Μόλις είχε γίνει η αναγνώριση της σορού του Γρηγόρη Αυξεντίου. Το κορμί του καμένο. Οι Άγγλοι, μετά από πολύωρη μάχη μαζί του ”κατάφεραν” να τον εξολοθρεύσουν ρίχνοντας βενζίνη στο κρησφύγετό του και καίγοντάς τον ζωντανό. Ο πατέρας του νεκρού ήρωα,μετά την αναγνώριση, συνοδευόμενος από κάποιον οικογενειακό του φίλο που οδηγούσε αυτοκίνητο , έφευγε από το νεκροτομείο με το χαμόγελο στα χείλη.

“Κύριε Αυξεντίου… Με εντυπωσιάζεις. Μόλις είδες το γιο σου νεκρό και εσυ χαμογελάς;” τον ρώτησε.

“Γιε μου… Εν θέλω να με δουν  οι σκύλοι  κατακτητές να κλαίω…!” απάντησε με μια λεβέντικη περηφάνια.

Ο 18χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο τελευταίος απο τους απαγχονισθέντες, που συγκινεί μέχρι σήμερα με τους στίχους του,  γράφει για τελευταία φορά στην αδελφή του: “ώρα 7.30 μ.μ. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο ομορφη μέρα. Μη ρωτάτε το γιατί…” Αυτόπτες μάρτυρες που ήταν μαζί του στις τελευταίες του στιγμές, λένε πως ο ήρωας χαιρέτησε ακόμη και τον δήμιό του ,  με μια χειραψία “συγχωρήσεως και αφέσεως” , στάθηκε περήφανα κάτω από τη θηλειά και έψαλε τον εθνικό ύμνο… Τέτοιος γίγαντας ήταν….!

Αυτός ήταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ (1955-1959).

Πέρα από το γκρίζο και το μίζερο που δίνει η αντιπαράθεση για τα όποια λάθη και τις αδυναμίες που μπορεί να είχε ο αγώνας, είναι αδιαμφισβήτητο πως η θυσία του Αυξεντίου, του Μάτση, του Πίττα, του Παλληκαρίδη, του Ζάκου και τόσων άλλων αποτελεί την πιο σημαντική κληρονομία αλλά και το πιο βαρύ φορτίο που έχουν οι επόμενες γενιές της Κύπρου.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ,  δεν είναι ούτε ο Γρίβας, ούτε η Δεξιά, ούτε ο Μακάριος. Ο αγώνας ήταν πολύ υπεράνω οποιουδήποτε αρχηγού, παράταξης ή κόμματος. Η 1η Απριλίου 1955 είναι η μέρα του ελληνισμού της Κύπρου  που βροντοφώναξε για ελευθερία και εθνική δικαίωση.

Και κάθε 1η Απριλίου, πρέπει να είναι μέρα υπενθύμισης σε όλους μας πως ο αγώνας ακόμη δεν τελείωσε. Η θυσία των ηρώων ακόμη περιμένει τη δικαίωση. Και δικαίωση θα έρθει, όταν η Κύπρος απαλλαγεί από την κατοχή. Όταν όλοι οι κάτοικοι του τόπου μας (Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι) μπορέσουν να επιστρέψουν στη γη  και στα σπίτια τους.

Αιωνία τους η μνήμη,

Λευκωσία 1η Απριλίου 2008.