SUNSET ON HURON

by Paul Bishop — June 30, 1992

Ripples on the water
Golden waves of sunset
Sun sinking in pink clouds
This is where my heart’s set
To sail on into unending day
Until the light passes away

A seagull flies along
Above the gentle surf
Its cry melancholy
As it seeks for its berth
Oh, to be a bird with wings to fly
Into the dreamy sunset sky

I walk along the shore
To find the trail to home
Gazing on the sunset
Where pastel clouds do roam
Perhaps tomorrow I’ll find a way
Into the sun to fly away

HIS OWN LITTLE WORLD

by Paul Bishop — October 19, 1992

He looked up into the sky
As he lay upon the ground
Staring at the moon and stars
Constellations all around
Glowing brightly in the night
In the air around his head
His own world of stick-on stars
Filled the space above his bed

His cosmos wasn’t real he knew
But he liked to pretend a lot
Flying around his solar system
In the dream-starship he’d bought
Whenever he came warping about
All the mean aliens ran
But he was the one speeding away
When the dark shadows began

“Be very quiet,” came a soft voice
“This won’t hurt at all,” it said
“This is how to show you love me.”
A hand moved under sheets of the bed
What happened next is perverse to tell
A shadow blotted out the stars
Darkness passed over his own little world
And left him with deep emotional scars

LONELY WHITE

by Paul Bishop — January 21, 1992

The wind swirls snowflakes outside my house
A maddening dance of winter’s fury
Obliterating everything under a pristine white mantle
And I just stand at the window and stare

There is only a thin layer of transparent glass between me and the storm
I love to watch the dizzying display as the snowflakes rush by borne on the wind
That there are million of snowflakes, all different is a fact that amazes me
I love to dip my hand into a fresh mound of snow and try to examine the flakes before they melt into nothingness

Ah!  But I can’t do that today
The storm rages across the yard
Which for the moment has become my world
My own world, encased in walls of opaque white

My world, separated totally from your world, fifteen hundred kilometres away
So far away
Where are you in this white whirling?
Have I lost you?

Are you thinking of me, as I think of you?
I am here with millions of flakes
How can you feel alone when there are millions of things around you to see and feel?
It’s easy

You’re not here to enjoy them with me

THE SEARCHING HEART

by Paul Bishop — February 25, 1992

I heard the wind calling my name
So I left home to find fortune and fame
And I went far into the west
Trying to buy my soul some rest

I looked above and saw a star fall
Suddenly I felt no peace at all
So to the north I followed the trail
Searching for my star to no avail

I felt the sun beat upon my face
And realized this is no kind place
Far in the south the land I trod
But found no warmth in the passing sod

I saw the moon rise over the hill
The night was dark, the wind was chill
So cold was I that I returned east
There a home would be found at least

But o’er the hill the summons was heard
And again my aching heart was stirred
I searched my home for the sounding call
But the voice could not be found at all

I still heard it like a tinkling bell
No matter on mountain or in hidden dell
Then suddenly a voice made me start
“Do you not know?  I am thine heart.”

“Why hast thou neglected me
In the hopes of being free?
For though we traveled far, with clouds above
During all that time I have not known love.”

“Why hast thou always strayed
And never saw foundation laid?
Always moving on and so
Anything endearing I must let go.”

“Yet thou hast ignored my oft-heard pleas
And travelled across the hills and leas
Though in no one place would you stay
For want of love, I now waste away.”

“I got more skills than John Han-got-cock”

Das Efx - Dead Serious (East West, 1992)

Weit im Nordosten Berlins gibt es den Plattenbauten von Neu-Hohenschönhausen ein mustergültiges Neubauvorhaben der DDR, dass von 1984 bis 1989 immerhin 30.000 Wohnungen an den Stadtrand, vor allem auf ehemalig als Rieselfelder genutzte Flächen, stellte. So entstand eine eigene Mittelstadt, deren infrastrukturelle Ausgestaltung leider nie wie geplant umgesetzt wurde und die nun einige städtebauliche Patchwork-Elemente wie das fragwürdige Lindencenter am Prerower Platz besitzt. Auf der Mehrbildkarte, die vermutlich im Jahr 1990 vom DDR-Ansichtskartenhauptverlag Bild und Heimat aus dem vogtländischen Reichenbach zusammengestellt wurde (der hier schon auf das VEB verzichtete), ist das Einkaufszentrum noch als HO Handelshaus oben rechts zu sehen. Leider ließ sich die glänzende Karte nur recht unscharf abfotografieren, so dass man es eher erahnt, als exakt erkennt.

Allerdings ist die Vorlage auch nicht perfekt. Entsprechend addieren sich die Unschärfen. Das vielleicht interessanteste Element der Karte soll daher extra herausgehoben werden. Es ist das Stadtwappen des Neubaugebietes, welches seit 1987 Verwendung fand und eines der letzten der DDR sein dürfte.
Sehr schön kommt das Selbstverständnis des Neuaufbaus und der Jugend zum Ausdruck: Zwei Kinder pflanzen einen Baum und zwar an einem der Pfuhle, die für das Wohngebiet charakteristisch sind. Dahinter erheben sich die Plattenbauten nahezu festungsartig. Konkret war das Leben allerdings in den achtziger Jahren dort tatsächlich eine Baustelle, auch wenn so manche Ecke bei schönen Wetter offensichtlich zur Postkartenidylle taugte. Bei den Bewohnern in den Kernbezirken Ostberlins besitzt Hohenschönhausen allerdings nicht den besten Leumund und wird im besten Fall noch als öde Trabantenstadt vorgestellt.

Die konkrete Ansichtskarte wurde als Teilnahme an einem Gewinnspiel der Berliner Morgenpost im August 1992 verschickt und ist in 1000 Berlin 11 abgestempelt. Auffallend ist dabei der Zusatzstempel, der noch am 12. August für das schon drei Tage zuvor beendete 32. Deutsch-Amerikanische Volksfest im Dahlemer Hüttenweg werben sollte.

Frankiert ist die Karte mit der seit dem 06.11.1987 in der BRD verwendeten Dauermarke “Bavaria München” zu 60 Pfennig aus der tollen Dauerserie “Sehenswürdigkeiten”, deren fast 60 Motive immerhin 17 Jahre (1987-2004) die deutsche Briefportolandschaft maßgeblich bestimmten. Inwieweit die bayerische Schutzpatronin vor der Ruhmeshalle bewusst als Kontrapunkt zur sozialistischen Neubaustadtgestaltung gedacht war, oder einfach keine andere Marke zur Hand, bleibt wohl auf ewig ein Rätsel (wobei ich meinen letzten Forum-Scheck auf die zweite Variante setzen würde..).

Die Ansichtskarte, der es trotz blauhimmelndem Aufnahmewetter nicht so recht gelingt, das glückverheißende Leben in der Plattenbaumoderne als neues Maß der menschlichen Wohnwelten zu vermitteln und die zu allem Überdruß auf den unteren beiden Bildern auch noch eine vieldeutig drohende schwarze Druckanomalie aufweist, ist in jedem Fall ein bemerkenswertes kleines alltagskulturelles Dokument aus der Vereinigungszeit, wie auch die eher niedlich wirkende handschriftliche Streichung und Korrektur des Staates, dem Berlin als Hauptstadt dient(e), zeigt.

AK-SEN: Democrat Mark Begich now leads convicted felon Ted Stevens by 1,022 votes.  Alaska’s election division has said they will most likely finish counting all the outstanding votes tomorrow; at this point, it’s hard to see how Stevens can pull this one out. It looks like Mark Begich will be heading to Washington in January.

MN-SEN: Democrat Al Franken’s camp is trying to determine why a slew of absentee ballots were rejected from; until that’s decided, they’re pushing the state not to certify the vote, which is set to happen on Wednesday.  Marc Elias–lead recount attorney for the Franken campaign–said that, until the absentee ballot situation is resolved, “I don’t think that they have a vote count to certify.”

Franken is also huddling with the Senate Democratic leadership tomorrow.

GA-SEN: While former Senator Zell Miller is campaigning for incumbent Republican Senator Saxby Chambliss, former President Bill Clinton–who turned Georgia blue in 1992–will be campaigning for Democrat Jim Martin.

Martin also has an ad out hitting Chambliss for his role in the failing economy:

UPDATE: Some good news about Minnesota:

Professor Michael C. Herron of Dartmouth College, has put together a new study of the voting patterns in Minnesota, in the process determining that the majority of voters who cast unrecorded ballots in the Senate race were likely Franken supporters.

“If someone put a gun to my head and said, ‘You have to bet,’ I would bet Franken,” Herron said, when reached by phone. “It won’t be a wipe-out. Two hundred votes is effectively tied. We just know that, in this case, Democrats tend to [screw up their ballots] more often [than Republicans].” In Minnesota, the “intent” of the voter is considered during recounts.

[...]

In other words, there are probably somewhere between 8,000 and 10,000 Minnesota voters who had clear problems filling out a ballot and likely voted in the Senate race. Many of these individuals, moreover, hailed from Democratic communities.

“Ultimately, the anticipated recount may clarify the relative proportions of intentional versus unintentional residual voters,” writes Herron. “At present, though, the data available suggest that the recount will uncover many of the former and that, of the latter, a majority will likely prove to be supportive of Franken.”

Some women kiss a lot of frogs before they find a prince. Lady Di started off kissing a prince and — well, we all know what happened to that fairytale. Chuck and Di’s separation completed the 1992 hat trick for the marriages of three children of Queen Elizabeth II: Chuck, Andy and Anne. Her fourth child, Edward, is pursuing a career in the theater.

Bad news for royals is good news for royalties, however, since American newspapers and magazines are eager to hire freelance writers (like Tim) to dish the latest dirt. And he is eager for assignments that require him to go to the local pub and prod his drinking mates for pithy Joe Six-Pints reaction quotes: “What did she ever want with that pillock with big ears? Bloody polo player…It all comes down to the bedroom, and he’s the type to keep his cufflinks on…”

Other separations are going on, too — some of them affecting the Harper-Bobrowitz household a little more directly. Jonathan, having achieved what he regards as the ultimate age of 4, is no longer going to nursery school. Instead he is in the pre-school at New End, the Hampstead neighborhood state school where Lizzie is in the equivalent of second grade. He still sleeps with toy cars (metal) under his pillow at night. He just got over an ear ache that required him to borrow Tim’s stocking cap when he went outside; now he says Tim can have it back “next summer, maybe.”

Lizzie was separated from her two front teeth in mid-October (enclosed photo was selected because it shows the gap to best advantage). You might remember that the loss of her first milk tooth last year was regarded as a major step toward mutant teenagehood. This time she simply made a note to include “two front teeth” on her shopping — sorry, WISH list for Santa. Shortly after the teeth fell out, Lizzie headed full-speed down a hill on her two-wheeler, lost her balance and made a one-point landing — on her face. Left with bloody nose, scratched and swollen lips, egg-sized bump on the forehead, shiners under each eye and no front teeth, she didn’t need a mask for Halloween.

One separation that didn’t occur was us from England, obviously. During the summer, Nancy and Reuters agreed that 1993 is absolutely, positively the last year we’ll be here. This time we really mean it. Really. Sometime during the second half of 1993 we’ll leave. But we don’t know when, or where we’ll end up. We stayed away from the U.S. this year, not because we were trying to avoid the politicking, but because we wanted to concentrate on this side of the Atlantic for our last year here. So we went to Egypt for two weeks with the kids and all four grandparents. It worked out well (Cairo, Luxor, Red Sea) because the kids and grandfolks were all on roughly the same schedule for getting up, eating, going to bed, complaining, etc.

And that’s it from London as we start our ninth (!) year in England.

Happy Hols from Tim, Nancy, Lizzie and Jonathan

Date: March 19, 1992

Age: 12

Year: 1992

Age: 12

One Bass pumping song, if this doesn’t make you wanna take on the world, i dunno what would, excellent concert. They sound now what they did 20 years ago. Now that’s pretty rare for such a group to be playing at their best an not going down hill since their prime! Dave mustang is a beautiful player guitar player, he has so much variety an speed control, i believe hes one of the better metal players ever!

This song was first realsed on Countdown To Extinction in 1992. Enjoy!!

(iskry.pl)

Pytanie “czyja będzie Polska” postawione przez J. Olszewskiego w “noc czerwcową” 1992 można uznać za najistotniejsze w epoce postpeerelu dlatego, że wciąż pozostaje ono bez odpowiedzi. Ciekawostka, swego czasu A. Kwaśniewski odniósł się do niego polemicznie w czerwcu 2000 następujących słowach:

Kwaśniewski mówił to już w Polsce całkowicie zdominowanej przez Układ, mógł więc sobie pozwolić na tę wciąż obecną w naszym życiu politycznym hipokryzję, jeśli nie ostentacyjny cynizm, kiedy to komuniści uznają się za pełnoprawnych uczestników porządku ekonomicznego, medialnego i politycznego po 1989 r. Nie można zresztą mieć o to do nich pretensji - ktoś w końcu im te prawa nadał, ktoś dokonał legalizacji PZPR właśnie “po obaleniu komunizmu”.

Ta legalizacja nastąpiła drogą postępującego kompromisu z komunistami (rozpoczętego Magdalenką i okrągłym stołem). Kompromis bowiem z tymczasowego i “pragmatycznego” (jak to przedstawiano obywatelom w 1989 r.) zmienił się w trwałą umowę społeczno-polityczną, prowadzącą od zalegalizowania PZPR do uprzywilejowania komunistów we wszelkich sferach polskiego życia. O ile jeszcze przystąpienie do rozmów z czerwonymi można było traktować jako paktowanie z bandytami, którzy oblegli miasto czy wieś, o tyle uznanie ich praw do dalszego przebywania w miejscu, do którego wdarli się siłą ze zbrojną pomocą innych bandytów stanowiło pogwałcenie praw obywatelskich Polaków. I kompletne zafałszowanie współczesnej historii.

PZPR od samego początku swego istnienia w 1948 r. była nielegalna - tak samo jak i PPR założona przez sowieckich agentów, z której PZPR się wywodziła. Pertraktowanie z komunistami pod koniec lat 80. powinno było mieć charakter ustalania warunków “zawieszenia broni” - tzn. powinno było wyglądać tak: jesteście już osłabieni i więcej nas łupić nie dacie rady, składacie broń i my to doceniamy jako akt dobrej woli, wobec tego nie rozstrzelamy was za to wszystko, co zrobiliście, a przede wszystkim za zdradę Narodu Polskiego, ale tak czy tak zostaniecie osądzeni przez niezawisłe sądy (choć może wymiar kary będzie złagodzony właśnie przez wzgląd, że się poddajecie i wycofujecie z życia polityczno-społecznego Polski).

Tak to powinno wyglądać i odtąd komunistyczni zbrodniarze, którzy uniknęliby kary śmierci mogliby się zajmować jedynie pisaniem więziennych pamiętników, które wydawałyby im jakieś rosyjskie wydawnictwa na rosyjski rynek. Złożenie broni przez czerwonych powinno było także obejmować pełne przejęcie przez Naród Polski złodziejskich majątków, tajnych kont etc., a im więcej informacji na temat swoich wieloletnich łupów czerwoni przekazywaliby w akcie skruchy, tym łagodniej by ich mógł potem potraktować wymiar sprawiedliwości (na zasadzie np. “nakradli się, ale sporo tego oddali, co pozwoliło utworzyć fundusz emerytalny”). Inaczej traktuje się złodzieja, który coś ukradł, sprzedał, a pieniądze przehulał, aniżeli takiego, co ukradł, ale po jakimś czasie zwrócił właścicielowi skradzione dobro.

Tak jednak się nie stało, jak doskonale wiemy. W 1989 r. zalegalizowano PZPR i od razu obdarzono go nadzwyczajnymi przywilejami, najpierw godząc się na “kontraktowe wybory” (nie było żadnego powodu, by tworzyć kadłubowy sejm - należało od razu domagać się w pełni wolnych wyborów, a w ich trakcie komuniści politycznie przepadliby natychmiast), a następnie pozwalając komunistom tworzyć “listę krajową” i “wystawić” Jaruzelskiego na kadłubowego prezydenta. W kadłubowym sejmie komuniści mieli zresztą nie tylko legitymację, ale i przystąpili od razu do tworzenia “niekomunistycznego rządu” z premierem Kiszczakiem na czele. Jednakże “konstruktorzy transformacji” (”transformers” z Michnikiem na czele, musieli uznać, że taka akcja stanowiłaby nie tyle policzek, co splunięcie w twarz Polaków, uznali więc, że “co za dużo to niezdrowo” i wysunęli propozycję utworzenia kadłubowego rządu z Mazowieckim na czele. Rząd był kadłubowy, bo przecież komuniści zachowali w nim wpływ na istotne sfery życia politycznego.

Owe trzy lata dziwoląga, który jeszcze w 1989 r. nazywał się “peerel” i posługiwał sie peerelowskimi pieniędzmi, dopiero w grudniu owego roku “zmienił nazwę” (ach ta dbałość o fasadę), stanowiły dla komunistów okres “sprzątania po samych sobie”. Czerwoni niszczyli dokumentację esbecką, po drodze zamordowali paru księży, z którymi mieli niezakończone porachunki, a jednocześnie przystąpili do działań propagandowych, które miały zapewnić pezetpeerowcom “miękkie lądowanie” po pierwszych powojennych wolnych wyborach.  W tym celu, na co z zupełnym spokojem patrzyła “strona solidarnościowa”, przystąpili oni w styczniu 1990 do “samorozwiązywania PZPR”, czyli do przepoczwarzania się w “socjaldemokrację”. Komedię odegraną przez Rakowskiego, który niemalże płakał nad wyprowadzaniem sztandaru zbrodniczej komunistycznej partii, potraktowano jako kolejny (po wyborach z 4 czerwca 1989) symboliczny kres komunizmu, gdy tymczasem komuniści mieli sie znakomicie, stając się po “ustanowieniu reguł wolnorynkowych” przez rząd tegoż Rakowskiego w 1988 r., przedstawicielami wielkiego biznesu w Polsce. Na to również ze spokojem patrzyła “strona solidarnościowa”, jedynie antykomunistyczne dzikusy porykiwały z lasu, że coś w Polsce dzieje się nie tak.

Jednakże, żeby było śmieszniej, zaczęto rozmaite patologie “młodej demokracji” zwalczać za pomocą środków zupełnie niewspółmiernych do skali wewnątrzpaństwowego zagrożenia. Oto więc Wałęsa miał się stać torreadorem, który czerwonemu bykowi paroma ciosami zada śmierć lub przynajmniej dotkliwe rany. Wałęsa (ze swoimi “siekierkami”, “gonieniem w skarpetkach” “wietrzeniem warszawki” i Mieciem etc.), który nigdy nie powinien był być prezydentem - został nim, co pogrążyło już “nowe państwo” do reszty. Następne wypadki (obalenie rządu Olszewskiego, tryumfalny powrót komunistów w 1993 i wreszcie przypieczętowanie tego powrotu zwycięstwem Kwaśniewskiego), to były logiczne konsekwencje tychże dwóch posunięć, których skutki odczuwamy do dziś: zalegalizowania PZPR-u oraz wywindowania Wałęsy stanowczo ponad jego możliwości mentalne i polityczne. Fatalne konsekwencje.

“Jest Polska, była Polska przez czterdzieści parę lat – bo to jednak była Polska – własnością pewnej grupy. Własnością z dzierżawy, może nawet raczej przez kogoś nadanej. Po tym myśmy w imię racji, własnych racji politycznych, zgodzili się na pewien stan przejściowy. Na kompromis, na to, że ta Polska jeszcze przez jakiś czas będzie i nasza i nie całkiem nasza.

I zdawało się, że ten czas się skończył. Skończył się wtedy, powinien się skończyć, kiedy uzyskaliśmy władzę pochodzącą z demokratycznego, prawdziwie demokratycznego, wyboru. A dzisiaj widzę, że nie wszystko się skończyło, że jednak wiele jeszcze trwa i że to – czyja będzie Polska – to się dopiero musi rozstrzygnąć. To się będzie rozstrzygało także w jakiejś mierze, w jakiejś cząstce dziś – tutaj, na tej sali.

Ja chciałbym stąd wyjść tylko z jednym osiągnięciem. I jak do tej chwili mam przekonanie, że z nim wychodzę. Chciałbym mianowicie, wtedy kiedy ten gmach opuszczę, kiedy skończy się dla mnie ten – nie ukrywam – strasznie dolegliwy czas, kiedy po ulicach mojego miasta mogę się poruszać tylko samochodem albo w towarzystwie torującej mi drogę i chroniącej mnie od kontaktu z ludźmi eskorty, że wtedy kiedy się to wreszcie skończy – będę mógł wyjść na ulice tego miasta, wyjść i popatrzeć ludziom w oczy.”

To trwa, jak najbardziej. Tak jak trwało w 1992 r.

• http://www.prezydent.pl/x.node?id=6042904&eventId=1506961
• http://www.dziennik.pl/opinie/article24245/O_rycerzach_lustracyjnej_wojny.html?service=print

Porco Rosso is a unique film in the canon of genius animator Hayao Miyazaki. The historical and geographical context of the movie is specific; there is no fantasy world or alternate universe in which the characters operate. Indeed, most of the story could have occurred in reality and within the context. The only element to the story that stretches our perceptions of reality, ever so slightly, is the titular character.

The story takes place during the 1920s between the two World Wars. The setting is Italy and fascism is rising. Blackshirts are everywhere and the “firm answer” of the fascist regime to the political turmoil in post-war Italy lays the backdrop to the picture. In many respects, Porco Rosso is Miyazaki’s most “adult” picture. It is entrenched with politics and world affairs, generating many of its more obvious plot points from the rejection of fascism.

We meet Porco Rosso, a man with the head of a pig, as he works as a bounty hunter guarding ships in the Adriatic Sea. He frequently combats pirates and defends other ships, yet there is a sense of camaraderie between the pirates and Porco. He is a legend in the area and has earned the respect of mostly everyone he comes into contact with. We are not told specifically how Porco wound up in the condition we find him in, although Miyazaki does include some hints that he became a pig after he left the Italian Air Force.

The film revolves around Porco’s relationship with Gina, a woman who runs Hotel Adriano in the Adriatic Sea, and his rivalry with American pilot Curtis. Curtis is attempting to gain employment with a gang of pirates and decides to directly challenge Porco as a way to boost his profile. When Porco heads to Milan to rebuild his plane, he comes into contact with young Fio and a group of fascists who smell bacon. Luckily, Porco has friends in the Italian Air Force who keep him ahead of the blackshirts and he is able to head back and properly challenge Curtis with a rebuilt plane (courtesy of Fio) and renewed energy.

The animation is typical Miyazaki, brimming with color, quality, and unbelievable detail. Miyazaki’s meticulousness is renowned and Porco Rosso is a marvelous example of this. His attention to detail is impeccable, especially in his presentation of Italy and the historical elements as they fit the context of the piece.

As Miyazaki’s sixth animated picture, this 1992 film demonstrates the director’s growth as an artist. It is often thought that Porco Rosso is his most personal work and that the character of Porco is loosely based on himself. Flight is a common theme in the films of Hayao Miyazaki, with Nausicaä of the Valley of the Wind featuring airborne armies and the title character’s glider and Kiki from Kiki’s Delivery Service flying around on her broomstick. There is a sense here that flight represents a form of ultimate freedom, as though Porco only feels safe and, perhaps, human in the skies.

The core of the film for some may well be Porco’s conflict with Curtis. It ends in a bruising fist-fight, the two characters throwing ideological punch after punch at one another. But for me, the core of Porco Rosso lies in Porco’s denunciation of everything that holds him down. He has literally been stripped of his humanity through circumstances we don’t understand. He may turn human again and he may not. For the time being, Porco finds his ultimate autonomy in the skies and in the dismissal of all that anchors him.

He is Bogart-cool, always on the move, always smoking, always prepared.

Miyazaki’s Porco Rosso is a delightfully animated, tenderly constructed, and magnificently frank piece of art. It is certainly his most adult work and little besides the protagonist’s facade seems launched towards younger viewers. A delicate masterpiece, Porco Rosso stands as one of Hayao Miyazaki’s most significant movies and as one of the most enjoyable, affecting animated films of all time. 

10/10

Trailer:

Como é sempre bom recordar, o Direita3 teve acesso às filmagens da RTP, que relatam cada uma das etapas do TAP Rali de Portugal de 1992. Esta edição foi ganha por Juha Kankkunen, em Lancia Delta Integrale.

Aproveitem e deliciem-se com estes belos momentos do antigo TAP.

1ª Etapa

2ª Etapa

3ª Etapa

4ª Etapa