων των χωρών του ιστορικού γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας, πέρα από κάθε λογική επιβολής, θα συνέβαλε στη φιλία των λαών.

Οι εργαζόμενοι και της ΠΓΔΜ έχουν το δικαίωμα του αυτοκαθαρισμού, στο πλαίσιο του αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό και τον εθνικισμό, για την κατάκτηση της κοινωνικής χειραφέτησης. Δεν κλείνουμε όμως τα μάτια στην πολιτική της κυρίαρχης αστικής τάξης της ΠΓΔΜ, η οποία σήμερα τροφοδοτεί μια εθνικιστική εκστρατεία, βαθαίνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων στη χώρα της. Είναι ολοένα πιο σφιχτά δεμένη με το άρμα του καπιταλισμού και ειδικά των ΗΠΑ, με κίνδυνο να μετατρέπεται η γειτονική χώρα σε πιόνι του στα Βαλκάνια και γενικότερα.

Εδώ και είκοσι χρόνια επιβεβαιώνεται με τον πιο βίαιο τρόπο ότι η ανατροπή της καπιταλιστικής πολιτικής στα Βαλκάνια(αλλά και παγκοσμίως) είναι μονόδρομος για τους λαούς και τις εθνότητες. Η συγκρότηση ενός αντικαπιταλιστικού κινήματος σε κάθε χώρα που θα παλεύει για την πολιτική ήττα της κυβέρνησής του είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη συνολική διεθνική νίκη. Η αποτροπή του πολέμου και της βίας συνδέεται αναγκαστικά με τη δημιουργία ενός νέου διεθνιστικού εργατικού μετώπου, που θα αγκαλιάζει όλες της χώρες της Βαλκανικής, συνδέεται με τη δημιουργία και ύπαρξη μιας άλλης ανεξάρτητης, από τις αστικές τάξεις και κέντρα, αντικαπιταλιστικής ανατρεπτικής Αριστεράς. Η Αριστερά δεν έχει καμιά δουλειά στη διαχείριση των διαπραγματεύσεων και των ανταγωνισμών στο ιμπεριαλιστικό παζάρι. Δεν έχει θέση σε «εθνικούς ρόλους» και σε «συμβούλια πολιτικών αρχηγών». Η προσπάθεια επαφής και συγκρότησης συλλογικοτήτων σε βαλκανικό επίπεδο, η διαμόρφωση κοινών εργατικών αιτημάτων και στόχων πάλης ενάντια στον πόλεμο και την εκμετάλλευση, μπορεί και πρέπει να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας μεταξύ των λαών.

Σήμερα που όλα τα σχέδια και σενάρια, ακόμα και η συνολική -με πόλεμο- αλλαγή των συνόρων, είναι δυνατά σήμερα που το μέλλον για τα Βαλκάνια διαγράφεται ζοφερό, μόνο η ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική και διεθνιστική πάλη των λαών αποτελεί ελπίδα.

· Να φύγουν οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί κατοχής από τα Βαλκάνια.

· Αποχώρηση τώρα των ελληνικών δυνάμεων κατοχής από το Κόσοβο και τα Βαλκάνια. Κανένας έλληνας φαντάρος έξω απο τα σύνορα.

· Άρνηση συμμετοχής των στρατευμένων στις πολεμικές νατοϊκές αποστολές.

· Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ, έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια.

· Διάλυση των ιμπεριαλιστικών πολεμικών σχηματισμών, ΝΑΤΟ και Ευρωστρατού τώρα.

· Εναντίωση στη Νατοϊκή κατοχή και διεύρυνση, έξω όλες οι αμερικανικές νατοϊκές και ευρωπαϊκές στρατιωτικές βάσεις από τα Βαλκάνια.

· Καμιά νέα ένταξη την ΕΕ, πάλη για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ.

· Πάλη ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων σε κάθε χώρα.

· Καμιά ιμπεριαλιστική αλλαγή συνόρων, καμιά αναγνώριση νέων συνόρων, όχι σε πολιτικές εθνοκάθαρσης, το ρατσισμό και την ξενοφοβία.

· Αναγνώριση όλων των μειονοτήτων. Πλήρη πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα στις μειονότητες.

· Καμιά στήριξη στα εθνικά οράματα και τις νέες μεγάλες ιδέες, απ’ όπου κι αν προέρχονται.

· Εργατική διεθνιστική ενότητα για ρήξη και ανατροπή της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής επίθεσης.

«Χρειάζονται πολλά τον κόσμο για ν’ αλλάξεις:

Οργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάκτηση.

Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.

Ψυχρή υπομονή κι ατέλειωτη καρτερία.

Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.

Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πως

Την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.»

Οι δρόμοι ξανά γεμάτοι. Θάλασσες κόσμου διαδηλώνουν για το ασφαλιστικό-έκτρωμα. Εργαζόμενοι και φοιτητές στον αγώνα για την υπεράσπιση και διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Συνθήματα αγανάκτησης, αγωνιστικότητας και διεκδίκησης.

Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε στους δρόμους.

Και για όσους δεν είναι εκεί τα δελτία ειδήσεων θα τους ενημερώσουν άμεσα και θα τους δείξουν εικόνες της πραγματικότητας των δρόμων. Ή μήπως όχι?

Μέσα στη νέα φασιστική τάξη πραγμάτων, στην καταπάτηση των δικαιωμάτων μας, στην ανέχεια, στη διαφθορά, στην καταστολή και στη βία, ηγετικό ρόλο κατέχουν τα Μ.Μ.Ε. Φιμωμένα ή καθοδηγούμενα, δέσμια της εξουσίας και του κεφαλαίου, παραπλανούν, φανατίζουν, τρομοκρατούν και ηγούνται της εκστρατείας καταστολής των δίκαιων αγώνων των λαών.

Με κατευθυνόμενες, αποσιωπώμενες ή διαστρεβλωμένες ειδήσεις, με αισχρά σχόλια που δημιουργούν και κατευθύνουν αντιλήψεις. Σε μια εποχή των πιο οξυμένων αντιθέσεων και αντιφάσεων, σε μια εποχή με τα πιο έντονα μεταβατικά χαρακτηριστικά, επιβάλλουν στις συνειδήσεις τη δικτατορία των δημοσκοπήσεων.

Δημοσκοπήσεις που νομιμοποιούν σφαγές, που καθορίζουν και υποβάλλουν κοινωνικές ανάγκες και πολιτικές ηγεσίες.

Δημοσκοπήσεις που αδρανοποιούν τις κοινωνικές συλλογικότητες και αντικαθιστούν τις πιο σύνθετες κοινωνικές λειτουργίες που είναι σε θέση να ανατρέψουν τα σχέδιά τους.

Μέσα από ρεπορτάζ που άλλοτε καθησυχάζουν κι άλλοτε τρομοκρατούν, μετατρέπουν την πολιτική σε εμπόρευμα και πωλούν πληροφορίες. Δυστυχώς όμως το κεφάλαιο, δεν περιορίζεται σε έναν κατασταλτικό μηχανισμό. Διαθέτει χιλιάδες. Την πλέον ισχυρότερη θέση κατέχει ο φόβος.

Το κλίμα φόβου δημιουργείται από το κεφάλαιο, αναπαράγεται, θρέφεται και μεγαλώνει από τους πιστούς υπηκόους του. Η εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας και η παράλληλη αύξηση της αισχρής επινόησης της μερικής απασχόλησης καταστέλλει κάθε αντίδραση στα σχέδιά τους.

Ο φόβος της ανεργίας, της απόλυσης, της σύλληψης, η άσκηση σωματικής βίας, η υποβάθμιση και στην ουσία η κατάργηση της ασφαλιστικής κάλυψης και της υγειονομικής περίθαλψης, αποτελούν το αλατοπίπερο της τρομοκρατίας του κεφαλαίου και καταστέλλουν κάθε αγωνιστική διάθεση.

Μαζικές απολύσεις απεργών, βία και συλλήψεις κατά διαδηλωτών, φακέλωμα αγωνιστών είναι μερικές από τις πιο επιθετικές άμυνες της κεφαλαιοκρατίας απέναντι στα κινήματα των τελευταίων χρόνων.

Κύριο ρόλο στο μηχανισμό καταπάτησης όλων αυτών των δικαιωμάτων παίζει το μακρύ χέρι του νόμου, η αστυνομία, που ρόλος της δεν είναι άλλος από την υπεράσπιση εξουσίας και κεφαλαίου, αυτών δηλαδή που την ελέγχουν και τη χρησιμοποιούν.

Το πιο απλό παράδειγμα μπορούμε να το πάρουμε αν αναλογιστούμε τα κινήματα των τελευταίων ετών. Μαζικότατες πορείες από φοιτητές και εργαζόμενους που χτυπήθηκαν ουκ ολίγες φορές από την αστυνομία με σκοπό τη διάλυσή τους και την τρομοκράτηση των διαδηλωτών. Γίναμε μάρτυρες βίαιης καταστολής και καταπάτησης του ασύλου (βλ. ΔΕΘ) όταν η αστυνομία ήταν παρατεταγμένη καθ’ όλο το μήκος της πορείας και κλείνοντας το δρόμο στους φοιτητές, δεν τους επέτρεψαν να καταλήξουν στο πανεπιστήμιο.

Το κεφάλαιο γνωρίζει πολύ καλά πως χώροι που προστατεύονται από το άσυλο αποτελούν χώρους ζύμωσης πολιτικής σκέψης και δράσης, χώρους που διασφαλίζουν τη διεξαγωγή ζωντανών πολιτικών και κινηματικών διεργασιών, χώρους που προστατεύουν τον αγωνιζόμενο αντικαπιταλιστικό παλμό.

Το άσυλο είναι ο χώρος που στεγάζει όλη τη ζωτικότητα των κινημάτων ανατροπής και αποτελεί μόνωση για πολλούς από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Η κατάργησή του, κάτι για το οποίο πολεμά χρόνια τώρα η κυβέρνηση και που είναι κατάκτηση ποτισμένη με αίμα, θα φέρει ανακούφιση σε εκείνους που νιώθουν τη γη να τρέμει όταν τα κινήματα ξεχύνονται στο δρόμο.

Είμαστε εδώ να υπερασπίσουμε αυτά που μας κλέβουν και να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν.

Η τρομοκρατία δε μας σταματά.

Το άσυλο ανήκει στο λαό. Κάτω τα χέρια σας.

Οι περισσότεροι από εμάς ζήσαμε τις κινητοποιήσεις των δύο τελευταίων ετών, ενώ οι υπόλοιποι σίγουρα τις έχουμε ακουστά. Αφορμή για αυτές ήταν σε πρώτο επίπεδο η ανατροπή των αντιεκπαιδευτικών νόμων που στόχευαν (και συνεχίζουν να στοχεύουν) εναντίον των δικαιωμάτων και κατακτήσεων μας ως φοιτητές και ως μελλοντικούς εργαζόμενους. Ένας από τους παράγοντές που το κίνημα αυτό υπήρξε τόσο μαζικό ήταν και ο τρόπος με τον οποίο το ίδιο επέλεξε να οργανωθεί, διότι διάλεξε εκείνες τις δομές που μπορούσαν να εκφράσουν όσο το δυνατόν καλύτερα τις ανάγκες του.

Δομική λίθος αυτού του τρόπου οργάνωσης ήταν οι γενικές συνελεύσεις (Γ.Σ.), το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων των φοιτητικών συλλόγων. Σ’αυτές μπορούν να συμμετέχουν όλα τα μέλη του συλλόγου και να καθορίζουν τη στάση του σε μείζονα ζητήματα. Η Γ.Σ. είναι το μοναδικό θεσπισμένο όργανο των φοιτητών , στο οποίο για να ληφθεί απόφαση γίνεται πολιτική αντιπαράθεση και ζύμωση ανάμεσα στα μέλη του συλλόγου. Είναι δηλαδή ένα όργανο ζωντανό που αντλεί αυτή τη ζωτικότητα του από την ενεργή πολιτική συμμετοχή των παρευρισκόμενων. Σε αντίθεση με τα Διοικητικά Συμβούλια (Δ.Σ ) όπου συμμετέχουν μόνο οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των παρατάξεων σε κάθε σχολή και επειδή όλοι γνωρίζουμε το είδος της πολιτικοποίησης που γίνεται στις εκλογές, αυτοί όχι μόνο δεν μπορούν αλλά δεν θέλουν κιόλας να κινηθούν με γνώμονα τα κοινά συμφέροντα των φοιτητών. Το Δ.Σ. είναι ένα όργανο εκτός των φοιτητών, που λειτουργεί γι’αυτούς χωρίς αυτούς, αφήνοντας τις σημαντικές αποφάσεις στα χέρια των λίγων «πεφωτισμένων».

Το όργανο που εμείς αποδεχόμαστε και που υπήρξε υπεύθυνο για την υλοποίηση των αποφάσεων μιας Γ.Σ. μέσα στο κίνημα είναι οι επιτροπές αγώνα. Βασικός ρόλος της είναι επίσης η εμβάθυνση του πολιτικού περιοχομένου του πλαισίου της, όντας πάντα υπόλογη στη Γ.Σ. Οι επιτροπές αγώνα έχουν καταντήσει καραμέλες στα στόματα κάποιων και σίγουρα έχουν παρεξηγηθεί πολλές φορές. Η επιτροπή αγώνα είναι αμεσοδημοκρατική και ανοιχτή σε όποιον φοιτητή θέλει να συμμετάσχει σε αυτήν, αλλά οι δράσεις της είτε πολιτικές είτε πρακτικές είναι αυτές πρέπει να κινούνται πάντα με γνώμονα το πλαίσιο. Προσοχή! Αυτό δεν σημαίνει ότι η επιτροπή αγώνα είναι ένα στείρο όργανό που μας πηγαίνει από τη μια Γ.Σ. στην άλλη κρατώντας το ίδιο πλαίσιο,απεναντίας έχει τη δυνατότητα να προωθεί και να εμπλουτίζει το προηγούμενο πολιτικό περιεχόμενο, με βάση τα ίδια κριτήρια κάτι το οποίο διασφαλίζεται κυρίαρχα μέσω της μαζικότητας της.

Οι Γ.Σ. και οι επιτροπές αγώνα είναι το πρώτο επίπεδο οργάνωσης σε ένα κίνημα, αφορά κάθε μια σχολή ξεχωριστά. Υπάρχει όμως ανάγκη ενιαιότητας του κινήματος κάτι το οποίο επιτυγχάνεται μέσω του συντονισμού των αποφάσεων των Γ.Σ. Το ρόλο αυτό , για εμάς πάλι, πρέπει να έχουν τα συντονιστικά των γενικών συνελεύσεων. Στόχος τους δεν είναι η συρραφή πλαισίων , όπως κάποιοι σκόπιμα έχουν επιδιώξει στο παρελθόν, αλλά αμεσοδημοκρατικά πάντα, να εμβαθύνει τα πολιτικά πλαίσια των συλλόγων, να τους δίνει μια κατεύθυνση και εκείνα τα πολιτικά χαρακτηριστικά που θα οδηγήσουν το κίνημα στη νίκη. Αυτός είναι εν ολίγοις ο τρόπος με τον οποίο η Ε.Α.Α.Κ. επιλέγει να δομηθεί το κίνημα, δεν είναι όμως αυτό που έχουν όλοι οι πολιτικοί χώροι στο μυαλό τους. Υπάρχουν χώροι για τους οποίους η Ε.Φ.Ε.Ε. (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος) είναι το ανώτατο όργανό των φοιτητών και θα πρέπει να τους εκφράζει. Η Ε.Φ.Ε.Ε. όμως, που είναι το αποτέλεσμα των πανελλαδικών ποσοστών κάθε παράταξης, δεν είναι παρά ένα όργανο που στηρίζεται στη λογική της αντιπροσώπευσης, χωρίς να βοηθάει καθόλου στην πολιτικοποίηση των φοιτητών μια και δεν επιτρέπει τη συμμετοχή τους σε διαδικασίες αποφασιστικού χαρακτήρα, ενώ είναι παράλληλα ένα όργανο ανίκανο να εκφράσει τις ανάγκες των φοιτητών ανα πάσα στιγμή.

Όσο κι αν κάποιοι συμμετείχαν στις πρόσφατες κινητοποιήσεις και αποδέχθηκαν το μοντέλο Γ.Σ.– επιτροπές αγώνα– Συντονιστικά γενικών συνελεύσεων, δεν θα πρέπει να μας ξεγελάνε. Το αποδέχθηκάν κάτω από την πίεση των καταστάσεων και των θέλω των φοιτητών. Πρέπει όμως όλοι μας να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε τον τρόπο που θέλουμε να δομήσουμε το κίνημα μας γιατί η δομή και το πολιτικό περιεχόμενο είναι άρρηκτα συνδεδεμένα , γιατί η δομή βοηθάει ή δεν βοηθάει στην πολιτικοποίηση του κόσμου, γιατί κάποιες δομές θα μας οδηγήσουν στη νίκη, ενώ άλλες θα μας οδηγήσουν στην ήττα.

Ποιό είναι όμως το πολιτικό περιεχόμενο που απορρέει από την προαναφερθείσα δομή;Βέβαια όταν αναφερόμαστε στο πολιτικό περιεχόμενο δεν εννοούμε απλά τι θα πρέπει να λέμε σε αυτήν τη συγκυρία αλλά ποια θα πρέπει να είναι τα κριτήρια μας και η στάση μας ώστε σε κάθε συγκυρία να διαμορφώνουμε ένα κίνημα με εκείνα τα πολιτικά χαρακτηριστικά που θα μας οδηγούν σε νίκες.

Πρώτα και κύρια θα είναι ένα κίνημα που δεν θα συνδιαλέγεται με την κυβέρνηση και οποιονδήποτε εκπρόσωπο του κεφαλαίου για το λιγότερο χειρότερο. Αλλά ούτε και θα είναι απλά ένα κίνημα αντίστασης που θα συμβιβάζεται με τα πράγματα ως έχουν στο σήμερα και φυσικά δεν θα μπορεί να είναι ένα κίνημα διαμαρτυρίας για όσες αλλαγές συμβαίνουν και δεν μας συμφέρουν. Θα πρέπει να είναι ένα κίνημα που αναγνωρίζει τις ανάγκες του και τις διεκδικεί στο τώρα., απαραίτητη προϋπόθεση του οποίου είναι και η ανατροπή της επαναλαμβανόμενης επίθεσης στις λαϊκές ανάγκες και κατακτήσεις (βλέπε αντιεκπαιδευτικοί νόμοι, αντασφαλιστικά μέτρα κλπ.)

Γιατί όμως όχι σε ένα κίνημα συνδιαλλαγής, αντίστασης ή διαμαρτυρίας και γιατί ναι σε ένα κίνημα ανατροπής και διεκδίκησης; Είναι αδιαμφισβήτητο ότι στόχος του σημερινού συστήματος είναι η εκμετάλλευση των μαζών για μεγαλύτερη συσσώρευση κέρδους στο κεφάλαιο, κάτι το οποίο περνάει και μέσα από την μείωση των παροχών του κράτους στα λαϊκά στρώματα. Αυτά τα αντικρουόμενα συμφέροντα της αστικής τάξης και των εργαζομένων είναι που οδηγούν στην ήττα των δεύτερων σε κάθε απόπειρα συνδιαλλαγής. Ποτέ δεν πρόκειται να μας δώσουν όσα χρειαζόμαστε, θα μας παρέχουν μονάχα όσα χρειάζεται για να κατευνάσουν τις φωνές διαμαρτυρίας και ότι δώσουν θα το πάρουν πίσω με την πρώτη ευκαιρία. Αυτό οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο όπου συνεχώς θα μας δίνουν λιγότερα και όσο οι προλετάριοι δεν θα αντιλαμβάνονται πως σε αυτό το σύστημα δεν θα καλυφτούν ποτέ οι ανάγκες τους και ότι τα προβλήματα δεν προκύπτουν σαν ζητήματα διαχείρισης προσώπων αλλά είναι ενδογενή προβλήματα του καπιταλισμού, τόσο θα υποχωρούν και θα συμβιβάζονται με ψίχουλα.

Όσον αφορά την αντίσταση που μένει στάσιμη σ’αυτό είναι σαν μια κατάσταση υπεράσπισης των σημερινών δεδομένων. Δεν μπορούμε όμως να παραμένουμε στο τώρα γιατί ούτε αυτό μας καλύπτει και ούτε φτιάχνει τους όρους για μελλοντικές νίκες. Κατ’αρχάς δεν βοηθάει στη συνειδητοποίηση της ρίζας των προβλημάτων από τις πλατιές μάζες, αφού βλέπει το κάθε καρότο που μας πετάει η αστική τάξη ανα πάσα στιγμή, το παλεύει ξεχωριστά και δεν δίνει μια συνολική αντιμετώπιση στα ζητήματα. Πιο αναλυτικά, όταν ξεσηκώνεις ανθρώπους προβάλλοντας μόνο ένα όχι σε αυτά που έρχονται γιατί θα δυσχεραίνουν τη ζωή μας και δίκιο να έχεις, όταν ο αγώνας σου μείνει θεωρητικά σε αυτό το όχι, συσπειρώνεις τον κόσμο γύρω από κάτι παροδικό. Η επίθεση όμως είναι συνεχής και συνολική, αν μείνουμε στην αντίσταση αυτό ισοδυναμεί με υποχώρηση. Επιπλέον αρνείται τη βελτίωση της ζωής μας στο σήμερα, αποδέχοντας τη στασιμότητα σαν νίκη και περιμένει παθητικά την μαγική και κρίσιμη ώρα που θα ανατραπούν οι συσχετισμοί.

Από τα προηγούμενα προκύπτει πως ο μόνος δρόμος για την ανάπτυξη νικηφόρων κινημάτων που θα δώσουν μια κατεύθυνση αμφισβήτησης στη βάση του υπάρχοντος συστήματος και στους θεσμούς του, είναι η κατανόηση της συνολικότητας των αναγκών του κόσμου της εργασίας, είναι η κατάρριψη της συντεχνιακής λογικής που τα απομονώνει και τα αποδυναμώνει και η συνειδητοποίηση του ασυμβίβαστου εργοδοτών- εργαζομένων. Γι’αυτό και θα πρέπει επιδίωξη τους να είναι όχι μόνο η ανατροπή της επίθεσης , όποια μορφή και αν παίρνει κάθε διαφορετική χρονική στιγμή, αλλά και η αναβάθμιση των υλικών συνθηκών στο σήμερα, στοχεύοντας παράλληλα στην αλλαγή των συνειδήσεων και μέσω της βελτίωσης των όρων διεκδίκησης των αναγκών μας.

Στη βάση της μη συντεχνιακής λογικής, σαν φοιτητές κατανοούμε ότι δεν είμαστε ένα κομμάτι εκτός της κοινωνίας, αλλά δυναμικό κομμάτι της και μάλιστα είμαστε οι εργαζόμενοι του αύριο. Κάθε αλλαγή στην παιδεία έχει να κάνει με τις εργασιακές συνθήκες και τον τύπο εργαζομένου που χρειάζεται το κεφάλαιο, καθώς επίσης και κάθε αλλαγή στα εργασιακά δικαιώματα, την ασφάλιση κλπ μας αφορά άμεσα αφού και εμείς θα το βιώσουμε σε μερικά χρόνια.

Είναι φανερή λοιπόν η αναγκαιότητα της σύμπλευσης φοιτητών και εργαζομένων, όχι επιφανειακά, π.χ. κοινές πορείες χωρίς να υπάρχει ουσιαστική σύμπλευση στο πολιτικό περιεχόμενο και χωρίς την κοινή στόχευση τόσο σε τακτικό όσο και σε στρατηγικό επίπεδο. Η επίτευξη μιας ανώτερης σύνδεσης φοιτητών και εργαζομένων χρειάζεται κοινές διαδικασίες. Προφανώς όμως για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να υπάρξουν και στους εργαζόμενους δομές από τα κάτω(συνελεύσεις σωματείων κλπ). Και πάλι σε αντιστοιχία, όπως εμάς δε μας εκφράζει η ΕΦΕΕ, έτσι και εκεί να μην αναλαμβάνουν τα ηνία των αγώνων των εργαζομένων οι ξεπουλημένες γραφειοκρατικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που δίνουν μάχες συμβιβασμένες και με ημερομηνία λήξης.

Αυτό που εμείς καλούμαστε να κάνουμε τώρα είναι να ξαναβγούμε μαζικά στον δρόμο του αγώνα με ένα κίνημα διεκδικητικό, που θα θέτει στο προσκήνιο τις ανάγκες μας και θα συνεχίσει με νικηφόρα προοπτική αυτό που ξεκίνησε πριν απο δύο χρόνια. Βασισμένο στο γνωστό τρίπτυχο Συνελεύσεις –Καταλήψεις- Διαδηλώσεις, στις δομές που προαναφέρθηκαν και σε ένα πολιτικό περιεχόμενο που θα δίνει κατεύθυνση ανατροπής χωρίς όμως να περιορίζεται σε αυτό, αλλά να θέτει και επιθετικά αιτήματα που να είναι σύμφωνα με τα συμφέροντα μας. Ένα κίνημα που να επιζητά τα σύνδεση με τον κόσμο της εργασίας αφού όπως έγινε κατανοητό μόνο ετσι μπορεί να εκπληρώσει τους στόχους που έχει θέσει.

Πιο συγκεκριμένα πρέπει να επιδιώξουμε την ανατροπή όλων των αντεργατικών και αντιεκπαιδευτικών νομοσχεδίων, να αντιληφθούμε την εσωτερική τους σύνδεση καθώς και συνολικά της πολιτικής από την οποία προέρχονται. Να καταδείξουμε τους φορείς της και απέναντί τους να προτάξουμε τις ανάγκες μας και όχι απλά ένα στείρο πολιτικό περιεχόμενο που να αρκείται στην αντίσταση, αλλά ούτε και στη μη εφαρμογή τους. Τώρα που το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση και η δυσπιστία προς αυτό έχει μεγαλώσει, εμείς πρέπει να οξύνουμε τις αντιθέσεις και να μην επιτρέψουμε να πάρουν σάρκα και οστά οι βλέψεις καποιων για εκτόνωση της κατάστασης και και υποχώρηση απέναντι στην επίθεση. Ήρθε η ώρα να καταλάβουμε μια και καλή ότι το μέλλον που μας ετοιμάζουν δεν μας χώρα και να αναλογιστούμε ότι είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να το αλλάξουμε και να το φέρουμε στα μέτρα μας.

Έχει ανακύψει ένα πολύ μεγάλο ζήτημα μέσα στην φοιτητική και πανεπιστημιακή κοινότητα όσον αφορά την ειδίκευση στα γνωστικά αντικέιμενα και τον προσανατολισμό της επιστήμης και της γνώσης. Η απάντηση στο ερώτημα «ναι ή όχι στην ειδίκευση» δεν μπορεί να δωθεί, διότι το ερώτημα δεν τίθεται σε σωστή βάση. Για να καταφέρουμε να απαντήσουμε στο πρόβλημα πρέπει να κοιτάξουμε σφαιρικά το ζήτημα και να δούμε ποιος είναι ο ρόλος της εκπαίδευσης μέσα σε μια κοινωνία και πιο συγκεκριμένα ποιος είναι ο ρόλος της επιστήμης στην σημερινή κοινωνία.

Είναι κοινά αποδεκτό και χρησιμοποιείται ως δεδομένο ότι κάθε κοινωνία εξαρτάται κατά ένα πολύ μεγάλο βαθμό από την οικονομία της, τον τρόπο παραγωγής και αναπαραγωγής των αγαθών και των προϊόντων της. Μια αλλαγή σ’ έναν από αυτούς τους παράγοντες, π.χ. τον τρόπο παραγωγής, επιφέρει αλλαγές και στην ίδια την κοινωνία, την δομή και την διάρθρωση της. Η αλλαγή που επέφερε π.χ. η βιομηχανική επανάσταση, είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα και οι επιπτώσεις της είναι εμφανείς ακόμη και σήμερα, που διανύουμε μια άλλη περίοδο γνωστή ως «πληροφορική επανάσταση». Η μεν βιομηχανία αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό την χειρονακτική εργασία, η δε πληροφορική την πνευματική εργασία.

Με βάση αυτά τα δεδομένα και βλέποντας τα πράγματα από αυτή την οπτική γωνία, θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε και το ζήτημα της εκπαίδευσης και της μόρφωσης των μελών μιας κοινωνίας, λαμβάνοντας υπ’ οψιν ότι και η εκπαίδευση και η μόρφωση παίζουν καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή και αναπαραγωγή αγαθών και προϊόντων, δηλαδή στην ίδια την οικονομία.

Θα περίμενε κανείς, κάνοντας την απλοϊκή σκέψη, αφού η βιομηχανική κι η πληροφορική αντικατέστησαν σε πολύ μεγάλο βαθμό την χειρονακτική και την πνευματική εργασία θα μπορούσαμε να έχουμε μια δεδομένη παραγωγή και αναπαραγωγή αγαθών και προϊόντων, χρησιμοποιώντας πολύ λιγότερη εργασία ανθρώπινου δυναμικού. Αυτό βέβαια θα ήταν και το επιθυμητό, αλλά όπως όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε, μόνο αυτό δεν συμβαίνει σήμερα.

Τι είναι λοιπόν αυτό που συμβαίνει σήμερα; Γιατί αντί να έχουμε μείωση του χρόνου εργασίας έχουμε αύξηση αυτού για ένα μέρος της κοινωνίας και παράλληλα εξάπλωση του νοσηρού φαινομένου της ανεργίας; Το ερώτημα βέβαια είναι ρητορικό, διότι όλοι αντιλαμβάνονται ότι το πρόβλημα που εμφανίζει η κοινωνία σήμερα, οφείλεται στο οικονομικό μοντέλο το οποίο ακολουθεί. Το μοντέλο που είναι γνωστό με το όνομα καπιταλιστικό και που στηρίζεται πάνω στην έννοια κέρδος, χρησιμοποιώντας ως μέσα, τις έννοιες ανταγωνισμός, αποδοτικότητα, ανεργία και όλα αυτά που είναι λίγο πολύ γνωστά. Η εφαρμογή αυτού του μοντέλου και μάλιστα σε παγκόσμιο κλίμακα, έχει φυσικά επιπτώσεις σ’ ολόκληρη την παγκόσμια κοινωνία και μάλιστα σε όλα της τα επίπεδα.

Η εκπαίδευση, ένα απ’ τα πιο σημαντικά επίπεδα μιας κοινωνίας, είναι αυτή που έχει δεχτεί και θα δεχτεί ακόμη, τις μεγαλύτερες αλλαγές, όσον αφορά τον τρόπο παροχής της, αλλά και το ίδιο της το περιεχόμενο. Αυτό γίνεται διότι είναι ίσως η πιο στενά συνδεδεμένη έννοια με την έννοια της εργασίας. Κι όταν μιλάμε για την εργασία πρέπει να γνωρίζουμε ότι αυτή είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε κοινωνίας. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην παρασυρθεί και να μεταλαχθεί με τον ίδιο τρόπο και την ίδια λογική που αυτό έγινε στην εργασία και την παραγωγή.

Οι αλλαγές λοιπόν που επήλθαν και επέρχονται στην εκπαίδευση, δεν έχουν να κάνουν καθόλου με γνωσιολογικά ζητήματα, ούτε βέβαια προέκυψε ξαφνικά η ανάγκη να εξοπλιστούν καλύτερα οι εκπαιδευόμενοι με γνώση και συνείδηση. Οι αλλαγές αυτές έχουν να κάνουν μόνο, με το εργασιακό μέλλον τους και γι’ αυτό έχουν και την συγκεκριμένη μορφή. Θα ήταν βέβαια αναπόφευκτο οι οποιεσδήποτε αλλαγές στο εκπαιδευτικό να μην επηρεάσουν και το γνωσιολογικό περιεχόμενο των αντικειμένων που διδάσκονται.

Τα σημεία στα οποία επικεντρώνεται αυτή η μεγάλη αλλαγή είναι τρία και επιγραμματικά έχουν ως εξής:

Πολυδιάσπαση, Εξειδίκευση, Εξατομίκευση

Καθένα απ’ αυτά, από μόνο του δεν θα είχε κανένα νόημα και κανένα πραγματικό αποτέλεσμα όσον αφορά την αλλαγή που επέρχεται και που σκοπό έχει να δώσει λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το οικονομικό σύστημα, έτσι ώστε να το βελτιώσει και να το δυναμώσει.

Τα τρία αυτά κομβικά σημεία έχουν τους εξής στόχους:

· Την άμεση εφαρμογή της γνώσης στην παραγωγή – γρήγορη απόδοση

· Την δημιουργία εξειδικευμένων εργαζομένων οι οποίοι θα έχουν πληροφορίες για ένα μόνο αντικείμενο – καλύτερη απόδοση

· Καθοδήγηση της έρευνας και της γνώσης εύκολα και γρήγορα προς την επιθυμητή κατεύθυνση – η αγορά στο ρόλο της κοινωνίας

· Μείωση του κόστους εκπαίδευσης, ακόμη και δημιουργία κέρδους απ’ αυτήν

· Διάσπαση συλλογικοτήτων – δημιουργία ανταγωνισμού.

Αυτή τη λογική εξυπηρετούν οι κατευθύνσεις και κάθε λογής «καραμέλα» π.χ. Δίπλωμα Προχωρημένων Σπουδών, Μεταπτυχιακά Διπλώματα Ειδίκευσης, Διατμηματικά Προγράμματα Σπουδών και άλλα, που αποτέλεσμα έχουν τον κατακερματισμό της γνώσης, την υποβάθμιση της ποιότητας των σπουδών και τελικά την πλήρη αποδυνάμωση της έννοιας του πτυχίου.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση λοιπόν, αναμορφώνει ή μάλλον μεταμορφώνει ολοκληρωτικά το πανεπιστήμιο.

Η αξιολόγηση ουσιαστικά λειτουργεί ως μοχλός πίεσης και τελικά επιβολής όλων των μέτρων και μεταρυθμίσεων που ήρθαν και άλλων που θα έρθουν. Αφενός, θα κατευθύνει την έρευνα στις ανάγκες των κάθε λογής εταιριών και επιχειρήσεων με γνώμονα το κέρδος και αφετέρου θα κατηγοριοποιήσει τα πανεπιστήμια, δημιουργώντας αποφοίτους πολλών ταχυτήτων.

«Αν πάρεις κάποιον από το χέρι και τον οδηγήσεις κάπου, τότε είναι πολύ εύκολο και αναμενόμενο να έρθει κάποιος άλλος και από το χέρι να τον οδηγήσει κάπου αλλού», έλεγε ένας Ισπανός ποιητής. Στην φράση αυτή θα μπορούσε να πει κανείς ότι στηρίζεται ολόκληρη η κοσμοαντίληψη της Ε.Α.Α.Κ. η οποία και την διαχωρίζει από όλους τους υπόλοιπους πολιτικούς χώρους. Είναι η λογική της ενεργούς συμμετοχής όλων και της καταπολέμησης της εκπροσώπησης των φοιτητών από διάφορους πεφωτισμένους αγωνισταράδες, για να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς.

Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση είναι ένα μέτωπο αγώνα, με σαφή ωστόσο όρια και στόχους, και με συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο, μακριά από ελιτίστικες λογικές ιδεολογικής καθαρότητας, κινούμενη στον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αποτελεί εχθρό της στασιμότητας, δυναμικό που μεταβάλλεται και εξελίσσεται. Είναι ανεξάρτητη οικονομικά και ιδεολογικά από αστικούς κομματικούς μηχανισμούς. Λειτουργεί σαν ένα κύτταρο αντίστασης και διεκδικήσεων μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια, χωρίς να επιτρέπει σε κανένα κόμμα να την καθοδηγεί και να την καθυποτάσσει.

Με το σκεπτικό αυτό έχουν καθοριστεί σε μεγάλο βαθμό οι δομές λειτουργίας της Ε.Α.Α.Κ. οι οποίες σχηματικά θα μπορούσαν να αποτυπωθούν με αποφάσεις από τα κάτω (σχήμα) προς τα πάνω (Συντονιστικά σχημάτων) και πάλι προς τα κάτω. Με απλά λόγια, τα σχήματα διατηρώντας την πρωτοκαθεδρία τους είναι υποχρεωμένα να κινούνται ενιαία με βάση τις κοινές αποφάσεις που βγαίνουνε από τα συντονιστικά, ακολουθώντας πάντα αμεσοδημοκρατικές και συνδιαμορφωτικές διαδικασίες. Οι δομές αυτές δεν διεκδικούν το αλάθητο των αποφάσεων αλλά διασφαλίζουν πως οι αποφάσεις αυτές θα γίνονται κτήμα όλων όσων συμμετέχουν στην διαμόρφωση τους αποφεύγοντας φαινόμενα «προβατισμού». Άλλωστε ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια; Εκτός από τον καλό Θεό φυσικά! Η πραγματικότητα και μόνο αυτή θα σου πει τι να κάνεις και όχι η δογματική προσήλωση σου σε μια κομματική γραμμή.

Στη λογική αυτή μπαίνει και η αντιμετώπιση των εκλογών από την Ε.Α.Α.Κ. Ενάντια σε ψηφοθηρικές λογικές και υπερασπιζόμενοι την συμμετοχή του κόσμου στα θέματα που τον αφορούν τοποθετούμαστε εντός – εκτός – ενάντια των εκλογών. Εντός, γιατί θέλουμε να είμαστε διαρκώς ενήμεροι για τα τεκτενόμενα στο πανεπιστήμιο και να ελέγχουμε διαδικασίες που θα μπορούσαν να λειτουργούν εν κρυπτώ. Εκτός, γιατί δεν συνδιαχειριζόμαστε, δεν συναινούμε στις αντιεκπαιδευτικές αποφάσεις και δεν δίνουμε άλλοθι σε κανέναν που ενεργεί εις βάρος των φοιτητών. Εναντίον, γιατί πολύ απλά δεν είμαστε με τις δομές της ανάθεσης και της εκπροσώπησης. Στόχος είναι όχι η εκλογική ενδυνάμωση αλλά η ενεργός συμμετοχή του κόσμου σε όλες τις διαδικασίες, κάτι που επιφέρει αυτοκατάργηση του Δ.Σ. όπως και άλλων τέτοιων οργάνων εκπροσώπησης στην πράξη.

Όσον αφορά τις δομές και το περιεχόμενο του κινήματος η άποψη μας συνοψίζεται στο τρίπτυχο Συνελεύσεις -Καταλήψεις –Διαδηλώσεις. Η ΕΑΑΚ είναι αυτή που πρότεινε τις επιτροπές αγώνα και τα συντονιστικά ΓΣ κόντρα στην ανασύσταση της ΕΦΕΕ, όργανα τα οποία βοήθησαν σημαντικά στη γιγάντωση και πολιτικοποίησή του. Η ενδυνάμωση αυτών των οργάνων είναι που θα βοηθήσει στην εμβάθυνση του περιεχομένου του κινήματος με ακόμα πιο ριζοσπαστικά αιτήματα, που δεν θα περιορίζεται μόνο σε μία διαρκή αντίσταση στη συνεχή επίθεση από ΝΔ- ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-Κεφάλαιο δίνοντας στον εαυτό του το ρόλο του τερματοφύλακα, που απλά προσπαθεί να αποκρούσει την επίθεση (ε, κάποια στιγμή θα το φας το γαμημένο το γκολ αν παίζεις μόνο τέρμα, όπως και να ‘χει σίγουρα δεν θα κερδίσεις).

Για τον λόγο αυτό θέλουμε ένα κίνημα με επιθετικά πολιτικά χαρακτηριστικά, που δεν θα ετεροπροσδιορίζεται, αλλά βασισμένο στις ανάγκες μας θα διεκδικεί. Ως εκ τούτου το πολιτικό περιεχόμενο-διεκδίκιση της ΕΑΑΚ συνοψίζεται στην Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση. Η ΕΠΕ δεν αποτελεί ρεφορμιστική πρόταση της ΕΑΑΚ στο σύστημα, όπως αρέσκονται κάποιοι να διαδίδουν ψευδώς, καθώς δεν αποτελεί πρόγραμμα παιδείας το οποίο θα εφαρμοστεί από μια αστική ή μη κυβέρνηση. Πρόκειται για μια πρόταση αγώνα στην κοινωνία, στο λαό και όχι στο σύστημα. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι είναι κάτι ουτοπικό κάτι μάταιο. Είναι ένα αίτημα βγαλμένο από τις ανάγκες μας. Αν είναι δυνατόν να θεωρούμε τη διεκδίκηση των αναγκών μας ουτοπία!

¨Ένα κινημα με αυτά τα χαρακτηριστικά θα πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση με το σύστημα, μέσα κι έξω απ’ τις σχολές, με πορείες συγκρουσιακές όπου και όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο. Όχι για να γίνουνε μπάχαλα και μαϊμουδιές, όπως λένε κάποιοι, αλλά ούτε για τα μάτια του κόσμου και τα Μ.Μ.Ε.. Οι συγκρούσεις των πορειών με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς έχει τριπλό χαρακτήρα: α) Η αμφισβήτηση της εξουσίας του κράτους με το σπάσιμο στην πράξη των κόκκινων ζωνών που ορίζει η αστυνομία δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι δεν μας πτοούν τα κατασταλτικά μέτρα που ενεργοποιεί η αστική τάξη εναντίον του λαού, β) Η εκδήλωση των προθέσεων μας (συμβολικά) και η συνειδητοποίηση του κόσμου για το τι θέλουμε να κάνουμε, γ) η επίτευξη άμεσων πολιτικών στόχων, όταν αυτό είναι εφικτό όπως για παράδειγμα το σπάσιμο της συνόδου των πρυτάνεων που είχε σαν στόχο την κεντρική εφαρμογή του νόμου πλαίσιο. Κάθε λογική μπαχάλων και ατομικής σύγκρουσης μέσα σε μια πορεία συλλόγων όχι μόνο δεν δρα προωθητικά ως προς τους σκοπούς της πορείας αλλά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από προβοκατόρικη ως και εχθρική απέναντι της.

Αντιλαμβανόμαστε ότι ο καλύτερος τρόπος να αγωνιστούμε και να κερδίσουμε είναι η ενότητα όχι μόνο της αριστεράς αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, αυτό άλλωστε επιβάλλει και η φυσιογνωμία των σχημάτων. Παρ’ όλα αυτά το σκεπτικό «να συζητήσουμε μόνο για αυτά που συμφωνούμε, αφήνοντας αυτά που διαφωνούμε» - στηριζόμενοι σε μια ψευτοενότητα με «αντι» αιτήματα – είναι σίγουρο ότι οδηγεί σε αδιέξοδο αργά η γρήγορα. Αυτό που χρειάζεται είναι ενότητα στη σωστή βάση και όχι ενότητα για την ενότητα, που θα προκύπτει από πολιτικό διάλογο και έκθεση επιχειρημάτων ώστε το σύνολο του κόσμου να νιώθει ενεργό κομμάτι αυτής της ενότητας και όχι απλά να ακολουθεί.

Φυσικά, νικηφόρος αγώνας των φοιτητών δεν νοείται χωρίς την ύπαρξη σύνδεσης με τους εργαζομένους, όχι υπό την μορφή αλληλεγγύης, αλλά με την κοινή συμπόρευση στους δρόμους. Η σύνδεση αυτή δεν μπορεί να γίνει με τις ξεπουλημένες ηγεσίες ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, αλλά ούτε και με τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ στους χώρους εργασίας, το ΠΑΜΕ, το οποίο λειτουργεί διασπαστικά. Στον αντίποδα αυτών προτείνουμε κοινά συντονιστικά φοιτητών – εργαζομένων και την δημιουργία ανεξάρτητων κέντρων αγώνα τα οποία δεν θα αποκοπούν από το εργατικό κίνημα λειτουργώντας διασπαστικά αλλά θα δρούν ενωτικά, πιέζοντας ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΠΑΜΕ προς μια κατεύθυνση διαρκούς αγώνα των εργαζομένων για την ανατροπή της κατάστασης στους εργασιακούς χώρους αλλά και κατ’ επέκταση της κοινωνίας.

Είναι αστείο να τίθεται το ερώτημα ανατροπή η μεταρρύθμιση, διότι άσχετα με αυτά που υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ απλά το σύστημα δεν παίρνει αλλαγές. Εννοείται πως είμαστε με την ανατροπή διότι δεν θέλουμε πιο ανθρώπινο καπιταλισμό, πιο ανθρώπινη ΕΕ, πιο ανθρώπινα αφεντικά, πιο ανθρώπινη εκμετάλλευση. Θέλουμε την κατάργηση τους!

Εδώ και 6 μήνες η κυβέρνηση προανήγγειλε τις «νέες» αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα οι οποίες είναι άμεση συνέπεια των νομοσχεδίων Ρέππα και Γιαννίτση. Οι αλλαγές αυτές κινούνται πάνω στους άξονες που έχει θέσει η Ε.Ε. στα κράτη μέλη, με στόχο την περαιτέρω καταδυνάστευση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, τα οποία είχαν κατακτήσει με σκληρούς αγώνες, και την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Πιο συγκεκριμένα το «νέο» ασφαλιστικό μιλάει για:

· Μείωση των συντάξεων και αλλαγή του τρόπου υπολογισμού τους. Οι συντάξεις πλέον θα προκύπτουν απο το 60% του μέσου όρου των μισθών των 10 τελευταίων χρόνων (αντίθετα μέχρι τώρα οι συντάξεις υπολογίζονταν από το 80% του μέσου όρου των τελευταίων 5 χρόνων) με αποτέλεσμα οι εργαζόμεμοι να χάνουν το 40% της σύνταξης που κανονικά θα έπαιρναν

· Αύξηση των ορίων ηλικίας απο 2 μέχρι 5 χρόνια και εξομοίωση τους μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αυτό σημαίνει ότι η σύνταξη θα δίδετε απο τα 35 εργάσιμα χρόνια που ίσχυε στα 40! Κάτι που πλήττει ιδιαίτερα τις εργαζόμενες γυναίκες .

· Κατάργηση Βαρέων – Ανθυγιεινών. Σχεδόν τα 5/6 των επαγγελμάτων που συμπεριλαμβανότανε στα βαρέα και ανθυγιεινά πλέον αποχαρακτηρίζονται.

· Ενοποιήσεις ταμείων προς τα κάτω. Τα προβληματικά – ελλειμματικά ταμεία ενοποιούνται με άλλα υγιή ταμεία με στόχο να καλυφθεί το έλλειμμα τους.

· Αύξηση των εισφορών των εργαζομένων, σε αντίθεση με την δραστική μείωση τους απο την πλευρά των εργοδοτών και του κράτους.

Στις προτεραιότητες του νέου νομοσχεδίου είναι η προώθηση ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών (βλέπε τις διαφημίσεις τέτοιων εταιριών που ξεκίνησαν με την κατάθεση του νομοσχεδίου) όπου ο κάθε εργαζόμενος θα πηγαίνει και θα δημιουργεί έναν ατομικό φάκελο ασφάλισης. Οι εισφορές που θα δίνει αλλά και η τελική σύνταξη θα είναι αποτέλεσμα του διακανονισμού του ίδιου με την εταιρία. Αυτό οδηγεί στην διάσπαση της συλλογικής οπτικής των εργαζομένων και της ενιαιότητας του αγώνα τους, αφού ο ένας θα ανταγωνίζεται τον άλλον για την εξασφάλιση καλύτερης σύνταξης.

Επιπλέον λύνει τα χέρια επιχειρήσεων και κράτους αφού πλέον μπορούνε νόμιμα να επενδύουν τα χρήματα των αποθεματικών όπου αυτοί επιθυμούν ( όπως τζογάρισμα στο χρηματιστήριο, αγορές). Έτσι γίνεται ξεκάθαρο οτι ο χαρακτήρας του απο προνοιακός γίνεται κεφαλαιοποιητικός δηλαδή στόχος δεν είναι πια οι εξασφάλιση αυτών που πλέον δεν μπορούν να εργαστούν, αλλά η αύξηση του κέρδους των επιχειρήσεων και του κράτους.

Για όλες αυτές τις αλλαγές η κυβέρνηση έχει θέσει σαν επιχείρημα την βιωσιμότητα των ταμείων, κινδυνολογώντας οτι τα ταμεία στο άμεσο μέλλον θα καταρρεύσουν λόγο των ελλειμμάτων τους και λόγο της γήρανσης του πληθυσμού. Και ενώ η κυβέρνηση ισχυρίζεται οτι οι εργαζόμενοι είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση του νέου ασφαλιστικού και ουσιαστικά τους βάζει να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Είναι γνωστό όμως ότι για όλα αυτά ευθύνονται κυρίως οι εργοδότες και το κράτος, αφού το τελευταίο χρωστάει στα ταμεία 12 δις ευρώ! και η εισφοροδιαφυγή έχει γίνει πλέον θεσμός, παράλληλα με την όλο και αυξανόμενη ανασφάλιστη και επισφαλή εργασία που διογκώνει το πρόβλημα. Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε το πρόσφατο σκάνδαλο όπου οι μεγαλοσυνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ που ελέγχουν την ΓΣΕΕ υπέγραψαν τα δομημένα ομόλογα που κόστισαν στα ταμεία περίπου 250 εκ ευρώ.

Αυτή η «μεταρρύθμιση» δεν είναι κάτι απομονωμένο και ξεκομμένο, και ούτε είναι θέμα πολιτικών επιλογών συγκεκριμένων προσώπων αλλά εντάσσεται σε ένα συνολικότερο πλαίσιο επίθεσης προς τα λαϊκά στρώματα απο το αστικό μπλοκ εξουσίας, υπο την καθοδήγηση της Ε.Ε. Δεν αφορά μόνο το ασφαλιστικό σύστημα αλλά γενικότερα τις εργασιακές σχέσεις και την εκπαίδευση. Τώρα που τα περιθώρια κέρδους για το κεφάλαιο έχουν στενέψει, οι πολιτικοί εκφραστές του επιτίθενται σε κατακτημένα δικαιώματα που οι ίδιοι είχαν αναγκαστεί να παραχωρήσουν , όπως είναι το υποτιθέμενο κράτος πρόνοιας, που τότε βοήθησαν στην εδραίωση και σταθεροποίηση του καπιταλισμού, αλλά τώρα λειτουργούν σαν τροχοπέδη στην βιωσιμότητα του η οποία είναι άμεσα συνδεδεμένη με το κέρδος.

Ας δούμε το πως όλα αυτά εκφράζονται στον τρόπο με τον οποίο συνδέεται η τριτοβάθμια εκπαίδευση με την εργασία, και πιο συγκεκριμένα στο φυσικό, που είναι μια σχολή που έχει καθαρά καθηγητική προοπτική. Μέχρι πριν λίγα χρόνια είχες την δυνατότητα με το πτυχίο, να μπεις στην επετηρίδα και να περιμένεις τον διορισμό σου ως καθηγητής στο δημόσιο. Εδώ όμως με πρόσχημα την αξιοκρατία έρχονται οι εξετάσεις του ΑΣΕΠ που καθιερώθηκε πριν απο λίγα χρόνια.

Πιο ουσιαστικά ο ΑΣΕΠ είναι ένας ακόμη φραγμός που περιορίζει κι’ άλλο τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα που κανονικά θα έπρεπε να μας διασφαλίζει το πτυχίο. Παρά τις όσες εξετάσεις δίνουμε μέχρι να πάρουμε το πτυχίο, αυτό δεν αρκεί ώστε να θεωρηθούμε ικανοί να διδάξουμε, αλλά έρχεται αυτό το τέστ δεξιοτήτων να μας επαναξιολογήσει. Μεταφέροντας έτσι την ευθύνη του διορισμού απο το κράτος στον κάθε διαγωνιζόμενο ξεχωριστά, καλλιεργεί τον ανταγωνισμό μεταξύ τους διαλύοντας κάθε συλλογικότητα. Και ενώ αυτός ο διαγωνισμός έχει θεωρητικά τον στόχο να προσφέρει ίσες ευκαιρίες στους πτυχιούχους, ουσιαστικά λειτουργεί εντελώς ταξικά αφού ευνοούνται όσοι έχουν έχουν πιστοποιητικά «γνώσεων» πέρα απο το πτυχίο τους, όπως ξένες γλώσσες, μεταπτυχιακά κτλ.

Τέλος βλέπουμε οτι ο ΑΣΕΠ αντι να λύνει τα προβλήματα για τα οποία δημιουργήθηκε, τα εντείνει, αφού αναλογικά οι επιτυχόντες στον διαγωνισμό είναι 1 στους 30, κάθε δύο χρόνια. Με αυτόν τον τρόπο οδηγεί πολλούς πτυχιούχους στα φροντιστήρια, διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα τους στην εργασία, χωρίς όλοι να έχουν την οικονομική δυνατότητα για αυτό, με αποτέλεσμα να ενισχύεται κι’ άλλο η ταξικότητα του θεσμού αυτού.

Αυτό που εμείς διεκδικούμε είναι η κατάργηση του ΑΣΕΠ και η αντικατάσταση του από την επετηρίδα. Μια επετηρίδα μαζικών διορισμών, και όχι με την μορφή που είχε, και στην οποία βασίστηκε η δημιουργία του ΑΣΕΠ. Διεκδικούμε ενιαία πτυχία με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα και να αποτελούν μοναδική προϋπόθεση για δουλειά. Στο ζήτημα της ασφάλισης απαιτούμε δημόσια κοινωνική ασφάλιση για όλους, όχι από την σκοπιά της κρατικής αλλά της κοινωνικά αναγκαίας στο σήμερα.

]]> http://arxeioarefeaak.wordpress.com/2008/10/03/%ce%b5%ce%bc%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83-%cf%83%ce%b7%ce%ba%cf%89%ce%b8%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%83-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%80%ce%b5%cf%83/ Fri, 03 Oct 2008 11:58:58 +0000 arefeaak http://arxeioarefeaak.wordpress.com/2008/10/03/%ce%b5%ce%bc%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83-%cf%83%ce%b7%ce%ba%cf%89%ce%b8%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%83-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%80%ce%b5%cf%83/

Στις 9 Απριλίου είναι οι φοιτητικές εκλογές. Καθόλου σημαντικές για κάποιους, αρκετά σημαντικές για άλλους, το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο για πολλούς άλλους. Πέραν απο την ανάλυση για τις εκλογές, θα ήταν παράλειψη αυτού του κειμένου αν δεν έκανε μια έστω υποτιπόδη αναφορά της συγκυρίας στην οποία διεξάγωνται οι φετινές φοιτητικές εκλογές.

Η «αδύναμη» αλλά της νωπής λαϊκής εντολής κυβέρνηση της ΝΔ, προσπαθεί να σώσει όποιο κομμάτι μπορεί από την παρτίδα και να κάνει όσες μεταρρυθμίσεις υπέρ του κεφαλαίου προλαβαίνει. Μετά την πραξικοπηματική ψήφιση του νόμου-πλαίσιο στις 8 Μαρτίου 2007, έφερε φέτος το προεδρικό διάταγμα για τα συγγράμματα και τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας, που ουσιαστικά κάνουν το συγκεκριμένο νόμο πραγματικότητα. Απαιτείται λοιπόν από τα πανεπιστήμια να «συμμορφωθούν» και να συντάξουν τετραετείς οικονομικούς προγραμματισμούς, να εφαρμόσουν και το γενικότερο πλαίσιο του νόμου για τα εξάμηνα, τις εξεταστικές, το άσυλο, τις πειθαρχικές επιτροπές. Γενικότερα, είναι απαίτηση να υποταχθούν τα στους γενικότερους όρους που θέτει το κεφάλαιο, να παράγουν έρευνα προς όφελος του κεφαλαίου κτλ και παράλληλα βάζοντας π.χ. δίδακτρα για να «βγαίνουν» οικονομικά, να γίνουν και τα ίδια επιχειρηματίες.

Πριν από λίγες μέρες, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ψήφισε και το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό. Η κυβέρνηση, με τη συμπολίτευση του ΠΑΣΟΚ και τις επιταγές ΕΕ- κεφαλαίου, περνάει μια σειρά νόμων και μέτρων που σίγουρα δε βρίσκονται δίπλα στα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά απέναντί τους. Προσπαθεί να πλάσει ένα νέο μοντέλο ανθρώπου ουσιαστικά. Ενός ανθρώπου εντατικοποιημένου, χωρίς δικαιώματα, δια βίου επανακαταρτιζόμενου, ευέλικτου, αναλώσιμου, άνεργου, υποταγμένου στην κυρίαρχη ιδεολογία του καπιταλισμού.

Σίγουρα, για την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης στο σύνολό της, είναι αναγκαία η συμμαχία φοιτητών(των μελλοντικών εργαζομένων των 600 ευρώ) και εργαζομένων. Όχι στα λόγια, αλλά σε έργα. Όχι όταν οι φοιτητές «καίγονται» οι εργαζόμενοι να δείχνουν αλληλεγγύη και το αντίστροφο, αλλά να κατεβαίνουν μαζί στο δρόμο και να κάνουν κοινές διαδικασίες συντονισμού, αφού οι αλλαγές που ήρθαν και θα έρθουν μας αφορούν όλους.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα λοιπόν, ήρθαν και οι φοιτητικές εκλογές. Για κάποιους είναι όλη τους η ύπαρξη στο χώρο του πανεπιστημίου. Άλλοι πάλι, όπως η Α.Ρ.Ε.Φ., προσπαθούν να τις χρησιμοποιήσουν όχι για να εκλέγουν αντιπροσώπους στα όργανα συνδιοίκησης ή να ελέγχουν το Δ.Σ., αλλά για να δώσουν στον κάθε φοιτητή την ευκαιρία να εκπροσωπήσει τον εαυτό του(με βάση πάντα μια συμφωνία πάνω σε μια κοινή πολιτική βάση).

Θα ήταν εύκολο να κατακρίνουμε τις εκλογές ρίχνοντάς τες στον Καιάδα(κάτι που λίγο ή πολύ το κάνουμε) και μη συμμετέχοντας σε αυτές. Δε γίνεται κατ’ αρχήν να μην παραδεχτούμε ότι μέχρι ένα βαθμό οι εκλογές είναι κατάκτηση του φοιτητικού κινήματος από τη «μεταπολίτευση» και μετά. Από εκεί και ύστερα, είναι αυτές που εκλέγουν τους εκπροσώπους των φοιτητών σε ΔΣ, ΕΦΕΕ, ΦΕΑΠΘ, σύγκλητο, Γ Τμήματος. Αυτά τα όργανα, με τα οποία διαφωνούμε ριζικά, ανέκαθεν χρησιμοποιούνταν για την προώθηση συγκεκριμένων συμφερόντων και άρα δε γίνεται να μην είμαστε εκεί μέσα προκειμένου να τα ελέγχουμε και να μην τους επιτρέπουμε να κάνουν κάτι ενάντια στα συμφέροντα της πλειοψηφίας των φοιτητών. Επίσης, ναι, πιστεύουμε ότι ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ πρέπει να πηγάζει από ΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ. Συμμετέχουμε ωστόσο στις εκλογές γιατί αντιπαλεύουμε τον καπιταλισμό παντού και πάντα και δε φοβόμαστε να αντιπαρατεθούμε μαζί του σε οποιαδήποτε μάχη μας προκαλεί.

Τί είναι όμως η Α.Ρ.Ε.Φ.; Η Α.Ρ.Ε.Φ. είναι ένα σχήμα της Ε.Α.Α.Κ., ένα ζωντανό κύτταρο της Ε.Α.Α.Κ., μέσα και από το οποίο παράγεται η συνολική πολιτική αντίληψη της Ε.Α.Α.Κ., αφού τα προβλήματα δεν τελειώνουν και δεν ξεκινάνε από το Φυσικό και δεν είναι ξεκομμένα από όλα όσα έχουν να κάνουν με όλο το πανεπιστήμιο. Λέγεται Α.Ρ.Ε.Φ. γιατί όλα τα σχήματα κρατάνε την αυτοτέλειά τους στον επιμέρους κοινωνικό χώρο που παρεμβαίνουν, γειώνοντας τη συνολική πολιτική αντίληψη εκεί.

Και τί είναι σχήμα; Σχήμα είναι μια ανοιχτή διαδικασία πολιτικής συνύπαρξης κάποιων ανθρώπων που έχουν μια κοινή πολιτική συμφωνία σε ένα πρώτο στάδιο, και έχουν την πρόθεση να συζητήσουν, να συνθέσουν και να συνδιαμορφώσουν προκειμένου να παραχθεί ένας πολιτικός σχεδιασμός και μια συνολικότερη πολιτική αντίληψη. Το σχήμα(και η ΕΑΑΚ) είναι ανεξάρτητο απο κόμματα, παρατάξεις και συμφέροντα και δεν ακολουθεί καμία κατευθυνόμενη γραμμή που παράχθηκε στα κεφάλια κάποιων υποτιθέμενων θεωρητικών αυθεντιών που κατέχουν όλη την αλήθεια και η γνώμη τους δεν αμφισβητείται. Στόχος είναι η ενεργοποίηση και πολιτικοποίηση του συλλόγου στη βάση των αναγκών και δικαιωμάτων της φοιτητικής πλειονότητας που θα έχει και κοινό ταξικό και εργατικό μέλλον.

Αναλυτικότερα: Α.Ρ.Ε.Φ.= Αριστερή Ριζοσπαστική Ενότητα Φυσικού

Αριστεροί: γιατί βλέπουμε ότι η μειοψηφία βγάζει κέρδος σε βάρος της πλειοψηφίας και ότι την εκμεταλλεύεται συνεχώς και της αφαιρεί δικαιώματα. Γιατί αντιλαμβανόμαστε τα κοινά μας συμφέροντα(σαν πλειοψηφία) και τη νικηφόρα προοπτική της συλλογικής πάλης, ενάντια στον ατομικό συμβιβασμό.

Ριζοσπάστες: γιατί αντιλαμβανόμαστε τις ρίζες των προβλημάτων μας και τη συνολικότητα τους και προσπαθούμε αντίστοιχα η απάντησή μας να είναι καθολική και να μην εγκλωβιζόμαστε σε διαχειριστικές λογικές.

Ενωμένοι: γιατί ξέρουμε πως δύναμή μας είναι η συλλογικότητα και μόνο ενιαία θα μπορέσουμε να κατακτήσουμε τα κοινά συμφέροντά μας.

Φυσικοί: γιατί αντιλαμβανόμαστε το Φυσικό σαν το φυσικό μας χώρο. Το πεδίο δράσης μας είναι ο κοινωνικός μας χώρος, αφού σα φυσικοί θα ζητάμε δουλειά αύριο και σα φυσικοί αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα σήμερα στη σχολή, θέλουμε να έχουμε άποψη για το τί μαθαίνουμε και πως το μαθαίνουμε κτλ.

Η Α.Ρ.Ε.Φ. και η Ε.Α.Α.Κ. συνολικότερα, δεν είναι μια αριστερά lifestyle της εναλλακτικής διαχείρισης, ούτε και μια αριστερά της διαμαρτυρίας που πιστεύει ότι ο κόσμος θα αλλάξει μόλις ανεβάσει το ποσοστό της στις εκλογές. Είναι η αντικαπιταλιστική αριστερά των πανεπιστημίων, η ριζοσπαστική αριστερά, που παλεύει να φέρει στο προσκήνιο και να διεκδικήσει μαζί με όλους τους φοιτητές τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας. Δε διεκδικούμε το αλάθητο. Επιλέγουμε να πηγαίνουμε τους αγώνες και τα κινήματα μέχρι τέλους και αυτά να παίρνουν επιθετικό και διεκδικητικό χαρακτήρα.

Κλείνοντας, λίγα λόγια πιο αναλυτικά για τη λογική με την οποία κατεβαίνουμε στις εκλογές. Με βάση τα εκλογικά ποσοστά στήνονται τα όργανα του φοιτητικού συνδικαλισμού και τα όργανα συνδιοίκησης. Είμαστε,

ΕΝΤΟΣ: για να μην τους χαρίσουμε έτσι απλά το παιχνίδι, για να μπούμε στις διαδικασίες και να γίνουμε η άμμος στα γρανάζια τους. Αφού αν δεν είμαστε εκεί δε θα μπορέσουμε ούτε να ενημερωνόμαστε για το τί ακριβώς συμβαίνει, ούτε αν κρίνουμε πως μας ευνοούν να τα εκμεταλλευτούμε, ούτε να πιέζουμε καταστάσεις(π.χ. η Γενική Συνέλευση καλείται και από το Δ.Σ.).

ΕΚΤΟΣ: γιατί δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι αυτά τα όργανα έχουν στηθεί για το συμφέρον μας και θα μας ενισχύσουν στους αγώνες μας και δεν τα νομιμοποιούμε.

ΕΝΑΝΤΙΟΝ: επειδή η δομή που θέλουμε για το φοιτητικό κίνημα συνοψίζεται στο συνελεύσεις- επιτροπές αγώνα- συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων και αυτές επιδιώκουμε. Για ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με γνώμονα το τί λένε οι φοιτητές και το εργατικό κίνημα. Μια δομή την οποία η ΕΦΕΕ και οποιοδήποτε όργανο τέτοιας μορφής δε μπορεί να εκφράσει, αφού εκεί αποτυπώνονται μόνο τα εκλογικά ποσοστά κάποιων παρατάξεων(αν όχι ο εκλογικός τους μηχανισμός) και όχι οι ανάγκες των φοιτητών όπως μόνο μέσα από μαζικές, ζωντανές διαδικασίες των συνελεύσεων μπορεί.

Τέλος, πρέπει να γίνει σαφές ότι η Α.Ρ.Ε.Φ. δε ζητάει από κανέναν να την ψηφίσει για να κάνει κάτι αυτή στη θέση κάποιου άλλου. Δε ζητάμε την ψήφο κανενός για να κάνουμε εμεί αγώνες σαν εκπρόσωποι των φοιτητών, ή για να εξασφαλίσουμε οτιδήποτε φαντάζεται ο καθένας ότι θα του εξασφάλιζε μια φοιτητική παράταξη(ή μάλλον οτιδήποτε υπόσχονται οι παρατάξεις). Καλούμε όλους τους φοιτητές να συμμετέχουν στις φοιτητικές εκλογές με πολιτικά κριτήρια(οι παρατάξεις δεν είναι ούτε δημόσιες υπηρεσίες για να μοιράζουν σημειώσεις, ούτε και εταιρίες διοργάνωσης party και εκδρομών) και να συσπειρωθούν γύρω από το πολιτικό περιεχόμενο της Α.Ρ.Ε.Φ. αναγνωρίζοντας το ως εκείνο το πολιτικό περιεχόμενο που πρέπει να έχουν οι αγώνες μας και καλώντας με τη σειρά τους τους συμφοιτητές μας(και όχι μόνο) σε νέους αγώνες, που θα τους δώσουμε όλοι μαζί, με αυτό το πολιτικό περιεχόμενο.

«Την ιστορία με το ρολόι την ξέρετε; Ακούστε λοιπόν να μάθετε. Σε κάτι μεγάλες εταιρίες του εξωτερικού, έχουν βρει έναν τρόπο να ελέγχουν τους υπαλλήλους τους. Να μη λουφάρουν την ώρα της δουλειάς και τέτοια. Ξέρετε. Τους έχουν δώσει λοιπόν όλους από ένα ρολόι που είναι και πομπός. Κανονικό ρολόι, για το χέρι, με λουράκι. Την αράζει λοιπόν ο χοντροκαριόλης ο διευθυντής στο γραφείο του μπροστά σε ένα μεγάλο πίνακα που δέχεται τα σήματα από τα ρολόγια, και βλέπει ας πούμε τον υπάλληλο με το ρολόι νούμερο ένα να κάθετε με τις ώρες στην καφετέρια, τον υπάλληλο ρολόι νούμερο δύο να φλερτάρει με τη γκόμενα ρολόι νούμερο τρία, τα ρολόγια τέσσερα και πέντε ατελείωτο χαβαλέ στις τουαλέτες και τρέχα γύρευε. Τελειώνει η βδομάδα, τους μαζεύει στο γραφείο του, τους κάνει τη σούμα και τους αγγίζει τα μεροκάματα. Και την επόμενη εβδομάδα… τα υπαλληλάκια τρέχουν σαν άλογα».

«Πως σας φαίνεται αυτό;» ρωτάω. «Ας πρόσεχαν» σκέφτεστε. «Θέλετε να ακούσετε και τη συνέχεια;» ρωτάω. «Μπα; Έχει και συνέχεια;» σκέφτεστε.

«Λοιπόν… Κάποιοι που μυρίστηκαν το κόλπο, άφηναν τα ρολόγια τους στο γραφείο τους. Έτσι, πήγαιναν όπου ήθελαν κι ο πίνακας απάνω έδειχνε ότι… εργάζονται κανονικά. Αλλά τους ανακάλυψαν. Έτσι, αποφάσισαν να τους κάνουν εγχείρηση και να τους φυτέψουν έναν πομπό εκεί που βάζουν το ρολόι, για να ξέρουν που βρίσκονται».

«Μα καλά! Αυτοί το δέχτηκαν;» ρωτάτε με αγωνία θεωρώντας δεδομένο ότι δεν πρέπει να το δεχτούν. «Όχι ακόμα» σας απαντάω. «Στο τέλος θα το δεχτούν;» ρωτάτε ξανά με αγωνία…

«Θα σας πω και μια άλλη ιστορία. Κάποτε λοιπόν, μετά τον Μεσαίωνα όπου επικρατούσε η άποψη του semper idem που στα ελληνικά σημαίνει πάντα το ίδιο, ξεκίνησε μια εποχή που λεγόταν Αναγέννηση. Τότε δημιουργήθηκαν κάποια ιδρύματα που ονομάστηκαν πανεπιστήμια. Πανεπιστήμια υπήρχαν και πιο πριν αλλά τώρα διαφέρουν. Τώρα έχουν ελευθερία στη διδασκαλία και στη διακίνηση των ιδεών, και η έρευνά τους γίνεται πάντα με βάση της ανάγκες της κοινωνίας και γνώμονα την εξέλιξή της. Πέρασαν τα χρόνια, προστέθηκαν περισσότερες ελευθερίες στο πανεπιστήμιο, επικράτησε η άποψη που έλεγε ότι πρέπει το πανεπιστήμιο να έχει άσυλο, δωρεάν συγγράμματα, δωρεάν σίτιση και στέγαση για τους φοιτητές και γενικότερα ο Δήμος, να παρέχει μιας μορφής πρόνοια για όλους τους φοιτητές, καθότι οι φοιτητές σαν κοινωνοί της επιστήμης, ήταν, είναι και θα είναι το μέλλον του κόσμου. Είναι αυτοί που με το «φρέσκο» τους μυαλό θα βοηθήσουν έτσι, ώστε ο κόσμος να προοδεύσει».

»Μη νομίζετε όμως ότι όλα ήταν όμορφα κι ωραία όπως όταν χαϊδεύεις βελούδο. Όλες αυτές οι ελευθερίες και όλα αυτά τα δικαιώματα κατακτήθηκαν με αγώνα. Κάποιοι άνθρωποι στερήθηκαν πολλές χαρές από τη ζωή τους προκειμένου όλοι οι υπόλοιποι να γεύονται και να απολαμβάνουν τους παραπάνω καρπούς. Αποφάσισαν ότι το ατομικό καλό συμβαδίζει με το κοινό καλό, και ότι πρώτα πρέπει να ικανοποιούμε τις βασικές ανάγκες ενός γενικότερου συνόλου και ύστερα τις ατομικές φιλοδοξίες για κάτι καλύτερο, χωρίς να πατάμε πάνω στους άλλους, χωρίς να εκμεταλλευόμαστε κάποιους».

»Μία μέρα όμως, κάποιοι ξύπνησαν και αποφάσισαν ότι το πανεπιστήμιο αντί για χώρος σκέψης, αντί για χώρος πολιτισμού, αντί για χώρος προόδου, πρέπει να είναι ένας χώρος που θα αποφέρει οικονομικά οφέλη σε λίγους κι εκλεκτούς. Πρέπει να γίνει ένας χώρος που θα παράγει εργαζόμενους, αναλώσιμους κι ανακυκλώσιμους, που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των λίγων εις βάρος των πολλών. Που εξουθενωμένοι από τη μελέτη και οικονομικά ξεζουμισμένοι θα υποτάσσονται στις ανάγκες της αγοράς εργασίας προκειμένου να επιβιώσουν. Βασικά οι συγκεκριμένοι υπήρχαν από πάντα, απλά περίμεναν πότε θα χαλαρώσει η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων προκειμένου να κάνουν πιο αισθητή την παρουσία τους. Σκέφτηκαν λοιπόν μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση η οποία θα ξεκινάει την εντατικοποίηση των σπουδών από το σχολείο και θα καταλήγει στο πανεπιστήμιο. Θέλησαν να αξιολογήσουν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, να επιτρέψουν σε ιδιώτες να ιδρύσουν δικά τους(εκπαιδευτικές επιχειρήσεις δηλαδή) και μέσα σ’ αυτά σκέφτηκαν ότι πρέπει να εισάγουν κάποιους αυστηρούς κανόνες λειτουργίας για την ομαλή διεξαγωγή της διδασκαλίας και της έρευνας».

»Κάποιοι φοιτητές, μαθητές και γονείς σκέφτηκαν ότι θα ήταν καλό να υπάρξουν κάποιες μεταρρυθμίσεις με θέμα την παιδεία, προκειμένου να αναβαθμιστεί λίγο το επίπεδο. Δεν ήξεραν όμως ότι το σχέδιο δεν αφορά μόνο μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αλλά αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Έτσι, υπήρξαν αλυσιδωτές αντιδράσεις μεταρρ�