منبع: سایت موعود

اينكه داغ مصيبت وجود مقدس پدر امام زمان ارواح العالمين لتراب مقدمه فداه را داشته باشي و انتهاي آن با شنيد آغاز راه ولايت آخرين مصلح كل كه آرزوي آدم تا خاتم بوده، حس غريبي است كه بايد ويراني قبر مطهر پدر و سرداب مقدس غيبت را ببيني و از طرفي آبادي و رونق مسجدي كه فقط منسوب به عزيز حاضر پنهان از چشمان نابيناي ما...من با چرخيدن خيلي آشنايم. همه عمرم را چرخيده‌ام. دور آدم‌ها، اشيا، دور هر كس و ناكسي، دور خودم،‌ دور خودم.....ولي با اين يكي اصلاً آشنا نيستم. دور تو هيچ وقت نگشته‌ام، اين طور ناگهاني و بي‌مقدمه. چطور هم قدم فرشتگان عرش دورت بگردم؟چطور در همين چند لحظه مهلت، اين روح دور دور را بياورم نزديك و بگذارمش در مدار؟حالا گيرم كه نزديك شدم، نزديك دست‌هاي مهربان تو، با اين قابليت لعنتي چكار كنم؟چه شده است كه طنين قدم‌هايت اين سكوت مرگ آسا را شكسته است و گرمي صدايت مرا مي‌خواند؟مگر نگفته‌اند هرگاه او را ياد كني، بدان كه او ترا ياد كرده است؟! پس عنان اين قلم چموش را در دست بگير و سويي ببر كه خودت مي‌خواهي.در اين آغاز از دستاني مدد مي‌گيرم كه روز عاشورا زينب را ياري داد.آقا! وجود لبريز دردم را بپذير، اي كه مستي نگاهت بهانه‌ي همه دردهاست.دوست دارم تا اوج نگاهت قد بكشم...