دانلود

نويسنده: منيره برادران

دانلود

این روش بازار یابی که جدیدا مد شده کارایی بالایی داره که البته این گروه از بازار یاب ها رو میشه جزو دسته مزاحمین تلفنی دسته بندی کرد و صد البته من چون خودم به شخصه آدم مریضی هستم همیشه اینا رو سر کار میزارم

 یه بار تو مغازه بودم باز یکی از این دخترا زنگ زد و اول در باره بیماری های زنان یه توضیحی داد و بعدش از محصولات مولتی مدیای خودشون! بعد از اعلام قیمت پکیجشون بهم گفت لصف کنید آدرس منزل رو بدید پیکمون رو براتون بفرستیم  حالا من شروع کردم براش داستان گفتن! گفتم ببخشید شما خانوم؟ اون هم فامیلیش رو گفت  گفتم خانوم فلانی اینجا یه شرکت الان هم منشی حضور نداره شما لطف کنید 10 شب تماس بگیرید تا با منشی هماهنگ کنید ... ( البته انگار دو زاریش کج بود ) گفتش اگه میشه از همکار هاتون هم بپرسید اگه لازم دارن براشون بفرستیم چون میدونید که این بیماری ها باعث مرگ و میر .... منم پریدم وسط حرفش گفتم ببخشید ولی اینجا همه سیبیل دارن دختره 2-3 ثانیه مکس کرد گفتش ببخشید مزاحم شدم.. ( خدا ببخشت ما که بنده اینم )

یا از این موسسات ( امثال کتاب اول ) زنگ میزنن میگن ما آگهی شما رو مجانی چاپ میکنیم فقط لطف کنید 10 هزار تومن برای تهیه یک نسخه از این کتاب بپردازید

خداوندا این مزاحمین از دست من پناه میبرند به تو!

سلام

طي يك دعوت دوستانه از طرف دوشيزه شين محترم براي يه بازي وبلاگي دعوت شدم البته شروع اين بازي با لابدان و نونوا بوده كه به ساير دوستان سرايت كرده .موضوع بازي هم داستانهاي خطرناك هست البته بصورت خاطرات واقعي.

منم بالاخره يه تعدادي خاطره تو زندگيم داشتم ولي اونايي كه اينجا قابل ذكر باشه چندتا بيشتر نيستن كه از اونا دو تا رو ذكر ميكنم .

داستان اول مربوط ميشه به دوران كودكيم. يادمه يه سال تابستون بود منم فارغ از همه چي داشتم ايام تعطيلات تابستونيو طي ميكردم يه روز تو خونه واسه خودم دراز كشيده بودم و لنگامو انداخته بودم به ديوار و داشتم يه هلوي بزرگ و آبدارو با لذت تمام ميخوردم خلاصه خوردن هلو تموم شد و به هستش رسيدم كه يكم از مخلفات هلو بهش مونده بود منم حيفم اومد كه اونجوري اونو دور بندازم و همونجوري گذاشتمش تو دهنم و شروع كردم به خوردن كاملش كه يكدفعه نميدونم چطور شد هسته هلو پريد تو گلوم من از حولم يهو بلند شدم و هسته هلو شروع كرد تو گلوم پائين رفتن . هسته هلو رو همه ديدين يه سره تيز داره كه مثل سوزن ميمونه خلاصه هسته هلو از همون سمت داشت ميرفت پائين و تمام مسير رو از بالا به پائين يه خط سرتاسري مينداخت منم از درد داشتم به خودم ميپيچيدم و صدام در نميومد تا رسيد به معده و بعد هم چند روز دل درد وحشتناك البته اينا جاي خودش . دردناكترين بخش قصه خلاص شدن از شر هسته هلو بود كه با عرض شرمندگي نميتونم بگم ولي خدارو شكر بخير گذشت . خاطره بعديم رو بعدا براتون ميگم.

من ذاتاً به دوستان احترام می‌گذارم و در مقابل توقع احترام هم دارم. یکی از دوستان جدید نوشته‌بود وقتی دیدم مطلب جدید گذاشته‌ئی آمدم بخوانم ولی دیدم راجع به برق است. احتمالاً دلش ازاین مطلب تکراری بهم خورده ورفته! منم با اجازه‌ی شما عنوان را عوض کردم. اشکالی که نداره؟

--------------------

توضیح مختصری درباره‌ی یک عکس.

از همین‌جا درخواست می‌کنم از آقای کشمیری {رجوع کنید به پست قبلی} و دیگران که عکس‌ها را به تنهائی کش نروند، تکست با عکس روی هم، لطفاً سوا نکنید. برندارید چه به‌تر، برداشتید لطفاً مأخذ را ذکر بفرمائید تا گرفتار لعن و نفرین و ناسزا دراین‌دنیا و آن دنیا نشوید! من اگر عکسی را از جائی برمی‌دارم منبع آنرا هم ذکر می‌کنم یا می‌نویسم که از خودم است. این عکس و چند عکس دیگر را از جائی گرفته‌‌ام که در بخش‌های قبلی توضیح داده‌ام. بقیه از خودم بوده‌است.

از سری عکس‌های اِفِسوس چشمم به این عکس افتاد که نکات جالبی درآن وجود دارد و بدون این توضیحات‌، عکس یک چیزی معمولی‌است و حداکثر منظره‌ئی زیبا را نشان می‌دهد. دراینمورد توضیحاتی هم قبلاً داده‌ام که به‌تراست بخوانید.

خیابانی که در عکس دیده می‌شود، از یکسو وصل است به محلّات بالای شهر یعنی خانه‌های حکمران (کنسول) و افراد متمکن و کتاب‌خانه و تئاتر یامحل اجرای موسیقی (تئاتربزرگتردر قسمت پائین سمت راست جاده قراردارد.) و حمام و غیره، از پائین می‌خورد به harbour یعنی بندرگاه یا لنگرگاه و پناه‌گاه دریائی. شاید اگر کمی پیاده بطرف پائین حرکت کنیم، دریائی دیده نشود ولی آثار بندرگاه هست. گفته می‌شود این بندرگاه دارای ورودی بسیار زیبائی‌است که از نظر عکاسان مخفی مانده! زیرا اطراف آن‌را بوته‌زارهای انبوهی فرا گرفته و دسترسی به آن امکان پذیر نیست. تا ازاین کوه دور نشده‌ایم بگویم که در اوائل دوران مسیحیت، روحانیون (بیشاپ‌ها) و افراد معمولی که از چندخدائی رو گردانده و به مسیحیت گرویده بودند دائم مورد آزار و اذیت کفار قرار می‌گرفتند. قلّه‌ی این کوه جائی است که بنام زندان سنت پائولوس معروف است زیرا این فرد مسیحی مدتی درآن زندانی بوده است. کوه را که دور بزنیم، بعد از چند پیچ و تپه و سربالائی و سرازیری به خانه‌ی حضرت مریم می‌رسیم که داستانش را قبلاً نوشتم.

در تمام طول 530 متری این خیابان در دوطرف ستون‌هائی دیده می‌شود. عرض خیابان 21 متر و فاصله‌ی ستون‌ها 5 متراست ولی در جاهائی بین ستون‌ها، ستون‌های دیگری هم بوده که گفته می‌شود روی هریک مجسمه‌ئی نصب بوده است. وسط خیابان به عرض 11 متر با سنگ مرمر فرش شده است. این تعداد ستون که در سرتاسر خیابان وجود دارد، تصور می‌فرمائید چه کاربردی داشته‌اند؟ بد نیست بدانید این ستون‌ها در واقع تیرهای برق هستند! یعنی بالای هرکدام چراغی بشکل شمع یا چیزی شبیه آن قرار داشته که نور خیابان را در شب تأمین می‌کرده است.

این خیابان که گفته شده مهمترین قسمت شهر بوده، توسط امپراتور آرکادیوس در سال‌های بین 395 تا 408 میلادی احداث شده و کلیه آثاری که مربوط به این امپراتور است بنام آرکادین Arcadian شهرت دارند. زیر این خیابان تا بندرگاه و برسد به دریا، فاضل‌آب یا اگوئی وجود داشته که فاضل‌آب را به بیرون شهر هدایت می‌کرده‌است.  

چهار ستون یاد بود که متعلق به قرن پنجم میلادی است وسط خیابانی که به بندرگاه ختم می‌شود احداث شده بوده که گفته شده برای نگهداری مجسمه‌های چهار نویسنده‌ی چهار قسمت از انجیل عهد جدید بوده‌است.

پی‌نوشت: این عکس‌ها ادامه‌ی عکس‌های افسوس در غرب ترکیه نزدیک شهر سلچوق تقریباً 90 کیلومتری ازمیر است که قبلاً توضیحات لازم در پست‌های قبلی داده‌ام. برای کسب اطلاعات بیشتر به پست‌های شش‌گانه‌ی قبلی مراجعه فرمائید.   

دیشب تولد 4 تا مردادی از جمله من بودش ( 3 نفر نیمه دوم و من نیمه اول مرداد) ( همین طور اینو )

تو این مدت که من ترک کردم به دفعات تو جاهایی بودم که آیس یا تریاک میکشیدن ( که البته تو هیچ کدوم از موارد هوسی نشده بودم ) ولی این تولد بد جوری کرم انداخته بود به جونم از 3 روز قبل بچه ها شروع کرده بودن به آیس کشیدن که من کلی خودم رو تحمل کردم! ( به قول پسر مشتی باقر در شهر به ما پیشنهاداتی هم شد ولی ما قبول نکردم! )

این پارتی چون زمانش مصادف شده بود با تولد امام همیشه غایب مسلمانان! انداختنش تو تهران که مثلا خانوادگی باشه! ( به قول بچه ها تو نیمه شعبان واسه دولتیا کسر شعنه که بیان گیر بدن )

چون پارتیه قرار بود مثلا "با کلاس" باشه رفتم یه تیپ کت شلواری "با کلاس" زدم بعد دیدم نه نمیشه! من که میخوام برقصم "بترکونم" این کت شلوار بنده خدام به قول ترکا جر وا جر میشه رفتم یه تیپ اسپرت ساده "خوراک ترکوندن" زدم و پاشدم راه افتادم قرار بود حد اکثر همه تا ساعت 7 اونجا باشن من 10 دقیقه مونده رسیدم ( خودم بودم صاحب خونه و فامیلاش)

تا اومدم تو دیدم صاحب خونه ( دوستم ) , خواهر , مادر و دوست دختر دوستم ( اینم جزو اونهایی بود که تولدشونه ) هستن

اومدم داخل و خیلی متشخص نیشستم ( تو دلم گفتم کیر به این شانس این مهمونی از اونا میشه که قر تو کمر خشک میشه )

نیم ساعت بعد یکی دیگه از دوستان که تولدش بود اومد بعد از 30 ثانیه دوستم , دوست دخترش و صاحب خونه چپیدن توی یه اتاق ( خداوندا از دست شیطان رجیم توکل میکنم به تو! ) 2 دقیقه بعدش صاحب خونه هم اومد منو صدا کرد! ( انا للاه و انا الیه راجعون! ) هنوز پام رو نذاشته بودم تو اتاق یه پایپ گرفت جلوم گفتش سریع بکش تا کسی نیومده  از اونجا که دروغ تو خون ما نیست ! بد جوری کرمش افتاده بود که بکشم ××× تا اومدم بکشم اون یکی دوستم ( به روش خودم نصیحتم کرد ) گفتش میخوای بکشی بکش ولی فردا باز کرمش میوفته به جونتا! تو که این همه زخمت کشیدی ترک کردی نکن این کارو ( منم از خدام بود که یکی نزاره بکشم! ) در جا گفتم چشم! بعد تا سریع از اتاق رفتم بیرون که کرمش باز نیوفته!

دیدم پذیرایی خلوته سریع رفتم سر یخچال یخ و دلستر برداشتم از دبه 20 لیتری عرق هم یه پارچ پر کردم بردم گذاشتم رو میز بعدش چشمم افتاد به میوه و... رفتم یه بشقاب چیپس پر کردم یه هولو بزگ هم ورداشتم به 20 قسمت قارچش کردم ( من واسه غدا خوردنم همچین کارایی تو عمرم نکردم ) ( البته آشپزیم حرف نداره )

( یه بساتی چیده بودم که هر کی میدید دلش آب میوفتاد! )

من به روش کاملا ترکی شروع به عرق خوری کردم! 20 دیقه بعد دوستم با دوست دخترش اومد شروع کردن به رقص ( آدم یاد کافه میوفتاد ) ( پذیرایی خالی بود من هی عرق میخوردم این دوتا هم میرقصیدن! )

کم کم مهمون ها داشتن میومدن (از یه ور میخواسم برقصم از یه ور هم خجالت میکشم "بیش تر از کسایی که میشناختم فامیل های صاحب خونه اومده بودن" "بقیه هم اکثرا با زناشون اومده بودن"  ) ( بمیرم واسه خودم) ( منو خجالت ! )

ساعت که 10 شد ( در این مدت پیشنادات زیادی واسه رقص با ما شده بود که ما قبول نکردیم! ) با هم دستیه دوست دختر دوستم چراغ ها رو خاموش کردیم و اون دوتا فلش رو که آورده بودم کار گذاشتیم ( حالا یکی بیاد منو جمع کنه! ) من با شوق فراوان پا شدم که بترکونم! تا ساعت 12 که شام بود به یاری امام غایب که تولدش مصادف شده بود با تولد من به صورت خوف ناک ترکوندم!

من بر خلاف همیشه که غذا نمیخوردم قبل از همه و کاملا به دور از خجالت حمله شدید به غذا کردم! قبل از همه معده گرامی رو پر از غدا کردم و خیلی متشخص نیشستم سر جام و شروع کردم به مشروب خوردن و سیگار کشیدن در عرض 5 دقیقه مادر , عمه و دختر خاله صاحب خونه هر کدوم واسه من یه بشقاب غذا کشیدن آودن ( خداوندا من از تعارف بدم میاد ) چون حال توضیح دادن نداشتم غدا ها رو گرفتم و مثل غنائم جنگی چیدم دورم !

در این ساعت مستی شدید دیگه هیچ گونه خجالتی نداشتم تا آهنگ رو گذاشتن ( چراغ ها هم روشن بود ) پا شدم رفتم وسط تنهایی شروع کردم رقصیدن ( در حالت عادی بکشنمم همچین کاری نمیکنم ) 20 دقیقه تنها کسی که وسط بود من بودم!

ساعت 1 کیک رو بریدن بعدش 2 آهنگ گذاشتن و راهیمون کردن به سمت خونه

اومدیم که سوار ماشین بشیم دیدم شیشه ماشین دوستم رو پایین آوردن و 2 قلم "کلاس" به ارزش 400 هزار تومن بردن

....

همین الان ( 24 ساعت بعد از تولد ) تمام بدنم به خاطر رقصیدنا درد عجیبی گرفته ( خدا نصیب بسیجی جماعت کنه )

ضمن تشکًر از خانم مینو صابری، خوشبختانه با تسلّط و حسن نیّتی که ایشان در کارخود دارند، اطلاع دادند که سایت عصر ایران  که در بالاترین هم به آن لینک داده شده، بدون ذکر منبع اقدام به نشر عکس‌های مربوط به وبلاگ هفت‌شهرعشق نموده و اطلاعی هم نداده یا اشاره‌ئی هم به منبع اصلی نکرده‌است. هرچند این کار بی‌سابقه نیست و قبح آن دارد متأسفانه ازبین می‌رود، چون فکر کردم آقا یا خانمی که اقدام به این کار کرده ممکن است حرفی و دفاعی هم داشته باشد، یادداشت محترمانه‌ئی برایش فرستادم. از همه‌ی دوستانی که در بالاترین نظر و به مطلب نمره داده‌اند، که اگر مثبت بوده پس گرفته ‌یا اگر امکان پس گرفتن نبوده عذرخواهی کرده‌اند، تشکر می‌کنم.

بعنوان دفاع این را هم داشته باشید:

+ - رای  ۱ ja_adib

 کمتر از یک دقیقه قبل گفت:

جناب آونگ اینقدر که داری خودتو می کشی.من از

   کجا باید می دونستم که این تو وبلاگ دوستته.خیلی با حالی بابا

پاسخ جناب ادیب، معنیش اینه که اگه عکس‌ها توی وبلاگ دوست "جناب آونگ" نبود، برداشتن آن از نظر ایشان ایرادی نداشت!

  پی‌نوشت: دراین‌جا لازم است توضیحی به دوستان وردپرسی بدهم: حدود چهارسال است وبلاگ می‌نویسم و فکر می‌کنم از "سه‌قلم‌دار" در بلاگفا شروع کردم و بعد در بلاگر و دوباره در بلاگفا با "چارمضراب" و یکی هم در زنده‌رود، جاهای دیگر هم بود مثل "جاودانان" و غیره...! که همه‌را بعد از آمدن به این‌جا یا بستم یا معوق گذاشتم.

دلیل این توضیح اینست که هیچ‌گاه دنبال گذاشتن عکس و چیزهائی برای جلب توجه که صرفاً باب طبع کسانی که فقط دنبال کارهای بصری راحت "یعنی هلو برو تو گلو" هستند یا پیدا کردن دوست اینترنتی و "چتی!" و مطالب غیر اخلاقی نبوده‌ام، به سن و سالم هم نمی‌خورد! خواننده هم بود چه بهتر نبود هم نبود! خودم را نمی‌کشم و دست به کارهای خلاف نمی‌زنم برای پیداکردن مشتری!

اگر عکسی اضافه کرده‌‌ام بخاطر نیازی بوده که متن یا نوشته به آن داشته یا خود عکس به تنهائی پیامی داشته. بنابراین جداکردن تعدادی عکس، که وابسته به یک متن است، از یک نوشته یا خاطره، به هردو قسمت زیان خواهد زد. متأسفانه بعضی‌ها بدون درک این‌که برای مطلبی چقدر وقت صرف شده برای تبلیغ وبلاگ خود و ظاهرسازی دست به هرکاری می‌زنند.

شاید بهمین دلیل است که بعضی از دوستان گاهی می‌نویسند؛ فلان عکس خوب بود ولی گویا نبود! (بدون خواندن یک متن و توضیحات مربوطه، دیدن یک عکس چه لطفی دارد؟) هرعکس تاریخچه و پس‌زمینه‌ئی دارد، از عکاس گرفته تا نشریه‌ئی که فرضاً اول بار عکس در آن چاپ شده و موقعیت‌ها و دلایل پیدایش آن و غیره. (شخصاً علاوه بر عکس‌هائی که خودم گرفته‌ام، اگر از نشریه‌ئی هم برداشته‌ام، آدرس و نام و مشخصات آن‌راهم نوشته‌ام.)

شاید هم در شرایطی اشکال از خود عکس باشد که دلایل زیادی دارد و بهتر‌است سؤال کننده منظور خودرا بیش‌تر توضیح دهد. مگر این‌که عکس هنرپیشه‌ئی خواننده‌ئی یا خدای نکرده! مانکنی چیزی باشد که لذتی به چشمان زیباپسندی برساند که ازاین لحاظ هم بنده شرمنده‌ام. خیلی از وبلاگ‌ها وسایت‌ها هستند که کارشان نشان دادن عکس و فیلم است، هرکسی باید انتخاب خودش را بکند. دور از جان شما! بعضی بچه‌ها کم حوصله و یا خوش سلیقه هستند؛ عادت دارند خورش یا شیرینی و گردوی وسط نان را می‌خورند وبقیه را دور می‌اندازند!

متأسفانه آن چند عکسی هم که عموماً مذهبی بوده و توضیحات لازم در مورد محل و تاریخچه‌شان داده بودم و مرتبط بودند به یک متن چندین صفحه‌ئی، بطور جداگانه وبدون ذکر منبع و وبلاگ، شخصی بنام کشمیری آن‌ها ‌را کش رفت. خدا کند آقای کشمیری دیگری پیدا نشود تا بتوانیم کار خودمان را ادامه بدهیم. ازاین ببعد سعی خواهم کرد آدرس وبلاگ را زیر عکس‌ها بنویسم. کاش بجای این کارها مردم کمی تقوا و انصاف داشتند.

1:طهران رو که معرف حضورتون هست شهر 10 میلیونی که کنار کوه افسانه ای دماوند جا خوش کرده و از 200 سال پیش به دستور اغا محمد خان قاجار شد پایتخت سرزمین ایران و یا به اصطلاح آن روز دارالخلافه مملکت محروسه ایران.شهری که هشت سال از عمر در ان سپری کردیم وخاطرات فراوان از ان دیار به یادگار مانده است.یکسالی بود وقت نکرده بودم برم تهران ..حالا تو هفته قبل بنا بر ضرورت ویا بقولی که به مصطفی و دیگر دوستان داده بودم راهی تهران شدیم ..تهران مانند صا ایران شده هر روز بهتر از دیروز ..درحالی که تو شهر من ساخت یک پل روگذر حدود 5 سال طول کشید ولی تو این یکساله تو یک یک بزرگراه فقط چند تا پل و خیابان سبز شده ..

2:خدا این موبایل های بلوتوث دار را از مردم ما نگیرد چون واقعا مردم ما با روی خوش به فناوری وتکنولوژِی برخورد می کند مخصوصا اگه اون فناوری جنبه بصری و صوتی داشته باشد وخرج هم نداشته باشه ..فقط چند لحظه تو اتوبوس ومترو به اطرافیان خود بنگرید ببینید با نامهای دخترانه و جذاب درحال تبادل فایل هستند...خدا رحمت کند بلوتوث(دندان ابی) که روزگاری در سرزمینهای دوردست اسکاندیناوی حکمران خوبی بوده و مردمش شاد وخرم زندگی می کردند که شرکت فنلاندی نوکیا نام این پادشاه رو بر روی امکان جانبی موبایلهای خود گذاشتند که در سرزمین ایران دیگر هنرمندان و ادمهای مشهور جرات نکند که یواشکی اب بخورند....

3:بعضی چیزها برای انسانها یه حس نوستالژیک (خاطره) دارند ..مثلا اگر روزگاری شما در سرزمینی زندگی می کردید..بعد از مدتی گذارتون به ان سرزمین می افته یاد جاهایی که خاطرات خوشی از ان دارید می کنیید وچه بسا سری هم به انجاها می زنید ..مثلا امامزاده صالح وچلوکبابی صالحیه و بازار تجریش و یا اش فروشی نیکو صفت و پاساز گلستان وپارک خوارزم و میلاد نور ..و حتی اون قهوه خونه چسبیده به بیمارستان لقمان با املت معروفش ....

4: دید ار با دوستان سنت خوبیه ولی دیدن دوستان مجازی رو نمی دونم ...ولی دیدن مصطفی که از زیارت مکه اومده بود یه جوری واجب بود ..مخصوصا به مصطفی بدهکار بودم ..(مصطفی اینهمه تعریف کردم ...پر رو نشی ها : به نظرم خیلی نچسب هستی ) و همچنینن دیدن اتوپیا (گرچه حسابی اذیتش کردیم )

5: مثلا من متولد نیمه شعبان هستم ...

6: 100 کیلومتر بزرگراه نهران قم توسط در حدود 1000 تیر چراغ برق مه شکن تا صبح روشنه ..اونهم با لامپهای پر مصرف ..حالا تابستون می شد .یک درمیون روشن باشند ولی  یک ساعت از برق شهر من قطع نمیشد اونهم تو گرمای 50 درجه

7:درسته بخاطر  ایام نیمه شعبان  اتوبوس و تاکسی از تهران به قم گیر نمیاد ..ولی انصاف گیر نمیاد ..تازه باید حال اون مسافری  که دو برابر قیمت معمول کرایه داده رو وقتی که از زبون پلیس می شنوه که به راننده می گه ..چرا سه برابر  پول نگرفتی  رو درک کنی ...و  زورکی صلوات فرستادنشون وقتی که راننده خوشحال از اینکه 40 هزار تومن عایدش شده بلند  گفت برای سلامتی اقا امام زمان صلوات بفرستید..!!!!!

پ.ن.1- خیلی از وبلاگ ها رو که الان میبینم کلی از تعداد ریدرهاشون کاهش پیدا کرده... از جمله وبلاگ خودم که از 21 ریدر به 3 ریدر کاهش پیدا کرده... خیلی عجیبه! دلیلش چی میتونه باشه؟!

این پسر خاله من یه رفیق داره که با من خیلی صمیمیه ( پسر ) دیروز از خونه خالم اینا پاشدم رفتم ببینمش

داشتیم باهم گفتمان فرهنگی میکردیم که گفتش خوش به حال پسر خالت رفت سربازیو ... منم میخوام برم سربازی

بهش گفتم تو کون گشاد تر از این حرف ها هستی...

گفتش نه ..  میخوام زن بگیرم!!

یه چنتا فوش دادم و بهش گفتم تا دو روز پیش که از این حرف ها نمیزدی یه هو چی شده

گفتش با یه دختره دوست شدم خیلی اخلاق هاش باهام جوره ( منضورش همون گرایشات جنسیش بود )

یه خورده که باز گفتمان کردم فهمیدم این بنده خدا هم از سکس سادیسمی خوشش میاد ! این دختره هم یه جورائی مازوخیسمیه!

گفتش این دختره میگه من از کتک خوردن خوشم میاد و ...

بهش گفتم خوب اشکال نداره الان کس و شعر زیاد میگی بری سربازی عاقل میشی

گفتش نه ! قرار خاستگاری باهاش گذاشتم!

من باز یه چنتا فوحش نون و آب دار بهش دادم و یه خورده از آینده ای که این ازدواج کرده براش توضیح دادم و یه چنتا هم مثال از رفقای سن بالای به گا رفته براش زدم!

بعد دیدم انگار اینم دلش پره! ( بعد از این که 2-3 ساعت زیر افکاز متزلزلم ! لت و پار شدش شروع کرد به دردو دل کردن! )

گفتش راستش تو این سه ماه اخیر همیشه سر درد دارم یا عصبانیم  همشم از این دخترست! گفتش دو سه دفعه باهاش خواستم به هم بزنم ولی دختره شروع کرد به گریه کردنو ...  ولی تو صحبتاش آخر به این نتیجه رسید که دختره دوسش داره!

حالا این سری من از یه دره دیگه وارد شدم! گفتم خوب حالا که میگی بی چون و چرا دوست داره بیا اختلافاتت رو باهاش حل کن!

با هم یه قراری بزارید که هر کی از هر حرف یا حرکت اون یکی خوشش نیومد بگه و طرف مقابل هم سعی کنه دیگه انجام نده! بهش هم گفتم تو تا میتونی خود واقعیت باش که بفهمی چقدر باهاش اختلاف داری

از موضع ازدواجت هم بکش عقب اگه 2-3 سال آینده باهاش دوستی خوب و دو طرفه ای داشتی پاشو برو سربازی!

پی نوشت ها!

تا امروز نمیدونستم این دوست گرامی هم فیتیش سادیسمی داره!

امروز هم  پیشه پسر خاله هه که بودم دیدم ایتم گرایشات فیتیشی داره ( البته فیتیش "سینه" )

اکثر بچه های فامیل خجالتی هستن ( بر عکس من ) به همین خاطر من مورد ظلم واقع شدم ( به من نسبت بی حیایی دادن ) آخه هر وقت من حس میکنم اینا دارن کس شعر میگن شلوار و شورت مبارکم رو میکشم پائین و با اشاره به آلت تاناسلم بهشون میگم با این صحبت کنید!

به قول ترک ها این روز ها روز های عزیزیه ! البته نه به خاطر جشن عرب ها بلکه به خاطر ماه مرداد ( متولد ماه مرداد! ) تو این ماه عزیز من به دفعات در عالم مستی سیر میکردم!

شنبه هم یه یک تولد مرداد ماهی دعوتم ( تولد چند نفره ) فردا میرم واسه اصلیه کادو میخرم

از 4 لیتری همان طراوت کند که در اوست! صلوات

توضیحی در باره‌ی غار اصحاب کهف و عکس مربوطه در یکی از پست‌های قبلی

برای دوستانی که در مورد غار معروف به غار اصحاب کهف سئوالاتی مطرح کرده‌بودند باید توضیحاتی دراین‌جا اضافه کنم؛ از جمله دوستی که نوشته‌بودند غار اصحاب کهف در تارسوس از استان مرسین ترکیه قرار دارد، و غار را نیز شبیه غار اصحاب کهف نمی‌دانستند! درحالی که هیچ توصیفی از غار مورد بحث دردست نیست یا دست کم من ندیده‌ام.

اصولاً تعیین محل دقیق آثار یا اماکن تاریخی، چه محل شهرها یا مدفن ویا زادگاه و غیره، گاهی با گذشت زمان وبخصوص با روایات مختلف در نوشته‌ها که اغلب ممکن است گمراه‌کننده باشند، بسیار مشکل است و جز با موشکافی باستان‌شناسان یا تاریخ‌دانان مجرب و دسترسی به شواهد و مدارک متقن، امکان پذیر نیست. برای مثال محل همین غار مورد بحث را نباید بدون بررسی تاریخی و باستان‌شناسی مورد اعتماد، یکباره و بطور دربست پذیرفت.

همانطور که اطلاع دارید، یک آلمانی مشتاق، که نمی‌توان دقیقاً هم اورا باستان شناس دانست، چون گفته شده که بیش‌تر در پی یافتن گنج بوده تا یک اثر باستانی!، پس از خواندن ایلیاد اثر هومر، باتفاق همسرش در غرب ترکیه موفق به یافتن آثار شهر تروآ شدند و مقدار زیادی نیز طلا و جواهرات نصیبشان شد! این ماجرا را درکتابی بنام  (احتمالاً) "جهان‌های گمشده" (کتاب دم‌دست نبود و نام نویسنده یادم نیست) ترجمه‌ی جهانگیر افکاری می‌توانید بخوانید. این آلمانی هزینه و زحمات زیادی متحمل شده و گویا به 17 زبان نیز آشنائی داشته‌است! نمونه‌بسیار است. خیلی از آثار نیز با تلاش زیاد یافت نشده‌اند.

برای تشخیص صحت انتساب خانه‌ی حضرت مریم بعنوان محل سکونت وی درآخرین سال‌های عمرشان که تصورمی‌شد باید اورشلیم باشد، پس از کشف خانه‌‌ئی بالای کوهی در ده‌کیلومتری شهر قدیمی افسوس Ephesus ، بارها روحانیون مسیحی جلساتی تشکیل داده و با کمک باستان‌شناسان بررسی کرده و به این نتیجه رسیدند که خانه‌ی کشف شده باید همان خانه باشد.

تنها از دیدگاه تاریخی (ونه مذهبی که تسلّطی برآن ندارم) در چند پست به بیان این ماجرا پرداختم. در عین حال هنوز نکات کشف نا شده بسیار است مثلاً مدفن حضرت مریم تاکنون کشف نشده‌است و احتمال می‌دهند در اطراف همین خانه باشد، یا این‌که چگونه بعد از مصلوب شدن فرزندش که در مقابل دیدگان او صورت گرفته به این محل آورده شده است. این موضوع تنها مورد علاقه‌ی مسحیان نیست بل‌که به احتمال زیاد مورد توجه مسلمانان نیز هست. (گویا آنطور که در نوشته‌ها آمده، انتقال وی به این مکان بنا به وصیّت خود حضرت عیسی علیه‌السلام در زمان مصلوب شدن بوده است.)

با مراجعه به ویکی‌پدیا زیر مدخل تارسوس و بعد مسیحیت، در آخرین پاراگراف به عبارت زیر برمی‌خوریم:

A cave in Tarsus is one of a number of places claiming to be the location of the legend of the

Seven Sleepers, common to Christianity and Islam.

"غاری در تارسوس وجود دارد که یکی از چند مکانی است که ادعا می‌شود محل اختفای هفت مسیحی به خواب رفته براساس حکایات دینی مشترک بین مسیحیت و اسلام است."

امیدوارم این توضیح برای دوستانی که دچار تردید شده‌ بودند قانع کننده باشد.

پی‌نوشت: غیر از اشاراتی که کتب دینی بموضوع اصحاب کهف دارند و مورد قبول معتقدان است و جای بحثی دراین‌جا ندارند، گاهی (همانطور که در مورد وقایع تاریخی دیگر هم دیده‌شده،) آثاری بوسیله‌ی افرادی در دوره‌های مختلف، بهر شکل (نوشتاری یا بصورت فیلم) بوجود آمده‌اند که جای بحث زیاد دارند. در همین دوران (معاصر) هم، که امکان دسترسی به مدارک و تحقیق در زمینه‌های تاریخی بخاطر گسترش علم نسبت به سابق بیش‌تراست و هر روز هم مسافرت‌ها و یا کشفیات تازه‌ئی صورت می‌گیرد، گاهی بخاطر تعصبات قومی و مذهبی و یا ملاحظات سیاسی نظیر آنچه در مورد فیلم‌هائی مثل 300 که چندی پیش از هالیوود شرف صدور یافت! دیدیم (که ایرانیان را افرادی وحشی نشان دادند،) بعضی افراد و شرکت‌های وابسته به سیستم‌های خاص، بجای موشکافی در واقعیات تاریخی، چون قصدشان تحقیر ملّت یا دولت خاصی‌است، یا حتا بدلیل بی‌اطلاعی، اغلب بدون در نظرگرفتن توالی تاریخی chronology و محل وقوع setting یا طرز استفاده از پوشش‌های خاص زمان وقوع داستان و مسائل دیگر از جمله شناخت کافی و رعایت بی‌طرفی، صرفاً برای انتساب مطلب به قوم خود یا هر هدف دیگر، ناچار اشتباهات تاریخی عجیبی نیز در نقل روایات مرتکب می‌شوند.

بطوری که در چند نمونه‌ی زیر خواهید دید، در داستان مورد بحث که مربوط به اوائل دوره‌ی مسیحیت، و داستان در محلی واقع شده که تحت تسلط یونان یا رم است، (در یک مورد هم ایرانی‌ها در ساختن فیلمی با ترک‌ها مشارکت داشتند،) فرضاً زمانی که ترک‌ها هنوز بر سرزمین فعلی ترکیه مسلط نشده، و قرن‌ها مانده بود تا در سایه‌ی اسلام، اعراب یا ترک‌ها سری از سرها در بیاورند، هفت‌خوابنده و هوادارانشان لباس عربی (اسلامی) پوشیده‌اند و ترکی حرف می‌زنند! یا در فیلمی که کردها ساخته‌اند، دقیانوس Decius یا نمایندگان و اطرافیان امپراطور رم کردی حرف می‌رنند! حالا حرف‌زدن بدلایل تکنیکی بزبان کشور سازنده‌ی فیلم مرسوم است و مسئله‌ی مهمی نیست ولی با وجود این‌که قراراست ششصد هفتصد سال بعد اسلام ظهور کند بازیگران درباره‌ی اسلام و افراد منتسب به اسلام و پیامبر(ص) در حضور رمی‌ها سخن می‌گویند! (و غیره و غیره و غیره و غیره و غیره...!)

این‌ها البته نقص فیلم بعلت گرایش‌ها و تعصبات ناشیانه و ناسنجیده است و ربطی به اسلام یا مسیحیت ندارد. همه‌ی نمونه‌ها هم دارای اشکالات مشابهی نیستند یا الزاماً ازدید نقّادی نشان داده نشده‌اند، فقط نمونه‌هائی ارائه شده از حکایتی دینی یا تاریخی که مشتاقان زیادی دارد و ازاین نمونه‌ها هم بسیاراست. در مورد عکس‌ها هم تقریباً حکایت ازهمین دست است و هرکسی ادعا دارد فرضاً غار همانست که در استان او و شهر او وکنار خانه‌ی او قرار دارد!

عکس‌ها هرچند بسیار متفاوت است و در جاهای مختلفی تهیه شده، حتا آن‌که منسوب به اِفِسوس است (عکس‌بالا) شبیه غار نیست چون دارای تاقچه‌بندی و فضائی اتاق ماننداست، که اگر حقیقی هم باشد نشان می‌دهد که بعدها تغییراتی درآن داده‌اند.(این عکس از عکسی که قبلاً گذاشتم قدیمی‌تراست.) برای اطلاعات بیش‌تر به ویکی‌پدیا و منابع دیگر که فراوان است می‌توانید مراجعه بفرمائید.

عکس‌های دیگر مربوط به تصاویر دیواری اصحاب کهف است ک گویا مربوط به نقاشان ایتالیائی در قرن 19 است.  

و آخرین عکس این صفحه نیر یک عکس مذهبی روسی است که نقاش یا تاریخ آن مشخص نشده است.

یکی از نکاتی که از نظر دینی مورد اختلاف است یعنی اعتقاد به رستاخیز جسمانی در مسیحیت، در دنیا، (اسلام به رستاخیز در روز قیامت اعتقاد دارد، یا من مواردی را نشنیده‌ام که تاکنون رستاخیزی جسمانی در دنیا صورت گرفته باشد، که اگر باشد دلیل بی‌‌اطلاعی من است،) سال‌ها مورد بحث بوده و در مورد اصحاب کهف هم تقریباً چیزی است نظیر حادثه‌ی مصلوب شدن حضرت عیسی مسیح (منظورم اعتقاد به زنده شدن دوباره resurrection و در اسلام از خواب برخاستن است.) بطوری که از نوشته‌ها برمی‌آید، بعدها بنا به تصمیماتی که در سطح مقامات کلیسائی گرفته شده، این هفت نفر جزو شهدا و قدیسین بحساب آمدند که خود حکایت مفصلی است، اسامی آنان نیز در گزارشات آمده است.

موضوع "کشته‌شدن" اصحاب کهف هم بحث دیگری‌است که؛ گفته‌اند وقتی حاکم رومی شنید این مسیحیان در غاری مخفی شده‌اند، دستور داد دهانه‌ی‌غاررا با تخته‌سنگ‌هائی بپوشانند...این اتفاق 200 سال تا روی کار آمدن حاکمی مسیحی فراموش شد. بنابراین اگر موضوع کشته‌شدن که مورد اعتراض یکی از خوانندگان قرار گرفته همان مسدود کردن غار دانسته شود، می‌ماند بحث "بیدارشدن از نظر مسلمانان" و "زنده شدن و معاد جسمانی دراین دنیا از نظر مسیحیان"  که ورود به این بحث‌ها از عهده‌ی بنده خارج است، باید دید نظر اهل فن و روحانیون چیست.

1.خاطره ی اول که مربوط میشه به سنین خرد سالی...
اینجا گفته بودم که از بچگی به لوازم الکترونیکی علاقه و ارادت خاصی دارم و همیشه کارهای عجیب و غریب و البته گاهی اوقات هم کارهای خطرناکِ زیادی انجام میدادم...
ولی به جز مباحث الکترونیکی، به شیمی و کارهایی که توی این زمینه انجام میدن هم فوق العاده علاقه داشتم و دارم. و یه جورایی عاشقشم! شاید دلیل این علاقه، نگاه کردن زیاد فیلم های علمی تو سنین پایین تر باشه...
بگذریم... این خاطره هم شرح حالی از رویدادهایی که در طی انجام یک آزمایش خیلی خیلی حساس در زمینه ی شیمی اتفاق افتاد، هست!
بچه مچه که بودم، یه آزمایشگاه خیلی کوچوله داشتم که اکثر کارهام رو همونجا انجام میدادم...
توی بعضی فیلم ها یا کتاب ها دیده و خونده بودم که شخصی، خودش رو با محلولی به نام محلول نامرئی کننده، محو میکرد و هیچ بنده خدایی هم نمیتونست روءیتش کنه... عقیده های زیادی هم در این مورد بود. به نظرتون یه بچه ی جَویِ کنجکاوِ ماجراجویِ دانشمند (!) وقتی با چنین چیزهایی مواجه بشه چیکار میکنه؟!
بله، درسته... عزمم رو جزم کردم که تا این محلول رو درست نکنم، غذا نخورم...
بی غذا هم که نمیشه روز رو شب کرد! پس دست به کار شدم و شروع کردم به لیست کردن مواد لازم!
نقل قول: الان دیگه اون لیست رو گم کردم... ولی خب تقریبا یادم هست که چی نوشته بودم...
لیست مواد لازم برای تهیه ی محلول نامرئی کننده از این قرار بود:

آب
سرکه
شکر
روغن
وایتکس
مایه ی ظرف شویی

که البته واقعا نمیدونم چرا اون زمان فکر میکردم اینا به هم ربط دارن و یا ربطشون به اون قضیه ای که من دنبالش بودم چی بود!
این مواد رو توی یک ظرف پیرکس (از این ظرف های حبابی مخصوص هست) ریختم و با حرارت خیلی زیادی گذاشتم به نقطه ی جوششون برسن...

خوشبختانه اتفاقی نیافتاد... اون زمان یه گربه ی ماده داشتم که هر ماه چهار پنج تا بچه میاورد! منم دیدم این بچه هاش زیادن، پس بهترین گزینه برای تست کردن این محلول بودن!
یکی از اون بچه گربه ها رو انتخاب کردم و به زور بهش اون محلول رو خوروندم! روز بعد دیگه اون بچه گربه از خواب بیدار نشد!
این مرحله ی اول تست بود! حالا باید میرفتم سراغ مرحله ی دوم که البته یه سری موارد به لیست اضافه شدن...

آب
سرکه
شکر
روغن
وایتکس
مایه ی ظرف شویی
شربت های دارویی که استفاده نمیشدن
عرق نعنا

این بار دو تا بچه گربه رو انتخاب کردم و به یکی شون محلول آماده شده رو خوروندم و به اون یکی، همون محلول رو تزریق کردم!!
الان که دارم اینو میگم، خودم موندم که عجب دلی داشتم که این کار (تزریق) رو کردم...
متاسفانه باز آزمایشات با شکست مواجه شدن و بچه گربه های مذکور فوت کردن...
و اما مرحله ی سوم که واقعا خطرناک بود! لیست، گویای همه چیز هست!!

آب
سرکه
شکر
روغن
وایتکس
مایه ی ظرف شویی
شربت های دارویی که استفاده نمیشدن
عرق نعنا
جوهر نمک
جوهر لیمو
جوش شیرین
اسید سیتریک
اسید آمونیاک
آب رادیاتور
هرچی قرص و کپسول تو خونه پیدا کردم...
چندتا ماده ی شوینده (که الان یادم نیست!)

همینقدر بگم که، همین که اینا رو با هم مخلوط کردم، شروع کردن به جوش کردن و با قدرت زیادی، اون ظرف و هرچی دور و برش بود منفجر شدن... خودم هم داقون شدم و لباسام همه سفید شده بودن چون کلی وایتکس توی اون محلول بود و همش پاشیده بود روم!!
خوشبختانه لباسم استاندارد بود و کاملا پوشیده بود من رو، وگرنه اون اسیدها پدرمو در میاوردن!

2.اما از این خاطره که بگذریم، میرسیم به روزی که به سَرَم زد برم ماشین بابام رو بردارم و رانندگی کنم و البته کسی هم متوجه نشه!
از نظر سنی، باز هم توی همون سنین خردسالی یا بهتر بگم، بچه مچه بودم! (بیشترین خراب کاری ها و گند زدن هام، توی همین سنین بود و الان دیگه سرم به سنگ خورده و دیگه اونقدرها هم کنجکاو نیستم!)
شاید اگر ماشین داخل پارکینگ بود و من اون رو بیرون از خونه نمیدیدم، یا سوییچ رو برخلاف دفعات گذشته، دم دستم نمیدیدم، یا سر مامان و بابام به کار خودشون گرم نبود، الان بجای این خاطره، خاطره ی دیگه ای رو تعریف میکردم...
اما خب، همه ی این موارد دست به دست هم دادن تا من رانندگی رو تجربه کنم! سوییچ رو برداشتم و از موقعیت پیش اومده سوء استفاده رو بردم و رفتم سراغ ماشین... خیلی حرفه ای استارت زدم... با خودم گفتم احتمالا چون اولین بارمه و فقط تئوری مراحل راه انداختن ماشین رو شنیده و تجربه کرده بودم، خاموش میکنم... ولی خب نه... راه افتاد... یکم دلهره داشتم... تقریبا سی چهل متر جلوتر، کوچمون به خیابون وصل میشد و من هم انگار نه انگار که دیگه وقت ترمز گرفتنمه! همینطور مات و مبهوت، پام رو بیشتر روی گاز فشار میدادم و هیچی حالیم نبود... دیگه چیزی نمونده بود که برسم به خیابون و دهنِ ماشین ها و مغازه ها رو سرویس کنم... گفتگویی که در واپسین ثانیه ها بین من و خودم (!) انجام شد رو گوش بدید:

علیرضا ترمز بگیر...
دارم میگیرم...
احمق اون پدال گازه...
گاز؟! گاز که این یکی بود!
بیشعور اون کلاچه!
کلاچ دیگه چیه؟!
بیخیال... دستی رو بکش!
ها؟! مگه دستی رو میکشن؟!
الاغ فرمون رو بگیر اینور...
نه..........
بوووم...

صدای وحشتناکی بلند شد... خیلی بلند بود صداش!
یه آژانس نبش خیابون بود... با شنیدن صدا سریع اومدن سمت من و ماشین... بابام هم تا اون موقع فهمیده بود و اومده بود بیرون... خلاصه با افتخار (!) از ماشین اومدم بیرون و البته دهن مهنم داشت خون میومد... شاید اگر اون دیوار جلوم سبز نمیشد، الان این مملکت یه برنامه نویس آماتور کمتر داشت! بانوی وبلاگی ای هم وجود نداشت... چون مطمئنم که هیچ کسی جز من به فکر این پروژه نمی افتاد! :دی

3.و اما خاطره ی سوم که مربوط میشه به سال گذشته و البته در این خاطره، اتفاقی برای من نمیفته! درواقع... بگذارید تعریف کنم...
یه روز صبح جمعه با یکی از آشناهامون رفته بودیم تو دل طبیعت و اینا...
چقد خوش گذشت اون روز... چشمتون روز بد نبینه... یه رودخونه اونجا داشت که به جاده نزدیک بود... ما مردا پاشدیم رفتیم کنار همون رودخونه... همینطور نشسته بودیم که یهو دیدیم یه 206 میخواد از اون بالای جاده دور بزنه و از سرپایینی بیاد پایین... راننده ش هم زن بود... (توهین به خانما نشه یه وقت) زود فرمون گرفت اینور... واسه همین زیر چرخ عقبش خالی شد و داشت از پهلو، ملق میزد، میومد پایین... بی اختیار، هممون دویدیم و سریع گرفتیمش. (برای اینکه متوجه بشین پوزیشنمون چطوری بود، فرض کنید یه مجسمه ی بزرگ داره از رو به رو کج میشه میفته و شما مثل یه تکیه گاه نگهش داشتید...) نذاشتیم بیفته... خلاصه یکیمون رفت یه چوب پهن پیدا کرد و گذاشت زیر اون چرخ عقب تا یکم فیکس بشه... بعد زنه رو پیاده کردیم و بابام رفت سوار ماشین شد و خلاصه کلی سعی زدیم تا بالاخره ماشین رو از اون حالت در آوردیم و خدا رو شکر، کسی حتی یه قطره خون از دماغش بیرون نیومد... ولی اگر ما اونجا نبودیم و سریع خودمون رو نمیرسوندیم، الان معلوم نبود چه بلایی سرِ اون بنده خداها میومد!

این کاوه هم میدونه من خاطراتم طولانیه، زور میکنه که بازی کن... بابا ملت وقتشون رو از تو جوی پیدا نکردن که بیان اینا رو بخونن... چه کنیم که یه لابدان بیشتر نداریم و شکستن دلش حرام هست...!

دوستان زیر به این بازی دعوت شدن و بی چون و چرا باید بازی کنن:

زهرا اچ بی (زهرا خانم)، نونوا (علیرضای عزیز)، خلسه پرواز (مریم خانم)، دست نوشته های سوما (آبجی خانم)، چشم غمگین (حدیثه خانم)، شاتوت (مریم خانم)، مریم اینا (مریم خانم)، نگاه (persian eyes)، ویواویدا (ویدا)، ویولت( من و ام اس).

بی‌تو بی برق شبی باز ازآن کوچه گذشتم

همه‌ جا دست کشیدم پی دیوار تو گشتم

پنجه‌ام رفت سوی آی‌فون برقی که نزنگید   

عاشقی مست نگه کرد و براین معرکه خندید 

گفت این خانه گرفتار دغل‌بازی و حراج و چپوشد

صاحب خانه فرارید و زن و بچه ولو شد.

شوق دیدار تو ماسید لب جام وجودم،

بودم  آن عاشق بیچاره که بودم.

جای گُل چند بغل تیرچه و آجر و سیمان 

کوچه را زیر و زبر کرده و پنهان

بوی سرگین الاغ و دوسه‌ تا سطل زباله

همه‌ را داده حواله!  

آب بد بوی کثیفی وسط کوچه روان بود

جای گل خار زدیوار عیان بود

زن همسایه که از قهقهه‌ی مست، هراسید

با سگی بسته به زنجیر مرا دید

گفت دیگر چه زمان دل و دلدادگی و عشق و جنون است؟

دل ما اهل محل از ستم دزد و اراذل همه خون است.  

برق تا رفت، یکی داخل این مزبله پیچید

یا ترکمون زد و یا تِر زد و جیشید!

ترس ترسان گل پژمرده بدستم ننشانش بددادم!

گـُ گـُ گفتم که دراین کوچه به بیراهه فتادم

داستانم چو شنید از ته دل یکسره خندید

لحظه‌ای در نظرم یاد خر و باقله پیچید!

زیر لب گفت برو عشق در این دوره حبابست

فکر نان کن پسرم خربزه آبست

یادم آمد که شبی روشن و پاکیزه گذشتیم

چندبار اول این کوچه به آخر همه گشتیم

جای این لای و لجن آب زلال خنکی بود

آب آهسته لبش را به لب  قافله می‌سود!

هم ازاین کوچه صفای خنک آب نهان شد

هم گل و غنچه و مهتاب رمان شد

نه کنون خوشه‌ی مهتاب فرو ریخته در آب

نه به آواز شباهنگ بچشمان کسی خواب

یادم آمد که بمن گفت برو فکر دگر کن!

تا فراموش کنی چندی ازاین شهر سفر کن!

باز گفتم "سفر از شهر ندانم، نتوانم!"

"نتوانم!"

هرگز از درد جدائی نرمیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

یار اگر کرد جوابم نگسستم

پای دیوار همین کوچه نشستم  

                                        ع.آرام  مرداد 87

و اما قانون با او چه کرد؟! مگر نه اینکه قانون باید مرد هوس باز را مجازات میکرد؟! مرد را که دخترک مجازات کرد.هیچ. دخترک دیگر چرا؟!
این مساله اصلا برایم قابل درک و هضم نیست...

منبع: چشم های خودم!

از سه‌دفتر فریدون مشیری

تا کمتر از 4 هفته ی دیگه کنکور علوم پایه دارم ولی خوب با این گرمای هوا اصلآ حوصله ی درس خوندن ندارم.کلی مطلب برای تک نویس آماده کردم ولی اصلآ حوصله ی تایپ کردن اون رو ندارم.خیلی مطلبه ها! 10 تایی میشه که ترجمه کردم ولی خوب یکیشون هم که بزودی منتشر می شه یک مطلب خفنیه! و کارش کاملآ اوریجینال مال خودمه! ولی می گم که خیلی حوصله ی تایپ کردنشون رو ندارم!

اینقدر هوا گرمه که آدم فقط حال می کنه بگیره بخوابه! راستش با اینکه دارم می نویسم ولی وجدانم  خیلی ناراحته! آخه خوب باید برم درس بخونم! ولی چه کنم که گرمای هوا+ داریوش+ وبلاگ نویسی مگه می ذاره آدم کار دیگه ای بکنه؟!

حالا همه ی اینها به کنار باید برم و برای دو سه نفر انتخاب رشته کنم! وای خدا چی کار کنم.اصلآ حوصله ندارم! باید این همه کار بکنم.تازه اینها به کنار ویندوزم رو خیلی وقته که عوض نکردم و به همین خاطر خیلی سرعتش اومده پایین ، اون آنتی وروس هم همه اش داره گیر می ده که فلانی آپدیتم کن! به خاطر همین باید امروز برم و یه ویندوز بگیرم و یه دونه آنتی ویروس آپدیت ! حالا وقتی که نصب ویندوز هم از آدم می گیره رو بذارید کنار! راستش امروز برای اولین بار می خوام که ویندوز ویستا رو نصب کنم.ببینم که چطوریه؟

دلیلی که تا الان از ویندوز از ویستا استفاده نکردم این بود که اولآ رم کامپیوترم پایینه(256) و یکی هم اینکه نرم افزار های مخصوص ویستا رو نداشتم. خیلی از دوستانم می گفتند که با این رم پایین نمی شه که با ویندوز ویستا کنار بیایی. ولی خوب عیب نداره دل رو می زنیم به دریا و امروز ویستا رو امتحان میکنم.خبرش رو توی پست های بعدی براتون مینویسم!

راستش می خوام که یه دونه MP3پلیر برای خودم بخرم.به زودی این کار رو خواهم کرد! امروز  فردا در مورد مدل و این جور حرفهاش خوام نبشت! دارم توی سایتهای مختلف در مورد اینکه کدومشون بهتره و با وزن جیبم می خونه جستجو می کنم.ببینیم که کدومشون رو باید بخرم.

فاصله من تا اون در لعنتی بیشتر از 5 متر نبود . اما تجربه ای که اون داشت به دست میاوورد خیلی از من دور بود

راهی که اگه من میخواستم در پیش بگیرم . بسیار طول میکشید تا به دست بیارم

راستش امرو�