شاید داستان فیلم درباره ی نفرین باشد . یعنی می توان گفت نفرین ها به نوعی عملی نمی شوند ؟ همان جور که خواهر استبان برادرش را نفرین کرد . او نفرین کرد که استبان در تنهایی و ترس بمیرد . اما عاقبت خودش در خانه ای متروکه ، تنها و در حالی که چهره اش از ترس آشفته بود ، مرد .

ما انسان ها افراد را به خوبی نمی شناسیم .به نظر دیگران نیز در این رابطه توجه نمی کنیم . ابتدا از آنها متنفریم و حتی قصد جانشان را می کنیم . اما بعدا جان آنها را نجات می دهیم .

خانه ی ارواح بر خلاف نام گول زننده ی خود (که انسان را یاد فیلم های تخیلی و ترسناک می اندازد) هیچ رابطه ای با داستان فیلم ندارد . شاید نامش هم مانند داستانش مرموز است و رابطه ای نامرئی با آن دارد ؟ به قدری داستان فیلم هیجان انگیز و جالب است که کسی سراغ تصویر برداری و صدا و اینجور چسز ها نمی رود .

خلاصه ی داستان : کلارا دختری که به علت قدرت درونی فوق طبیعی اش از حوادث قبل از وقوع مطلع می شود . پس از مرگ خواهرش خود را مسئول دانسته و دیگر لب به سخن باز نمی کند . تا اینکه خواستگار خواهر از دست رفته اش برای خواستگاری او می آید ، اما …

برخی رسانه ها گفته اند که مدل 20 ساله قزاق، خودکشی کرده است. این حادثه ساعت دو و نیم بعد از ظهر روز شنبه به وقت محلی در منطقه اقتصادی منهتن رخ داد.

سقوط او از طبقه نهم این آپارتمان بوده است.

روزنامه های نیویورک پست، دیلی نیوز و نیوزدی خبر خودکشی را به نقل از مقام های پلیس ذکر کرده اند. یکی از دوستان این مدل گفته است که او به تازگی از یک برنامه در پاریس برگشته بود و روحیه خوبی داشت.

پلیس نیویورک گفته است که تحقیقات در مورد مرگ این مدل سرشناس ادامه دارد. سخنگوی شرکت مدی که روسلانا کورشونوا را در استخدام خود داشت از خبر مرگ او ابزار شگفتی کرده و با خانواده او همدردی کرده است.

روسلانا کورشونوا برای مارک جیکوبز، نینا ریجی، ورا ونگ و دیورتبلیغ کرده است. مجله ووگ در سال 2005 او را چهره ای مهیج خواند.

چهره او بر بسیاری از مجله های دنیای مد نقش بسته بود.

منبع : BBC Persian

نمی‌دانم این جمله از کیست« در هر مراسم تشیع جنازه، ما مرگ خود را تمرین می‌کنیم.» فردا یک تشیع جنازه است. باید اندوهگین باشم. باید تلخی را به جان بخرم و باید اشک بریزم. باید دوباره مرگ را تجربه کنم.

بیست روز پیش گفتند سوخته است. در سرزمینی نه چندان دور در امارات، وقتی داشته روغن را در ظرفی می‌ریخته روغن آتش گرفته است و سوخته است. بیست روز پیش، و این بیست روز خانواده در آتش بود من گیج بودم. مرگ را درک می‌کردم ولی مرگ سخت همیشه برایم دور بوده است. مرگ باید آنی باشد و تمام.

او مرده است و فردا در یک تابوت یخ زده بدرقه‌اش می‌کنیم. هیچ وقت نخواستم به چهره‌ی مرگ خیره شوم. نمی‌خواهم مرگ یک تصویر ثابت یک انسان برایم باشد. مرگ یک مفهوم است. یکی دوباری که در روزگار سربازی به چهره‌ی مقتولانی نگاه انداختم که بدن تکه شده‌شان زیر دست‌های پزشک قانونی قصابی می‌شد. مرگ چیزی بود برای فهمیدن مرگ یک چیز آنی بود.

فردا باید همان کار سخت را انجام دهم. باید به چهره‌های اندوهناک هنوز زنده خیره شوم. کسانی که انگار از زنده بودن خجالت می‌کشند. کسانی که نمی‌خواهند به چهره دیگران نظاره کنند. فردا دوربین را برمی‌دارم و انعکاس مرگ را در چهره‌ها از پشت لنز خواهم دید.

چون همیشه فکر می‌کنی این مرگ در بدترین زمان ممکن اتفاق افتاده است. برای مادرم بیش از همه اندوهگینم.

این را بخوانید از روزگاری شاعری و سروده شده در اندوهی دیگر، شاید فردا شعری باشد شعر بیاید که تسکین باشد:

سوگ

با همين پيراهن معمولي
با همين دمپايي‌ها كه رفتنِ تا مرگ را از من دريغ نمي‌كنند
با همين چشم‌ها كه تو را قاب كرده
شنيدم
مثل تمام آن وقتي كه يكي مي‌ميرد
باورم نشده هنوز كه نيستي     ديگر
روي اين قالي ها
كنار اين پنجره‌ها
پشت اين عينك‌ها
و من بي‌تو هنوز بايد زندگي كنم
با صداي اين قاشق ها
با طنين اين گوشي‌ها
با تسلاي اين مرده‌ها
باورم نشده هنوز     كه رفته‌اي
بي‌بليط
بي من
به اين سفر آخرين
و پشت سرت آنقدر آب ريخته‌اند
كه پيراهني نپوشيده‌اي
وسنگ تو خود شيشه‌ است.
حالاكه‌خاك باغچه بوي تو را مي‌دهد
يادم مي‌آيد
بارها گفتم‌ براي‌ات گلدان‌ بياورم
كه خاطره‌هاي كوچك‌مان را در آن بكاريم
دير است
گفتم بگويم چشم‌هايت را ببند
تا از تمام آنچه بوده و نبوده بگويم
دير است
حتي براي گريستن
دير است
براي با تو مردن
دير است
و كاش كسي به من بگويد :
«غم آخرتان باشد.»
گراش        12 شهریور 79

و این هم شعر دیگری در اندوهی دیگر در روزهای از روزهای زمستان 79 نوشته شده

حرکت

رفت
تمام شد
نقطه
تا گورستان
نقطه
توي اين سطر بود كه بايد گريه باشد
نمي‌شود
نقطه
سر خط خبري نيست كه

برويم

کارشناس قضایی می گوید بعد از این همه سال دیگر نمی توان علت مرگ او را دقیق بازگو کرد اما همسایه ای شهادت می دهد که آخرین بار او را در سال 1973 ( 35 سال پیش دیده است. به نظر می رسد او 35 ساله است که به مرگ طبیعی مرده بوده است و در این سالها کسی این را نفهمیده است.

این همسایه ( عکس ) ادعا می کند که آخرین بار او را با دو مبلغ مذهبی دیده است!

نوشته های رازآلود روی درها این مرگ را کمی شک برانگیز می کند.

تعدادی از همسایه ها می گویند او از سفر رفتن و نقل مکان سخن می گفته است. در آن دهه آپارتمان به نفع دولت ضبط شده است اما هم اکنون مشکلاتی در این باره هم وجود دارد. شاید راز کشف نشدن این مرگ در باز بودن پنجره همین آپارتمان نهفته است. باز بودن پنجره باعث شده است که بوی بد از طریق پنجره خارج شده و کسی متوجه نشود.

شاید هم علت چیز دیگری است. انزواطلبی به شدت این روزها گریبان جوامع پیشرفته را می فشارد و همین روزهاست که یکی 35 سال زنده انگاشته شود در حالی که در تنهایی چشم از جهان فرو بسته است. خوبی اینترنت این است که کسی بعد از مرگش اثرش پاک نخواهد شد!

پیشنهاد می کنم اگر به این قبیل قضایا علاقه دارید «عکسهایی که بعد از مرگ گرفته شد» و «مردی که با قوطی نوشیدنی به سفر آخرت می رود» را هم ببینید. منبع

مشترک این وبلاگ شوید تا هیچ چیز را از دست ندهید!

به هر حال، آدمیزاده دیگه، این هم یه جورش.

• مرگ شمار

داشتم توی اپلیکیشن های فیس بوک چرخ می زدم که وزن روشنفکری صفحه ام رو ببرم بالا، هر چی پروفایل دوست هام رو چک کردم دیدم همه اپلیکیشن های دوستی و عاشقی و لاوترکونی و این ها دارن. سرچ کردم به اپلیکیشن جالبی برخوردم که تخمین می زد زمان مرگ آدم کی هست. شروع کردم به کار باهاش و البته یه پرسشنامه داشت که یه سری سوال می پرسید از قبیل این که سیگار می کشین یا نه، اضافه وزن دارین یا نه، وضع خواب و خوراک و کار و درصد استرس و این ها ولی یک گزینه اش خیلی جالب بود:

آیا ساکن چین، کره شمالی و یا ایران هستید؟

دیگه کم آوردم.

• تفکر محیطی

یکی از دوستان پیام قشنگی فرستاد که دیدم جالب هست و ترجمه اش کردم.نوشته از قول کسی هست که فکر می کنه راز موفقیت در زندگی چیه:

روی تختم دراز کشیده بودم به این فکر که رازهای موفقیت در زندگی چیست؟ توی همان اتاق جواب ها را پیدا کردم:

پنکه گفت: خونسرد باش

سقف گفت: همیشه هدفت را دست بالا بگیر

پنجره گفت: به دنیا بنگر

ساعت گفت: هر لحظه و ثانیه، ارزشمند است

آینه گفت : پیش از این دست به کار شدن، خودت را ببین و بعد دست به کار شو

تقویم گفت: به روز باش

چراغ گفت: تا جایی که می توانی بدرخش

دیوار گفت: با استقامت بایست

در گفت: برای رسیدن به هدفت همیشه تلاش کن

جدید!

29 دلار در ماه

مدل جدید روحانی بودایی

نارنجی :)

این ایده که بعدا بتوان به همین راحتی و با پرداخت 29 دلار در ماه یک مبلغ مذهبی آن هم با تمام خصوصیات بارزش –مثلا لباس نارنجی برای یک راهب بودایی- در اختیار داشته باشید و احتمالا در آن ماهها دین جدیدی داشته باشید کمی انسان را به زیرزیرکی خندیدن به آینده خود ترغیب می کند!

خروج سریع

قمار کن روی چیزی ارزشمندتر از زندگی

همیشه بعد مرگ عزیزان این فکر به سر انسان –مخصوصا اگر کمی مسن هم باشد- می رسد که انگار او نیز کمی احساس تنهایی و رخوت می کند و بی هدف خانه را می پوید بلکه به چیزی بهتر برسد. نکته اینجاست که این گشتن همیشه نتیجه خوبی ندارد و انسان را به منتهای طغیان فکری یا پوچی افکار رسانده، تا جایی که انسان گاه فکر می کند مرگ چقدر شیرین و لذت بخش است. حالا راه ساده است. کمی پول خرج می کنیم و یک خروج راحت و بی دغدغه را تجربه می کنیم. اما فرای مسئله پول این به نوعی قمار است سر فرداها. یان دیگر شوخی نیست. به زودی همه چیز برایتان تمام می شود اما روشنی فرداها که از دست می رود چه؟ آنها ارزش ماندن ندارد؟ یا بمانیم برای چه؟ به دوش کشیدن جای خالی وجودشان؟

این ویدئو را هم ببینید

این دو عکس مرا به تعجب انداخت. اولی را به این دلیل که چقدر خوب می شد یک روحانی از مذهبمان ، حال هر چه که باشد ، یک ماه در اختیار ما بود تا تمام سوالاتمان را از او بپرسیم. دومی به این خاطر که چهره زن به شدت انسان را به شک می اندازد. شک برای اینکه شاید فرار زیباست!

اگر به مجموعه آثار هنری علاقه دارید توصیه می کنم «هنرهای شگفت انگیزی از جنس سایه و آشغال!» را از دست ندهید

مشترک این وبلاگ شوید تا هیچ چیز را از دست ندهید!

مجتبی جباری که در دیدار امروز برابر پگاه گیلان یکی از بهترین بازیکنان استقلال بود و گل دوم این تیم را نیز به ثمر رساند، در پایان این دیدار در جریان مرگ پدر خود قرار گرفت.

البته مسئولان تیم استقلال هنگام برگزاری جشن قهرمانی این تیم این خبر را به او اعلام نکردند و در پایان مراسم از بیماری پدرش خبر دادند. علیرضا منصوریان که در جریان ماجرا قرار داشت جباری را برای رسیدن به منزل پدری اش همراهی کرد.

بازیکنان و مسئولان تیم فوتبال استقلال نیز پس از خارج شدن از ورزشگاه با یک دستگاه اتوبوس راهی منزل جباری شدند

خبر ساده بود. سردار زارعی با وثیقه‌ی 50 میلیونی آزاد شد...
می‌پرسی چرا سردار با وثیقه‌ی 50 میلیون تومانی آزاد شد و شادی صدر و خدیجه مقدم و پروین اردلان(فعال زنان) با وثیقه‌ی صد و دویست میلیونی.
عزیزم، جواب ساده است. در کشور ما وثیقه‌ی هر کس را بنا بر ارزش آن شخص تعیین می‌کنند!

غصه نخورید
باور کنید آزادی سردار زارعی صد بار برایش از زندان و شکنجه و مرگ بدتر است.
تصور کنید سردار زارعی آزاد شده...
آیا کسی دنبالش می‌آید دم در زندان؟
بعید می‌دانم!
احتمالا آژانس می‌گیرد.
راننده آژانس از توی آینه هی برایش چشم و ابرو می‌آید. زارعی می‌پرسد: چه مرگت است مردک؟
راننده جواب می‌دهد: مردک هفت جد و آبادت است. خواستم بگویم دو فقره از همون خانم‌ها برای من هم ردیف می‌کنی؟ آخر ما هم دل (یا یک جای دیگر) داریم!
سردار سرخ و سفید می‌شود.
راننده آژانس کرایه‌اش را چند برابر حساب می‌کند. چون فکر می‌‌کند یک حکومتی فاسد را باید بچزاند.

سردار زنگ در را فشار می‌دهد. زنش به محض اینکه در آیفون تصویری قیافه‌اش را می‌بیند پیش خود می‌گوید:
مرده شور ریختش را ببرند! این مردک چطوری از هلفدونی آمد بیرون؟
و با وردنه و لنگه دمپایی به استفبالش می‌شتابد! سر و صورت و دست و پا و بدنش را زخمی و زیلی و کبود و سیاه می‌کند. به طوری که اگر سردار به بنیاد می‌رفت، حداقل یک هفتاد درصدی برایش جانبازی می‌نوشتند.

فرزندانش با دیدن او بدون سلام علیک با نفرت نچ نچی کرده و هر کدام به اتاق‌های خود می‌روند و در را محکم می‌کوبند!
زن سردار به او کوفت هم نمی‌دهد بخورد. به ناچار سردار زارعی به چلوکبابی محل دو پرس سلطانی مخصوص سفارش می‌دهد.
شاگرد جلوکبابی موقع تحویل غذا آنچنان نیشش باز است و آنچنان "ای‌ولی" به او می‌گوید که سردار خیس عرق می‌شود.

سردار هنوز پرس اول را تناول نفرموده که تلفن زنگ می‌زند
باجناقش است:
- رضا، حالا دیگر تنها تنها می‌خوری؟
- چی را ؟ (تعجب می‌کند. باجناقش چلوکبابش را با چه وسیله‌ای دیده)
- نصفشان را می‌دادی به من، به هر کدام سه‌تا می‌رسید.
سردار دوزاری‌اش می‌افتاد و گوشی را "تق" به روی تلفن می‌کوبد.

به جز غرغرهای مدام زنش، حرف‌هایی ازیک نقشه شیطانی برای بیرون کردنش از خانه به گوشش می‌رسد.

شب آیا خوابش می‌برد؟
بعید می‌دانم. نه از درد وجدان که از درد جراحات وردنه!

صبح لباس می‌پوشد که بیرون برود و هوایی بخورد، بس که زندان- به جان خودش- به او بد گذشته!
زن همسایه با دیدن او "خدا به دور"ی می‌گوید و چادرش را روی صورتش کیپ می‌گیرد و راهش را کج می‌کند به آن‌طرف. زن ‌آن یکی همسایه به او می‌پیوندد و سردار می‌شنود که به هم می‌گویند" مردک چشم درآمده همه‌ی زن‌ها را لخت تصور می‌کند!

حسن‌آقا بقال به محض دیدن او مشتری‌هایش را ول می‌کند و از مغازه می‌دود بیرون. به سردار چشمکی می‌زند و می‌گوید هوای ما را هم داشته باش سردار!

سردار رضا زارعی به روی خودش نمی‌آورد. پیاده روی صرف ندارد. برمی‌گردد از خانه سویچش را می‌آورد و سوار ماشین می‌شود.
در چراغ قرمز اولی، همه راننده‌ها او را نشان هم می‌دهند و می‌خندند. زن‌ها تفی می‌کنند و اخم می‌کنند. دختر جوانی با عشوه برای او بوس می‌فرستد!
چراغ سبز شده و راننده‌ها دوست ندارند حرکت کنند. پلیس راهنمایی می‌آید علت را پیدا کند، سردار را پیدا می‌کند!
سرش را جلو می‌برد و با نیش باز می‌گوید سردار جان قرص ویاگرایت(وایگرا) را از کجا می‌خری که اینقدر اصل است؟

سردار خسته شده. می‌خواهد به پارک برود ولی صلاح نمی‌داند. تصمیم می‌گیرد به سینما برود که تاریک است...
اما کور خوانده است. بغل دستی‌اش در حال چیپس خوردن او را می‌شناسد و با صدای دورگه‌ی ناشی از پریدن چیپس به گلویش داد می‌زند ئه.... سردار! سردار اینجاست.
سرها برمی‌گردند. از بالکن صدای کف و سوت می‌آید. متصدیان سالن با کنجکاوی چراغ‌های را روشن می‌کنند. دیگر کسی فیلم نمی‌بیند، فیلم زنده و واقعی توی سالن نشسته. صدایی از پشت سرش می‌آید: این همه کثافتکاری بکنی و توی این مملکت راست راست راه بروی! جل‌الخالق! این مردک کی آزاد شد؟
چند پسر جوان جلو می‌آیند و از او امضا می‌گیرند.
مسئول سینما جلو می‌آید و سردار را به طرف بیرون سینما هدایت می‌کند. سردار پول بلیتش را می‌خواهد. مسئول سینما بیلاخی حواله‌اش می‌کند.

آیا شما دوست داشتید این روزها جای سردار باشید؟

خیلی خوابم میاد. بقیه‌ش برای بعدا
اگر بقیه‌ای داشته باشه

یه نفر به من گفت دو سال دیگه!
گفت قول می‌دم اینا دوسال دیگه بیشتر دووم نمیارن!
گفتم مثل اون موقع‌ها که همه می‌گفتن دو ماه دیگه؟
گفت نه ایندفعه فرق می‌کنه. بدجوری نسخه‌شون پیچیده شده.
گفتم تا ببینیم...
پس دوشاخه‌هایتان را هوا کنید!

1:45 | Zeitoon | نظرها

لینک در بالاترین ]]> http://25mordad.wordpress.com/?p=89 Mon, 16 Jun 2008 04:37:46 +0000 25mordad http://25mordad.wordpress.com/?p=89 از مهدی اخوان ثالث درباره زندگی و مرگ

زندگی را دوست می دارم

مرگ را دشمن

وای ! اما با که باید گفت این ، من دوستی دارم

که به دشمن خواهم از او التجا بردن ؟!

و فریدون مشیری :

در راه زندگی ،

با این همه تلاش و تمنا و تشنگی ،

با این که ناله می کشم از دل که : آب ... آب ...!

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد !

صادق هدایت :

همه از مرگ می ترسند

من از زندگی سمج خودم

احمد شاملو :

آیا تلاش من یکسر بر سر آن بود

تا ناقوس مرگ خود را پر صدا تر به نوا آورم

پی نوشت : من هم از زندگی سمجم خودم می ترسم.

توصیه نوشت : این 4 عکس برای بک گراند دسکتاپ یا والپیپر ( Desktop background یا Wallpaper )مناسب است ، از دست ندهید.

منبع : دیوار اتاقم ، { و البته خانم لیلا خادم زاده - انتشارات شایسته }

اینقدر شارلاتان بود که اگر از مشتری خوشش  نمیومد حتمن توی پلاستیک عرق میشاشید میداد دست مشتری

یا اینکه میگفتن  از خود دخترش شنیدن که بعضی شبها که زیاد میخورد میرفت سراغش

ولی باز هم هر وفت میخواست چیز سنگینی رو برداره میگفت

یا علی

به هر حال سرژیک هم دیروز  بعد از یک دوره بیماری طولانی  مرد و ما بی ساقی موندیم

راهش پر رهرو باد

اونطوري جون دادن زياد هم سخت نبود !

...

اولین بار که کتاب "یک عاشقانه آرام" رو خوندم سرشار از حسی لذت بخش شدم و تا مدتها در خلسه ناشی از اون شناور بودم . این کتاب آنقدر آرام و در عین حال واقعا عاشقانه است که حتی بدبین ترین آدمها هم با خوندنش حس خوبی بهشون دست میده و امروز که خبر فوت آقای ابراهیمی را از طریق وبلاگ آزاده خوندم واقعا متاثر شدم . این نویسنده توانا در سن 73 سالگی در تاریخ 16 خرداد دار فانی را وداع گفت.

بیادش قطعه ای از این کتاب رو اینجا می گذارم

"

عشق به ديگري ضرورت نيست،حادثه است.

عشق به وطن ضرورت است،نه حادثه.

عشق به خدا تركيبي ست از ضرورت و حادثه.

"

امروز تولد خودمه یه جوریه وقتی تولدم دارم از فوت می نویسم اما خب مرگ و زندگی از هم اصلا جدا نیستند متاسفم از اینکه زمانی که میمیرم چیزی ندارم که بیادش از من بنویسند. تاثیر گذاری چیزی نیست که اجباری باشد همانطوریکه دوست داشته شدن اجباری نیست باید واقعا لیاقتش رو داشت . اما حداقل خوشحالم که احتمتالا کسی ازم بد نخواهد گفت ( خداییش مردم آزار نیستم) .

بعلت رفتن به مامورتی با تاریخ بازگشت نا معلوم تا اطلاع ثانوی نمی نویسم.

"جوون عاقبت به خیر بشی "

دیروز یه پیرمرد ی رو با تعداد ضربان قلب پایین (برادیکاردی ) وسابقه سکته قلبی و دیابت و..بستری کردیم ..به اتروپین جواب نداد complete heart block (بلوک کامل قلبی ) بود به دارو جواب نداد و قرار شد براش ضربانساز یا pace maker بگذاریم ..تا بعد از ظهر به ضربانساز جواب داد وهوشیار شده بود و قرار شد به مرکز مجهز تری درشهر دیگر انتقال بدهیم تا ضربانساز داخلی (internal) برایش نصب کنند ..به پیرمرد گفتیم :باید منتقلت کنیم به شهر دیگه ..ناگهان پیرمرد شاکی شد ..گفت نمی خوام ..دست برد تو وسایلش و 25 عدد قرص کلونازپام برداشت تا بخورد وخودش رو خلاص کنه ..به هرحال همراهش نگذاشتند ..پیرمرد شروع کرد به داد زدن وتوهین به خدا (نعوذ بالله) که چرا کاری نمی کنه ..همه شوکه شدند .. ضربانساز رو از خودش جدا کرد ....نیم ساعتی گذشت ..گذاشتیم به حال خودش باشه ..ضربان قلبش برگشته بود ..سرحال بود .سرگرم حرف زدن با تخت بغلیش شد .

ساعت 2 صبح :پیرمرد شاد وشنگول می خواست رضایت بدهد وبره..ولی با اصرار پرستارها موند ...

ساعت3 صبح :پرستار گفت که پیرمرد نفس نمی کشه ..با رزیدنت سریع بالا سر تخت رفتیم vf(فیبریلاسیون بطنی: ضربان نامنظم بطنی بدخیم ) کرده بود..شوک دادیم ..انتوبه اش کردیم وامیودارون ..و دستگاه ضربانساز ..ولی قلب پیرمرد اسیستول (ایست قلبی ) کرده بود ..عملیات احیا قلبی وریوی   45 دقیقه طول کشید ..ولی پیرمرد تموم کرد ..

صدای اذان میومد و من پشت میز سرم رو کتاب گذاشتم وبه پیرمرد و حرفهایش و چهره سیانوزه اش در لحظه فیبریلاسیون فکر می کرد م ..چه قدر فرق داشت با اون پیرمردی که ادم ریوی کرده وبود .توسط اورژانس 115 اومده وداشت سلام به خدا وفرشتگان مقرب (عزاییل ومیکاییل و..) ورسول خدا وائمه اطهار می داد....

مرگ ما رو با خودش می برد ...

ولی موقع مرگ چگونه خواهیم بود ...

هنوز ایمان در درونم هست ...؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اين مسئله باعث شگفتي پزشکان آن بخش شده بود به طوري که بعضي آن را با مسائل ماوراي طبيعي و بعضي ديگر با خرافات و ارواح و اجنه و موارد ديگر در ارتباط مي دانستند.کسي قادر به حل اين مسئله نبود که چرا بيمار آن تخت درست در ساعت 10 صبح روزهاي يکشنبه مي ميرد

.به همين دليل گروهي از پزشکان متخصص براي بررسي موضوع تشکيل جلسه دادند و پس از بحث و تبادل نظر تصميم بر اين شد که در اولين يکشنبه ، چند دقيقه قبل از ساعت 10در محل مذکور براي مشاهده اين پديده عجيب و غريب حاضر شوند.

در محل و ساعت موعود ، بعضي صليب کوچکي در دست گرفته و در حال دعا بودند، بعضي دوربين فيلمبرداري با خود آورده و ...

دو دقيقه به ساعت 10 مانده بود که « جانسون ‌» نظافتچي پاره وقت روزهاي يکشنبه وارد اتاق شد. دوشاخه برق دستگاه حفظ حيات را از پريز برق درآورد و دوشاخه جاروبرقي خود را به پريز زد و مشغول کار شد ..!!

قیمت 4000 تومان

تعداد 1 CD

* فوق العاده ترسناک *

 *******

برای عبدالقادر علی، فقط یک چیز هست که او حسرت آن را می خورد. این که چرا زمانی که دخترش به دنیا آمده، او را نکشته است. خودش می گوید:«اگر می دانستم قرار است به اینی که هست تبدیل می شود، پس از زایمان می کشتمش.» پدر این دختر می گوید هیچ جور هم احساس عذاب وجدان و یا شرمساری و یا گناه، ندارد.

این پدر عراقی، دختر هفده ساله خود را کتک زده، خفه کرده و بعد با چاقو از پشت زده است. دختری که دانشجو بوده و بیش از هفده سال نداشته است. حالا و پس از این کارها، مردی آزاد است و در حیاط خانه اش در الفرسی در شهر بصره نشسته و گفت و گو می کند.

 عبدالقادر، چهل و شش ساله است، کارمند دولت است و پس از این که دخترش را به قتل می رساند ، توسط پلیس دستگیر شده و بعد از دو ساعت، آزاد می شود. خودش می گوید حتی پلیس بابت کاری که کرده به او تبریک گفته است.خودش می گوید:«آنها مرد هستند و می دانند شرف یعنی چه.»

 راند،Rand دخترش، در دانشگاه بصره، زبان انگلیسی می خوانده و به خاطر این که عاشق یک سرباز انگلیسی بیست و دو ساله به نام پل Paul شده بوده، جان داده است.

دوست نزدیک راند که نامش زینب است می گوید که راند، باکره بود که مرد.هر چند گفته شده دوستی راند و پل، فقط در حد گفت وگو بوده و زمانی که راند به عنوان داوطلب در اردوگاه افرادبی خانمان کار می کرده و آب توزیع می کرده، با پل آشنا شده است و این دو، فقط چهار ماه بوده که همدیگر را می شناخته اند. وی که سرخوش از این عاشقی بوده، قضیه را برای دوستش زینب که نوزده ساله است، تعریف می کند.

این نخستین عاشقی عمرش و آخرین آن بود. وی شانزدهم ماه مارس گذشته جان سپرد. زمانی که به گوش پدرش رساندند که دخترش با پل در انظار عمومی صحبت می کند. آن هم یک اجنبی، یک دشمن مردم و از همه بدتر، یک مسیحی. مادر این دختر، لیلا حسین، به دو برادر راند خبر می دهد: حسن بیست و سه ساله و حیدر بیست و یک ساله که بیایند و خواهرشان را از دست پدرشان نجات بدهند. دو برادر زمانی می رسند که پدر پایش را روی گلوی دختر گذاشته و داشته همین طور فشار می داده است. برادران به پدر می پیوندند و کار را تمام می کنند. جسد دختر را به گور می اندازند و بدون هیچ مراسمی به خاک می سپارند. عمو های دختر هم به نشانه نفرت، تفی برگور می اندازند و می گذرند.

عبدالقادر می گوید:«مرگ حداقل چیزی بود که حقش بود.»عبدالقادر که دختر خود را کشته می گوید:«هیچ پشیمان هم نیستم. من از حمایت و پشتیبانی تمامی دوستانم که خودشان هم پدر هستند، برخوردارم و مانند من، آنها هم می دانند که هر مسلمانی باید به دین خود احترام بگذارد.»

عبدالقادر در حیاط بزرگ خانه اش که سراسر آن را گل کاشته، روی یک صندلی نشسته و سعی دارد اقدامات خود را توجیه کند.

می گوید:«حالا دیگر دختری ندارم و ترجیح می دهم بگویم که هیچ گاه دختری نداشته ام. آن دختر آبروی من را جلوی فامیل و دوستانم برد، آن هم به خاطر حرف زدن با یک سرباز بیگانه، و آن چیزی را از دست داد که برای هر دختری ارزشمند است. شاید غربی ها از این خبر شوکه شوند چرا که دختران ما مثل آنها نیستند و نمی توانند با هر که دلشان خواست بخوابند و یا حتی بدون ازدواج، باردار شوند. دختران ما، باید به دین خود احترام بگذارند، باید به فامیل و بدن خودشان هم احترام بگذارند.»

 ادامه می دهد:«من فقط دو پسر دارم، آن دختر در زندگی من اشتباهی بود. می دانم که خدا مرا آمرزش می دهد بابت کاری که کرده ام.» در صدایش البته غرور موج می زند. باز ادامه می دهد:«پسرانم در کنار من بودند، و به اندازه کافی مرد بودند که به من کمک کنند کار کسی را تمام کنیم که فقط رسوایی برای ما به بار آورده بود.»

عبدالقادر، یک مسلمان شیعه است. می گوید از دست پلیس آزاد شده چرا که همه می دانند قتل های ناموسی کاری است که نمی توان آن را انجام نداد.با خونسردی ادامه می دهد: «افسران پلیس در زمانی که من در آن جا بودم، در کنار من بودند و از من طرفداری می کردند و به من تبریک می گفتند.»

 برخی منابع می گویند که به عبدالقادر که کارمند وزارت بهداشت است ، گفته شده به خاطر اوضاع خبری بدی که درست کرده، سرکار حاضر نشود هر چند حقوقش هنوز به وی پرداخت می شود.

یک منبع دولتی هم گفت که یک مرد سیاسی شاخص در بصره، پولی به وی پرداخت کرده تا برای چند هفته به اردن برود تا آب ها از آسیاب بیافتد.

از ابتدای سال جاری میلادی، یعنی در پنج ماه گذشته، بیش از 30 قتل ناموسی فقط در بصره گزارش و ثبت شده است.

در حالی که امنیت بصره با همکاری مشترک ارتش عراق و نیروهای بریتانیایی تامین می شود، شبه نظامیان هنوز هم در کنار نیروهای دولتی دیده می شوند و حتی ایستگاه های بازرسی خاص خودشان را دارند. گفته شده که ماموران شبه نظامی، به مردم می گویند که چه بپوشند و چه نپوشند و چگونه رفتار کنند. گزارش شده که چندین زن به جرم ارتکاب به فحشا کشته شده اند و چندین مرد هم به جرم دزدی، دستشان قطع شده است.

عبدالقادر می گوید همجنس بازی هم گناهی است که مستوجب مرگ است. می گوید:« به دو پسرم گفته ام که اگر مرتکب همجنس بازی شود، عاقبتتان مثل خواهرتان، مرگ است، مرگ به نام خدا.»

این پدر که دختر خود را کشته می گوید این ژنهای بد از سوی مادرش بوده که دخترش داشته است. مادر رند که 41 ساله است، پس از این که عبدالقادر دخترش را می کشد، از او طلاق می گیرد و حالا جایی مخفی شده است چرا که می ترسد که خانواده اش سراغ او بیایند. مادر رند، هنوز آثار زخم از کتک کاری های همسرش را بر چهره دارد و در اثر درگیری شوهرش که می خواسته دخترشان را بکشد، دست او هم شکسته است. مادر رند می گوید زمانی که دخترش جان داده، به خانه یکی از افراد فامیل پناه آورده ولی خانواده شوهرش هی یادداشت برای او می فرستاده اند که او فاحشه است و باید او هم مانند دخترش، به کام مرگ فرستاده شود.

مادر این دختر می گوید:«دخترم به دست حیوانات کشته شد.هر شب خواب زمانی را می دیدم که رند داشت جان می داد و از پدر و برادرانش می خواست که کمک می خواست.» این را در حالی می گوید که گریه امانش نمی دهد.

مادرش می گوید دخترش به او گفته بود که نگران است اما قسم خورده بود که با سرباز انگلیسی فقط دوست است.همین.

مادر می گوید دختر با او صحبت می کرده چرا که وی تنها کسی بوده که در اردوگاه انگلیسی می دانسته است. می گوید او را با اخلاق بزرگ کرده و دخترش تا زمان رفتن به دانشگاه، هیچ وقت تنها از خانه حتی بیرون نرفته است.

می گوید حتی حالا نمی تواند باور کند که همسر سابقش می توانسته دخترشان را بکشد. می گوید مرد بدی نبوده و در 24 سال زندگی مشترک که با هم داشته اند هیچ گاه این طور نبوده اما آن روز، گویا آدم دیگری شده بود.

مادر حالا در پی جمع آوری پول است تا از کشور بگریزد. لیلا می گوید که دلش برای دو پسرش تنگ شده اما آنها گفته اند باید از دفاع از رند دست بردارم و بروم خانه و مانند یک زن مسلمان زندگی کنم.

لیلا در یک موسسه کمک به زنان در بصره کار می کند. برخی از همکاران اردوگاه می گویند پسر انگلیسی گویا عاشق این دختر نبوده اما برای رند، همین که کسی با او صحبت کند و او را زیبا بخواند، کافی بوده تا عاشق شود.

لیلا، دخترش را به نام رز، یا گل سرخ صدا می کرده و می گوید: «حالا گل سرخ من پر پر شده و در قبر آرمیده است. خدا پدرش را مجازات می کند، یا در این دنیا، یا در آخرت.»

کجا رسیده ایم ما
تب خبر ربوده زندگی ز ما
نشسته ایم که مرگ
رسد و ما خبر کنیم
که ای زندگان ِ مرده در پی خبر
یکی بمرد
تو در تب خبر بسوز و من
دوباره در پی خبر
به مرگ تو کنم نظر