அரசியல்வாதிகளின் ஊழல்
அலுவலர்களின் சுரண்டல்
சாதீயக் கொடுமைகள்
வறுமையின் வேட்கை
மனிதர் கொள்ளும் சுயநலம்
வஞ்சகரின் சூழ்ச்சி

எல்லாமும் எங்கோ ஒருவரால்
ஏற்றுக்கொள்ளப்படத்தான் செய்கிறது
விதி என்னும் பெயரால்.

ஆக்கம்; --கோ.கணேஷ்

சொந்தம் கொண்டாட நேர்ந்த போது

வெட்கப்பட்டது சூரியகாந்தி.

கதிரவன் எழுந்தான்,

புன்னகை புரிந்தான்.

‘’நன்றாக இருக்கிறாயா என் கண்ணே ?’’

என்று கேட்டான்

அந்த சின்னப்பூவைப் பார்த்து !

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

இரவீந்திரநாத தாகூரின் கவிதைகளில் எனக்கு பிடித்த கவிதை.

அவரது .‘Stray Birds” என்ற கவிதை தொகுப்பினை,

தமிழாக்கம் செய்து, ‘ஏகாந்தப் பறவைகள்’ என்ற தலைப்பிட்டுள்ளார் கவிஞர் புவியரசு (கண்ணதாசன் பதிப்பக

வெளியீடு).

பெண்ணே நீ நதியாகிறாய்!

விசாலம்

பெண்ணே நீ நதியாகிறாய்!
கல்லும் முள்ளும் தாண்டி வருகிறாய்
அன்புக் கடலில் சங்கமம் ஆகிறாய்!

பொறுமையுடன் தாங்குகிறாய்.
மகளே நீ பூமியாகிறாய்.

அன்பும் பாசமும் பொழிகிறாய்
வானத்தின் நட்சத்திரம் ஆகிறாய்
புகழுடன் மின்னி பிரகாசிக்கிறாய்.

கட்டுமரமாகவும் நீ ஆகிறாய்
வாழ்வுக் கடலில் மிதக்கத் துணையாகிறாய்
முத்து போன்ற குழந்தைகளைப் பெறுகிறாய்!

தாய்மைச் சிறப்பை அடைகிறாய்.
"அம்மா" என்ற மந்திரச் சொல்
அதற்கு இணையுண்டோ வேறுசொல்?

கொஞ்சம் மொழியில் இன்பம் தருகிறாய்.
நீர்வீழ்ச்சிப் போல் அன்பைக் கொட்டி
மக்களைப் பேணி வளர்க்கிறாய்.

எந்நிலையிலும் தனியானாலும்
மனச் சக்தியுடன் போராடுகிறாய்.
கலங்கும் குடும்பத்தினை
செப்பனிடுவது நீயன்றோ?
மெய் உயிர் தந்து
காப்பவளும் நீயன்றோ?

பல சாதனைகள் படைக்கிறாய்
விண்வெளியிலும் பறக்கிறாய்
காவல் துறையிலும் மிளிர்கிறாய்
ஆட்சியராகவும் ஆள்கிறாய்
நிறுவனங்களும் நடத்துகிறாய்
ஒரு நல்லத் தாயாகவும் இருக்கிறாய்
கணவனையும் திருப்திபடுத்துகிறாய்!

கோயில் வேண்டாம் மந்திரம் வேண்டாம்
பெண்ணாய் உலவும் தெய்வமே!
உன்னைச் சுற்றி வந்தாலே போதுமே!

=================================================

Courtesy:http:tamil.sify.com

உன்னேடு வாழ்ந்திடத்தானே நான் வாழ்கிறேன்..
உன் கையில் என்னை தந்து தோள்சாய்கிறேன்
ஓ தோள்சாய்கிறேன் ...........

இதுவரை என் இருதயம்
இந்த உணர்வினில் தடுமாரவில்லை
முதல்முறை இந்த இளமையின்
சுகம் உனக்கினி நான் தூங்கவில்லை
குடையோடு நான் போனேன்
மழையினில் ஏனோ நனைகின்றேன்..
கடிகாரம் இருந்தாலும்
காலடி சத்தத்தில் மணி பார்த்தேன்..
என் தனிமைக்கு தனிமை நீ வந்து கொடுத்தாய்..

{விழியில் உன் }

சிரிப்பிலே உன் சிரிப்பிலே
சிறையடைக்கிறாய் நான் மீளவில்லை..........
உறவுகள் ஒன்று சேர்கையில்
என்ன ஆகின்றேன் என தெரியவில்லை..
உன்னோடு நான் பேசும்
ஒவ்வொரு வார்த்தையும் இனிக்கிறதே....
உரையாடல் தொடர்ந்தாலும்
காலங்கள் கூட பிடிக்கிறதே..
என் கனவுக்கு கனவு நீவந்து கொடுத்தாய்..........

{விழியில் உன் }

விழியில் உன் விழியில் வந்துவிழுந்தேன்
அந்த நொடியில் என் எதிர்காலம்
நீதான் என்று உயிர் சொன்னதே...
வழியில் உன் வழியில் வந்து நடந்தேன்
அந்த நொடியில் என் வழிதுணை
நீ தான் என்று நிழல் சொன்னதே...{2}

உன்னேடு வாழ்ந்திடத்தானே நான் வாழ்கிறேன்..
உன் கையில் என்னை தந்து தோள்சாய்கிறேன்
ஓ தோள்சாய்கிறேன் ...........

இதுவரை என் இருதயம்
இந்த உணர்வினில் தடுமாறவில்லை
முதல்முறை இந்த இளமையின்
சுகம் உனக்கினி நான் துங்கவில்லை
குடையோடு நான் போனேன்
மழையினில் ஏனோ நனைகின்றேன்..
கடிகாரம் இருந்தாலும்
காலடி சத்தத்தில் மணி பார்த்தேன்..
என் தனிமைக்கு தனிமை நீ வந்து கொடுத்தாய்..

{விழியில் உன் }

சிரிப்பிலெ உன் சிரிப்பிலெ
சிறையடைக்கிறாய் நான் மீளவில்லை..........
உறவுகள் ஒன்று சேர்கையில்
என்ன ஆகின்றேன் என தெரியவில்லை..
உன்னோடு நான் பேசும்
ஒவ்வொரு வார்த்தையும் இனிக்கிறதே....
உரையாடல் தொடர்ந்தாலும்
காலங்கள் கூட பிடிக்கிறதே..
என் கனவுக்கு கனவு நீவந்து கொடுத்தாய்..........

{விழியில் உன் }

வாழ்க்கை

நினைத்தது போல் அழகாக இல்லை

வானவில்லின் நிறங்களைப்போல

கைகளுக்கு அகப்படாமல்

சிறகடித்துப் பறக்கும்

வண்ணத்துப் பூச்சிகளைப்போல்

வாழ்க்கை ஒன்றும் அழகாக இல்லை

அருவருப்பான மண் புழுவைப் போல்

சொத சொதவென நாட்கள் நகர்கின்றது

அடுப்படியில் படுத்துறங்கிய பூனை

சோம்பல் முறித்தெழுவதைப்போல்

சமயத்தில் வரும் உற்சாகம்

நகரத்தின் சந்தடியில்

அடிபட்டுப் போய் விடுகிறது

முகவரியிட்ட கடிதங்களை

தபால் பெட்டியில்

சேர்த்து விட்டு காத்திருக்கும்

நம்பிக்கைகள்கூட இல்லை

உலகப் புகழ்பெற்ற

நயாகரா வீழ்ச்சியை பார்ப்பதற்கும்;

கடிதங்களை எழுதவும் மட்டுமல்ல

ஒரு தலையசைப்புக்குக்கூட

சிறு அவகாசம் இல்லை.

நட்பு முத்திரைகள் சேர்க்கவும்

முத்தமிடவும்தான்

உறவுகளை இழந்த மனத்தவிப்பு

மட்டும் எஞ்சியிருக்கிறது

சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது?

அம்மா

பூக்களைப் பார்க்கின்ற போதும்

புன்சிரிக்க முடிவதில்லை.

இருந்தும் நம்பிக்கை மட்டும்

இதயத்தில் எட்டி பார்ப்பதால்

தொடர்கிறது வாழ்க்கை

பார்த்திப வருடத்தின் இறுதியிலும் கூட

பாசமுள்ள

பார்த்தா

courtesy: http://www.canterburytamilsociety.org/thamilaruvi2006/ammavukku.ht

  ]]> http://rammalar.wordpress.com/?p=120 Sat, 05 Jul 2008 01:48:55 +0000 rammalar http://rammalar.wordpress.com/?p=120 எங்கிருந்தோ வந்தான் இடைச்சாதி நான் என்றான்
இங்கிவனை யான் பெறவே என்ன தவம் செய்து விட்டேன்
கண்ணன்...
(எங்கிருந்தோ வந்தான்)

சொன்னபடி கேட்பான் துணிமணிகள் காத்திடுவான்
சின்னக் குழந்தைக்குச் சிங்காரப் பாட்டிசைப்பான்
கண்ணை இமையிரண்டும் காப்பது போல் என் குடும்பம்
வண்ணமுறக் காக்கின்றான் வாய் முணுத்தல் கண்டறியேன்
கண்ணன்...
(எங்கிருந்தோ வந்தான்)

பற்று மிகுந்து வரப் பார்க்கின்றேன் - கண்ணனால்
பெற்று வரும் நன்மையெல்லாம் பேசி முடியாது
நண்பனாய் ...
மந்திரியாய் ...
நல்லாசிரியனுமாய் ...
(யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய க்ளானிர் பவதி பாரத
அப்யுத்தானம் அதர்மஸ்ய தத் ஆத்மானம் ச்ருஜாம் அகம்)
பண்பிலே தெய்வமாய் ...
பார்வையிலே சேவகனாய் ...
ரங்கன்.....

எங்கிருந்தோ வந்தான்
ரங்கன் ரங்கன் ரங்கன்
இங்கிவனை யான் பெறவே என்ன தவம் செய்து விட்டேன்!
ரங்கா ரங்கா ரங்கா ரங்கா!

படம்: படிக்காத மேதை
இசை: K.V.மகாதேவன்
வரிகள்: கண்ணதாசன்
குரல்: சீர்காழி கோவிந்தராஜன்

Courtesy: http://kannansongs.blogspot.com/2007/06/55.html

படம்; மொழி

பாடல் வரிகள்; வைரமுத்து

இசை; வித்யாசாகர்

-------------------------------------------------------------------------------------

காற்றின் மொழியே ஒலியா இசையா

பூவின் மொழி நிறமா மணமா

கடலின் மொழி அலையா நுரையா

காதல் மொழி விழியா இதழா

இயற்கையின் மொழிகள் புரிந்துவிடில்

மனிதரின் மொழிகள் தேவையில்லை

இதயத்தின் மொழிகள் புரிந்துவிடில்

மனிதருக்கு மொழியே தேவையில்லை

காற்றின் மொழியே ஒலியா இசையா

பூவின் மொழி நிறமா மணமா    

காற்று வீசும் போது திசைகள் கிடையாது

காதல் பேசும் போது மொழிகள் கிடையாது

பேசும் வார்த்தைப் போல மௌனம் புரியாது

கண்கள் பேசும் வார்த்தை கடவுள் அறியாது

உலவி திரியும் காற்றுக்கு உருவம் தீட்ட முடியாது

காதல் பேசும் மொழியெல்லாம் சப்த கோட்டில் அடங்காது

இயற்கையின் மொழிகள் புரிந்துவிடில்      

மனிதரின் மொழி தேவையில்லை

இதயத்தின் மொழிகள் புரிந்துவிடில்

மனிதருக்கு மொழியே தேவையில்லை

காற்றின் மொழி

வானம் பேசும் பேச்சு துளியாய் வெளியாகும்

வானவில்லின் பேச்சு நிறமாய் வெளியாகும்

உண்மை ஊமையானால் கண்ணீர் மொழியாகும்

பெண்மை ஊமையானால் நாணம் மொழியாகும்

ஓசை தூங்கும் ஜாமத்தில் உச்சி மீன்கள் மொழியாகும்

ஆசை தூங்கும் இதயத்தில் அசைவுக் கூட மொழியாகும்

இயற்கையின் மொழிகள் புரிந்துவிடில்

மனிதரின் மொழி தேவையில்லை

இதயத்தின் மொழிகள் புரிந்துவிடில்

மனிதருக்கு மொழியே தேவையில்லை

நாடோடி இலக்கியன்     

ஒரு விடுமுறை நாளின்
மதிய நேரத் தூக்கத்தில்
சென்னிறப் புரவியில்
வெண்ணிற ஆடை அணிந்த
ஒரு தேவதை வந்தாள்

மெல்ல என் கரம் பற்றி
வா என்றாள்,
எங்கே என்றேன்,
சொன்னால்தான் வருவாயோ?-என்றாள்,
சற்றைக்கெல்லாம்

அவளைப் பின் தொடர்ந்தேன்
மலர்களால் நிறைந்த
ஒரு வனத்தின் நடுவே
மஞ்சை பஞ்சாக்கி
அமைத்த ஒரு மஞ்சத்தில்
என்னை இருத்தினாள்
எதற்காக என்னை
இங்கே அழைத்து வந்தாய்-என்றேன்,
இன்னுமாப் புரியவில்லை என்றாள்,

அப்பொழுதான் கவனித்தேன்
அந்த காமம் வழியும் கண்களையும்,
விரகத்தில் தவித்த உதடுகளையும்,
இனியும் என்ன தாமதம் என்று
தாவி அணைக்க முயல்கயில்,

அலறியது என் கைபேசி
திடுக்கிட்டு விழித்துப் பார்த்தேன்
அலுவலக நண்பனின்
ஜாவா சந்தேகம்
சந்தேகம் தீர்த்து முடிக்கையில்
மீண்டும் கனவின் நினைவு வர
விட்ட இடத்திலிருந்துக்
கனவைத் தொடர முயற்சித்தேன்
முடியவில்லை
என் கனவும் கூட என்னிடம்
கடவுச்சொல் கேட்டது!!!!

courtesy:http://naadody.blogspot.com/2007/08/blog-post_21.html

அரசு அலுவலகத்தில் மரம் நடுவிழா

ஆரவாரமின்றி கலந்து கொண்டார் மேலாளர்

ஆழ குழி தோண்டி பொறுப்புடன் நட்டார்

‘தூங்குமூஞ்சி’ மரக்கன்றினை!         

சுமைகள்;

புத்தகச் சுமை பிள்ளைகளுக்கு

பள்ளி கட்டண சுமையோ

பெற்றோர்களுக்கு !      

மீண்டும் வருமா ?

வானவில்லாய் வந்து மறைந்த சுதந்திரம்

மீண்டும் எப்போது வரும்

ஏழைகளின் வறுமையைப் போக்க..

அன்றும் இன்றும். . .

மரங்களை வைத்து மழை பொழிய வைத்த

மன்னர்கள் அன்று. . .

மரங்களை வெட்டி மழை ஒழிய வைத்த

மாமன்னர்களோ இன்று !

குடி !

எப்போதும் சந்தோஷ போதையில்

இருக்க வேண்டும் என்றால்

சிரிப்பெனும் மதுவைக்

குடித்துக்கொண்டே இரு !

நன்றி; தினத்தந்தி இளைஞர் மலர் 28-6-08

உடும்பு பிடி
இரு,
தவழ்,
நில்,
நட,
ஓடு.
பிறகென்ன இனி ஓட்டந்தான்.

படி, படி, படி
எடு, எடு, எடு வேலை.
உழை, உழை, உழை

கட்டு, கட்டு, கட்டு கலியாணம்
கட்டு கட்டு வீடு.

பிள்ளை,
பெறு பெறு பெறு - பெத்தாச்சா?
இன்னும்
உழை உழை உழை
பெறு பெறு பெறு மேலும்.

இன்னும் உழை உழை உழை
உழை உழை
உழை.

ஓய் ஓய் ஓய்
ஓமோம் இனி ஓய்ந்திருக்கலாம்.

வாழ்வதற்கென்றே(?) உள்ளது
உலகெங்கிலும் பிரசித்தி பெற்ற
ஒரு மயிர் கலையாத ஒற்றை வரைபடம்.

சாவின் வழிப்பாதைக்கோ
வரைபடங்கள் ஏதும் தேவையில்லை - அது
மர்ம முறுவலுடன் அவரவர் முகங்களின் முன்னால்
இயல்பாய்
அவரவர்க்கான மூக்காய்க் குந்தி இருப்பதால்.

நன்றி; ஆழியாள் கவிதைகள்(www.uyirmmai.com

நதியலை கவிதைகள்வித்தியாசம் அறிதல்

---------------------------------------------------------------------------------------------

வீசிய காற்றில்
ஒரு பூவும் ஒன்றிரண்டு இலைகளும்
வீட்டினுள் பிரவேசித்தன

வித்தியாசங்களை
கண்டுபிடிக்கும் முனைப்புடன்
புத்தகத்தில் மூழ்கியிருந்த மகள்
உள்ளறையில் இருக்கும் மனிதன்
மற்ற படத்தில் இல்லாததைக் கவனித்து
ஒரு வித்தியாசத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டதாக
மகிழ்ச்சியில் கூவுகிறாள்

மகளே இது வெறும் ஒரு வித்தியாசமன்று
எனக்கூற விழையும்முன்னே
அடுத்த பக்கத்துக்கு நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறாள்
இப்போது வீசும் காற்றில்
சருகும் உள்நுழையவில்லை

Courtesy:www.uyirmmai.coml june 2008

ஆவலின் ஆயுள்கைதியாய்
இன்னும்
ஜன்னல்கள் திறக்காத
பாதாளச் சிறைக்குள்
நான்.

உன்
கணிப் பொறிக் கடிதம்
கை நீட்டுமென்று
நான்
தோண்டி எடுத்து வைத்திருந்த
நம்பிக்கைகளின் நகங்களும்
பாசி பிடித்துத் தான்
போய்விட்டன.

ஆனாலும் என்
கணிப்பொறிக் கதவுகளை
தினசரிக் கடமையாய்
திறந்து பார்க்கத்
தவறுவதே இல்லை.

உன் விரல்கள் வந்து
சத்தமிடாமல் தட்டினாலும்
திறக்க வேண்டுமென்றே
கண்களில்
கதவுகளை நட்டிருக்கிறேன்.

புள்ளிமானே,
என் முகவரியில் ஏதேனும்
புள்ளிகளைத் தொலைத்தாயோ ?

பட்டத்தில் வால் பார்த்து
உள்ளங்கை உதறி
நூல் தொலைத்தாயோ ?

இல்லை
என் முகத்துக்கான
முகவரியையே
தொலைத்து விட்டாயோ ?

ஆற்றுக்குள் விழுந்து விட்ட
அயிரை மீனின்
பெயர் மறந்து போய்விட்டதோ ?

கேள்விச் சாவிகளோடு தான்
கதவுகள் இல்லா
மதில் சுவர் திறக்க
துவாரம் தேடித் திரிகிறேன்.

யாராரோ வந்து
ஏதேதோ எறிந்து விட்டுப்
போகும் என்
இணையக் கடிதக் கூடையில்
இன்னும் உன்
சாமந்திப் பூ மட்டும் வந்து
சேரக் காணோம்.

அந்த வாசம் இல்லாததாலோ
என்னவோ,
பெரு மலையாய் கிடக்கும்
கடிதக் கட்டுகளிலெல்லாம்
வெறும் சுடுகாட்டு வாசனை.

அவள் ஒவ்வொரு முறை என்னை கடக்கும் போதும்,
என் மனம் "வந்துட்டாயா வந்துட்டாயா" என்று அலறும்...

"பேச்சு பேச்சாத்தான் இருக்கனும்" என்றேன்...
அவளிடம் என் காதலைச் சொல்லும் முன்னர்....

நீ தான் நான் முதன்முதலாக காதலிக்கிற பெண் என்றேன்...
"அடப் பாவி, போன மாதம் தான் என் தோழியிடம்
காதலிக்கிறேன் என்று சொன்னாயே!" என்றாள்.
"அது போன மாசம், நான் இப்போ சொல்றது இந்த மாசம்" என்றேன்...

"இப்போ என்ன? உன் காதலை ஒப்புக் கொள்ள வேண்டுமா?" என்றாள்
"க க க போ" என்றேன்..
"முடியாது! என்று சொன்னாள், என்ன செய்வாய்" என்றாள்..
சற்றே யோசித்து விட்டு "நான், அழுதுடுவேன்!" என்றேன்...

ஒற்றைச் சிரிப்பை உதிர்த்து என்னைப் பார்த்தாள்...
"என்ன சிரிப்பு ராஸ்கல், சின்னப் புள்ளத் தனமாய்" என்று அதட்டினேன்.....

அவள் சோகமாய், என்னை பார்த்தாள்...
"நீ மட்டும் ஹும் சொன்னா, மாமா குச்சி மிட்டாயும்,
குருவி ரொட்டியும் வாங்கித் தருவேனாம்" என்றேன்...

எனது தந்தை காவல்துறையில் இருக்கிறார் என்றாள்...
"பன்றிக்கு நன்றி சொல்லி, குன்றின் மீதேறி நின்றால்,
வென்றிடலாம் எனது மாமாவை" என்றேன்...

இருந்தாலும் நீ ரிஸ்க் எடுக்கிறாய்,
இன்னொரு முறை யோசித்து சொல் என்றாள்...
"ரிஸ்க் எடுக்கிறதெல்லாம்,
எனக்கு ரஸ்க் சாப்பிடற மாதிரி" என்றேன்...

பிறகு ஒரு வாரம் என்னை காக்க வைத்து,
ஒரு இனிய பொழுதில், சொன்னாள் அவள் காதலை...
அன்றைக்குத் தான் நான் உணர்ந்தேன்,
"மாப்பு, வெச்சுட்டாயா ஆப்பு" என்று....

.....தொடரும்

பகிர்ந்து கொள்கிறேன்

Couurtesy:www.indusladies.com

----------------------------------------------------------------------------------